Wojciech
Kulawski

Nowy polski kryminał

Między udręką miłości
a rozkoszą nienawiści

Rozdział 1

Krzysztof Kortyński zaparkował audi na podziemnym parkingu Galerii Mokotów. Wyłączył silnik, sięgnął do schowka i wyciągnął telefon komórkowy. Spryskał się perfumami, wyszedł z pojazdu i ruszył w stronę windy z dziwnym uśmieszkiem wymalowanym na twarzy. Markową marynarkę od Ermenegildo Zegna założoną miał bezpośrednio na biały T-shirt. Przyprószone siwizną czarne włosy, ciemne oczy, nieco wystające policzki, wyraźna szczęka z dwudniowym zarostem, do tego garniturowe spodnie i buty lakierki dopełniały obrazu przystojnego czterdziestolatka. Odpowiedzialny, schludny, doświadczony, z nutką szaleństwa w oku, innymi słowy spełnienie marzeń każdej kobiety.

Po dotarciu do pasażu wyciągnął telefon i wybrał z książki adresowej pozycję „Stefan Brzydal”.

– Mrauu – usłyszał kobiecy głos w słuchawce.

– Gdzie moja kotka? – zapytał.

– Pamiętasz naszą fantazję? – powiedziała kobieta.

– Mhmmm – przytaknął, uśmiechając się do siebie.

– Jestem w H&M. Czekam – wysyczała tak namiętnie, że po ciele Krzysztofa przeszedł dreszcz pożądania.

Jagna Filiańska, piękna dwudziestosiedmiolatka, przechadzała się pomiędzy regałami, polując na promocje. Krótka zwiewna sukienka, czerwone buty na wysokim obcasie i zgrabne nogi przyciągały męskie spojrzenia. Nosiła małą czarną torebkę, białą bluzkę z wydatnym dekoltem, a usta wymalowane miała czerwoną szminką. Stanęła obok półki z szortami i przyglądała im się chwilę, zastanawiając, czy będą na niej dobrze leżeć. Zdjęła z wieszaka egzemplarz w żółtym kolorze z napisem „touch me” i ruszyła między sklepowe półki.

Nagle, kątem oka, dostrzegła przystojnego mężczyznę stojącego za szybą wystawową i zajętego oglądaniem męskich garniturów wiszących na manekinach. Kobieta podeszła do wieszaków znajdujących się bliżej wyjścia, aby Kortyński nie stracił niczego z przedstawienia, które miało się za chwilę rozpocząć. Z jednego z nich zdjęła białą sukienkę z szerokim wycięciem na plecach, przyłożyła do ciała, po czym spojrzała na Krzysztofa. Grymas na twarzy mężczyzny sugerował, że ubiór nie przypadł mu do gustu. Filiańska, odkładając odzież na wieszak, niby przypadkiem, zahaczyła o spód sukienki, ukazując opalone udo i pośladek.

„Albo miała stringi, albo paradowała po galerii bez bielizny” – przeszło po głowie mężczyzny, który poczuł, że krew z mózgu przemieszcza się bezwiednie w dolne rejony ciała. Stał za szybą i ślinił się na widok teatrzyku kokieterii odgrywanego przez Filiańską. Ona tymczasem podeszła do półki ze stanikami i oglądała egzemplarze z miseczkami 80C. Wiedziała, jak bardzo Krzysztof lubi bawić się jej piersiami. Widząc, że mężczyzna jest już odpowiednio rozgrzany, zabrała garderobę i ruszyła w stronę przymierzalni. Wybrała ostatnie pomieszczenie, które dostarczało odrobiny intymności. Mężczyzna wbiegł do sklepu i sięgnął po pierwsze lepsze spodnie. Zupełnie nie przeszkadzał mu fakt, że wszystkie ubrania na piętrze przeznaczone były dla kobiet. Odwrócił się i niczym rasowy myśliwy ruszył tropem Jagny.

Odczekał chwilę, aż wszystkie kaszaloty, którym wydaje się, że po kupieniu nowego ciuszka zamieniają się w delikatne rybki, znajdą się w kabinach i wślizgnął się do środka. Zamknął skobel, odwrócił się i spojrzał Filiańskiej głęboko w dekolt. Kobieta stała w samych majtkach, próbując dopiąć stanik. Nie zdążyła tego zrobić, ponieważ Krzysztof ujął ją w pasie i przycisnął do siebie. Jego ręce osunęły się niżej, aby ostatecznie zakończyć podróż na pośladkach. I choć dziewczyna zdawała się krucha i niewinna, były to tylko pozory. Pod delikatną powierzchownością krył się diabeł.

Całowali się namiętnie przez kilkanaście sekund, pamiętając, że przed wścibskim wzrokiem gawiedzi, chroni ich tylko cienka ścianka przymierzalni. Krzysztof był tak podniecony, że momentami zapominał o otaczającym świecie. Zapach jej perfum połączonych z feromonami doprowadzał go do szaleństwa. Łapczywie gładził jej piersi, całowały szyję i uszy. Czując, że jest już gotowa, zjechał palcem niżej. Zsunął Filiańskiej majtki i delikatnymi, okrężnymi ruchami zaczął ją pieścić. Lustra zawieszone na ścianach przymierzalni potęgowały efekt podniecenia. Kobieta wiła się w spazmach, starając nie wydawać żadnych odgłosów, które zdradziłyby, co dzieje się wewnątrz kabiny. Miała ochotę krzyczeć, kiedy strumienie gorąca zalewały podbrzusze. Po trzech minutach pieszczot poczuła, że we wnętrzu łona budzi się bestia, której nie będzie w stanie utrzymać dłużej w klatce. Musiała jak najszybciej wypuścić ją na zewnątrz. Wbiła zęby w marynarkę mężczyzny, czując, że narastająca rozkosz za chwilę rozerwie ją na strzępy. I wtedy nadszedł ten moment. Trwał dłużej niż zwykle, kilkanaście sekund. Zaciskała pięści na ramionach mężczyzny, czując, jak nogi odmawiają jej posłuszeństwa. Trzy paroksyzmy wstrząsnęły ciałem. Wtuliła się w Krzysztofa, próbując złapać oddech. Wiedziała, że mają mało czasu. Może pięć minut, zanim ktoś zorientuje się w sytuacji i wyprosi ich z przymierzalni. Zsunęła dłoń niżej i wyczuła jego męskość, twardą i gotową na wszystko. Spojrzała prosto w zamglone oczy Krzysztofa. Rozsunęła rozporek i przykucnęła, aby teraz on mógł odpłynąć z falami rozkoszy do krainy orgazmu.

Kilka minut później Jagienka, jako pierwsza, opuściła przymierzalnię. Wyszła ze sklepu i ruszyła korytarzem, oglądając sklepowe wystawy. Szeroki uśmiech nie pozostawiał wątpliwości, czy była szczęśliwa.

Krzysztof uchylił drzwi do przymierzalni dwie minuty później. Natychmiast został zgromiony wzrokiem przez tęgą babę, czekającą na koleżankę, próbującą w bólach wcisnąć sukienkę z promocji. Uśmiechnął się głupkowato i odpowiedział:

– Nie pasują – podnosząc w górę żółte damskie spodnie.

Kobieta nie odpowiedziała, widząc, że coś z chłopem najwyraźniej jest nie w porządku. Westchnęła, ubolewając w myślach nad kondycją męskiej populacji.

W tym momencie przed szybą wystawową sklepu, pomiędzy manekinami, Krzysztof dostrzegł człowieka robiącego zdjęcia telefonem komórkowym. Czarne myśli niczym lawina przetoczyły mu się po głowie. Wiedział, że musi coś zrobić. Poczuł, jak złość podnosi mu ciśnienie, wyostrza wzrok. Wybiegł przed sklep na pasaż, gdzie dostrzegł mężczyznę w czerwonym polarze. Uciekający, za wszelką cenę, próbował zgubić pościg, ponieważ ilekroć pojawiała się na jego drodze większa grupka ludzi, natychmiast w nią nurkował.

Krzysztof ruszył za mężczyzną, starając się nie stracić go z oczu. Uciekinier wyszedł z galerii i ruszył na kładkę zawieszoną nad ulicą Wołoską. Kortyński wiedział, że jeśli pozwoli człowiekowi w polarze zejść po schodach i wbiec na chodnik, nie zdoła go już dopaść. Postanowił zaryzykować i ruszył przed siebie niczym rozjuszony słoń.

Dopadł mężczyznę tuż przed schodami. Zanim tamten zdążył zorientować się w sytuacji, Kortyński wyprowadził mocne uderzenie w brzuch, które zwaliło przeciwnika na ziemię.

– Za co? – wykrzyczał mężczyzna, wijąc się z bólu.

– Oddawaj telefon – rzucił Krzysztof.

– Nic nie zrobiłem – tłumaczył się. Był szczupły, na oko miał koło trzydziestki, rzadki zarost na twarzy zakrywał bruzdy po ospie wietrznej.

– Kim jesteś? Czy to ta kurwa cię nasłała?

– Nie wiem, o czym mówisz – tłumaczył, próbując stanąć na nogi.

Krzysztof nie wytrzymał, wzbierająca furia sprawiła, że wymierzył kolejny cios, tym razem w szczękę. Mężczyzna znowu osunął się na ziemię. Tym razem jednak nawet nie spróbował się podnieść. Kortyński sięgnął do kieszeni polaru i wyciągnął z niej telefon komórkowy.

– Pozwę cię… za pobicie i kradzież – wymamrotał mężczyzna.

– Powiedz swojej pracodawczyni, żeby sobie ze mną nie pogrywała.

Kortyński schował telefon do kieszeni i ruszył kładką w stronę Galerii Mokotów. Windą zjechał do podziemnego garażu, gdzie zaparkował samochód. Kipiała w nim wściekłość. Czuł, że po powrocie do domu wydarzy się coś złego.

Rozdział 2

Posiadłość Kortyńskich nie miała sobie równych w okolicy. Kuta brama zdobiona motywami roślinnymi łączyła się z marmurowym ogrodzeniem. Wysokie, idealnie przystrzyżone tuje tworzyły nieprzenikniony żywopłot, strzegący ogródu przed wścibskimi oczami sąsiadów. Nawet jak na ursynowskie warunki, kilkunastometrowy basen z jacuzzi i natryskami był nie lada luksusem. Rozłożysty parterowy dom z użytkowym poddaszem wykończony był najdroższymi materiałami. Kilka zdobionych antycznymi motywami kolumienek upodabniało go do szlacheckiego dworku. Drewniane wstawki na elewacji nadawały dodatkowego smaczku, świadcząc o wyrafinowanym guście właścicieli.

Krzysztof postawił audi na podjeździe i wszedł do domu.

– Wiktoria! Jesteś? – krzyknął.

Zdjął buty, wszedł do kuchni i rozejrzał się.

Kilka sekund później po drewnianych schodach zeszła szesnastoletnia dziewczyna. Długie czarne kręcone włosy kontrastowały z niezwykle jasną cerą i podkrążonymi oczyma. Była chuda i koścista, a jej nos zdobiły piegi. Ubrana w rurki i T-shirt zupełnie nie przypominała ponętnych nastolatek dumnie prezentujących niedawno co nabyte atrybuty kobiecości. Jakby natura zapomniała o Wiktorii Kortyńskiej i rozdała krągłości komuś innemu.

– Czemu się wydzierasz? – bąknęła dziewczyna.

– Gdzie gosposia? – zapytał.

– Mama dała jej wolne. Jeśli potrzebujesz służącej, to źle trafiłeś – odpowiedziała opryskliwie.

– Jest mama? – zapytał Krzysztof.

– Chcesz się kłócić? – prowokowała dziewczyna.

– Nie prosiłem cię o komentarz – mruknął. Ruszył poirytowany w stronę lodówki, otworzył drzwiczki i wyciągnął puszkę piwa.

– Jeszcze nie wróciła z pracy – odpowiedziała Wiktoria.

Krzysztof wypił kilka łyków, po czym rozsiadł się na kanapie. Nagle zadzwonił telefon. Kortyński machnął ręką na córkę, nakazując jej, aby zniknęła mu z oczu. Dziewczyna, długo się nie zastanawiając, wybiegła na poddasze, zostawiając ojca samego.

– Co? – rzucił do słuchawki telefonu.

– Mamy problem z przetargiem na ziemię pod Biskupicami.

– Co się dzieje?

– Albud dał niższą cenę.

– Kurwa mać! Niemożliwe, przecież ustalaliśmy.

– No wiem. Najwyraźniej nie dotrzymali obietnicy – powiedział mężczyzna przyciszonym głosem.

– Daj mi parę minut. Oddzwonię – rzucił Kortyński, podnosząc się z kanapy.

Zakończył rozmowę, po czym wybrał kolejny numer.

– W chuja sobie lecicie? Nie tak się umawialiśmy – grzmiał do słuchawki.

Mężczyzna po drugiej stronie nie odpowiadał. Słychać było tylko krótkie westchnięcie.

– Głos ci odebrało? – zapytał Krzysztof.

– Potrzebuję dodatkowe trzydzieści tysięcy – padło wreszcie.

– Na co?

– Wójt Gminy postawił ultimatum. Zapewne po doniesieniu, wie pan kogo…

Krzysztof sięgnął po piwo i pociągnął łyk. Zastanawiał się przez chwilę, kalkulując coś w głowie. Wreszcie po chwili rzucił do słuchawki:

– Dobra, ale ziemia jest nasza – wymamrotał.

Po zakończeniu rozmowy wykonał jeszcze jeden telefon.

– Weź z sejfu trzydzieści tysięcy, wsadź w kopertę i daj tej gnidzie. Nie powinien robić więcej problemów – powiedział.

– Dzięki, szefie – w głosie pracownika słychać było wyraźną ulgę.

Mężczyzna rzucił telefon na stół i ponownie rozsiadł się na kanapie. Upił kilka łyków piwa, postawił puszkę na stole i ukrył twarz w rękach. Na każdym kroku życie rzucało pod nogi kolejne przeszkody. Jak cudownie byłoby przeżyć jeden dzień w spokoju, bez walki, wiecznej gonitwy, użerania się z rzeczywistością i przede wszystkim z ludźmi. Złymi, skorumpowanymi, zdeprawowanymi i dwulicowymi. Nawet rodzina była przeciwko niemu.

Na samą myśl, że za chwilę w drzwiach pojawi się Lucyna Kortyńska, robiło mu się niedobrze. Rozpocznie się pyskówka, która od kilku miesięcy zastępowała im małżeńską rozmowę.

Przetarł dłońmi po zaroście i sięgnął po puszkę z piwem. Patrząc na etykietę, próbował prześledzić w myślach dwadzieścia lat małżeństwa. Z zakamarków pamięci, jakby przez gęstą zawiesinę, wyciągał kolejne sceny, niczym kadry z biało-czarnego filmu. Poznali się jeszcze na studiach, na budownictwie. Wcześniej widywał ją na studenckich imprezach, ale nie przykuła jego uwagi. Spodobała mu się dopiero na trzecim roku, ubrana w obcisłe dżinsy, z włosami upiętymi w zalotny kucyk była połączeniem niewinności i pewności siebie. I ten tyłek, o idealnym, gruszkowatym kształcie, dla którego można się było pociąć. Jak to się stało, że przez te wszystkie lata tak bardzo się od siebie oddalili?

Próbował przypomnieć sobie jakieś przełomowe wydarzenia, które doprowadziły do obecnej sytuacji. Nie potrafił. Nawet znajomy Krzysztofa podczas niedzielnego grilla powiedział, że czuje się u niego jak w luksusowej kostnicy. Z każdego rogu bije chłodem, aż w kościach strzyka.

W pierwszych latach małżeństwa Kortyński dałby się za żonę powiesić. Potem przyszła proza życia, gonitwa za lepszym bytem, kłopoty z zajściem w ciążę, budowa domu, choroba rodziców i cała masa innych mniejszych problemów. I jeszcze Wiktoria, której pojawienie się miało być lekarstwem na małżeńskie problemy. Wyszło odwrotnie.

Gdzieś po drodze zupełnie się z córką rozminęli. Może przeoczył jakiś istotny moment w jej życiu? Z pewnością w tym aspekcie można mu było wiele zarzucić. Obecnie porozumienie się z szesnastolatką zakrawało na cud. Liczył jeszcze, że to tylko taki okres, czas buntu, z którego dziewczyna niedługo wyrośnie.

– Kurwa, jakie to wszystko popierdolone – rzucił sam do siebie, dopijając resztkę piwa.

Na podjazd przed domem zajechała czerwona toyota Lucyny Kortyńskiej. Dobrze ubrana czterdziestolatka, w czarnej spódnicy, wyszła z samochodu i ruszyła w stronę wejścia. Długie brązowe włosy spięte w kok, kilka zmarszczek pod oczyma, wygładzone najlepszej jakości pudrem, i czerwone usta pomalowane szminką tworzyły obraz niezależnej żony. Otworzyła drzwi, położyła torebkę na lustrze w przedpokoju, zdjęła buty i spojrzała na męża wzrokiem wyrażającym obojętność.

Mężczyzna wstał z kanapy i milcząc, czekał na dalszy rozwój sytuacji.

– Coś się stało? – zapytała.

– Szpiegujesz mnie? – rzucił wyzywająco.

– Myślisz, że nie wiem, że kurwisz się na lewo i prawo?

– Nie masz żadnych dowodów – powiedział Krzysztof.

– Nie muszę mieć dowodów. Nasze małżeństwo to fasada.

– Proszę bardzo, złóż wniosek rozwodowy.

– Gdyby nie Wiktoria, już dawno bym to zrobiła.

– Co cię wstrzymuje? Wiktoria jest już duża. Boisz się, że spadnie ci status materialny i społeczny?

– Wierz mi, że złożę wniosek – powiedziała.

Kobieta podeszła do barku i nalała sobie do szklanki whisky. Dorzuciła kilka kostek lodu z kostkarki. Wydęła usta i zmrużyła oczy, patrząc na męża ze wzgardą.

