Melanie Milburne

Miesiąc w Normandii

Tłumaczenie:

Monika Łesyszak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Przecież wiesz, że nie rehabilituję mężczyzn – przypomniała Lily szefowej kliniki rehabilitacyjnej w jednej z południowych dzielnic Londynu.

– Wiem, ale to wyjątkowa okazja – przekonywała Valerie. – Raoul Caffarelli pochodzi z bardzo zamożnej rodziny. Przez cztery tygodnie w jego rezydencji w Normandii zarobisz tyle, co tu przez cały rok. Zresztą nie mogę wysłać nikogo innego. Jego brat wybrał ciebie.

Lily zmarszczyła brwi.

– Brat? – powtórzyła z niedowierzaniem.

Valerie przewróciła oczami.

– Tak. Szczerze mówiąc, z jego słów wynikało, że Raoul na razie w ogóle nie chce z nikim współpracować. Po wyjściu ze szpitala zamknął się w sobie i odgrodził od świata. Jego starszy brat, Rafe, wyczytał, że postawiłaś na nogi córkę szejka Kaseema Al-Balawiego. Liczy na to, że jego też uzdrowisz. Jest gotów hojnie cię wynagrodzić. Odniosłam wrażenie, że mogłabyś podyktować własne warunki.

Lily przygryzła wargę. Propozycja brzmiała kusząco, zwłaszcza od strony finansowej, zważywszy na rozpaczliwą sytuację matki, oszukanej przez kolejnego ukochanego, który przed odejściem zdążył opróżnić jej konto bankowe. Przerażała ją jednak perspektywa zamieszkania u mężczyzny – nawet przykutego do wózka inwalidzkiego. Przez pięć lat do żadnego nie podeszła.

– Nie wezmę tego zlecenia – odmówiła, biorąc kartę innego pacjenta. – To niemożliwe. Znajdź kogoś innego na moje miejsce.

– Obawiam się, że nie masz wyboru – zastrzegła Valerie. – To propozycja nie do odrzucenia. Bracia Caffarelli słyną z uporu w dążeniu do celu. Rafe pragnie, żeby Raoul został jego drużbą. Bierze ślub we wrześniu. Wierzy, że tylko ty zdołasz mu do tego czasu przywrócić sprawność.

Lily zamknęła szufladę i poważnie popatrzyła na szefową.

– Myśli, że potrafię czynić cuda? Nie wiadomo, czy jego brat kiedykolwiek odzyska władzę w nogach, a co dopiero za kilka tygodni.

– Zdaję sobie z tego sprawę, ale mimo to powinnaś spróbować. Oferują ci pracę marzeń. Pokrywają wszystkie koszty. Zamieszkasz przez miesiąc w kilkusetletnim zamku w sielskim zakątku Normandii. Przyjmij tę ofertę, Lily. Wyświadczysz mi wielką przysługę. Podbudujesz renomę kliniki. Potrzebujemy potwierdzenia naszej skuteczności po sukcesie terapii córki szejka. Zyskamy sławę wśród sławnych i bogatych jako skuteczny ośrodek fizykoterapii holistycznej. Natychmiast wzrośnie popyt na nasze usługi.

Lily wpadła w popłoch. Serce waliło jak młotem, na czoło wystąpił zimny pot. Gorączkowo próbowała znaleźć jakieś wyjście, ale chęć pomocy mamie i lojalność wobec szefowej przeszkadzały je znaleźć. Czy podoła tak nieprawdopodobnie trudnemu zadaniu?

– Muszę zobaczyć kartę choroby i raporty lekarzy. Nie wiadomo, czy zdołam pomóc panu Caffarellemu. Nie należy robić jemu ani jego bratu fałszywych nadziei.

Valerie włączyła komputer.

– Rafe przesłał mi całą dokumentację – oznajmiła. – Przekażę ci ją.

Nieco później Lily obejrzała ją w swoim gabinecie. Raoul Caffarelli doznał urazu kręgosłupa w wyniku wypadku na nartach wodnych. Złamał sobie też prawe ramię, ale już się goiło. Zachował szczątkowe czucie w stopach, ale nie potrafił stać o własnych siłach ani chodzić. Zdaniem neurochirurgów praktycznie nie miał szans na odzyskanie pełnej władzy w dolnych kończynach, aczkolwiek liczyli na niewielką poprawę.

Lily wielokrotnie czytała podobne rokowania. Nie ulegała jednak żadnym sugestiom, żeby nie wpływały na przebieg terapii. Niektóre urazy kręgosłupa pozostawiały trwałe uszkodzenie, inne stosunkowo niewielkie z szerokim spektrum stanów pośrednich. Wiele zależało od rodzaju zranienia, nastawienia klienta i jego ogólnego stanu zdrowia. Najchętniej stosowała mieszane metody. Łączyła tradycyjne terapie, takie jak ćwiczenia strukturalne, wzmacniające i masaż, z alternatywnymi – jak aromaterapia, suplementy diety i techniki wizualizacji.

Córka szejka, Halimah Al-Bahlawi, stanowiła jeden z najbardziej spektakularnych przykładów skuteczności Lily. Trzech neurochirurgów zawyrokowało, że nigdy nie będzie chodzić. Lily pracowała z nią przez trzy miesiące. Z początku czyniła nieznaczne postępy, ale w końcu zrobiła pierwsze kroki, oparta o równoległe poręcze. Ćwiczyła więc dalej, aż przestała potrzebować jakiegokolwiek wsparcia.

Lily siadła w fotelu i zaczęła ogryzać paznokieć. Każda inna fizjoterapeutka uznałaby zlecenie od sławnego i bogatego Raoula Caffarellego za spełnienie najskrytszych marzeń. Niejedna oddałaby dziesięć lat życia za możliwość spędzenia jednego dnia, a zwłaszcza nocy w jego luksusowej rezydencji. Pochwyciłyby niezwykłą okazję obydwiema rękami. Lecz Lily cierpiała męki. Dostała skurczów żołądka na samą myśl o dotknięciu twardego, męskiego ciała. Praca fizjoterapeutki wymagała kontaktu fizycznego – masowania i ugniatania mięśni i ścięgien.

W tym momencie zadzwonił jej telefon komórkowy. Gdy ujrzała na ekranie twarz matki, odebrała połączenie.

– Cześć, mamo, co u ciebie? Czy wszystko w porządku? – powitała ją ciepło.

– Przykro mi, że przeszkadzam ci w pracy, kochanie, ale znów dzwonili z banku. Zajmą dom, jeżeli nie spłacę raty kredytu hipotecznego za ostatnie trzy miesiące. Usiłowałam im wytłumaczyć, że Martin mnie okradł, ale nie chcieli słuchać.

Lily zawrzała gniewem na wspomnienie człowieka, którego matka poznała na internetowym portalu randkowym. Nigdy nie umiała oceniać ludzi. Dlatego zaufała bezgranicznie nowo poznanemu mężczyźnie. Teraz przyszło jej drogo zapłacić za naiwność. Rzekomy wielbiciel poznał kody bankowe, włamał się do jej kont i ukradł oszczędności całego życia. Lecz Lily nie śmiała jej osądzać, zwłaszcza po tym, co ją samą spotkało w noc dwudziestych pierwszych urodzin.

Jak mogła odrzucić okazję, którą los podsunął jej w samą porę, w najbardziej krytycznym momencie? Mama wspierała ją z całych sił w najcięższych chwilach, kiedy o mało nie oszalała z rozpaczy, upokorzenia i pogardy dla siebie. Stała przy niej murem. Poświęciła całą energię, żeby pomóc jej odzyskać utraconą równowagę i wiarę w siebie. Zawdzięczała jej wszystko. Zasłużyła na to, by oddać dla niej jeden miesiąc życia, nawet gdyby w odczuciu Lily miał trwać całą wieczność.

– Nie martw się, mamusiu. Dostałam nowe zlecenie. Wyjadę do Francji na cały sierpień, ale poproszę o zapłatę z góry, co pozwoli uregulować należność w banku. Nie stracisz domu. Mogę ci pomóc.

Raoul popatrzył na brata spode łba.

– Przecież wyraźnie mówiłem, że chcę zostać sam.

Rafe wydał pomruk zgrozy.

– Nie możesz tu spędzić reszty życia jak pustelnik. Nie widzisz, że to twoja najlepsza szansa, a być może jedyna, na powrót do zdrowia?

Raoul zdrową ręką obrócił wózek tak, żeby nie patrzeć na brata. Nie wątpił w jego dobre intencje, ale mierziła go perspektywa przyjęcia pod dach jakiejś młodej Angielki, stosującej znachorskie metody.

– Najlepsi lekarze orzekli, że nic nie można zrobić. Nie widzę powodu, żeby tracić czas i pieniądze, by jakaś tam Archer udawała, że mnie leczy.

– Rozumiem twoje rozgoryczenie po rozstaniu z Clarissą, ale fakt, że zerwała zaręczyny, nie upoważnia cię do odsądzania wszystkich kobiet od czci i wiary.

– Moja niechęć nie ma nic wspólnego z Clarissą! – prychnął Raoul.

– Nawet jej nie kochałeś. Uznałeś ją za odpowiednią osobę na życiową partnerkę. Wypadek ukazał jej prawdziwą twarz. Całe szczęście, że nie doszło do ślubu. Poppy też tak sądzi.

Raoul mocno zacisnął palce lewej ręki na kole wózka.

– Ładne mi szczęście! – warknął. – Popatrz tylko na mnie! Czy wyglądam na szczęściarza? Sparaliżowany, bezwładny? Nawet nie potrafię się sam ubrać.

– Przepraszam, źle dobrałem słowa. – Rafe w zakłopotaniu przeczesał ręką włosy. – Przyjmij ją przynajmniej na okres próbny, na tydzień albo chociaż na dwa dni. Jeżeli uznasz, że nic nie zdziała, zrezygnujesz. Ty zadecydujesz, czy ma zostać czy odejść.

Raoul podjechał z powrotem do okna, żeby popatrzeć na swoje najcenniejsze rasowe rumaki na pastwisku. Nie mógł nawet wyjść, żeby pogłaskać je po aksamitnych nozdrzach i poczuć miękką trawę pod stopami. Uwięziony w niesprawnym ciele, które przez trzydzieści cztery lata życia określało jego tożsamość, cierpiał męki. Lekarze twierdzili, że miał więcej szczęścia od innych. Zachował częściowo czucie w nogach, całkowitą kontrolę nad wydalaniem i przypuszczalnie również sprawność seksualną. Lecz czy jakakolwiek kobieta by go teraz zechciała? Clarissa nie pozostawiła wątpliwości, że żadna.

Ponad wszystko pragnął odzyskać zdrowie, wrócić do normalnego życia.

Na jakiej podstawie Rafe wierzył, że ta Archer dokona cudu? Może wynajął szarlatankę? Raoul nie chciał sobie robić fałszywych nadziei, żeby nie doznać gorzkiego zawodu. Powoli oswajał się z nową sytuacją. Potrzebował trochę czasu, żeby w samotności dojść ze sobą do ładu. Nie był jeszcze gotowy do kontaktów ze światem. Dostawał mdłości na samą myśl o paparazzich czyhających na okazję do zrobienia sensacyjnego zdjęcia.

– To tylko jeden miesiąc, Raoul – przekonywał żarliwie Rafe. – Spróbuj, proszę.

Raoul wiedział, że obaj bracia się o niego martwią. Młodszy, Remy, odwiedził go przed trzema dniami. Na siłę usiłował go pocieszyć i rozweselić. Dziadek Vittorio nie próbował go wspierać, co było do przewidzenia. Nie zwykł okazywać współczucia. Wolał krytykować, osądzać i karać.

– Potrzebuję tygodnia lub dwóch na przemyślenie twojej propozycji – odparł.

Zapadła ciężka cisza. Raoul ponownie obrócił fotel na kółkach. Popatrzył podejrzliwie na niepewną minę brata.

– Chyba jej tu nie ściągnąłeś?

– Czeka w pokoju śniadaniowym.

Raoul zawrzał gniewem. Puścił barwną wiązankę przekleństw, francuskich, włoskich i angielskich. Przez całe życie nie czuł się tak bezsilny jak obecnie. Jak Rafe śmiał podejmować za niego decyzję w jego własnym, prywatnym azylu? Traktował go jak dziecko, niezdolne do podjęcia rozsądnej decyzji. Nie wpuści tu nikogo, kogo nie zapraszał!

– Cicho, bo cię usłyszy – upomniał go Rafe.

– Nic mnie to nie obchodzi! Co ty wyprawiasz?

– Usiłuję ci pomóc, choćby wbrew twojej woli. Nie mogę patrzeć, jak siedzisz tu wściekły i wrzeszczysz na każdego, kto na ciebie spojrzy. Nawet nie wyjedziesz na dwór, jakbyś się już poddał. Nie wolno ci dać za wygraną! Musisz wyjść z impasu!

