Spis treści

1. Prolog. Nieużytki

2. Rozdział pierwszy. 0 dni do Halloween

3. Rozdział drugi. 0 dni do Halloween

4. Rozdział trzeci. 0 dni do Halloween

Tytuł oryginalny: Tim Burton’s The Nightmare Before Christmas

Projekt okładki: Scott Piehl
Redakcja: Joanna Habiera

© 2023 Disney Enterprises, Inc. All rights reserved. Tim Burton’s The Nightmare Before Christmas story and characters by Tim Burton. Copyright © 1993 Disney Enterprises, Inc.

ISBN 978-83-8315-616-3

Wydawca
Wydawnictwo Olesiejuk, an imprint of
Dressler Dublin Sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Mazowiecki
wydawnictwo@dressler.com.pl
www.wydawnictwo-olesiejuk.pl

Dystrybucja
www.dressler.com.pl

Księgarnia internetowa
www.swiatksiazki.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Obawiam się,
że całkiem
popsułem
wasze święto.

Jack Szkieleton

NA SKRAJU świata żywych zaczynają się Nieużytki. Na tej ziemi niczyjej liście nie rodzą się z gałęzi drzew. Śpiew ptaków nie unosi się na wietrze. Światło zawsze pada tu na ukos, jakby panował wieczny zmierzch lub świt, kiedy cienie są najdłuższe. Na Nieużytki trafia niewielu podróżników, a ci, którzy tam byli, wrócili bogatsi o przedziwne historie o przedziwnych rzeczach, takich jak listopadowy wiatr, który witał ich przy wejściu do lasu, łaskocząc im włoski na ramionach niczym oddech ducha. Drzewa, które tam rosną, to nie sosny, nie dęby, lecz coś pomiędzy. Kiedy pewien wędrowiec przyłożył do kory zrogowaciałą dłoń, przysiągł, że poczuł dziwne ciepło: ducha Nieużytków.

Większość przybyszów spoglądała na las podejrzliwie i wycofywała się, ale ci nieliczni, którzy szli naprzód, wdrapywali się na wzgórze, gdzie napotykali pierścień złożony z siedmiu drzew, dość wysokich, by sięgnąć nieba czubkami gałęzi. Kiedy wiatr ich tam przyciągnął, podróżnicy odkrywali na korze wyryte obrazki; na każdym pniu znajdował się symbol świątecznych światów:

nierozpalony fajerwerk z białymi gwiazdkami

szkarłatne serce

czterolistna koniczyna

jajko pomalowane na żółto, różowo i niebiesko

potężny indyk

zielone drzewko ozdobione błyskotkami

i małymi pierniczkami

dynia, w której wycięta została upiorna,

uśmiechnięta twarz.

Chłodny wiatr rozwiewał włosy niektórych podróżników, gdy badawczo przyglądali się kręgowi drzew. Kilku usłyszało dzwoniące dzwonki sań i dziecięcy śmiech, inni zaś dostrzegali dym gasnących fajerwerków. Niejeden poczuł smakowitą woń dyniowego ciasta.

Tylko wiatr – i ten, kto wiele, wiele lat wcześniej wyrył kształty w korze drzew – znał prawdę o tych rysunkach: były czymś znacznie więcej niż tylko symbolami.

Były to drzwi.

Kiedy kilku dzielnych podróżników drżącymi rękami obróciło ukryte gałki, odkryli po drugiej stronie ciemne tunele. Na krańcu jednego z nich znajdowała się śnieżna kraina czarów. Na krańcu drugiego – pola koniczyny. Trzeci docierał do nieba pełnego fajerwerków, czwarty do ogrodu, w którym fruwały tłuste amorki ze strzałami w kształcie serc.

Pośród drzew rozbrzmiewał głos, jednocześnie znajomy i całkiem nowy:

Działo się to dawno, kiedy świat był stary

Tam, gdzie rzeczywistość jest jak senne mary.

Z tej historii dziwnej płynie pewien morał –

Może go pojmiecie, kiedy przyjdzie pora.

Chcielibyście wiedzieć, skąd się wzięły święta?

Tego i najstarszy upiór nie pamięta.[1]

Tylko najdzielniejsi podróżnicy mieli odwagę podejść do najbardziej sękatego drzewa na polanie. Wiatr niósł echo stu wrzasków, kiedy zuchwalcy podchodzili do śmiejącej się diabelsko dyniowej latarni i otwierali drzwi do krainy snów. A właściwie – jak się prędko przekonywali – do krainy koszmarów.

CO ZA NOC!

Kiedy procesja potworów wracała z krainy żywych do swojego domu w Miasteczku Halloween, świecił tłusty księżyc w pełni. Martwe liście szeleściły im pod obcasami, gdy podążali za znakiem trzymanym przez stracha na wróble o dyniowej głowie, który prowadził ich do bramy miasteczka. Znajdowało się ono na wzgórzu i było pełne kanciastych budynków z mandarynkowymi światłami w oknach, wznoszących się za żelaznymi bramami zdobionymi latarniami z dyni. Upiorny cień zasłaniał księżyc, by zaraz okazać się stadem nietoperzy. Kiedy zbliżali się do bramy, wszyscy mieszkańcy – od niezdarnego Behemotha po najmniejszą pchłę – zgodzili się, że było to najbardziej przerażające, najbardziej przyprawiające o dreszcze Halloween, jakie pamiętali.

Ich głosy wznosiły się ku niebu, kiedy świętowali swą ukochaną noc: „Dziś jest Halloween!”.

Malowali swoją pieśnią przerażający obraz nocy pełnej chaosu i złośliwych psot. Człowiek Spod Łóżka rechotał, wspominając, jak leżał pod narzutą w kratkę i czekał na swoje ofiary z ostrymi zębami i świecącymi na czerwono oczami. Człowiek Pod Schodami machał wężowymi palcami, które syczały na chłopców i dziewczynki. Demon Arlekin wyskoczył z kosza na śmieci w tym samym momencie, w którym Wilkołak przebił się przez kamienny mur, a Topniejący Towarzysz za nim wyłonił się ze ścieku. Klaun Który Traci Swą Twarz jeździł w tam i z powrotem na swoim monocyklu, zrywając sobie twarz i ukazując ciemną pustkę. A nad nimi wszystkim unosiły się dwie siostry wiedźmy, które ścigały się na swoich miotłach i opowiadały historie o nocnych igraszkach wydrążonym latarniom na dyniowym polu.

Na czele marszu pełnym energii krokiem szedł Burmistrz Miasteczka Halloween – człowieczek o dwóch obliczach. Jego cylinder był wąski i tak długi, że Burmistrz stawał się dzięki niemu dwukrotnie wyższy. Wybrał swoją ulubioną z dwóch twarzy – tę o różowych policzkach i z szalonym uśmiechem. Jak każdy polityk wiedział, jak zrobić dobre wejście.

Po drugiej stronie bramy, na rynku, było całkiem pusto, jeśli nie liczyć paru pająków, szczurów i potwornych młodzieńców nie dość dorosłych, aby brać udział w halloweenowych strachach. Skrzydlaty Demon i Śpiące Dziecko wstrzymali oddech, kiedy usłyszeli powracający tłum. Przerwali zabawę w tortury, opuszczając gilotynę na dynię – przekroiła ją na dwie równiutkie części – i popędzili do bram w ślad za nieumarłymi rodzicami Śpiącego Dziecka. W tym samym czasie, wysoko ponad miastem, w pobliskim zamku szmaciana lalka chwytała się mocno kraty w oknie swojej celi. Przysłuchiwała się pieśni, czesząc długie, czerwone włosy złamaną kością szczęki.

Skrzypiąca brama na rozkaz strażnika przebudziła się i uniosła, wpuszczając procesję do środka. Pan Hyde i Diabeł pierwsi się tamtędy przedostali, a zaraz za nimi Burmistrz w oficjalnym karawanie. Triumfalnie wznosił do góry ramiona, chociaż jedyną osobą, którą udało mu się tej nocy przestraszyć, był mały chłopczyk z katarem siennym.

Światła migały w oknach domów niczym uśmiechnięte latarnie z dyni. Bezgwiezdna noc miała barwę czarnego aksamitu, oświetlana jedynie przez księżyc i zielonkawy blask śluzu płynącego w fontannie pośrodku placu. Istoty wszelkich kształtów i w rozmaitych stanach rozkładu paradowały wokół fontanny. Behemoth, mimo że w tył czaszki miał wbitą siekierę, przerzucił sobie sznur przez niebieskie ramię i pociągnął słomianego konia na kółkach, któremu na grzbiecie siedział strach na wróble z dyniową głową.

Ku powszechnemu zaskoczeniu strach na wróble nagle ożył. Tłum wstrzymał oddech. A cóż to za sprytne czary?

Ukucnął na swoim wierzchowcu na wrzecionowatych, pajęczych kończynach, po czym gwałtownie skoczył i obrócił się wokół własnej osi w oszałamiającym piruecie.

Tańczący strach na wróble kontynuował swój niezwykły występ: jego chude ramię chwyciło pochodnię. Tłum ucichł.

„Ogień!” – dziwili się, że słomiana istota ma odwagę trzymać w dłoni pochodnie. Zamiast jednak uciekać od płomienia, strach na wróble bawił się jego wznoszącym się pomarańczowym jęzorem. Wsadził sobie nawet pochodnię prosto w dyniowe usta i podpalił słomę swojego ciała.

Wszyscy wokół wstrzymali oddech. Nawet szmaciana lalka, która wymknęła się z zamku, by dołączyć do obchodów, obserwowała występ zza Drzewa Wisielców. Płomienie otoczyły stracha na wróble po koniuszki palców. Jego dyniowa czaszka zaczęła się prażyć. On jednak nie przestawał tańczyć, gdy płomienie pochłaniały jego podarte ubrania i suche słomiane wypełnienie. Kłaniał się i obracał. Był jak żywe, roztańczone ognisko!

Tłum kołysał się, unosząc w górę szpony i odnóża, gdy strach na wróble kontynuował swój danse macabre. Potwory radośnie klaskały, kiedy wirował na słomianym koniu, wzbijając w górę iskry. Pochylały się łakomie, nie mogąc doczekać się rzezi.

Kiedy zdawało się, że zostanie z niego tylko popiół, strach na wróble zgrabnym susem zeskoczył z grzbietu słomianego konia i zanurkował w fontannie. Gdy śluz zgasił ogień, w górę uniósł się niebieskawy dym. Wszelkie ślady tańczącego stracha na wróble zniknęły pod powierzchnią.

Śpiące Dziecko i Mumia pochylili się nad fontanną, szukając śladów stracha.

Drzewo Wisielców górujące nad resztą tłumu wyciągnęło swoje gałęzie i przysunęło się, by wisielcy mogli spojrzeć. Dyndając na swoich stryczkach, zaglądali w szlam, ale nawet z wysokich punktów obserwacyjnych nie mogli niczego dostrzec.

Nagle tłum umilkł. Ze śluzu fontanny wznosił się do góry… strach na wróble! Tyle że teraz jego spalony kostium i dyniowa głowa ustąpiły miejsca uśmiechniętej czaszce pyszniącej się dumnie na szkielecie ubranym w elegancki garnitur w paski z muchą – a właściwie nietoperzem – pod szyją.

Tajemniczym strachem na wróble okazał się nikt inny, jak Dyniowy Król miasteczka: Jack Szkieleton!

Tłum zareagował na widok ukochanego przywódcy głośnym aplauzem. Sukces Halloween był jak co roku dziełem Jacka Szkieletona. Dobroduszny szkielet po raz kolejny zapewnił najwięcej przestrachów. Jego upiorny śmiech doprowadził do płaczu wszystkie dzieci na nocowance. Stukot jego kości przeraził tak bardzo rzesze rodziców, że upuścili torby z cukierkami dla dzieci i uciekli.

Dyniowy Król naprawdę zasłużył na swój tytuł, a jego błyskotliwy występ w roli stracha na wróble był jak bita śmietana na dyniowym placku.

Siostry wiedźmy zachwycały się przystojnym szkieletem i rzucały w powietrze spiczaste kapelusze, podczas gdy reszta mieszkańców gratulowała sobie dobrze wykonanej pracy. Klaun Który Traci Swą Twarz balansował na swoim maleńkim monocyklu, kręcił ramionami w powietrzu i wołał:

– Już po wszystkim!

– Udało się! – zgodził się Behemoth, wielkim brzuchem uderzając w brzuch klauna.

– Czyż to nie było przerażające? – powiedział Wilkołak, obnażając pazury przed Panem Hyde’em i Wilkołakiem, czule wspominając straszną zabawę.

– Co za noc! – zgodziła się ta dwójka.

Podniecony Pan Hyde owinął łańcuchem głowę Cyklopa, żeby go poddusić, ale stękanie jednookiego potwora szybko zmieniło się w chichot.

Wciąż zarumieniony Burmistrz biegał przez tłum, nie mogąc się doczekać, kiedy stanie obok największej gwiazdy miasteczka.

– Wspaniałego Halloween wszystkim! – zawołał.

Jack dalej kłaniał się i machał zakochanemu w nim tłumowi, po czym sprawnie wyskoczył z fontanny, a potwory się rozstąpiły, żeby mu zrobić miejsce.

– Wydaje mi się, że to było najstraszniejsze z naszych świąt – zgodził się Jack, kiwając uprzejmie głową. Oparł kościstą dłoń o żebra. – Bardzo wam wszystkim dziękuję.

– To my dziękujemy, Jack – odezwał się Burmistrz. – Gdyby nie twoje wspaniałe przywództwo…

Jack lekceważąco machnął ręką.

– Ależ nie, burmistrzu.

Wtrącił się wampir o świecących kłach.

– Ależ z ciebie straszydło, Jack! – zawołał.

Siostra wiedźma z zielonkawymi lokami przepchnęła się łokciami naprzód i zaćwierkała:

– Jesteś najpiękniejszym koszmarem każdej wiedźmy!

Nie chcąc zostać w tyle, jej siostra o zielonej skórze zamruczała:

– Potrafisz zatrząść ziemią, Jack!

– Ziemią? – przerwała jej pierwsza wiedźma. – Góry przez ciebie pękają, Jack! – Zatrzepotała posklejanymi od pajęczyn rzęsami i uśmiechnęła się szeroko, ukazując pleśń na zębach.

Przyglądająca się zza Drzewa Wisielców szmaciana lalka o imieniu Sally zachichotała na widok Jacka opierającego się tylu adoratorom. Gruby szew podtrzymujący jej szyję i ramiona był amatorski w porównaniu z elegancko uszytą sukienką ze skrawków, ale nic w tym dziwnego: podczas gdy sukienkę uszyła ona sama, to naukowiec doktor Finkelstein niefachowo zszył ją samą.

Doktor Finkelstein nie dał Sally serca – podobnie jak jej głowa, pierś była wypełniona suchymi liśćmi i szmatami – a jednak na widok Dyniowego Króla czuła jakby fantomowe bicie. Ależ była szczęśliwa tutaj, wśród mieszkańców miasteczka, a nie zamknięta w zamku doktora Finkelsteina. Na szczęście wilcza jagoda, którą dodała do herbaty swojego twórcy, oszołomiła go na dość długo, by ona zdążyła uciec.

Nagle, nie wiadomo skąd, wyłoniła się mała dłoń w czarnej rękawiczce, która chwyciła ją za nadgarstek.

Sally wstrzymała oddech, próbując się wyrwać.

Doktor Finkelstein wpatrywał się w nią przez ciemne okulary, które chroniły jego wrażliwe oczy. Zobaczyła swoje odbicie w jego mrocznych szkłach: jej lalkowa twarz wyglądała na przerażoną.

– Wilcza jagoda, którą mi podałaś, już nie działa, Sally…

Szarpnęła ramieniem.

– Chodźmy tam!

– Nie jesteś gotowa na takie podniety – wyjaśnił spokojnie doktor Finkelstein.

Pamiętał, że powinien być cierpliwy wobec istot takich jak Sally. Z początku były ciekawskie, ale wystarczyła odrobina wolności, a przestawały interesować się światem. Z Sally cały proces trwał jednak dłużej, niż się spodziewał.

„Jakiś koci włos musiał się zaplątać w jej wypełnienie” – pomyślał. – „To by wyjaśniało tę nigdy niezaspokojoną ciekawość…”

Sally na próżno próbowała się wyrwać.

– Ależ jestem! – nalegała.

Elektryczny wózek inwalidzki doktora zabzyczał, kiedy nacisnął guzik, by odwrócić się i zaciągnąć ją z powrotem do zamku.

– Idziesz ze mną – warknął.

Jego dłoń była mała, ale szponiasta i silna.

– Nigdzie nie idę! – Wbiła pięty w ziemię, ale jej szmaciane buciki ślizgały się na gładkiej, kamiennej powierzchni. To nie fair! Wszyscy mieszkańcy Miasteczka Halloween świętowali najpiękniejszą noc w roku, a ona miała siedzieć zamknięta w ciemnej wieży całkiem sama, spędzając czas na zszywaniu fartuchów i polerowaniu skalpeli.

Sally impulsywnie pociągnęła za ciemnoniebieską nitkę, która łączyła jej prawe ramię z resztą ciała. Sznurek rozwinął się, a ona przewróciła się do tyłu, rozdzielona z własnym ramieniem. Wstrzymała oddech, czując się niecała.

W rękach doktora Finkelsteina zostało oderwane ramię, a siła szarpnięcia sprawiła, że wypadł z wózka.

Widząc, jak jej twórca bezradnie leży na drodze, Sally się zawahała. Czy mogła po prostu zostawić go ze swoim ramieniem?

Doktor rozchylił wargi, ukazując małe, ostre ząbki.

– Wracaj, ty głupia… Auuu!

Jej oderwane prawe ramię musiało się zdenerwować, bo zacisnęło dłoń w pięść i uderzyło doktora Finkelsteina w tytanową głowę.

– Och! Auć! – wołał.

Oddychając ciężko, Sally kilka razy zamrugała, odwróciła się i ruszyła biegiem.

„Przepraszam, ramię. Wrócę po ciebie”.

Kiedy zniknęła w ciemności, gwar towarzyszący obchodom stawał się coraz głośniejszy. Potwory napierały na Jacka, a każdy z nich próbował przypodobać mu się i zdobyć przychylność Dyniowego Króla.

– Ooooch, Jack, sprawiasz, że krew się sączy, a flaki wypadają! – zawołała Podwodna Panna, po czym pochyliła się tak nisko, że spryskała słoną mazią klapy jego garnituru. Jej zielone łuski i przypominające wachlarze skrzela po obu stronach szyi były śliskie. Pomarańczowe oczy kusząco mrugały, a ostre, niebieskie paznokcie sięgnęły w stronę Dyniowego Króla.

Jack powoli się wycofał, wyciągając błagalnie dłonie.

– Dziękuję, dziękuję.

Poruszając się niemalże jak jeden bezkształtny glut, tłum napierał. Jack zauważył za plecami mur i zrozumiał, że znalazł się w potrzasku. Oczywiście martwy od lat szkielet nie musiał oddychać, przestrzeni jednak potrzebował. Mieszkańcy przez całą noc oklaskiwali jego sztuczki, zachwycali się jego tańcami… Było to oczywiście bardzo miłe, ale zaczynał się… dusić.

– Naprawdę bardzo wam dziękuję – powiedział przez ściśnięte gardło coraz bardziej zirytowany.

Czemu powszechne zainteresowanie tak bardzo mu przeszkadzało? Przez cały rok czekał na Halloween i tej nocy naprawdę prześcignął samego siebie: na koniec zaskoczył nawet mieszkańców dramatycznym, ognistym tańcem. Mówiąc szczerze, nie czuł jednak tego samego entuzjazmu, który towarzyszył mu w poprzednich latach. Tak naprawdę coś się psuło od kilku lat. Przygotowywał Halloween, poświęcając serce i nieumarłą duszę, ale czegoś mu brakowało. Wszystko wydawało się… przewidywalne.

Czy szkieletowi nie wolno już pobyć samemu chociaż przez chwilę?

Zerknął przez ramię na wysoki kamienny mur. Czy zdołałby go przeskoczyć?

Nagle z rynku dobiegł donośny głos.

– Zaraz, zaraz! Nie rozdaliśmy jeszcze nagród!

– Ooooch! – rozległ się donośny okrzyk tłumu, który odwrócił się od Jacka.

„Dzięki, Burmistrzu!” – pomyślał Jack.

Nagrody były na tyle interesujące, że mieszkańcy popędzili na rynek. Dumnie pyszniący się na podium Burmistrz podtrzymywał na ramieniu złote trofeum.

– Nasza pierwsza nagroda trafia do… wampirów za największą ilość krwi wyssanej jednej nocy! – zawołał przez megafon.

Kiedy wampiry przyfrunęły na estradę, żeby odebrać trofeum, rynek wypełniły uprzejme oklaski.

Gdy mieszkańcy przenieśli swoją uwagę gdzie indziej, Jack oddalił się o kilka kroków. Miał nadzieję, że nikt nie zauważy jego odejścia.

– Przerażające wyróżnienie specjalne trafia do… naszych wspaniałych pijawek z Ciemnej Laguny!

Głos Burmistrza nadal rozbrzmiewał donośnie, gdy Jack oddalał się od tłumu, uważając, by twardymi kośćmi nie wzburzyć martwych liści. Kiedy miał już pewność, że znalazł się dość daleko, odetchnął z ulgą. Miał wrażenie, że spadł mu z serca ciężki kamień.

Wreszcie wolny, oddalał się ścieżką od centrum miasta; minął muzyczny zespół znany jako Tercet Trupów, który przed bramą cmentarza wygrywał ponurą serenadę. Wrzucił monetę do ich saksofonu.

– Dobra robota, Kościsty Tatku – pochwalił saksofonista.

– Chyba tak – rzucił Jack przez ramię, patrząc na bramę cmentarza. – Tak jak rok temu. I dwa lata temu. I trzy lata temu…

Wszedł na cmentarz pogrążony w melancholii, nie wiedząc, czemu ten rok wydawał mu się tak odmienny od pozostałych.

Po przeciwnej stronie cmentarza Sally opierała zmęczone szmaciane ciało o grobowiec, wciąż zbierając liście, które wypadały z oderwanego ramienia. Kiedy uciekła od doktora Finkelsteina, pobiegła na cmentarz, wiedząc, że duchy, które zazwyczaj trzymały się blisko swoich grobów, świętują pozostałymi mieszkańcami na rynku, a ona cały teren będzie miała dla siebie.

Słuchała, jak po drugiej stronie muru Tercet Trupów gra ponurą melodię, przerywa, gdy brzęk monety sygnalizuje napiwek, po czym zaczyna od nowa. Jak długo wytrzyma bez prawego ramienia? Prędzej czy później nie pozostanie jej nic innego, jak wrócić po nie do zamku doktora Finkelsteina.

„Ale jeszcze nie teraz” – pomyślała.

Postanowiła cieszyć się wolnością tak długo, jak się da.

Cmentarna brama się otworzyła. Sally wstrzymała oddech i schowała się za jednym z grobowców. Ktoś tam był! Z niepokojem nasłuchiwała bzyczenia elektrycznego wózka doktora Finkelsteina, lecz usłyszała tylko lekkie kroki na kamiennej ścieżce, ciche niczym liście na wietrze.

Ktoś wydał z siebie ciężkie westchnienie.

Sally odważyła się wyjrzeć zza nagrobka i wstrzymała okrzyk. To Jack Szkieleton! Czemu nie świętował z pozostałymi na rynku? Był przecież honorowym gościem – jak co roku zresztą. Myślała, że pochłonięty zabawą całą noc przebaluje.

A jednak w tę najwspanialszą noc w roku Dyniowy Król był całkiem sam. Tak jak ona.

Podczas spaceru po cmentarzu Jack uniósł podbródek i wpatrywał się w bezgwiezdne niebo. Wiatr niósł z oddali aplauz celebrujących nagrody mieszkańców. Jack westchnął, wspominając, że w poprzednich latach on sam stał na czele tych wiwatów, że to jego głos rozbrzmiewał najgłośniej, kiedy wznosił toast musującym wiedźmim naparem. Opowiadał o najlepszych sztuczkach Skrzydlatemu Demonowi, Śpiącemu Dziecku i Mumii, którzy słuchali zafascynowani. Tańczył do utraty tchu, aż omal nie umarł po raz drugi.

W tym roku jednak nie mógł się pozbyć dojmującego poczucia, że wszystko było tak samo jak zawsze i że tak samo będzie w kolejnym roku, i w kolejnym…

Kiedy mijał nagrobek w kształcie psiej budy poklepał się w udo.

– Chodź tu, Zero.

Pies zwlókł swoje półprzezroczyste ciało z posłania, uniósł się w powietrze i zawisł kilkadziesiąt centymetrów nad ziemią. Kiedy dostrzegł Jacka, jego dyniowy nos rozbłysnął szczególnie jasno. Wesoło dysząc, pofrunął za nim.

Jack wdrapywał się na najbardziej strome z cmentarnych wzgórz, pocierając ostrą kość swojego podbródka. Co go tak męczyło? Czemu nie mógł po prostu cieszyć się ze wszystkimi jak w poprzednich latach? Nawet delikatny blask Zera w ogóle go nie pocieszył.

Oparł się o mauzoleum zwieńczone statuą demona i westchnął. Tej nocy nie był sobą. Wszystko zdawało mu się nudne i powtarzalne.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Przeł. Filip Łobodziński. [wróć]