Krzysztof zacisnął zęby i poczuł jak fala negatywnych emocji zalewa mu skronie. Trudno jest kochać drugą osobę, jeśli przebywa się z nią codziennie przez dwadzieścia lat. Człowiek dostrzega wówczas, jak bardzo jesteśmy niedoskonali. Okazuje się, że ten zgrabny tyłek, który na początku tak fascynował, z czasem staje się nie tylko bardzo zwyczajny, ale wręcz odrażający. Dostrzega się zaokrąglenia i cellulit, którego z wiekiem tylko przybywa. W pewnym momencie, widząc dwa pośladki, odwracasz wzrok, aby nie czuć obrzydzenia. Cudowna twarz, oczy i usta, które tak bardzo kochałeś całować, z czasem stają się zupełnie obojętne. Cechy charakteru, które ignorowałeś, bo wydawały ci się zupełnie nieistotne, teraz doprowadzają do szewskiej pasji. Jak można było nie dostrzec, że ta cudownie niewinna istotka, to egoistyczna, zapatrzona w siebie krowa, która potrzebuje cię tylko po to, abyś pomógł jej kochać samą siebie jeszcze bardziej? Najlepiej, gdybyś się do niej modlił i składał daniny z diamentów.

– Jesteś nikim – rzuciła kobieta. – Żałuję, że się z tobą związałam. Od samego początku nie rozumiałeś moich potrzeb, byłeś zajęty tylko sobą i tą głupią firmą. Ani ja, ani Wiktoria nie byłyśmy dla ciebie ważne.

– Gdybyś nie zaszła w ciążę, dawno temu bym cię zostawił – wysyczał Krzysztof.

– Jesteś prostakiem. Zrobiłam się nieatrakcyjna, bo przekroczyłam czterdziestkę. A ty jak pies rzuciłeś się na nową, świeżą cipę. Testosteron mózg ci wypalił. To się nazywa choroba wieku średniego i niektórzy nawet to leczą.

Kortyński dopiero teraz uświadomił sobie, że od pewnego momentu z żoną zaczęło dziać się coś niedobrego. Coraz częściej chodziła zakryta, chociaż na początku małżeństwa paradowała nago niemal bez przerwy. Nie zwracał uwagi na takie szczegóły, aby nie stracić obrazu całości. Dopiero z upływem lat zdał sobie sprawę, że te drobiazgi stanowią treść życia. Był zajęty pilnowaniem wydmy, którą tymczasem zdradziecki wiatr rozkradał po jednym ziarenku piasku.

– Jesteś egoistyczną, zapatrzoną w siebie suką. Myślisz, że dla kogo harowałem po nocach? Brakowało wam czegoś?

– Rodziny, uczucia, miłości, męża, ojca. Mam wymieniać dalej? Jedno uderzenie młotkiem sprawi, że ta fasada runie niczym domek z kart. Nie zamierzam udawać przed światem, że ta tandetna filmowa sceneria, to nasze życie. – Kobieta wychynęła ze szklanki resztkę whisky, podeszła do barku i napełniła ją ponownie.

Krzysztof spojrzał na żonę i poczuł obrzydzenie. Seks od dawna przynosił przykre skojarzenia z łupaniem orzechów albo przybijaniem mostowych gwoździ. Kiedy kochali się ostatni raz? Rok temu albo jeszcze dawniej. Jak ognia unikał kontaktu cielesnego z Lucyną. Albo zaspokajał się sam, albo rozglądał za okazją. Młode chętne cipki same wskakiwały mu do łóżka, wystarczyła krótka rozmowa. Czasami nawet i to nie było konieczne.

Zastanawiał się, co stało się z emocjami, które żywił niegdyś do małżonki? Wyschły jak woda z pustynnej studni? Wychodząc za Lucynę, wierzył, że będzie z nią do końca życia. Nierozerwalne braterstwo dusz. I znowu, z perspektywy czasu dostrzegł tylko krople wody, które drążyły skałę, aż ta bezpowrotnie runęła w przepaść, aby zniknąć w morskich odmętach.

Osobowości dwójki osób prawie nigdy nie rozwijają się w ten sam sposób. A dwadzieścia lat to szmat czasu. Mózg przechodzi w tym czasie przynajmniej cztery gruntowne zmiany światopoglądu. Jakie jest prawdopodobieństwo, że małżonkowie przejdą przez rewolucję dokładnie w ten sam sposób? Przełomowe momenty to koniec studiów, pierwsza praca, nowi znajomi, awans zawodowy, dzieci, choroby czy śmierć bliskich. Spotyka się wokół siebie ludzi, którzy zaszczepiają światłe idee, unikatowe sposoby myślenia. Następuje proces sprawdzania, czy życiowy partner spełnia nowe kryteria. Jeśli załapał się na ten sam wózek i zdołaliście się razem rozwinąć, to jest szansa na małżeńską przyszłość. Jeśli nie, następuje deprywacja, poczucie marnowania się u boku osoby, która cię osłabia, jest kulą u nogi, ogranicza możliwości. Nie bez przyczyny rozwody wśród małych, zamkniętych społeczności to rzadkość. Prawdziwą zmorą trwałego małżeństwa jest współczesny styl życia, pełen możliwości, Internetu, promocji i braku barier w poznawaniu świata. Wszystko to sprawia, że przechodzi się zmianę światopoglądu jeszcze częściej niż pięćdziesiąt lat temu.

– Powiedz mi, że sama tej fasady nie podtrzymujesz. Jesteś najlepszym scenografem, jakiego w życiu spotkałem. Rzygać mi się chcę, jak na ciebie patrzę – powiedział Kortyński.

– Nie zamierzam się z tobą kłócić. Jutro składam wniosek o rozwód.

– Proszę bardzo, ale wiedz, że nie pójdzie ci tak łatwo – powiedział mężczyzna.

Wspólne emocje, pragnienia, cele zaczynają się stopniowo rozjeżdżać. Jeśli odpowiednio wcześnie nie wyłapie się tych ważnych życiowych momentów, wtedy zwykle jest już za późno. Trzeba nie lada wiedzy i samokontroli, aby zapanować nad tym długotrwałym procesem. Pielęgnacja wspólnych pasji, spędzanie razem czasu albo nawet wmawianie sobie, że twoja druga połówka jest najcudowniejszą osobą na świecie, choć w rzeczywistości wcale nie musi tak być. To wszystko wymaga wysiłku i pracy. Znacznie łatwiej na powrót zamienić się w singla, poczuć wiatr w żaglach, zakochać się i zachłysnąć efektem nowości.

Psychologowie twierdzą, że koniec końców istnieją tylko dwa rodzaje małżeństwa. Włoskie, w którym każdy najmniejszy nawet problem jest ogniskiem zapalnym do awantury. Ryzyko w tego typu przypadkach jest wysokie, ponieważ istnieje bardzo dużo okazji, aby para się rozstała. Drugi model to małżeństwo chłodne, gdzie tematy ważne zostają zwykle przemilczane. W końcu, jeśli się o czymś nie mówi, to problem przestaje istnieć. Kłopot jednak w tym, że wszystkie sprawy odłożone na potem, wracają po latach ze zdwojoną siłą i to najczęściej w kryzysowych sytuacjach. Rodzi się wtedy pretensja, zawiść, złość i frustracja. A te prowadzą do rozstania.

– Zniszczę cię. Puszczę z torbami. – Twarz kobiety wykrzywiła się w grymasie nienawiści.

– Grozisz mi? Wiesz, co mogę ci zrobić? Zabiorę ci wszystko. Suchej nitki nie zostawię. Wylądujesz w rynsztoku pod mostem.

– Będziesz mnie błagał o marny ochłap. Zobaczysz, do czego jestem zdolna. Nienawidzę cię – wypaliła kobieta.

– Jesteś zwykłą szmatą – wrzasnął Kortyński.

Zgodnie ze statystyką najczęstszymi przyczynami zachwiania więzi małżeńskiej są otyłość, pieniądze, nienormowany czas pracy jednego z małżonków, niedostateczna higiena osobista, konflikty w rodzinie, brak romantyczności i nadużywanie alkoholu. Nikt natomiast nie wspomina o czasie, który jest zimnym zabójcą uczuć. Patrzy bezdusznie na ludzkie przemijanie, nie komentuje, nie zadaje pytań.

Dwójka kłócących się małżonków dostrzegła w pewnym momencie Wiktorię. Blada jak mąka skóra na twarzy i szklące się oczy dziewczyny sprawiały, że wyglądała niczym widmo, które przyszło ich straszyć. Z prawego nadgarstka ciekła jej krew, kapiąc na parkiet i zostawiając na nim purpurowe ślady. Krzysztof początkowo nie wierzył własnym oczom. Natychmiast podbiegł do córki i złapał ją za ramiona. Spojrzał na ranę na nadgarstku i omal nie zemdlał.

– Coś ty zrobiła? – wymamrotał.

– Nienawidzę was! Jeśli się zabiję, będziecie mogli się spokojnie rozwieść. Nigdy mnie nie kochaliście – wykrzyczała i chwilę potem osunęła się na ziemię.

Małżonkowie spojrzeli na siebie obojętnym wzrokiem. Mężczyzna zabrał ze stołu telefon i wykręcił numer pogotowia. W kilku krótkich zdaniach wyjaśnił dyspozytorce zaistniałą sytuację. Lucyna dobiegła do córki i uklęknęła, nie bardzo wiedząc, co robić. W akcie desperacji złapała ją za nadgarstek i ucisnęła mocno, aby zatamować płynącą krew.

Krzysztof schował telefon do kieszeni i oznajmił beznamiętnym głosem:

– Wyprowadzam się. Nie mogę na ciebie patrzeć. Zniszczyłaś nie tylko mnie i nasze małżeństwo. Zniszczyłaś moją córkę, a tego nigdy ci nie wybaczę.

Rozdział 3

Jagna Filiańska wyszła z Galerii Mokotów i udała się na parking znajdujący się nieopodal ulicy Wołoskiej. Wsiadła do samochodu i ruszyła w kierunku Nowego Świata. Bez większych problemów udało się jej dojechać do ronda ONZ, potem było już znacznie gorzej. Po wbiciu się w korek tamujący ulicę Świętokrzyską miała trochę czasu, aby pomyśleć o sytuacji związanej z Krzysztofem Kortyńskim. Zadręczała się również podejrzaną propozycją mężczyzny, który przedstawił się jako „dobroczyńca”.

Przez trzy lata pobytu w stolicy, zdołała zrealizować tylko niewielką część ambitnego planu, który założyła sobie, opuszczając Białystok. Pracowała dotychczas w biurze projektowym jako pani od wszystkiego. Odnosiła jednak wrażenie, że pełni w firmie przede wszystkim funkcje reprezentacyjne. Szef prostak chwalił się piękną asystentką na każdym kroku. Najgorsze jednak było to, że co chwilę składał jej niedwuznaczne propozycje. Odczepił się dopiero, kiedy dała mu do zrozumienia, że nie jest zainteresowana romansem. Miał jednak sposoby, którymi wymuszał na dziewczynie noszenie kuszących i wyzywających strojów, co najwyraźniej poprawiało mu humor. Wystarczyło, że obniżał Jagience premię, kiedy zakładała spodnie i koszule z kołnierzykiem. Bystra kobieta w mig zrozumiała intencje napalonego samca i nosiła tak krótkie spódnice, że czasami miała wrażenie paradowania po biurze zupełnie nago.

Zarobki jak na warszawskie warunki miała niskie. Ledwie starczało, aby wraz z koleżanką Natalią opłacić odstępne i czynsz za mieszkanie. O luksusach nie było mowy.

Po zatrudnieniu w BudMecie dziewczyna poczuła, że wreszcie złapała byka za rogi. Krzysztof Kortyński podczas rozmowy kwalifikacyjnej od razu zwrócił uwagę na długonogą piękność i postanowił ją zatrudnić. To była zupełnie inna liga niż jej dotychczasowy szef. Przystojny, szarmancki, wykształcony i inteligentny, a przede wszystkim bardzo bogaty. I co najważniejsze, rozpaczliwie poszukujący pocieszenia. Chodziły słuchy, że jego małżeństwo to zgliszcza. Dziewczyna użyła wszystkich atrybutów, aby uderzyć w czułe podbrzusze zranionego samca. O dziwo, Krzysztof nad wyraz szybko złapał haczyk. Widać było, że po zaangażowaniu się w romans z Jagną odżył, niczym Feniks otrzepujący piórka z popiołu.

Zaparkowała pojazd na chodniku przy ulicy Emiliana Konopczyńskiego, wysiadła i ruszyła w stronę wejścia do czteropiętrowej kamienicy.

W bramie przywitał ją zapach kurzu i stęchlizny, co nie było niczym szczególnym w starym budownictwie. Jeszcze kilka tygodni i dostanie awans, potem podwyżkę. Przeprowadzi się z tej nory do czegoś lepszego. Może będzie ją nawet stać na małe mieszkanie na Mokotowie.

Zdawała sobie sprawę, że romans z Kortyńskim na długą metę nie ma szans. Nawet nie pytała Krzysztofa o przyszłość. Bo co niby miałby zrobić? Rozstać się z żoną i związać z Jagną? Mężczyzna był od Filiańskiej prawie piętnaście lat starszy. I choć niezwykle pociągający, nie miała zamiaru, wiązać się z kimś, kto kopnie w kalendarz, zanim ona dobije do pięćdziesiątki. Poza tym nie po to przyjechała do stolicy, aby szukać męża. Jeszcze nie teraz. Romans miał być tylko przyjemną trampoliną do kariery.

Zdawała sobie sprawę, że musi wykorzystać swoje pięć minut, dlatego niczym wąż wślizgnęła się do życiorysu Kortyńskiego. Wiedziała, że jak w każdym związku i w tym z czasem pojawi się znudzenie. Gdyby jednak przyszło Krzysztofowi do głowy, aby się Jagienki pozbyć, pozostawał jeszcze szantaż. Romans w obliczu małżeńskiego kryzysu jest najgłupszą rzeczą, w jaką angażują się mężczyźni. Zamiast zająć się żoną, oni skaczą z kwiatka na kwiatek, udowadniając swoją męskość. Życie jest brutalne, czasem trzeba się przedzierać łokciami, a czasem świecić nieogoloną cipą. Jagna wiedziała, że wcześniej, czy później trzeba będzie się z BudMetu ewakuować. Z tak złą reputacją daleko w tym miejscu nie zajdzie. Ludzie, wcześniej czy później, coś zwietrzą, zaczną plotkować, nawet jeśli nie przyłapią ich na bzykanku na tylnym siedzeniu samochodu.

Rok powinien Filiańskiej wystarczyć, aby nabrać doświadczenia, zrobić kilka uprawnień budowlanych na koszt szefa-kochanka. Potem powinno pójść już z górki. Inżynierowie budowlani z uprawnieniami pozostawali w Warszawie bez zatrudnienia może kilka godzin. Zaraz po tym jak zaktualizowali CV na portalu pracuj.pl, zgłaszała się do nich kolejka chętnych firm, prześcigających się w ofertach zatrudnienia.

Rozmyślając, dotarła do drzwi na czwartym piętrze. Druga lokatorka wracała z pracy koło osiemnastej, a zatem mieszkanie najprawdopodobniej było puste.

– Natalia, jesteś? – krzyknęła, aby się upewnić. W odpowiedzi usłyszała tylko ciszę. Sięgnęła do niewielkiej torebki i grzebała w niej chwilę w poszukiwaniu kluczy. I choć mieściło się w niej wszystko, co było kobiecie do życia potrzebne, to kłopot zaczynał się, kiedy trzeba było coś w niej odnaleźć. Wyciągnęła szminkę, puder i tusz do rzęs, potem portfel, jednak kluczy nadal nie było.

Nagle przeszło jej przez myśl, że to, co robi z Kortyńskim, jest niemoralne. Samotna matka starała się wychować ją na pobożną chrześcijankę. Z drugiej strony, w ciągu trzech lat spędzonych w Warszawie słyszała o dużo gorszych przypadkach. Te najbardziej wypaczone suki potrafiły po stosunku z facetem zamrozić jego plemniki w lodówce. Po osiągnięciu dni płodnych aplikowały je sobie, jakąś dziwną zakazaną metodą, aby zajść w ciążę. Złapany na haczyk bogacz miał przesrane. Zamieniał się w niewolnika-sponsora, aż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości. W zależności od pomysłowości kobiety bulił albo jednorazowe honoraria-prezenty, albo zgodnie z prawem słone alimenty. Mały szantażyk, aby pomóc nieco karierze zawodowej, zdawał się Jagnie zaledwie niewinną igraszką.

Po kilkunastu sekundach udało się wreszcie znaleźć klucze, które jak na złość leżały sobie na samym dnie torebki.

Nagle, kątem oka, Jagna zobaczyła na schodach jakiś ruch. Wiedziała, że na piętrze mieszka tylko stara, zblazowana kociara. Może ktoś zabłądził albo szukał adresu starego znajomego? Wychyliła się poza barierkę i spostrzegła poniżej jakiegoś człowieka. Ubrany był w szarą bluzę, dżinsy i glany. Adrenalina uderzyła dziewczynie do głowy. Długo się nie zastanawiając, odwróciła się i ruszyła w kierunku drzwi.

Aby otworzyć zamek, należało złapać za klamkę i unieść skrzydło nieco do góry. Filiańska siłowała się przez chwilę, nie mogąc sobie poradzić. Mężczyzna zdołał w tym czasie wejść na piętro i znaleźć się zaledwie kilka kroków od niej.

– Może pomóc? – zapytał, zatrzymując się tuż obok Jagny.

Zdjął kaptur i spojrzał na sparaliżowaną strachem kobietę. Nie wiedziała, czy ma krzyczeć, uciekać, a może sięgnąć do torebki po gaz pieprzowy. W akcie desperacji odsunęła się tylko od drzwi.

Człowiek bez trudu przekręcił klucz w zamku i już po chwili wejście stanęło otworem. Ukłonił się i niczym dobry gospodarz, ruchem ręki zaprosił Jagnę do środka. Filiańska, widząc rękawiczki na dłoniach napastnika, o mało nie zemdlała.

– O co chodzi? – zapytała, jednak w odpowiedzi ponownie zobaczyła zapraszający do środka gest.

W tym momencie postanowiła skorzystać z okazji i przebiec obok napastnika, a następnie ruszyć schodami w dół. Zanim wykonała susa, poczuła, jakby wielkie imadło zaciskało się na jej dłoni. Mężczyzna złapał Filiańską za rękę i wykręcił, zmuszając dziewczynę do wejścia do wnętrza mieszkania.

Kobieta ruszyła posłusznie w stronę przedpokoju. Jej mózg pracował na najwyższych obrotach, próbując opracować plan ewakuacji. Pierwszy scenariusz zakładał użycie gazu pieprzowego. Jagna nie wiedziała, czy napastnik ma przy sobie jakąś broń. Jeśli nawet, to musiała być schowana pod bluzą. Drugi wariant był bardziej ryzykowny. Chciała pobiec do kuchni, złapać za nóż i zaatakować nim przeciwnika. Szansa na ucieczkę zdawała się minimalna. Nie wyskoczy przecież z czwartego piętra kamienicy wprost na ulicę.

Mężczyzna puścił rękę Jagienki, wiedząc, że teraz już nie ucieknie. Kobieta stanęła pośrodku salonu, rozglądając się niczym przerażone zwierzę.

Wnętrze urządzone było nad wyraz skromnie. Pod oknem stała rozkładana kanapa. Centralną część pomieszczenia zajmował stół i cztery krzesła. Stary telewizor kurzył się na szafce w rogu pokoju.

Filiańska postanowiła wykorzystać fakt, że napastnik zajęty był zamykaniem drzwi do mieszkania. Dzieląca ich odległość była stosunkowo duża i dawała szansę, aby spróbować wyciągnąć z torebki gaz pieprzowy. Niestety, nadzieja okazała się płonna. Zanim zdołała wyciągnąć niewielki spray, minęło kilka cennych sekund. Poczuła nagle ogromny ból w boku. To napastnik wymierzył jej mocnego kopniaka. Ten, kto wymyślił glany, musiał zdawać sobie sprawę z tego, jak zabójczą bronią może być zwykły but.

Filiańska zwinęła się w kłębek, wypuszczając z rąk torebkę i gaz pieprzowy. Promieniujący ból rozsadzał wnętrzności. Wiedziała, że musi przeczekać, aż to minie. Po kilkunastu sekundach poczuła się odrobinę lepiej.

– Czego chcesz? – wymamrotała.

– To, co tak boli, to nerka. Bardzo czuły punkt – usłyszała w odpowiedzi.

– Zaraz wróci moja współlokatorka… wezwie policję.

– Głupota i pretensjonalność to największe grzechy ludzkości – odpowiedział napastnik, po czym wymierzył kolejnego kopniaka, tym razem w szczękę ofiary.

Siła uderzenia była tak ogromna, że kobietę wręcz odrzuciło. Na nieszczęście zawadziła jeszcze plecami o stół. Padła na ziemię i leżała bez ruchu. Krew płynąca z nosa zalała twarz i ściekała wąską stróżką na panele. Z trudem mogła złapać oddech i dopiero po kilku sekundach wydobyła z siebie dziwny skowyt.

– Musisz ponieść karę – powiedział napastnik, po czym udał się do kuchni. Odnalazł szufladę z nożami i wyciągnął z niej kilka sztuk. Były to zwykłe metalowe sztućce, jakich używa się do posiłków. Wrócił do salonu i spojrzał na Filiańską wijącą się z bólu niczym wąż wrzucony w rozżarzone węgle. Zakryła twarz rękami, próbując oszacować straty i powstrzymać krwawienie z nosa. Trwało pół minuty, zanim zdołała unieść się na kolana, a potem poderwać, aby usiąść na kanapie.

– Jaką karę? Co ty, kurwa… bredzisz? – zapytała. Przerażone oczy błagały o litość.

– Kortyński – powiedział napastnik.

Filiańska poczuła, że ból delikatnie zelżał. Wiedziała, że musi spróbować dopaść spray z gazem pieprzowym, który leżał metr od niej, zaledwie na wyciągnięcie ręki. Długo się nie zastanawiając, rzuciła się w jego kierunku, złapała za buteleczkę i przetoczyła się po ziemi. Nie wiedziała nawet, w którą stronę celować, bo krew i łzy zalewały jej twarz.

Stała, ledwie trzymając się na nogach i rozpylając żrący gaz, nie wiedząc nawet, gdzie znajduje się mężczyzna. Nagle poczuła, że traci grunt pod nogami. To próbujący uniknąć kontaktu z gazem napastnik, ją podciął. Filiańska runęła na ziemię, jednak buteleczki ze sprayem z rąk nie wypuściła. Odwróciła się w stronę napastnika i nacisnęła włącznik. Mężczyzna zawył niczym zarzynane zwierzę. Złapał się za oczy, wypuszczając z rąk noże kuchenne, które z hukiem rozsypały się po podłodze. Kobieta rzuciła się w stronę drzwi. Dopadła do klamki i szarpnęła mocno.

Poczuła euforię, kiedy do nosa doleciał zapach stęchłego powietrza z klatki schodowej. Nigdy nie podejrzewałaby, że może się ucieszyć z powodu smrodu, który od trzech lat przyprawiał ją o mdłości. Jeszcze kilka kroków i jej szanse na ucieczkę znacznie się zwiększą. Jeśli nawet napastnik ruszy w pogoń, Jagna dobiegnie do drugiego, może pierwszego piętra. Będzie krzyczeć i zaalarmuje sąsiadów.

Nagle Filiańska westchnęła cicho, nie za bardzo wiedząc, co się dzieje. Świat wokół zawirował. Poczuła przenikliwy ból w klatce piersiowej i runęła na ziemię. Zdołała unieść się na kolana, po czym upadła z hukiem, uderzając głową o podłogę.

Napastnik wycierał rękawem twarz. Lekko się chwiejąc, podszedł do Jagny i wciągnął jej ciało do mieszkania, po czym zatrzasnął drzwi. Stał nad nią, próbując dojść do siebie. Lśniąca rękojeść noża wystawała z jej pleców, tuż obok łopatki, na wysokości serca. Mężczyzna wrócił do pokoju, pozbierał pozostałe noże z podłogi i ułożył je na stole. Nakrył kaptur i wyszedł z mieszkania.

Rozdział 4

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

O autorze

Pisanie traktuje jak przygodę życia. Inspiracje czerpie z dalekich podróży i nocnych rozmów z ciekawymi ludźmi, którzy mają ambicję robić w życiu coś więcej, niż pić piwo i oglądać telewizor. Uważa, że wiedza zgromadzona w książkach, to najcenniejszy skarb ludzkości.

Nie zamyka się w jednym nurcie literackim, eksperymentując z horrorem, science-fiction, kryminałem a nawet literaturą obyczajową, thrillerem czy sensacją. Mieszka w malowniczym Rzeszowie. Wraz z innymi pasjonatami tańczy Tango Argentyńskie, Bachatę i Kizombę, chłonąc optymizm i energię Latynosów. Jednak największą życiową pasją autora jest realizowanie się w roli ojca, męża i syna. Pracuje w dużej podkarpackiej korporacji działającej w branży IT. Przez kilka lat udzielał się również jako recenzent portalu ArenaHorror.

Chciałby tworzyć coraz lepszą prozę, która dostarczyłaby czytelnikowi nieco wytchnienia i zapomnienia w zabieganym, współczesnym świecie. Nie ukrywa, że ma również aspirację, aby w swoich tekstach stawiać trudne pytania, oraz przemycać uniwersalne zasady, którymi stara się kierować w życiu.

Zadebiutował dwoma opowiadaniami Rąbanko i Pojedynek na szosie w antologii Przedświt wydanej przez Portal Literacki w 2010 roku. Laureat licznych nagród i wyróżnień w konkursach literackich m.in. Poznań Fantastyczny, Literacki Debiut Roku, Międzynarodowy Festiwal Kryminału czy Międzynarodowy Festiwal Opowiadania.

Polecamy również

NOWE POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały Warszawskie

Wojciech Kulawski

- Lista sześciu. Tom 1.

- Między udręką miłości a rozkoszą nienawiści. Tom 2.

- Zamknięci. Tom 3

- Poza granicą szaleństwa. Tom 4

Komisarz Ireneusz Waróg

Stefan Górawski

- Sekret włoskiego orzecha. Tom 1

- W cieniu włoskiego orzecha. Tom 2

Kapitan Jan Jedyna

Igor Frender

- Człowiek Jatka - Mroczna twarz dwulicowa. Tom 1

- Mordercza proteza. Tom 2

Tim Mayer

Wojciech Kulawski

- Syryjska legenda. Tom 1

- Meksykańska hekatomba. Tom 2

KLASYKI POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały przedwojennej Warszawy

- Marek Romański, Mord na Placu Trzech Krzyży. Tom 1

- Stanisław Antoni Wotowski, Demon wyścigów. Powieść sensacyjna zza kulis życia Warszawy. Tom 2

- Stanisław Antoni Wotowski, Tajemniczy wróg przy Alejach Ujazdowskich. Tom 3

- Stanisław Antoni Wotowski, Upiorny dom w Pobereżu. Tom 4

- Marek Romański, W walce z Arsène Lupin. Tom 5

- Marek Romański, Mister X. Tom 6

- Marek Romański, Miss o szkarłatnym spojrzeniu. Tom 7

- Marek Romański, Szpieg z Falklandów. Tom 8

- Marek Romański, Tajemnica kanału La Manche. Tom 9

- Marek Romański, Pająk. Tom 10

- Marek Romański, Znak zapytania. Tom 11

- Marek Romański, Prokurator Garda. Tom 12

- Marek Romański, Złote sidła, pierwsza część. Tom 13

- Marek Romański, Defraudant, druga część. Tom 13

- Marek Romański, Małżeństwo Neili Forster. Tom 14

- Marek Romański, Serca szpiegów, pierwsza część. Tom 15

- Marek Romański, Salwa o świcie, druga część. Tom 15

- Marek Romański, Zycie i śmierć Axela Branda. Tom 16

- Kazimierz Laskowski, Agent policyjny. Papiery po Hektorze Blau. Tom 17

- Walery Przyborowski, Czerwona skrzynia. Tom 18

- Walery Przyborowski, Widmo na kanonii (pierwsza i druga część). Tom 19

- Antoni Hram, Upiór podziemi. Tom 20

Inspektor Bernard Żbik

Adam Nasielski

- Alibi. Tom 1

- Opera śmierci. Tom 2

- Człowiek z Kimberley. Tom 3

- Dom tajemnic w Wilanowie. Tom 4

- Grobowiec Ozyrysa. Tom 5

- Skok w otchłań. Tom 6

- Puama E. Tom 7

- As Pik. Tom 8

- Koralowy sztylet i inne opowiadania. Tom 9

Najciekawsze kryminały PRL

- Tadeusz Starostecki, Plan Wilka. Tom 1

- Zuzanna Śliwa, Bardzo niecierpliwy morderca. Tom 2

- Janusz Faber, Ślady prowadzą w noc. Tom 3

- Kazimierz Kłoś, Listy przyniosły śmierć. Tom 4

- Janusz Roy, Czarny koń zabija nocą. Tom 5

- Zuzanna Śliwa, Teodozja i cień zabójcy. Tom 6

- Jerzy Żukowski, Martwy punkt. Tom 7

- Jerzy Marian Mech, Szyfr zbrodni. Tom 8

- G.R Tarnawa, Zakręt samobójców. Tom 9

- I. Cuculescu (pseud.)/Iwona Szynik, Trucizna działa. Tom 10

Klasyka angielskiego kryminału

Edgar Wallace

- Tajemnica szpilki. Tom 1

- Czerwony Krąg. Tom 2

- Bractwo Wielkiej Żaby. Tom 3

- Szajka Zgrozy. Tom 4

- Kwadratowy szmaragd. Tom 5

- Numer Szósty. Tom 6

- Spłacony dług. Tom 7

- Łowca głów. Tom 8

Detektyw Asbjørn Krag

Sven Elvestad

- Człowiek z niebieskim szalem. Tom 1

- Czarna Gwiazda. Tom 2

- Tajemnica torpedy. Tom 3

- Pokój zmarłego. Tom 4

www.lindco.se

e-mail: info@lindco.se

lindcopl (facebook & instagram)

Tytuł oryginału:

Wojciech Kulawski

Między udręką miłości a rozkoszą nienawiści
Seria: Kryminały warszawskie, tom 2

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Lind&Co.

Wydanie I, 2018

Wspołpraca: Wydawnictwo CM, Warszawa

Projekt okładki: Studio Karandasz

Zdjęcia na okładce:  trgowanlock, Станислав Толочко / Adobe Stock, GeorgyGirl / Pixabay.com

Copyright © dla tej edycji: Wydawnictwo Lind & Co, Stockholm, 2021

ISBN 978-91-8019-001-5

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek