Karolina Mżyk

manufaktura pióra

© Karolina Mżyk, 2021

Słowa bywają nieokrzesane i czasami brak im pokory.

„manufaktura pióra” to zbiór wierszy, które próbują uporządkować świat.

Niektóre uczucia najlepiej jest ubrać w wiersze.

ISBN 978-83-8245-113-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. manufaktura pióra

2. Prolog

3. I

4. Autobiografia

5. Mur

6. Autoironia

7. Strażnia

8. Firmament

9. Oda do lęku

10. Zastrzyk do bania się

11. Narysuj swoje myśli

12. X

13. Miraż

14. Cięcie

15. Niebo

16. Czy warto się bać?

17. Bruk

18. Krzyż

19. Stacja III

20. Renesans

21. Spopielenie

22. Feniks

23. Gołębie

24. Rabarbar

25. II

26. Zakochanie

27. Kwiaty

28. Królewna

29. Prochem jesteś

30. Zaświaty

31. Porcelana

32. „Chcę być…”

33. Tęsknienia

34. Prysznic

35. Raj

36. Serce

37. Drgania

38. III

39. Lockdown

40. Bądź mi

41. Herbata

42. Szkoła uczuć

43. Woda

44. Księżyc

45. Jesień

46. Zima

47. Śnieg

48. Zamieć

49. Eksplozja

50. Szpara

51. Apetyt

52. Miód

53. Preludium

54. Ramiona

55. Pajęczyna

56. Dobranoc

57. Dedykacja

58. Przełamane lody

59. Obraz

60. Oddanie

61. Czerwień

62. Reklama

63. Wiersz, który kiedyś zyska tytuł

64. Poranek

65. Epilog

66. Biały wiersz

67. Historia

Prolog

Słowa bywają nieokrzesane

Stawiam je kantem — czasami kaleczą palce

Stawiam je z czułością — lekko łaskoczą duszę

Stawiam je tak jak czuję

Miodem zalewam tylko dobre wspomnienia

nie ma nic złego w odrobinie słodyczy

Zastrzegam jej tylko jedno — musi być szczera

Drogi Czytelniku!

Książkę, którą właśnie czytasz, podzieliłam na trzy segmenty.

I — Wiersze, w których wątpię.

II — Wiesze, w których odzyskuję wiarę.

III — Wiersze, w których zatrzymuję szczęście.

Mam nadzieję, że uda Ci się w nich odnaleźć siebie.

I

Autobiografia

U mnie wszystko jest jak dawniej

Tylko czasem się przestraszę

Tylko czas mi stanie w dłoniach

Wyjdę z siebie

Stanę obok

Bywam doniczegowata

U mnie wszystko jest jak dawniej

Tylko oddech czasem zgubię

Tylko świat mi trochę urósł

Ja w nim

(Czasem nie)

Chcę żyć

Mur

Wznoszę mur

Cegła

Dwie

Trzy

Coraz cięższe powietrze spada mi na głowę

Coraz szybciej oddycham

Wyplewiam wszystkie kwiaty krzewy i liście

Już nie ma we mnie ogrodu

Ziemia wewnątrz mnie jałowieje

Staję się skałą

Jestem zimna i oschła

Powoli usycham

Usycham i tonę

Pomimo nadmiaru powietrza

Autoironia

(Krótki wiersz o napadzie lęku)

Nade mną niebo bije liliawe

Różowo złotym błyszczy szadź

Świt rozpoczął codzienną zabawę

Czegóż się bać

Niebo barwą mieni się złotą

By jaskółkami na straży dnia stać

Nocną błahość rozbłysnąć z ochotą

Czegóż się bać

Złotym półcieniem spowijane domy

Z rosą na szybach w oplotach ich kadź

Dzień rozbija mnie na atomy

Czegóż się bać

Strażnia

Czasem

trzymam oddech

z braku tchu

I z moich myśli

rozstawiam strażnie

Ty

dla zabawy

wzbudzasz ze mnie strach

A ja boję się

na poważnie

Firmament

Zapytałam raz Księżyca

— Jak z góry wygląda miasto?

Nie zdążył odpowiedzieć

Zasnął

Teraz lodowy żyrandol

Oświetla niepomalowane paznokcie

Zrozum dlaczego

są czerwone

Oda do lęku

Mogłabym napisać o Tobie wiersz

Lecz na samą myśl zamarza mi atrament

Ostrzę papier o kant myśli

Ale to ona puszcza mnie kantem

Mogłabym napisać o Tobie pieśń

Lecz na sam jej dźwięk kostnieją mi struny

Płuca rozbijam o okamgnienia

Które ślepną

Mogłabym nie pisać o Tobie nic

Mogłabym rozluźnić ściśnięte gardło

Chociaż spróbować rozluźnić myśl

Ale to na nic

Jutro i tak znowu przyjdziesz

Zastrzyk do bania się

Częstował powoli

Wstrzykiwał się pomiędzy głoskami

Potem zamiast głosek

Zaciekłość rosła

Rosła proporcjonalnie

Do lęku

Obaw

I za dnia

Z dnia na dzień wieńczy swe dzieła

Z dnia na dzień zamienia mnie

Z dnia na dzień poi mnie strachem

Rozbija mnie jak szkło

Narysuj swoje myśli

Dzisiaj są zbyt kanciaste

Przepełnione strachem

Kaleczą palce — ale tylko odrobinę

By potem móc się rozbić o krawędź serca

Kaleczą duszę — choć zupełnie niepotrzebnie

Z tęsknoty pęka już sama

Narysuj swoje myśli

X

Okrzyk bólu i moja nadzieja

Wiatr

Wiatrówka

Onomatopeja

Miraż

Nikt mnie nie nauczył jak odcinać mgłę

Wklejoną starannie w skrawki myśli

Czyjaż to ręka zasiała zamęt

Pod moim dachem nieba?

Oczy zaklejam na mgłę — spokojnie

Głaszczę je lekko rzęsy opuszkiem

Nim na sen usnę przetrę je z wolna

Ślepnę

Cięcie

Palcem ujmuję ślad Twojej blizny

Która Cię dzieli na dwoje — z równa

Dwie połowy jak osobne byty

Oddają ukłony osobnym półcieniom

Oczy emocji i usta zachwytów

Z każdym palcem co dech bielejesz

Krew mi zalewasz

Krwią mnie przelewasz

Ale to nie Ty mnie zbawisz

Niebo

A może lepiej jest w Twojej Niebieskości?

A może pośród chmur nie brak jest czułości?

Może wśród białego mchu śpi zamknięta

Osoba Święta

A może u Ciebie tam jaśniejsze jest powietrze?

A może u Ciebie tam zamykają lilie w wiersze?

Może wśród białego mchu z nad opoki

Patrzy Anioł Jasnooki

A może zbieleje noc kiedy stanę w Twoim progu?

Z Niebieskości Twojej powiem Tobie memu Bogu

Zamknij liliję w lekki sen i na ziemię

Ześlij w piosence Aniołowej

Czy warto się bać?

Słońce i tak wzejdzie co rano

Rozświetli parkan co mieni się we dnie

I będzie tak jak zaplanowano

Ze mną czy beze mnie

Jesień i tak przyjdzie tak samo

I liść pod stopą tak samo się zemnie

Po każdej nocy przyjdzie i rano

Ze mną czy beze mnie

Bruk

A żeby mi było bardzo lekko

Opiewam Cię moją piosenką

Bo kiedyś zabraknie słów

Pozostanie wtedy z okna

Świat przeżegnać ręką

A potem tylko skok

I do bruku marsz

Lecąc do góry tułowiem

Obłoki aluminiowe

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.