Justyna Maciejewska

Między nieodkrytymi słowami

Redaktor Agnieszka Dyszak

© Justyna Maciejewska, 2023

„Wrażliwość to zdolność rozumienia poezji, a poezja to zdolność przekazywania czegoś z serca do serca, z duszy do duszy”. Ks. Jan Twardowski

ISBN 978-83-8351-833-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Między nieodkrytymi słowami

2. …o miłość ( nie) zawsze

3. 1000

4. Uwaga

5. Duszy dźwięk

6. Z szelestem drzew

7. NA ROZSTAJU DRÓG

8. Kwiaty Niezgody

9. W starym budynku

10. „…”

11. Bajka

12. Wschód słońca

13. Przy cmentarzu

14. Nic nie zostanie

15. Na plaży

16. Ostatnia minuta

17. Bez echa

18. Mimoza

19. Wierzba płacząca

20. Po drugiej stronie

21. Nieprawda

22. Tytoń

23. Wiosenne westchnienie

24. W brokacie

25. Zimowa opowieść

26. Przecedzone problemy

27. Głupia blondynka

28. Nieobecność

29. Na emigracji

30. Planety-

31. Spowiedź

32. [*]

33. Przeganiając gwiazdy

34. Podróż

35. Sen

36. Tylko taki wiatr

37. Przydrożna kapliczka w polu kukurydzy

38. Nieobecności czas

39. NIEPOTRZEBNIE MYŚLI O NICH

40. Noc

41. Wieczorna ballada

42. Nad ranem

43. Do M — na huśtawce emocji, która kołysze intensywnie dwoma biegunami

44. Słoneczniki

45. Nocna Melancholia

46. Plac Zabaw

47. Wino

48. Sukienka

49. Lipcowy Zachód Słońca

50. Nie zapomniałam

51. Nostalgia

52. O 3 nad ranem

53. Tańczące Matrony

54. Dziewczynka w opuszczonym domu

55. Kula

56. Podmuch

57. Wśród trzcin

58. Bałagan w scenariuszu

59. Między nami

60. Zanim ( tautogram na Z)

61. Wiatr

62. Słoneczniki

63. Lala spod kina

64. W garści

1. Tarot

2. Różowa pełnia

3. Czekolada i kawa

4. Nie dręcz mnie

5. Wewnętrzna pustka po północy

6. Czarownica

7. Wieki temu

…o miłość ( nie) zawsze

wypruwają flaki -tryskają

żale

łzy syreny z myślami

i rzęsami w wannie lądują

ocean wzburzony

na tarasie ( nie) zawsze

zaleje salon

.

kuchnia uliczna zagląda do okna

między zaułkami żebrak

P a n  d a   P a n  d a

w pogawędkach tonie skwer

i Ruda w ramionach obcego

rozkłada nogi na ławce, czysta

( nie) zawsze

a pragnie w ciszy

w hotelowym pokoju gdzie

kwiaty kolorowe zakrywają oczy

gdy poezja smaku rozpływa się

w ustach

i wiersze rozbiera się do naga

wokół rymów w pianie

pijąc białe wino

.

Sprzątaczka nie zapuka

nie zapyta o nic

3  g o d z i n y

będzie czekać

miedzy korytarzem marzeń

a pralnią z wirującą tęsknotą

.

Ktoś sprząta plac z brudnych kłamstw

chodniki krzyczą głośno o kryzysie

ojcostwa

wiosenny powiew nie zachęca

do wstania z kanapy

dostanie zmarszczek

B i e d a c z k a

.

Ryyyyyyyyyyk

.

Uliczny grajek śpiewa żałośnie piosenkę

W jacuzzi morskiego sklepienia

Będę z tobą już na wieki

Tu zostanę we wspomnieniach

Zamykam powieki

.