– Wyjdę, ale dopiero kiedy odzyskam siły. Nie masz prawa sprowadzać tu obcej osoby bez mojego pozwolenia. To mój dom. Zabierz ją stąd.

– Zostanie – oświadczył stanowczo Rafe. – Zapłaciłem jej z góry bez możliwości zwrotu pieniędzy w razie rezygnacji. Takie warunki postawiła, zanim przyjęła zlecenie.

– Czy nic ci to nie mówi o jej charakterze? – zadrwił bezlitośnie Raoul. – Na Boga, myślałem, że masz więcej rozsądku! Naciągnęła cię. Zobaczysz, że za kilka dni odejdzie pod pretekstem, że uraziłem ją jakimś słowem czy spojrzeniem, żeby pobiec tanecznym krokiem wprost do banku po wypłatę.

– Panna Archer dostała doskonałe rekomendacje. Ma świetne kwalifikacje i duże doświadczenie.

– Nie wątpię – warknął Raoul.

– Zostawię cię teraz, żebyś ją poznał. Muszę wracać do Poppy. Czekają nas przygotowania do wesela. Chcę cię na nim widzieć, na wózku czy na nogach. Zrozumiałeś?

– Nie zamierzam robić z siebie widowiska. Poproś Remy’ego na drużbę.

– Przecież go znasz. Może w ogóle nie przyjść, jeżeli jakiś ciekawszy pomysł wpadnie mu do głowy. Wybraliśmy ciebie. Nie wolno ci zawieść. – Rafe ruszył ku drzwiom, ale w ostatniej chwili przystanął z ręką na klamce. – Zadzwonię za kilka dni – obiecał na odchodnym.

Lily kurczowo ściskała torebkę zimnymi palcami mimo wysokich letnich temperatur. Chociaż nie znała francuskiego ani włoskiego, podniesiony głos Raoula Caffarellego dobitnie świadczył o tym, że nie zachwyciło go jej przybycie. Jak na ironię jego niechęć dorównywała jej własnej. Cieszyło ją tylko, że uregulowała dług matki.

Lecz najgorsze dopiero ją czekało. Perspektywa zamieszkania z nieznajomym w starym zamczysku nasuwała skojarzenia ze scenariuszami horrorów. Serce waliło jej jak młotem, ręce zwilgotniały, kolana drżały.

Z pokoju śniadaniowego wyszedł Rafe Caffarelli z ponurą miną.

– Jest w bibliotece – poinformował. – Proszę nie zważać na jego grubiańskie zachowanie. Miejmy nadzieję, że zyska przy bliższym poznaniu. Na razie jest bardzo rozgoryczony.

– Nic dziwnego. Przeżywa trudne chwile… – wymamrotała wyschniętymi wargami, wstając z miejsca.

– Ja też. Nie wiem, jak do niego dotrzeć. Wszystkich od siebie odsunął. Nie poznaję go. Wiedziałem, że potrafi być uparty, ale nie przewidziałem, że aż do tego stopnia – dodał z niepewną miną.

– Od wypadku minęło niewiele czasu. Niektórym potrzeba kilku miesięcy, żeby przywyknąć do nowej sytuacji. Inni w ogóle nie potrafią jej zaakceptować.

– Życzę sobie, żeby przyjechał na mój ślub, choćbyśmy mieli go tam zawlec siłą – oświadczył Rafe z zawziętą miną.

– Zobaczę, co się da zrobić, ale niczego nie mogę obiecać – zastrzegła Lily.

– Gosposia, Dominique, dostarczy pani wszystkiego, co potrzeba. Po spotkaniu z Raoulem pokaże pani apartament. Młody chłopak, Sebastien, przychodzi każdego ranka pomóc mojemu bratu umyć się i ubrać. Ma pani jakieś pytania?

Setki, ale mogły zaczekać.

– Nie, wszystko jasne – odrzekła.

Rafe Caffarelli skinął głową i przytrzymał dla niej drzwi.

– Podprowadzę panią do biblioteki, ale chyba lepiej, jeżeli zostawię panią samą przed drzwiami. Mój brat ostatnio za mną nie przepada – dodał z wyraźną przykrością.

