Agnieszka Krizel

Miraże luster

© Agnieszka Krizel, 2023

„Miraże luster” to drugi tomik autorki, która otwiera przed Czytelnikiem okno do swojego poetyckiego świata. W tych wierszach podmioty liryczne, pełne emocjonalnych refleksji, zaglądają nam w dusze, opowiadają historie o swoich lękach, emocjach. Tym samym zbliżają się do naszych serc, podejmują próby znalezienia swojego miejsca.

ISBN 978-83-8351-039-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Miraże luster

2. ***poranna impresja

3. ***jestem

4. ***chciałabym bardziej

5. ***bałagan emocji

6. ***bez złudzeń

7. ***na krawędzi

8. ***u siebie

9. ***refleksy

10. „jestem szamanką twego serca…”

11. „tam gdzie mieszkam…”

12. „nie lubię papierowych domów…”

13. „dusiłam się w swojej próżni…”

14. „tamtej nocy…”

15. „co wieczór otulam się niebytem…”

16. „zastanawiam się…”

17. „już nie umieram…”

18. „muszę pomieszkać ze swoimi myślami…”

19. „zanim zaświta…”

20. „obce lustra…”

21. „ogromne stare drzwi…”

22. „blady cień…”

23. ***cudze winy

24. ***telefon do przeszłości

25. „cierń przeszył świt…”

26. „rozżarzony kamieniami…”

27. „przyszłość ucieka w mrok…”

28. „organizujemy sobie…”

29. ***poganka prolog

30. ***poganka

31. ***Poganka epilog

32. ***wieszczycki kordonek

Wszystkim, którzy towarzyszą mi

w tej poetyckiej drodze…

***poranna impresja

świt wznosi się nad wieszczyckimi drogami

przerywa gromadne mikoty saren

przecina szelest tataraków

w wieszczyckich wspomnieniach

historie cichną

gdy gaśnie jasność pamięci

chrzęst piachu pod bosymi stopami

przywołuje schowane fotografie

sepia przenika zapachem starej szuflady

babcia zamykała w niej drobinki siebie

umierają wieszczyckie impresje

znika tamten świat

dmuchnięciem czasu

***jestem

jestem strzępkiem porozrywanych myśli

grzęznę w ciemności zagniecionych rogów

tonę w szorstkich kartkach

w poszukiwaniu punktu ubywania

jestem meduzą

wypełniona pęcherzykami obcej cieczy

parzę ciepłą strużką

zawieszona po kątach siecią

zeszłych chwil

krążę jak satelita

ciągle szukam

mam w sobie COŚ

***chciałabym bardziej

chciałabym bardziej

rozczytać się w twych myślach

bezgranicznie zgłębić

marzenia tajemnic

wybudzonych krzykiem ptasich melodii

chciałabym bardziej

wymazać z pamięci

zapach suchych liści na ścieżkach

urwanych w pół słowa

przyspieszonych oddechów

i bezmiaru fal pęczniejących sekretów

chciałabym bardziej

zamknąć się w obrazach

atłasowych fotografii wspomnień

gdzie ziarnka klepsydry odmalowują resztki

tlącej się nadziei

którą chciałabym bardziej

zwyczajnie

***bałagan emocji

nie istnieję już w twoich wiadomościach

wystukiwanych palcami na klawiaturze

ale ty uparcie chcesz usłyszeć mój głos

niesiony echem pustych pól

gorejących od ciężaru letniego skwaru

szukasz mnie

gdy ja tymczasem

wyciągam z kufra te niebieskie sukienki

które ściągałeś delikatnym muśnięciem

nocnych wyobrażeń

pozwól mi chociaż dotknąć wierszem

spragnionych emocji

kształtu twoich słów

pozwól mi zatrzymać tamte chwile

by spokojnie odeszły z resztek

dogasających imaginacji

***bez złudzeń

rano gdy sprzątałam resztki

twojej pianki do golenia

w ostatniej chwili złapałam

krem przeciwzmarszczkowy

trąciłam go skrawkiem oczekiwań

czterdziestka na karku

a ja nieustannie sprawdzam

stan walizek w przedpokoju

jeszcze moment i znajdą się

w nowym punkcie

tam gdzie ich miejsce

bez piżmowych perfum

czy odprasowanych koszul

wiszących na wieszakach codzienności

gdzieś upłynęły te wiosny

nie zdążyłam nabrać w dłonie ich gładkości

biegam teraz i przeliczam każdy siwy włos

zmarszczkę przy oku

wyrzuty sumienia

że jestem matką tylko dla tych kilku

ozdabiających parapet kwiatów

nie zostawię żadnego śladu

na brukowych kostkach

samotnej przyszłości

***na krawędzi

przycupnęła nieśmiało w oczekiwaniu

na konturze szeptanych odważnie słów

do obicia w lustrze

jeszcze senna

melancholijnie dogoniła samotność

w wezbranych wodach wątpliwości

intymne lęki pochowała w rogach szafy

przewieszone przez drewniane

sztalugi dnia

wspomnienia

ulotnie zamykają kolejne drzwi

pożółkłych albumów

złudnie szukała siebie na nowo

rozbudzając stare tęsknoty i pytania

o synonimy szczęścia

czym jest?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.