Syv M2 Med Lås

© Jussi Adler-Olsen and JP/Politikens Hus A/S 2023

in agreement with Politiken Literary Agency

Copyright © 2024 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2024 for the Polish translation by Joanna Cymbrykiewicz

(under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński/ monikaimarcin.com

Zdjęcie autora: © Tine Harden

Redakcja: Marta Chmarzyńska

Korekta: Iwona Wyrwisz, Edyta Malinowska-Klimiuk

ISBN: 978-83-8230-810-5

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2024

Fragment

prolog I

prolog II

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

epilog

podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Zadedykowane Louiemu, naszej wspaniałej smużce energii

prolog I

2005

– Znów nam przykleili to badziewie? – Anker z impetem otworzył drzwi przy siedzeniu pasażera i sięgnął ręką do przedniej szyby. – Nalepili to pod takim kątem, że teraz gówno widać.

– Niech zgadnę – mruknął z tylnego siedzenia Hardy, wpatrując się w naklejkę, którą machał Anker. – Okej, nowa wersja – ciągnął. – „Trzej Muszkieterowie z Komendy Głównej”. Na pomysłowość naszych kolegów z pracy nie można narzekać.

– Po prostu zazdroszczą, że tak dobrze nam się razem pracuje – stwierdził Carl z siedzenia kierowcy. – Ale spójrzcie tam. – Wskazał na ulicę. – Na tych dwóch facetów stojących w wyłomie muru. Czy ten z lewej to nie ten nożownik, którego poszukujemy?

Hardy nachylił się między przednimi siedzeniami.

– Nie, to jego brat. Ale tamten na pewno za chwilę się zjawi.

– Jeśli z nas trzej pieprzeni muszkieterowie, to ja na pewno nie zamierzam być Aramisem, tym świętoszkowatym dupkiem, choć jestem najniższy z nas wszystkich – oświadczył cierpko Anker.

– Ależ dlaczego, staruszku? – Carl pokręcił głową. – Aramis był też przecież niezłym czarusiem.

– Nie, to ten wysoki, co pił – wtrącił się Hardy. – A nim jestem ja.

Na przednich siedzeniach rozległ się tłumiony śmiech. „Płeć piękna i Hardy” – to była osobna historia.

– Dajcie spokój. Myślicie, że siebie nie znam? – jęknął Hardy. – Kobiety! Można przez nie zwariować.

– Czy ty aby masz na co narzekać? – spytał Anker. – Minna jest przecież rozkoszna.

Carl spojrzał na ulicę jak gdyby nigdy nic. Nie pierwszy raz Anker trafił w czuły punkt Hardy’ego.

– Owszem, jest, i dobrze o tym wie. – Z przeciwległego chodnika doszły ich krzyki i Hardy odrobinę opuścił szybę. – Mam dość tego, że Minna flirtuje z kim popadnie, z wami dwoma też.

Anker się do niego odwrócił.

– Oj, Hardy, ty cieniasie, przecież masz z nią tak dobrze. Nie to co ja z Elisabeth. Coś mi się wydaje, że wkrótce będę musiał prosić jakiegoś dobrego kumpla o miejsce na sofie.

– Wiesz, że u mnie w domu zawsze jesteś mile widziany, prawda, Anker? – spytał Carl.

– U nas też – dodał Hardy.

Anker pomachał w stronę tylnego siedzenia i ścisnął Carla za ramię.

– Dzięki za gościnność, przyjaciele.

– Chyba nadchodzi ten koleś – odezwał się Hardy.

– Przecież to jego kobita. Ale może nigdy nie widziałeś babki w spodniach – droczył się Anker. – Carl, powiedz mi. Właściwie od kiedy jesteście z Viggą w separacji? Będziecie się rozwodzić?

Carl stłumił śmiech. Vigga była najbardziej osobliwym stworzeniem na ziemi. Żaden facet z choćby odrobiną oleju w głowie nie uznałby jej za kobietę na całe życie. Ale niełatwo było tak po prostu pozwolić jej odejść.

– Anker, a może ty liczysz na zielone światło? – spytał Carl. – Czy kroi ci się coś nowego?

Anker uśmiechnął się półgębkiem.

– Zawsze! Poznałem taką jedną. Naprawdę szalona laska, potrafi zaskakiwać. Znasz ten typ, co?

Carl kiwnął głową. Niespodzianki były również domeną Viggi.

Anker przymknął jedno oko.

– W każdym razie ta dziewczyna potrafi złożyć facetowi ofertę nie do odrzucenia. Jeśli nie będę uważał, doprowadzi mnie do zguby.

Hardy pokręcił głową w reakcji na jego słowa i otworzył drzwi. Coś musiało przykuć jego uwagę.

„Okej!” – pomyślał Carl. Akurat ta informacja była nowością, ale zdarzało się to za każdym razem, gdy pełnili służbę we trzech. Różnica między nimi a nastolatkami z wybrzuszeniem w spodniach polegała tylko na wieku. To jasne jak słońce, że żadna inna ekipa z komendy nie czuła się tak dobrze w swoim towarzystwie jak oni.

– Brzmi jak niebezpieczna i fascynująca osoba. Kim ona jest? – spytał Carl Ankera.

Ten siedział dłuższą chwilę rozmarzony, jakby już znalazł się w raju nieopodal zakazanego owocu. Potem na jego twarzy pojawił się uśmiech, który potrafił rozbroić większość kobiet.

– Carl, przecież wiesz!

Wtedy w Hardy’ego jakby diabeł wstąpił.

– Chodźcie, chłopaki, mamy go! – krzyknął i rzucił się biegiem na drugą stronę jezdni.

prolog II

Sobota 26 grudnia 2020

– Masz odwagę powtórzyć, co przed chwilą powiedziałeś, Eddie? Odważysz się, ty wymoczku?

Eddie Jansen spuścił wzrok, by nie prowokować tamtego, ale i tak oberwał jeszcze raz.

– Mieliśmy jasną umowę, tak? Może byś jej dotrzymał? – drążył, podczas gdy wysoki ton w uchu Eddiego przybierał na sile.

Jansen ostrożnie kiwnął głową. Miał wielką nadzieję, że udaje mu się ukryć desperację, bo ostatnią rzeczą, której pragnął, było wejście na wojenną ścieżkę z wierchuszką. I działającym w jej imieniu facetem o różnobarwnych oczach, który teraz przed nim siedział.

Gość stwierdził, że Eddie ma dotrzymać umowy, tak jakby Eddie tego nie wiedział! Przecież właśnie o to chodziło, że musi jej dotrzymać, inaczej sprawy przybiorą fatalny obrót.

Jebana umowa!

Latami dawał się mamić licznymi łapówkami – i nic w tym dziwnego. Pensja detektywa w rotterdamskiej policji była ułamkiem tego, co ci wpływowi ludzie mu oferowali za jego usługi i informacje. Dlatego Eddie przystał na ten układ i zgodnie z przewidywaniami zdobył łatwe pieniądze, które od razu przełożyły się na lżejsze życie, prezenty dla ukochanej, a potem też ich córki oraz raty kredytu na domek letniskowy, łódź i samochody. Wtedy definitywnie zakończyły się u niego nocna gonitwa myśli i kłopoty finansowe.

A jednak nadeszła pora rozliczeń. Oczywiście, że musiała.

Wielokrotnie miał wątpliwości co do zadania, którego zakończenia domagał się siedzący naprzeciwko niego człowiek. Bo w porównaniu z poprzednimi to zadanie wyróżniało się niepodważalną bezkompromisowością i sporą brutalnością. I choć rzeczywiście na przestrzeni lat wykazywał się brakiem uwagi i niedbalstwem, to czas mu sprzyjał i wydawało się, że wymagania jego pracodawców zmalały. Czego miał się bać?

Eddie próbował zapanować nad drżeniem rąk. Czy naprawdę problem polegał na tym, że z upływem czasu stracił odwagę, by wypełnić wydane mu polecenie? Ale jakie to ma znaczenie, skoro niewykonanie zadania będzie go słono kosztować?

Nabrał powietrza i wyszeptał ze spuszczonymi oczami:

– Obiecujemy… nie, jeszcze raz. Ja obiecuję, że go dopadnę. Możecie być spokojni, że dotrzymam umowy w stu procentach.

W chwili, gdy uniósł wzrok, spojrzał prosto w obrys lufy pistoletu, którą sekundę później przytknięto mu do czoła.

Wysoki facet trzymał broń nieruchomo, nie mrugnąwszy nawet powieką.

– Wydaliśmy ci ten rozkaz trzynaście lat temu – powiedział lodowatym tonem. – A ty nie byłeś gotowy, gdy towar znalazł się w walizce na jego strychu. Teraz bredzisz, jakby to była pestka, że gość został zatrzymany i obecnie przebywa w duńskim areszcie. Zdajesz sobie sprawę, w jakich się, kurwa, wszyscy znajdziemy tarapatach, jeśli nagle on się wygada?

– Tak, ale… – Kliknięcie spustu sprawiło, że Eddie podskoczył.

Mężczyzna się zaśmiał.

– Jaki szok, co, Eddie? Jak u Chińczyka, który klęczy obok innych czekających na strzał w tył głowy i oszołomiony podskakuje przy strzale uśmiercającym jego sąsiada. To oczywiście nieprzyjemna myśl, ale możesz się znaleźć na ich miejscu, na tyle poważna jest ta sprawa. Bo gwarantuję ci, że gdy kolejny raz spotkamy się w podobnych okolicznościach, w komorze na pewno będzie znajdował się nabój, kapujesz? Więc weź się w garść, kurwa, i pokaż, na co cię stać. Nie możemy ryzykować tego, co wie Carl Mørck, i na jaki pomysł może wpaść.

Eddie wyjrzał przez okno na pogrążone w mroku Schiedam i Louis Raemaekersstraat, gdzie światła u podnóża wieżowca właśnie zmieniły się na zielone. Za kilka minut jego żona, Femke, wróci do mieszkania z ich małym trollem po całodniowej wizycie u dawnej koleżanki, Siri. Uśmiechnie się do jego gościa, a potem spyta Eddiego, kto o tej godzinie przychodzi z wizytą. Ale w tę dziedzinę jego życia nie może pod żadnym pozorem zostać wtajemniczona.

– Oczywiście, że tak! Zrozumiałem. – Eddie kiwnął głową i ostrożnie odsunął od twarzy lufę pistoletu. – Jeszcze dziś skontaktuję się z Duńczykami.

1

Sobota–niedziela 26–27 grudnia 2020

CARL

Stan, w jakim Carl się znajdował, przypominał opary niewinności, które niegdyś w tak drastyczny sposób ulotniły się z jego dziecięcych lat. Kiedy po raz pierwszy musiał nagle nauczyć się widzieć wszystko aż nazbyt wyraźnie i poczuł, jak pali kłamstwo. Albo kiedy niesprawiedliwość wżerała mu się w policzek po niezasłużonym uderzeniu. Lub gdy w młodych latach miłość nie została odwzajemniona – lub w dorosłym życiu, gdy boleśnie zaskakiwała go zdrada ukochanej.

Carl przypomniał sobie to wszystko w chwili, w której jego najbardziej ceniony kolega, szef Wydziału Zabójstw Marcus Jacobsen, zakuł go w kajdanki, i to o wiele mocniej, niż musiał. Pamiętał o tym jeszcze boleśniej, gdy odciągnęli go od Mony i wepchnęli do oczekującego wozu policyjnego, podczas gdy stojąca na schodach żona dawała mu znaki, że nie jest w tym wszystkim sam.

Nikła to pociecha.

Nie poczuł się lepiej, gdy funkcjonariusz na przednim siedzeniu wydał rozkaz kierowcy, by nie wieźć Carla na Komendę Główną, lecz prosto do więzienia Vestre.

– Hej, nie! Co wy robicie? To jakaś pomyłka! Dlaczego nie jedziemy do chronionego oddziału Komendy Głównej? – spytał, ale nie uzyskał odpowiedzi. Z przedniego siedzenia doszło go jedynie mamrotanie, z którego dało się tylko wyłowić wielokrotnie powtórzone nazwisko Marcusa Jacobsena.