Biblioteka mieściła się na tym samym piętrze zamku, lecz wyglądała zupełnie inaczej niż słoneczny pokój dzienny z widokiem na zielone pola Normandii. Jedyne okno wpuszczało niewiele światła do mrocznego wnętrza. Przy ścianach stały regały od podłogi do sufitu, wypełnione książkami. Przy olbrzymim biurku z blatem pokrytym skórą ustawiono globus. Pachniało tam papierem, skórą, pergaminem i drewnem. Lily, przekraczając próg, poczuła, jakby wkroczyła w zamierzchłą epokę.

Jej wzrok przyciągnęła milcząca postać na wózku inwalidzkim za biurkiem. Raoul Caffarelli bardzo przypominał swego przystojnego brata z lśniącymi, czarnymi włosami, oliwkową cerą i mocno zarysowaną żuchwą. Różniła go tylko barwa oczu, nie ciemnobrązowa jak u starszego, tylko orzechowa w zielone cętki. Obecnie patrzyły na nią z nieskrywaną wściekłością.

– Wybaczy pani, że nie wstanę na powitanie – zadrwił z kamienną twarzą.

– Ależ oczywiście.

– Jeśli nie jest pani głucha ani głupia, to musiała pani pojąć, że nie potrzebuję tu pani.

Lily uniosła głowę, żeby nie okazać, jak bardzo ją upokorzył.

– Oczywiście nie cierpię na niedosłuch ani na zaburzenia umysłowe – odburknęła.

Gospodarz długo mierzył ją wzrokiem. Jego rysy zdradzały francusko-włoskie pochodzenie. Dumna postawa mimo kalectwa świadczyła o arystokratycznym rodowodzie. Lily oceniła jego wzrost na prawie metr dziewięćdziesiąt. Nie wątpiła, że przed wypadkiem prowadził aktywny tryb życia. Wyraźnie widziała silną muskulaturę torsu i ramion pod cienkim materiałem koszuli. Na prawej ręce nadal nosił opatrunek gipsowy, ale dłonie wyglądały na silne i sprawne. Ciemny cień zarostu na gładko wygolonej twarzy wskazywał na wysoki poziom męskich hormonów. Miał bardziej rzymski kształt nosa niż brat. Zmarszczki wokół ust nadawały mu nieco posępny wygląd, jakby ostatnio schudł. Zaciśnięte ze złości wargi nie dawały wyobrażenia o tym, jak wygląda uśmiechnięty. Lecz Lily nie przyjechała, żeby go rozśmieszać. Im prędzej spróbuje przywrócić mu sprawność, tym szybciej stąd wyjedzie.

– Przypuszczam, że mój brat przedstawił pani wszystkie szczegóły mojej marnej kondycji? – zagadnął, wciąż obserwując ją spode łba.

– Widziałam zdjęcia i przeczytałam raporty lekarzy – odparła.

– I co? – spytał niemal oskarżycielskim tonem.

Lily odruchowo zwilżyła wyschnięte wargi, ignorując przyspieszony puls.

– Sądzę, że warto wypróbować kilka z moich metod. Odniosły pozytywny skutek w paru podobnych przypadkach.

– Co to za metody? Machanie kadzidełkiem, powtarzanie mantr, odczytywanie aury czy nakładanie rąk? – zadrwił bezlitośnie.

Zdenerwował Lily, choć przywykła do sceptycznego podejścia pacjentów na początku terapii. Liczyła jednak na to, że kiedy stanie na własnych nogach, będzie się śmiał inaczej, z radości.

– Stosuję różne kombinacje tradycyjnych i alternatywnych sposobów rehabilitacji w zależności od diety, stylu życia, rytmu snu i czuwania i stanu psychicznego pacjenta.

– Odczytuje go pani z kart tarota i znaków zodiaku?

Lily zacisnęła zęby, żeby nie powiedzieć czegoś złośliwego. Nigdy nie spotkała bardziej zgryźliwego człowieka. Jego arogancja wynikała przypuszczalnie z uprzywilejowanej pozycji społecznej. Prawdopodobnie nie zdawał sobie sprawy, że należy do garstki szczęśliwców, których stać na najdroższe leczenie i sztab służących. Użalał się nad sobą w sposób typowy dla ludzi, którzy nigdy w życiu nie musieli na nic zapracować, wszystko dostawali na srebrnej tacy. Czy nie przyszło mu do głowy, że wielu biedakom po podobnych wypadkach nie ma kto podać przysłowiowej szklanki wody?

– Urodziłem się pod znakiem byka, jeżeli to panią interesuje – dodał.

– To tłumaczy pańską zatwardziałość – odparowała bez ogródek.

– Owszem, bywam uparty – potwierdził bez cienia wstydu. – Ale wygląda na to, że pani też.

– Określiłabym siebie raczej mianem wytrwałej – skorygowała. – Nie daję za wygraną, póki nie osiągnę zamierzonego efektu.

Raoul Caffarelli lekko zabębnił palcami lewej ręki o poręcz wózka. Ciche stukanie zabrzmiało w ciszy zwielokrotnionym echem. Znów omiótł wzrokiem jej postać. Czyżby porównywał ją ze swymi byłymi sympatiami? Jeżeli tak, to z pewnością ocenił ją jako nieciekawą osobę. Nie malowała się i nosiła proste, luźne sukienki, skrywające figurę. I przeszłość.

– Nie wiem, co z panią zrobić – wymamrotał z nieskrywaną niechęcią. – Zważywszy na mój obecny stan, nie dam rady pani stąd wyrzucić.

Lily posłała mu ostrzegawcze spojrzenie.

– Zapewniam pana, że gdyby tknął mnie pan choćby palcem, walczyłabym jak lwica.

– Ho, ho, widzę, że skromna panna Archer ukrywa żądło pod sukienką. Skorpion?

– Nie. Panna.

– Drobiazgowa i pedantyczna.

– Według mojej oceny tylko dokładna – sprostowała.

Na ustach gospodarza zagościł cień uśmiechu, ale zaraz znów spochmurniał.

– Spędziłem całe tygodnie na różnych rodzajach fizykoterapii. Jak widać, bez efektu. Nie wyobrażam sobie, jak mogłaby pani odnieść sukces, skoro osoby o lepszych kwalifikacjach poniosły porażkę.

– Od wypadku niewiele minęło. Organizm potrzebuje miesięcy, czasami lat, żeby dojść do siebie po poważnych uszkodzeniach.

– Chyba nie oferuje mi pani swoich usług na lata, panno Archer? Przewiduję, że za dwa, najwyżej trzy dni wyjedzie pani stąd z okrągłą sumką na koncie. Poznałem takie osoby, wykorzystujące rozpaczliwą sytuację zdesperowanych inwalidów. Obydwoje doskonale wiemy, że nie ma mi pani nic do zaoferowania.

– Wręcz przeciwnie. Myślę, że potrafię panu pomóc. Przeżywa pan krytyczny moment rekonwalescencji. Potrzebuje pan nadzoru podczas ćwiczeń.

– Nie trzeba mnie pilnować jak chłopca fikającego koziołki na trzepaku! – odparł z wściekłością. – Nie zamawiałem pani usług ani nie płaciłem za nie. Wolę ćwiczyć bez asysty. Wiem, co mam robić. Proszę wyświadczyć mi przysługę i wrócić najbliższym samolotem do Londynu.

Lily z trudem wytrzymała jego wrogie spojrzenie, ale nie spuściła oczu. Powietrze aż iskrzyło od nieskrywanej złości. Niemal czuła w żyłach obfity przypływ adrenaliny.

– Czy zdaje pan sobie sprawę, że jeśli wyjadę, pański brat straci sporą sumę? Zastrzegłam w umowie, że w przypadku rezygnacji pacjenta nie istnieje możliwość zwrotu wynagrodzenia.

Gospodarz wykrzywił usta w grymasie lekceważenia.

– Nic mnie to nie obchodzi. To nie moja strata.

Lily przeżyła wstrząs. Czyżby naprawdę był gotów wyrzucić w błoto kwotę, jaką mało kto zarabia w ciągu całego roku, w dodatku nie swoją? Wyraźna sugestia, że przyjechała wyłącznie po to, żeby zgarnąć forsę i wyjechać, skłaniała ją do pozostania. Sumienie nie pozwalałoby jej wziąć wynagrodzenia za nic. Gdyby słynny klan Caffarellich uznał ją za oszustkę, podkopałaby reputację kliniki. Poza tym zaintrygował ją jego zacięty opór. Czy nie chciał wyzdrowieć, czy dał za wygraną? Niektórzy pacjenci ciężko przeżywali najdrobniejsze urazy, podczas gdy inni bez trudu godzili się nawet z poważnymi ograniczeniami.

Dobra kondycja fizyczna pozwalała żywić nadzieję na skuteczność rehabilitacji, ale psychiczne nastawienie świadczyło o tym, że nadal mocno boleje nad utratą sprawności. Przypominał jej basiora, który chowa się do nory, by niewidziany przez nikogo lizać rany. Ale czyż nie postępowała tak samo pięć lat temu? Wytrzymała jego nieprzychylne spojrzenie.

– Teraz, po wyjeździe pańskiego brata, nie mam żadnej możliwości dotarcia do lotniska – przypomniała.

– Każę panią odwieźć jednemu ze stajennych.

– Nigdzie nie wyjeżdżam.

– Nie chcę pani tutaj.

– Dał pan to wystarczająco jasno do zrozumienia – odburknęła. – Nie oczekiwałam, że rozłoży pan przede mną czerwony dywan, ale mógłby się pan przynajmniej zachowywać jak cywilizowany człowiek, chyba że uważa pan, że wielki majątek daje panu prawo do poniżania mniej uprzywilejowanych.

Inwalida długo nie spuszczał wzroku z jej twarzy.

– Mój brat nie miał prawa sprowadzać tu pani bez mojego pozwolenia.

– Dlatego teraz wyładowuje pan złość na mnie? Jak tak można? Podróżowałam wiele godzin, jestem zmęczona i głodna. Tymczasem ledwie przekroczyłam próg, dostaję po głowie tylko za to, że gospodarz uległ wypadkowi. Ma pan przynajmniej dach nad głową i kochającą rodzinę, nie wspominając o pokładach pieniędzy. – Lily teatralnym gestem przyłożyła rękę do serca. – Współczuję panu tak bardzo, że serce mi krwawi z żalu – zakpiła.

Raoul Caffarelli obrzucił ją lodowatym spojrzeniem.

– Żądam, żeby opuściła pani mój dom do jutra do lunchu. Zrozumiano?

Słowna potyczka z niezrozumiałych powodów rozbawiła Lily, choć napięcie nadal wisiało w powietrzu.

– Z przyjemnością. Mój zysk, pańska strata. Przypuszczam, że najwięcej traci pański brat, ale to nieistotne. Łatwo przyszło, łatwo poszło.

Gospodarz nie skomentował jej słów. Popatrzył na nią spode łba, nacisnął przycisk intercomu i wydał komuś rozkazy po francusku. Lily z przyjemnością słuchała najbardziej melodyjnego z języków. Ciekawiło ją, jak brzmi w jego ustach, gdy nie rozsadza go złość, i jak brzmiałby śmiech tego zabójczo przystojnego, mrocznego mężczyzny z wielkim trudem tłumiącego emocje.

– Dominique odprowadzi panią do sypialni dla gości – poinformował po zakończeniu rozmowy. – Zorganizuję pani transport na lotnisko jutro z samego rana.

Gosposia stanęła w progu biblioteki. Zaprowadziła Lily na trzecie piętro zamku i dalej długim korytarzem pełnym bezcennych dzieł sztuki. Lily odnosiła wrażenie, że marmurowe postacie obserwują każdy jej krok.

– To sypialnia pana Raoula – poinformowała Dominique, wskazując jedne z drzwi. – Ponieważ ostatnio źle sypia, przygotowałam dla pani jeden z dalszych pokoi. Przed wypadkiem nie miał kłopotów z zasypianiem. To wina jego narzeczonej.

Lily przystanęła na środku korytarza.

– Nie wiedziałam, że jest zaręczony.

– Już nie. Zerwała zaręczyny, gdy leżał w szpitalu.

– To straszne!

– Poczułam do niej niechęć od pierwszego wejrzenia. Ale, prawdę mówiąc, nie lubiłam żadnej z jego dziewczyn. Jego brat lepiej trafił. Nie znam milszej osoby niż Poppy Silverton. Pan Rafe dostał wielki dar od losu. Mam nadzieję, że pan Raoul spotka kogoś podobnego.

Lily zrozumiała przyczynę rozgoryczenia Raoula. Była narzeczona okrutnie go potraktowała. Chyba go nie kochała, bo miłość oznacza trwanie przy ukochanej osobie nie tylko w dobrych dniach, ale i w złych. Jak mogła żyć ze świadomością, że porzuciła narzeczonego w najtrudniejszych chwilach? Nic dziwnego, że zgorzkniał. Zbyt wiele wycierpiał, by nadal ufać ludziom.

Lily podążyła za gosposią do sypialni urządzonej w typowo francuskim stylu. Wielkie łoże przykrywała śnieżnobiała lniana narzuta ze złotą lamówką, pasującą do obrazów w złotych ramkach. Przed bogato zdobionym lustrem stała zabytkowa toaletka i taboret pokryty tkaniną dekoracyjną. Sypialnię wyposażono też w komódkę na wygiętych nóżkach i szafę wbudowaną w przeciwległą ścianę. Okna z obficie drapowanymi zasłonami wychodziły na ogród ze starannie przyciętymi żywopłotami, słonecznymi, brukowanymi tarasami i wielką, szumiącą fontanną.

– Mam nadzieję, że będzie pani tu wygodnie – zagadnęła Dominique. – Kolację podamy o ósmej. Nie jestem pewna, czy pan Raoul zechce pani towarzyszyć. Ostatnio unika ludzi. Większość czasu spędza w swoim gabinecie lub pokoju.

– Jak wchodzi na piętro? Nie widziałam schodołazu na klatce schodowej.

– Wjeżdża windą. Zamontował ją kilka lat temu dla dziadka, gdy dostał udaru. A on mu nawet nie podziękował! Vittorio Caffarelli nie umie okazywać wdzięczności. To niezbyt sympatyczny człowiek. Traktował mnie jak kurz pod stopami. Przez cały czas jego pobytu musiałam trzymać język za zębami.

Lily doszła do wniosku, że niewiele wie o rodzinie pracodawców. Wyczytała w internecie, w jaki sposób doszli do majątku dzięki dobrze przemyślanym inwestycjom. Rodzice Raoula zginęli w wypadku motorówki na Riwierze Francuskiej, gdy ich trzej synowie byli jeszcze mali. Wychował ich dziadek, ale lata szkolne spędzili w szkole z internatem w Anglii.

Raoul urodził się w zamożnej rodzinie, ale w bardzo młodym wieku przeżył tragedię. Obecnie los zgotował mu kolejny dramat. Nie widziała w prasie żadnej wzmianki o wypadku, co wymownie świadczyło o wpływach Caffarellich. Lecz jak długo zdołają zachować tajemnicę? Czy jakiś bezwzględny dziennikarz niebawem nie zapoluje na sensację? Z pewnością historyjka o bogaczu porzuconym przez narzeczoną z powodu kalectwa wzbudziłaby zainteresowanie czytelników.

Mimo niechęci do tego człowieka, ogarnęło ją współczucie. Odrzucenie zawsze boli, ale to, co go spotkało, przechodziło jej najśmielsze wyobrażenia. Ciekawe, ile zapłacono by reporterowi za zdjęcie potężnego Raoula Caffarellego na wózku inwalidzkim? Czy dlatego nie wpuszczał nikogo obcego do zamku?

– Szkoda, że nie zostanie pani na miesiąc – westchnęła Dominique. – Nawet bez fizykoterapii samo pani towarzystwo dobrze by zrobiło panu Raoulowi. Za dużo czasu spędza w samotności.

Lily ze zdziwieniem stwierdziła, że chciałaby zostać, choć zaledwie kilka dni temu gorączkowo szukała wymówki, żeby tu nie przyjechać.

– Nie mogę go do niczego zmusić. Jeżeli zechce współpracować, chętnie zostanę. Ale nie krył, że pragnie się mnie stąd pozbyć jak najprędzej.

– Zaskoczyło go pani przybycie. Może przez noc zmieni zdanie.

Po wyjściu gosposi Lily podeszła do okna, żeby obejrzeć posiadłość. Zachwycał ją ten czarowny zakątek z pięknymi ogrodami i szerokimi połaciami łąk na tyłach, lecz obecność ponurego, wrogo nastawionego gospodarza przypominała, że w każdym raju istnieją pułapki.

Tytuł oryginału:

Never Underestimate a Caffarelli

Pierwsze wydanie:

Harlequin Mills & Boon Limited, 2013

Redaktor serii:

Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne:

Marzena Cieśla

Korekta:

Hanna Lachowska

© 2013 by Melanie Milburne

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1438-4

ŚŻ – 610

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna