Krzysztof Marcin Walkowicz

Miłość z przerzutami

...czyli Interpretacja Dowolna

© Krzysztof Marcin Walkowicz, 2019

„Miłość z przerzutami” to nic więcej, jak próba — próba dialogu między słowami a uczuciami, próba zmierzenia się z natłokiem spostrzeżeń oraz wspomnień i w końcu próba odnalezienia w tym wszystkim siebie. Na przestrzeni dwudziestu czterech drobnych, pozornie skomplikowanych form mieści się nieskomplikowana treść, którą każdy odkryje po swojemu.

ISBN 978-83-8189-146-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Miłość z przerzutami

2. „Południe złoci drzewa, tańczą wietrznie liście…”

3. „Biegnijmy pod gasnące wdzięki…”

4. „Był jeden niebieski parasol…”

5. „Chociaż sen się chciałby wyśnić…”

6. „Dążymy naprzód — choć nie chcemy…”

7. „Gdy obudzą się świerszcze…”

8. „Lśniły się kiedyś gwiazdy zawrotne…”

9. „Lubię zapominać drobnie…”

10. „Migoczesz mi gwiazdko moja…”

11. „Mówisz, że tak być już musi…”

12. „na niebiesko chciałem zawsze…”

13. „Nad szarą porą gęstych cisz…”

14. „Nie mam się dokąd spieszyć…”

15. „Przyszłaś w wieczorne do mnie ramiona…”

16. „Spoglądałem tyle razy…”

17. „Nie liczę nawet, które podejście…”

18. „Szczerzy się bruk zębami dróg…”

19. „Stanęła w szeregu jedlina…”

20. „cóż ja mogę moja droga…”

21. „Zasrebrzył się na nocnym dnie…”

22. „Dziwnie dziko się srebrzą…”

23. „Znów ogród westchnień nieznanych…”

24. „Czerwony monochrom…”

25. „W takiej ciszy się mieszczę…”

***

Południe złoci drzewa, tańczą wietrznie liście

Lato dogorywa — w tę porę obłudną

Choć jeszcze nie wiedzą, przeczuwają mgliście

I smutno im odejść, ach smutno…

Południe złoci drzewa, gonią się motyle

Śladami swych marzeń wiara je niesie

I czują, że złapią, już, zaraz, za chwilę

I zapominają, że jesień…

Południe złoci drzewa — i świergot usłyszysz

Ptaszę ci wyda, co mu sercu bliżej

Bo musi mieć wyraz uczucie miast ciszy

Bo rani je słońce chylące się niżej…

I owo, co drzewa pozłaca południem

Choć coraz ciężej mu — blaskiem się śmieje

Choć smutno samotnie tak trudzić się cudnie

Nadzieję ma jeszcze, nadzieję…

***

Biegnijmy pod gasnące wdzięki

Gdzie byle widok, gest napawa

Nie zajmie płomyk nas jutrzenki

Nie dotknie srogi szept — obawa

Biegnijmy aż się skończą ślady

Ludzkości serc i dusz natury

I stóp, i tchu, i śmiechu łez

Zostanie dotyk i… ten wtóry

A gdy fotograf wszechujęcia

Zechce nas złapać na swej kliszy

Zadrżymy głębiej w negatywach

Nawet niebo nas nie usłyszy…

***

Był jeden niebieski parasol

I jedną spotkałem cię zmokłą

I jedno otwarłaś mi na świat

Brudne, zniszczone okno

Goniliśmy słowo za słowem

Scenariusz do filmu „Nad Rajem”

Płoszyliśmy dzikie zwierzęta

Płoszyliśmy głupie zwyczaje

Pozostał niebieski parasol

I obłok, co czasem obrywa

I to, co trudno tak ścierpieć

A co się tak ślicznie nazywa

I okno zostało otwarte

Stanowczo zbyt blisko piekła;

Dlaczegoś mi wtedy skoczyła?

Dlaczegoś mi wtedy uciekła?

***

Chociaż sen się chciałby wyśnić

A mu przykro, bo nie może

Czerń zza ściany truje myśli

Skórę kłuje strasznym mrozem

Uśmiech świtu jest już blisko

Wzejdzie ponad mroczne głębie

I obejmie ciepłem wszystko

Niespodzianie, nadprzyjemnie

Niech to będzie dzień najlepszy

Co radością Cię otoczy

Niczym słońce w deszczu — szczęście

Wprawi w Twoje piękne oczy.

***

Dążymy naprzód — choć nie chcemy

Drżące tunele pełne pustką

Jaśnieją życiem naszych cieni

Matowią oczu naszych lustra

A usta skryte tego mroku

Muskają chłodno wargi suche

Ciszą równane echa kroków

Na nowo wciąż martwieją ruchem

Bagaż — niepewny niezbędnością

I droga, cel — obrzydłe snom

Na złość nam samym — naszą złością

Lecz jeśli nie my, to kto?

***

Gdy obudzą się świerszcze

Na wieczorne koncerty

Nocy nie ma tu jeszcze

Ani dnia już niestety

Jest międzyzmierzch złocisty

Ciemniejących przezroczy

No i żal osobisty

Że zapada na oczy

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.