1000

To potrwa tylko chwilę -dwie minuty

trochę płaczu tu na ziemi

bez drugiej szansy

B l a b l a b l a

w przekleństwie codzienności

pożegnaliśmy się — dawno

dziś nie trzeba prać

tych brudów

O n a   w i e

Spisała wszystko — na pewno

Z a s r a n a   p o l o n i s t k a

To nie była pomyłka — chwilka

1000 minut wydreptanych ścieżek

do łóżka

G o l

Polska wygrała mecz

B r a w o

.

1000 oddechów tych głębszych

w ramionach osamotnionego lasu

w którym puszka tęsknot otwiera się

dalej

K o c h a m  C i ę

S ł y s z y s z

…

1000 rozmów a ostatnia na miarę

straconego czasu

Ś m i e r ć   t a k  p o  p r o s t u

znudzenie życiem — piórko białe na parapecie

coraz więcej milczenia

na widelcu resztka makaronu chce wyjść

na spacer

smaku nie pamięta- przeprasza

A n i o ł   S t r ó ż

1000 warstw chmur i bzdur

1000 świec zdmuchniętych

1000 meteorów wycałowanych

życzeń i próśb

N a  j u ż

1000 rozmów wyrecytowanych w głowie

zastygniętych na ustach

Tęsknota woła z głębin duszy

Bezskutecznie

.

Uwaga

Uwaga na wysokie stopnie

smutku- dzisiaj

przelewa się rozpacz i lęki

falują na wzburzonym morzu

depresji

.

Numer 5 na drzwiach ma zły humor

a żółte rolety zakurzone

nastrojami

wraz z upływem lat

podróżują

z wysokim królem — dębem

w czasie

.

Uwaga na gałęzie

błyszczące i niezgrabne — wchodzą

na okna zapomnianego domu

rzucają czary

Z a p r a s z a m y

.

Umierał wiele razy

w tym miesiącu — nie liczył

kolejnego huraganu w głowie

poszarpanych nerwów

i powykręcanej linii życia

.

Uwaga na cienie

zbliżają się po cichu -atakują

wymazują uśmiech z twarzy

rzucają uroki plączą języki

gramolą się do łóżka

S e n  c z y  c z u w a n i e

ciężko wstać

.

Uwaga na światło

przenika promień jeden za drugim

powietrze przyjemne

wypełnia salon

W i a t r

jakby całuje każdy mebel na nowo

zakłóca zaburzony umysł

B i t w a

.

Wędrują batalie uzależnienia

możliwości skupienia

Z e r o

.

Komórki spowalniają

oczyszczają cały syf z bólu

aktualizacja od nowa

W a l k a

z codziennością

.

Śmierć nie puka już pod numer 5

zabłądziła między Zapłakaną

i Słoneczną.

Tylko gałęzie dębu słychać co noc

.

Duszy dźwięk

.

Duszy dźwięk wyrzuca tęsknotę słów

sprzed milionów lat

odległości dalekich gwiazd do naszych oczu

— Nie mierzę.

Ciągle jednak widzę głębię spojrzenia

w snach

jedną z galaktyk kołyszesz

— Dla mnie.

Z uciekającymi minutami biję się

myślami

rosną i rosną skrzydła twórczości

pięknych dni pierwiastki

natchnione poezją

nieśmiertelności

Zanim zabrzmi trąba na niebie

zacznij żyć patrząc na słońce

Śmiej się

Nasłuchuj i rzuć w wir soczystych traw

zaklęcie

O d d y c h a j

Duszy dźwięk uderza donikąd

na strunach jak fortepian

i gitara

szarpie mocno

ta miłość

gra na nerwach

akord palących uczuć

Duszy dźwięk przebije mur

w mroku nocy

.

Z szelestem drzew

Z szelestem drzew wena leci do wgłębienia

w mojej głowie.

Gęstość włosów jest gruba. Uśpione cebulki

szukają między nerwami straconego czasu.

Uciekłam do zaczarowanego lasu,

ale jedno napiszę i powiem…

Na korze zapomnianego drzewa

d o  w y c i ę c i a

namalowana liczba.

Spray nadał znak- zapachu brak,

nurtujące pytania płyną ku górze

b e z   o d p o w i e d z i

chłód i zimno

dreszcze na skórze

Liście do snu kołyszą się z cichym szumem

idę sama ścieżką,

nigdy z tłumem.

Z błogim spokojem- zimowy śpiew

przymyka wzrok stara sowa

sosny spadają pod nogi

uczucia wściekłości

B o ż y  g n i e w

z szelestem drzew

NA ROZSTAJU DRÓG

Na wydeptanych ścieżkach minionych pokoleń

zaniedbana kapliczka i biały kamień

poszukują chwil utraconych

bezpowrotnie — bez kolorowych wstążek

bez bujnych kwiatów

na trawie nijakiej i szarej

tylko jeden słonecznik stara się zachować urodę

czarując okiem czarnym

co niejedno widziało

Na rozstaju dróg bez odpowiedzi żadnej

w  k t ó r ą  s t r o n ę

bez odpowiedzi przodków

c o  d a l e j

wicher tylko wieje i chaos

na głowę pada i miażdży czaszkę

a myśli lawiną wpadają do błota

razem z rozpaczą niewidzialną- zupełnie

z głębokości duszy krzyczą

wrzeszczą

A kapliczka stoi niewzruszona

.

Kwiaty Niezgody

Zerknęły wybrednie w górę

obfity deszcz lał 24godziny. Po omacku

ktoś szukał klucza do drzwi. B r a k.

Ktoś chciał znaleźć prawidłową drogę,

dojrzalej kochać niż dotąd.

Zatrute emocje zniekształcały rzeczywistość.

A one patrzyły i obserwowały deszcz

mógłby zmyć te jałowe problemy-

lał obficie jak nigdy wcześniej

przez całą noc

lał do szklanki wódkę z sokiem jabłkowym z miętą

zaburzał relacje

L u b i ę  t o

Z pretensjami do Boga do świata do

siebie nigdy

od jutra na nowo będzie ze swoimi kwiatami

wypatrywać pięknego nieba

poddenerwowany o to i tamto

dom nie taki jaki by chciał

dzieci krzyczące w niebogłosy i ona ‐żona.

Brak słów.

W ogrodzie pachniało. A płatki opadały

bezpowrotnie. Czerwone jak jej usta krwiste.

Zerknęły bezwstydnie w przeszłość by namieszać. Piękna Kula kwiatostanu niezgody otwiera się.

Dziewczyna w koralowej sukience przychodzi na spotkanie z Nim. Przystojnym panem.

Nigdy więcej potem się nie zobaczyli.

Nigdy więcej się nic nie wydarzyło. N I C

W pustym domu nikt nie mieszka. Tylko one

rosną i uwielbiają deszcz.

W starym budynku

.

plącze się strach w pokoju

przewracając się o sznurówki

rozwijają się ciągle i ciągle

próbujesz zawiązać- nie idzie

.

pajęczyna kołysze się na karku

próbujesz wyczyścić plamy

sumienia

nim zapadnie ciemność

wybielić dawne dni

starość traw zamienić

w soczystość

.

a czarna mgła ciągnie się do sufitu

zerka na obrazki

wiszą w salonie

plącze się kołtun za kołtunem

na podłodze

i pająki

wprowadziły się na dobre

słyszą rozmowy w ścianach

.

płacz

krzyk

trwa tygodniami

.

obcięty warkocz z kokardką

starannie schowany w pudełku

wypadł z zapleśniałej szuflady

.

próbujesz rozpleść- nie idzie

wstydzisz się wspomnień

K a r m a   w r a c a

.

nieregularne długie fale płyną znów

na plecy

palcami pokonują wzburzenie

wzrok oślepia

ruch bioder lekki

wiatr

Ż e g n a j

piękna moja

.

teraz ogromna pustka

cierpienie i łzy

gniew straszny

w wielkim budynku

obdrapanym przez czas

żal spływa na brudny dywan

zegar tylko tyka inaczej

.