Carl nachylił się ostrożnie między przednimi siedzeniami, tak by zachować krążenie krwi w rękach spiętych kajdankami na plecach. Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że choć pracował w Komendzie Głównej jako gliniarz i od wielu dekad rozwiązywał trudne, niemal niemożliwe do rozwikłania sprawy, to od tej chwili nie może liczyć na żaden rodzaj wsparcia od swoich kolegów.

Ale czego on się właściwie spodziewał?

Ileż to razy osobiście eskortował aresztanta do tego ponurego, gigantycznego więzienia? Ile razy tenże aresztant, na skraju łez, próbował się bronić wszystkimi możliwymi sposobami, siedząc na tylnej kanapie radiowozu? Niewinnością, żalem z powodu przewinienia, rodziną, która pozostanie sama? Warto zauważyć, że za każdym razem robił to na próżno. Każdy zatrzymany musiał po prostu pogodzić się z uczuciem zniewagi i upokorzenia aż do przesłuchania wstępnego. Poza tym nie towarzyszył tym przestępcom, by odgrywać rolę spowiednika. Na tym etapie procesu jest się winnym, dopóki nie dowiedzie się niewinności.

I podczas gdy wóz policyjny w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia 2020 roku przejeżdżał przez lodowate, ciemne ulice, na których girlandy i ozdoby świąteczne straciły już rację bytu, Carl próbował sobie wyobrazić, o jaką linię obrony sam by się pokusił w obecnych okolicznościach.

„Przed czym mam się w ogóle bronić?” – pomyślał. Został aresztowany tuż po rozwikłaniu sprawy Sisle Park i uwolnieniu Gordona. Czym zawinił, że znalazł się w tej sytuacji? Niechęcią wobec mieszania się w sprawy licznych morderstw dokonanych gwoździarką? Naiwnością w kwestii poczynań swojego kolegi Ankera Høyera? Podejrzeniem, że Anker sam brał narkotyki? Niefrasobliwością przejawiającą się zabraniem do siebie jego walizki, bez dopytywania się o jej zawartość? Obojętnością, na którą wskazywało długoletnie przechowywanie jej na strychu i niezawracanie sobie nią głowy? Walizką, która jak się okazało, była wypchana po brzegi twardymi narkotykami i znaczną ilością gotówki w różnych walutach. Boże drogi, że też sam jej nie rozwalił przed przybyciem innych, tak by ją osobiście dostarczyć na policję. Dopuścił się wręcz grzechu śmiertelnego, wierząc ślepo, że nikt nie będzie podejrzewać jego – lojalnego detektywa – o działalność przestępczą. Po prostu nie wiedział, jak miałby się bronić. Wiedział tylko, że koledzy w samochodzie nie będą mieli ochoty wysłuchiwać jego zapewnień o niewinności czy smutku z powodu pozostawionej rodziny. Co mieliby z tym zrobić? Chcieliby raczej wysłuchać zeznań, słów skruchy i żalu za popełniony czyn, ale tego nie dostaną. Carl milczał więc, gdy minęli bramę więzienia i poprowadzili go dalej do wyróżniającego się zimową bladością i zmęczeniem strażnika w rejestracji.

Strażnik przestudiował dokładnie decyzję o skierowaniu do aresztu wręczoną mu przez jednego z funkcjonariuszy, po czym uniósł wzrok znad matowych okularów i stwierdził krótko, że nie wniesiono o odosobnienie aresztowanego, co najwyraźniej go zdziwiło, zważywszy, że chodziło o powszechnie znanego policjanta.

Carl również się zdumiał. Jak to, nie wniesiono o odosobnienie?

– Hej, proszę posłuchać – powiedział. – Na sto procent wielu z tych, którzy dziś tu siedzą, osobiście wsadziłem do paki, dlatego…

– Dostaniesz to, co mi zlecono – przerwał mu strażnik.

Nie wróżyło to dobrze, podobnie jak fakt, że koledzy Carla nie skinęli mu na pożegnanie, gdy poprowadzono go dalej i nakazano rozebranie się.

Przywiędły strażnik odpowiedzialny za przeszukania spojrzał na Carla z tym samym rodzajem pogardy, którym obdarzył go Marcus Jacobsen, odczytując mu jego prawa.

– No, no, patrzcie państwo! Wielce poważany Carl Mørck, coś takiego, no! – powiedział mężczyzna, ciskając na ziemię zwinięte ubranie Carla. – Kilku z naszego skrzydła będzie miało z tego ubaw. W każdym razie nie liczyłbym na to, że któryś z osadzonych w tym przybytku chciałby się znaleźć na twoim miejscu – ciągnął strażnik i rzucił mu jakąś odzież.

Choć Carl się tego spodziewał, to jednak słowa strażnika wywarły na nim większe wrażenie, niżby chciał. Tak jakby się łudził, że nagle rozewrą się przed nim czarodziejskie wrota, za którymi znajdzie jakieś rozwiązanie. Tylko gdzie, do licha, się one podziały?

Poprowadzono go dalej przez dobrze znane wąskie i bezbarwne korytarze oraz odrapane kraty. Gdy znalazł się we wschodnim skrzydle i powiedziono go imponującą plątaniną schodów, poręczy, siatek ochronnych i niezliczonych drzwi aż do celi 437, zniknął ostatni chroniący go pancerz i Carl zaczął się pocić. Wiedział już, że jeśli w jego duszy znajduje się jeszcze świadcząca o naiwności resztka poczucia sprawiedliwości, to zniknie ona w momencie, gdy zatrzasną się za nim ciężkie drzwi, wydając z siebie nieodwołalne kliknięcie.

Carl powiódł wzrokiem po wielkim, pustym skrzydle więzienia oświetlonym zimnym światłem lamp, zanim wprowadzono go do celi i klucz w zamku przekręcił się po drugiej stronie drzwi. Oczywiście widział już w życiu niezliczoną ilość cel więziennych, ale jeszcze nigdy czarny, wąski materac taki jak ten, który miał przed sobą, nie był jego łóżkiem. Na nim będzie próbował odpocząć bez Mony u boku. To tu nie będzie budzony wczesnym rankiem przez szalone skoki córeczki na jego brzuch i to tu nie będzie rozpoczynał kolejnego dnia z nadzieją, że czekają go tylko dobre rzeczy.

Przyjrzał się pokiereszowanej, szarej tablicy ogłoszeń nad łóżkiem i przeczytał, co napisał na niej długopisem poprzedni osadzony – i co potem częściowo zamazał.

Wszystkie wiadomości brzmiały deprymująco, żadnego światełka w tunelu.

Spędził większą część nocy, próbując przewidzieć, co się teraz będzie działo i co trzeba zrobić. W końcu zapadł w coś w rodzaju snu. Wtedy rozległo się łomotanie do drzwi i prostacki męski głos zawołał, że, kurwa, wiadomo, kim Carl jest i że go dopadną. Potem głos ucichł, najwyraźniej dzięki interwencji kilku funkcjonariuszy, którzy przegonili agresora.

Ale komunikat nie pozostawiał wątpliwości:

„Dorwiemy cię, psie”.

Carl uniósł się na łokciach i wziął głęboki wdech. Czyli szykanowanie już się rozpoczęło, tak będzie wyglądała jego rzeczywistość w tym miejscu. „Dorwać” oznaczało „zabić”. „Psie” – że na to zasłużył. Od tej chwili pobyt tutaj stanowił dla niego śmiertelne zagrożenie. Z trudnością przełknął ślinę na myśl o wszystkich zaaresztowanych policjantach, którzy marnie skończyli. Miał nadzieję, że przydzielony mu adwokat będzie umiał usunąć go z linii strzału, albo przez zwolnienie z aresztu po przesłuchaniu wstępnym, albo przez umieszczenie go w izolacji, do której prawo na pewno mu przysługiwało jako pozbawionemu wolności policjantowi.

Poza tym musiał w jakiś sposób porozmawiać z Rose, Assadem i może też Gordonem, jeśli biedak nie odchorował zbyt ciężko brutalnych wydarzeń, do których doszło w świąteczne dni, kiedy o mały włos nie został stracony przez seryjną morderczynię Sisle Park po wielodniowym uwięzieniu. Całą trójkę czekała niestrudzona praca w jego interesie, by się dowiedzieć, co takiego się stało w sprawie gwoździarki, skoro wydarzenia nabrały takiego tempa. Wreszcie fundamentalną kwestią była możliwość złożenia mu wizyty przez Monę w charakterze psychologa Komendy Głównej, a nie tylko w normalnym trybie dla bliskiej rodziny.

Genezy kompleksu spraw, w związku z którym chcą go teraz oskarżyć, należało szukać piętnaście lat wstecz. Kluczowy świadek alias główny oskarżony, dawny kolega Carla, Anker Høyer, zginął na Amager w 2007 roku. W wyniku tego samego incydentu ich inny kolega, Hardy Henningsen, został inwalidą po otrzymaniu strzału w plecy. Kto zatem mógł składać zeznania, nie licząc trzeciej osoby zamieszanej w strzelaninę, czyli samego Carla? Hardy? Czy będzie chciał? Czy on w ogóle trzyma stronę Carla?

Przygnieciony poczuciem bezsilności Carl opadł na cienki materac. Sprawa była gówniana, a wszystko wskazywało na jego niegdyś dobrego przyjaciela i kolegę z pracy, Ankera Høyera. Mørck był pewny, że nie leżałby tu teraz, gdyby nie Anker. Był on tego rodzaju policjantem, który nie widział się na jednej posadzie przez resztę życia; już wtedy się o tym przekonali. Miał ambicje, a dla Ankera on sam i jego potrzeby zawsze znajdowały się na pierwszym miejscu. Dlatego wyrzuciła go żona, dlatego przez cały czas szukał rozwiązań umożliwiających mu awans społeczny. Dla Ankera był on równoznaczny z dorobieniem się pieniędzy, i to niemałych. Dlaczego Carl się nie zorientował, że to się może wymknąć spod kontroli i stać problematyczne? Ale jednak nigdy by nie pomyślał, że jego kolega mógł być skorumpowany i wplątany w handel narkotykami, a nawet gorsze rzeczy. Nie podejrzewałby też, że Anker zapłaci za to życiem, wtedy w altanie na Amager. A teraz Carl tu leży, podejrzany o bycie jego wspólnikiem. Szczerze mówiąc, gówno pamiętał z tego, co się wtedy działo.

Jeszcze nigdy nie pragnął tak żarliwie, by jego stary przyjaciel Hardy siedział teraz u jego boku, tak by razem mogli zgłębić i odkryć, co mogło się stać w dwa tysiące siódmym w tak zwanej sprawie gwoździarki. Carl westchnął ponownie, bo przecież wiedział, jak jest. To tylko pobożne życzenia, gdyż sparaliżowany Hardy przechodził wielomiesięczną alternatywną i zapewne bezowocną rehabilitację w Szwajcarii. Jak miałby wrócić do gry?

Kolejne godziny spędził, analizując fragmenty przeszłości i próbując je z sobą posklejać. Patrząc na nie z dzisiejszej perspektywy, doszedł do wniosku, że był wtedy skończonym idiotą. Schował lewy towar Ankera w walizce na strychu. Dali się z Hardym zwabić na Amager, ignorując nietypowe zachowanie kolegi. Nie śledził późniejszych wydarzeń. A przecież mechanicy z Sorø zostali zabici za pomocą gwoździarki, podobnie jak ich wuj, Georg Madsen, starszy pan z Amager. Nie starał się dowiedzieć, co takiego zrobiły ofiary, których czaszki przewiercono gwoździami, że musiały pożegnać się z życiem w tak nikczemny sposób.

Carl skupił wzrok na plamie na suficie i nie odrywał od niej oczu, porządkując swoje wymówki. Przede wszystkim śmierć Ankera i dramatyczna niepełnosprawność Hardy’ego niemal zwaliły go z nóg, skutkując dwoma następującymi po sobie załamaniami nerwowymi i galopującym zespołem stresu pourazowego, do którego oczywiście nie chciał się przyznać. A poza tym przeklęta łatwowierność, tak przecież do niego niepodobna.

W niedzielę rano, po paskudnej nocy, Carla zawieziono do centrum i o 8.30 umieszczono w celi sądu. Zaledwie kwadrans przed rozpoczęciem posiedzenia zaprowadzono go do bocznej salki, gdzie czekał nieznany mu adwokat.

Na jego widok Carl westchnął. Szybki rzut oka na niechlujny zielony płaszcz z wełny i nieogoloną twarz mężczyzny wystarczył, by skonstatować, że z tej strony nie ma co liczyć na pomoc. Był to tego rodzaju adwokat z urzędu, który najwyraźniej porzucił mrzonki o wspaniałej karierze gwiazdorskiego obrońcy niczym z kiepskich seriali telewizyjnych. Mamią one adeptów prawa, że po ukończeniu studiów czeka ich podobny sukces. Ale czego można żądać? Wybór dostępnych i zmotywowanych prawników zapewne nie był zbyt duży w dzień po świętach, w dodatku w niedzielę.

– Czy powiadomiono moją żonę, że przesłuchanie wstępne w mojej sprawie odbędzie się dziś jako pierwsze? – spytał.

Adwokat wzruszył ramionami.

– Właściwie nie wiem. Odnoszę wrażenie, jakby tę decyzję podjęto dopiero teraz. – Wygładził połyskujące włosy. – Nazywam się Adam Bang – przedstawił się, podając Carlowi rękę. – W ten weekend mam u siebie dwoje młodszych dzieci, trzy- i pięciolatka, więc musiałem najpierw docisnąć siostrę, by przyszła ich popilnować. Przepraszam za swój wygląd. – Mężczyzna poprawił krzywy węzeł krawata. – Nie zdążyłem się nawet wykąpać.

Te słowa zjednały mu Carla.

Pobieżne spojrzenie wystarczyło, by Carl stwierdził, że na sali przesłuchań wstępnych nie znajdował się nikt z jego bliskich ani przyjaciół z Departamentu Q. Nie brakowało za to dziennikarzy z kopenhaskich gazet ani policjantów, którzy uczestniczyli w jego zatrzymaniu, między innymi, zgodnie z przewidywaniami, tych z DUP-u[1]. Miał on odpowiadać za prowadzenie śledztwa, jeśli sąd uzna, że Carl, podobnie jak Anker Høyer, dopuścił się czynów niezgodnych z prawem podczas pełnienia służby. Carl rozejrzał się za jakąś przyjazną twarzą pośród siedzących na czarnych krzesłach obserwatorów, ale znalazł tylko jedną, należącą do komisarz Bente Hansen, która pochwyciła jego spojrzenie i skinęła do niego nieznacznie z ostrożnym uśmiechem na ustach. Zmieszany Carl spuścił jednak wzrok. To naprawdę wzruszające, że przyszła tu dla niego. Może Carl powie Rose, że ekipa Departamentu Q będzie mogła liczyć na jej pomocną dłoń.

– Co tu się w ogóle dzieje? – wyszeptał do obrońcy. – Co tu robią dziennikarze? Te hieny powinny natychmiast stąd zmiatać. Wie pan, skąd dowiedzieli się o moim aresztowaniu? – Carl odwrócił się do Marcusa Jacobsena, zajmującego miejsce za jego plecami w pierwszym rzędzie dla publiczności. – To twoja sprawka, Marcus? – spytał i wskazał głową na dziennikarzy, którzy już coś bazgrali.

Szef Wydziału Zabójstw zaprzeczył:

– Nie, niestety poczta pantoflowa. Informacja wyciekła najprawdopodobniej z więzienia Vestre. To oczywiście godne ubolewania.

Nie potrafił nawet zmusić się do spojrzenia Carlowi w oczy czy wypowiedzenia jego imienia. W sali panowała lodowata atmosfera; Mørck jeszcze nigdy nie doświadczył tak intensywnego rozczarowania.

Ale nie pozwoli mu się tak łatwo wyślizgać.

– Aha! A dlaczego nie pozwoliliście mi spędzić nocy na Komendzie Głównej, żeby uniknąć tego pieprzonego cyrku?

Szef Wydziału Zabójstw zwrócił się do „Psa Tropiącego”, Leifa Lassena, szefa Wydziału Narkotykowego, który siedział obok niego i szeptał mu coś do ucha.

– Areszt śledczy na komendzie jest dziś zarezerwowany dla obcokrajowców i tyle – odparł krótko, gdy w końcu nawiązali kontakt wzrokowy.

Drugi raz w ciągu doby Carl miał ochotę mu przyłożyć.

Wtedy do sali wszedł prokurator i zajął przynależne mu miejsce. Ten z kolei na pewno zdążył się wykąpać, bo ciągnął się za nim zapach kojarzący się z wonią dolatującą z perfumerii.

Sędzia, który wkroczył na salę i zasiadł na podwyższeniu, podczas gdy wszyscy inni wstali, był, podobnie jak obrońca i prokurator, osobą zupełnie Carlowi nieznaną.

Seans okazał się krótki. Prokurator, suchy jak żwir w słoneczny dzień, przeczytał protokół zatrzymania w takim tempie, jakby brał udział w mistrzostwach Danii w rapowaniu. Carl zdążył tylko przebiec wzrokiem informacje o aresztowaniu tymczasowym umieszczone na dużej planszy wiszącej na prawej ścianie sali, nim odczyt protokołu się skończył. Obrońca wstał powoli i wyprostował się na tyle władczo, na ile pozwalał mu na to pognieciony płaszcz, i wniósł o rozprawę przy drzwiach zamkniętych. Sędzia siedział przez chwilę, wlepiając oczy najpierw w adwokata, a potem w Carla, po czym pokręcił głową, jakby wnioskowali o szampan i kawior. Jednak przychylił się do wniosku o nieujawnianie danych Carla, w wyniku czego dziennikarze wstali i opuścili salę. Wśród wygłodniałych reporterów rozległy się oczywiście głośne protesty. Jak można żądać utajnienia nazwiska, skoro na mieście i tak głośno się o nim mówi? I jaki pożytek miałby wyniknąć z wyrzucenia ich z sali? Czy w interesie oskarżonego nie leży porządne i obiektywne relacjonowanie sprawy?

Jednak ich protesty na nic się nie zdały. Ze względu na bezpieczeństwo powszechnie rozpoznawalnego policjanta nie mogło być inaczej.

Carl z uznaniem skinął sędziemu głową, po czym prokurator, wyraźnie artykułując, wymienił punkty oskarżenia, przy których Carl tylko wytrzeszczył oczy. Oskarżano go o zabójstwo lub współudział w zabójstwie, korupcję, kradzież i handel narkotykami. Mørck niczego nie rozumiał, choć każdy z punktów został uzasadniony. Spojrzał za siebie na szefa Wydziału Zabójstw, który z zimnym spojrzeniem słuchał każdego słowa.

Carl potrząsnął głową i nachylił się do obrońcy.

– To wierutne bzdury, od początku do końca. Wszystko totalnie przekręcone – wyszeptał, ale adwokat ruchem ręki poprosił go o milczenie, by móc skupić się na treści wywodu.

– Mój klient oświadcza, że jest niewinny we wszystkich punktach oskarżenia – powiedział potem adwokat, nie naradziwszy się z Carlem. Czyli do pewnego stopnia nadawali na tych samych falach. Oczywiście, że jest niewinny. Poklepał delikatnie obrońcę po plecach, tak by szef Wydziału Zabójstw wyraźnie to zobaczył. Potem zastosowano wobec niego czterotygodniowy areszt tymczasowy.

Nad Carlem zebrały się czarne chmury. Zaledwie połowa wymienionych punktów oskarżenia mogła skutkować karą co najmniej pięciu lat więzienia, a jeśli oskarżenia nie zostaną podważone, areszt tymczasowy może zostać wielokrotnie przedłużony.

Zerknął znów na planszę na ścianie, z której wynikało, że w przypadku wysuniętych przeciwko niemu oskarżeń można by zastosować wiele punktów paragrafu 762 rozdziału kodeksu karnego o środkach zapobiegawczych.

Carl znalazł się w potrzasku.

2

Niedziela 27 grudnia 2020

EDDIE JANSEN

– Owszem, po przesłuchaniu wstępnym trafił prosto do więzienia. Właśnie siedzi w pokoju widzeń ze swoim obrońcą. O ile dobrze rozumiem, policja już z nim krótko rozmawiała.

– Noż kurwa, Eddie, to naprawdę niedobrze. Jest w odosobnieniu? – spytał przez telefon człowiek z dziwnymi oczami.

– Nie. – Eddie uśmiechnął się do siebie. – Jeśli mój człowiek na miejscu mnie dobrze poinformował, to po przesłuchaniu i konsultacji z adwokatem zabiorą go z powrotem do celi czterysta trzydzieści siedem, ale jestem pewny, że wkrótce może trafić do izolacji, może już dziś po południu.

– Kto cię o tym poinformował?

– Jeden ze strażników, którego od kilku lat opłacam. Facet jest cenny jak złoto, a w dodatku dziś pracuje.

– Ze swojej strony uważamy, że wynagrodzenie za zabójstwo policjanta powinno wynosić sto tysięcy euro. Zgadzasz się?

– Tak!

– To jaki jest plan?

– Plan zostanie wdrożony, gdy gotowy będzie wózek z lunchem. Nasz strażnik zawarł umowę z osadzonym, dość ograniczonym i nieskomplikowanym gościem, który nie ma nic do stracenia, ale w ten sposób jest w stanie zabezpieczyć rodzinę.

Eddie odwrócił się do kolegów z komendy w Rotterdamie, którzy mieli niedzielny dyżur i siedzieli nachyleni każdy nad swoim raportem. Na ścianach widniały jeszcze resztki ozdób bożonarodzeniowych, ale po świątecznym nastroju nie został nawet ślad, bo przestępcy, jak zawsze, mieli w dupie niedziele i święta. Było co robić.

Eddie już od dwudziestu lat pracował z międzynarodowymi informatorami ze środowiska narkotykowego. Rozmawiał z nimi po angielsku i nikt się do tego nie mieszał. Każdy funkcjonariusz miał swoje wtyki, tak chroniło się je najskuteczniej. Eddiemu bardzo ułatwiało to wypełnianie jego alternatywnych obowiązków.

– Jak ten wyselekcjonowany zabójca tego dokona? – spytał mężczyzna w słuchawce.

– Cios nożem prosto w serce! – Eddie skinął głową, zadowolony z siebie. Za kilka godzin będzie mógł wrócić do swoich mocodawców i poinformować ich, że udało się załatać również i tę dziurę w starej, gównianej sprawie.

Odłożył słuchawkę, otworzył kluczem szafkę w biurku i wysunął szufladę z zawieszanymi skoroszytami. Akta sprawy zarchiwizowano pod numerem 2003. W teczce znajdowały się hasła sięgające aż dnia dzisiejszego, siedemnaście lat później. Pełno w niej było oznaczeń dni, w których ludzie zostali wysłani na wieczny odpoczynek, dni, kiedy pojawiły się przeszkody w transporcie narkotyków oraz oczywiście dni, w których Eddiego proszono o interwencję.

Osoba postronna uznałaby owe zaszyfrowane notatki za bełkot, ale dla Eddiego stanowiły gwarancję bezpieczeństwa w razie, gdyby wszystko się posypało. Wtedy Eddie mógłby zostać świadkiem koronnym i załatwić sobie układ, który wprawdzie nie uratowałby mu reputacji ani pracy, ale życie już tak.

Eddie znalazł się w swoim osobistym bagnie w 2003 roku, gdy ich domek letniskowy w Bergen aan Zee trafił pod młotek na licytacji komorniczej. Femke była niepocieszona. Odziedziczyła ten podupadający i zadłużony, ale też ukochany dom po rodzicach. Teraz mieli go stracić.

Eddie przesiadywał w banku, błagając o odroczenie terminu, by budynek nie poszedł za bezcen w stosunku do wartości, którą ich zdaniem posiadał. Na próżno. Na aukcji nie zjawiło się wielu licytujących, ale mężczyzna, który wygrał, przypadkowo wpadł na Eddiego w lobby banku. Nie sprawiał wrażenia człowieka, któremu Eddie chciałby przekazać ich azyl. Mówił po niderlandzku, ale nie wyglądał na typowego Holendra; może miał korzenie na Antylach Holenderskich.

Chwilę potem mężczyzna wyszedł z banku, zostawiając Eddiego z poczuciem wstydu i pustki.

Dlatego Eddie doznał szoku, gdy pięć minut później ktoś zatrzymał go na ulicy, kładąc mu rękę na ramieniu. Był to człowiek, który właśnie przejął jego dom, choć teraz się do Eddiego uśmiechał.

– To porządny dom, Eddie – powiedział nieco zbyt poufałym tonem, zdejmując okulary i ukazując różnokolorowe oczy. Jedno brązowe, drugie niebieskie. – Nie ma takich wiele z pięknym widokiem na wydmy. Musieliście go kochać.

Tak właśnie sypie się sól w otwartą ranę, a człowiek nie może sobie pozwolić na nienawistną reakcję.

Eddie skinął głową, starając się zdecydować, na którym oku rozmówcy się skupić. Chłodnym niebieskim czy ciepłym brązowym?

– Tak, to prawda. Jego utrata to dla nas wielki cios.

– Hm! Kto mówi o utracie, Eddie? – Opalony mężczyzna przysunął się bliżej. – Przecież zawsze znajdzie się jakieś rozwiązanie.

Eddie był skołowany. Co tamten miał na myśli?

– Nie bardzo wiem jakie. Nie stać nas było na dalsze spłacanie kredytu i tyle. I żona, i ja pracujemy w budżetówce, więc nie mieliśmy skąd wyczarować tych pieniędzy.

– Myślę, że i na to znajdzie się rada. Może usiądźmy w kawiarni i o tym porozmawiajmy?

Początkowo mężczyzna nie żądał w zamian niczego szczególnego, chciał tylko informacji. A jako że Eddie z racji swojej pracy w policji miał wiele możliwości i uprawnień, to ceną było tylko nielegalne sprawdzenie czegoś w tej czy innej kartotece. Prawdziwa pokusa, a zarazem zobowiązania pojawiły się dopiero wtedy, gdy mu powiedziano, że zakup przez tamtych domku letniskowego można uznać za niebyły, a wszystkie raty kredytu zostaną spłacone. Podczas wizyty u notariusza Eddiemu została też za kilkaset guldenów przekazana spółka w Szwajcarii i nagle on i Femke nie tylko stali się właścicielami domku, ale dostali też do dyspozycji kilkaset tysięcy franków szwajcarskich zdeponowanych na koncie owej spółki.

Eddie postanowił nie wtajemniczać Femke w to, czego od niego oczekiwano w zamian, i oznajmił jej, że wygrał w Lotto. Femke skakała i piszczała z radości, machając rękami.

Potem żądania stały się poważniejsze i ryzykowniejsze.

Eddie miał już jakie takie pojęcie o tym, kim są jego zleceniodawcy, choć nie znał ich nazwisk. Najprawdopodobniej byli to różni zamożni biznesmeni pochodzący z Surinamu i Curaçao. Wiedział też, że nie uda mu się wymigać od wyświadczania im specyficznych przysług, bo przez swoją szemraną działalność za głęboko już ugrzązł w tym bagnie. Organizacja tworzona przez tych ludzi od dawna znajdowała się na celowniku jego kolegów, ale holenderska policja nie znała dokładnego profilu ich działalności – domyślała się jedynie, że wiąże się z handlem narkotykami i może też zabójstwami.

Eddie się postawił i próbował wyjaśnić przez pośrednika, że nie może w bezpośredni sposób angażować się w przestępcze działania tych pozbawionych skrupułów osób. Ale nagle kwota w szwajcarskim banku uległa potrojeniu, a w skrzynce na listy leżał ambitny plan rozbudowy domku letniskowego, sporządzony przez architekta. Dopiero wtedy Eddie zrozumiał, że wpadł po uszy i musi się dostosować do reguł gry. Oznaczało to, że po kilku latach stał się najważniejszą wtyką organizacji i źródłem wszelkiego rodzaju informacji. Dzięki nim powiadamiał przestępców o trwających dochodzeniach policyjnych, dzięki czemu mogli oni zawsze przesunąć lub zamienić swoich przemytników.

Z czasem Eddie zaczął odpowiadać za przekazywanie płatności, które odbywało się w jego wozie służbowym. Potem, gdy ładunki i pieniądze zrobiły się za duże, kupił sobie w tym celu ośmioosobowego, luksusowego SUV-a, co zresztą całkiem pasowało jego rodzinie.

Gdy usłyszał o pierwszej likwidacji dokonanej przez organizację, gwałtownie zaprotestował. Ale oznaczało to po prostu, że pętla na jego szyi zacisnęła się jeszcze mocniej.

– Jeśli się teraz wycofasz, Eddie, cała wina spadnie na ciebie. Możesz mi wierzyć, że posiadamy miażdżące dowody na poparcie twojego udziału. Będziesz skończony.

I tak, mimo protestów, Eddie został poinformowany o kilku zabójstwach gwoździarką dokonanych na zamówienie gangu.

3

Niedziela 27 grudnia 2020

MALTHE

W szkole wołali na niego „Serdel”. I rzeczywiście, tłuszcz odkładał się na jego ciele symetrycznie, kamuflując skutecznie mięśnie na jego tułowiu. Przewyższał o głowę kolegów ze szkoły i był blady jak pędrak, przez co wiele osób odwracało się za nim na ulicy i szeptało po kątach. Ale Malthe był prostym i poczciwym gościem, pochodzącym z kochającej się, chłopskiej rodziny składającej się z młodszego brata i siostry oraz nadopiekuńczych rodziców, którzy nigdy nie mieli serca przekazać synowi, że ludzie potrafią być naprawdę niedobrzy.

Dlatego Malthe ze spokojem akceptował zarówno to przezwisko, jak i kilka innych: „Parówa”, „Sajgonka” czy „Bochen”. Aż do dnia, w którym uczeń z jednej ze starszych klas, znany z inklinacji do prowokowania, poszerzył listę przezwisk o „Baleron” i „Klozet”. Malthe uśmiechnął się do niego i skinął głową; przecież słyszał już gorsze rzeczy. Ale gdy koleś, który był trzy czy cztery lata starszy, nie tylko nie odwzajemnił uśmiechu, ale charknął plwociną na koszulę Malthego, a potem pchnął go mocno w klatkę piersiową, w Malthem coś pękło.

Koledzy próbowali go ostrzec, że gość uprawia sporty walki i chyba ma czarny pas, ale Malthe zebrał wszystkie siły i uderzył starszego chłopaka w twarz tak mocno, że jeden cios wystarczył, by tamtemu pękł kręg obrotowy. Chłopak z czarnym pasem już nigdy się nie podniósł.

Od tej chwili przyszłość Malthego wyznaczały pobyty w placówkach opiekuńczych, a później poprawczakach i więzieniach. Dobrze znana historia o demoralizacji, złych decyzjach życiowych i niekończącej się liście nadużyć i obustronnych aktów agresji.

Dopiero gdy Malthe skończył dwadzieścia pięć lat, przesiedziawszy kilka w więzieniu Vestre za kolejny incydent z brutalnym finałem, zrozumiał w końcu, że jego los zapewne nigdy się nie odmieni. Odnalazł się w tej sytuacji i był zasadniczo ułożonym i grzecznym osadzonym, którego pewnego dnia wybrano na korytarzowego skrzydła, do którego zadań należało między innymi rozwożenie posiłków dla pozostałych więźniów. Za dnia jego celi nie zamykano, by mógł wypełniać swoje pozostałe obowiązki polegające na sprzątaniu i drobnych pracach. Malthe się cieszył, że siedzi we wschodnim skrzydle, gdzie odbywało się przyjęcie nowych osadzonych.

Gdy jego ojciec zachorował na raka i zmarł po krótkiej chorobie o dramatycznym przebiegu, Malthe postawił sobie za punkt honoru wysyłanie każdego ciężko zarobionego grosza mamie i dwójce młodszego rodzeństwa. Kiedy kilka miesięcy temu również jego brat poważnie zachorował, a system opieki zdrowotnej zwlekał z przyjęciem go do szpitala na ostry dyżur ze względu na koszty leczenia i pandemię koronawirusa, Malthe uznał, że brat umrze, jeśli nie zostanie wysłany do Niemiec i nie zapłaci kwoty wymaganej przez tamtejszą prywatną klinikę.

Tamtego poranka strażnik, którego dobrze znał, złożył mu propozycję.

– Możemy ci pomóc w wysłaniu twojego brata na leczenie do Niemiec, Malthe, ale będziesz musiał zrobić dla nas coś w zamian.

– Naprawdę? – Malthe nie posiadał się ze szczęścia. – Co mam zrobić?

– Zabić więźnia z celi czterysta trzydzieści siedem. Zostanie tu przeniesiony jeszcze dziś – odparł strażnik. – W ten sposób zarobisz pięćset tysięcy koron dla swojej rodziny.

Początkowo Malthe był zszokowany, ale potem zaczął myśleć. Zabójstwo współosadzonego będzie go kosztować maksymalnie piętnaście dodatkowych lat w stosunku do poprzednich wyroków, a za dobre sprawowanie będzie mógł wyjść na wolność, do nadal żyjącego brata, jeszcze przed pięćdziesiątką. Nad czym się tu zastanawiać?

Jako że to on rozwoził posiłki, zdobycie broni kolnej nie było trudnym zadaniem. Tak jak zawsze, Malthe poustawiał na wózku pojemniki z kiełbaskami, remuladą, pomidorami, sałatką z kurczaka, chlebem, masłem i plastikowymi sztućcami, spośród których jeden widelec został zaostrzony na końcu jak igła.

Gdy więzień zostanie wprowadzony, Malthe zaproponuje mu lunch, a kiedy tamten zbliży się do wózka, wbije mu igłę prosto w serce, zadając cios od dołu tuż pod mostkiem. Słyszał, że jeśli takie zabójstwo ma się udać, ostrze należy wbić do samego końca, a jeśli więzień byłby bardzo tęgi i otyły w pasie, Malthe będzie musiał jeszcze potem uderzyć mocno w koniec widelca pięścią. Teoretycznie brzmiało to bardzo prosto.

Okazało się natomiast, że więzień z celi 437 nie zdążył się zakwaterować przed rozwożeniem lunchu, więc Malthe po prostu stanął na korytarzu i czekał.

– Co ty tam robisz? – spytał William Bastian, dotychczas najbardziej rozpoznawalny osadzony ze wschodniego skrzydła. Malthe już wcześniej podczas odsiadki się na niego natknął. Nazywano go „Króliczym Fiutkiem”, bo specjalizował się we wchodzeniu w związki z zamożnymi kobietami, które rzucał po opróżnieniu ich portfeli. Ale „Króliczy Fiutek” potrafił znacznie więcej, gdy bowiem w zakładzie dochodziło do awantur, można było mieć pewność, że to on maczał w tym palce. William Bastian sterował przebiegiem bijatyki; zajmował się tym od początku odsiadki i zapewne też w pozostałych więzieniach, do których go przenoszono.

– Ja? Nic nie robię. Tylko sobie czekam. A ty co robisz? – spytał Malthe.

– Nic ci do tego, ma się te przywileje. Na co czekasz?

– Na tego, co ma tam siedzieć – odparł Malthe, wskazując na celę numer 437.

– Aha, proszę, proszę! Czyli zamierzasz zadawać się z gliniarzami. Na co liczysz?

– Z gliniarzami? – Malthe pokręcił głową. – Dlaczego tak mówisz?

– Dlaczego? Bo gość z celi czterysta trzydzieści siedem to Carl Mørck. Nic nie wiesz, ty debilu?

Malthe nie miał pojęcia, o czym tamten plecie.

– Widać faktycznie nie wiesz. To taki policjant, którego większość tutaj najchętniej wysłałaby na tamten świat.

Malthe na chwilę wstrzymał oddech. Dobrze, że Bastian powiedział te ostatnie słowa. Czyli wszystko w porządku.

– Skoro o tym wspominasz, to… rzeczywiście, właśnie dlatego na niego czekam. – Malthe uśmiechnął się do tamtego. Przecież podanie mu tej informacji nic nie szkodzi.

Malthe nie potrafił rozszyfrować, co w tym momencie rozegrało się na twarzy „Króliczego Fiutka”, ale wszystkie bruzdy na jego twarzy się ściągnęły, jakby oślepiło go słońce.

– Wiesz, co ten człowiek zrobił? – spytał Malthe.

– Chcesz go tym zadźgać? – „Króliczy Fiutek” wskazał na zaciśniętą rękę, zwieszoną wzdłuż ciała Malthego.

Ten ostatni spojrzał na swoją dłoń. To naprawdę tak widać?

– Co za to dostaniesz? – drążył „Króliczy Fiutek”.

– Chyba nie wolno mi powiedzieć.

– No, no! To kogo mam spytać?

Malthe spojrzał na korytarz, ale jego strażnika nie było.

– Aaaa, pewnie któregoś ze strażników? Czyli Joensena, znaczy Petera „Wyjca”, prawda?

Skąd on to wiedział?

„Króliczy Fiutek” kiwnął głową, widząc wahanie Malthego.

– Dostaniesz za to milion, zgadza się?

Malthe pokręcił głową.

– Gdzie tam, mniej.

– To ile?

– Chyba tylko połowę z tego.

– Ciekawe, ile uczynny „Wyjec” zgarnie dla siebie – zaśmiał się „Króliczy Fiutek”. – Ale wiesz co, Malthe, chcę połowę tego, co dostaniesz. Dwieście pięćdziesiąt tysięcy koron dla mnie, inaczej dam cynk gliniarzowi z celi czterysta trzydzieści siedem.

Malthe pokręcił głową. Dlaczego w ogóle miałby dawać cokolwiek „Króliczemu Fiutkowi”? To przecież jego zamówili. To on ma odwalić brudną robotę.

– Nie, William, to nie przejdzie – odparł w końcu. – Muszę dostać całość, bo mi nie starczy. Potrzebuję tych pieniędzy dla brata, który jest bardzo chory.

„Króliczy Fiutek” powoli podniósł głowę w stronę wyższego piętra i spojrzał na kilku więźniów opartych o poręcze. Paru z nich kiwnęło głowami, więc na pewno wszystko słyszeli.

– Wiesz co, Malthe, pogadam z „Wyjcem” i wyjaśnię mu, że musimy dostać milion, więc całkiem możliwe, że dostałbyś, powiedzmy, czterysta tysięcy. Idziesz na to?

Malthe się zastanowił. Klinika w Niemczech żądała właśnie czterystu tysięcy.

– Ale to się uda? – spytał. – Wydaje mi się, że nie można „Wyjca” do niczego zmuszać?

„Króliczy Fiutek” znów spojrzał na piętro, gdzie kilku osadzonych czekało na zamknięcie ich w celach. Śmiali się.

– Malthe, on się już ośmieszył, powierzając to zadanie tobie, nie sądzisz?

Z górnego piętra rozległy się okrzyki i Malthe ściągnął brwi.

– Gość nie będzie chciał wpaść w tarapaty – ciągnął „Króliczy Fiutek”. – Damy mu kilka godzin na negocjacje z tymi, co chcą zabić tego policjanta. „Wyjec” może dostać dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy za fatygę, a wy tam na górze też zgarniecie kapkę, bez względu na wszystko.

Machnięciem ręki uciszył ich donośne, pełne entuzjazmu okrzyki, odwrócił głowę w kierunku drzwi na końcu długiego korytarza i zaczął nasłuchiwać.

– Idą! Co ty na to, Malthe? Mam cię od razu zdemaskować czy pogadać z „Wyjcem”, a ty mi dasz potem minimum połowę? – „Króliczy Fiutek” uciszył Malthego, nim ten zdążył odpowiedzieć. – I posłuchaj! Jak mnie oszukasz, długo tu nie pożyjesz.

Malthe był zupełnie skołowany. Nie lubił zmian, nie lubił szybkiego tempa. Chciał zadźgać tamtego już teraz, taki był plan, ale wtedy „Króliczy Fiutek” nie zdąży porozmawiać ze strażnikiem, który to wszystko nagrał. Co robić?

– Ale w takim razie mam z tym zaczekać?

„Króliczy Fiutek” skinął najpierw do Malthego, a potem z krzywym uśmieszkiem do policjanta, który właśnie ich mijał, eskortowany do celi 437.

4

Niedziela 27 grudnia 2020

CARL

Carl błyskawicznie zarejestrował ruch. Utkwione w nim spojrzenia z pierwszego piętra, które uważnie go śledziły. Zwalisty facet przy pustych wózkach z jedzeniem, którego wzrok zdradzał, że gość jest kompletnie skołowany, i ten idiota „Króliczy Fiutek”, którego wszyscy policjanci w regionie stołecznym w którymś momencie mieli okazję lepiej lub gorzej poznać. Sam Carl nigdy go nie aresztował, ale on i Assad zeznawali przeciwko niemu w kilku sprawach, w których jego przestępcza działalność krzyżowała się ze śledztwami Departamentu Q. Tuż po przełomie tysiącleci był nawet podejrzewany o zabójstwo starszej kobiety, której konta bankowe opróżnił, ale uniknął dalszych oskarżeń w sprawie, gdyż winnego złapano na podstawie śladów butów.

Carl dobrze wiedział, że „Króliczy Fiutek” jest prostym seryjnym przestępcą, który chętnie godził się na każdy dobry przekręt i którego życie sprowadzało się do niemającego końca ciągu odsiadek. Krzywy uśmieszek, który posłał Carlowi, gdy ten mijał go w towarzystwie strażnika, wzbudził w Mørcku złe przeczucia. Nie był to uśmiech, który miał na celu wysłać konkretny sygnał. Był to raczej ten rodzaj nieodgadnionego grymasu, na który trzeba szczególnie uważać.

Carl jeszcze raz spojrzał w górę na mężczyzn na piętrze; ich łokcie ciężko opierały się o balustradę, sugerując tym samym, że stoją tam już od jakiegoś czasu i czekają. Ale na co?

– Żałośnie wyglądasz z tymi pedalskimi rudymi włosami, Mørck! – krzyknął jeden, a Carl skinął głową w jego stronę, bo idiota miał rację. Dlaczego, do diabła, sądził, że uda mu się uniknąć uwagi policji, gdy prowadził dochodzenie w sprawie Sisle Park, tylko przez to, że zafarbował włosy na rudo? Trzeba jak najszybciej zmyć resztki farby.

Na ostatnim odcinku do celi Carl zbliżył się do strażnika.

– Musicie umieścić mnie dziś wieczorem w izolacji, inaczej będzie źle, rozumiesz?

Strażnik skinął głową. Carl go znał; był to krzepki, uczciwy i dobroduszny facet, który pracował tu niemal od chwili, gdy Carla zatrudniono w policji.

– Słyszałem, jak o tym rozmawiają na dyżurce. Więc może…

– Frank, posłuchaj mnie. Widzisz spojrzenia tych głupków z góry, dlaczego oni w ogóle są poza celami? Samo wasze gadanie nie wystarczy, odosobnienie to konieczność. Czy nie mógłbyś zadbać, by poinformowano mojego obrońcę o tym, że coś się tu kroi? Bo zaręczam ci, że coś się stanie, nim się obejrzymy.

Frank skinął głową, a potem otworzył drzwi i wprowadził Carla do środka.

Dwie godziny później Frank wrócił z wiadomością, że izolacja jeszcze nie została zatwierdzona, że prokurator zaznaczył w formularzu kontrolę korespondencji i odwiedzin, oraz że żona Carla właśnie przybyła w towarzystwie jego adwokata. To spotkanie i inne tego typu widzenia będą teraz nadzorowane przez funkcjonariusza. Jedyną osobą, która mogłaby odbywać u Carla niekontrolowane wizyty, jest jego adwokat.

Mona przyszła, dzięki Bogu, ale Carl w żadnym razie nie czuł się bezpiecznie, opuszczając celę, i przez całą drogę do sali odwiedzin jego system nerwowy był w pełnej gotowości. Przy każdym kroku najmniejszy dźwięk lub ruch pompowały kolejne dawki adrenaliny do jego krwiobiegu, a kiedy zbliżali się do pokoju rodzinnego, wszystkie mięśnie jego ciała były napięte do granic możliwości.

„Nie dostaną mnie” – myślał, przypominając sobie, że najpierw trzeba kopnąć napastnika w krocze, potem krawędzią ręki uderzyć go w tętnicę szyjną, ryknąć jak lew oraz bić i kopać w gardło, oczy i rzepki.

Dlatego nie był sobą, gdy drzwi się otworzyły i w progu stanęła jego mała córeczka i podbiegła, by go objąć.

„O Boże, co się ze mną dzieje” – pomyślał, gdy serce biło mu jak oszalałe, a mała Lucia przytulała się do jego nogi.

Mona od razu dostrzegła jego stan i rozluźniła atmosferę, przyciągając go do siebie; córeczka stała między ich nogami. Funkcjonariusz przy drzwiach zaprotestował przeciwko dotykaniu się, ale Carl to zignorował. Kiedy spojrzał żonie w oczy, wiedział już, że coś jest bardzo nie tak.

– Dzień dobry, panie Mørck – usłyszał za sobą kobiecy głos.

Odwrócił się zdumiony i zobaczył dobrze rozpoznawalną, elegancką kobietę, która uśmiechała się do niego ładnie pomalowanymi, czerwonymi ustami.

– Molise, ty tu? Ale gdzie jest mój adwokat? – spytał, wyswabadzając się z objęć Mony.

– Właśnie dlatego tu jestem, bo mamy ci do przekazania bardzo złą wiadomość – oświadczyła kobieta. – Przykro mi, Carl, ale wyznaczony ci obrońca dwie godziny temu został potrącony tuż przed więzieniem, idąc na spotkanie z tobą. Samochód nagle zjechał na chodnik, po którym szedł, i uderzył prosto w niego.

Carl zmarszczył czoło i kilka razy przełknął ślinę.

– Przed więzieniem, mówisz? Czy został poważnie ranny?

– Zginął na miejscu – kontynuowała Molise.

Carlowi przyswojenie tej wiadomości zajęło kilka sekund. Jak to możliwe?

– Zginął? – Spojrzał na Monę, która kręciła głową, podczas gdy Lucia ciągnęła ją za sukienkę. – Nie rozumiem, potrącono go umyślnie?

Mona ujęła go za rękę.

– Był jeden świadek, kobieta, którą zajmuje się jeden z moich kolegów, ponieważ doznała szoku. Ale zachowała na tyle przytomność umysłu, by zanotować numer rejestracyjny. Opisała zdarzenie jako całkowicie intencjonalne, ponieważ pojazd skręcił na chodnik w takiej odległości od pieszego, że z łatwością można było uniknąć potrącenia. Zamiast tego auto przyspieszyło, więc twój adwokat nie miał szansy uciec.

Carl spuścił wzrok. To jakieś szaleństwo. Czy jego prawnik miał być pierwszą ofiarą tej niedorzecznej historii? Carl nie miał wątpliwości, że wiadomość była skierowana do niego. Pokręcił głową. Sytuacja, która wczoraj zaczęła się dla niego jako farsa, dziś okazała się czymś zupełnie innym. To był czysty koszmar, który jak wszystkie koszmary, eskalował z każdą chwilą.

– Biedny człowiek, nawet nie pamiętam, jak się nazywał. Czy wiadomo już, kim jest sprawca?

– Po sprawcy nie ma ani śladu. Samochód skradziono z jednego z parkingów tuż za więzieniem przy Vestre Kirkegårds Allé, a już godzinę później został znaleziony nieprawidłowo zaparkowany, częściowo na chodniku naprzeciwko Vesterbrogade sto czterdzieści cztery.

Carl spojrzał na Molise Sjögren, która bez wątpienia zaliczała się do najwybitniejszych adwokatów w kraju.

– I tym samym zostałaś moją nową obrończynią – powiedział bez entuzjazmu. Molise stanowiła rzeczywiście wyjątkowo dobry wybór, jeśli chodzi o pomoc klientom, ale w kilku sprawach udało jej się doprowadzić do uniewinnienia przestępców, których Carl i reszta Wydziału Zabójstw aresztowali i postawili im zarzuty. Dlatego też jego entuzjazm wobec jej osoby i jej niewątpliwych umiejętności jako obrońcy był dość nikły.

– Próbowałam skontaktować się z Molise już wczoraj, ale udało się dopiero dziś rano – powiedziała Mona. – Przekazała mi, że masz już adwokata i że rano przeszedłeś przesłuchanie wstępne. My nic nie wiedzieliśmy, Carl. Marcus nie poinformował nawet twoich kolegów z Departamentu Q; zrobił to dopiero później. Wiem, że próbowali tu przyjechać, by z tobą porozmawiać, ale Marcus musiał pokrzyżować im plany. Wszyscy troje wypełnili wniosek o wizytę, ale czy Służba Więzienna otrzymała polecenie, by rzucać im kłody pod nogi – tego nie wiem.

W żyłach Carla zaczęła buzować krew. Gdyby nie fakt, że Lucia przygwoździła go na fotelu i teraz wspinała się po nim, mierzwiąc mu dziwaczne, rude włosy, Mørck wpadłby w szał.

– Tak, widzę, jak się z tym czujesz, Carl. Oczywiście rzuciłam wszystko, czym się zajmowałam, gdy zadzwoniła do mnie Mona i opowiedziała, co się stało z Adamem Bangiem.

Carl zamknął oczy. „Adam Bang, to tak brzmiało nazwisko adwokata? Biedny, nieszczęsny człowiek”.

Resztę spotkania wypełniła chaotyczna mieszanina emocji i konkretnych poleceń. Gdy Carl nie mógł wrócić z nimi do domu, Lucia się popłakała. Zresztą Mona też.

Podpisał dokument wskazujący Molise Sjögren jako jego obrończynię. Zamierzała skontaktować się z DUP-em i solidnie wgryźć się w sprawę tak, by nazajutrz się spotkać z Carlem w pomieszczeniu adwokackim na końcu korytarza.

5

Niedziela 27 grudnia 2020

CARL

Strażnik imieniem Frank przyniósł Carlowi do celi kilka rozmiękłych kanapek i poinformował go z ubolewaniem, że zgodnie z dyrektywą z góry Mørck ma spędzić w celi numer 437 kolejną noc. Jego wniosek o odosobnienie zostanie rozpatrzony dopiero nazajutrz.

Carl zdusił w sobie chęć bluzgania, choć z trudem. To była czysta złośliwość.

Przesunął wzrokiem po obskurnej ścianie; jego oczy zatrzymały się na uchylonym panelu okiennym i kratach w oknie wychodzącym na zewnątrz, skąd dobiegały głosy i krzyki.

– Ty psie! – wrzasnęło kilka osób w ciemności i Carl nie miał wątpliwości, że to on był adresatem.

Frank skinął do niego głową; trudno było nie wyczuć powagi sytuacji.

– Sam nie wiem… Może przeniosą cię do innego więzienia. Wydaje mi się w każdym razie, że twoja adwokatka nad tym pracuje – powiedział, po czym dodał, że i obrończyni, i żona Carla przyjdą jutro przed południem. Nie wiedział tylko, czy pojawią się razem.

Potem Carl leżał na pryczy, wpatrując się w brudne ściany, na których widniały prymitywne myśli poprzednich osadzonych napisane dziecinnymi, wielkimi literami. Diabelnie smutny manifest ciemnej strony społeczeństwa i dowód jego bezsilności. Dlaczego tego po prostu nie zamalują?

Próbował uspokoić myśli. Musi zdobyć jakieś kartki, by móc sobie zapisać na przesłuchaniach DUP-u, co ma do powiedzenia na temat ich oskarżeń. Musi też poprosić Monę, by skontaktowała się z Rose i przekazała jej, czym ona i reszta kolegów mają się teraz zająć.

Leżał i roztrząsał to wszystko, bo też nie mógł robić nic innego. Miniaturowy telewizor stojący na stole nie działał, a Carl nie mógł się uspokoić.

Próbując nadaremnie przywołać spójny obraz tego, co działo się przed tamtym dniem w 2007 roku, gdy zabito Ankera, przekonywał się, że przez traumę, której tamtego dnia doznał i która go zmieniła, w jego umyśle utworzyły się luki, przez które przepuszczane są racjonalne rozumowanie i wspomnienia. Czasami czuł, że spogląda na przeszłość jakby przez pajęczynę, za którą tańczą rozproszone sceny i obrazy. A dzisiejszego wieczoru miał wrażenie, jakby Anker stanął przed nim, spowity mgłą, i do niego mówił, ale słowa brzmiały niewyraźnie i nie miały sensu.

Spojrzał na podłogę, marszcząc czoło i próbując się skupić. Gdyby tak mógł sobie cokolwiek przypomnieć i przywołać choć kilka scen! Ale nie potrafił. Obecnie pamiętał właściwie tylko tyle, że on, Anker i Hardy pojechali na Amager. Oraz nieco wyraźniej sekundy tuż przedtem, nim padły strzały. W okresie po tym wydarzeniu jego wspomnienia opierały się na tym, co opowiedzieli mu inni.

Carl zaczął odczuwać łaskotanie w palcach; był to znak ostrzegawczy, że musi okiełznać myśli. Co w tym dziwnego? Cała ta sytuacja była surrealistyczna i doprowadzała go do szaleństwa. Rok czy dwa po strzelaninie kilka razy czuł narastające wrażenie dyskomfortu, które doprowadziło go niemal na skraj załamania. Nie potrzebował powtórki, szczególnie teraz.

Dlatego starał się sobie przypomnieć miękki policzek Lucii przytulony do swojej twarzy, jej wilgotny oddech i delikatny głosik. Na chwilę pomogło, ale potem układanka z przeszłości uderzyła go ze zdwojoną siłą.

Tamtego dnia przed wielu laty na Amager padał deszcz. Hardy, Carl i Anker dotarli do walącego się baraku, w którym sąsiad znalazł starszego mężczyznę, Georga Madsena, z gwoździem w czaszce. Gdy ubrani w białe kombinezony otworzyli drzwi, uderzył w nich ostry fetor zwłok. Mężczyzna siedział na krześle; na jego szarozielonej twarzy widać było pęcherze, a martwe oczy wyglądały jak ze stearyny. Niepiękny obrazek.

Sąsiad powiedział, że zaniepokoił go zapach, dlatego Hardy otworzył okno – teraz Carl to sobie przypomniał. Stary, dobry Hardy, wysoki jak topola i pewny jak silnik diesla. Zawsze robił to, co należy.

Hardy, który był również majsterkowiczem, od razu stwierdził, że gwóźdź w czaszce zmarłego to Paslode, a sama gwoździarka akumulatorowa leży obok na stole. Carl sobie przypomniał, że go to zdziwiło, bo dlaczego przestępcy nie zabrali ze sobą narzędzia zbrodni? W końcu było coś warte.

Carl kilkakrotnie przełknął ślinę i znów ogarnęło go poczucie niepokoju. „To dlatego, że myślisz wyłącznie o samej strzelaninie, Carl” – powiedziała kiedyś Mona i miała rację. Bo kilka sekund po wystrzałach było już po wszystkim. Anker został trafiony prosto w klatkę piersiową i leżał na podłodze, jakby się mogło wydawać – bez życia. Trochę dalej leżał Carl, draśnięty przez kulę w skroń. Hardy’ego trafiono w plecy.

„Dlaczego nie zareagowałem racjonalniej, do kurwy nędzy?” – pomyślał Carl. Ale teraz, próbując usilnie przywołać wspomnienia, zrozumiał, że stało się tak dlatego, że Hardy został trafiony sekundę po nim i upadł na Carla, przygważdżając go do ziemi swoim ogromnym korpusem. Carl leżał jak sparaliżowany, ale kto by tego nie robił? – myślał teraz. Przez drzwi do pierwszego pomieszczenia widział wyprostowaną sylwetkę we flanelowej koszuli w czerwoną kratę; niczego więcej nie dostrzegł. Chwilę potem sprawcy rozmawiali ze sobą w przedsionku, a wtedy poważnie ranny Anker nagle wygiął ciało w stronę obcych i próbował wyjąć pistolet, krzycząc, że mają przestać.

Były to jego ostatnie słowa, nim strzelili mu w serce.

Potem wielokrotnie pytano Carla, o czym rozmawiali przestępcy, ale nie potrafił rozszyfrować ich mamrotania.

Gdy kilka lat później do gry wkroczyła holenderska policja z teorią, że sprawa może mieć związek z podobnymi incydentami, rozgrywającymi się w środowisku narkotykowym na przedmieściach Rotterdamu, Carl doszedł do wniosku, że mógł nie rozumieć zabójców, bo mówili po niderlandzku.

Carl westchnął. Co ma myśleć o sprawie Holendrów? W dzisiejszym akcie oskarżenia wspomniano, że w walizce na jego strychu znaleziono półtora kilo kokainy i heroiny oraz mnóstwo obcej waluty. O przechowanie walizki poprosił go Anker Høyer, czemu prokurator nie dał wiary, więc Carla podejrzewano o przemyt narkotyków, handel nimi oraz ewentualny współudział w zabójstwie. Poza tym stwierdzono, że Anker Høyer wielokrotnie kontaktował się z ludźmi powiązanymi z szajką narkotykową z Holandii. Holendrzy znaleźli na to mocne dowody, choć Carl nie miał na ten temat zielonego pojęcia. Ale kto wie? Tylko czy Anker miał też kontakty z mechanikami z Sorø? Kilka miesięcy po strzelaninie i śmierci Ankera zabito mianowicie dwóch mężczyzn ze środowiska narkotykowego w Sorø, również za pomocą pistoletu na gwoździe i w ten sam sposób, co starszego mężczyznę z Amager, który okazał się wujem jednego z nich. Ale co to wszystko miało wspólnego z Carlem?

Po głębszym namyśle doszedł do wniosku, że przez wszystkie te lata powinien był walczyć o dostęp do śledztwa w sprawie gwoździarki, ale po pierwsze, nie byłby w tej sprawie obiektywny, a po drugie – miał co robić. Poza tym przez cały czas zgodnie z prawem sprawę prowadził jego kolega, Terje Ploug.

Na więziennym korytarzu rozległ się metaliczny brzęk. Niewiele dźwięków przedostawało się przez grube drzwi, ale ostry odgłos metalu upadającego na podłogę przenika przez prawie wszystko.

Carl przysunął się do ściany i jeszcze raz skierował wzrok na okno. Pancerna szyba na jednym, a kraty w drugim – tyle było widać przy otwartym panelu. Ale na co tu właściwie wyglądać? Wysoki płot, drut kolczasty i tyle. Krzyki na dworze też powoli cichły.

Carl zamknął oczy.

Co dalej działo się w sprawie? Musiał po prostu się nad tym zastanowić i podejść do tego jak detektyw.

On i Assad pojechali do Sorø, bo Carl musiał potwierdzić, czy koszula flanelowa, którą jeden z zabitych mechaników miał na sobie, jest tego samego typu jak ta, którą Carl widział podczas strzelaniny na Amager.

Uśmiechnął się przelotnie, bo wtedy, podczas wyjazdu do Sorø, on i bardzo niedoświadczony Assad wykonywali razem jedno ze swoich pierwszych wspólnych zadań. Siedząc wówczas za kierownicą, myślał, że wolałby mieć u boku Hardy’ego, ale patrząc z perspektywy, nie był już tego taki pewien. W tamtym czasie nie znał przecież Assada tak, jak dziś.

Światło w celi zgaszono, więc ściany rozjaśniała tylko poświata wpadająca do środka przez panele okienne. „Czyli pewnie dziesiąta” – pomyślał Carl.

Kilka dni po wizycie w Sorø tamtejszy zespół śledczych zatrzymał podejrzanego o zabójstwa obu mechaników faceta, który często nawiedzał ich warsztat. Ale widać dowody były niewystarczające, bo go wypuszczono. Carl nie pamiętał, co potem się z nim działo. Czy w ogóle go wypytano, co mechanicy wiedzieli o wujku? Może Rose i reszta mogliby kolesia odszukać i trochę przycisnąć.

Carl wziął głęboki wdech. Zaraz po informacji o zatrzymaniu tego człowieka w Sorø, Mørck, o dziwo, dostał pierwszego napadu paniki. Ależ to było, cholera, kosmicznie nieprzyjemne, tak zupełnie utracić kontrolę nad własnym ciałem. Nie móc oddychać. Trwać w chwili, w której dociera do ciebie świadomość, że właśnie tak człowiek się czuje tuż przed śmiercią. Ale widocznie tak miało być, bo dzięki temu wydarzeniu poznał Monę.

Z korytarza dobiegło więcej metalicznych brzęknięć, więc Carl podniósł się na pryczy, nasłuchując intensywnie i opierając się o ścianę.

Znów zaległa cisza. Pomyślał, że strażnicy więzienni mają co robić nawet o tej porze, bo czegoś takiego jak wizyty w toalecie po prostu nie da się wpisać w grafik.

Wracając myślami do dnia, w którym znaleźli się w altanie na Amager, Carl wiele kwestii mógł uznać za zastanawiające. Według medyków sądowych Georg Madsen nie żył od ośmiu–dziesięciu dni, gdy na miejsce przybyli Hardy, Anker i Carl. Dlaczego sprawcy po sobie nie posprzątali? Nie usunęli gwoździarki, nie wynieśli zwłok i nie wykonali mnóstwa innych czynności? Przecież czasu było aż nadto. Lub chociaż nie podłożyli ognia pod altankę, która na sto procent spłonęłaby doszczętnie w dziesięć sekund? Czy naprawdę chodziło o to, by na miejsce przybyła policja? A podążając tym tropem, czy to właśnie Anker, Hardy i Carl mieli przyjechać? Po krótkiej porannej relacji prokuratora i przedpołudniowym przesłuchaniu przez DUP ta hipoteza wydawała się budzić zainteresowanie prokuratury, i to nie bez racji. Jakim cudem zabójcom udało się tak punktualnie dotrzeć na miejsce? Czy ich ostrzeżono? Czy obserwowali tę ruderę? Tak, oczywiście, że dano im cynk, teraz to rozumiał. Ale kogo zatem mieli na celowniku? Ankera? Czy on i Hardy stali się po prostu przypadkowymi ofiarami?

A co ze zwłokami, które znaleziono w skrzyni pod domem Georga Madsena, gdy trzy lata później go zburzono? Skrzyni zawierającej również fałszywe dowody przeciwko Carlowi i Ankerowi, które datowano na kilka lat przed strzelaniną. Jak to się miało do sprawy?

W drzwi celi Carla coś uderzyło z hukiem. Było to bardzo niepokojące, więc Carl wstał i stanął pośrodku pomieszczenia. Czy po drugiej stronie ktoś się bije? Tak to brzmiało.

Nabrał powietrza w płuca i wstrzymał je na chwilę, słysząc szczęk klucza przekręcanego w zamku.

Drzwi w więzieniach otwiera się do środka, co jest wygodne dla personelu, ale niespecjalnie korzystne dla kogoś, kto siedzi w celi, wyczekując, i nie ma czym skutecznie zablokować drzwi, choć musi zakładać, że osoba pragnąca wejść do środka o tej porze nie ma dobrych zamiarów.

Carl intensywnie wpatrywał się w drzwi. Miał do wyboru albo stanąć po przeciwnej stronie, chroniąc plecy, albo odwrotnie – przejąć inicjatywę i od razu stawić opór. Wybrał to drugie.

Drzwi uchyliły się nieco zbyt ostrożnie, bo intruz zapewne nie chciał się narazić na atak. Carl przeniósł ciężar całego ciała na lewą nogę, a prawą tak mocno kopnął w drzwi, że aż chrupnęło mu w kolanie.

W rezultacie usłyszał głośne przekleństwa i wyrzekanie, po których nastąpiło głuche łupnięcie o podłogę, co zapewne oznaczało, że ten, kto zamierzał dostać się do środka, leży teraz na ziemi i jęczy.

Carl wyskoczył przez otwarte do połowy drzwi i zobaczył „Króliczego Fiutka”, który stał przed nim z ostrym jak igła zakończeniem plastikowego widelca skierowanego w jego stronę tak, żeby momentalnie ugodzić go w brzuch.

Ale gdy napastnik zamierzał zadać cios, Carl wykonał unik, w wyniku którego igła trafiła go w dłoń. Następnie odwrócił rękę i widelec przełamał się wpół.

„Króliczy Fiutek” przez chwilę stał bezradny. Właśnie pozbawiono go czubka broni, a tym samym zniweczono jego plan, ale i tak tępym końcem dźgnął Carla mocno w brzuch. Na jego białej koszulce pojawiła się plamka krwi, ale to było nic w porównaniu z krwotokiem, którego doznało ramię „Króliczego Fiutka” po tym, jak Carl wyjął czubek widelca z dłoni i dwoma szybkimi ciosami dźgnął nim napastnika.

„Króliczy Fiutek” zrobił kilka kroków w tył i upadł, wrzeszcząc tak, jakby nigdy przedtem nie posmakował porażki. Carl dostrzegł teraz, że oprócz leżącego na podłodze „Króliczego Fiutka”, który obecnie nie wyglądał na specjalnie sprawnego, na korytarzu stoi jeszcze dwóch innych więźniów. Pospiesznie wymienili spojrzenia i oddalili się schodami na wyższe piętro.

Dopiero wtedy Carl wezwał pomoc.

Potem się okazało, że jeden z więźniów, być może podczas wizyty w toalecie, powalił na ziemię strażnika Petera „Wyjca”, pełniącego dwudziestoczterogodzinny dyżur, zabrał mu klucze i wypuścił kilku innych osadzonych. Ale Carl widział tego strażnika, kiedy ten leżał nieco dalej na korytarzu i jęczał, i zwrócił uwagę na jego teatralne próby podniesienia się, gdy jego koledzy przybyli pędem na miejsce. Była to godna pożałowania, dyletancka gra aktorska, która – jak Carl mniemał – wypadłaby znacznie lepiej w dorocznej komedii szkolnej w szkole na Skolegade w Brønderslev. W tej sytuacji zostanie naturalnie wszczęte dochodzenie wewnętrzne i sesja debriefingowa z wszystkimi pracownikami, którzy tego wieczoru byli w pracy. Tak wyglądała procedura, ale Carl miał pewność, że Peter „Wyjec” uniknie procesu, a w najlepszym wypadku dostanie dodatkowo kilka dni chorobowego.

Natomiast Carl już wiedział, że ma do czynienia ze zdemoralizowanym strażnikiem. Wiedział też, że od tej chwili musi przez cały czas oglądać się za siebie jak antylopa, za którą goni sfora hien.

Zraniona ręka pulsowała i Carl nie zasnął przez resztę nocy. Była to druga nieprzespana noc z rzędu i brak snu zaczął już dawać mu się we znaki.

6

Poniedziałek 28 grudnia 2020, przedpołudnie

ASSAD

Szef Wydziału Zabójstw, którego rzadko można było zobaczyć w mundurze policyjnym, wyszedł przed Komendę Główną w Kopenhadze i przesunął wzrokiem po grupie zebranych ludzi. Stało przed nim co najmniej pięćdziesięcioro dziennikarzy i operatorów kamery, którzy teraz zziębnięci przestępowali z nogi na nogę pośród obłoków białej pary, powstającej przy zetknięciu się ich gorących oddechów z lodowatym powietrzem.

Na samym przedzie stał Assad, potwornie przemarznięty, ale przecież zawsze tak cierpiał wraz z nastaniem zimy. „Gdzie te palmy, gdy ich potrzebujemy” – pomyślał i zaśmiał się w duchu. Spojrzał na zegarek; była punktualnie dziesiąta. Nie widział nigdzie Rose ani Gordona.

– Dziękuję za tak liczne przybycie, mimo późnego powiadomienia – zagaił Marcus Jacobsen i skinął głową w stronę wyciągniętych do niego mikrofonów. – Jak wynika z komunikatu, udało się wyjaśnić przeważającą część najpoważniejszych przestępstw z ostatnich trzech dekad. Udało się też zdekonspirować siatkę zabójców pod przewodnictwem jednej z najbardziej prominentnych kobiet biznesu w naszym kraju, Sisle Park. Wielu z nich ujęto, a sama Park zmarła. Dla stojącego przed państwem zagłębianie się w szczegóły tych rozlicznych spraw byłoby zbyt ambitnym zadaniem, ale mogę powiedzieć, że wiele zgonów, które na przestrzeni lat uznawano za wynik nieszczęśliwych wypadków lub samobójstw, dzięki sumiennej pracy policji zostało teraz zdemaskowanych jako zabójstwa. Wśród nich znajduje się sprawa znanego polityka Pallego Rasmussena oraz porwania Birgera von Brandstrupa, a ostatnio Mauritsa van Bierbeka, którzy, jak możemy ze smutkiem ogłosić, również nie żyją.

Las rąk uniósł się gwałtownie, wszyscy zaczęli się przekrzykiwać, ale szef Wydziału Zabójstw, nie chcąc odpowiadać na pytania, zastukał w stojący przed sobą mikrofon, aż wśród zebranych znów zapadła niechętna cisza.

– Dzisiaj nie będę odpowiadać na pytania dotyczące poszczególnych spraw ani samego dochodzenia, ale w nadchodzących tygodniach opublikowana zostanie lista wszystkich przestępstw. Musimy wziąć pod uwagę liczne rodziny ofiar, które powinny zostać wyczerpująco o wszystkim poinformowane w pierwszej kolejności. – Jacobsen spojrzał na zgromadzonych; jego wzrok nie zatrzymał się na twarzy Assada, choć patrząc na niego, Marcus wyglądał, jakby właśnie wypił szklankę octu doprawionego świeżo wyciśniętym sokiem z cytryny. – Kopenhaski Wydział Zabójstw dysponuje wiedzą o nieprawidłowościach w niektórych z tych śledztw i tylko dzięki niezmordowanej pracy i wysokim ambicjom naszych detektywów te stare sprawy w ogóle zostały wyjaśnione. Jak wiecie, sprawy zabójstw w Danii nigdy nie ulegają przedawnieniu; podobnie rzecz się ma z pytaniami, na które nie padły odpowiedzi. Gdy ktoś odbiera życie drugiemu człowiekowi, nigdy nie można tego zapomnieć ani poniechać wymierzenia za to kary.

– Kto wyjaśnił te sprawy? – krzyknął ktoś głośno.

– Czy to nie Departament Q? – dodał ktoś inny.

– Owszem, Departament Q również w tym uczestniczył – odparł szef Wydziału Zabójstw i zrobił krótką pauzę. – Ale przede wszystkim musimy pochwalić samych siebie za nasze rejestry, akta spraw i doskonałą archiwizację danych oraz materiałów dowodowych. Przełożyły się one na to, że byliśmy w stanie znaleźć jakąś prawidłowość i połączyć ze sobą pozornie niezwiązane sprawy.

– Kto jeszcze uczestniczył w śledztwie oprócz Departamentu Q? – krzyknął znów ten pierwszy, ale szef Wydziału Zabójstw tylko się uśmiechnął.

– Spokojnie, w najbliższym czasie będą państwo mieli o czym pisać – zakończył. I nim ktokolwiek się spostrzegł, człowiek w czarnym mundurze już wracał do budynku.

Assad rzucił za nim ciężkie spojrzenie. To nie był szef, którego znał i wobec którego miał dług wdzięczności. Ten, który kilka dni wcześniej mu pomógł i nie dopuścił do tego, by rodzinę Assada prześwietlono pod kątem lojalności wobec policji.

Westchnął, gdy poczuł na ramieniu czyjąś dłoń.

– Jak dostaliście tę sprawę, Assad? – spytał jasnowłosy mężczyzna o przyjaznym spojrzeniu, który podał Assadowi rękę. – Jestem z Venstrepressen. Benny Falck Olsen – dodał, gdy Assad uścisnął mu dłoń.

Assad spuścił głowę i zmierzył go wzrokiem spod krzaczastych brwi.

– Wie pan co, panie Olsen – odparł. – Najlepiej zwrócić się z pytaniami bezpośrednio do szefa Wydziału Zabójstw.

– Jasne! Pańskiego kolegi, Carla Mørcka, dziś tu nie ma. Nadal siedzi w więzieniu? – spytał Olsen, a grupa dziennikarzy przecisnęła się bliżej Assada, otaczając go.

– O czym pan mówi? – spytał Assad. Jakby nie wiedział, że w kontekście uwięzienia Carla nie wolno przywoływać z nazwiska. Trzeba więc trzymać język za zębami.

– Skoro go nie ma, to gdzie jest? – rzucił inny dziennikarz, ale Assad nie dał się nabrać.

– Słuchajcie! Jest poniedziałek rano, więc chyba rozumiecie, że wiele wielbłądów jeszcze nie dotarło do koryta, zastanówcie się.

Benny’ego Falcka Olsena zatkało, a Assad skorzystał z okazji i jego solidny korpus oddalił się od tłumu.

Kwadrans później zadzwoniła Rose. Ona i Gordon stali za stadem dziennikarzy i nim pismaki ich zwąchały, udali się w stronę centrum i teraz siedzieli w piwnicach restauracji Nytorv, po skosie od sądu miejskiego.

– Marcussen, ten głupi bydlak – brzmiały pierwsze słowa Gordona, gdy Assad wszedł do lokalu. Najmłodszy członek Departamentu Q nie wyglądał najlepiej. Wciąż był blady; odcisnął się też na nim lęk, wywołany przez pełen grozy czas przebywania w przedsionku śmierci. Dni, kiedy Sisle Park go więziła i na jego oczach wykonała egzekucję jednej ze swoich ofiar za pomocą śmiercionośnego zastrzyku. Gdyby nie Carl, Rose, a w szczególności Assad, udałoby się jej wykonać iniekcję również Gordonowi i wpuścić zawartość strzykawki do jego krwiobiegu. Przed zaledwie dwoma dniami lekarzom ze Szpitala Królewskiego udało się wydobyć koniuszek igły z jego ciała i podłączyć kroplówkę z soli fizjologicznej. Trwał przy nim nawet kapelan szpitalny, próbując ulżyć jego strasznym mękom, spowodowanym byciem naocznym świadkiem cierpienia i potwornej śmierci współwięźniów. Teraz brakowało mu przede wszystkim snu, by móc ruszyć z miejsca. Bo choć wszyscy go o to prosili, Gordon nie chciał za skarby świata iść na urlop. Pragnął na równi z innymi walczyć o Carla jak lew.

– Marcus ani słówkiem się nie zająknął ani o Carlu, ani o nas. Jakie to upokarzające – ciągnął Gordon. – To my i tylko my wyjaśniliśmy tę sprawę. Poza tym on wie, że cudem przeżyliśmy.

Assad skinął głową.

– Kilkoro dziennikarzy pytało mnie o Carla. Widać było po nich, że doskonale znają jego miejsce pobytu. Ale może jesteśmy zbyt surowi dla Marcusa, może on tylko próbuje chronić Carla przed osądem opinii publicznej.

Rose poklepała go po rozczochranych włosach.

– Assad, jesteś po prostu niesamowitą osobą, skoro tak myślisz, ale ja w to nie wierzę. Zamierzam wręcz odtąd nie spuszczać Marcusa z oczu, bo on dobrze Carlowi nie życzy. Widać jak na dłoni, że z rozmysłem ukrywa prawdę o tym, jak fatalnie Carl jest traktowany. Taki wyraz sympatii raczej nie wyjdzie Carlowi na dobre, co?

Assad pokręcił głową.

– Nie wyjdzie na dobre? Dobre co? O co ci chodzi?

– Żeby mu pomóc! Carl nadal nie przebywa w odosobnieniu, a minionej nocy o mały włos doszłoby do tragedii. Kilku innych więźniów próbowało go zabić, nie słyszałeś?

Ścięgna na szyi Assada się napięły.

– To nie może być prawda!

Rose powoli pokiwała głową.

– Powiedz mi tylko, kim są ci więźniowie. Już ja im pokażę, jak się zabija!

– Nie wiem, kim są, Assad, poza tym to wcale nie jest dobry pomysł. Wiem tylko od Mony, że więźniowie próbowali wedrzeć się do jego celi i go zadźgać, ale Carl ich zneutralizował. Jeden z nich, ten, którego nazywają „Króliczym Fiutkiem”, leży teraz w więziennym szpitalu. Zostanie mu postawiony zarzut napaści.

– Podoba mi się słowo „zneutralizował”. Brzmi, jakby go cudownie mocno bolało. – Między dwudniowym zarostem Assada przez moment można było dostrzec dołeczek od uśmiechu, ale wtedy do rozmowy wmieszał się Gordon.

– Assad, to niestety nie jedyna sprawa – powiedział. – Wczoraj przed więzieniem adwokat Carla został potrącony przez samochód. Znamienne, że to jeszcze nie zostało upublicznione.

Twarz Assada nagle się ściągnęła i pociemniała.

– Potrącony?! Ale z rozmysłem? Wiemy, kto to zrobił?

Rose znów pokręciła głową.

– Nie rozumiem. Komu tak bardzo zależy, żeby dopaść Carla? Co możemy zrobić? – spytał Assad.

– Obawiam się, że niewiele. Dochodzenie prowadzi teraz Niezależny Organ Nadzoru Policji. W związku z tym wczoraj zadzwonił do mnie Marcus i oświadczył, że pod żadnym pozorem nie wolno nam się mieszać w śledztwo. A jeśli zamierzamy zignorować ten rozkaz, to mamy się głębiej zastanowić, bo w naszym biurze zostawiono właśnie dwadzieścia raportów, które w ocenie szefa Wydziału Zabójstw mają wyższy priorytet. Jeśli będziemy się wtrącać w sprawę Carla, od razu wyśle nas na przymusowy urlop.

– Marcus by tego nie zrobił! – Assad był wstrząśnięty. W ostatnim czasie poważnie się zastanawiał, czy nie powinien szukać szczęścia gdzie indziej. Obecna sytuacja nie poprawiała tego stanu. Ale teraz chodziło o Carla, a on zawsze ma pierwszeństwo.

– Spytam wprost – oświadczyła Rose. – Czy myślicie, że Carl w jakimś stopniu może być winny zarzucanych mu przestępstw? Bo jeśli tak, to musimy omijać tę sprawę szerokim łukiem.

– Uważam, że jest winny w równym stopniu, co kot, którego moja żona karmi codziennie na schodach – odparł Assad i uderzył otwartą dłonią w stół.

– Tak. Dlaczego, do diaska, o to pytasz? Masz jakiekolwiek powody, by wątpić w jego niewinność? – dziwił się Gordon.

– Niewinność, może to za dużo powiedziane. Przecież znamy Carla. Bywa, że potrafi podejmować kontrowersyjne decyzje. Ale czy może być winny oskarżeniom… Właśnie to pytanie musimy sobie zadać. Zabójstwo i handel narkotykami – ja mówię, że za cholerę nie. Carl nie znosi tego gówna, a już na pewno żaden z niego zabójca. Czyli owszem, pod tym względem niewinny. Ale jeśli chodzi o wszystko inne: jaką wiedzę miał o poczynaniach Ankera Høyera oraz o kupie szmalu i prochach w walizce na jego strychu? To wie tylko on sam. Osobiście sądzę, że Carl wykazał się niebywałą naiwnością i być może też irracjonalnością – i to jest, miejmy nadzieję, jego jedyne przestępstwo.

– Czyli jest niewinny, ja też tak uważam – zgodził się Gordon.

Assad tylko pokiwał głową. Jasne, że właśnie w to muszą wierzyć.

– I co teraz? – Gordon odchylił się do tyłu, gdy postawiono przed nim talerz z wyjątkowo okazałą kanapką. Chyba go przytłoczyła.

– Musimy się dowiedzieć, kto stoi za „Króliczym Fiutkiem” i napadem na Carla – odparła Rose. – O ile wiem, on i Carl nie mieli osobistych porachunków. Poza tym trzeba zebrać wszystkie akta w sprawie, która jest nam znana jako sprawa gwoździarki, i porządnie się im przyjrzeć.

Gordon wbił widelec w chleb z łososiem, jakby kanapka miała sama z siebie wpaść mu do żołądka, ale dał sobie spokój i odłożył sztućce.

– Uda nam się znaleźć tego, kto potrącił adwokata Carla? – spytał. – No i chyba powinniśmy jakoś skłonić śledczych z DUP-u, by pomogli nam przenieść Carla z więzienia Vestre?

– Tak, ale musimy działać rozważnie i zanadto się nie wychylać. Jak zapewne wiecie, sami ryzykujemy sprawę w DUP-ie. Zdaje się, że to się nazywa nieumotywowane dochodzenie wewnętrzne. Jako bliscy koledzy mamy problem z bezstronnością – stwierdziła Rose.

– W takim razie musimy działać dyskretnie – odparł Gordon.

– Byleby DUP i Marcus się nie dowiedzieli, to będzie dobrze – zgodziła się Rose.

– Jakie to miałoby być więzienie? Moim zdaniem jakieś bez krat – oznajmił Assad.

– Może nie aż tak, ale coś w tym stylu. Myślałam o zakładzie w Slagelse. Siedzi tam wiele osób w areszcie tymczasowym, a na zachodnią Zelandię mamy na tyle blisko, że od czasu do czasu możemy się tam wybrać – odparła Rose.

Zakład w Slagelse? Assad próbował go sobie przypomnieć. Czy on i Carl tam nie byli, by przesłuchać osadzonego? Owszem, byli. Ale kiedy? Czy nie jakiś rok temu? I z kim się wtedy spotkali? Pamiętał tylko dobrze ciastko, co prawda suchawe, ale nadające się do maczania w kawie.

– No i któreś z nas musi przez cały czas przebywać w biurze i pozorować jakieś działania ze sprawami, które zostawił nam Marcus, tak żeby nie nabrał podejrzeń – ciągnęła Rose. – Ale przede wszystkim ta osoba musi informować nas o sprawie i wyszukiwać dane dla pozostałych z nas.

– „Pozostałych z nas”, powiadasz? Czyli to nie ty zostaniesz w biurze, Rose. W takim razie kto? Assad? – spytał Gordon.

Usta Rose ułożyły się w coś na kształt uśmiechu.

– Ale z ciebie bystrzak, Gordonku. Oczywiście, że będziesz to ty. Masz wykształcenie prawnicze, w dodatku fantastycznie ogarniasz kompleksowe sprawy. Poza tym nie wyślemy cię w teren, dopóki nie nabierzesz sił, prawda?

Gordon niechętnie skinął głową, a Assad nieco zbyt energicznie poklepał go po ramieniu.

– A ty, Rose? Bo jeśli masz po prostu popylać na równi z resztą, to pamiętaj, że kiedy ślepy będzie wiódł kulawego, to obaj wpadną do rowu. – Gordon nie wydawał się zachwycony taką perspektywą.

– Ale ja zawsze mogę was z niego wyciągnąć – zaśmiał się Assad.

Rose spuściła wzrok, będąc myślami daleko stąd.

– Gordon, tak sobie myślę, że powinieneś zagłębić się w sprawę, którą nazwiemy sprawą Carla, i to od samego początku. A poza tym spróbuj zdobyć informacje o potrąceniu adwokata – powiedziała, po czym zwróciła się do Assada: – A ty? Jak sądzisz, gdzie najbardziej się przydasz?

Jego zmęczona twarz się skurczyła, gasząc uśmiech, na który dopiero co się wysilił.

– Wiesz co? Zastanawiałem się nad tym, dokąd Carl i ja wyjeżdżaliśmy razem pierwszy raz. To było Sorø, gdzie zabito tych dwóch mechaników. W każdym razie nie zrobiliśmy tego ani Carl, ani ja. – Assad wzruszył ramionami; był to najwidoczniej dowcip. – Tamtejsza policja aresztowała później człowieka podejrzewanego o to zabójstwo, ale go wypuszczono z braku dowodów. – Assad skinął głową. – Chyba zaraz zadzwonię do żony i powiem jej, że ma nie czekać na mnie z klopsikami dawood basha, choć są przepyszne. Spróbuję się dowiedzieć, kto był tym podejrzanym, i złożyć mu pokojową wizytę.

– A ty, Rose? Czym się zajmiesz? – spytał Gordon, który przysunął do siebie talerz i jednak odgryzł kawałek łososia.

– Ja? – zawahała się Rose. – Postaram się porozmawiać z ludźmi z DUP-u.

– A jeśli ci się nie uda?

– To się zastanowimy, czy nie zagrozić im, że pójdziemy do prasy i opowiemy, przez co przeszedł Departament Q w związku ze sprawą Sisle, tak żeby zdobyć dla Carla i dla nas samych jakieś społeczne poparcie. Marcus nie będzie nam dyktował warunków, bez względu na koszty.

[1] DUP jest akronimem od Den Uafhængige Politiklagemyndighed, co można przełożyć jako Niezależny Organ Nadzoru Policji. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).