Karolina Pietrusińska

Między Niebem a Auschwitz

Żywoty Świętych Ojciec Maksymilian Maria Kolbe

© Karolina Pietrusińska, 2023

W sercu mroków drugiej wojny światowej, w cieniu komór gazowych Auschwitz, rozgrywała się jedna z najbardziej poruszających historii męczeństwa naszych czasów. Św. Maksymilian Maria Kolbe, franciszkanin, który oddał swoje życie za nieznajomego współwięźnia, stał się symbolem bezgranicznej miłości i ofiary w najbardziej niewyobrażalnych okolicznościach…

ISBN 978-83-8351-801-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Między Niebem a Auschwitz

2. Wprowadzenie

3. Rozdział 1 Wczesne lata życia

4. Rozdział 2 Wstąpienie do zakonu

5. Rozdział 3 Misje i działalność ewangelizacyjna

6. Rozdział 4 Aresztowanie i życie w Auschwitz

7. Rozdział 5 Śmierć i beatyfikacja

8. Rozdział 6 Dziedzictwo św. Maksymiliana Marii Kolbego

9. Podsumowanie

10. Bibliografia

Wprowadzenie

W sercu mroków drugiej wojny światowej, w cieniu komór gazowych Auschwitz, rozgrywała się jedna z najbardziej poruszających historii męczeństwa naszych czasów. Św. Maksymilian Maria Kolbe, franciszkanin, który oddał swoje życie za nieznajomego współwięźnia, stał się symbolem bezgranicznej miłości i ofiary w najbardziej niewyobrażalnych okolicznościach.

Jednak by zrozumieć pełnię jego ofiary, musimy zagłębić się w jego życie, które prowadziło do tego momentu. Kim był ten człowiek przed Auschwitz? Co kształtowało jego ducha i serce do tego stopnia, że gotów był oddać życie za bliźniego?

W tej książce zapraszam Czytelnika na podróż przez życie św. Maksymiliana, od wczesnych lat spędzonych w Zduńskiej Woli, przez czas formacji duchowej, aż po misyjne podróże na Daleki Wschód i konfrontację z okrucieństwem wojny. To opowieść o mężu, który znalazł inspirację w Niepokalanej, którego pasja do ewangelizacji doprowadziła go do zakładania misji i publikowania czasopism, który miał odwagę stawić czoła nazistowskiemu reżimowi i którego wiara prowadziła go na drogę męczeństwa.

Św. Maksymilian nie był tylko męczennikiem Auschwitz. Był duchowym wodzem, pisarzem, misjonarzem i przede wszystkim namiętnym wyznawcą wiary katolickiej. Jego historia jest świadectwem tego, jak miłość może zwyciężyć nawet w najciemniejszych czasach.

Zapraszam do zgłębienia tej inspirującej opowieści i poznania człowieka, którego postawa przemawia do serc ludzi na całym świecie, niezależnie od ich wiary czy pochodzenia. Niech ta historia posłuży jako przypomnienie o niezłomności ludzkiego ducha i sile wiary w obliczu przeciwności.

W wielobarwnym kalejdoskopie postaci świętych Kościoła katolickiego, św. Maksymilian Maria Kolbe emanuje wyjątkowym blaskiem. Kto to jest? W skondensowanej definicji, św. Maksymilian to polski franciszkanin, męczennik i misjonarz, który oddał swoje życie za innego człowieka w obozie koncentracyjnym Auschwitz w 1941 roku. Ale takie sformułowanie, choć precyzyjne, jest jedynie wierzchołkiem góry lodowej.

Urodzony w 1894 roku w Zduńskiej Woli, od wczesnej młodości św. Maksymilian palił się namiętną miłością do Boga i Matki Bożej. Jego duchowe powołanie doprowadziło go do zakonu franciszkańskiego, gdzie przyjął imię Maksymilian Maria, oddając się całkowicie pod opiekę Maryi Niepokalanej. Był nie tylko zakonnikiem, ale także wizjonerem. Zakładał misje na Dalekim Wschodzie, tworzył czasopisma i organizacje promujące kult Maryi, takie jak „Rycerz Niepokalanej”.

Jednak to, co sprawia, że św. Maksymilian jest szczególnie pamiętany i czczony, to jego akt męczeństwa. Gdy w Auschwitz gestapowiec wybrał dziesięciu mężczyzn na śmierć głodową w odwecie za ucieczkę jednego z więźniów, jeden z wybranych, Franciszek Gajowniczek, wykrzyknął rozpaczliwie, myśląc o swojej rodzinie. Wtedy Maksymilian Kolbe krok po kroku podszedł do komendanta i zaoferował swoje życie w zamian za życie Gajowniczka. Jego propozycja została przyjęta.

To, co uczynił św. Maksymilian, jest echem ewangelicznej miłości — „Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś daje życie za przyjaciół swoich”. Jego akt poświęcenia stał się nie tylko symbolem chrześcijańskiej miłości w akcji, ale także uniwersalnym przekazem nadziei i ofiary w najmroczniejszych czasach ludzkości.

W tej krótkiej definicji św. Maksymiliana Marii Kolbego ujawnia się prawda głębsza niż sam fakt biograficzny. Jego życie i śmierć stanowią świadectwo wiary, które przekracza granice czasu i przestrzeni, przypominając nam o niezmierzonej mocy miłości.

Św. Maksymilian Maria Kolbe, choć żył stosunkowo niedługo, w krótkim czasie swego życia pozostawił trwałe dziedzictwo, które do dziś wpływa na Kościół katolicki i cały świat. Jego postać stała się symbolem odwagi, miłości i ofiary, przypominając ludziom o potędze wiary i miłosierdzia w najciemniejszych chwilach historii.

Św. Maksymilian stał się symbolem heroicznej odwagi i miłosierdzia, oddając życie za bliźniego. Jego postawa jest żywą ilustracją słów Chrystusa: „Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś daje życie za przyjaciół swoich” (J 15,13).

Jako założyciel Rycerstwa Niepokalanej, św. Maksymilian był głęboko oddany Matce Bożej i pracował nad rozprzestrzenianiem Jej kultu. Jego działalność miała wpływ na rozwój mariologii w Kościele katolickim.

Jako misjonarz i założyciel czasopisma „Rycerz Niepokalanej”, Maksymilian Kolbe działał na rzecz szerzenia Ewangelii, zwłaszcza w Japonii. Jego podejście do mediów i komunikacji stało się inspiracją dla wielu późniejszych inicjatyw ewangelizacyjnych.

W czasach, gdy ludzka godność była deptana przez totalitarne reżimy, postawa św. Maksymiliana była przypomnieniem o niezbywalnej wartości każdej ludzkiej istoty.

W środowisku pełnym nienawiści i brutalności obozu koncentracyjnego, św. Maksymilian stał się świadkiem miłości i poświęcenia. Jego historia jest uniwersalnym przekazem przeciwnym nienawiści i egoizmowi.

Działalność misyjna św. Maksymiliana w Japonii i jego szacunek dla kultury tego kraju przyczyniły się do promowania dialogu międzyreligijnego i zrozumienia pomiędzy chrześcijaństwem a innymi tradycjami duchowymi.

Podsumowując, św. Maksymilian Maria Kolbe to postać o niezmiernym znaczeniu zarówno dla Kościoła katolickiego, jak i dla świata. Jego życie i śmierć są wiecznym przypomnieniem o potędze miłości, odwagi i wiary, które mogą przetrwać nawet w najtrudniejszych okolicznościach.

Rozdział 1 Wczesne lata życia

1894 rok w Zduńskiej Woli, niewielkim mieście w centralnej Polsce, oznaczał początek życia jednego z najbardziej wybitnych świętych XX wieku. 8 stycznia tego roku, w skromnej rodzinie Marii Dąbrowskiej i Juliusza Kolbego, przyszedł na świat Rajmund Kolbe. Nie bylibyśmy w stanie przewidzieć, jakie wyjątkowe życie czeka przed tym chłopcem, ani jak głęboki wpływ wywrze na świat.

Zduńska Wola w tamtych czasach była typowym miastem przemysłowym, które rozwijało się dzięki lokalnemu przemysłowi włókienniczemu. Dla młodego Rajmunda, to właśnie tamte miejsce, jego rodzina i otoczenie stały się pierwszym kontekstem, w którym zaczęły się kształtować jego wartości i duchowość. Wychowywany w głęboko religijnej rodzinie, już od najmłodszych lat był zanurzony w wierzeniach i praktykach katolickich.

Choć Zduńska Wola była miejscem jego narodzin i pierwszych lat życia, to dopiero w późniejszym czasie, kiedy Rajmund Kolbe wstąpił do zakonu franciszkanów i przyjął imię Maksymilian Maria, zaczęła się jego niezwykła duchowa i misyjna przygoda. Ale fundamenty tej podróży zostały zbudowane w Zduńskiej Woli, gdzie młody Rajmund uczył się wartości miłości, poświęcenia i wierności Bogu.

Wspominając o urodzeniu św. Maksymiliana w Zduńskiej Woli, nie możemy zapomnieć o tym, jak ważne są początki dla kształtowania przyszłości każdej osoby. To miejsce narodzin i dzieciństwa św. Maksymiliana stało się ziemią, z której wyrosła jedna z najważniejszych postaci duchowych XX wieku.

Rodzina odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu ducha i charakteru każdego człowieka. Dla św. Maksymiliana Marii Kolbego, rodzina była pierwszym miejscem, gdzie zetknął się z wartościami religijnymi, które w późniejszym życiu stały się fundamentem jego duchowej misji.

Juliusz i Maria Kolbe, rodzice Maksymiliana, byli głęboko religijni. Ich wiara nie była jedynie powierzchownym rytuałem, ale autentycznym przeżyciem, które przekazywali swoim dzieciom. Dom Kolbów stał się ostoją modlitwy, refleksji i formacji religijnej.

W młodości, Rajmund (przyszły św. Maksymilian) miał okazję obserwować praktyki religijne swojej rodziny — wspólne modlitwy, uczestnictwo w mszy świętej, czytanie Pisma Świętego i innych duchowych tekstów. Świadectwo wiary rodziców było dla niego jasnym przykładem tego, jak żyć według nauk Chrystusa w codziennym życiu.

Ponadto, opowieści o tym, jak młody Rajmund miał wizję Matki Bożej, w której zaproponowała mu białą i czerwoną koronę (symbolizującą czystość i męczeństwo), pokazują głęboką duchowość, która była obecna w jego życiu od najmłodszych lat. Można przypuszczać, że takie duchowe przeżycia były wynikiem wychowania w domu, gdzie Bóg i wiara były centralnym punktem.

Wpływ rodziny na wychowanie religijne Maksymiliana nie ograniczał się tylko do domu. Jego matka, Maria, po śmierci męża i po tym, jak jej synowie wstąpili do zakonu, sama została tercjarką franciszkańską, jeszcze bardziej pogłębiając rodzinne zaangażowanie w życie religijne.

Podsumowując, rodzina była dla św. Maksymiliana Marii Kolbego pierwszym i najważniejszym miejscem formacji religijnej. To w rodzinnym otoczeniu zaszczepiono w nim ziarna wiary, które w późniejszym życiu przyniosły obfite owoce w postaci jego misji, duchowego nauczania i ostatecznego aktu miłości w Auschwitz.

Każde powołanie ma swój początek w delikatnych szeptach Boga do serca człowieka. Dla młodego Rajmunda Kolbego, późniejszego św. Maksymiliana Marii, te szepty stały się wyraźniejsze w bardzo młodym wieku i prowadziły go ku kapłaństwu.

Już w dzieciństwie, Rajmund wykazywał głęboką duchowość i zainteresowanie sprawami religijnymi, które, jak już wcześniej wspomniano, były z pewnością wzmacniane przez głęboko religijne środowisko domowe. Jednak kluczowym momentem, który miał znaczący wpływ na jego decyzję o wstąpieniu do zakonu, była wizja Matki Bożej, którą doświadczył jako dziecko. Gdy Maryja ukazała mu dwie korony — białą i czerwoną — i zapytała, którą wybierze, Rajmund odpowiedział, że przyjmie obie. Te korony symbolizowały czystość i męczeństwo — obietnice, które później wypełniły się w jego życiu.

Inspiracja i motywacja płynące z tej wizji, w połączeniu z duchową formacją otrzymaną w domu, doprowadziły go do podjęcia decyzji o wstąpieniu do seminarium. W wieku 13 lat, Rajmund wraz ze swoim bratem Franciszkiem wstąpił do niższego seminarium franciszkanów w Lwowie. Choć była to decyzja odważna i wymagająca wielu wyrzeczeń, widać było, że Rajmund był pewny swojego powołania.

W seminarium, jego duchowa formacja stała się jeszcze bardziej intensywna. Jego głęboka pobożność, zrozumienie Ewangelii i miłość do Matki Bożej wyróżniały go wśród innych seminarzystów. Tam też, pod wpływem nauczania franciszkańskiego, jego miłość do Maryi Niepokalanej zaczęła przybierać szczególną formę, która później zaowocowała założeniem Rycerstwa Niepokalanej.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.