***

.

Wachlarz emocji zakrywa kołdrę

romansów- grzecznie a może grzesznie

P i e p r z  P i e p r z

mnie

spojrzenie musi przyciągać magią

nie z tego świata

namiętność

fascynacja

potworna siła

musi popychać mocno mocno

w ramiona bestii z charakterem

niech las pachnie pożądaniem

podnieceniem

P o c i ą g  P o c i ą g

porywa zmieniające się chmury

nad głowami

głaszcze liście barwne i chwiejne

obrazki z życia zmieniają się

migoczą chwile uciekają w podróży

rzeczywistość

przez okno wypływa wzruszenie

i zachwyt

i nienasycenie

.

Ja chcę tylko by w domu pachniało

Tobą

pieprzem

a na huśtawce chcę czytać

wszystkie książki Maciejewskiej

pani odurzona kwiatami mirabelek

ubranych w piękne białe sukienki

.

Bajka

Między rzeczywistością a halucynacją był,

istniał a może i nie.

Tak daleko wzrok już nie sięga. Zniknął.

To pewne. Tak jakby nigdy Go nie było

w jej świecie.

Oj tam Oj tam. Bujdy autor plecie.

Na zamku klepsydra.

Dalej przesypuje ten piasek popieprzony

lukrem.

Herbata z cytryną na stole. Stygnie.

Królowa blednie. Połyka łzy. Odpala papierosa.

Butelki po piwie, koniaku, whiskey walają się dalej,

wylecą zaraz w powietrze jak ptaki.

Mówił: Jeszcze nalej, jeszcze…

W starym szpitalu zasnął na zawsze,

ściana przy łóżku zaczęła drżeć.

Zaraz zjedzą go celtyckie robaki,

A tysiące mil dalej ktoś chciał krzyczeć.

Kurzem pokryty parapet, w popielniczce pet

ostatni.

W oknie zamczyska przezroczysty cień.

Królowa ubrana w czerń.

Wschód słońca

.

pomarańczowy odcień

Monet miesza farby, krwiście

leją się strumienie łez czerwieni,

wpadają do zatoki- rozproszone

tworząc kręgi na wodzie.

Zatopione wątpliwości i przemyślenia

chodzą po głowie,

muskają skórę suche trzciny

chwiejne i siwe

wspomnienia

wyblakłych dni

gorących nocy

opowiadania.

Spierzchnięte z ust do ust

gorące dni

i kawa

na dzień dobry

.

Przy cmentarzu

przy cmentarzu czarne drzewa

rozmawiają ze sobą

śpiewają kołysanki

małym dzieciom

tęsknią

przed zachodem słońca

żałośnie płaczą

i cisza

.

na cmentarzu czarne drzewa

korzenie zapuszczają na dobre

trzęsą się jak galareta- zimno

a wiatr śpiewa i fałszuje

ziemię wyśmiewa szyderczo

.

przy płocie najszybciej rosną

nagie

rozwijają się czarne gałęzie

z wachlarzem rzęs

dziewczyny z dawnych lat

chwiejnym krokiem idą

są tu

i tam

mimochodem

płoną oczy

przechadzają się by zniknąć

za starym zapomnianym grobem

spalone powieki posklejała farba czerwieni

płomienie na niebie leciały grzmotem

gwoździe też

.

a potem

ktoś cierpiał kilka godzin

i zapadła ciemność

i czarny mrok

ślady za sobą chciał zacierać

czarną zasłoną chmur

przed zachodem słońca

.

dziś Bóg umiera

Nic nie zostanie

Nic nie zostanie po mnie

na meblach kurz

okruchy wspomnień

kuchenny nóż

( jak nowy)

w portfeliku mały grosz

na szczęście monety złote

w szufladzie poezji rozkosz

na potem

(w środku nocy)

nic nie zostanie po mnie

kilka słów źle dobranych

wyjazd z nimi we śnie

wśród myśli nieuczesanych

.

Na plaży

.

na drugim końcu deptaka

knują intrygi ślicznotki

głośne jak przekupki

na straganie- natrętne

gubią wątek w wyścigu

po chleb i frytki

w lecie kopulując

na plaży

delektują się

zgorzkniałymi inaczej

.

a oni chcą tylko zapomnieć

dawne życie

na chwilę — krótką chwilę

by później odszczekać słowa

osądzeni przez ludzi

co chcą ukamieniować od razu

bez grzechu- a jakże

.

głodni pocałunków, dotyku spragnieni

zimne Prosecco

dowcip i mgła suną się wśród fal

nad wodorostami kontury

ciała płoną

coraz głośniejsze jęki

godziny mijają

.

stawką przyszłość

wstrzymują oddechy

czekając na

.

wiatr zaplata warkocze

butelkowa zieleń wtapia się w tło

księżyc mruga

.

2.00 w nocy

w ukradkowych spojrzeniach

umierają

Ostatnia minuta

Zegar tyka. Czas ucieka.

Nie zdążę powiedzieć, że

C z e k a j

letni wiatr dmucha mi w oczy

i książki rozsypane w królestwie

moim i pamiętniki

i pachnące karteczki co miały być

na wymianę

i widokówki

i maturę znowu piszę

i wiersze do szuflady

wrzucam

i lecę pierwszy raz samolotem

i pachnę Jadore

T i k  T a k

Życie nie było usłane różami

Czy zdążę jeszcze powiedzieć, że

Dzię

kuję za za za

wszy

stko!

.

Pechowa minuta. K o n i e c.

W y c h o d z ę

ze swojego ciała

J e s t e m obok

nie śpię- a jednak śpię

Bez echa

Cel: Być kamieniem rzuconym na pole,

rozbitym najlepiej jak odłamki szkła z oczu

wyrzucanych co miesiąc- oziębłych.

Bez emocji, bez uczuć przy lustrze tkwić

(ktoś wyrzucił na śmietnik)

Tam nie rosną kwiaty, nikt nie pielęgnuje

przyjaźni, wrogość ubiera się w skórę

zdrajcy.

Rozumiesz — nie rozumiesz

głupią udajesz za każdym razem

niezauważalnie rzucasz kostkami

w grze pozorów

odwracasz głowę, zbierasz kości

dalej

.

Mimoza

Chodząca mimoza rozsiewa uśmiechy,

to się nie dzieje naprawdę- namiętność

zgubiona po zmroku.

W dzień łzy nie zasypiają w samotności,

szaleńczym tempem niezmiennie

płyną płyną płyną

.

W kałuży żalu przeskakują daty

i zniszczone parasole latają nad głową — burza wspomnień.

Migawki chwil. Obrazy. Szarości.

Przezroczysty filtr fotograficzny.

E d y c j a — Z m i e ń

Wiatr tylko niech przestanie przenosić liście

i

rozgrzebywać przeszłość.

W y s t a r c z y

zapomniała- nie zapomniała

kocha, nie kocha, kocha nie… kocha…

K o c h a ł a

aż skręcało z bólu

.

W strzępach wiązanka fruwa

czerwienie i żółcie omdlewają

przy grobie

wyszeptują słowa anioły

o jasnych twarzach

i demony stoją niezgrabnie

w czarnej mgle

dymi cmentarz

.

Na szali przesądzony los

Zapomniał?

Nie pamięta?

Wierzba płacząca

.

Finezyjnie powykręcałaś gałązki- kochana

wrażliwaś ty na mrozy, zimno było tego dnia.

Odszedł kochanek, co pił przy Tobie, palił skręty i spał nieraz na mokrej trawie,

przy rzece, którą poświęcił księżyc.

Nad brzegiem stać będzie, niczym strażnik uwiedziony zapachem zapomnianej bogini.

Flashback.

Jest znowu czerwiec. Wszechobecna zieleń wszędzie i parno i duszno a ramiona drżą

na rozgrzanej ziemi.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.