Tytuł oryginału: Minecraft. The End

Projekt okładki i ilustracje: M.S. Corley

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

© 2019 by Mojang AB and Mojang Synergies AB

„Minecraft is a trademark or registered trademark
of Mojang Synergies AB”.

This translation published by arrangement with Del Rey,
an imprint of Random House,
a division of Penguin Random House LLC.

All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2020

© for the Polish translation by Ewa Ziembińska

ISBN 978-83-287-1371-0

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2020

FRAGMENT

Dla Aurory i Cole’a.

Jestem o jeden portal od Was

Spis treści

* * *

Rozdział 1: Ty i ja, i my, i oni

Rozdział 2: Sala i smok

Rozdział 3: Kan

Rozdział 4: Konwend

Rozdział 5: Szpieg

Rozdział 6: Ostatnia bitwa

Rozdział 7: Ludzie

Rozdział 8: Nas sześcioro

Rozdział 9: Potwory

Rozdział 10: Niech Wielki Chaos ci sprzyja

Rozdział 11: Serce endermana

Rozdział 12: Górny Świat

Rozdział 13: To skomplikowane

Rozdział 14: Teraz jesteś w armii

Rozdział 15: Drobny deszczyk

Rozdział 16: Pod osłoną nocy

Rozdział 17: Witajcie w smoczej bajce

Rozdział 18: Telos

Rozdział 19: Pamiętasz?

Rozdział 20: Niewiadome

Rozdział 21: Chwała Wielkiemu Chaosowi

Rozdział 22: Kolejna ostatnia bitwa

Rozdział 23: Fala niepamięci

Rozdział 24: Koniec

Dawno, dawno temu był sobie gracz.

Graczem byłeś ty.

Czasem myślał, że jest człowiekiem na cienkiej skorupce okrywającej wirującą kulę magmy. Kula magmy krążyła wokół kuli płonącego gazu, trzysta trzydzieści tysięcy razy większej od niej samej. Były tak daleko od siebie, że światło potrzebowało ośmiu minut na pokonanie tej odległości. Światło było informacją pochodzącą z gwiazdy i mogło poparzyć skórę z odległości stu pięćdziesięciu milionów kilometrów.

Czasem graczowi śniło się, że jest górnikiem na powierzchni płaskiego świata ciągnącego się w nieskończoność. Słońce wyglądało jak biały kwadrat. Dni były krótkie; nie brakowało pracy, a śmierć stanowiła jedynie przemijającą niedogodność.

Julian Gough, Minecraft.Poemat Kresu

Rozdział 1

Ty i ja, i my, i oni

W Kresie panuje wieczna noc. Słońce nie wschodzi. Nie zachodzi. Nie tykają zegary.

Ale to nie oznacza, że czas nie istnieje. Albo światło. Jeden za drugim bladożółte kręgi wysp jaśnieją w mroku, unosząc się w bezkresnej nocy. Fioletowe drzewa i fioletowe wieże dźwigają się z ziemi i wznoszą ku pustemu niebu. Drzewa pełne owoców, wieże pełne komnat. Białe kryształowe słupki stoją niczym świece w narożnikach dachów wież i na balkonach, przeszywając blaskiem cienie. Rozległe, pradawne bezgłośne miasta wypełnione tymi wieżami migocą wzdłuż całego archipelagu, fioletowo-żółte, jak wszystko w tym świecie. Przy nich cumują wielkie statki o wysokich masztach. Poniżej zieje czarna, bezdenna otchłań.

To piękne miejsce. I wcale nie jest puste.

Wyspy roją się od endermanów, których długie, smukłe czarne nogi przemierzają małe żółte pagórki i małe żółte doliny. Błyskają wąskie purpurowo-różowe oczy. Czarne chude ręce kołyszą się w rytm szemrania cichej muzyki. Knują spiski i snują plany w potężnych krętych budowlach, starszych nawet niż sama koncepcja zegara. Obserwują wszystko. Nic nie mówią.

Shulkery kryją się w swoich skrzyniach, rozsianych we wnętrzach statków i wież. Małe żółtozielone larwy ukryte przed obcymi. Czasem wyglądają na zewnątrz, ale zaraz mocno zatrzaskują wieka, niczym małże skorupy. Stłumione postukiwanie ich kryjówek, kiedy otwierają się i zamykają, to bicie serca Kresu.

A na centralnej, największej wyspie olbrzymie obsydianowe wieżyce otaczają niewielką kolumnę z szarego kamienia okoloną pochodniami. Na szczycie każdej z wież jasnym blaskiem lśni latarnia. Płomień w srebrnej klatce rzuca snopy światła z czubków wież na trawę, przez mały szary dziedziniec i dalej, prosto w czarne niebo.

Nad tym wszystkim jakaś istota zatacza leniwe kręgi. Jest ogromna. Skrzydlata. Nigdy się nie męczy. Krąży niestrudzenie, a jej purpurowe ślepia płoną rozszalałym ogniem.

– Fin!

Wołanie dobiegło z cienistego brzegu jednej z zewnętrznych wysp. Jej większą część zajmowało ogromne miasto Kresu, Telos. Porastało ono wzgórza wyspy niczym żywa istota. Wszędzie wspaniałe pagody i pawilony. Lśniące Różdżki Kresu rzucały białe błyski. Shulkery klekotały w swoich skrzynkach. Imponujący purpurowy statek unosił się obok, uwiązany do Telosu jak pies. Piracki okręt bez oceanu, na który mógłby wypłynąć. Do większości miast Kresu przywiązane były okręt. Nikt nie wiedział dlaczego, tak samo jak nikt nie wiedział, kto w ogóle zbudował te wielkie dziwaczne miasta. Nie endermani, chociaż ci z upodobaniem nadawali wszystkiemu nazwy na swoją cześć. Nie istota bez końca krążąca w powietrzu wokół bramy donikąd. Nie shulkery, które nigdy nie opuszczały swoich kryjówek na wystarczająco długo, żeby się czegoś o czymś dowiedzieć. Statki Kresu po prostu istniały, tak jak miasta i sam Kres, jak chmury, diamenty czy wtorki.

– Fin! Znalazłeś coś dobrego?

Młody chudy enderman szybko teleportował się przez wyspę, przez zakamarki i zaułki Telosu. Znikał w jednym miejscu i pojawiał się w innym, póki nie stanął na pokładzie statku, trzymając coś w ramionach. Miał ładną głowę, czarną i kanciastą, a także jasne, głodne oczy. Jego kończyny były szczupłe, ale silne. Czekał na niego inny enderman, dziewczyna. Opierała się o maszt z założonymi na chudej piersi ciemnymi rękami.

– Nie – pomyślał głośno pierwszy enderman. Słowa po prostu pojawiły się w umyśle rozmówczyni. Endermani nie potrzebują ust ani uszu. Nie potrzebują dźwięków. Telepatia jest o wiele łatwiejsza od mówienia. Po prostu myślisz do kogoś, a on cię rozumie.

– Nic dobrego, Mo. Tylko kupę pereł. Mamy ich mnóstwo. Uch. Zabierz je. Ciarki mnie od nich przechodzą. Byłem pewien, że napierśniki, które znaleźliśmy tydzień temu, do tej pory się odtworzą, ale chyba ktoś inny dotarł tam pierwszy. Mam trochę rudy redstone’a. To by było na tyle. Następnym razem idź ty. Zawsze wywęszysz coś dobrego.

Para dwunastoletnich endermanów – bliźnięta Fin i Mo – zeszła do wnętrza statku. Fin, ściśle rzecz biorąc, był o trzy minuty starszy, ale nie robił z tego problemu. Ustalanie, kto jest starszy, a kto nie, zalatuje porządkiem, schematem, Ładem – a Ład nie jest w Kresie mile widziany.

Mieszkali tu od zawsze. Nie pamiętali żadnych innych miejsc. Tu dorastali. To był ich dom. Podobnie jak setek innych endermanów, których można spotkać na każdej z wysp archipelagu. Mieszkali na statku zapchanym rupieciami zbieranymi, gdzie się tylko dało. Były wśród nich naprawdę niezłe rupiecie. Diamenty i szmaragdy, ruda złota i lapis-lazuli. Zaklęte żelazne nogawice, wszelkiego rodzaju kilofy, nasiona buraków i owoce refrenusu, siodła i zbroje dla koni (chociaż nigdy nie widzieli konia). Dziesiątki par wspaniałych szarych skrzydeł, które można po prostu przyczepić do pleców i już lecisz tam, gdzie masz ochotę. Część to zwyczajne, prawdziwe rupiecie: ot, skały, glina, piasek i stare książki z poniszczonymi grzbietami. Fin i Mo zupełnie się tym nie przejmowali. Byli zbieraczami, a zbieracze nie wybrzydzają. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się trochę starej, dobrej, najzwyklejszej gliny.

Bliźniaki wiedziały, że gdzieś istnieją inne światy. To logiczny wniosek, gdy mieszka się w miejscu o nazwie Kres. Jeśli istnieje Koniec, musi istnieć również Początek. Coś, czego końcem może być Kres. Miejsce będące jego przeciwieństwem. Zielone i jasne, z niebieskim niebem i niebieską wodą, pełne owiec i świń, i pszczół, i kałamarnic. Inni endermani bywali tam bez przerwy. Bliźnięta słyszały to i owo. Ale tu był ich świat. Tu były bezpieczne, razem ze swoimi rzeczami i wśród swoich.

Skarby Fina i Mo piętrzyły się po sufit ładowni. Brat i siostra ostrożnie wybierali drogę wśród przedmiotów składających się na ich kolekcję. Robili to tysiące razy. Wydeptali już ścieżkę między butami, mieczami, hełmami, smoczymi głowami i sztabkami. Mieli wydrążone zakątki do siedzenia, jedzenia i mieszkania.

I dla swojego pupila.

– Hejka, Zrzędku – pomyślała radośnie Mo do shulkera tkwiącego w skrzyni pod przeciwległą ścianą. Był tam od zawsze, zupełnie jak oni. Nie umieli się go pozbyć, chociaż zajmowane przez niego miejsce naprawdę przydałoby im się na kolejne łupy. Gdy tłukli w jego kryjówkę tak długo, aż się rozpadała, odtwarzała się następnego dnia. W końcu się poddali i zaakceptowali jego obecność. Nadali mu imię. Niekiedy pozwalali mu pilnować rupieciarni. Nigdy nie wiadomo, kiedy komuś przyjdzie do głowy ograbić twój statek. Jeśli masz tyle łupów w jednym miejscu, musisz być czujny. Zrzędek tak naprawdę niczego nie pilnował, on tylko tkwił w miejscu i wszystkiego nienawidził, jak to miał w zwyczaju, ale dzięki niemu czuli się bezpieczniej. Nie był zwykłym shulkerem. Był ich shulkerem.

O ile to był „on”. Nigdy nie próbowali się dowiedzieć. Szanowali jego prywatność.

– Hejka – odpowiedział w myślach Zrzędek. Wyjrzał ze skrzynki. Mignęła im jego żółtozielona głowa. – Nienawidzę was.

– Okej. – Fin wzruszył ramionami. – Dobry chłopiec.

– Wcale nie – odciął się Zrzędek. – Chcę cię ugryźć.

– Ależ tak! – pomyślała Mo. – KTO JEST DOBRYM CHŁOPCEM?

Shulker wymamrotał coś pod nosem i na powrót zatrzasnął pokrywę. W głowach małymi wściekłymi literkami zabrzmiała im jego ostatnia myśl:

– Jestem zły. Jutro was pogryzę, zobaczycie.

Mo i Fin zza bloków rudy wywlekli kosz pełen owoców refrenusu. Podzielili się nimi po równo. Między nimi panowała równość. Wszystko było starannie, z rozmysłem, niemal kategorycznie dzielone na dwie równe części. Bliźnięta pracowały cicho i z zapałem, ramię w ramię, pakując swój lunch na wynos.

– Pilnuj statku, Zrzędku – pomyśleli Fin i Mo. – Idziemy do SK. Nie pozwól nikomu zabrać naszych rzeczy.

– Nienawidzę statku – zrzędził Zrzędek, nie otwierając pokrywy. – Nienawidzę was. Nienawidzę SK. Nienawidzę waszych rzeczy.

– Miło się gadało, Zrzędku! – zaśmiali się w swoich dużych czarnych kanciastych głowach.

Fin i Mo teleportowali się na pokład statku. Czarne niebo nad roziskrzonym miastem wyglądało naprawdę ładnie. Jednak oni nie wybierali się do miasta. Znikali i pojawiali się znowu, przemieszczając się wzdłuż łańcucha wysp. Ich perły jarzyły się przy każdym skoku.

W kilka chwil dotarli na centralną wyspę. Między obsydianowymi wieżami kłębił się tłum endermanów. Promienie świetlne z klatkowych lamp przeszywały ciemność.

– Witaj, śródjednostko Paa – pomyślał Fin do wysokiego starszego endermana, którego często tu spotykali. – Chwała Wielkiemu Chaosowi!

– Niech Wielki Chaos ci sprzyja, niedorostku – odparł Paa uroczyście.

Tak brzmiała tradycyjna odpowiedź. Wszyscy endermani czczą Wielki Chaos. Wszechświat dzieli się na Chaos i Ład. Mieszkańcy Górnego Świata wierzą w Ład, lecz endermani wiedzą, że jest on kłamstwem. Od zawsze i na wieki. Największym kłamstwem na świecie. W Górnym Świecie wierzą, że można zbudować twierdzę tak mocną, że nie zdobędzie jej nikt i nic. Że naprawdę można stworzyć coś doskonałego. Coś, co przetrwa. Tylko endermani, słudzy Wielkiego Chaosu, pojmują, że to szaleństwo. Ich świętą powinnością jest to udowadniać. Życie staje się o wiele lepsze, gdy zrozumiesz prawdę: zdarzyć może się wszystko, w każdej chwili, wszystkim i wszystkiemu. Wielki Chaos wcześniej czy później dopadnie każdego. Przyjdzie czas, kiedy rozprawi się z całym wszechświatem. Obowiązkiem endermanów jest wspomaganie go ze wszystkich sił. Dla endermana najświętszą pielgrzymką jest wyprawa do Górnego Świata, obserwowanie i sabotowanie konstrukcji wznoszonych przez Siły Ładu. Wystarczy usunąć jeden blok z przytulnego domku i dzieło Wielkiego Chaosu może się rozpocząć. Przez dach może wpaść do środka deszcz albo ogień. Creepery prześlizną się przez otwór w fundamentach. Złodzieje mogą się zakraść i złupić cię do gołej skóry. Ład jest taki nudny. Czyż życie nie robi się bardziej interesujące, kiedy wpuścisz doń Chaos?

– Witaj, śródjednostko Lopp – pomyślała Mo do otoczonej chmurą płonących fioletem iskier postaci, która stała na brzegu i spoglądała w dal. – Chwała Wielkiemu Chaosowi.

– Witaj, Mo – pozdrowiła ją Lopp. – Czekam na powrót moich enderfragów. Wyruszyły do Górnego Świata tropić i niszczyć Ład. Jestem niesłychanie dumna ze swoich fragmentów. Przyniosą chwałę naszemu Kresowi.

– Na pewno wkrótce wrócą – pocieszyła ją w myślach Mo.

Lopp odwróciła się i wbiła w nią wzrok. Była taka wysoka! Coś dziwnego zabłysło w jej purpurowych oczach.

– Jesteś sama? Jesteś osłabiona? Potrzebujesz endołączenia z potężną i silną śródjednostką?

Mo cofnęła się o krok. Dorośli endermani bywali podejrzliwi, widząc młodocianą samą, bez opiekuna w pobliżu. Wzburzało ich to do szpiku kości. Poza tym Mo nie lubiła myśli dorosłych endermanów. Były sztywne, formalne i najeżone. Długie słowa. Za wiele długich słów. Dzieci tak nie myślą. Ani Fin i Mo, ani żaden z pozostałych młodych endermanów, których znali. Pewnie kiedy dorastasz, spada na ciebie jakieś zaklęcie, które przemienia cię w snoba.

Oczywiście Lopp była w stanie myśleć wyłącznie dlatego, że na Smoczej Wyspie kłębiło się wielu innych endermanów. Samotny enderman jest wściekły, prymitywny i niewiele lepszy od niedźwiedzia, któremu ktoś kilkakrotnie przyłożył w łeb. Tylko kiedy przebywają w grupie, ich myślom wyrastają owe długie, interesujące kolce. Grupa endermanów nosi nazwę end. Dlatego ich kraina także nazywa się End – czyli Kres. Wszyscy endermani razem, największy ze wszystkich endów.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz