Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

CZĘŚĆ I

- 1 -

- 2 -

Tytuł oryginału Mike

Text © Andrew Norriss, 2019
First published in Great Britain in 2019 as MIKE by David Fickling Books, 31 Beaumont Street, Oxford, OX1 2NP, UK

Ilustracja i projekt okładki: Agata Dudek / Acapulco Studio

© tłumaczenie: Anna Klingofer-Szostakowska

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Węgierek

Redakcja: Hanna Trubicka

Korekta: Redaktornia.com, Magdalena Wójcik

Konsultacja przyrodnicza: dr Tomasz Kowalczyk

Konsultacja sportowa: Filip Kolasiński

Skład i łamanie wersji polskiej: Maria Gromek

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

© for Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg

Piaseczno 2022
Wydanie I

ISBN 978-83-965236-7-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo WIDNOKRĄG

www.wydawnictwo-widnokrag.pl

www.bliskie-dalekie-sąsiedztwo.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla moich uroczych przyjaciółek –

Anny, która przedstawiła mi Mike’a,

i Henny, która zarabia na życie

nakłanianiem ludzi, aby go słuchali.

Jest to opowieść prawdziwa...

CZĘŚĆ I

- 1 -

Floyd odbił piłkę od ziemi trzykrotnie, przyłożył na chwilę do rakiety, po czym wyrzucił w powietrze ruchem, który ćwiczył przynajmniej sto razy dziennie przez ostatnie osiem lat. Wspiął się na palce, wziął zamach i posłał piłkę na przeciwległy koniec kortu.

Nagle jego uwagę przykuł jakiś ruch po prawej. Rozproszył go tylko na moment, ale piłka znalazła się przez to w chwili uderzenia przez rakietę centymetr niżej, niż powinna, i zamiast musnąć szczyt siatki, otarła się o płócienną taśmę i odbiła nieznacznie do góry, zanim wylądowała znów na korcie.

– Net! – zawołał sędzia. – Drugie podanie.

Floyd wyjął kolejną piłkę z kieszeni i zerknął w stronę publiczności. To, co zobaczył, nieszczególnie go zaskoczyło.

Mike. No jasne.

Przeszedł wzdłuż górnego rzędu trybuny, w czarnym płaszczu do kostek, powiewającym na lekkim wietrze, po czym skręcił i ruszył schodami w dół.

Widzowie nie powinni przemieszczać się po trybunach w trakcie meczu. Z chwilą jego rozpoczęcia siadają na miejscach i tam zostają, bo ruch może rozproszyć zawodników. Floyd odbił piłkę kilka razy i czekał. Mike pewnie chciał usiąść w jednym z niższych rzędów, żeby być bliżej akcji, i nie było sensu wznawiać gry, dopóki tego nie zrobi.

Mike zszedł na sam dół, lecz – ku zaskoczeniu Floyda – zamiast znaleźć sobie miejsce, otworzył bramkę ogrodzenia otaczającego kort i podszedł do stanowiska sędziego.

– Gdy tylko będzie pan gotowy, panie Beresford! – zawołał sędzia.

Najwyraźniej nie zauważył Mike’a, który stał teraz za nim, lekko schowany.

Floyd wskazał rakietą.

– Ma pan gościa – powiedział.

Sędzia zmarszczył brwi.

– Czy coś się stało, panie Beresford?

– Owszem – odparł Floyd, nadal wskazując na Mike’a. – On.

Bruzdy na czole sędziego pogłębiły się. Mężczyzna zerknął w dół, jakby patrzył na Mike’a, a potem spojrzał znów na Floyda..

– Hm... Chyba nie rozumiem.

– Przecież nie mogę grać, kiedy on jest na korcie, prawda? – Floyd zastanawiał się, dlaczego sędzia tak wolno kojarzy. – Czy może go pan poprosić, żeby sobie poszedł? Wśród publiczności rozszedł się powściągliwy pomruk, lecz sędzia nie ruszył się, aby kazać Mike’owi odejść. Rozejrzał się, a jego palce zawisły niepewnie nad padem punktowym.

Ojciec Floyda wszedł na kort z zatroskaną miną.

– O co chodzi? – zapytał, gdy podszedł do syna. – Co się stało?

– Nic się nie stało – odparł Floyd – poza tym, że nie mogę grać, kiedy on tu jest, prawda?

– Ale kto?

– On! – Floyd wskazał na Mike’a. – Dlaczego wszystkim się wydaje, że można sobie ot tak, wejść na kort w trakcie meczu i nie ma to żadnego znaczenia?

Mike uważnie przyjrzał się niebu, po czym stanął przed Floydem.

– Może pójdziemy na spacer? – spytał. – Nad morze.

– Nie idę na żaden spacer! – odparł stanowczo Floyd. – Gram w tenisa. A teraz czy mógłbyś po prostu... sobie pójść?

– Nic nie mówiłem o żadnym spacerze – zdziwił się jego ojciec. – I bardzo chętnie sobie pójdę, gdy tylko powiesz mi, co się dzieje.

– Nie mówiłem do ciebie – sprostował chłopak. Nie mógł pojąć, dlaczego wszyscy tak dziwnie się zachowują. – To było do Mike’a.

– Do Mike’a? On tu jest? – Ojciec Floyda obrócił się gwałtownie i popatrzył po korcie. – Gdzie?

– Tam! – Floyd wskazał palcem powietrze. – Tuż obok sędziego!

Jego ojciec spojrzał na krzesełko sędziego, a potem znów się rozejrzał.

– Wybacz – powiedział w końcu – ale ja tu nikogo nie widzę.

– Ale... przecież... – Floyd zamrugał. Dlaczego jego ojciec nie widział Mike’a? Przecież stał zaledwie kilka metrów od niego, prawda? Floyda przeszedł lekki dreszcz niepokoju, gdy wpatrywał się w postać niewidzialną, jak się okazało, dla wszystkich poza nim.

– W porządku! – Mike uśmiechnął się, podnosząc dłoń, żeby go uspokoić. – Nie ma się czym martwić. Jestem przyjacielem.

– O co chodzi? – Pani Beresford przyszła za mężem na kort. – Co się dzieje?

– Mówi, że widzi Mike’a – wyjaśnił pan Beresford cicho i wskazał w kierunku stanowiska sędziego. – Tam.

Pani Beresford powiodła wzrokiem za jego gestem i zmarszczyła czoło.

– Ale tam nikogo nie ma!

– Właśnie że jest! – zaprotestował Floyd. – Mike tam jest.

– W porządku, staruszku. – Pan Beresford otoczył syna ramieniem. – Zakończmy już na dzisiaj, dobrze?

– Nie! – powiedział Floyd. – Nie chcę jeszcze kończyć. Gram w tenisa.

– Nie grasz. Nie dziś po południu. Chodź. – Pan Beresford wziął syna pod ramię. – Pójdziemy do domu... – dodał i łagodnie sprowadził chłopaka z kortu.

Ani Floyd, ani pan Beresford nie planowali właśnie takiego zakończenia turnieju.

- 2 -

Rodzice Floyda zawieźli go do Altringham House, prywatnego szpitala na przedmieściach Sheffield, specjalizującego się w leczeniu urazów sportowych. Floyd był tam wcześniej kilka razy, z różnymi problemami, od zerwanego mięśnia szyi do ukruszonej kości kostki, więc doktor Willis, kierownik placówki, powitał ich jak starych znajomych. Gdy tam dotarli, była już siódma wieczorem, on jednak czekał w recepcji, skąd zaprowadził ich prosto do gabinetu.

Po jednej stronie pomieszczenia przy dwóch końcach kominka stały dwie ogromne skórzane sofy zwrócone ku sobie. Doktor wskazał rodzicom Floyda, aby usiedli na jednej z nich, a sam zajął miejsce obok chłopaka, na drugiej z sof.

– Twój tata nakreślił mi z grubsza sytuację przez telefon – powiedział, gdy pielęgniarka przyniosła tacę z kawą i kanapkami i postawiła je na stoliku przed nim – ale chciałbym, abyś opowiedział mi szczegóły. Co dokładnie się stało?

Floyd wyjaśnił, że właśnie rozgrywał w Scarborough ostatni mecz trzydniowego turnieju w kategorii poniżej osiemnastego roku życia, gdy pojawił się Mike.

– Prowadził, bez dwóch zdań – wtrącił pan Beresford. – Wygrał pierwszy set sześć do dwóch, w drugim było już pięć do jednego i Floyd właśnie serwował na mecz.

– Czyli... – doktor Willis zwrócił się znów do Floyda – byłeś gotowy odebrać kolejne zwycięstwo Beresforda, gdy... pojawił się niewidzialny człowiek.

– Dla mnie nie był niewidzialny – zauważył Floyd.

– Jasne. – Doktor Willis poczęstował się kanapką. – Jak on to zrobił? Chodzi mi o to, w jaki sposób się pojawił.

– On po prostu tam... był – odparł Floyd. – Najpierw zobaczyłem, jak idzie koroną trybuny. Potem zszedł po schodach. Czekałem, bo myślałem, że szuka miejsca, żeby usiąść, ale on wyszedł na kort i stanął obok sędziego. Nie rozumiałem, dlaczego nikt mu nie każe odejść. Dopiero kiedy przyszedł tata, zorientowałem się, że...

– Że nikt inny go nie widzi. – Doktor Willis pokiwał głową ze współczuciem, kończąc zdanie za chłopca. – To musiało cię zaniepokoić.

– Owszem – potwierdził Floyd. – Trochę mnie to zaniepokoiło.

– Z tego, że znasz jego imię, wnoszę, że widziałeś już wcześniej tego całego „Mike’a”?

– Tak. Kilka razy. – Floyd poczuł, że lekko się poci. Doktor Willis wypytywał delikatnie, ale te pytania sprawiły, że chłopak zrozumiał, jak dziwne jest to wszystko, także dla otoczenia.

– A kiedy widziałeś go poprzednio... Co robił?

– Przeważnie obserwował. Wie pan. Widzę, jak stoi w tłumie, kiedy gram, a on... po prostu się przygląda.

– Rozmawiałeś z nim wcześniej?

– Parę razy – odparł Floyd. – Ale wtedy, jak trenowałem sam.

– I wydawał się całkiem normalny?

– Tak! Nigdy nie rozumiałem, dlaczego tam jest, ale... zawsze wyglądał realnie.

– Hmm... – Doktor Willis w zamyśleniu popijał kawę. – Ciekawe.

– Jak pan myśli, o co tu chodzi? – spytała podenerwowana pani Beresford.

– Cóż, właśnie tego musimy się dowiedzieć, prawda? – Doktor Willis odstawił filiżankę. – Myślę, że najlepiej będzie, jeśli Floyd zostanie tu dziś, a jutro zrobimy badania, ale teraz też szybko go zbadam, jeśli państwo pozwolą. Upewnimy się, że nie dzieje się nic, czym pilnie należałoby się zająć. – Wstał. – To potrwa tylko kilka minut.

Doktor Willis wyprowadził Floyda drzwiami po przeciwnej stronie pomieszczenia do innego gabinetu, gdzie czekała już pielęgniarka z formularzami. Wskazał chłopcu, aby usiadł na leżance, po czym stanął przed nim.

– Zacznę tylko od paru pytań – powiedział. – Jakieś bóle głowy ostatnio?

– Nie – odparł Floyd.

– Zamazany wzrok?

– Nie.

– Bóle mięśni? – Doktor pomacał węzły chłonne pod brodą chłopca.

– Nie.

– Problemy ze snem w nocy?

– Nie.

– Bierzesz narkotyki?

Ostatnie pytanie zaskoczyło Floyda.

– Nie – zaprotestował. – Nigdy.

– Nie chodzi mi tylko o miękkie narkotyki. – Doktor Willis uważnie przyglądał się Floydowi, gdy to mówił. – Wielu sportowców wie, że zażywanie pewnych substancji chemicznych w jakiś sposób poprawi ich wyniki. Czy ty... eksperymentowałeś z czymś takim?

– Ależ skąd – odparł Floyd. – W życiu.

– Rozsądny chłopak! – Doktor Willis uśmiechnął się i poklepał go po ramieniu. – W takim razie proponuję, abyśmy wrócili i zjedli te kanapki, a Janice przygotuje ci łóżko.

– Dziękuję – powiedział Floyd. – Czy mogę spytać... to znaczy... czy to coś poważnego?

Doktor Willis otoczył pacjenta ramieniem, kierując go w stronę drzwi.

– Myślę, że wszystko, co odciąga cię od tenisa, jest niezwykle poważne, ale chyba nie musisz się zbytnio martwić. Gdziekolwiek tkwi problem, nasze zadanie polega na tym, aby się z tym uporać, a trzeba przyznać, że jesteśmy w tym całkiem nieźli! Ty musisz zadbać tylko o to, aby porządnie się wyspać!

Doktor Willis miał talent do przekonywania ludzi, aby wierzyli w to, co mówił – był to jeden z powodów, dla których klinika Altringham odniosła taki sukces – a Floyd wyszedł z gabinetu uspokojony, że doktor Willis znajdzie rozwiązanie i wtedy... wszystko będzie dobrze.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki