Marta Tondera-Tuzinek

Manowce

Projektant okładki Maciej Dukata

© Marta Tondera-Tuzinek, 2021

© Maciej Dukata, projekt okładki, 2021

Dobrze, że jesteś.

Może spotkamy się w jakimś wierszu.

Może miniemy między wierszami…

Tyle tu przestrzeni, a dosłowność taka ciasna.

ISBN 978-83-8245-656-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Manowce

2. Błękitnienie

3. Tam — hen

4. Krawędzie czasu

5. Nagie drzewa

6. Znikanie

7. Ptaki nad wodą

8. Wschód księżyca

9. Zapachniało bzem i szczęściem

10. Poruszenia

11. Słuchałam Poety

12. W ogrodzie niespełnionych snów

13. Byle gdzie

14. Komu, komu

15. Klucze na niebie

16. Welon lipcowy

17. Nie smuć się tak głośno

18. Maki

19. Noc Kupały

20. Bezdrożenie

21. Ogródek

22. Poetce

23. Istnienia

24. Drogę jasną

25. Rumiankowe wdzięki

26. Jedwabnymi opuszkami nieba

27. Ogień

28. Ogród zimowy

29. Wśród ściernisk gwiżdże wiatr

30. Pobrzeżnie

31. Impresje

32. Pejzaż przedzimowy

33. Zielonym Poczochrańcom

34. Nic za darmo

35. SONETY MALACHITOWE

36. Sonet I

37. Sonet II

38. Sonet III

39. Podziękowania

Zielonym Poczochrańcom

Błękitnienie

Tak jest dobrze — po horyzont czas się dłuży,

Spokój zmierzchu dzikim chabrom oczy mruży,

Nieskończenie błękitnieją nam jeziora,

W jakieś jutro wolno płynie jakieś wczoraj.

Tak jest dobrze — nieskończenie, nieskończenie,

Nieskończone błękitnienie, błękitnienie,

Spokój zmierzchu dzikim chabrom oczy mruży,

Tak jest dobrze — za horyzont czas się dłuży.

Tam — hen

Tam — hen, tam — sen

Wolność kołysze —

Zapachem traw,

Szumem drzew

Pieści ciszę.

Nieodgadniona dal

Bezdroży

Kuszący zapach ma

Rozkoszy,

Z życzliwie jasnych gwiazd

Ułoży

Obietnic

Wielki Wóz.

Tam — hen, tam — w sen

Karocą marzeń

Przez noc po świt

Słońcem znów

Się oparzyć.

Krawędzie czasu

Równiny tęsknot po brzeg niepewności,

Podskórne żyły błękitu i złota,

Robak i diament na wyschniętej kości,

Wątpliwa świętość, wątpliwa sromota.

W postaci własnej wpatrzona przepaście,

W promieniach zmarszczek wokół tafli oczu —

Samotność klifu wyrzeźbiona w czasie —

Z krańcem skąpanym w niebieskim przeźroczu.

Karmią się wdzięcznie skrzydlatym początkiem

Rozlewy pragnień i odpływy znaczeń.

Bursztyn — sarkofag na wieczną pamiątkę

Chwili zdumionej niedaremnym płaczem.

Nagie drzewa

Za oknami nagie drzewa

W siwe tiule ubrał mróz.

Żaden ptak im nie zaśpiewa,

Wiatr się śmieje z trupich póz.

Nieprzychylny rzewnym śpiewom

Długiej zimy cierpki smak.

Zamrożonym, bladym drzewom

Braknie sił, by skrzypieć w takt.

Do ziemi gną się ramiona

Strudzonych drżeniem brzóz.

Czy przyjdzie wiosna spóźniona

Gdy strącą ciężar z łóz?

Do ziemi szklą się łańcuchy

Zmarzniętych szlochów wierzb —

Splatają z zimna podmuchów

Surowy, gorzki wiersz.

Zapomniałeś już o wiośnie,

Obietnicach wonnych bzów.

Gdzież ten świergot, co radośnie

Pierwszą miłość witał znów.

Minął wdzięczny pląs motyli

I wylewność letnich burz

Niech się z deszczem nie pomyli

Łez jesiennej pory już.

Za oknami nagie drzewa

W siwe tiule ubrał mróz.

Żaden ptak im nie zaśpiewa,

Wiatr się śmieje z trupich póz.

Znikanie

Dokąd, dokąd —

Od czasu do czasu.

Nie mów, dokąd —

Do łąki, do lasów.

Od słów i od niechcenia

W niedosłowność

Nie do uwierzenia.

Dokąd, nie wiem już, dokąd

To chyba jest znikanie,

Bo tak niepostrzeżenie

Mgliste,

A ciężkie jak kamień

I szare.

Dokąd, dokąd

To dziwne znikanie —

Nie wiem, gdzieś

Za rzekę, za pamięć,

Od ścian i od bełkotu

W niedosłowność

Żurawiego lotu.

Dokąd, dokąd —

Od czasu do czasu,

W niepojętość

przedwiecznych barw,

Do zwierciadeł błękitu,

Do lasu,

Czarem łąki

Uskrzydlić garb.

Od bełkotu,

Od ścian, od niechcenia,

Kakofonii

Bieżących prawd.

Taki pacierz płaski,

Jaki brewiarz

— Jednodniowych znaczeń

I praw.

Dokąd, dokąd

To dziwne znikanie —

Od ludzi do ciszy

W cień rzęs,

W niedosłowność —

Za rzekę, za pamięć,

Od słowa

Do rzeczy

Po sens.

Ptaki nad wodą

Wróciły czajki

Hymnem przedwiośnia

Obudzić łąki

Z potarganego wiatrem snu.

Jeśli tu jeszcze

Łąka wyrośnie

Czajki Zwyczajne powrócą znów.

A jeśli wyschną moczary,

Zgaśnie łąka,

Zgaśnie w locie

Śpiew skrzydlaty —

Zostaną nam w ciszy smutnej

„Ptaki nad wodą” — olej na płótnie.

Wschód księżyca

Jeszcze jest

Zapach traw i lasu szept.

Księżyc lśni

Na krawędziach letnich dni.

Jeszcze tam,

W kadrze muzealnych ram —

Czujny sen

Dzikiej łąki rozlał się.

Jest,

Jest jeszcze gdzieś

Fortunę warty lasu szept

I łąki dzikiej sen —

Tęsknoty tylko nam podsyca

Bezcenny wschód księżyca.

Gdzieś,

Gdzieś jeszcze jest

Remedium na niepokój serc

I nocnych ptaków śpiew —

Tęsknoty tylko nam podsyca

Bezcenny wschód księżyca.

Zapachniało bzem i szczęściem

Zapachniało bzem i szczęściem

Nasycone jest powietrze,

Nieuchwytnie drżący blask

Słodkim kwiatom liczy czas.

Może hojniej nas obdarzy

Tym wiośnianym okamgnieniem,

Może trochę bardziej życiem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.