Rozdział pierwszy

Proszę zaopiekować się tym niedźwiadkiem

Państwo Brownowie po raz pierwszy natknęli się na Paddingtona na peronie. To właśnie stąd wzięło się jego imię, tak nietypowe dla niedźwiadka – ponieważ „Paddington” to nazwa stacji kolejowej.

Brownowie mieli odebrać z pociągu swoją córkę Judytę, która wracała akurat na wakacje ze szkoły z internatem. Był ciepły letni dzień i na stacji roiło się od pasażerów podróżujących nad morze. Pociągi syczały, głośniki dudniły, tragarze biegali w różne strony, pokrzykując na siebie nawzajem, i wszystko to razem robiło taki harmider, że pan Brown, który jako pierwszy dostrzegł niedźwiadka, musiał kilkakrotnie powtórzyć swoje słowa, zanim żona wreszcie go zrozumiała.

– Niedźwiadek? Na stacji Paddington? – Pani Brown spojrzała na męża ze zdumieniem. – Nie bądź niemądry, Henry. To niemożliwe!

Pan Brown poprawił okulary na nosie.

– Ale to prawda. Przed chwilą go widziałem. O, tam, koło stojaka na rowery. Miał na głowie śmieszny kapelusz.

I nie czekając na odpowiedź, złapał żonę pod ramię i poprowadził ją przez tłum, obok wózka z czekoladkami i herbatą, wzdłuż stoiska z książkami i przez lukę w stertach walizek, w kierunku Biura Rzeczy Znalezionych.

– Proszę bardzo! – oznajmił triumfalnie, wskazując na ciemny kąt. – A nie mówiłem?

Pani Brown podążyła wzrokiem za jego dłonią i z trudem dostrzegła w cieniu małą, kudłatą postać. Wydawała się siedzieć na walizce, a z szyi zwisała jej tabliczka z jakimś napisem. Walizka była stara i sfatygowana, duże litery na wieku układały się w hasło: NIEZASTĄPIONA W PODRÓŻY.

Pani Brown mocno złapała męża za rękę.

– A to ci dopiero! – wykrzyknęła. – Miałeś rację! To naprawdę niedźwiadek!

Przyjrzała mu się uważnie. To nie był typowy miś. Miał brązowe, a raczej brudnobrunatne futro i nosił przedziwny kapelusz z szerokim rondem – dokładnie tak, jak powiedział pan Brown. Spod kapelusza zerkała na nich para dużych, okrągłych oczu.

Miś najwyraźniej doszedł do wniosku, że czegoś od niego oczekują, bo podniósł się grzecznie i ukłonił, uchylając kapelusza i odsłaniając przy tym dwoje czarnych uszu.

– Dzień dobry – powiedział cichym, dźwięcznym głosem.

– Eee… dzień dobry – odparł niepewnie pan Brown.

Na chwilę zapadła cisza. Niedźwiadek popatrzył na nich pytająco.

– Czy mogę państwu jakoś pomóc?

Pan Brown sprawiał wrażenie zakłopotanego.

– Cóż… nie bardzo. To znaczy… właściwie… to my zastanawialiśmy się, czy moglibyśmy pomóc tobie.

Pani Brown pochyliła się nad misiem.

– Jesteś jeszcze małym niedźwiadkiem…

Zwierzątko dumnie wypięło pierś.

– Należę do bardzo rzadkiego gatunku – oznajmiło z powagą. – Niewielu już nas zostało tam, skąd pochodzę.

– A skąd pochodzisz? – zaciekawiła się pani Brown.

Niedźwiadek rozejrzał się ostrożnie dookoła, zanim odpowiedział:

– Z Mrocznego Zakątka Peru. I wcale nie powinno mnie tu być! Jestem pasażerem na gapę.

– Pasażerem na gapę? – Pan Brown zniżył głos i z niepokojem zerknął przez ramię, jakby spodziewał się zobaczyć tam policjanta z notesem i ołówkiem, gotowego do spisywania zeznań.

– Tak – potwierdził niedźwiadek. – Wyemigrowałem. – Oczy mu posmutniały. – Dawniej mieszkałem w Peru z moją ciocią Lucy, ale potem trafiła do domu dla emerytowanych niedźwiedzi.

– Chyba nie chcesz powiedzieć, że sam przyjechałeś aż tutaj z Ameryki Południowej?! – wykrzyknęła pani Brown.

Miś kiwnął głową.

