Ilona Klimek-Gabryś
redaktor Tematu Miesiąca

Ponad podziałami

Obrazek pierwszy: jest rok 1997. Mam pięć lat, a mój tata przynosi do domu komputer. Jakiś czas później tworzy w szkole, gdzie jest dyrektorem, pierwszą pracownię informatyczną w gminie. Kończy podyplomowe studia z informatyki. Nadąża. 27 lat później tata dzwoni do mnie, bo nie potrafi sobie poradzić z konfiguracją profilu na Facebooku. Internet i media społecznościowe znacznie go wyprzedziły. Zatrzymał się w świecie, gdzie komputer był narzędziem do pisania i szybkiego porządkowania danych liczbowych.

Tego typu przykłady można łatwo mnożyć. Dobrze ilustrują różnice międzypokoleniowe. Ja – milenialska – jeśli działanie jakiegoś sprzętu nie byłoby dla mnie intuicyjne, poszukałabym odpowiedzi w wyszukiwarce internetowej, mój brat – zetka – najpewniej zapytałby ChataGPT. Mój tata – przedstawiciel generacji X – bez większego namysłu sięga po telefon. Musi zapytać bliskiego człowieka.

A teraz drugi obrazek: jest kwiecień 2020 r. Zlękniona samotnym przebywaniem w Krakowie wracam w rodzinne strony ze względu na trwającą pandemię COVID-19. Robię coś, przed czym wzbraniałam się od momentu pójścia na studia: znów zamieszkuję w domu swojego pochodzenia. Pomagam rodzicom nauczycielom w rozpracowaniu systemu zdalnej edukacji, a oni wspierają mnie w przekierowaniu uwagi z lęku na codzienne czynności. Są wspólne posiłki, praca w ogrodzie, układanie puzzli. Bywa całkiem przyjemnie, bywa też dość nieznośnie.

To również typowy obrazek z tamtego okresu. Rodziny zamknięte pod jednym dachem. Właśnie wtedy – być może wynika to z lęku i silniejszej potrzeby zakorzenienia – jakoś mocniej niż zwykle zaczynam czuć: to z nich jestem. Wyciągam z szafy tubę z wyrysowanym w czasach szkolnych drzewem genealogicznym. Dopytuję rodziców i jedynej żyjącej jeszcze babci, szukam w internetowych archiwach, uzupełniam luki. Zamiast powtarzać: „Nie będę moimi rodzicami”, przyglądam się temu, co od nich wzięłam: gdzie jestem do nich podobna, które przejęte schematy zachowań mi służą, a nad którymi chciałabym pracować, żeby wybierać inaczej, po swojemu.

Podział na pokolenia bywa oczywiście użyteczny i poręczny. Stosuje się go w marketingu i reklamie, pomaga w badaniach opinii publicznej, analizach ekonomicznych czy zarządzaniu zasobami ludzkimi. Jak każda kategoryzacja jest jednak uproszczeniem, schematem i nie wyjaśnia w pełni dynamiki struktury społecznej. Oczywiście sama przyłapuję się czasem na narzekaniu, jakie to zetki kruche, niezdecydowane i roszczeniowe, a boomerzy zacofani, niechętni zmianom, ślepo zapatrzeni w pracę. Tak jakbym sama taka nie bywała. A co by się stało, gdyby jednak na co dzień, na ile to oczywiście możliwe, uciekać od tych łatwych i czasem krzywdzących podziałów? Dużo bardziej interesujące niż wydzielanie zamkniętych zbiorów generacyjnych wydaje się przyglądanie temu, co od siebie nawzajem bierzemy, a od czego się odcinamy, co jest dla nas istotne, a czemu nie zamierzamy poświęcać uwagi. I choć słuchanie, jak babcia kolejny raz powtarza tę samą historię z czasów młodości, bywa męczące, próbuję zapytywać, co chce przez to przekazać, z jakiego powodu to dla niej tak ważne.

Kwestia motywacji wydaje się zresztą kluczowa dla dialogu międzypokoleniowego. Uznać, że z czymś się nie zgadzam, i to odrzucić jest raczej łatwo, znacznie trudniej zapytać: „dlaczego?”. Nie chodzi przecież o to, żeby przyznać, że nie ma między nami różnic, tylko o to, żeby pomogły nam one dostrzec, jak można pomyśleć czy zrobić coś inaczej i ostatecznie po prostu lepiej się porozumieć. — Z

Spis treści

TEMAT MIESIĄCA

Najlepsze z obu światów
Maciej Marcisz chwali milienialsów

W naszej historii nie ma winnych
Magdalena Sękowska w rozmowie z Iloną Klimek-Gabryś o tym, jak nas kształtują skrypty międzypokoleniowe

Co robi babcia na wielbłądzi
Karolina Szlęzak i Kinga Urbańska z Your Roots in Poland w rozmowie z Karolem Kleczką o niespodziankach, które czekają na nas w rodzinnych historiach

RYSUNKI I FELIETONY

Ola Szmida

Janusz Poniewierski

Olga Gitkiewicz

Eliza Mórawska-Kmita

Bardzo brzydkie rysunki

FOTOREPORTAŻ

Rodziny polskich Romów
Gregory Michenaud

DRUGI PLAN

Moje dzieci i moi Żydzi
Anna Mateja: Agnieszka Mysakowska stoi na straży pamięci o wieluńskich Żydach

PUBLICYSTYKA

Potrzebujemy humanitarnego minimum
Ignacy Dudkiewicz

PRZEBŁYSKI

Podróż do kraju choroby. Kanceroesej
Joanna Tracz

IDEE

Genderowa heretyczka
Joanna Bednarek

PO SWOJEMU

Wszystkie stany skupienia
Fotograf i podróżnik Piotr Malczewski w rozmowie z Pauliną Wilk o mgle nad Czarną Hańczą i duchowych pożytkach z kąpieli w bani

STACJA: LITERATURA

Komentarz
Zośka Papużanka

CHWILA DLA CIEBIE

Psychotest: Jaką jesteś bułką?
Sekretne życie bagietek, kajzerek i grahamek

Pele-mele
Pytamy Andrzeja Chyrę o ojcostwo, rady dla młodych aktorów i dziwny film, który poleca

LUDZIE ♦ KSIĄŻKI ♦ ZDARZENIA

Komponowanie teatru z czułością
Cezary Tomaszewski w rozmowie z Agatą Dąbek

Dobra pani
Magdalena Grzebałkowska i jej biografia Marii Konopnickiej

Co się wydaje: religia i duchowość

Skóra zdjęta
Olga Szmidt czyta nową Masłowską

Moi, mistrzowie
Wiersz od Wojciecha Bonowicza

Kadry – znaki szczególne
Diana Dąbrowska

ul. Tadeusza Kościuszki 37, 30-105 Kraków
tel. (12) 61 99 530
e-mail: miesiecznik@znak.com.pl
www.miesiecznik.znak.com.pl

REDAKCJA: Mateusz Burzyk, Michał Jędrzejek, Karol Kleczka, Ilona Klimek-Gabryś, Dominika Kozłowska (redaktor naczelna), Barbara Małecka, Janusz Poniewierski, Henryk Woźniakowski;

ZESPÓŁ: Michał Bardel, Wojciech Bonowicz, Halina Bortnowska,

Bohdan Cywiński, Bartłomiej Dobroczyński, Tomasz Fiałkowski, Tadeusz Gadacz, ks. Michał Heller, Jerzy Illg, Piotr Kłodkowski, Maria Makuch, Janina Ochojska-Okońska, kard. Grzegorz Ryś, Władysław Stróżewski, Karol Tarnowski, Łukasz Tischner;

WSPÓŁPRACA: Karolina Broda, Maja Cyroń, Elżbieta Łapczyńska, Anna Marchewka;

DYREKTOR ARTYSTYCZNY: Władysław Buchner;

FOTOEDYCJA: Marcin Kapica;

KOREKTA: Barbara Gąsiorowska, Magdalena Wołoszyn-Cępa;

ILUSTRACJE PORTRETOWE: Agata Nowicka;

PROMOCJA I REKLAMA:
tel. (12) 61 99 530
e-mail: miesiecznik@znak.com.pl;

PRENUMERATA I SUBSKRYPCJA:
e-mail: prenumerata@znak.com.pl

Redakcja nie zwraca tekstów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo ich redagowania i skracania. Redakcja nie odpowiada za treść zamieszczanych ogłoszeń. Rozpowszechnianie redakcyjnych materiałów publicystycznych bez zgody wydawcy jest zabronione.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

Temat Miesiąca

Najlepsze z obu światów

Maciej Marcisz

Już nie konserwatywni, jeszcze nie w pełni zlaicyzowani. Biorący ślub cywilny, ale chrzczący dzieci pod presją babć. Tłumaczący rodzicom, jak zainstalować Instagrama, ale nie tak zręczni w technologii jak ich młodsze rodzeństwo. Gdyby milenialsi potrzebowali pocieszenia, można by im powiedzieć, że są bezcennym łącznikiem starego z nowym

Możliwe, że kojarzycie tę scenę. Odurzona narkotykami bohaterka obwieszcza rodzicom, że jest głosem swojego pokolenia. Lub przynajmniej „jakimś głosem jakiegoś pokolenia”. Fragment pierwszego odcinka serialu Girls Leny Dunham dobrze obrazuje megalomanię wypowiadania się w imieniu swojej generacji. Do pewnego stopnia przedstawia też śmieszność położenia, w którym sam się znajduję, pisząc ten tekst. W ciągu pięciu lat, w których wydałem trzy powieści, bywałem nazywany głosem pokolenia, milenialskim autorem piszącym o milenialskich problemach i kryzysach. Przyjęcie takiego tytułu i zinternalizowanie go wydawało mi się drogą do intelektualnego i środowiskowego samobójstwa. Przyjąłem inną strategię. Żyłem z nim, nieustannie ironizując na jego temat, zaprzeczałem mu, kiedy było to ryzykowne (często), i korzystałem z niego, kiedy uznawałem to za wygodne (rzadko).

Wypowiadać się o pokoleniu zawsze znaczy generalizować. Pomijać małe prawdy, by doprowadzić do uzyskania Prawdy. Prawdy, w której istnienie wypada powątpiewać. Duże opowieści potrafią wpisać nasze trudności, ból i zagubienie w coś szerszego, przynieść ulgę, zbudować wspólnotę i zmniejszyć poczucie osamotnienia. Te same opowieści potrafią nas też ograniczać, zamykać i skazywać na narracje, które zamiast wyzwalać, wiążą, wyznaczając sztywne granice poznania i tożsamości.

Wydaje się, że w ciągu ostatnich dwóch lat opowieść o milenialsach, zamiast przynosić im ulgę i lepsze zrozumienie życia, brzmiała bardziej jak wyrok skazujący. Na początku mówiło się o nas, że jesteśmy narcystyczni, przewrażliwieni i uzależnieni od mediów społecznościowych. Z kolei przez ostatnich kilka lat przedstawiano nas jako osoby nieustannie pogrążone w jakichś kryzysach: mieszkaniowym, zdrowia psychicznego, egzystencjalnym. Dziś dominuje historia o naszym wyjątkowo szybkim starzeniu się, co w kulturze, która premiuje młodość, jest – jak wiadomo – jedną z największych zbrodni. To odpowiedni moment, by zaproponować inny, pozbawiony ocen, a także mniej wpisujący się w klimat apatii i kryzysu, opis pokolenia. Bez malkontenctwa, czarnowidztwa i apokaliptycznego tonu, zbyt często mylonych z mądrością.

Bardzo chcę być nowoczesny

Przyjmuje się, że to pokolenie urodzone między 1981 a 1995 rokiem. Pierwszy raz termin „milenialsi” został użyty na łamach magazynu „Advertising Age”. Znamienne, że określenie pokolenia zostało stworzone przez specjalistę od reklamy – sama koncepcja pokolenia spopularyzowała się wraz z rozwojem rynku reklamowego. To właśnie rynkowi reklamy zależy, żeby jak najszybciej dowiedzieć się, czego chce nowe pokolenie, by móc jak najbardziej efektywnie sprzedawać mu istniejące produkty i usługi oraz tworzyć nowe. „Oczywiście najbardziej palącym pytaniem nie jest to, jak milenialsi zmienią świat, ale w jaki sposób będziemy do nich docierać” – głosił artykuł z „Advertising Age” w 2001 r.

Nie tylko milenialsi

Początkowo amerykańska propozycja podziału na pokolenia, jak zauważa Marcin Napiórkowski („Tygodnik Powszechny” 31/2024), z czasem stała się globalną metryką określającą cechy kolejnych generacji. I choć pokolenie baby boomers (urodzonych w latach 1946–1964) uchodzi za konserwatywne, to zmiany obyczajowe lat 60., które zaszły w zachodnim świecie, były właśnie ich udziałem. Często pomijane Iksy (urodzeni w latach 1965–1980) to w Polsce pokolenie, które w dorosłość wchodziło u progu transformacji ustrojowej, doświadczyło cyfrowej rewolucji, ale pozostało zdystansowane wobec mediów społecznościowych. Generację X kojarzymy z walkmanami Sony oraz MTV Unplugged. Za najbardziej dotkniętych przez niestabilny rynek pracy zwykło uważać się milenialsów (pokolenie Y, czyli osoby urodzone w latach 1981–1995). Kamil Fejfer w „Znaku” (3/2024) pisał o silnym naznaczeniu wizerunku tego pokolenia kryzysem 2008 r. i hasłem „prekariatu”. Tymczasem – jak pokazują nowe dane – statystycznie milenialsi żyją na wyższym poziomie niż poprzednie pokolenia w ich wieku: dzieje się tak zarówno w USA, jak i w Polsce. Mimo że nie urodzili się ze smartfonami w ręku, korzystanie z Internetu jest dla nich normą w pracy oraz w życiu prywatnym. Pokolenie Z (urodzeni w latach 1996–2012) charakteryzowane jest jako wychowane w dobie mediów społecznościowych, stawiające granice w pracy, ale i podatniejsze na kryzysy psychiczne. Amerykańscy badacze Jonathan Haidt i Jean Twenge zauważają u przedstawicieli tej generacji korelację zwiększonej liczby samobójstw z nieustanną obecnością w świecie wirtualnym. Warto dodać, że także pokolenie urodzone po 2012 r., pierwsze, które w całości przyszło na świat w XXI w., otrzymało już swoje miano – to pokolenie alfa.

Opracował: Sz.K.

Kategoria pokolenia nie jest czymś wytwarzanym w wyniku autoidentyfikacji – jesteśmy przypisywani do pokolenia, czy tego chcemy czy nie, nawet nazwy nie wymyślamy sami. Dzieciaki, które dziś mają pięć lat, już są kategoryzowane, a specjaliści próbują przewidzieć, w jaki sposób zmiany cywilizacyjne wpłyną na ich zachowanie w przyszłości. W tym sensie kategorię pokoleniowości można odebrać jako formę sprawowania kontroli społecznej. Nic dziwnego, że niektórzy przedstawiciele danych pokoleń próbują walczyć z narzuconą im narracją. Jednak gdy ktoś mówi: „Jestem milenialsem, a wcale nie miałem…”, nie podważa charakterystyki pokolenia. Jean M. Twenge pisze w książce Pokolenia. Prawdziwe różnice między pokoleniami X, Y, Z, baby boomersami i cichym pokoleniem oraz co one oznaczają dla przyszłości zachodniego świata, że istnienie średniej i wynikającej z niej uśrednionej charakterystyki nie oznacza bynajmniej, iż wszyscy w danym pokoleniu są tacy sami. Grupy różnią się między sobą, także wewnętrznie, przy czym ważniejsze i bardziej znaczące są różnice międzygrupowe – to one decydują o istnieniu pokoleń.

Sam postrzegam pokoleniowość i jej wpływ na jednostkowe biografie tak jak geny i ich ekspresję. Każdy z nas rodzi się z pewnym zestawem genów, jednak w trakcie trwania życia nie wszystkie się uaktywniają, a jeśli się uaktywniają, ich ekspresja może się różnić w zależności od czynników środowiskowych, w jakich się rozwijamy. Jak milenialskość objawia się u mnie?

Mam osiem, może dziewięć lat. Jestem w szkole, lekcja wychowawcza odbywa się w świetlicy, w której jest duży telewizor. Gaśnie światło. Wychowawczyni wsuwa do magnetowidu kasetę z filmem o asertywności. Dowiaduję się, że słowo to oznacza głośne mówienie „nie” wtedy, kiedy czegoś się nie chce. „Można wypowiadać »nie« w stanowczy, ale miły sposób” – mówi głos lektora. Asertywność to klucz do bezpieczeństwa i dobrej komunikacji. Film jest amerykański i dlatego zaczyna wydawać mi się, że asertywność jest czymś wynalezionym w Ameryce, a przez to – nowoczesnym. Bardzo chcę być nowoczesny i biorę sobie lekcję asertywności do serca. Ten moment wspominam jako początek swojego zainteresowania kondycją psychiczną. W tygodnikach opinii najbardziej ciekawią mnie artykuły o zjawiskach psychologicznych, wkrótce zaczynam czytać książki o emocjach, kilka lat później kupować „Charaktery”, a w edukacji pomaga mi biblioteczka mojej cioci, świeżo upieczonej terapeutki. To coś, co zdecydowanie można powiedzieć o naszym pokoleniu – język terapii stał się jednym z dominujących dyskursów opisujących naszą rzeczywistość. Mówimy o wysokiej wrażliwości i stanach lękowych. Słuchamy podcastów o rozwoju osobistym w trakcie wyrabiania dziennej normy kroków na spacerze – oczywiście w ramach dbania o dobrostan. Wysyłamy na terapię naszych rodziców i wrogów, tropimy ślady traumy w swoim dzieciństwie i zastanawiamy się, jak uniknąć błędów wychowawczych poprzednich pokoleń, z pewnością popełniając nowe. Dziś język terapii staje się powszechny dla wszystkich pokoleń, lecz to my nauczyliśmy naszych rodziców tego słownika, nie oni nas.

„Możecie wybrać wszystko”

Jest 2004 r., zdaję test gimnazjalny, który zaważy na tym, czy dostanę się do liceum w większym mieście. Mój rocznik stanowi część wyżu demograficznego lat 80., konkurencja jest duża, a ryzyko porażki realne. Czytam pytanie nr 27: „Jaki proces społeczno-polityczny spowodował, że temat dotyczący Unii Europejskiej stał się modny w mediach?”. Znam odpowiedź. Polska właśnie wstąpiła do UE! Przeżywałem to wydarzenie na najwyższym poziomie intensywności, słuchałem o nim w telewizji i czytałem w gazetach, wierząc we wszystkie składane obietnice. Polska będzie zamożniejsza, będziemy mogli podróżować po Europie bez paszportów, staniemy się lepiej odżywieni i nowocześniejsi. Optymizm mojego dzieciństwa i dojrzewania był tylko wzmacniany przez kolejne historyczne wydarzenia: wstępowaliśmy do NATO i Unii, a kiedy byłem w liceum, ogłoszono, że wspólnie z Ukrainą będziemy organizatorami Euro 2012. Na moich oczach w każdym większym mieście wyrastały galerie handlowe, remontowano dworce i budowano autostrady. Czy optymistyczne obietnice naszego dzieciństwa zostały spełnione? Po publicystycznemu należałoby napisać: nie, nasze pokolenie zostało oszukane. Liczne statystyki sugerują jednak, że żyjemy dziś w dużo lepszym kraju niż tym, w którym się wychowywaliśmy. W 2004 r. stopa bezrobocia wynosiła 19,1%, w czerwcu 2024 spadło do rekordowo niskiego 4,9%. Standard życia w Polsce zmienił się diametralnie, według różnych wskaźników jesteśmy 30. bądź 35. najbogatszym krajem świata, mamy szósty najsilniejszy paszport, nowe świadczenia socjalne i stary NFZ, jakiego zazdroszczą nam Amerykanie, kiedyś przedstawiciele kraju, do którego społecznie aspirowaliśmy, dziś traktowanego często jako spełnienie turbokapitalistycznych koszmarów.

Statystycznie jest lepiej. Czy czujemy jednak, że jest lepiej? A jeśli jest, to jakim kosztem? W końcu wszyscy czujemy się bardzo, ale to bardzo zmęczeni. Wydaje się, że otwarte mówienie o tym, że jako społeczeństwo jesteśmy w o wiele lepszym miejscu, naraża na zarzuty o bańkowość i oderwanie od rzeczywistości. Opowieść o tym, że tak właściwie trochę niespostrzeżenie staliśmy się bogatą Północą, do której latami aspirowaliśmy, wydaje się prawdziwa, ale też właściwie nieobecna w medialnej narracji na temat naszego kraju. Czasem myślę, iż to dlatego, że po drodze zawody takie jak dziennikarz czy pisarz drastycznie się sprekaryzowały. Narracja o cywilizacyjnym awansie nie przebija się nie tylko dlatego, że dobre wiadomości słabo się klikają, lecz również dlatego, że osoby, które mogłyby ją przedstawiać, nie odczuwają poprawy warunków życia tak mocno jak reszta społeczeństwa. Ponadto mądrzejszy wydaje się ten, kto widzi świat ciemniejszym, niż w rzeczywistości jest.

Nadal jestem w gimnazjum, przygotowujemy z panią z plastyki dekoracje na zakończenie roku szkolnego. „Dla mnie drogi są już zamknięte, ale wy możecie wybrać wszystko. Żaden scenariusz nie jest wykluczony, całe życie rozpościera się przed wami otworem” – mówi nauczycielka z nutą melancholii w głosie. Wywiera to na mnie ogromne, egzystencjalne nieomal wrażenie. Przede wszystkim jestem w szoku, że coś „nie jest możliwe”. W końcu z każdej bajki, piosenki i reklamy słyszę od lat, że możliwe jest wszystko, wystarczy tylko bardzo tego pragnąć i ciężko pracować. Jako pokolenie byliśmy wychowywani w poczuciu, że mamy ogromne możliwości – i rzeczywiście żadne z poprzednich pokoleń nie miało tylu opcji rozwoju, edukacji i przemieszczania się, oczywiście dzieląc je przez czynniki klasowe i środowiskowe. Z nieograniczonymi możliwościami jest jeden problem: na coś w końcu trzeba się zdecydować, jednocześnie rezygnując z innych dostępnych opcji. Na początku Wielkiego Gatsby’ego narrator i główny bohater rozważa porzucenie marzycielstwa na rzecz pracy na giełdzie: „Zamierzałem wszystko to z powrotem ściągnąć do swojego życia i stać się ponownie najbardziej ograniczonym ze wszystkich specjalistów: dobrze ułożonym człowiekiem. Nie jest to jedynie bon mot – ostatecznie na życie znacznie wygodniej patrzy się pod jednym tylko kątem” (tłum. J. Dehnel). Jeśli milenialsi czują się oszukani i przeżywają obecnie coś w rodzaju przyspieszonego kryzysu wieku średniego, to nie dlatego, że ich życie jest obiektywnie nieudane – tylko dlatego, że czują ciężar wszystkich niewybranych przez siebie dróg. Ogromu niewykorzystanych, choć istniejących możliwości, którym nie byłby w stanie sprostać jeden życiorys. To spoglądanie na życie pod zbyt wieloma kątami ma również zastosowanie do funkcjonowania w świecie mediów społecznościowych. Żyjemy w otoczeniu przytłaczającej, niespotykanej do tej pory liczby cyfrowych autobiografii wytwarzanych w czasie rzeczywistym. Po obudzeniu i przed zaśnięciem przeglądamy Instagrama, który cały czas przypomina nam, że ktoś ma lepiej, a przynajmniej takie buduje wrażenie. Nietrudno zgubić się w porównaniach.

Dalsza część miesięcznika dostępna w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

FOTOREPORTAŻ GREGORY MICHENAUD

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

DRUGI PLAN

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

PUBLICYSTYKA

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

PRZEBŁYSKI

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

Idee

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

PO SWOJEMU ROZMOWY O DOBRYM ŻYCIU

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

STACJA: LITERATURA

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI

Ludzie ♦ Książki ♦ Zdarzenia

Dostępne w wersji pełnej

WRÓĆ DO SPISU TREŚCI