– Ciocia Lucy zawsze powtarzała, że powinienem wyemigrować, gdy dorosnę. To dlatego uczyła mnie angielskiego.

– Ale co jadłeś po drodze? – dopytywał pan Brown. – Musisz umierać z głodu!

Niedźwiadek pochylił się i otworzył walizkę kluczykiem, który również miał zawieszony na szyi, po czym wydobył ze środka niemal pusty słoik.

– Jadłem marmoladę – oświadczył z dumą w głosie. – Niedźwiedzie przepadają za marmoladą. Schowałem się w szalupie ratunkowej.

– A co zamierzasz zrobić teraz? – dociekał pan Brown. – Przecież nie możesz tak po prostu siedzieć na stacji Paddington i czekać, aż coś się wydarzy.

– Och, nic mi nie będzie… tak sądzę – odparł miś i znów się pochylił, żeby zamknąć walizkę. W tej samej chwili pani Brown udało się przeczytać napis na zwisającej mu z szyi tabliczce. Głosił: PROSZĘ ZAOPIEKOWAĆ SIĘ TYM NIEDŹWIADKIEM. DZIĘKUJĘ. Tylko tyle.

Od razu zwróciła się do męża:

– Henry, i co my teraz zrobimy? Przecież nie możemy go tak zostawić. Jeszcze przytrafi mu się jakieś nieszczęście. Londyn to takie wielkie, nieprzyjazne miejsce, kiedy nie ma się dokąd pójść. Nie mógłby się u nas zatrzymać na kilka dni?

Pan Brown się zawahał.

– Ale, Mary, kochanie… Przecież nie możemy go tak po prostu ze sobą zabrać. Nie mówiąc już o tym, że…

– Że co? – W głosie pani Brown zabrzmiała stanowcza nuta. Popatrzyła na schylonego niedźwiadka. – Przecież on jest uroczy. Będzie doskonałym kompanem dla Jonatana i Judyty, nawet jeśli tylko przez kilka dni. Dzieci nigdy nam nie wybaczą, jeżeli się dowiedzą, że porzuciliśmy go tutaj na pastwę losu.

– Wszystko to jest z gruntu podejrzane – mruknął z powątpiewaniem pan Brown. – Na pewno regulują to jakieś przepisy. – Pochylił się. – Czy nie zechciałbyś pomieszkać z nami przez jakiś czas? – zapytał niedźwiadka. – Oczywiście – dodał szybko w obawie, że go urazi – jeśli nie masz innych planów.

Miś podskoczył z radości, aż prawie spadł mu kapelusz.

– Och tak, z miłą chęcią! Dziękuję za zaproszenie. Nie mam dokąd pójść, a wszyscy tutaj tak się spieszą…

– W takim razie idziesz z nami – oświadczyła pani Brown, zanim jej mąż zdążył zmienić zdanie. – Będziesz mógł jeść marmoladę co rano na śniadanie i… – Bezskutecznie starała się wymyślić jeszcze coś, co mogłoby sprawić przyjemność niedźwiedziowi.

– Co rano, naprawdę?! – Niedźwiadek sprawiał wrażenie, że nie dowierza własnym uszom. – Dotąd dostawałem ją tylko od święta. W Mrocznym Zakątku Peru marmolada jest bardzo droga.

– W takim razie od jutra będziesz ją jadł codziennie. I miód w każdą niedzielę.

Na pyszczku niedźwiadka odmalował się niepokój.

– Tylko czy to nie będzie dużo kosztowało? – Zmartwił się. – Nie mam zbyt wiele pieniędzy…

– Oczywiście, że nie! Nie ma mowy, żebyś za cokolwiek płacił. Potraktujemy cię jak członka rodziny, prawda, Henry? – poprosiła męża o wsparcie.

– Oczywiście – potwierdził mężczyzna. – Swoją drogą, skoro masz być naszym gościem, powinniśmy ci się przedstawić. Nazywamy się Brownowie.

Niedźwiadek dwa razy uprzejmie uniósł kapelusz.

– Ja właściwie to nie mam imienia – przyznał. – Tylko peruwiańskie, ale nikt nie potrafi go wymówić.

– W takim razie powinniśmy ci jakieś nadać – zadecydowała pani Brown. – To znacznie ułatwi rozmowę. – I rozejrzała się dokoła w poszukiwaniu inspiracji. – Powinno być wyjątkowe… – powiedziała z namysłem. W tej samej chwili lokomotywa na torze obok jęknęła przeciągle i pociąg ruszył. – Już wiem! Skoro znaleźliśmy cię na stacji Paddington, właśnie tak cię nazwiemy: Paddington!

– Paddington! – Niedźwiadek powtórzył imię parę razy, żeby się upewnić. – Wydaje się bardzo długie.

– Całkiem eleganckie – oświadczył pan Brown. – Tak, podoba mi się. Niech będzie Paddington!

Pani Brown się wyprostowała.

– No dobrze, Paddingtonie. Muszę teraz odebrać z pociągu naszą córkę Judytę. Wraca właśnie ze szkoły. Ty na pewno jesteś spragniony po podróży, więc pójdziesz z panem Brownem do bufetu na filiżankę herbaty.

Paddington oblizał wargi.

– To prawda, bardzo chce mi się pić – potwierdził. – Po słonej morskiej wodzie strasznie drapie w gardle.

Złapał uchwyt walizki, naciągnął kapelusz na uszy i wskazał łapą bufet.

– Pan przodem, panie Brown – powiedział uprzejmie.

– Ee… dziękuję, Paddingtonie – zająknął się mężczyzna.

– Tylko pilnuj go, kochany – zawołała za mężem pani Brown. – I na miłość boską, przy najbliższej sposobności ściągnij mu tę tabliczkę. Wygląda z nią jak przesyłka. Jeszcze jakiś tragarz załaduje go na wózek.

Bufet był zatłoczony, ale panu Brownowi udało się zająć mały stolik w rogu. Stojąc na krześle, Paddington akurat sięgał łapami do szklanego blatu. Rozglądał się z zaciekawieniem dokoła, gdy jego opiekun poszedł zamówić herbatę. Wszyscy coś jedli i na ten widok niedźwiadkowi zaburczało w brzuchu. Na stoliku obok leżała niedojedzona kanapka, jednak gdy po nią sięgnął, podeszła kelnerka i zgarnęła resztki do kosza.

– Nie radzę ci tego jeść, kochaneńki – powiedziała, klepiąc go po głowie. – Nie masz pojęcia, kto jej wcześniej dotykał.

Paddingtona tak ssało w żołądku, że było mu całkowicie obojętne, kto wcześniej dotykał kanapki, ale był zbyt uprzejmy, by zaprotestować.

– Co powiesz na to, Paddingtonie? – zapytał nagle pan Brown, stawiając na stoliku dwie parujące filiżanki herbaty i talerz pełen ciastek. – Może być?

Oczy niedźwiadka rozbłysły.

– Tak, wspaniale, dziękuję! – zawołał. Mimo to niepewnie przyglądał się herbacie. – Szczerze mówiąc, słabo radzę sobie z piciem z filiżanek – wyznał. – Zazwyczaj zaklinowuje mi się w nich nos albo kapelusz wpada mi do środka i herbata smakuje przez to ohydnie.

Pan Brown się zawahał.

– W takim razie lepiej daj mi ten kapelusz na przechowanie. Naleję ci herbaty na spodek. Nie jest to co prawda szczytem dobrych manier, ale chyba możemy sobie pozwolić na takie odstępstwo od etykiety.

Paddington zdjął kapelusz i ostrożnie położył go na stole, a pan Brown w tym czasie przelał mu herbatę na spodek. Niedźwiadek łakomie spoglądał na ciastka, a zwłaszcza na duży kawałek biszkoptu z dżemem i bitą śmietaną, który opiekun podsunął mu pod nos.

– Proszę, Paddingtonie – powiedział mężczyzna. – Niestety nie mieli ciastek z marmoladą, to najlepsze, co udało mi się dostać.

– Cieszę się, że wyemigrowałem – oświadczył niedźwiadek, przysuwając sobie talerz. – Myśli pan, że inni będą mieli coś przeciwko, jeśli usiądę na stole?

I zanim pan Brown zdążył odpowiedzieć, wspiął się na blat i zabrał się do jedzenia. Było to ogromne ciastko – największe i najbardziej klejące w całej ofercie – i już po chwili większość bitej śmietany znalazła się na wąsach Paddingtona. Pozostali klienci zaczęli się nawzajem poszturchiwać i wytrzeszczać oczy na niedźwiadka. Pan Brown szybko pożałował, że nie wybrał ciastka bez kremu, ale nie mógł przecież wiedzieć, jak to się skończy – nie miał zbyt wielu doświadczeń z niedźwiedziami. Mieszał więc tylko łyżeczką w swojej filiżance i uporczywie wyglądał przez okno, starając się sprawiać wrażenie, że picie herbaty w towarzystwie niedźwiedzia to dla niego codzienność.

– Henry! – Dopiero głos żony sprowadził go z powrotem na ziemię. – Kochany, co ty wyprawiasz z tym biednym niedźwiadkiem?! No popatrz tylko, cały jest upaćkany dżemem i bitą śmietaną!

Pan Brown skurczył się z zakłopotania.

– Wiesz, sprawiał wrażenie głodnego… – tłumaczył się niezręcznie.

Pani Brown zwróciła się do córki:

– I tak to się właśnie kończy, kiedy zostawi się twojego ojca samego na pięć minut!

Judyta zaklaskała radośnie.

– Ach, tato, czy on naprawdę z nami zamieszka?

– Jeśli do tego dojdzie – żachnęła się pani Brown – to musi się nim zajmować ktoś inny niż twój ojciec. No popatrz, co za bałagan!

Paddington, który do tej pory całą uwagę poświęcał ciastku, nagle uświadomił sobie, że jest przedmiotem rozmowy. Podniósł wzrok i zauważył, że pani Brown wróciła w towarzystwie dziewczynki o roześmianych niebieskich oczach i długich jasnych włosach. Natychmiast się zerwał, żeby się ukłonić, jednak w pośpiechu poślizgnął się na dżemie, który tajemniczym sposobem przemieścił się z ciastka na szklany blat. Przez moment niedźwiadek odniósł niesamowite wrażenie, że wszyscy i wszystko zawisło do góry nogami… Rozpaczliwie zamachał łapami, by złapać równowagę, ale niewiele to pomogło, i zanim ktokolwiek zdążył go podtrzymać, zrobił salto i z głośnym plaśnięciem wylądował na spodku z herbatą. Poderwał się w jednej chwili, bo napój wciąż był gorący, po czym zatoczył się i niechcący wdepnął w filiżankę pana Browna.

Judyta odchyliła głowę i śmiała się tak, że łzy spływały jej po policzkach.

– Mamo, jaki on jest zabawny! – zawołała.

Paddington, którego wcale to nie bawiło, zastygł na moment z jedną łapą na stole i drugą w filiżance. Na pysku miał wielkie plamy z bitej śmietany, a z lewego ucha kapał mu dżem truskawkowy.

– Kto by pomyślał, że można się doprowadzić do takiego stanu za pomocą jednego ciastka – westchnęła pani Brown.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Rozdział drugi

Miś w gorącej wodzie kąpany

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzeci

Paddington w metrze

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Na zakupach

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piąty

Paddington i „dawny mistrz”

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szósty

Wyjście do teatru

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Przygoda nad morzem

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Sztuczka ze znikaniem

Dostępne w wersji pełnej

Postscriptum od autora

Dostępne w wersji pełnej

O autorze

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział pierwszy. Proszę zaopiekować się tym niedźwiadkiem

Rozdział drugi. Miś w gorącej wodzie kąpany

Rozdział trzeci. Paddington w metrze

Rozdział czwarty. Na zakupach

Rozdział piąty. Paddington i „dawny mistrz”

Rozdział szósty. Wyjście do teatru

Rozdział siódmy. Przygoda nad morzem

Rozdział ósmy. Sztuczka ze znikaniem

Postscriptum od autora

O autorze

Karta redakcyjna

TYTUŁ ORYGINAŁU
A Bear Called Paddington

PROJEKT OKŁADKI
Zuzanna Weremiuk

ILUSTRACJE NA OKŁADCE I W ŚRODKU
Peggy Fortnum

OPIEKA REDAKCYJNA
Magdalena Kilian‑Antoine

ADIUSTACJA
Aurelia Hołubowska

KOREKTA
Justyna Techmańska
Małgorzata Kłosowicz

Text copyright © Michael Bond 1958
Postscript copyright © Michael Bond 2002
Illustrations copyright © Peggy Fortnum 1958
Copyright © for the Polish edition by SIW Znak sp. z o.o., 2021
Copyright © for the translation by Aleksandra Kamińska

ISBN 978-83-240-7619-2

Przeczytaj, co o książce sądzą inni czytelnicy, i oceń ją na lubimyczytać.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Karol Ossowski