Spis treści

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Strona redakcyjna

4. Samokontrola i jej braki

5. Odmienne perspektywy

6. Prawdziwa forma i tożsamość

7. Oczarowana

Redakcja: Ida Świerkocka
Projekt okładki: Natalia Twardy
Projekt elementów graficznych: Natalia Twardy, A. M. Juna
Korekta: Bartosz Szpojda, Beata Wójcik
Redaktorka inicjująca: Laura Kusiak

Copyright © by A. M. Juna, 2023
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN: 978-83-8252-528-1

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

1.

Samokontrola i jej braki

Generalnie winę ponosiła Cynthia Strike. Kiedy używała telefonu komórkowego, jej obowiązkiem było upewnienie się, że Alei Lanford nie ma w pobliżu. Powinna być bardziej uważna, szczególnie gdy dzwoniła osoba szpiegująca dla nich w Mallaroy.

– Dzisiaj zaczynają się testy samokontroli. Mam coś w związku z tym zrobić?

Cynthia, wyraźnie niezadowolona, zmarszczyła brwi.

– To już? – rzuciła nieprzyjemnym tonem. Wrzesień przeleciał w zawrotnym tempie i nie przyzwyczaiła się jeszcze, że już jest październik, a przecież najwyraźniej trwał on od siedmiu dni. – Nie. Jeszcze nic nie rób. Dam ci znać, kiedy coś zdecyduję – oznajmiła po chwili zastanowienia. – Coś jeszcze?

Po drugiej stronie linii zapanowała na chwilę podejrzana cisza.

– Wczoraj wdała się w… bardzo publiczną kłótnię z dziedzicem Castalawów – zdradziła wreszcie osoba. – Nie wszystkich tutaj to oczywiście obchodzi, ale dziewczyna zdecydowanie nie jest tak niezauważalna, jak byście sobie życzyli.

– Co dokładnie oznacza „bardzo publiczna kłótnia”? Wyrażaj się jaśniej, nie mam całego dnia. – Cynthia westchnęła głośno.

– Spoliczkowała go w obecności połowy szkoły.

– Rewelacyjnie. – Kobieta zaczęła masować skronie wolną dłonią. – Jak tak dalej pójdzie, to okaże się, że zostawienie tam Alei Lanford byłoby mniejszym problemem niż wysłanie Erin do Mallaroy na jej miejsce!

– Wysłaliście moją siostrę do Mallaroy?!

Zresztą może Cynthia nie ponosiła całej winy i jakaś jej część leżała jednak po stronie Eve Monday? Dziewczyna miała szkolić Aleę poza domem. Gdzieś na połaci dzikiej, wyschniętej trawy po drugiej stronie szosy, która przecinała to odludzie, biegnąc – jak się wydawało – znikąd donikąd. Powinny tam siedzieć jeszcze dobrą godzinę i to dlatego Cynthia straciła czujność.

Gdy tylko usłyszała oskarżenie, natychmiast przerwała połączenie i odwróciła się gwałtownie w stronę dziewczyny.

Wreszcie: może wszystkiemu winna była Alea Lanford. Lub, mówiąc dokładniej, może sytuacja została przez nią przynajmniej w jakimś stopniu zaaranżowana. W końcu nigdy wcześniej nie poruszała się po domu tak cicho, jak zrobiła to tym razem. Cynthia powinna usłyszeć trzaśnięcie drzwi frontowych lub skrzypienie paneli podłogowych pod jej ludzkim ciężarem. Tymczasem ta mała Zmiennokształtna podkradła się bezszelestnie, mimo braku zwierzęcej formy, i teraz stała tuż przed nią.

– Erin jest w Mallaroy?! – spytała dziewczyna z niedowierzaniem. – W szkole z Wilkołakami i WAMPIRAMI? – Była wściekła. – Zmusiliście moją LUDZKĄ siostrę, żeby poszła do tej cholernej szkoły, i nikt mi nic nie powiedział?! Ile to już trwa?!

– Co tu się… – Eve, zwabiona hałasem, weszła do sypialni gościnnej, w której Cynthia odbywała rozmowę.

– Erin jest w Mallaroy! – rzuciła Alea wojowniczo, odwracając się do niej gwałtownie, ponieważ Cynthia na razie zachowała milczenie.

Eve zerknęła na starszą Zmiennokształtną. Jej spojrzenie zahaczyło o ściskany przez kobietę w dłoni telefon komórkowy. Zobaczyła skrzywiony wyraz twarzy Cynthii, a następnie wściekłość płonącą w oczach Alei i sama dopowiedziała sobie resztę.

– Cholera – mruknęła i uniosła dłoń, żeby potrzeć nieco nerwowo szyję. – Aleo, nie powiem ci, żebyś się uspokoiła, bo za dużo razy w życiu ktoś we mnie rzucał tym tekstem. Ale nie ma sensu rozmawiać o tym, kiedy jesteś tak wzburzona.

Nie wyglądała na bardzo przejętą. Zresztą Cynthia też nie. Były raczej tylko niezadowolone. Trochę… sfrustrowane. Tymczasem wściekłość Alei Lanford rozchodziła się niewidzialnymi, ale zdecydowanie wyczuwalnymi falami. W jej zielonkawych oczach umarła cała uprzejmość, cała cierpliwość i wyrozumiałość.

– Pieprz się – rzuciła w odpowiedzi do Eve przez zaciśnięte zęby. Bardzo rzadko zdarzało jej się przeklinać. – Byłam spokojna. Byłam posłuszna, byłam grzeczna i wykonywałam każde wasze polecenie! A teraz jestem wkurwiona! – Palce miała zaciśnięte w pięści. Wykonała kilka kroków do tyłu, żeby odsunąć się od stojącej w progu Eve. Chciała mieć obie Zmiennokształtne w zasięgu wzroku, zamiast stać pomiędzy nimi. – Nie tylko manipulujecie życiem mojej siostry i narażacie ją na niebezpieczeństwo, ale w dodatku przez cały ten czas mnie okłamywałyście!

Cynthia zerknęła na chwilę gdzieś w bok, potem przeniosła wzrok na Eve. Zajmowanie się kryzysami dziewczyny nie było wpisane w zakres jej obowiązków i nie zamierzała tego zmieniać z powodu nagłego wybuchu.

Eve wyczuła nastawienie Cynthii i posłała jej krótkie, pełne irytacji spojrzenie, a potem skupiła całą uwagę na rozwścieczonej Alei.

– Erin zgodziła się nam pomóc, nikt jej nie zmuszał – wyjawiła wreszcie. Nie chciała znowu kłamać, nie mogła też jednak wyjawić całej prawdy. Musiała więc dobierać słowa ostrożnie. – Gdyby nie ona, miałybyśmy na karku protektorów szukających Alei Lanford, może nawet zaangażowano by w to ludzką policję i twoich rodziców… Tymczasem dzięki niej musimy bronić cię tylko przed tymi, którzy nie znają twojej tożsamości i starają się jedynie zlokalizować ślady senturalne potomka Saldera.

W głowie Alei gniew pulsował ciemnoczerwonym światłem, utrudniając znacząco ocenę sytuacji. Miała mało wprawy z emocjami, które pojawiały się tak gwałtownie i z taką mocą. Zazwyczaj potrafiła do wszystkiego podchodzić racjonalnie. Teraz czuła się więc całkowicie bezsilna: oszukana przez Zmiennokształtne, odizolowana od wszystkich i wszystkiego, co znała, i pokonana przez własne uczucia. Mimo to nie opuściła głowy i nie zniżyła głosu.

– Więc dlaczego to nie ja jestem w Mallaroy?! Na początku miałam z wami wyjechać tylko na tydzień! To też było kłamstwo?! Czy po prostu dopiero później wpadło wam do głowy, że można nas podmienić, i wcisnęliście mi bzdury o tym, że wszystko zostało odpowiednio zaaranżowane?! – bardziej krzyczała, niż mówiła. – Do jasnej cholery, Eve! Jak mam ci teraz ufać?!

W tych ostatnich słowach oprócz gniewu rozbrzmiała także nuta goryczy. Alea zdążyła polubić tę dziesięć lat starszą od siebie Zmiennokształtną. Co więcej – naprawdę ją podziwiała. Może też trochę jej zazdrościła? Darzyła ją rodzajem sympatii, którego sama nie potrafiła jeszcze zidentyfikować. Zanim miała jednak okazję to przeanalizować, wszystko rozpadło się na kawałeczki.

– Czy ty zapominasz o tym, co jest tu stawką?! – wtrąciła się Cynthia ostro, wyraźnie zniecierpliwiona wybuchem Alei. – My wykonujemy polecenia Gallaghera, on odpowiada przed jeszcze innymi osobami. Nie zdajesz sobie nawet sprawy, ilu ludzi jest w to zaangażowanych i jak wiele rzeczy wciąż się zmienia! Pozwól, że ci przypomnę: działamy w sytuacji kryzysowej. W obliczu wielkiego zagrożenia, przed którym próbujemy uratować cały rodzaj. Nasze plany ulegają zmianom, bo muszą, a nie dlatego, że chcemy ci zrobić na złość.

Alea nigdy jeszcze nie czuła tak wielkiej ochoty, by przywalić komuś pięścią w nos.

– A co z moją siostrą?! – syknęła, odwracając wściekłe spojrzenie na Cynthię. Z nią dziewczyna nigdy nie nawiązała takiej relacji jak z Eve, niewiele więc ją powstrzymywało. – Co z jej życiem? Z jej przyszłością? Jej szkołą! I nie pytam teraz, jak się wam udało zorganizować ten chory, nielegalny przekręt, tylko jakim cudem nie macie wyrzutów sumienia! – Urwała i wreszcie wzięła głębszy oddech. Gdy znowu się odezwała, jej ton był lodowaty, bo pojawiające się w nim opanowanie nie umniejszyło jej złości. – My mamy po szesnaście lat. Umknęło wam to gdzieś po drodze? Czy po prostu wykorzystywanie dzieci jest częścią tej waszej słynnej polityki?

Cynthia skrzywiła się wyraźnie, słysząc ten ostatni komentarz. W oczach Eve błysnęło nawet coś podobnego do współczucia.

– Młoda, to naprawdę nie jest tak – zaczęła niemal przepraszająco. – Wiem, że to wszystko jest cholernie trudne, ale naszym zadaniem naprawdę jest zapewnić wam bezpieczeństwo…

Alea prychnęła głośno, mając wciąż przed oczami wyobraźni widok swojej ludzkiej siostry w szkole z tymi Wilkołakami i Wampirami, o których tyle złego zdążyła się już nasłuchać od swoich pseudoopiekunek.

Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej zapragnęła porozmawiać z Erin, ale jednocześnie straciła całą determinację, by się tego domagać. Jeśli jej siostra była w Mallaroy, każdy kontakt z nią niósł ze sobą ryzyko zdemaskowania. Zwłaszcza że Alea mogła bezpiecznie używać tylko kartki i długopisu. Kto wie, czy w Mallaroy nie sprawdzali listów przed przekazaniem ich uczniom…

Chyba że cała ta senturalna lokalizacja też była bzdurą. Eve i Cynthia odsunęły ją od komórki i laptopa, twierdząc, że Łowcy mają jakieś dziwaczne systemy śledzące oparte na mieszaninie sentury z telekomunikacją. Może w ten sposób chciały ją jedynie odizolować od siostry i utrzymać w niewiedzy?

Zaczynało jej się kręcić w głowie. Wściekłość przekształciła się w bezradność, w panikę, w zgorzkniałą rezygnację, w ironię i niedowierzanie, aż wreszcie wskoczył awaryjny tryb odrętwienia, który chronił serce przed pęknięciem i mózg przed przegrzaniem.

Prychnęła raz jeszcze.

– No i po co to wszystko, co? – rzuciła. Jakimś cudem jej ton brzmiał jeszcze bardziej lodowato. – Na co tyle wysiłku?! Czym jest to wielkie straszne niebezpieczeństwo, o którym w kółko mówicie, nie udzielając absolutnie żadnych informacji. Poza pustymi formułkami takimi jak: „Zagłada całego rodzaju! Największe zagrożenie w całej naszej historii!” – zaczęła je przedrzeźniać, patrząc to na jedną, to na drugą.

Nastolatka spodziewała się natychmiastowej odpowiedzi, tymczasem cisza się przeciągała. Coś dziwnego zawisło w powietrzu i złość Alei stopniała nieco, zastąpiona podejrzliwością. Im dużej przesuwała wzrok między kobietami, tym wyraźniej dostrzegała, że coś jest nie tak. Szczególnie Eve wydawała się teraz spięta, a mowa jej ciała i wyraz twarzy były wyjątkowo…

– O Kosmosie, ty nie wiesz – oznajmiła nagle Alea, patrząc w zdumieniu na Eve. – Ty nie masz zielonego pojęcia, czym jest to Wielkie Niebezpieczeństwo! – powtórzyła i tym razem w jej głosie odezwała się nuta histerii. – A ty wiesz? – zwróciła się gwałtownie w stronę Cynthii i teraz to jej przyglądała się badawczo. Starszą Zmiennokształtną trudniej jednak było rozszyfrować. Alea podniosła ręce w przypływie całkowitej rezygnacji i zaśmiała się gorzko, patrząc w sufit. – To jest chore. Cała ta sytuacja jest powalona, a wy jesteście jakimiś wariatkami!

– Dla bezpieczeństwa misji nie każdy otrzymuje wszystkie informacje… – zaczęła Eve, ale na jej twarzy wciąż widniał grymas.

Alea zaśmiała się znowu, jeszcze bardziej histerycznie, tracąc wszelką nadzieję.

Widziała biuro Martina Gallaghera. Odwiedziła go w budynku firmowym, znalazła jego nazwisko w kilku książkach o senturalnej polityce, które Eve jej podsunęła. Francis Rowe też istniała, coś więc musiało być prawdą. Ale czy intryga była na tyle wielopiętrowa, że nawet podróżujące z nią na koniec kraju kobiety nie zostały wtajemniczone w to, co tak naprawdę się działo?!

Wszystko wydało jej się nagle tak głupie, naiwne i nierealne. Nie chciała płakać i nie miała siły walczyć z wiatrakami. Pozostało jej więc jedynie gorzko się śmiać.

***

Mimo wczesnej godziny przy ścianie plotek zebrał się spory tłum. Wieść o napisie rozbiegła się szybko (jak zawsze!) i wiele osób chciało go zobaczyć na własne oczy, zapewne licząc po cichu, że wybuchnie kolejna ekscytująca afera. Wczorajsze rozstrzygnięcie gry o klucze i dramatyczne spoliczkowanie Michaela Castalawa przez Aleę Lanford wciąż stanowiło ważny temat śniadaniowych dyskusji.

Lucas usłyszał informację jako pierwszy i razem z Keithem złapali dziewczyny w holu między ich bractwami, by mogli razem odwiedzić salę bilardową przed zejściem do jadalni. Kiedy zatrzymali się pod ścianą, spojrzenia wielu osób zwróciły się w ich stronę.

– Mówiłam – stwierdziła ponuro Tatiana, ale Erin nie mogła powstrzymać dumnego uśmiechu, który cisnął się jej na usta.

Napis głosił: „Castalaw 0 – 1 Lanford”.

Michael mógł się wypchać.

– Heeej! Wygrywamy! – wrzasnął entuzjastycznie Keith, otaczając Erin silnym ramieniem i przyciągając ją bliżej. Jakby patrzyli na wynik jakiegoś prawdziwego meczu. Może i tak właśnie było? Napis zdawał się ostatecznym potwierdzeniem, że wybuchła szkolna wojna. Erin nie była dumna z tego, że znowu straciła nad sobą panowanie i zrobiła wielką scenę. Czuła jednak satysfakcję, że sprzeciwiła się nieznośnemu Castalawowi i w dodatku ktoś przyznał jej za to punkty.

Lucas jako pierwszy zauważył grupę Wampirów wchodzących do sali i pociągnął Erin delikatnie za łokieć.

– Czas na śniadanie – oznajmił, zaganiając wszystkich w stronę drzwi.

Tatiana była do całej sprawy nastawiona oczywiście dość pesymistycznie, jednak przede wszystkim niewiele ją takie publiczne przepychanki interesowały. Lizzy czuła dumę, choć trochę się bała, Keith ekscytował się brakiem nudy. Lucas natomiast miał mieszane odczucia.

Nie zamierzał uciekać ze strachu przed dumnym liderem, ale jednocześnie nie widział sensu tak wszystkiego roztrząsać. Lubił wybierać swoje bitwy, przekonany, że nie na każdego warto marnować energię. Drani takich jak lider Wampirów wolał zbywać obojętnym wzruszeniem ramion, niż angażować się z nimi w jakiekolwiek potyczki. Tymczasem Lanford ciągnęła ich prosto w kierunku szkolnego tornada, zdeterminowana, a zarazem całkiem urocza w swoim uporze. Lubił patrzeć, jak ta dziewczyna stawia na swoim, miał jednak nieprzyjemne wrażenie, że to źle się skończy.

Czekały ich jeszcze dwa lata nauki w jednej szkole z Castalawem. Gdy Wampir wreszcie ukończy Mallaroy, czeka to także Tatianę, ich paczka zmieni się więc znacząco. Czy naprawdę warto poświęcać czas na spektakularne kłótnie z kimś tak nieistotnym?

– Ależ ja nie planuję żadnych spektakularnych kłótni! – odparła z niejakim oburzeniem Erin, kiedy ją o to zapytał. Wchodzili właśnie do jadalni.

Lucas prychnął, nie kryjąc swoich wątpliwości.

– Dobra, dobra. – Zmiękł jednak nieco pod jej roześmianym spojrzeniem. – Po prostu pamiętaj, że bycie w centrum uwagi to zawsze jeden wielki ból dupy. Wszyscy się potem wszystkiego czepiają.

Miał rację. Erin przyszło do głowy, że Lucas miewa rację prawie tak często jak Tatiana. Wpadła na niego chwilę po przekroczeniu murów Mallaroy i od tego czasu trzymali się razem. A przynajmniej ona się go trzymała, bo jego obecność sprawiała, że czuła się komfortowo. Jak gdyby swoboda chłopaka – taka ogólna, życiowa – udzielała się jej za każdym razem, gdy na niego patrzyła.

– Zapamiętam, o mistrzu – rzuciła zaczepnie.

Wilkołak odwzajemnił uśmiech, kręcąc z niedowierzaniem głową. Oparł się przesadnie mocno o jej ramię, próbując oddać jej cały swój ciężar, i dostał za to kuksańca. Przepychali się aż do bufetu, po drodze wciągając w to Keitha. Dopiero gdy w piątkę dotarli z tacami do swojego stolika, miny im zrzedły.

– Co to ma być?! – wypalił Keith z oburzeniem, uparcie nieznający pojęcia „dyskrecja”.

Ich stolik był zajęty. Siedziało przy nim sześć osób, wszystkie ze złotymi identyfikatorami pobłyskującymi na skórze, i spoglądało na nich wrogo. Ich miny były jednocześnie zdegustowane i pełne triumfu, jakby coś chcieli zademonstrować. I chyba im się to zresztą udało, biorąc pod uwagę fakt, że Michael Castalaw przyglądał się całej scenie z rozbawieniem ze swojego miejsca po drugiej stronie jadalni.

Erin zmarszczyła brwi z niezadowoleniem. Wampiry, które ich podsiadły, ewidentnie odgrywały się za wczorajszą zniewagę wobec swojego lidera. Robiły to jednak w tak dziecinny sposób, że chciało jej się śmiać. Niestety ten infantylny sposób działał. Z kilku stolików obok dobiegł ich drwiący chichot, z innych szepty. W końcu byli przecież w liceum. W jaki inny sposób można określić swój status społeczny niż przez kretyńskie stoliki w stołówce?

Dziewczyna najchętniej by to zignorowała i sądząc po palcach, które zaciskały się na jej talii i nieznacznie popychały do przodu, Lucas także tego pragnął. Tylko że wiele osób już się na nią gapiło. Michael – cóż za zaskoczenie – również.

Jeśli Erin teraz odwróci się posłusznie i zacznie szukać innego miejsca, straci w oczach tych wszystkich, którzy dopiero co przyznali jej punkty. Castalaw z pewnością odczuje satysfakcję i nim się obejrzą, jego paskudna dominacja powróci. Irytowała się na samą myśl o tym. Zacisnęła palce mocniej na krawędziach czerwonej tacy.

– Kończycie już? – zapytała ostro, patrząc wymownie na Wampiry przy ich stoliku. Cztery z nich nie miały przed sobą zupełnie nic. Tylko dwa piły krew z czarnych butelek.

– Nie – odezwał się jeden – ale za to ty jesteś skończona, Peacebreaker.

Jego towarzysze zachichotali złowrogo, zarabiając kolejne, pełne uznania kiwnięcia głowami ze strony elity Wampirów.

Erin wywróciła oczami. Co za dziecinada!

– Och, przepraszam bardzo. Jest jakiś regulamin, który mówi, że muszę padać na kolana przed liderem Wampirów? Bo to byłoby jedyne nieżałosne wytłumaczenie waszego zachowania – rzuciła, tracąc już cierpliwość. Nie tylko ona miała dość. Kiedy jedna z dziewczyn otwierała usta, by znów ją zaatakować, przerwał jej Keith.

– Ej! – zawołał z cieniem niedowierzania w głosie. – Powaliło was? Nie widzieliście nigdy stołu? Na niebiosa, nieboskłon i ziemski przysiad, no ja nie wytrzymam! Nic nawet nie jecie, to o co wam chodzi?! Będziecie ten blat przerabiać na deski i sprzedawać na sztuki? Bo jakbyście nie wiedzieli, to on jest, kurna, plastikowy!

Wilkołak wyrzucał z siebie z oburzeniem pół żarty, pół obelgi i paczka jego przyjaciół musiała natychmiast zdusić śmiech rodzący się w ich gardłach. Niektóre podsłuchujące ich osoby nie czuły jednak takiej potrzeby i naokoło rozległo się kilka rozbawionych prychnięć.

Wampirom przy stole na chwilę odjęło mowę. Widać było po ich twarzach, że zaczynają robić się na serio złe, ale Erin miała to gdzieś. Lucas tymczasem rozglądał się za innym wolnym stolikiem. Jak na złość wszystkie wyglądały na zajęte. Zeszli na śniadanie na ostatnią chwilę, czyli tak jak większość uczniów. Kolejna afera wisiała w powietrzu.

Z pomocą przyszła im niespodziewanie niska dziewczyna z ciemnymi włosami i z butelką krwi w dłoni.

– Chodźcie usiąść ze mną – rzuciła.

Miała uprzejmy wyraz twarzy i pogodny głos, ale było w nim także coś stanowczego. Spojrzała prosto na Erin z miną nieznoszącą sprzeciwu, a ona kiwnęła głową właściwie odruchowo, zupełnie zaskoczona.

Napięcie opadło, tak samo jak uwaga gapiów. Paczka przyjaciół ruszyła posłusznie za Wampirzycą, zostawiając wredną grupę bez słowa.

Dopiero kiedy zajęli miejsca przy jednym z większych stolików niedaleko okien, Erin zdała sobie sprawę, że kojarzy ich nową znajomą – to była Uprzejma Wampirzyca, która pomogła jej kiedyś na korytarzu w swoim bractwie – i przypomniała, że nie wszyscy tam są fanami Michaela!

– Jestem Sofía – przedstawiła się teraz z uśmiechem. – A to jest moja osoba partnerska, Lux, ale obecnie nie ma ochoty na interakcje społeczne.

Skinieniem głowy wskazała jasnowłosą osobę z onyksowym identyfikatorem na odsłoniętych obojczykach, która siedziała obok i w milczeniu konsumowała słodką bułkę. Tatiana zapałała do niej natychmiastową sympatią.

Jak się okazało, Uprzejma Wampirzyca Sofía była z piątego roku i miała tak naprawdę już dwadzieścia jeden lat, chociaż wyglądała oczywiście na mniej. Biła od niej dojrzałość pomieszana z serdecznością. Szybko dała im znać, że wcale nie zamierza się opowiadać po którejś ze stron przesadnie dramatycznego szkolnego sporu.

– Castalaw po prostu mnie czasem wkurza – przyznała, kiedy Lucas dopytał, czemu im w takim razie pomogła. – Trafiłam do Mallaroy rok wcześniej niż on i wierzcie mi, dało się tu żyć bez dziedzica Królewskiej Krwi. Ale teraz już nikt w to nie wierzy. Rody są nam potrzebne do bezpiecznego nieżycia, prawda, ale przecież nie znaczy to, że trzeba się codziennie kłaniać przed jakimś blondasem! No, ale połowa mojego bractwa nagle uznała, że tak powinno być. To takie… niedojrzałe. – Pokręciła głową z pobłażaniem, pociągając łyk krwi ze szklanej butelki.

Keith uśmiechnął się szeroko.

– Dziękuję! Ktoś wreszcie powiedział to na głos! – stwierdził uradowany.

Wampiry miały swój świat i swoje zasady, które inne rodzaje powinny szanować, jeśli chciały, by ich własne też szanowano. Nie było jednak sekretem, że archaiczna monarchia budziła powszechny niesmak. Może przełknąć ją było łatwiej na innych kontynentach, gdzie za dziedzica nie robił nadęty drań.

Towarzystwo Sofíi i Lux okazało się bardzo przyjemne i jedzone pospiesznie śniadanie można było uznać za udane. Erin rozpraszał jednak fakt, że wiele osób zerkało w ich stronę. Wczorajsze spoliczkowanie Castalawa sprawiło, że niektórzy pokazywali ją sobie palcami, plotkując przy swoich stolikach, a chichoty i miny temu towarzyszące nie zawsze były życzliwe. Te szepty były dla niej bardziej dotkliwe niż bezpośrednie ataki Castalawa. Uderzały zewsząd, wzmocnione jej własną paranoją oraz kompleksami. Pewnie jej wygląd też podlegał surowym ocenom. Mogła się przynajmniej lepiej ubrać albo staranniej nałożyć korektor na twarz…

No i był jeszcze Michael. Michael Castalaw również się na nią gapił, z tym swoim perfidnym uśmiechem na ustach. Nie patrzyła oczywiście w jego stronę, ale i tak wiedziała. Czuła, jak wzrok błękitnych oczu wypala jej dziurę w plecach.

No i to by było na tyle, jeśli chodzi o trzymanie głowy nisko i nieprzyciąganie kłopotów.

***

– Gapisz się – mruknął Jasper, nie przejmując się specjalnie morderczym spojrzeniem, jakie posłał mu w odpowiedzi Michael.

Pamela prychnęła, udając, że ją także zirytował Jasper. W rzeczywistości jednak złościło ją to, że Michael rzeczywiście się gapił. Mniej lub bardziej ostentacyjnie, ale jego spojrzenie wędrowało co chwila w stronę Lanford i jej żałosnych przyjaciół, od kiedy tylko pojawili się w jadalni.

Lider miał dzisiejszego ranka wyśmienity humor. Przede wszystkim dlatego, że Jasper zadbał, by nie zobaczył napisu na ścianie w sali bilardowej. Z pewnością informacja ta dotrze do Castalawa, nim dzień się skończy, ale w ten sposób mogli liczyć chociaż na spokojny poranek.

Pamela, która była królową plotek i wiedziała już o wszystkim, zdecydowanie nie popierała ukrywania prawdy przed Michaelem.

– Chcę siedzieć rano przy stole, który nadal jest w jednym kawałku – wyjaśnił Jasper ze znużeniem, kiedy na osobności zarzuciła mu kłamstwo.

To była jedna z wielu różnic pomiędzy nimi: Pamela gotowa była paść przed Michaelem na kolana, podczas gdy Jasper mógł co najwyżej opaść na jego kanapę, żeby zagrać w gry wideo.

Siedzieli więc teraz przy swoim stoliku w jadalni i Michael miał wyśmienity humor. Cała elita wspólnie przyglądała się z daleka sytuacji, w jakiej znalazła się paczka irytujących znajomych irytującej Zmiennokształtnej. Castalaw nawet stąd widział, jak Lanford zaciska usta, i był pewien, że jej oczy wypełniają się gniewem. Piękny widok.

Patrzył, jak jeden z jej żałosnych kumpli stara się ją delikatnie odciągnąć i jak drugi gada coś idiotycznego. Jakby to mogło cokolwiek wskórać. Prychnął, kiedy paczka wreszcie zrezygnowała i powlekła się usiąść gdzie indziej, w towarzystwie Wampirzycy, której imię oczywiście znał, bo taki był jego królewski obowiązek, nigdy jednak by się do tego nie przyznał. Być może i z nią trzeba będzie zrobić porządek. Na razie jednak upił łyk krwi i odwrócił się do swoich towarzyszy.

– Ktoś wie, kto to jest? – zapytał, ruchem głowy wskazując grupę, która tak ostentacyjnie podsiadła Lanford i jej przyjaciół. Wszyscy wzruszyli ramionami, więc chłopak westchnął ciężko.

– Dowiedz się – polecił, patrząc na Pamelę.

To nie było tak, że jej nie lubił. Jednak niczym mu nie imponowała i stawała się męcząca, z tą przesadzoną słodyczą i ciągłym udawaniem kogoś, kim nie była. Najchętniej w ogóle by się z nią nie zadawał, ale Paytonowie byli bliskimi sojusznikami Castalawów i ich dziedzice powinni być widywani publicznie razem. Skoro już więc tu siedziała, mogła się na coś przydać.

– Niech przyjdą wieczorem do sali bilardowej, chcę z nimi zagrać – polecił Michael, raz jeszcze zerkając na nieznaną, choć najwyraźniej wierną mu grupę.

Czarodzieje zdobyli pierwszeństwo do sali, nie mieli jej jednak zupełnie na wyłączność. W tygodniu szkolnym późnym wieczorem zazwyczaj tylko niepotrzebujące snu Wampiry miały czas na zabawę, nie powinno być więc problemu z wolnym stołem.

Pamela uśmiechnęła się paskudnie, po czym wstała z miejsca. Odrzuciła do tyłu lśniące, czarne, idealnie równo obcięte włosy, wygładziła obcisłą spódniczkę i ruszyła przed siebie, stukając obcasami. Za nią zerwały się Mandy i Becky – dwie wierne pomocniczki, które czasem nazywała znajomymi.

Christopher konsekwentnie ignorował wszystko naokoło, skupiając się na drugiej już butelce krwi. Za to Jasper uśmiechnął się lekko, choć bez przekonania, odprowadzając Pamelę wzrokiem. Wiedział dobrze, co Michael planował. Chciał publicznie wynagrodzić osoby, które dokuczyły Lanford, żeby szybko narodzili się ich naśladowcy.

Zerknął na przyjaciela, ale ten patrzył już gdzie indziej: znowu na Aleę Lanford. Jasper też na nią spojrzał i zastanowił się, jak silna jest w rzeczywistości i ile będzie w stanie wytrzymać.

***

Wszyscy powinni się spieszyć na poranne zajęcia, ale zamiast tego w holu internatu zebrał się tłum. Uczniowie gromadzili się po obu stronach drzwi prowadzących na dziedziniec, gdzie znajdowały się wielkie tablice ogłoszeniowe umieszczone za szkłem.

– Aleo, rozwieszono listy! – obwieściła Lizzy z entuzjazmem, którego nikt nie powinien mieć tak wcześnie rano.

– Jakie listy? – Erin zmarszczyła brwi. – O co chodzi?

– O Test Samokontroli, jak mniemam – mruknęła Tatiana. Wszyscy przystanęli kawałek za tłumem. – Wampiry przechodzą je w momencie przyjęcia do szkoły, pierwszoroczni Czarodzieje skończyli swoje chyba tydzień temu. Od dziś jest kolej na nowych Zmiennokształtnych.

Lizzy pokiwała głową, szeroko uśmiechnięta, tymczasem Erin zamarła, czując nagły ucisk strachu w żołądku.

Test Samokontroli. O cholera.

Jasne, dla Lizzy było to pewnie ekscytujące wydarzenie, bo kiedy ona przechodziła swój test na pierwszym roku, nie miała się czego bać. Dorastała w rodzinie Zmiennokształtnych, przeszła przemianę dość wcześnie i w dodatku jej pierwsza forma okazała się od razu właściwą. Doskonale panowała nad swoimi zdolnościami, a ponieważ miała w Mallaroy starszego brata, wiedziała też zawsze, czego się spodziewać.

Zresztą żaden senturalny nie musiał się bać – najgorsze, co mogło ich spotkać po oblaniu Testu Samokontroli, to przymusowe zapisanie na zajęcia z samokontroli. Sytuacja wyglądała nieco inaczej w przypadku kogoś, kto był człowiekiem i podszywał się pod siostrę bliźniaczkę na prośbę jakiejś super-duper ważnej (ale chyba sekretnej) organizacji politycznej. Tak się składało, że Erin znała jedną taką osobę.

Kosmosie, nawet nie zauważyła, jak mocno Mallaroy ją wessało. Gry, przyjaźnie, kłótnie, kary… Zaczęła żyć z dnia na dzień, niesiona przez burzliwe emocje i ekscytujące wydarzenia. Przyzwyczaiła się już nawet do reagowania na imię Alea. I to do tego stopnia, że nie wytrącało jej to z rozmowy. Nie zapomniała, że jest człowiekiem, ale straciła czujność.

Wszystko przez to, że różnice między rodzajami wcale nie były tak odczuwalne, jak mogłoby się wydawać. Kiedy siedziała na lekcjach fizyki lub angielskiego, nie miało znaczenia, kto ma jakiego koloru identyfikator. Wszyscy byli przede wszystkim nastolatkami: młodymi osobami szukającymi rozrywki, męczącymi się z zadaniami domowymi i przeklinającymi poranne wstawanie. W szkolnej społeczności najbardziej odstawały te Wampiry, które były wyjątkowo mało empatyczne, oraz ci Łowcy, których cechowała przerażająca wręcz praktyczność, ale w ich bractwach także nie brakowało osób zupełnie zwyczajnych. Ponieważ każdy był inny, wszyscy stawali się w pewnym stopniu tacy sami.

Erin nie czuła się tu już obco. Wręcz przeciwnie: znalazła w Mallaroy swoje miejsce, niezależnie od tego, jak bardzo nieprawdopodobnie to brzmiało. To zdecydowanie złagodziło jej lęk przed zdemaskowaniem.

Teraz nagle strach powrócił ze zdwojoną siłą.

– Jesteś tam? – Keith pstryknął palcami przed nosem Erin i dziewczyna powróciła na ziemię, ale ręce trzęsły się jej nieznacznie.

– Dlaczego ja o tym zapomniałam?! – wypaliła nienaturalnie wysokim głosem, na granicy paniki.

– Jeśli mielibyśmy zrobić listę powodów… – zaczęła pesymistycznie Tatiana, ewidentnie nie zamierzając kończyć zdania.

Oba Wilkołaki wyszczerzyły się, wyłapując żart mimo jej poważnego tonu.

– Myślałam, że wiesz! – jęknęła tymczasem Lizzy. – Może nie masz dzisiaj… – dodała i porzuciła przyjaciół, by sprawdzić listę.

Erin przez chwilę myślała, że kolana się pod nią ugną (nie myliła się). Strach stał się widoczny na jej twarzy, co nie uszło uwadze Lucasa. Chłopak zmarszczył brwi, nie do końca rozumiejąc, czemu standardowy test wywołuje w niej aż tak wielkie emocje.

Lizzy przecisnęła się przez tłum z powrotem w ich stronę.

– O każdej pełnej godzinie piątka uczniów musi się stawić pod gabinetem Rady! – oświadczyła odrobinę zdyszana. – Al, ty jesteś wpisana na czternastą!

– Dzisiaj?! – Erin zaczęły pocić się dłonie, kiedy liczyła w myślach, ile godzin zostało do czternastej. – Dlaczego moja kolej jest tak wcześnie…? – zapytała lekko zachrypniętym od emocji głosem. Była na trzecim roku i miała nazwisko na L. Kosmos nie mógł być aż tak wredny.

– Kolejność jest losowa, bo element zaskoczenia dodaje realności – wyjaśniła Tatiana spokojnie.

– Lista na każdy dzień pojawia się dopiero rano! – potwierdziła entuzjastycznie Lizzy.

Poprawka: Kosmos mógł i był aż tak wredny.

Erin chwilę rozglądała się dookoła, próbując uspokoić pędzące myśli. Musiała wziąć się w garść i znaleźć odpowiedź na jedno ważne pytanie: czy Test Samokontroli wymagał przemiany w zwierzę? Jeśli tak, to pójdzie na dno w zawrotnym tempie i pociągnie za sobą prawdziwą Aleę Lanford.

Już otwierała usta, żeby dowiedzieć się tego od przyjaciół, ale ich uwagę odciągnął Lucas.

– Twój Łowca się zbliża, Tatiano – ostrzegł z nieco łobuzerskim uśmiechem.

Wszyscy stanęli bardziej prosto, bo sam widok Diego prowokował do przybrania nienagannej postawy. Tatiana nie odwróciła się i spróbowała zachować obojętny wyraz twarzy. Przez chwilę jej się to nawet udawało, potem silna ręka objęła ją nagle w talii. W ciemnych oczach Zmiennokształtnej błysnęło zaskoczenie, zaraz po nim zmieszanie z domieszką zadowolenia. Łowca przyciągnął ją delikatnie bliżej siebie i otoczył ją zapach świeżego prania i znajomego już dezodorantu.

Gest był… nad wyraz oczywisty. Zwłaszcza jak na tego konkretnego, wyjątkowo powściągliwego i poważnego chłopaka. Wszyscy nagle zaczęli wyglądać na niezwykle zaabsorbowanych własnymi butami lub sufitem. Tatiana odwróciła głowę i posłała Diego karcące spojrzenie. Odpowiedział jej cieniem zaczepnego uśmiechu. Spróbowała subtelnie wyplątać się z jego objęć, jednak z marnym skutkiem.

Niezręczna cisza na chwilę wybiła Erin z rytmu rozpaczy.

– Spóźniacie się na pierwsze zajęcia – oznajmił beznamiętnym tonem Łowca, nadal patrząc tylko na Tatianę.

– Tak jak połowa szkoły… – zauważył Lucas, zerkając na tłum kłębiący się wciąż pod tablicami ogłoszeniowymi. Powiedział to jednak cicho i bez przekonania, bo powaga Diego wszystkich ich nieco onieśmielała.

– Alea ma dziś Test Samokontroli! – palnęła Lizzy nerwowo i przesadnie głośno, próbując jakoś ich usprawiedliwić. Albo może po prostu rozładować napięcie.

Rozpacz powróciła.

Diego przeniósł wzrok na Erin i dziewczyna zadrżała lekko. Łowca miał zdolność zachowywania emocji dla siebie, przez co wyraz jego twarzy wydawał się całkowicie obojętny. Powinno to wzbudzać równie neutralne reakcje, u Erin jednak zawsze wywoływało stres. Może dlatego, że nosiła w sobie wiele niewygodnych sekretów, a on zdawał się zawsze przeglądać wszystkich na wylot.

– Nie masz się czego bać – odezwał się wreszcie Diego, zaskakując zebranych. Mimo beznamiętnego tonu brzmiało to bowiem jak próba dodania otuchy. Chłopak chyba nie dostrzegł w oczach Erin całej sterty kłamstw, wyłapał za to panikę. Prawdopodobnie czuł też jakąś potrzebę okazywania im uprzejmości ze względu na swoje uczucia wobec Tatiany. – Jeśli nie zmienisz się w zwierzę pod wpływem emocji, zdasz. Jeśli nie zdasz, zostaniesz zapisana na zajęcia, gdzie otrzymasz szkolenie z samokontroli. Żeby zmniejszyć ryzyko przypadkowej zmiany przy ludziach.

Ach! Bingo! Erin otrzymała odpowiedź na stresujące ją pytanie, nim zdążyła je zadać. Lodowate palce strachu wypuściły wreszcie jej żołądek z bolesnego uścisku. Nie będzie musiała się zmienić w zwierzę. Chyba wprost przeciwnie! O jeżu, była jednak szansa, że i ten kryzys uda jej się przetrwać!

Nie potrafiła powstrzymać głębokiego westchnienia ulgi. Keith przyczepił się do tego dźwięku, odzyskując uśmiech, który zbladł nieco po pojawieniu się Łowcy.

– Gdzie się podziała odważna dziewczyna policzkująca liderów na środku szkoły, co, Al? – rzucił żartobliwie.

Raz jeszcze Diego ubiegł ją, nim zdążyła odpowiedzieć.

– To nie była odwaga, tylko głupota – zauważył surowo. Wszyscy na nowo ucichli. Wszyscy poza Tatianą, która westchnęła ostentacyjnie.

– Jedno nie wyklucza drugiego – zauważyła ponuro, wyplątując się w końcu z jego uścisku.

Przyjaciele nie byli w stanie powiedzieć, czy Zmiennokształtna broni teraz Erin, czy zaczepnie przekomarza się z Diego. Ona i jej Łowca mieli swój własny, półniemy sposób komunikowania się, którego nikt inny nie pojmował.

– Ale z tym spóźnieniem to on miał rację… – zauważyła nieśmiało Lizzy. Tłum znacznie się przerzedził.

Ruszyli w stronę dziedzińca wspólnie, jednak już po kilku krokach Tatiana i Diego zostali nieco w tyle. Keith już zamierzał odwrócić się i ich pospieszyć, ale Lizzy szturchnęła go i pokręciła subtelnie głową. Dali więc parze spokój, zostawiając ich samych, nikt nie skomentował tego na głos, ale nie omieszkali wymienić między sobą znaczących spojrzeń.

***

– Moi znajomi się ciebie boją. – Tatiana podniosła oskarżycielskie spojrzenie na Diego.

Łowca wzruszył ramionami.

– To dobrze – oznajmił beznamiętnie. – Może przestaną cię wciągać w kłopoty.

– Też miałeś karę.

– Przez ciebie, Lennox.

Chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Tatiana niespecjalnie zgadzała się z jego oceną odpowiedzialności, ale nie zamierzała się kłócić. Dziedziniec pustoszał w zawrotnym tempie, bo było już po dzwonku. Oni wciąż stali w miejscu.

W sposób, o którym nie należało wspominać, Tatiana pozyskała plan lekcji Diego i wiedziała, że zaczyna on dzisiaj zajęcia dopiero o drugiej. Kusiło ją, żeby ominąć własną historię sentury i spędzić okienko w jego towarzystwie. Oczywiście Łowca wcale nie musiał wiedzieć, że poświęca z jego powodu dobrą frekwencję. Może dzisiaj wyjątkowo odwołali jej pierwsze zajęcia? Brzmiało to całkiem wiarygodnie. Nie takie rzeczy się zdarzały.

Odpłynęła niechcący myślami w stronę tego niewinnego kłamstewka i Diego przesunął delikatnie palcem po jej podbródku, by przywołać jej uwagę.

– Martwisz się o Aleę? – zapytał, błędnie odczytując jej minę.

Pokręciła głową, tym samym zmuszając go, by zabrał dłoń. Przesunął ją teraz na talię dziewczyny.

– Jak jej się nie uda, to będzie chodzić na zajęcia i tyle. To normalne. Wielu osobom się nie udaje – zauważyła z charakterystyczną ponurą nutą w głosie. Nie była z nim jednak do końca szczera.

Nie uszło jej uwadze, że czasem zwykłe zdanie czy komentarz potrafią wywołać u upartej, odważnej Alei nieuzasadnioną nerwowość. Cała sprawa czasem Tatianę niepokoiła. W połączeniu z dziwaczną historią ze zdjętym identyfikatorem na początku roku… Cóż. Alea Lanford albo coś przed nimi ukrywała, albo miała talent do tworzenia problemów tam, gdzie ich nie powinno być. Tak czy inaczej, Tatiana miała złe przeczucia. Nie zamierzała jednak zdradzać sekretów przyjaciółki, wolała więc w ogóle nie poruszać tego tematu z Diego.

Łowca przyglądał się jej cały czas, ale teraz w jego czarnych oczach pojawiła się czujność. Wyglądało na to, że oboje musieli płacić pewną cenę za podobieństwa, które postrzegali w sobie nawzajem jako atrakcyjne: byli cisi, ale przenikliwi i zawsze zwracali uwagę na szczegóły.

– Ten test jest po prostu paskudny, wiesz? – rzuciła wreszcie markotnie Tatiana, próbując zamknąć temat. – Nigdy nie musiałeś przez to przechodzić. Nie wiesz, jak to jest.

– Ty oczywiście zdałaś za pierwszym razem. – Diego oświadczył, zamiast zapytać. Dłoń leżąca wciąż na jej talii zacisnęła się lekko w intymnym geście uznania. – Jak było?

– Paskudnie – powtórzyła z uporem, ale tym razem nie powstrzymała delikatnego uśmiechu.

Pocałował ją wolno i spokojnie. Wiedziała dokładnie, co się szykuje, ale i tak wydawało jej się to niespodziewane. Mieli za sobą ponad miesiąc wspólnej nauki, półrandek i długich rozmów, ale wciąż każdy pocałunek zaskakiwał ją tak samo.

Jakiś czas temu uznała, że związek nie jest dla niej, bo nie potrafi sobie wyobrazić wspólnego spędzania z kimś czasu. Wystarczyło kilka godzin w towarzystwie innych osób i już czuła się emocjonalnie wyczerpana, tęskniąc za chwilą samotności. Ciągle nie mogła uwierzyć, że obecność Diego nie męczy jej ani trochę.

– Lepiej już idź – mruknął Łowca cicho, gdy wreszcie się rozdzielili. – Jesteś spóźniona na historię sentury.

Pocałował ją w czoło i odszedł. Tatiana poczuła gorąco wybuchające na policzkach, ale podniosło ją nieco na duchu, że nie tylko ona znała cudzy plan na pamięć.

***

Jedyne, o czym Erin potrafiła myśleć w czasie porannych zajęć, to Test Samokontroli. To, że siedziała w klasie bez wsparcia znajomych, bo tego ranka ich plany zupełnie się nie pokrywały, bynajmniej nie pomagało.

Co godzinę przez radiowęzeł wzywane były wytypowane osoby. Za każdym razem Erin zalewała nowa fala zimnego potu, choć doskonale wiedziała, kiedy ma nadejść jej kolej. Gdy wreszcie usłyszała własne nazwisko (i imię siostry), jej żołądek i tak ścisnął się boleśnie. Zachwiała się lekko, wstając z miejsca, i ruszyła w stronę sekretariatu, przez który wchodziło się do gabinetu Rady Dyrektorów.

Przy drzwiach Erin spotkała dwójkę innych Zmiennokształtnych. Sekretarka Samantha powitała ich jedynie złowrogim łypnięciem, poprawiając grube oprawki okularów. Ich intensywny fiolet podkreślał fiołkowe drobinki w jej jasnoszarych oczach.

– Macie to wypić – odezwała się swoim ropuchowatym głosem, wskazując palcem na niewielkie papierowe kubeczki stojące na kontuarze przed jej biurkiem. Wyraz jej twarzy mówił jasno, że byłaby znacznie szczęśliwsza, gdyby ich tu nie było. – I nie odzywać się ani słowem!

Dwie inne osoby siedziały już grzecznie na wąskiej ławeczce pod ścianą. Erin popatrzyła na nie nerwowo, potem wymieniła niepewne spojrzenia z tymi, którzy wkroczyli do pomieszczenia wraz z nią. Nic nie integruje w szkole bardziej niż niepewność.

Sekretarka mruknęła coś niewyraźnie, po czym powtórzyła już głośniej:

– Pić. Do dna. I ani słowa. Podkreślam, potem ani słowa! Jeśli po wypiciu zaczniecie gadać, to cały efekt się zmarnuje. No, raz, raz! – pogoniła ich i na nowo utkwiła wzrok w monitorze komputera, pozostawiając uczniów samych sobie.

Erin niepewnie sięgnęła po papierowy kubeczek, po czym zajrzała do środka. Jego zawartość stanowił przezroczysty płyn, który mienił się perłowym blaskiem w dziwnym świetle. Pochyliła się nad nim niepewnie i uderzył ją zapach plaży – albo raczej mokrego piasku. Zmarszczyła brwi.

Picie podejrzanej substancji było ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę. Co jeśli dla ludzi jest to trujące?! Ta myśl pojawiła się w jej głowie nagle i Erin zamarła. Tymczasem chłopak obok niej uniósł kubek w geście toastu, a potem wypił całą zawartość jednym haustem i odszedł do pozostałych, w milczeniu opierając się o ścianę. Erin chwilę jeszcze zwlekała, było jednak jasne, że nie ma już jak wykręcić się z tej sytuacji. Zamknęła oczy, wstrzymała oddech i wlała sobie ciecz do ust.

Następnie o mało jej nie wypluła.

W kubku płyn wydawał się niewiele gęstszy od wody, ale w jej ustach nabrał konsystencji gęstego żelu. Nie miał praktycznie żadnego smaku, był jednak dziwacznie chłodny, a jego odstręczająca konsystencja sprawiła, że dziewczyna wzdrygnęła się dwa razy, zanim udało jej się przełknąć. Kiedy to wreszcie zrobiła, rozejrzała się dookoła niepewnie, w obawie że wszystko zacznie wirować. Jednak nic takiego się nie wydarzyło.

Chwilę poświęciła na pozbycie się dziwnej, żelowej substancji z języka, po czym wyrzuciła kubeczek do śmietnika i przysiadła obok innych.

Ten etap przetrwała. No i co dalej?

Jakby w odpowiedzi na jej pytanie w drzwiach gabinetu pojawił się Benedict Alard i zanim ktokolwiek zdążył choćby spojrzeć w jego stronę, uniósł ostrzegawczo dłoń.

– Nic nie mówić! – zaalarmował, po czym usatysfakcjonowany ciszą, skinął im głową na powitanie. Uśmiechnął się też, już spokojniej, i zerknął na trzymaną w ręku listę.

– Bandini? – wyczytał pierwsze nazwisko i znów dodał szybko: – Nic nie mów!

Ciemnowłosa dziewczyna z identyfikatorem roztartym na kości policzkowej podniosła się z ławeczki z lekko zmarszczonymi brwiami. Oboje zaraz zniknęli w gabinecie.

Erin Lanford pozostało czekać. I czekać. I czekać… Przez zakaz otwierania ust pozostali uczniowie nie mogli nawet rozładować napięcia jakąś głupią rozmową o pogodzie. Zamiast tego cisnęli się wszyscy w rogu sekretariatu, mniej lub bardziej zestresowani.

Erin zdecydowanie należała do tych bardziej.

Wreszcie drzwi otworzyły się ponownie i ciemnowłosa Zmiennokształtna opuściła gabinet. Wyglądała… niepokojąco. Była potargana, miała wypieki na policzkach i lekko załzawione oczy. Erin zemdliło na ten widok.

Co oni jej tam zrobili?!

– Lanford – wyczytał Benedict Alard i podniósł wzrok na Erin.

Ewidentnie pamiętał ją z powodu kary. Dziewczyna nie mogła się ruszyć z miejsca. Nie chodziło o to, że nie chciała. Nogi po prostu odmawiały jej posłuszeństwa. Otworzyła szerzej oczy, rozpaczliwie licząc, że ziemia się rozstąpi i ją pochłonie. Była człowiekiem. Była cholernym człowiekiem i Mallaroy to ostatnie miejsce, w jakim powinna się znaleźć!

– Aleo – powtórzył profesor z charakterystyczną dla siebie serdecznością. – Nic ci się nie stanie. – Kiwnął na nią zachęcająco ręką i zaraz szybko dodał znowu: – Tylko proszę, nic nie mów.

Erin wreszcie udało się ruszyć z miejsca i powlokła się do gabinetu z sercem walącym w klatce piersiowej tak głośno, że z pewnością wszyscy w pomieszczeniu mogli je usłyszeć. Przynajmniej tak jej się zdawało.

W gabinecie za biurkiem czekała Lucille Landerson, odrobinę przygarbiona. Uśmiechnęła się lekko na widok dziewczyny i pomarszczoną dłonią wskazała jej miejsce na jednym z foteli. Benedict Alard oparł się o zamknięte drzwi, pogodny, choć też wyraźnie zmęczony.

Erin usiadła, rozglądając się nerwowo dookoła. Nie dostrzegła żadnych narzędzi tortur, co było całkiem dobrą wiadomością. Nie żeby się ich spodziewała, ale z drugiej strony…

– Rozpoczniemy teraz twój Test Samokontroli – oznajmiła profesor Landerson spokojnie. Erin po raz kolejny poczuła zaskoczenie, jak silny głos ma ta krucho wyglądająca staruszka. – Napój, który przyjęłaś, znacznie wzmocni przeżywane przez ciebie emocje, kiedy tylko zaczniesz mówić. W ten sposób sprawdzimy, czy mimo wewnętrznego rozchwiania jesteś zdolna utrzymać przemianę pod kontrolą. Jeśli zachowasz ludzką formę przez cały czas trwania testu, zostaniesz zwolniona z obowiązku uczęszczania na lekcje Samokontroli. Zawsze jednak możesz zapisać się na nie dobrowolnie. Jeśli silne emocje spowodują u ciebie niekontrolowaną transformację, zostaniesz zapisana na Samokontrolę i poddana testowi ponownie pod koniec roku szkolnego. Celem jest oczywiście zminimalizowanie ryzyka przypadkowej demonstracji senturalnych zdolności na oczach ludzi. Czy wszystko jest jasne?

Erin skinęła niepewnie głową. Zasady brzmiały dla niej bardzo korzystnie, ale stresowała się i tak, bo wciąż nie była pewna, czy substancja, którą przyjęła, działa na ludzi tak samo jak na senturalnych. Wszystko wciąż mogło się źle potoczyć. Wszystko zawsze mogło się źle potoczyć.

Profesor Landerson odchyliła się do tyłu, usadawiając wygodniej na szerokim krześle.

– Zanim przejdziemy do części testowej, będziesz musiała odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań. Wywar zacznie działać już po kilku zdaniach, bądź więc przygotowana na drobne trudności. Czy możemy zaczynać?

Erin kiwnęła głową raz jeszcze i przesunęła dłońmi po udach, wycierając spocone dłonie o dżinsy.

– Świetnie. Powiedz, kiedy przemieniłaś się po raz pierwszy?

– Siedemnastego sierpnia tego roku – odparła Erin nieco sztywno, z lekkim niepokojem. Doskonale pamiętała ten dzień: Alea wbiegła do ich wspólnego pokoju z szaloną informacją, że zmieniła się w kota, i od tego momentu nic już nie było takie samo.

Stara czarodziejka pokiwała wolno głową i zanotowała coś na kartce, całkowicie ignorując w pełni sprawny komputer stojący tuż obok.

– W jakie zwierzę?

– W burego kota, podobnego do tego, który mieszkał u sąsiadów…

Coś zaczynało się dziać. Trudno było określić, co takiego. Erin była zestresowana, jasne, ale teraz stres ten wypełnił cały żołądek i zaczął pełznąć w górę po jej kręgosłupie.

– Ile razy zmieniłaś się od tamtego czasu?

To brzmiało jak przesłuchanie. Jakby wiedzieli, że zmieniła się nie ona, ale Alea. Chcieli złapać ją na kłamstwie. Czy wszystko to było jakąś wielką intrygą przygotowaną specjalnie po to, by ją zdemaskować?!

Czuła, jak stres pełznie coraz wyżej, do jej gardła, i nagle wydało jej się, że nie może oddychać. Pokój zawirował, jej myśli szalały już bez nadzoru. Wiedzą, o Kosmosie, wiedzą!

– Cztery – wyrzuciła wreszcie z siebie odpowiedź.

To było kłamstwo. Brudne, paskudne kłamstwo. Alea zmieniła się dwa razy, a później straciły kontakt. Musiała jednak zawyżyć liczbę, żeby brzmieć bardziej wiarygodnie. Serce waliło jej w piersi. Odzyskała oddech i dla odmiany wciągała teraz powietrze nerwowo: płytko i szybko, jakby właśnie przebiegła długi dystans.

– Czy odkryłaś swoją prawdziwą formę?

Jasne, że tak. Człowiek. To jest jej prawdziwa forma!

Na czole dziewczyny pojawiły się kropelki potu.

Nie była Zmiennokształtną. Była oszustką, skończoną oszustką! Zrobiło jej się nagle niedobrze na myśl o własnych kłamstwach i miała ochotę ukarać samą siebie za to, jak traktowała przyjaciół w Mallaroy. Nic im nie powiedziała, a oni tak bardzo ją wspierali… O tak, była najgorszym człowiekiem na świecie. Tak beznadziejnym, że nikt już nigdy nie powinien jej wybaczyć. Świat nie potrzebował takich ludzi jak ona.

– Aleo? – Silny głos profesor Landerson wyrwał ją ze spirali okrutnych myśli. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że uciekła w głąb własnej głowy i nawet nie odpowiedziała na pytanie.

Odetchnęła głęboko, próbując odzyskać kontrolę.

– Nie – wykrztusiła łamiącym się głosem. – Nie odkryłam prawdziwej formy.

Nagle ogarnęła ją ciekawość. Czy Alea już swoją odkryła? Chciała to wiedzieć. Tak bardzo zapragnęła zdobyć tę informację, że zacisnęła ręce na podłokietnikach fotela, gotowa wybiec z gabinetu i rozpocząć próby skontaktowania się z siostrą. Musiała wiedzieć. Musiała! Natychmiast.

Ciekawość wiła się w niej jak wąż i dziewczyna zaczęła się wiercić w fotelu, skacząc wzrokiem od ściany do ściany.

– To koniec formalności – oświadczyła tymczasem Czarodziejka. Zapisała ostatnią rzecz na kartce i podniosła głowę, by uważnie przyjrzeć się dziewczynie. Erin czuła, że profesor Alard też na nią patrzy. – Powiedz mi teraz coś o swoich rodzicach.

Nastolatka uśmiechnęła się nieznacznie, potem szerzej, a po chwili szczerzyła się już jak idiotka na samą myśl o rodzicach.

– Tęsknię za nimi – oświadczyła, już bez cienia stresu i mogłaby przysiąc, że w powietrzu poczuła nagle znajomy zapach domu. – Ale tak bez przesady, bo odkąd pamiętam, wyjeżdżali często na konferencje… To znaczy, nie żebym czuła się samotna! – Zapewniła szybko. – Zawsze miałam przy sobie siostrę. Rodzice po prostu lubią pracować i czasem bywa to wkurw… umm – zmieszała się, bo przez nieuwagę prawie przeklęła w gabinecie dyrektorów – bywa to wkurzające… ale tak generalnie to są super. Zawsze nas wspierają. Dereka też, chociaż on udaje starego dziadka…

Mogłaby mówić w nieskończoność. Sama myśl o rodzinie sprawiała, że czuła się bezpiecznie i komfortowo, a przy tym beztrosko. Miała ochotę podzielić się śmiesznymi historiami, opowiedzieć o wakacyjnych wyjazdach i ulubionych przepisach. Śmiać się ze wzruszenia i wzdychać z lekkiej tęsknoty. Po chwili jej rozważania powędrowały jednak w stronę Alei i na nowo ogarnął ją paraliżujący strach. Zaczęła drżeć w miękkim fotelu, wyobrażając sobie jednocześnie dwa horrory: że ją tu nakryją oraz że jej siostra jest teraz gdzieś sama na końcu świata i wcale nie ma się dobrze.

Wszystko to zdawało się ciągnąć godzinami. Po raz pierwszy odczuła, jak dosłowne znaczenie może mieć zwrot „emocjonalny rollercoaster”. Dziwny, pachnący piaskiem wywar sprawił, że każda najmniejsza kropla emocji zmieniała się w jej głowie w ocean i ciało zalewały burzliwe fale uczuć. Jakby naprawdę przeżywała tu zarówno najwspanialsze, jak i najgorsze momenty swojego życia.

Podczas opowiadania o Bethany wpadła w niekontrolowany chichot, przypominając sobie wszystkie wspólne żarty. Zapytana o otrzymaną karę zaczęła mówić o Michaelu i tym razem nie była w stanie powstrzymać siarczystych przekleństw. Gdy padło pytanie o smutne wspomnienie, Erin zaczęła szlochać jak małe dziecko z powodu rybki, która zdechła, kiedy ona i Alea miały po osiem lat.

Z tego wszystkiego zapomniała na chwilę, dlaczego w ogóle się tu znajduje. Przypomniała jej o tym dopiero Lucille Landerson, oznajmiając, że dziewczyna przeszła Test Samokontroli pomyślnie.

Cóż. Jeśli chodziło o niezmienianie się w zwierzęta, Erin była prawdziwą profesjonalistką. Mogła się nie zmieniać niezależnie od sytuacji.

Benedict Alard podał jej kolejny, jeszcze mniejszy papierowy kubeczek z dziwną pigułką, która miała zniwelować działanie żelowego wywaru. Przełknęła ją bez popijania i przez chwilę trwali tak w trójkę w niezręcznym milczeniu. Nauczyciele nie zamierzali jej bowiem wypuścić, dopóki w pełni nie ochłonie.

Opuściła gabinet potargana i zaczerwieniona, na chwiejnych nogach.

Zatrzymała się za zakrętem korytarza, gdzie akurat nikogo nie było. Dopiero w samotności, z dala od gabinetu Rady, poczuła prawdziwą ulgę. Wzięła głęboki oddech i wypuszczając powietrze, oparła się o chłodną ścianę, przymykając na chwilę oczy.

Udało się. Przeżyła. Po raz kolejny najadła się strachu, ale wciąż była w Mallaroy i nikt nie odkrył jej sekretu.

Prawie usłyszała łomot kamienia, który spadł z jej serca.

***

Alea miała wrażenie, że obiektyw kamery obserwuje ją czujnie, niczym oko żywej istoty. Wiedziała, że to irracjonalna myśl wywołana przez stres, nie zatrzymało to jednak dreszczy, które przebiegły po jej plecach.

Bała się. Wściekłość wezbrała i odpłynęła niczym fala, pozostawiając po sobie mniej dynamiczne, ale trwalsze emocje. Gorycz i strach. W ciągu szesnastu lat życia zdążyła się już nauczyć, że o ile odczuwać warto wiele, o tyle okazywać – już niekoniecznie. W każdym razie nie zawsze. Siedziała więc sztywno na drewnianym krześle i przyglądała się swojemu miniaturowemu odbiciu w rogu ekranu, próbując sprawiać wrażenie niewzruszonej. Wychodziło jej to całkiem, całkiem, bo jeśli nawet nie była niewzruszona, to na pewno zdeterminowana.

Eve opuściła kuchnię, kiedy tylko ustawiła laptopa ze słuchawkami na stole i zainicjowała połączenie. Alea była jednak pewna, że czają się obie z Cynthią gdzieś za rogiem – w otwartym na przedpokój salonie lub na korytarzu po drugiej stronie kuchni. Nie dawały jej prywatności, ale jedynie jej iluzję. Wyglądało na to, że był to motyw przewodni całej ich dotychczasowej znajomości.

Okno z obrazem z cudzej kamery wreszcie ożyło, ukazując Martina Gallaghera.

Alea odkaszlnęła nerwowo, czując, jak pod wpływem przenikliwego spojrzenia szarych oczu wzbiera w niej zwątpienie. Wzrok mężczyzny nie tracił swojej przenikliwości nawet zapośredniczony przez ekran laptopa.

Gallagher nic nie powiedział. Nawet się nie przywitał. Włączył obraz i po prostu siedział w swoim słabo oświetlonym gabinecie, wpatrując się w Aleę Lanford z bardzo czytelnym rozczarowaniem.

Ona wytrzymała i jego milczenie, i jego spojrzenie. On wytrzymał jej upór. Sięgnął poza kadr po papierosa, a gdy go zapalił, Alea mogła przysiąc, że czuje zapach dymu.

Odkaszlnęła raz jeszcze, bo zaschło jej w gardle.

– Myślałam, że używanie laptopa naraża mnie na zlokalizowanie.

Martin podrapał się po orlim nosie. Alea dowiedziała się już, że jego prawdziwą formą jest orzeł. Zastanawiała się, czy ta zbieżność jest przypadkowa.

– Naraża – przyznał spokojnie, lekko zachrypnięty. – Jest to jeden z wielu powodów mojego niezadowolenia, ale jeśli dobrze rozumiem, nie dało się przemówić ci do rozsądku. – Gallagher znalazł chwilę na tę szopkę tylko dlatego, że Eve doniosła mu o całkowitej odmowie współpracy ze strony Alei. Kobiety bały się, że jeśli nie ustąpią jej chociaż trochę, naprawdę będzie próbowała uciec. – Cynthia musiała się mocno postarać, by umożliwić to połączenie…

– Oczywiście, że tak… – mruknęła Alea sama do siebie z powątpiewaniem, czując, jak irytacja wypiera część strachu. Ponad miesiąc żyła odcięta od komórki i laptopa, po czym wystarczyło tupnąć nogą i nagle Cynthia znalazła rozwiązanie. Jasne.

– …ale i tak nie jest to w pełni bezpieczne. Nie możemy rozmawiać długo – skończył Martin spokojnie, chociaż celowo głośniej niż wcześniej, i dopiero wtedy skomentował jej wtrącenie. – Nie rób tego.

– Słucham? – Alea poczuła się zdezorientowana.

– Nie udawaj teraz upartego, rozwydrzonego bachora – sprecyzował mężczyzna dość obojętnym tonem. – Zdążyłaś nam już pokazać, że potrafisz być bardzo dojrzała.

Alea zacisnęła mocno dłonie na ramie krzesła. Podłokietniki były drewniane, stawiły więc natychmiast opór, ale i tak napierała coraz mocniej i mocniej, czując rozpaczliwą potrzebę, by się w coś wbić. Wgryźć. Coś złapać.

Nie odwróciła wzroku.

– To było wtedy, kiedy myślałam, że mówicie prawdę – zauważyła.

„Nie okazuj strachu” – przypominała sobie z każdą kolejną chmurą dymu, która wypływała na ekran z ust Martina Gallaghera.

– Ach, tak. – Mężczyzna pokiwał głową z rezygnacją, a potem wygładził czarną brodę. Teraz dostrzegła, że jest zmęczony. Wszystko w jego ruchach i tonie sugerowało, że nie bierze jej buntu na poważnie, ale oczy… To właśnie jego wzrok karmił jej lęki. – Eve powiedziała mi, że zażądałaś powrotu do Mallaroy? – rzucił prawie pytająco, jakby nie był pewien, czy dobrze zapamiętał. – By zająć miejsce swojej siostry…

– Tak – odparła twardo.

Od tego się zaczęło. Wczoraj przyłapała Cynthię na rozmowie przez telefon i wyszło na jaw, że Erin jest w Mallaroy. Od tego czasu Alea mocowała się na słowa z dwiema starszymi Zmiennokształtnymi.

Chciała wracać. Nie czuła się już bezpiecznie. Miała wrażenie, że coś wyrwało ją ze snu i teraz, po fakcie, im dłużej analizowała nocne wizje, tym bardziej przypominały one koszmar. Chciała wrócić tam, gdzie było jej miejsce. Dla siebie i dla siostry. Nie było mowy, żeby świadomie pozwoliła tym Zmiennokształtnym na trzymanie Erin w senturalnej szkole. Z Wampirami?! Z tak wielkim sekretem spoczywającym na jej barkach?!

Od tego się zaczęło, a skończyło się właśnie tym: rozmową wideo między Zmiennokształtnym politykiem i nastolatką, w której on pokładał jakieś nadzieje.

– A jeśli ci powiem, że twoja siostra całkiem dobrze się w tej szkole odnajduje? – zapytał po chwili, unosząc lekko krzaczaste brwi.

Gdyby onieśmielał ją trochę mniej, Alea prychnęłaby głośno.

– Skąd mam wiedzieć, że to nie kolejne kłamstwo? – zapytała odważnie. Dłonie drżały jej mimo wszystko. Zaczęły, gdy tylko rozluźniła uścisk na podłokietnikach krzesła. Całe szczęście pozostawały jednak poza kadrem.

Martin Gallagher westchnął ciężko. Demonstrował swoje rozczarowanie bez skrępowania. Alea nie potrafiła powiedzieć, czy było to szczere, czy jedynie próbował ją w ten sposób zmanipulować. Obstawiała to drugie.

– Mam ważniejsze rzeczy do roboty niż konstruowanie kłamstw na potrzeby szesnastolatki – oznajmił z cieniem irytacji w głosie i jakby dla podkreślenia tych słów zerknął na zegarek. – Więc? Jak wygląda sytuacja? – Papieros zniknął gdzieś poza kadrem, zapewne w popielniczce. – Wiele osób ma zginąć, bo poczułaś się urażona? Nie możemy wyjawić ci wszystkich tajnych informacji o zagrożeniu na skalę pięciu rodzajów, więc obrazisz się i przestaniesz nam pomagać?

– To nie tak – zaoponowała, czując, jak jej mentalna zbroja trzeszczy pod wpływem tych prawie kpiących oskarżeń. – Przekręcasz moje słowa.

– Nie. – Martin na powrót się odprężył i odchylił do tyłu. Naciskał i odpuszczał. Jakby próbował zbudować w niej jakąś odporność. – Ustawiam po prostu wszystko we właściwej perspektywie. Jesteś zła, urażona i chcesz wracać do domu. Coś się nie zgadza?

Albo nie był w stanie dostrzec, że złość i uraza są jedynie przykrywką dla strachu, albo nie chciało mu się nawet próbować. Tak czy inaczej, Alea poczuła dziwną mieszankę triumfu i samotności.

– Jestem nieufna – poprawiła go ostrożnie. Nie mogła sobie pozwolić na rozzłoszczenie tego mężczyzny, ale coś jej mówiło, że zupełnym podporządkowaniem także nie wzbudzi w nim empatii. Gallagher ewidentnie chciał patrzeć na nią tak jak na Eve lub Cynthię. Jakby była kolejnym dorosłym żołnierzem w jego dziwacznej armii. – Kłamaliście na temat mojej siostry. Skąd mam wiedzieć, czy nie kłamiecie także na temat całego tego Wielkiego Niebezpieczeństwa? Nie mówicie mi niczego ważnego.

– Mówimy – zaprzeczył mężczyzna, po czym sięgnął po kolejnego papierosa. Alei zaczynało się robić duszno od samego patrzenia. – Mówimy tyle, ile możemy ci bezpiecznie powiedzieć: że nadciąga zagrożenie, którego główną ofiarą będą Wampiry i Wilkołaki, ale przez sojusz pięciu rodzajów my także pójdziemy z nimi na dno. Dlatego musimy się uzbroić do walki i zerwać łączące nas układy.

Tak, Alea znała dalszy ciąg tej przemowy: była pierwszą od bardzo dawna Zmiennokształtną potomkinią Salderów, którzy posiadali niegdyś specjalną zdolność imaginacji. Prowadzono więc badania na jej krwi, by sprawdzić, czy nie da się tych obudzonych nagle na nowo zdolności jakoś przekazać pozostałym przedstawicielom rodzaju, żeby mieli większe szanse na przetrwanie. Drugim poruszanym tematem była Zmiennokształtna prezydentka Francis Rowe, która odmawiała chronienia własnego rodzaju poprzez złamanie sojuszu, bo jej żona była Wilkołaczką. Gallagher zamierzał ją zdyskredytować i zrzucić z urzędu. Istnienie Alei było mu tu bardzo na rękę, bo Rowe podczas kampanii wyborczej kłamała na temat własnego powiązania z historycznymi Salderami.

– Powiedzieliśmy ci bardzo, bardzo dużo – powtórzył Gallagher. – O nadejściu Wielkiego Niebezpieczeństwa nie wie prawie nikt poza liderami i reprezentantami senturalnych rodzajów. Myślisz, że zaangażowalibyśmy tyle osób w kreowanie tak skomplikowanego kłamstwa specjalnie dla ciebie? – prychnął cicho. – Po co?

Alea nie miała pojęcia, co odpowiedzieć. Słowa Martina brzmiały logicznie. Prosto i przekonująco. A jednak nie mogła pozbyć się uczucia, że jest tą postacią z horroru, która schodzi do piwnicy pierwsza, podczas gdy widzowie krzyczą, żeby zawracała. Jeszcze niewiele ponad miesiąc temu była w domu z rodziną. Teraz, na innym końcu kraju, nie wiedziała nic i nie miała nad niczym kontroli.

Może winna była jednak sentura, nie ona sama, Eve Monday, Cynthia Strike czy Martin Gallagher? Może cała jej dezorientacja, strach i złe przeczucia brały się z tego, że jej świat bezpowrotnie wywrócono do góry nogami. Paranoicznie doszukiwała się wielkiego podstępu, ponieważ w rzeczywistości jakaś jej część nie była gotowa zaakceptować tego, co odkrywała.

Poczuła cień wstydu. Oto siedziała przed laptopem, zabierając czas ważnemu, wiecznie zajętemu politykowi, bo… co? Bo chciała wrócić do domu…?

Coraz częściej miała problemy ze zrozumieniem, co sama czuje i czego chce. Brakowało jej gruntu pod nogami. A także perspektywy.

Odkaszlnęła nerwowo po raz kolejny.

– Ale jakie mam dowody? – zapytała cicho. – Poza waszymi słowami? Skąd mam wiedzieć, w co wierzyć… – Pytanie wydało jej się teraz idiotyczne i nie była właściwie pewna, po co je zadaje.

– Nie dostałaś senturalnych książek? Nie widziałaś naszych senturalnych gazet? Francis Rowe istnieje i jest prezydentką Zmiennokształtnych. Ja istnieję, byłaś w biurze, w którym pracuję. Sojusz istnieje, dostałaś list od jednej ze szkół i rozmawiałaś przez telefon z ich reprezentantem – zaczął wymieniać dowody. – Aleo. Wiem, że zrobienie ze mnie wroga przyniesie ci zapewne na chwilę ulgę. Jakiś cel, w którym możesz ulokować wszystkie negatywne emocje. To bardzo zrozumiałe, ale naiwne. Bądź, proszę, rozsądna. Myślisz, że… co? Uknuliśmy to wszystko, żeby cię porwać? Po co? – zapytał raz jeszcze. Potem pokręcił głową z niedowierzaniem. – Wiesz, ile to wszystko kosztuje? Wynajęcie każdego domu, w którym się zatrzymałyście. Opłacenie benzyny na podróż przez kraj. Pokrycie kosztów życia: twoich, Cynthii i Eve. Rekompensata dla nich za zakłócenie personalnego i profesjonalnego czasu tak niestandardową misją. Zorganizowanie transportu pobieranych ci próbek krwi we właściwych warunkach oraz fundusz na prace laboratoryjne. Wszelkie senturalne zapewnienia waszego bezpieczeństwa… Wiesz, ile środków zostało na to przeznaczone? – Słychać było, że nie oczekuje odpowiedzi. – Myślisz, że zainwestowalibyśmy tego rodzaju sumy w bezcelowe uprowadzenie zmiennokształtnej nastolatki z Illinois? Ocknij się, Aleo. Wszystko dookoła ciebie jasno wskazuje, że jesteś częścią czegoś znacznie większego i niezwykle ważnego. Zachowuj się adekwatnie.

Ostatnie słowa miały zabrzmieć karcąco, ale Alea, siedząc ze spuszczoną głową i wpatrując się we własne kolana, odnalazła w nich coś na pograniczu groźby. Przez chwilę nie podnosiła wzroku, chowając tym samym twarz przed kamerą i przed przenikliwym spojrzeniem Gallaghera.

Kosmosie. Chciała wierzyć temu zanurzonemu w papierosowym dymie politykowi. Prawie mu wierzyła. A jednak jakieś złe przeczucie wlazło jej pod skórę i wciąż nie potrafiła go z siebie wyrzucić.

Wdech i wydech. Musiała znaleźć jakieś miejsce między czujnością a paranoją.

Chciała im pomóc. Nadal, cały czas. Brakowało jej jednak twardego, niezbywalnego znaku, że to wszystko zmierza we właściwym kierunku. Tylko czy nie zawsze tak jest? Czy nie każde ryzyko wiąże się ze zwątpieniem?

Podniosła głowę, żeby znowu spojrzeć mężczyźnie w oczy.

– Czy moja siostra naprawdę jest tam bezpieczna?

Wszystko w jej tonie i głosie wskazywało na to, że już dała się przekonać. Martin jedynie pokiwał głową. Potem znowu zerknął na zegarek.

Rozmowa dobiegała końca. Alea czuła, że zyskała wszystko i nic. Znów zacisnęła ręce na krześle i wygrzebała z siebie ostatnie porcje determinacji. Gallagher cały czas ją onieśmielał. Nawet gdy ją irytował, pozostawał… większy, starszy, ważniejszy. Powinna pewnie do niego mówić „proszę pana”, ale obcowanie z Eve ją od tego odwiodło. Tak czy inaczej, nie było mowy o równorzędnej rozmowie i może dlatego robiła takie dziwaczne wolty.

– Mam jedno życzenie – oznajmiła nieco ciszej, niż planowała. – Rozmawiamy teraz, więc jednak da się jakoś zabezpieczyć połączenie…

– Wyjątkowo. Z wielkim trudem i dużymi kosztami – wszedł jej w słowo Martin, przewidując, do czego zmierza. – Kontakt z Erin zrodzi nie tylko ryzyko, że system Łowców cię zlokalizuje, ale także narazi twoją siostrę na problemy w Mallaroy. Ktoś zawsze może ją tam podsłuchać, wszystko może wyjść na jaw. Eve i Cynthia już ci to tłumaczyły.

Alea wyprostowała się na krześle.

– Nie mam na myśli Erin.

***

Wspólne wieczory w salonie stały się już pewnym rytuałem dla paczki przyjaciół z trzeciego roku (oraz Tatiany, która była na roku czwartym). Przychodzili usiąść na kanapach w jednym z kątów salonu, żeby przez chwilę udawać, że nie muszą odrabiać lekcji. Chociaż, mówiąc szczerze, nad zadaniami szkolnymi także często pracowali razem, mimo nieco różnych przedmiotów i niespójnych planów zajęć.

Teraz siedzieli rozwaleni: Keith na wielkim miękkim fotelu, Tatiana i Lizzy na grubych poduchach, Erin i Lucas na kanapie naprzeciwko. Między nimi leżał niewielki dywanik, na którym bezwstydnie rozpłaszczył się Yorick.

Leżał na plecach, zupełnie rozciągnięty, eksponując jasne futro na brzuchu, i nie poruszył się zupełnie przez ostatnie dziesięć minut.

– Czy on jeszcze żyje? – zapytał Keith z cieniem wątpliwości i nachylił się, by dźgnąć zwierzę lekko palcem. Yorick otworzył jedno oko i posłał Wilkołakowi tak mordercze spojrzenie, że ten cofnął dłoń gwałtownie, jak oparzony. – Demon, nie królik – wymamrotał pod nosem.

Lizzy udała, że tego nie usłyszała.

– Więc? – głos zabrał Lucas. – Jak ci dzisiaj poszło?

Erin wzruszyła lekko ramionami.

– No, zdałam. – Uśmiechnęła się zadowolona.

– Naprawdę?! Super! – Lizzy uśmiechnęła się promiennie. – Wiesz, nie chciałam wcześniej nic mówić, żeby cię nie stresować, ale wydawało mi się, że może być ci ciężej, bo jesteś Echem. Wszystko jest jakby… dwa razy bardziej nowe, co nie?

Przyjaciele nigdy jeszcze nie widzieli Erin w zwierzęcej formie. Utrzymywała przed nimi, że wciąż nie ma prawie żadnej kontroli nad swoimi mocami. Status Echa – osoby senturalnej, która urodziła się w rodzinie od kilku pokoleń zupełnie ludzkiej – sprawiał, że było to bardziej wiarygodne. Nic więc dziwnego, że wszyscy po cichu oczekiwali od niej negatywnego rezultatu z Testu Samokontroli.

Erin poczuła na sobie przenikliwe spojrzenie Tatiany, ale nie spojrzała na przyjaciółkę. Zamiast tego uśmiechnęła się trochę na siłę.

Jasne, że zdała. Nietrudno zdać, jak jest się cholernym człowiekiem. Nie mogła im jednak powiedzieć prawdy, postanowiła więc rozluźnić atmosferę żartem.

– Lucas, czy możesz powiedzieć Lizzy, dlaczego zdałam? – zapytała słodko i zamrugała ostentacyjnie rzęsami, próbując wcielić się w Pamelę Payton w czasie rozmowy z Michaelem Castalawem.

Wilkołak podjął grę bez mrugnięcia okiem. By wejść w rolę, ułożył ramię na oparciu kanapy za dziewczyną i rozpostarł nogi szerzej, uśmiechając się perfidnie.

– Oczywiście, słońce. – Przeszedł momentalnie od udawania Michaela do udawania Jaspera, a potem kontynuował już we własnym stylu. – Widzisz, moja droga Elizabeth – spojrzał na Lizzy, która zmarszczyła nos na dźwięk swojego pełnego imienia – nasza kochana Alea Lanford jest, można powiedzieć, oazą spokoju. Jest jak trzcina na wietrze: mocna, ale elastyczna. Jest, mówiąc bardziej precyzyjnie, zdolna w pełni kontrolować swoje emocje, czego oczywiście mamy liczne dowody. Zapytaj o to chociażby lidera Wampirów.

Keith i Lizzy parsknęli śmiechem. Wargi Tatiany drgnęły. Erin szturchnęła Lucasa łokciem.

– I ty? I ty, Brutusie, przeciw mnie?! – Załkała teatralnie, choć powstrzymywała szeroki uśmiech.

W chwilach takich jak ta czuła, że naprawdę odnalazła w Mallaroy swoje miejsce i tęsknota za rodziną oraz dawnymi przyjaciółmi stawała się bardzo odległa. Potem przypominała sobie, że ma to wszystko tylko do grudnia. Jeszcze niedawno błagała, żeby Alea wróciła. A teraz? Nie była w stanie sobie wyobrazić, jak obie udźwigną kolejną zamianę.

Jej rozmyślania przerwały wibracje komórki. Z niechęcią odkleiła się od poduszek kanapy i wygrzebała telefon z kieszeni dżinsów. Skrzywiła się lekko na widok napisu „mama” na wyświetlaczu. Jej ukochana matka Wenona Lanford była osobą niezwykle wyedukowaną, ale jakimś cudem wciąż nie zdobyła jeszcze wiedzy na temat tego, że rozmowy telefoniczne mogą trwać krócej niż pół godziny.

– Dom – rzuciła do znajomych i podniosła się, by znaleźć bardziej prywatne miejsce na rozmowę.

***

– Halo? Córeczko?

– Cześć, mamo! – Na wszelki wypadek Erin przybrała wyjątkowo radosny ton. – Co tam?

– Wszystko dobrze, wszystko dobrze. Słuchaj, dziecko, pamiętasz, że za tydzień są urodziny ojca, tak? Może wrócisz do domu? Spędzilibyśmy razem weekend. Hmm?

Erin na chwilę ogarnęła ekscytacja. Czasem łapała się na tym, że emocje, które odczułaby w dawnym życiu, wyrywały się naprzód i dopiero po nich pojawiała się świadomość obecnych komplikacji. A obecne komplikacje były takie, że udawała przed matką obie bliźniaczki jednocześnie, w tym jako Alea do końca października nie mogła opuszczać Mallaroy z powodu kary za wybryki związane z grą o klucz (bójki, sabotaż radiowęzła, włamanie do pokoi liderów oraz, ekhem, pożar). Oznaczało to jeszcze trzy długie tygodnie bez weekendowych wypadów do miasta.

Znajdowała się na mało uczęszczanym korytarzu za salą bilardową i obecnie nikogo innego tam nie było. Oparła się więc bezwstydnie czołem o chłodną ścianę w geście desperacji.

– Hej, słuchasz mnie? – ponagliła ją mama. – Zamierzam upiec tort! – Erin natychmiast się skrzywiła, ale jej rodzicielka nie mogła jej zobaczyć, więc kontynuowała: – Wiem, że rok temu wyszedł mi paskudny. Tak samo jak dwa lata temu i trzy. Oraz cztery i pięć. Twoja matka nie jest dobra w kuchni, co na to poradzę? Nic. To znaczy, nie no. Poradzę. Coś poradzę. W tym roku już wyjdzie, tak myślę. Derek upiera się, żebyśmy zamówili zapasowy w cukierni, ale ja takiego braku wiary w moje umiejętności tolerować nie będę, prawda? Przyjedź, to mnie wesprzesz! Skoro twój brat ewidentnie nie ma zamiaru…

– Mamo – Erin udało się znaleźć moment, by przerwać ten monolog – bardzo bym chciała przyjechać, ale nie mogę. Mam mnóstwo roboty, wiesz, jak to jest… W dodatku wszystko jest nadal dość nowe tu w Mallaroy, trzeba zrobić jak najlepsze wrażenie, skoro dali to superstypendium…

– Erin, dziecko, co ty wygadujesz? – przerwała jej kobieta z rozbawionym zniecierpliwieniem. – Przecież to Alea jest w Mallaroy! Co ty mi tu ściemniasz za siostrę, co? No poważnie, dziewczyno…

Erin gwałtownie odsunęła komórkę od ucha, żeby na nią szybko spojrzeć.

Cholera jasna. Pomyliła telefony. Miały z Aleą dokładnie ten sam model i Erin celowo zmieniła kolorową nakładkę siostry na kopię swojej własnej, przezroczystej. Dzięki temu wyglądały prawie identyczne i nikt nie mógł jej przyłapać na tym, że w ciągu dnia wielokrotnie używa dwóch różnych komórek. Zazwyczaj dobrze jej szło pilnowanie, który jest który. Każdy miał własne miejsce w jej plecaku i inną tapetę. Dzisiaj całą jej uwagę pochłonął jednak Test Samokontroli. Pisała z bratem jako Alea, potem z Beth jako Erin. W którymś momencie musiała się zakręcić i w jej kieszeni wylądowała nie ta komórka, która powinna.

Co za głupi, głupi błąd.

– Em. No tak – rzuciła zmieszana. – Miałam na myśli Aleę, mamo. W sensie, ja mam dużo roboty u siebie, a ona nie będzie mogła przyjechać z powodu intensywnej nauki w Mallaroy…

– Dziecko, przecież wiem! – Wenona Lanford zaśmiała się cicho pod nosem. – Rozmawiałam już z Aleą. Dzwonię do CIEBIE i pytam się CIEBIE, przestań mi mówić o swojej siostrze. Doprawdy, dziewczynki, od was coś wyciągnąć to jest prawdziwe święto. Pomyślałby kto, że każda informacja jest jakimś wielkim sekretem!

Erin zakrztusiła się powietrzem i dostała napadu dzikiego kaszlu. Kiedy wreszcie złapała oddech, jej oczy łzawiły, a policzki były czerwone.

– Halo? Erin? Oddychasz? Co się tam dzieje? Nie no, doprawdy, rozmowa z tobą to jest prawdziwa przygoda, córeczko…

– Jak to rozmawiałaś z Aleą?!

Wszystkie rozmowy z rodzicami w imieniu siostry przez ostatni miesiąc odbywała ona! I z pewnością takiej rozmowy nie odbyła! Prawdziwa Alea miała być zupełnie odcięta od urządzeń telefonicznych! Co się, cholera, znowu działo?!

Myśli Erin galopowały. Miała już dziesięć teorii i każda brzmiała nierealnie.

– Jak to „jak to”? – żachnęła się Wenona. – Zadzwoniła do mnie chwilę temu. Widzisz, Erin, niektóre dzieci same dzwonią do swoich matek pełne ochoty na rozmowę. Inne tymczasem krztuszą się do słuchawki po tygodniu milczenia.

– Mamo!

– No już, już. Alea zadzwoniła, nie zachowuj się, jakby to był aż tak wielki skandal. Pożyczyła nawet specjalnie telefon od jakiejś znajomej, bo jej się akurat rozładował…

– Masz ten numer?! – wypaliła Erin, z trudem się kontrolując. – Tej znajomej? Możesz mi go podać?!

– Dziecko, czy wszystko w porządku? – zapytała po krótkiej pauzie Wenona. Wcześniej mówiła wciąż dość żartobliwym tonem, teraz spoważniała, ewidentnie zauważając, że wzburzenie córki jest zbyt wielkie jak na tak błahą sprawę. – Czy ty i twoja siostra jesteście w trakcie jakiejś kłótni…?

– Nie – zaprzeczyła Erin po krótkiej pauzie. Matka podsunęła jej nieświadomie całkiem wiarygodną wymówkę, ale dziewczyna wolała nie komplikować wszystkiego jeszcze bardziej. – Wszystko jest okej. Po prostu… mam pilną sprawę i się akurat nie mogę do niej dobić. Pewnie nadal ma rozładowaną komórkę, tak jak powiedziałaś… – Przymknęła oczy i znowu oparła się o ścianę, tym razem plecami. – Dopiero się zaczynam przyzwyczajać, że nie mam jej już na wyciągnięcie ręki, wiesz? – dodała i tym razem nie musiała kłamać. – Do tej pory byłyśmy zawsze razem…

– Och, córeczko – westchnęła ze współczuciem kobieta. – Wiem, że to musi być dla ciebie trudne. Zresztą dla was obu. Alea przynajmniej pięć razy podkreślała, żebym się do ciebie odezwała, i przekazała pozdrowienia od niej. Pięć razy! Pozdrowienia przekazane przeze mnie? Ha! Przecież wy z pewnością prowadzicie równolegle trzy różne konwersacje w trzech różnych aplikacjach, co? Czasem obie jesteście rozkosznymi dziwadłami, naprawdę. No, ale. Co do numeru: ta jej znajoma chyba zaraz wyjeżdża. Coś takiego… Nie wiem, ale Alea od razu mi powiedziała, że to jakaś jednorazowa sytuacja i nie mam go sobie nawet zapisywać. No więc musisz ją złapać inaczej, córciu. Ale pozdrawiam cię od twojej siostry serdecznie. Proszę. Żeby nie było, że obiecałam, a nie zrobiłam!

A więc to był jednorazowy kontakt? O czym rozmawiały? Jak miała o to zapytać, nie wzbudzając kolejnych podejrzeń?! Kosmosie! Co za bałagan…

– Czyli Alea będzie mogła przyjechać czy nie? – dopytała się Erin, łapiąc się jeszcze tej jednej nadziei. Może u jej siostry coś się zmieniło? Może wraca już teraz, nie w grudniu…? No, ale przecież cała ta tajna organizacja dałaby chyba o tym Erin znać!

Tymczasem Wenona Lanford westchnęła głośno.

– Erin Lanford, rozmowa z tobą jest katastrofą – oznajmiła dramatycznie. – Alea nie przyjedzie, ma za dużo pracy. Sama przecież mi to chwilę temu powiedziałaś! Ona twierdziła dokładnie to samo. Bardzo to niefortunne, ale cóż, jest w prestiżowej szkole, niech się uczy i korzysta, ile może! No a ty? Na pewno nie dasz rady wpaść chociaż na sobotę? Ojciec bardzo się ucieszy! Pomyśl o torcie, Erin. Pomyśl o torcie.

Niezależnie od tego, jakim imieniem się do niej zwracano, Erin nadal nie mogła się ruszyć z Mallaroy. Obecnie to nie mogła się nawet ruszyć z korytarza. Stała i patrzyła w sufit, starając sobie jakoś to wszystko poukładać, ale prawda była taka, że już zupełnie nie wiedziała, na czym stoi.

– Naprawdę nie mogę, mamo – westchnęła wreszcie ciężko. – Dostałam szlaban za jeden głupi wybryk i muszę siedzieć w internacie – dodała, wiedząc, że bez tego argumentu będzie musiała przetrwać kolejne dwadzieścia minut przekonywania, a obecnie nie miała w sobie na to siły.

Miała ochotę zaśmiać się ponuro, bo jej dwie role mieszały się coraz bardziej.

Dobra. Nieważne. Pozytywy. Erin w końcu otrzymała znak, że Alea ma się dobrze. Zadzwoniła do matki i zachowywała się najwyraźniej normalnie, podtrzymując całą przykrywkę, a potem kazała pozdrowić Erin. Wszystko wskazywało na to, że jest wciąż uwikłana w coś dziwacznego, ale bezpieczna.

– Erin Lanford. – Tym razem ton jej matki zrobił się naprawdę surowy. – Jesteś poza domem ledwo sześć tygodni i już wpadłaś w kłopoty? No błagam cię! Jaki wybryk?!

Ups. Po namyśle: mogła jednak tę informację zostawić dla siebie.

– Yyy. Mamo? Bo ja muszę kończyć, wiesz? No ja wiem, wiem, bardzo dziwny zbieg okoliczności, ale akurat w tym momencie muszę się rozłączyć. Też cię kocham! Pozdrów tatę i Dereka! No i Aleę. Ha, ha. Okej, super, dzięki, paaaa!

Rozłączyła się szybko i odetchnęła głęboko, wracając wzrokiem na sufit. Okłamywanie matki wyssało z niej resztki energii, ale udało jej się chyba pomyślnie wybrnąć z wszystkich komplikacji.

Niestety nowe problemy od pewnego czasu czekały za rogiem.

Wiecie, jak wielkiego miała pecha?

TAK wielkiego:

– Alea ma się dobrze, Lanford? Może pozdrowisz ją także ode mnie?

Michael Castalaw stał na korytarzu zaledwie kawałek od niej i uśmiechał się kpiąco. Wyglądał bardzo dobrze i bardzo irytująco, czyli tak jak zawsze.

W ciągu szkolnego tygodnia sala bilardowa nie cieszyła się wielką popularnością, więc choć Wampiry przegrały rywalizację o pierwszeństwo, elita Wampirów umówiła się na grę bez lęku, że zabraknie stołu. Jasper, Pamela i Christopher czekali już w sali, w towarzystwie grupy, która heroicznie pozbawiła Erin i jej przyjaciół miejsca podczas śniadania. Michael tymczasem wybrał okrężną drogę. Chciał zebrać myśli przed kolejnym pokazem władzy, jednak zamiast tego wpadł na Lanford.

Erin nie zareagowała na jego zaczepkę od razu, bo była zbyt zaskoczona. Czy Castalaw słyszał całą rozmowę?! Nie, niemożliwe. Zauważyłaby go, to po pierwsze. A po drugie, gdyby usłyszał jej wielki sekret, uśmiechałby się paskudniej.

– No co jest, Lanford? – Michael wsunął nonszalancko dłonie do kieszeni ciemnych spodni i zbliżył się kilka kroków. – Jeszcze chwilę temu mówiłaś o sobie w trzeciej osobie, a teraz nie chcesz mówić wcale?

Drań.

– Zjeżdżaj, Michael, jestem zajęta – warknęła jednocześnie zła i zestresowana.

Wykonała krok, próbując go ominąć. Zaszedł jej drogę.

– Mów tak do mnie dalej, to długo w tej szkole nie pociągniesz.

Wciąż uśmiechał się podle i Erin zdała sobie nagle sprawę, że chłopak ma dobry humor. Castalaw w każdym stanie był gotów uprzykrzać jej życie, ale gdy miał dobry humor, miał też nad sobą kontrolę i stawał się trudniejszym przeciwnikiem. Brakowało jej teraz na to i czasu, i siły.

– Jest mi tu bardzo dobrze, dziękuję za troskę – rzuciła, nie kryjąc zniecierpliwienia. – Mogę przejść?!

Znów wykonała krok, by go ominąć, ale on po raz kolejny zablokował jej drogę. Nie wpychał się jednak wcale przesadnie w jej przestrzeń osobistą i Erin musiała z niechęcią przyznać, że z ich dwójki to ona bardziej zasługiwała na miano fizycznego dręczyciela. Dręczycielki. Koniec końców dała mu niedawno w twarz.

Szkoda, że to gościa nie zachęciło do trzymania się od niej z daleka.

– No, nie wiem. Czy Alea zgadza się, żebyś przeszła?

Erin poczuła, że musi zamknąć ten temat, zanim chłopak zacznie brać go na poważnie.

– Słyszałeś kiedyś, że kilka osób może nosić to samo imię? – zapytała wyzywająco. Chciała przejść, chciała wrócić do salonu i udawać, że nie jest uwikłana w dziwaczne intrygi. NIE chciała za to użerać się z księciem Wampirów. – Tak się składa, że mam przyjaciółkę Aleę. Zadowolony? Zjeżdżaj mi z drogi, Michael, mówię poważnie.

Wampir zmarszczył brwi i zaczął przyglądać się jej uważniej. Cokolwiek dostrzegł, sprawiło, że spoważniał nieco, a przynajmniej dał sobie spokój z podłym uśmieszkiem. W odpowiedzi nie padła także żadna nowa zaczepka.

Zapadła cisza. Castalaw po prostu się gapił. Im dłużej to trwało, tym trudniej Erin było odnaleźć się w sytuacji. Bez bariery z ciętych komentarzy i grymasów niechęci niewiele broniło ją przed wampirzym czarem. Kosmosie, najwyższy czas wrócić do śledzenia jakiegoś boysbandu. Może jak się napatrzy na ładnych chłopaków w internecie, to kontakt z jednym na żywo nie będzie taki… rozpraszający.

Dziwaczne napięcie rosło. Zerknęła bez celu na swoją komórkę, potem gdzieś w bok, a następnie na rękę ze złotą smugą i sygnetem na palcu, aż wreszcie znów na twarz Wampira.

Michael przez chwilę wydawał się jeszcze poważny, potem nagle odprężył się, przeczesał palcami jasne włosy i na jego usta wypełzł wolno uśmieszek osoby, która wie, jak wygląda, i potrafi zauważyć, gdy robi to na kimś wrażenie.

Erin zdała sobie sprawę, że się gapiła i że została przyłapana. Oraz, co gorsza, że chłopak celowo to wyreżyserował.

– Och, pieprz się – rzuciła, maskując wstyd irytacją, i ominęła go, tym razem na wszelki wypadek torując sobie przejście ręką, gdyby znów zachciało mu się zachodzić jej drogę.

Nie zachciało mu się. Zamiast tego odwrócił się, by odprowadzić ją wzrokiem.

– Karna godzina za niestosowne słownictwo, Lanford! – zawołał jeszcze radośnie.

Erin miała ochotę wrzeszczeć.

Tego samego wieczoru na ścianie plotek ktoś nabazgrał kredą wielką, białą jedynkę przy istniejącym już zerze i teraz podziwiany jeszcze niedawno przez wszystkich napis głosił: „Castalaw 10 – 1 Lanford”.

2.

Odmienne perspektywy

Na samym południu Arizony, za skrzyżowaniem dwóch asfaltowych dróg donikąd i zapomnianą stacją benzynową przycupnął przydrożny bar, w towarzystwie kilku niskich zielonych krzewów i połaci prawie pomarańczowej od upałów trawy. Na piaszczystym parkingu czekały trzy samochody: dwie terenówki i jeden stary kabriolet. Słońce stało wysoko, gotowe zagrać kluczową rolę w scenie jakiegoś współczesnego westernu. Daleko na horyzoncie majaczyły sylwetki gór.

Sytuacja wyglądała następująco: Cynthia siedziała przy klejącym się lekko stoliku z obcym mężczyzną. Zza baru łypał na nich właściciel, a zza brudnej szyby podglądała ich Alea ukryta w skórze kota. Ją tymczasem obserwowała Eve, schowana w samochodzie. Dopiero co przybrała ludzką formę i włożyła na siebie wygrzebane z bagażnika szorty i biały top.

Cynthia mimo upału miała na sobie długie ciemne spodnie cargo z wypchanymi kieszeniami i uprząż z bronią. Właśnie to sprawiło, że Alea zdecydowała się ją śledzić.

Po rozmowie z Martinem zawisła w dziwnej przestrzeni między zrozumieniem a podejrzliwością. Nie czuła się zagrożona, ale nie potrafiła też zaufać Zmiennokształtnym. Gdy Cynthia cofnęła się do domu po plecak, Alea skorzystała z otwartych drzwi pojazdu i upewniwszy się, że nikt jej nie widzi, wślizgnęła się w zwierzęcej postaci pod tylne siedzenie.

Bycie kotem opanowała już naprawdę dobrze i dopiero po dobrych pięciu godzinach skóra zaczynała ją piec, dając znak, że nie jest to jej prawdziwa forma. Była przyzwyczajona do kociej perspektywy, innych kolorów i nowego sposobu odbierania dźwięków oraz zapachów. Gdy tylko przestało to być kołujące (i mdlące), stało się uzależniające. Z każdą zmianą rzeczywistość otwierała się przed nią na nowo – ta sama, ale rejestrowana zupełnie inaczej. Alea miała w głowie coraz więcej obrazów pochodzących z punktu widzenia innego niż ten ludzki. Nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, jak niezwykłe musi być opanowanie większej liczby form.

Teraz chodziło jednak nie o zbieranie wrażeń, ale informacji.

Cynthia nie miała pojęcia, że Alea zabrała się z nią na przejażdżkę, a Alea nie miała pojęcia, że Eve ani na chwilę nie straciła jej z oczu i zakradła się do bagażnika pod postacią kuny. Ustawiły się nieświadomie niczym domino i dlatego gdy obcy mężczyzna niespodziewanie zerwał się z miejsca i zaatakował, nastąpiła reakcja łańcuchowa.

Właściciel baru zaczął krzyczeć coś po hiszpańsku, Cynthia i jej przeciwnik rzucili się na siebie i przetoczyli po podłodze, nie przerywając szarpaniny. Alea nastroszyła futro i syknęła z przerażenia, próbując nadążyć za nimi wzrokiem zza szyby.

– Nie ruszaj się stąd! – krzyknęła Eve, wyskakując z samochodu. Była uzbrojona, ale nie w pistolet, tylko w drewniany kołek.

Alea drgnęła, zaskoczona jej nagłym pojawieniem się. Potem przekręciła kocią głowę, próbując zorientować się, czy słowa rzeczywiście skierowane są do niej.

– Aleo! Wiem, że to ty! Zostań na miejscu! – powtórzyła Eve ostro i szarpnęła drzwi, po czym wpadła do baru przy akompaniamencie starego dzwonka zawieszonego pod sufitem.

Alea jednym susem dotarła do progu i wślizgnęła się do środka w ślad za Zmiennokształtną, ignorując polecenie. Nie miała nawet czasu poczuć się zażenowana tym, że jej misja śledcza najwyraźniej od samego początku była fiaskiem.

Ledwo drzwi się za nią zamknęły, w barze zrobiło się cicho. Alea wskoczyła na najbliższy stolik, chociaż łapy trochę jej drżały, powędrowała wzrokiem w głąb pomieszczenia i… zamarła.

Na drewnianej posadzce leżało wyciągnięte bezwładnie ciało wysokiego mężczyzny, a z jego piersi sterczało coś złowieszczo.

– ¡Mierda! ¡Llamen a una ambulancia! – wrzasnął właściciel baru: starszy barczysty mężczyzna z piwnym brzuchem, gdy tylko otrząsnął się z szoku. – ¡Llamen a la policía!

Cynthia otarła wierzchem dłoni krew z rozciętej wargi i podniosła się z kolan, zaciskając zęby z bólu, gdy obite miejsca dały o sobie znać.

– ¡No! – Eve mówiła biegle po hiszpańsku (i zadowalająco po francusku). Tylko ona zrozumiała, że mężczyzna domaga się wezwania karetki pogotowia oraz policji. Ruszyła w jego stronę, wciąż ściskając w ręku kołek. – Nadie está herido – oznajmiła stanowczo, że nikomu nic się nie stało. Brzmiało to w obecnej sytuacji trochę idiotycznie.

Cynthia poderwała wzrok, wyrwana z oszołomienia po wygranej bójce. Wyglądało na to, że z piersi napastnika wystawała rękojeść noża, który musiała mieć schowany w kieszeni. Teraz jej mina zdradzała jasno, że absolutnie nie spodziewała się spotkać Eve.

– Co ty tu robisz!? – warknęła wściekle, dodatkowo rozdrażniona jeszcze tym, że nie rozumiała, co mówią. Alei chyba jak na razie nawet nie dostrzegła.

Tymczasem brzuchaty właściciel zmrużył oczy i przyglądał się Eve podejrzliwie zza baru. Zsunął wzrok na przedmiot, który trzymała w dłoni. Zmarszczył brwi, a potem jego wyraz twarzy się zmienił, jakby wreszcie coś zrozumiał. Zapytał po hiszpańsku, skąd są.

Eve odparła wymijająco, że nie stąd. Kątem oka zerkała na Cynthię, która wyraźnie traciła cierpliwość. Potem skierowała uwagę z powrotem na barmana.

– ¿Hablas íngles?

Mężczyzna zrobił urażoną minę.

– Jasne, że mówię po angielsku. Tu jest nadal Arizona, panienko! – prychnął i ruszył z miejsca, by wyjść zza lady.

– To ty zacząłeś mówić po hiszpańsku! – obruszyła się Eve.

– Bo po hiszpańsku jestem lepszym aktorem – burknął właściciel. – Jak tu wparowałaś, to myślałem, że jesteś człowiekiem.

Okazało się, że cały ten czas trzymał nisko w dłoniach strzelbę, zasłoniętą przed ich wzrokiem przez bar. Teraz wsparł jej lufę o ramię z westchnieniem i powiódł wzrokiem po obu kobietach.

Cynthia otrzepała kolana z pyłu.

– A ty jesteś…? – zapytała ostro. Głos miała zachrypnięty, ale jej twarz odzyskała już swój surowy wyraz.

Mężczyzna wykonał lekki ruch podbródkiem i spłowiałymi zasłonami wiszącymi w oknach szarpnął nagle magiczny wiatr jego żywiołu. Na głos nie zadeklarował niczego, zamiast tego zbliżył się do ciała z kolejnym westchnieniem.

Cynthia obserwowała go czujnie.

– A kot to kot czy jest was trójka? – zapytał brzuchaty Czarodziej, kucając przy Wampirze.

Dopiero teraz uwaga najstarszej Zmiennokształtnej powędrowała na przód lokalu, gdzie Alea wciąż stała na jednym ze stołów w postaci kota, niezdolna oderwać wzroku od nieżywego ciała.

– Eve! – syknęła Cynthia, rozpoznając zwierzę. Odwróciła się gwałtownie do współpracowniczki. – Coś ty wymyśliła?! – Wściekła się. – Po co tu jesteś i co ona tu robi?

– Miałam to pod kontrolą – odparła Eve niecierpliwie. Zaciskała i rozluźniała dłoń na niepotrzebnym już kołku.

– Panienki, trzeba go wziąć na zaplecze, bo inaczej jak ktoś tu wejdzie, to wasze problemy będą na mojej głowie. No więc kłótnie zostawcie sobie na potem – rzucił właściciel z cieniem kpiny w głosie, po czym odłożył broń na jedno z pustych krzeseł i już miał pochylić się nad ciałem Wampira, gdy nagle coś go tknęło. Przekręcił głowę, by spojrzeć na Eve. – No, chyba że zamierzasz tego jeszcze użyć? – Spojrzał wymownie na kołek.

– Nie – odpowiedziała za nią Cynthia i sama też się pochyliła, łapiąc jeden z chłodnawych nadgarstków. – Nie zamierza.

Razem z właścicielem zaczęli ciągnąć Wampira po brudnej podłodze w stronę baru.

Eve wydęła wargi.

– Nie moja wina, że się coś takiego odwaliło – zauważyła uparcie. – Miałaś odbyć spotkanie biznesowe, nie walkę! Młoda potrzebuje bardziej stymulującej nauki, próba śledzenia ciebie była…

– Eve. – Cynthia przerwała jej ostro, posyłając gniewne spojrzenie. Było ono nieco bardziej złowrogie niż zazwyczaj, bo jednocześnie ciągnęła właśnie po ziemi ciało nieprzytomnego Wampira, z którego wystawał nóż. – Weź się nią zajmij, co? Do cholery jasnej, nie będziemy teraz o tym dyskutować!

Wreszcie Eve zdała sobie sprawę, że Alea rzeczywiście zdradza symptomy szoku. Stała nadal na stoliku prawie nieruchomo, nie licząc lekkiego drżenia, a jej futro było wciąż lekko nastroszone.

– Aleo? – Eve odłożyła na bok drewniany kołek i zbliżyła się do nastolatki, a następnie przykucnęła, by ich oczy znalazły się na tym samym poziomie. – Hej, Aleo? Wszystko jest w porządku. To jest Wampir, okej? Jego zabić może tylko sosnowy kołek wbity w serce. Cynthia użyła metalowego noża, więc po prostu stracił przytomność. Wydaje się martwy, bo już wcześniej był nieżywy, ale za jakiś czas się przebudzi. Okej? Rozumiesz mnie? Wszystko jest w porządku. Chodź, zaczekasz na nas w samochodzie.

Jej ton był łagodny i mówiła przesadnie wolno. Wydawało się to może trochę śmieszne, ale prawda była taka, że Alea zapewne nigdy nie widziała na własne oczy prawdziwej, brutalnej bójki. Ani tym bardziej śmierci. Dopiero teraz, gdy zrozumiała, że trup nie jest tak naprawdę trupem, jej ciało odpuściło i mogła się znowu ruszyć. Nadal jednak lekko drżała.

Przez chwilę rozważała zmianę formy, żeby móc zadać pytania. Bariera w postaci futra i innej percepcji otoczenia zapewniała jej jednak obecnie pewien komfort, zrezygnowała więc z tego pomysłu. Poza tym nie była jeszcze pewna, o co najlepiej zapytać. Dała się więc zagonić Eve na zewnątrz i do samochodu, pozostając na czterech łapach.

– Spotkanie biznesowe z Wampirem na południu Arizony? – rzucił tymczasem właściciel pytająco, gdy wraz z Cynthią dotarli na zaplecze. Wydawał się mało przejęty, ale najwyraźniej słuchał ich uważnie.

Chwilę stali nad ciałem, przyglądając się, jak leży bezwładnie na szarych kafelkach.

Cynthia nie odpowiedziała. Zamiast tego odwróciła się i ruszyła z powrotem do sali. Mężczyzna podążył za nią z kolejnym prychnięciem.

– Pytam, bo każdy wie, że po tym całym sojuszu został tu śmietnik. Wszystkie Wampiry Castalawów, którym nie spodobały się zmiany, zeszły do Meksyku i niżej, jeśli im się nie uśmiechała przeprowadzka na inny kontynent. Tam może i nadal podlegają królowi, ale nie prawom międzyrodzajowej współpracy, nie? Największe skupiska są w Sonorze – ciągnął, mając na myśli stan w Meksyku – ale część krąży wciąż po naszej stronie, niechętna opuścić kraj mimo wstrętu do nowego ładu. No i to są takie rzeczy, które raczej każdy kojarzy… Z czystej ciekawości więc pytam, jaki biznes chciałaś tu robić z Wampirem z południa Arizony, hm? – powtórzył, opierając się o ladę do przygotowywania zamówień, która kryła się za wyższym kontuarem.

Kobieta zdążyła w tym czasie wyjść już zupełnie zza baru i rozglądała się dookoła, sprawdzając, czy czegoś ważnego nie przeoczyła. Dwa krzesła zostały połamane, co jednak jej nie wzruszyło.

– Halo, halo! Mówię do ciebie. – Czarodziej nie odpuszczał.

– Miałam z nim umówione spotkanie w prywatnej sprawie – rzuciła Cynthia sucho, nadal na niego nie patrząc. Przeszła kilka kroków i podniosła z ziemi portfel, który wypadł z jej kieszeni podczas szarpaniny. – Nie spodziewałam się konfliktu.

– A zareagowałaś z wprawą osoby bardzo się spodziewającej – zauważył mężczyzna i uśmiechnął się irytująco. – Piwko? – zaproponował następnie, po czym wrócił do tematu, nie czekając na odpowiedź. – Sonora powoli robi się paskudna, jeśli chodzi o Wampiry. Osiem lat temu te podłe od nas się zwaliły na głowę tym spokojnym u nich i się tam przepychają coraz mocniej, mimo królewskich interwencji. Niedługo wszystko trafi szlag. Umówiona czy nie, nie spodziewaj się niczego dobrego, jak spotykasz w okolicy Wampira. No, chyba że się skądś znacie i lokalizacja była bardziej przypadkowa…

Cynthia powstrzymała ostentacyjne wywrócenie oczami. Natarczywy barman niczego nie wiedział o niej, o jej zadaniu i o tym, co poszło dzisiaj nie tak, ale jakoś nie potrafił przestać jej pouczać. Musiała teraz szybko dopasować plan do tych niespodziewanych wydarzeń. Pewnie też skontaktować się z Gallagherem i zdać raport. Ostatnie, czego potrzebowała, to gadanina jakiegoś starego pijaka, który myśli, że wie więcej od niej.

Jej myśli przerwał kolejny brzęk dzwonka nad drzwiami.

– Jedna tequila! – poprosiła głośno Eve, wkraczając z powrotem do baru. – Aj, co za dzień – dodała już sama do siebie, opadając ciężko na stołek.

Właściciel prychnął (znowu), ale odwrócił się, by złapać właściwą butelkę.

– Chyba sobie żartujesz – zirytowała się znów Cynthia. – Gdzie jest Alea?

– Czeka w samochodzie. Wszystko jest pod kontrolą. – Eve machnęła na towarzyszkę ręką, wyraźnie lekceważąc już całe zajście. Czasem była dojrzałą, zdolną Zmiennokształtną wyszkoloną przez Gallaghera do zadań specjalnych. Kiedy indziej zachowywała się jak głupia, zbuntowana nastolatka. Cynthia obecnie miała już pod opieką jedną zbuntowaną nastolatkę. Nie było mowy, żeby zajmowała się dwiema.

– Zostawiłaś ją tam samą? Tak po prostu?

– Tak. Niby czemu nie? – rzuciła młodsza Zmiennokształtna prowokująco. Barman podsunął jej zamówionego szota z ćwiartką limonki na wierzchu. Skinęła mu głową w ramach podziękowania, po czym przechyliła się lekko w bok i sięgnęła po sól stojącą przy serwetkach. – To nie jest porwanie, Strike – dodała, polizawszy wierzch dłoni. – Zachowujesz się, jakby dziewczyna cały czas knuła przeciw nam. Daj jej spokój. Jak ją będziesz próbowała trzymać siłą w pokoju, to naprawdę zachce jej się uciec.

Cynthia z irytacją patrzyła, jak Eve beztrosko połyka alkohol.

– Dlatego pozwoliłaś jej mnie śledzić? Kiedy wykonuję ważne polecenie od G… Martina. – W ostatniej chwili powstrzymała się przed użyciem nazwiska, świadoma, że mężczyzna za barem wciąż się im przysłuchuje. Nawet nie próbował tego ukryć: opierał się o ladę i patrzył na nie z zainteresowaniem. – Wiesz, jakie to jest irytujące, że w ogóle muszę ci tłumaczyć, że to było skrajnie głupie i nieodpowiedzialne?! Mogłaś mnie przynajmniej uprzedzić!

– Przestań na mnie warczeć – zirytowała się Eve. Poprawiła siedzące na czubku głowy okulary słoneczne, odgarniając długie włosy z twarzy. – Nigdzie cię to nie zaprowadzi. Nie zgadzasz się z moimi metodami? Okej. Przyjęłam. Ale nie jesteś moją szefową, Strike. Mogę robić to, co uważam za słuszne, a tak się składa, że Alea potrzebuje wyzwań. Sama się wpakowała do terenówki i zobaczyłam w tym okazję do nauki. Minęło sześć tygodni, a dziewczyna wciąż zna jedynie swoją pierwszą formę. Martin się niecierpliwi. Działanie w terenie, pod wpływem emocji, niezależność… To wszystko było dla niej dzisiaj pożytecznym doświadczeniem. Nigdy nie pozwoliłabym jej usłyszeć niczego ważnego, jasne? Miałam wszystko pod kontrolą. To tobie się dzisiaj sprawy posypały, chica – dokończyła ironicznie.

Cynthia zacisnęła dłonie w pięści, a potem bardzo, bardzo wolno je rozprostowała.

– Przyszło ci może kiedyś do głowy, że ona jest dzieckiem? Że nie powinna znajdować się w tak niebezpiecznych sytuacjach? Że powinnaś korygować jej niedojrzałe zachowanie i chronić przed zagrożeniem, a nie dawać na to przyzwolenie w ramach jakiegoś treningu?!

Na twarzy Eve pojawił się grymas niezadowolenia.

– Teraz ci się zebrało na troskę? Nie możemy jej obarczać sprawami, które przytłaczają nawet dorosłych, oczekiwać od niej dojrzałego zachowania, szkolić jak osoby dorosłej, a potem nagle wyciągać z rękawa serię zasad adekwatnych dla beztroskiej nastolatki. Nie możesz sobie wybierać, kiedy widzisz ją jako dziecko, a kiedy nie!

– Niczego nie rozumiesz! – Cynthia straciła resztki cierpliwości. Tak skrajnie nie zgadzała się ze zdaniem Eve, że ledwo była w stanie jej słuchać. – Gdyby sprawy potoczyły się dzisiaj odrobinę inaczej, może zobaczyłaby na własne oczy czyjąś śmierć! Czemu tak desperacko chcesz ją wystawiać na paskudne rzeczy, których wcale nie musi już teraz doświadczać? W tym wieku? To byłaby trauma!

– Patrząc na to, jak mają się sprawy, prędzej czy później i tak przyjdzie jej oglądać jakieś trupy – mruknęła Eve, nie dając się ani trochę przekonać. – Niektórych życie zmusza, żeby dorastali szybciej, Strike. Pogódź się z tym. Ja widywałam martwe ciała, jak byłam młodsza niż ona, i jakoś żyję.

Cynthia była bardzo daleka od pogodzenia się z tym. Ona i Eve musiały już kilka razy ze sobą pracować i poznały swoje demony. Zazwyczaj potrafiły obchodzić je z daleka, ale tym razem starsza Zmiennokształtna nie chciała się wycofać.

– Bogowie – rzuciła z niedowierzaniem i nutą drwiny. – Więc o to chodzi? Chcesz, żeby stała się tak samo cyniczna i zniszczona jak ty? Żeby wszystko przeżarło ją do tego stopnia, by na ślepo wykonywała każdy rozkaz? Opamiętaj się, Eve. Martin nie potrzebuje kolejnego zepsutego żołnierzyka! Wystarczy, że ty masz na jego punkcie…

– Dość! – Eve zerwała się z miejsca, przerywając Cynthii gwałtownie. Potem wzięła głęboki oddech i nasunęła na oczy ciemne okulary, chociaż wciąż były w środku lokalu. – Bo też zacznę teoretyzować na temat twojego zachowania – ostrzegła chłodno.

Nie powiedziała na głos tego, co obecnie myślała: że troska Cynthii jest źle ulokowana; że kobieta miesza teraz emocje przeszłości i teraźniejszości, bo kiedyś utraciła własne dziecko. Eve nie była aż tak okrutna.

Poznały swoje demony. Potrafiły je obchodzić z daleka, owszem. Potrafiły je jednak także rozpoznać z bliska.

– Wy to ewidentnie się musicie czegoś napić. – Ciszę przerwał głos właściciela baru. Wydawał się ich rozmową bardziej zaintrygowany niż zmieszany czy poruszony.

Obie obrzuciły go wściekłymi spojrzeniami. Potem Eve westchnęła ciężko i uniosła lekko ręce, sygnalizując tym samym zawieszenie broni.

– Czas spadać – rzuciła, patrząc ponownie na Cynthię. – Idziesz?

Kobieta również odzyskała panowanie nad sobą i pokręciła głową.

– Muszę jakoś doprowadzić do końca ten bałagan, niczego jeszcze nie zorganizowałam – mruknęła niechętnie. – Zabierz dziewczynę samochodem, ja znajdę sobie jakiś transport do domu. Najwyżej do ciebie zadzwonię, żebyś przyjechała.

Eve zmarszczyła nos.

– Jakbym wiedziała, że mam prowadzić, tobym sobie odpuściła szota – rzuciła z oskarżycielską nutą.

– To trzeba było myśleć – odparła ostro Cynthia, wciąż rozdrażniona. – No to sobie idźcie na spacer. Nie wiem, Eve, to twój problem. To, że mi weszłaś w paradę, nie znaczy, że mam nagle wolny dzień.

– Dobra. Cziluj. Mogę prowadzić.

Nie wszystko, co robiła Eve Monday, było warte naśladowania. Albo legalne. Właściwie znaczna większość jej życia składała się z mniejszych lub większych wykroczeń wykonywanych w aurze pewnego cynicznego lekceważenia. Nie znaczyło to jednak, że nie można było jej zaufać. Wręcz przeciwnie, była świetna w wykonywaniu poleceń. Po prostu polecenia, jakie otrzymywała, zazwyczaj niewiele miały wspólnego z przestrzeganiem prawa.

Wymieniła z Cynthią jeszcze kilka krótkich, wciąż odrobinę wrogich słów, zapłaciła barmanowi i ruszyła do drzwi.

Alea, która cały ten czas podsłuchiwała pod drzwiami, w kilku susach wróciła na siedzenie otwartego wciąż samochodu i tam też Eve ją znalazła.

– W porządku? – zapytała Zmiennokształtna, siadając za kierownicą terenówki.

Dziewczyna skinęła kocim łebkiem.

– Wampirowi nic nie będzie, jakby co – dodała, wyjeżdżając na drogę, bo chociaż Cynthia była wkurzająca, część jej troski o stan Alei pewnie miała sens. Eve powiedziała to jednak tylko po to, żeby nastolatkę uspokoić. Nie miała pojęcia, co Strike zamierzała zrobić. Sosnowy kołek został w barze. Opuściła szybę, żeby zapalić papierosa, i znów zerknęła na Aleę w postaci kota. – Tak czy inaczej, jak widzisz, porzucenie Wampirów i Wilkołaków w celu uratowania się przed nadciągającym zagrożeniem nie jest AŻ TAK ciężkim wyborem. Nie mówię, że draniom się należy, ale kiedy mamy tylko dwie opcje… zdecydowanie nie są to rodzaje, za które warto umierać.

***

Niecałe dwa dni wystarczyły, by zwolennikom Castalawa znudziło się okupowanie cudzego stolika i przyjaciele mogli powrócić na swoje ulubione miejsca. Erin i tak nie omieszkała rzucić przez ramię morderczego spojrzenia w stronę wampirzej elity, zanim zajęła się swoim lunchem.

– Ej – zagadnęła, przełknąwszy łyżkę kokosowego jogurtu – wiemy, za co Christopher Flynn był w KRATER-ze? Bo już tam kiedyś był, nie?

Lucas zmarszczył brwi.

– Czemu pytasz?

Wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Po prostu wydaje mi się to trochę powalone, że jest w tej szkole. Cały czas jest agresywny, chyba nikt nie czuje się przy nim bezpiecznie, a nauczyciele ciągle go tu trzymają…

Wciąż pamiętała swoje pierwsze starcie z Flynnem. Wpadła wtedy do pokoju Michaela zaraz po rozpoczęciu szkolnej gry i zobaczyła, że ich bractwo nie ma klucza. Myślała, że Christopher ją zabije. Był to jednocześnie jej pierwszy bliski kontakt z jakimkolwiek Wampirem i potem trochę zajęło jej pozbycie się niechęci wobec całego ich rodzaju. O ile teraz już rozumiała, że istnieje wśród nich tyle samo dupków co osób życzliwych, o tyle Christophera wciąż nie mogła znieść. Nawet z daleka.

– Podobno złapał krwawą gorączkę niedługo po przemianie – szepnęła Lizzy, nachylając się mocniej do grupy. Z nich wszystkich była najlepiej zorientowana w szkolnych plotkach. W dużej mierze dlatego, że należała do grupy cheerleaderskiej Mallaroy. – Trafił najpierw do KRATER-u, dopiero potem wysłali go do szkoły.

– Mhm. – Erin zamyśliła się na chwilę. – Jestem w stanie sobie to wyobrazić.

Krwawa gorączka przebiegała trochę tak, jakby Wampir wpadł w tryb polowania i nie potrafił z niego wyjść. Zapach krwi stawał się wyraźny, reszta zmysłów słabła nieco i ukryte kły wychodziły na wierzch. W parze z niekontrolowanym pragnieniem wywołanym chorobą było to wyjątkowo niebezpieczne. Najczęściej dotykało to osobniki bardzo młode lub bardzo głodne. Były to zdarzenia rzadkie, zwłaszcza współcześnie, kiedy dostęp do krwi został przez królewskie rody zmodernizowany. Wampiry założyły niejeden prywatny szpital i niejeden bank krwi miał nieśmiertelnych pracowników (lub śmiertelnych, ale przekupionych).

Dzisiaj niektórym zdarzało się jednak niekiedy chorować, ale dawniej makabryczne epizody przytrafiały się częściej. To właśnie z powodu krwawej gorączki Wampiry przeniknęły do ludzkich baśni i mitów jako okrutne drapieżniki. Było to oczywiście bardzo nielogiczne. Nawet jeśli Wampiry postrzegałyby ludzi wyłącznie jako jedzenie, ich celowe zabijanie po każdym posiłku stanowiłoby niepotrzebne marnotrawstwo.

Z twarzy Erin nie schodził grymas i Lizzy odezwała się ponownie, z usprawiedliwieniem.

– Ale jeśli ta plotka jest prawdziwa, no to nadal… To jest choroba, wiesz? – zauważyła nieśmiało. – Nie mówię, że Christopher jest przyjemną osobą, ale myślę, że akurat za to nie powinniśmy go oceniać. Po to mamy szkoły sojuszu – dodała. – Żeby lepiej siebie poznać i zwalczać uprzedzenia…

– Lizzy – odezwał się Keith uroczyście – jesteś za dobra na ten świat.

Erin i Tatiana odruchowo pokiwały głowami. Blondynka zarumieniła się lekko.

– Roztoczyłeś wokół siebie jakąś taką… aurę seryjnego mordercy – oznajmił tymczasem Lucas, machnąwszy ręką. Jakby obrazował, gdzie konkretnie owa aura się pojawiła.

Erin próbowała powstrzymać uśmiech. Keith odwrócił się do przyjaciela z nieco teatralnym oburzeniem.

– Stary! Ja tu ją komplementuję, a ty mi z mordercami wyjeżdżasz?!

– Nie no, ja wiem. Ja też uważam, że Lizzy ma piękną duszę – zapewnił go Lucas. – Ale co ci poradzę, że brzmiało to trochę złowieszczo? – Nachylił się do przodu, tak jak chwilę wcześniej Lizzy, i wyszeptał, naśladując przyjaciela: – Lizzy. Lizzy, jesteś za dobra na ten świat… Pora go opuścić…

Lizzy zachichotała.

– Mówiłem, żebyś nie oglądał tyle horrorów, bo ci się mózg wypaczy – oznajmił tymczasem Keith.

Tatiana odchrząknęła znacząco. Wszyscy obecni znali dobrze jej zamiłowanie do opowieści kryminalnych i filmów grozy.

– Powiedział gość, który kupił specjalnego laptopa, żeby móc grać w gry w internecie… – rzucił Lucas, ale widać było, że jest to zupełnie przyjacielska przepychanka.

– Stereotypy o przemocy i grach komputerowych są krzywdzące! – bronił się Keith.

– O Wampirach też – mruknęła Tatiana pod nosem.

– Zresztą Lizzy i tak żaden seryjny zabójca nie dopadnie – dodał Keith z przekonaniem.

– Ani seryjna zabójczyni – wtrąciła Erin, dla zasady.

– Ani seryjna zabójczyni – zgodził się Keith, kontynuując wątek. – Widzieliście tego jej królika? Jak on na takiego mordercę łypnie, to się biedak sam stawi na komendę policji…

Lizzy pokręciła przecząco głową, zawsze gotowa bronić niewinności Yoricka (w którą nikt poza nią nie wierzył).

Tatiana w milczeniu próbowała oszacować, jak wiele dziwacznych i pozbawionych sensu tematów jej znajomi poruszą jeszcze przed końcem posiłku. Zazwyczaj obstawiali od trzech od pięciu, chociaż rekord wynosił dziewięć.

***

– Ci to się dobrze bawią, co? – rzucił Jasper, spoglądając w stronę stolika Lanford i jej znajomych. Ponieważ Michael wciąż wykazywał podejrzane zainteresowanie Zmiennokształtną, Jasper także zaczął zwracać na nią uwagę. Głównie po to, żeby zebrać amunicję i móc potem dręczyć przyjaciela. W ciągu dwóch lat znajomości z młodym Castalawem jeszcze nigdy nie przyłapał go na szczerym zainteresowaniu jakąś dziewczyną, była to więc okazja, której nie miał zamiaru przepuścić. Zwłaszcza kiedy chłopak wkładał wiele wysiłku w udawanie, że żadnego zainteresowania nie odczuwa.

Pamela prychnęła pogardliwie i zgrabnym ruchem odrzuciła do tyłu włosy. Christopher i Michael również nie podjęli tematu, chociaż ten drugi powędrował w stronę wspomnianej grupy wzrokiem. Jasper nie miał jednak ochoty na ciszę, brnął więc dalej.

– Poważnie, zazdroszczę – westchnął ciężko. – Żeby się tak dobrze bawić, chociaż musimy się już któryś tydzień kisić w szkole… Ja tu od zmysłów odchodzę, a zostały jeszcze trzy tygodnie! Trzy tygodnie bez wychodzenia na miasto! Jak tak dalej pójdzie, to zacznę chodzić po pokojach i przepraszać wszystkie osoby, którym złamałem serce, żeby mieć jakieś towarzystwo… – Jego uśmieszek zrobił się na chwilę bardziej sprośny, szybko jednak na jego twarz powróciła rezygnacja. – No, zabija mnie to, kochani. Raz już umarłem, a i tak mnie to zabija.

– Tak to jest, jak się sypia z każdym jak leci – rzuciła Pamela z niesmakiem.

Jasper rozsiadł się wygodniej i posłał jej powątpiewające spojrzenie.

– Payton, jeśli to było na temat moich preferencji, to czuję potrzebę wyjaśnienia sprawy – oznajmił spokojnie i splótł dłonie na brzuchu. W jego oczach błąkało się jakieś rozbawienie. – Jestem biseksualny i się puszczam. A nie: puszczam się dlatego, że jestem biseksualny. To istotna różnica.

Michael wydał z siebie rozbawione westchnienie.

– Blake próbuje ci wyjaśnić, że bycie niezdecydowanym draniem nie ma nic wspólnego z jego orientacją seksualną – oznajmił, zerkając na skwaszoną Wampirzycę.

– Przepraszam, ja jestem akurat bardzo zdecydowany na bycie draniem – zaoponował Jasper natychmiast, po czym uśmiechnął się przebiegle.

– Ale to jest gejowskie – mruknął tymczasem Christopher tonem, który nie pozostawiał wątpliwości, że z niejasnych przyczyn uznawał ten przymiotnik za obelgę.

Rozbawienie na twarzy Jaspera zostało najpierw zastąpione przez irytację, potem znużenie. Odwrócił głowę w stronę swojego współlokatora i przełknął ciężkie westchnienie.

– Chris, przysięgam, że jestem jedyną osobą przy tym stole, która chociaż trochę cię lubi, więc byłoby dla ciebie korzystne, gdybyś przestał zapominać, że poza kobietami kręcą mnie także faceci – oznajmił spokojnie, a potem dodał już pogodniej: – Uwierz mi, słońce, że im szybciej wybijesz sobie z głowy tę swoją toksyczną wizję męskości, tym szybciej cię dupa przestanie o wszystko boleć.

Christopher zrobił urażoną minę.

– Widzę cię na korytarzach tylko z laskami… – zauważył, jakby to w jakikolwiek sposób go usprawiedliwiało.

Jasper westchnął teraz już głośno, ale tym razem nie chodziło o zdecydowany brak błyskotliwości u młodszego Wampira. Do tego akurat był zdecydowanie przyzwyczajony. Przytłaczało go wciąż to, że utknął w Mallaroy. Przede wszystkim z powodu kary, która miała trzymać ich w szkole jeszcze trzy długie tygodnie, ale też tak ogólnie – że miał dwadzieścia lat i musiał siedzieć w licealnej stołówce.

– Tak, no cóż, nie moja wina, że na piątym roku nie został już żaden chłopak w moim typie, a wszyscy pozostali uczniowie to dzieciaki – odparł, przenosząc wzrok na sufit. – Poza Wampirami – dodał, bo przecież w przypadku ich rodzaju podział na roczniki nie zawsze pokrywał się z wiekiem. – Wyjdź ze mną kiedyś w weekend na miasto, to się napatrzysz.

– Nie – odparł Flynn pospiesznie.

Jasper nie widział jego twarzy, ale usłyszał przerażenie w głosie i wyszczerzył się sam do siebie. Homofobia Christophera nie dotykała go osobiście, bo był już zdecydowanie ponad to. Jako człowiek by się pewnie przejął, przytłoczony nierównościami w klatce zwanej światem. Jako Wampir wiele rzeczy miał po prostu gdzieś, zbawiony przez wypaczoną emocjonalność nieżycia. W dodatku Flynn był raczej prostą i podatną na głupoty osobą, przez co Jasper nigdy nie brał jego uprzedzeń na poważnie. Chłopak nie rozumiał, że sam był ofiarą systemu, którego bronił. Może kiedyś Jasper znajdzie cierpliwość, żeby mu to wytłumaczyć. Kiedyś.

– A jednak jakimś cudem ciągle widzę, jak podrywasz te „dzieci” – zauważyła Pamela z fałszywą słodyczą.

To już zmusiło Jaspera do odklejenia wzroku od sufitu. Posłał Wampirzycy niezadowolone spojrzenie.

– W ramach żartu. No kurwa, Payton…

– Cóż. – Dziewczyna wzruszyła ramionami, nie dając się tak łatwo zbyć. Jej też się nudziło, a w przeciwieństwie do paczki Lanford elicie Wampirów najlepiej wychodziło docinanie sobie, nie zaś wspólny śmiech. – One są raczej bardzo poważne, kiedy ten flirt odwzajemniają.

Jasper prawie się wzdrygnął.

– Odwal się. Serio. Wiesz dobrze, że akurat w tej jednej kwestii znam pojęcie przyzwoitości. Widzę granice, jasne? Jak któreś z młodych się do mnie spróbuje naprawdę przykleić z podtekstem, to się zagłodzę do stanu całkowitego paraliżu i przeczekam, aż ktoś mnie wybudzi, gdy będę już wystarczająco stary, by nie kisić się w liceum w ramach integracji.

W jego głosie rozbrzmiała znów typowa, leniwa żartobliwość, ale wzrok miał znacznie poważniejszy. Cztery, pięć, sześć czy jeszcze więcej lat różnicy między osobami w dorosłym związku nie było dla niego niczym problematycznym. Kiedy jednak on miał lat dwadzieścia, a młodsi uczniowie piętnaście czy czternaście… Nie. Kategorycznie, absolutnie nie.

Pamela była dzisiaj jednak najwyraźniej w jednym z tych swoich nieznośnych humorków, bo nie zamierzała odpuszczać. Czepiała się go z nudów, wiedział to doskonale.

– Wiesz, Michael i Flynn też są od ciebie całe trzy lata młodsi, a nie szczędzisz im sprośnych żarcików – zauważyła, wciąż uśmiechając się słodko. Był to ten rodzaj słodyczy, którego można się było spodziewać po truciźnie. – Ale to już nie problem, tak?

Chłopak przekrzywił lekko głowę i przyjrzał się Wampirzycy z większym zainteresowaniem. Przyszło mu nagle bowiem do głowy, że może w swojej dramatycznej (i jak na razie nieskutecznej) wędrówce po względy Michaela dziewczyna uznała nagle i jego za potencjalnego rywala? Och, to zdecydowanie zapewniłoby mu jakąś rozrywkę.

– To się nie liczy – oznajmił jednak ostatecznie i machnął niedbale dłonią. – Jesteście Wampirami. Nieważne, jak głęboko was zdemoralizuję, bo macie całą wieczność na przepracowanie tego u terapeuty.

– Czyli jak się do ciebie przyklei jakiś bardzo młody Wampir, to jednak całą przyzwoitość odłożysz na bok…? – kontynuowała bezlitośnie Pamela.

Na wszystkie bóstwa świata, laska potrafiła nawet jego czasem pozbawić cierpliwości.

– Nie kręcą mnie osoby małoletnie! Czy jak to sobie wytatuuję na czole, to się zamkniesz? – Oferta była błaha, niełatwo bowiem było znaleźć miejsce, które oferowało tatuaże dla skóry ze zdolnością błyskawicznego gojenia się. – Weź sobie odpuść, co? – zaproponował. – Wszyscy wiemy, jak jest. Byłaś nikim, zupełnie nikim gdzieś na dnie, aż nagle zgarnęli cię sławni Paytonowie i zmienili w księżniczkę. No i super. Uspokój się, słoneczko. Zwolnij trochę. Doczołgałaś się na górę, już nie musisz po wszystkich dookoła deptać, żeby poczuć się wyższa. Kompleksy źle działają na skórę, Pam-pam.

– Moja skóra jest martwa, skurwielu.

Jasper uśmiechnął się nagle szeroko.

– Touché – rzucił bez cienia urazy.

Michael całkiem przestał zwracać na nich uwagę. Jego wzrok wędrował gdzieś dalej, do zupełnie innego stolika.

3.

Prawdziwa forma i tożsamość

– Spaliłam nasze naleśniki – oznajmiła Alea, gdy tylko Eve pojawiła się w kuchni.

Zmiennokształtna zamiast powitania uniosła puszkę z energetykiem w geście toastu. Potem opadła ciężko na jedno z krzeseł i podrapała się w gołe udo. Miała na sobie tylko obszerny T-shirt i majtki.

– Nie miałaś dzisiaj rano iść na spacer? – zapytała po chwili, chociaż doskonale znała odpowiedź na to pytanie.

– Byłam zajęta paleniem naleśników.

Eve posłała Alei spojrzenie pełne usprawiedliwionego rozczarowania i zwątpienia, ale zatrzymały je ciemne szkła okularów przeciwsłonecznych.

Znajdowały się w pomieszczeniu.

Eve wyglądała i zachowywała się tak, jakby wstała z łóżka w środku dnia po bardzo długiej i intensywnej imprezie. Powtarzało się to każdego ranka. Alea jeszcze nie miała okazji doświadczyć w jej towarzystwie ani jednej imprezy, a spędzały razem właściwie większość czasu.

Podsumowując: Eve Monday była fascynująca. Alea bardzo uważała, żeby nie zdradzić tej opinii światu, ale tak właśnie myślała. Wszystko, co starsza od niej o dziesięć lat Zmiennokształtna robiła, było albo ciekawe, albo imponujące, albo odważne, albo po prostu przyjemnie beztroskie. Fascynowała Aleę wciąż od nowa i to nawet wtedy, gdy ją jednocześnie wkurzała. Lub okłamywała. Nawet gdy Alea była na nią wściekła, nie potrafiła wyzbyć się jakiegoś dziwacznego podziwu.

Eve wsparła jedną piętę na siedzeniu krzesła i przesunęła dłonią okulary na czubek głowy, jednocześnie odgarniając cześć długich, gęstych włosów do tyłu. Tym razem nic już Alei nie uchroniło przed karcącym spojrzeniem.

– Nie ma znaczenia, na ile spacerów pójdę, okej? – rzuciła nastolatka obronnie. – Widziałam już wszystkie skunksy, kojoty, króliki pustynne, pająki, grzechotniki i stonogi w okolicy. Nieważne, ile będę łazić wzdłuż drogi, nic się nie zmieni. Przejrzałam atlas zwierząt z dziesięć razy, od początku do końca. Nadal nic. Próbuję – dodała z nutą frustracji skierowaną do samej siebie. – Na serio próbuję, ale nic do mnie nie przemawia. Nie czuję… skłonności do żadnego ze zwierząt. Wiem, że mam szukać prawdziwej formy, i szukam, ale to nic nie daje. Jeden spacer więcej niczego nie zmieni!

– Naleśnik się pali – oznajmiła Eve.

Alea zaklęła pod nosem i odwróciła się gwałtownie w stronę kuchenki, po czym zrzuciła naleśnik z patelni. Był czarny na spodzie i dołączył do pokaźnej sterty pozostałych, równie przypalonych.

Ani Cynthia, ani Eve nie były zainteresowane żadną aktywnością, która tradycyjnie odbywała się w kuchni. Po pierwszych dwóch tygodniach życia na zupkach chińskich, kanapkach ze stacji benzynowych i posiłkach z puszek postapokaliptyczna dieta straciła swój urok. Pod Waszyngtonem przez kilka dni mieszkały w domu, potem podróż przez kraj wygnała je do hoteli i moteli, ale gdy dotarły do Arizony, znów osiadły w domu. Z pewnością stało się tak ze względów bezpieczeństwa – lokale do wynajęcia nie miały recepcjonistów i portierów, kamer ani zmieniających się wciąż gości.

Tu, na zadupiu, w domu należącym tylko do nich, były same. Alea zaczęła stopniowo podrzucać Cynthii coraz dłuższe listy zakupów i podjęła próby gotowania mniej śmieciowatego jedzenia. Szło jej różnie, ale szybko odkryła, że praca w kuchni potrafi oderwać jej myśli od stresu związanego z obecną sytuacją: nauką nowych umiejętności, trudnymi treningami, nieodkrytą wciąż prawdziwą formą, pobieraniem krwi…

– Jeśli to ma być twoja próba przeproszenia za wymknięcie się stąd wczoraj i śledzenie Cynthii, no to powiem ci, że słabo… – rzuciła Eve, przyglądając się krytycznie spalonej stercie naleśników.

– Może wiedziałam, że mnie cały czas obserwujesz, i uznałam, że mogę, skoro nie reagowałaś? – rzuciła Alea niewinnie.

Nie czuła wyrzutów sumienia. Zapłaciła już cenę za swój wybryk: całą noc nie mogła zasnąć, najpierw nawiedzana obrazami obezwładnionego Wampira, który naprawdę wyglądał jak trup, potem prześladowana kłótnią Zmiennokształtnych, którą podsłuchała. Nie dowiedziała się może niczego nowego na temat całego tego… politycznego działania, w które je wplątali, ale poznała lepiej nastawienie obu kobiet do swojej własnej osoby. Fakt, że się nie dogadywały, dodatkowo wzbudzał jej nieufność.

Od kiedy dowiedziała się, że Erin jest w Mallaroy, nie mogła otrząsnąć się z wrażenia, że wszystko dookoła pędzi za szybko i plącze się po drodze. Martin Gallagher podczas dwóch rozmów, które miała okazję z nim odbyć, był opanowany i niezwykle pewny siebie, ale on siedział daleko stąd, w stolicy kraju. Tymczasem tu znajdowały się tylko wiecznie z jakiegoś powodu wściekła Cynthia, fascynująca Eve i ona sama, niezdolna nawet do odkrycia swojej prawdziwej formy. To miała być droga do uratowania całego rodzaju? Trzy Zmiennokształtne bawiące się w dysfunkcyjny dom na kompletnym zadupiu? Serio?

– Uważaj sobie, młoda – rzuciła Eve w odpowiedzi na zupełny brak skruchy Alei, ale zaraz jej usta wygięły się w zaczepnym uśmiechu.

Dziewczyna wzruszyła niewinnie ramionami i nałożyła niezbyt apteczne naleśniki na dwa talerze, po czym zajęła miejsce po drugiej stronie kuchennego stołu.

Eve sięgnęła po syrop klonowy, potem po masło, następnie po dżem z aronii, a na końcu po cukier puder. Zafascynowanie Alei nie mijało.

– Młoda, ja wiem, że to nie są komfortowe warunki – odezwała się po chwili Eve dość poważnym tonem, oblizawszy kciuk z syropu. Wzrok miała utkwiony w śniadaniu, nie w nastolatce. – Ale musimy na ciebie naciskać z tą prawdziwą formą. A potem naciskać dwa razy bardziej. Wszyscy łazimy po omacku ze sprawą Saldera. Nie wiadomo, czy eksperymenty z próbkami twojej krwi dadzą te same efekty, zanim zaczniesz używać specjalnych zdolności i potem. Nie wiemy, czy te zdolności się muszą, kumasz, obudzić, tak jak się budzi w nas sentura w momencie dojrzewania, chociaż nosimy ją w sobie od urodzenia. Jak na razie ledwo się uporałaś z pierwszą formą. Musimy ci znaleźć tę prawdziwą, bo to pewnie najszybsza droga do reszty mocy. Tak? Jeśli więc proszę cię, abyś poszła na spacer i poobcowała z przypadkowymi zwierzętami dookoła, to idziesz na spacer. Comprendes?

Eve była w piżamie, miała potargane włosy i trzymała kawałek naleśnika w brudnych od syropu palcach, a jednak gdy podniosła wreszcie spojrzenie na Aleę, emanował od niej autorytet. Nosiła w sobie nieskończone pokłady pewności siebie, a pod jej pozorną niechlujnością i lenistwem drzemały niezłomna lojalność i gotowość do wypełnienia zleconej misji.

Alea kiwnęła głową.

– A jak wbrew zasadom wykręcasz nam numer i chowasz się w samochodzie, to potem przepraszasz – dodała Eve na koniec i wróciła do jedzenia.

Nastolatka uciekła wzrokiem na własny talerz i bez przekonania trąciła naleśnik widelcem. Nie chciała przepraszać. Duma nie pozwalała jej ukorzyć się i powiedzieć: sorry, że podjęłam aktywną próbę zobaczenia, co tu się tak naprawdę dzieje. Nawet przed osobą wzbudzającą w niej tyle podziwu co Eve. Postanowiła więc szybko zmienić temat.

– Może coś się wam jednak pomyliło? – zasugerowała ostrożnie. – Może ja nie mam tych mocy? Bo próbuję. Naprawdę próbuję, Eve. Ale wciąż niczego nie czuję. Nie wiem, jak znaleźć tę prawdziwą formę, nie mam żadnego instynktu! A co dopiero jakieś dodatkowe zdolności…

– Masz, masz. – Eve machnęła ręką, jakby chciała fizycznie odgonić wątpliwości nastolatki. – Jesteście z Erin senturalnie identyczne, pamiętasz? To jest dowód na pokrewieństwo z Salderem, w historii tej rodziny był raz właśnie taki przypadek bliźniaków: człowiek i Zmiennokształtny, którego ciało samo z siebie senturalnie dopasowywało się do niego w najmniejszym szczególe – przypomniała. – Nie dobijaj się, tylko trenuj więcej. Odkrywanie i opanowywanie formy to zawsze bardzo długi proces. My po prostu działamy pod presją czasu, dlatego muszę cię tak dręczyć. Ale nic nie jest z tobą nie tak, młoda. Wyluzuj.

Alea kiwnęła głową bez przekonania, a potem zabrała się wreszcie poważnie do jedzenia, jednocześnie zatapiając się we własnych myślach.

Problem z Eve polegał na tym, że miała niejako dwie różne strony. Z jednej była tą chaotyczną, fascynującą dziewczyną, która oferowała Alei porady i przyjaźń. Nietrudno ją było polubić, z tą niezłomną bezpośredniością, pogardą dla norm, zadziornym charakterkiem i niepowtarzalnym stylem. Alea czuła się przy niej dobrze. Komfortowo, nie tak jak z Cynthią. Z drugiej strony Eve mimo wszystko była tu tak naprawdę w pracy. Otrzymała polecenia. Działała dla Martina. Alea nie mogła wykluczyć opcji, że Eve z nią pogrywa: przybiera rolę zaczepnej przyjaciółki specjalnie po to, by uśpić jej czujność.

– Hej. – Eve przełknęła wielki kęs i trąciła dziewczynę nogą pod stołem, najwyraźniej zaniepokojona jej milczeniem. – Wiem, że to jest dużo. Jak wszystko spada tak nagle. Cała sentura, cała nowa rzeczywistość…

Alea dała się wyrwać z własnych rozważań i zmarszczyła lekko brwi, podnosząc znów wzrok na towarzyszkę.

– Też jesteś echem?

– Nope. – Eve pokręciła głową. – Ale gdy osiągnęłam zmiennokształtną dojrzałość, byłam… – W bardzo niespotykany dla siebie sposób urwała zdanie w połowie i widać było, że szuka innych, lepszych słów. – Dorastałam bez rodziców – oznajmiła wreszcie wprost. – W systemie, który nie dbał o takich jak ja. Kiedy obudziły się moje moce, to najpierw spanikowałam, a potem w przypływie czternastoletniego geniuszu po prostu zwiałam – wyjaśniła i zrobiła krótką przerwę, by pochłonąć kolejny kawałek lekko spalonego naleśnika, który oderwała lepkimi od syropu palcami. – To było dwanaście lat temu. Na terenie Stanów nie było jeszcze spójnego systemu lokalizowania nowych przemian. Czarodzieje już mieli opanowany ten wynalazek, ale nie było powodu, żeby się przejmowali Zmiennokształtnymi. To, w jaki sposób odkryto twoją senturalność: że już dzień po przemianie widzieli, kim jesteś, i do ciebie dzwonili, to są efekty sojuszu i rodzajowej współpracy. W tym kraju sprawy pięciu senturalnych rodzajów zaczęły się tak głęboko przeplatać dopiero te osiem lat temu. W dwa lata powołano do życia szkoły, Czarodzieje upowszechnili sieć lokalizowania nowych przemian, Łowcom przekazano fundusze, żeby utworzyli międzyrodzajowy departament protektorów, na kształt senturalnej policji, Wilkołaki oddały KRATER i przebudowano go na więzienie także dla pozostałych rodzajów… – wyliczała spokojnie Eve. – To jest wszystko totalnie nowa era. Kiedy ja miałam czternaście lat, tego nie było. Każdy pilnował tylko swojego nosa. Znacznie więcej spraw wpadało w szczeliny nieuwagi.

– No i jak sobie poradziłaś?

– Podstawy ogarnęłam sama. – Eve wzruszyła ramionami. – Martin mnie przyłapał, jak próbowałam go okraść, bo po zwianiu z ośrodka byłam, jak by to powiedzieć, w dupie. Gdy się zorientował, że nie mam nikogo i nie wiem nic o senturze, to… – Odkaszlnęła, udając, że to przypadek, a nie niespodziewany przypływ emocji. Upiła łyk energetyka. – Zajął się wszystkim. Znalazł dla mnie miejsce u osób Zmiennokształtnych, sam mnie tam zawiózł. Zanim się to udało ogarnąć, dowiedziałam się od niego o senturze prawie wszystkiego. Załatwiono mi nowe papiery, nowe imię. Drugą szansę. Co kilka miesięcy nawet specjalnie sprawdzał, czy wszystko jest u mnie okej. Kiedy rok później przeprowadził się do Kanady, wysłał mi paczkę ze słodyczami. – W jej oczach na chwilę błysnęła przeszłość. Wydała się Alei nagle młodsza. Zagubiona. Trwało to jednak tylko moment i zaraz wróciła na miejsce jej charakterystyczna pewność siebie. – Osiągnięcie Zmiennokształtnej dojrzałości dało mi nowe życie, ale gdyby nie Martin, pewnie byłoby ono jeszcze bardziej parszywe niż to pierwsze. Tymczasem dzięki niemu jestem dziś tutaj. Naleśniki mogłyby być trochę mniej spalone, ale poza tym? Nie jest źle – podsumowała, przełamując poważną atmosferę żartem, i mrugnęła porozumiewawczo.

Alea przez moment milczała, próbując zdecydować, co należy zrobić z tym nowym zwierzeniem.

– To dlatego mu tak bezgranicznie ufasz? – zapytała po chwili wolno.

Kilka dni temu wraz z informacją o pobycie Erin w Mallaroy na jaw wyszło także to, że Eve wcale nie wie, czym jest nadciągające Wielkie Niebezpieczeństwo. Jasne było tylko, że nadciąga, by zniszczyć Wampiry i Wilkołaki, i jeśli sojusz nie zostanie złamany, Zmiennokształtni, Czarodzieje oraz Łowcy zostaną wciągnięci w brutalny spór, który nie ma z nimi nic wspólnego. Eve operowała tak samo jak Alea: na ślepo, wierząc, że Martin Gallagher ma lepsze rzeczy do roboty niż wymyślanie tak wielkich kłamstw. Co dokładnie wiedziała Cynthia Strike, pozostawało zagadką.

Alea nie zgodziłaby się im pomagać, gdyby nie wierzyła w prawdziwość zagrożenia, wciąż jednak zmagała się z kolejnymi falami zwątpienia. Zwłaszcza od kiedy okazało się, że kłamali na temat Erin. Nie potrafiła sobie wyobrazić, jakim cudem Eve funkcjonuje tak od lat. Czy Martin nigdy nic jej nie mówił, czy ta sytuacja była wyjątkowa?

Eve chwilę mierzyła nastolatkę czujnym spojrzeniem, mieląc myśli w głowie w rytm przeżuwania naleśników. Nie wydawała się szczególnie przejęta.

– Martin zawsze ma rację – oświadczyła wreszcie. – To dokładnie tak wkurwiające, jak można podejrzewać, a jednak tak po prostu jest. Też kiedyś chciałam z tym walczyć, ale mi przeszło. Jego umysł pracuje w jakiś zupełnie inny, znacznie lepszy sposób. Ja, ty, Cynthia i większość innych osób widzimy drogę. On widzi całą mapę. Znam go dwanaście lat. Pracuję dla niego na poważnie od sześciu: od kiedy wrócił z Kanady, bo zmiany administracyjne, które zaszły w wyniku sojuszu, sprawiły, że jego pozycja prezydenta Zmiennokształtnej Kanady została wchłonięta przez prezydent Francis Rowe ze Stanów. – Eve lubiła wykorzystywać każdą okazję na przypominanie Alei senturalnych faktów politycznych, ekonomicznych lub historycznych. Albo właściwie: nie lubiła, ale płacili jej za to. – Znam go dwanaście lat, pracuję dla niego od sześciu – powtórzyła – i zawsze wszystkie jego działania, niezależnie od tego, jak kontrowersyjne lub niepokojące by się wydawały, na końcu okazywały się najlepszym rozwiązaniem. Martin siedzi zarówno w senturalnej, jak i ludzkiej polityce od bardzo dawna. Ma oficjalne i nieoficjalne kontakty, ogromną wiedzę historyczną i tą cholernie irytującą umiejętność widzenia wszystkiego. Więc jeśli mi mówi, że coś musi zostać zrobione, to nie potrzebuję znać szczegółów. Masz rację, nie wiem, co tak naprawdę nadchodzi – przyznała otwarcie. – Ale wiem, że liderzy pięciu rodzajów na naszych terenach odkryli to niebezpieczeństwo ponad rok temu. Że Wilkołaki i Wampiry przyznały się do zainicjowania sojuszu z pełną świadomością, co nadchodzi, po to, żeby wykorzystać pozostałe rodzaje do walki. Wiem, że nasza kochana Wielka Piątka uznała: okej, cool, nieważne, jesteśmy razem – wyliczała dalej Eve i przez chwilę w jej głosie słychać było nutę ironii. – Zdaję sobie sprawę, że Martin wie, co nadchodzi, i wie, że nas to zabije, jeśli jako rodzaj się nie wyłamiemy z tego paktu. To mi wystarczy. Tak jak powiedziałam, młoda, Martin zawsze, zawsze wie, co będzie dalej. Rozumie akcje i reakcje naszej rzeczywistości, ma w głowie planszę z widokiem na wszystkie posunięcia. Nie można na tym pieprzonym świecie uniknąć zła, ale można wybrać to najmniejsze. Jeśli według Martina najmniejszym złem w tym przypadku jest poświęcenie Wampirów i Wilkołaków, to ja mu wierzę. A jeśli poświęcenie całych dwóch rodzajów jest nieuniknione, to nie muszę wiedzieć, co nadchodzi, by zrozumieć, że jest to coś cholernie, cholernie, cholernie wielkiego i przerażającego.

Wreszcie Eve zakończyła swoją przemowę. Alea nie zabrała głosu, próbując najpierw w myślach jakoś się do tego wszystkiego ustosunkować. Na jej ciele pojawiła się gęsia skórka.

Eve wyglądała znów prawie beztrosko.

– Musimy znaleźć twoją prawdziwą formę, młoda – rzuciła jeszcze, powracając do tematu obowiązków. – I to szybko.

***

– Hej, Michael! Pamiętasz, jak ci mówiłem, że Lanford to mocna siódemka?

Jasper siedział rozwalony na kanapie, z nogami wyciągniętymi na poduszkach i przeglądał coś w telefonie. Był oczywiście w pokoju lidera Wampirów. Castalaw stał akurat przy szafie i szukał czegoś ze zmarszczonymi brwiami. Christopher grał na konsoli, Pamela siedziała natomiast na łóżku i robiła serię selfie. Złoty identyfikator rozciągał się na jej skórze niczym naszyjnik.

– Nic mnie to nie obchodzi – mruknął Michael, nie patrząc na przyjaciela. – Poza tym mówiłem ci, że masz przestać oceniać innych za pomocą głupiej skali.

– No więc cofam to – oświadczył Jasper, niezrażony zupełnie nastawieniem przyjaciela. – Jest zdecydowanie dziewiątką.

– Nadal mam to gdzieś – odparł blondyn, teraz już trochę ostrzej, dziwnie zirytowany. – Poza tym ma szesnaście lat, nie? Odwal się od niej, zanim Pamela znowu oskarży cię o nielegalne upodobania.

Jasper wywrócił oczami. Nie miał żadnych romantycznych intencji wobec szkolnej Peacemaker, przemianowanej na Peacebreaker. Za to sądząc po reakcji, Michael chyba jakieś miał. Między królewiczem i Lanford ewidentnie było pewne napięcie. Jasper był zdeterminowany, by dobrze się bawić na pokładzie tego statku.

– Serio, musisz to zobaczyć – naciskał dalej, kiwając ręką na Michaela.

Lider prychnął, zirytowany, ale zbliżył się wreszcie do kanapy. Przyjaciel natychmiast wepchnął mu w ręce swój telefon. Na ekranie wyświetlone było zdjęcie jakiejś szatynki. Po jednej jej stronie uśmiechała się Alea, po drugiej… kolejna Alea. Tyle tylko, że z tego, co mówił opis, ta druga miała na imię Erin.

Castalawa zatkało, dosłownie. Gapił się na zdjęcie kilka długich sekund, wodząc spojrzeniem od jednej Alei do drugiej. Były identyczne.

– Ma bliźniaczkę, uwierzysz? – Jasper zaśmiał się cicho sam do siebie, po czym zabrał telefon z rąk Michaela i podsunął go pod nos Christopherowi.

Za nimi, na łóżku, Pamela wydała z siebie poirytowane parsknięcie.

– To, że dziewczyna ma bliźniaczkę, nie sprawia, że jest nagle atrakcyjniejsza, wiecie?

– Sprawia – odpowiedzieli wszyscy trzej natychmiast, niemal równocześnie.

– Uwierz mi – dodał z pełnym przekonaniem Jasper.

– Faceci – burknęła pod nosem Pamela z niechęcią.

Christopher szybko stracił zainteresowanie i powrócił do grania. Jasper na nowo zaczął bawić się komórką, więc Michael sięgnął po własną. Wyszukał profil dziewczyny, u której Jasper znalazł zdjęcie, i opadł na fotel, wciąż się przyglądając. Długą chwilę trwał tak ze zmarszczonymi brwiami i skupionym wyrazem twarzy. Jak gdyby widział na obrazku znacznie więcej niż jego przyjaciel.

Nie uszło to uwadze Pameli.

W tym roku dopełniła się jej trzyletnia przemiana szlachetnej krwi. Wampirzyca przeżyła dziewiętnaście lat i na tyle też wyglądała, ale była na czwartym roku wraz z resztą elity. Nie stawiało jej to w wiele lepszej sytuacji od Jaspera. Różnica polegała na tym, że ona miała tylko jeden obiekt zainteresowań – Michaela. Co więcej, uwielbiała go przede wszystkim ze względu na jego status. Ostatnie, czego potrzebowała po trzech latach ciągłych przysług i pochwał, to żeby Castalaw zainteresował się nagle jakąś głupią smarkulą innego rodzaju.

– Grupa cheerleaderska chce przejąć salę w godzinach naszych treningów – odezwała się głośno.

– Mhm? – Castalaw nadal całą uwagę poświęcał zdjęciu.

– My byłyśmy tam pierwsze i w przeciwieństwie do tego żałosnego klubu naprawdę musimy ćwiczyć – nie odpuszczała dziewczyna.

– To ty nie jesteś cheerleaderką? – zapytał głupio Christopher, nie odrywając wzroku od gry.

Rzadko zdarzało się, by ktoś poświęcał jej uwagę kosztem własnej aktywności. Pamela wydęła wargi, niezadowolona.

– Jestem w klubie tanecznym, idioto – syknęła do Flynna. Chłopak był w szkolnej drużynie od dwóch lat, widział wszystkie pokazy grupy cheerleaderskiej i jakoś do dzisiaj nie zarejestrował, że nie ma jej wśród nich?! Zaraz jednak zwróciła całą swoją uwagę z powrotem na Michaela. – Chcą nas przerzucić na godziny wieczorne, ale ja nie mam zamiaru ćwiczyć wieczorem – naciskała, czekając, aż wreszcie się nią zainteresuje.

Michael był zajęty. Dwie Alee patrzące na niego ze zdjęcia obudziły w nim jakąś myśl i teraz gonił ją po swojej głowie, by móc w pełni zrozumieć. Wreszcie na jego twarzy pojawił się pełen satysfakcji uśmiech. Mruknął coś cicho, sam do siebie. Potem chwilę jeszcze przyglądał się zdjęciu, już wyraźnie zrelaksowany i pewniejszy niż wcześniej, po czym wsunął komórkę do kieszeni.

– Poszli z tym do profesor Johnson i ona jest skłonna wziąć ich stronę. – Pamela nie odpuszczała.

Michael machnął wreszcie ręką i zerknął na nią kątem oka.

– Już, okej, zgoda – rzucił z cieniem irytacji. Myślami wciąż był gdzie indziej. – Załatwię wam tę salę. Zadowolona?

Pokryte krwistoczerwoną szminką usta Wampirzycy rozciągnęły się w słodkim uśmiechu. Kiwnęła głową z satysfakcją i wróciła do robienia sobie sesji w znacznie lepszym humorze.

Jasper oderwał na chwilę wzrok od komórki i łypnął podejrzliwie na przyjaciela. Michael był najpierw przesadnie spięty, a teraz nagle podejrzanie zadowolony. Doświadczenie mówiło, że lepiej było od razu śledzić źródła takich dziwnych zmian emocjonalnych u młodego lidera Wampirów

– No co? – burknął Castalaw, czując na sobie jego pytające spojrzenie.

Jasper nie zdążył rozpocząć śledztwa, bo głos zabrał Christopher, zainspirowany jęczeniem Pameli.

– Dostałem karne godziny – przyznał się z grymasem.

– Za co? – Castalaw zerknął w jego stronę. Wiedział, do czego to zmierza, i na jego twarzy już pojawiło się specyficzne zmęczenie. Tak samo na dworskie Wampiry patrzył czasem Regan Castalaw, kiedy tydzień był wyjątkowo długi, a sprawy wymagające.

– Być może trochę za mocno popchnąłem pierwszoroczniaka, który stał mi na drodze. – Flynn wzruszył ramionami.

– Pobiłeś pierwszoroczniaka? – zapytała drwiąco Pamela. – Bardzo dojrzałe, Flynn. Bardzo to też musiało być trudne.

Christopher zacisnął palce na kontrolerze.

– Zamknij się, idiotko.

– Jak mnie nazwałeś?

Zaczęli rzucać w siebie piorunujące spojrzenia.

Jasper wsunął ręce pod głowę i przeniósł wzrok na sufit, rozważając drzemkę.

– Wilkołak? – zapytał tymczasem Michael znudzonym tonem, nic sobie nie robiąc z wzajemnej wrogości tamtej dwójki. Nie było żadną nowością, że Pamela i Christopher się nie cierpią. W ich czwórce tylko Michael i Jasper naprawdę się lubili. Payton była z nimi, bo wampirzej szlachcie wypadało się trzymać blisko Castalawów. Christopher dzielił pokój z Jasperem, więc zawsze plątał się obok, a poza tym Michael wolał mieć go na oku i choć częściowo kontrolować jego agresję.

– Czarodziej – poprawił go Flynn, odwracając wreszcie wzrok od Pameli.

Czasem Castalaw nie mógł uwierzyć, że on i Christopher byli w tym samym wieku. Zwłaszcza gdy fizycznie tamten miał wieczne piętnaście lat.

– Jesteś idiotą – oznajmił Michael wprost, choć nadal sprawiał wrażenie niewzruszonego. – Kto cię ukarał?

– Cabrera.

No tak. Lider Łowców potrafił patrolować korytarze w wolnym czasie, jak gdyby był jednym z nauczycieli.

Christopher wciąż patrzył wyczekująco, Castalaw skinął więc krótko głową.

– Sprzeciwię się. Zostanie jego słowo przeciw mojemu i dobrze wiemy, że puszczą to w niepamięć. – Uśmiechnął się sam do siebie na myśl o własnych możliwościach. Czy Regan Castalaw byłby dumny, że jego dziedzic wciąż ma wszystko w tej szkole pod kontrolą…? Zaraz jednak wrócił myślami do Flynna. – Robię to ostatni raz. Przestań się wreszcie czepiać pierwszaków.

Więcej próśb chwilowo nie było. Michael westchnął cicho i rozsiadł się wygodniej w fotelu. Potem powiódł wzrokiem po trójce zebranej w jego pokoju i westchnął raz jeszcze, tym razem nieco teatralnie.

– Moglibyście chociaż udawać, że nie trzymacie się ze mną ze względu na moją pozycję i pieniądze – rzucił, ale widać było wyraźnie, że wcale nie jest zły. Wręcz przeciwnie. Przepełniało go zadowolenie i dziwaczne poczucie spełnienia.

– Ja udaję cały czas – oznajmił natychmiast Jasper i uśmiechnął się zaczepnie, chociaż oczy miał już zamknięte.

Michael próbował powstrzymać szczere rozbawienie, bo niszczyło ono jego władczy wizerunek, ale ostatecznie musiał zaśmiać się cicho pod nosem. Akurat Jasper, może jako jedyny Wampir w całej szkole, niczego od niego nie chciał i nie oczekiwał. Zgodnie więc z zasadami kosmicznego porządku nazywanego także potocznie ironią otrzymywał zawsze najwięcej.

***

Erin miewała lepszy humor.

Niepokój o siostrę przycichł nieco, gdy okazało się, że Alea mogła porozmawiać z ich matką i nie była to wcale jakaś desperacka próba proszenia o pomoc. Erin wciąż czuła jednak rozczarowanie, że sama nie miała szansy na rozmowę z bliźniaczką. Nie chciało jej się rozważać dlaczego. Z pewnością stał za tym jakiś skomplikowany powód związany z intrygą, w którą je obie uwikłano. Tak czy inaczej – tęskniła. Była przyzwyczajona do spędzania czasu bez rodziców i brata. Samuela i Wenonę Lanford często pochłaniała praca, Derek był małym samotnikiem z wyboru. Jednak brak towarzystwa Alei wydawał się jej wciąż nowością, chociaż minął już ponad miesiąc ich rozłąki.

Drugim problemem były wieczne kłamstwa. Nieraz udawała w przeszłości Aleę, jednak zawsze tylko na chwilę. Teraz odgrywała rolę obu sióstr jednocześnie przed wszystkimi i przez cały czas. Im lepsza się w tym stawała, tym mniej ją to męczyło, ale rosły za to wyrzuty sumienia. Jedyną osobą, z którą miała relację nieskażoną ściemnianiem, była obecnie Bethany.

Trzeci problem nazywał się Michael Castalaw. Bo jakżeby inaczej? Chłopak oczywiście dotrzymał słowa i wystawił jej karne godziny, a sekretariat je, oczywiście, zatwierdził. Tak więc w piątek po zajęciach, kiedy wielu starszych uczniów szykowało się do wyjścia poza mury, ona siedziała w salonie i odliczała minuty do siedemnastej. Tym razem miała stawić się bezpośrednio przy portierni sektora szkolnego. Nietrudno było się domyślić, że ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę, to praca porządkowa na rzecz szkoły pod nadzorem nadętej Pameli Payton.

– Dlaczego nam nie powiedziałaś! – odezwał się nagle nad jej głową oskarżycielski głosik Lizzy.

Erin momentalnie ogarnął irracjonalny lęk.

O Kosmosie. Wiedzą.

– O czym? – zapytała dziwnie zachrypniętym głosem, bo nagle zaschło jej w gardle.

– O tym, że przychodzisz w zestawie – wyjaśnił uprzejmie Keith. Wcześniej pochylał się nad Lizzy, oglądając coś w jej komórce, teraz wsparł ręce na biodrach i patrzył na Erin wyczekująco. Ona jednak wciąż nie rozumiała, o co chodzi.

Jej przerażony, zdezorientowany wyraz twarzy musiał wreszcie wzbudzić w przyjaciołach litość, bo pokręcili głowami z rozbawieniem.

– Masz bliźniaczkę. – Tatiana mierzyła Erin uważnym spojrzeniem. Siedziała po przeciwnej stronie niskiego stolika, z własną komórką w ręku.

O Kosmosie! Wiedzą, wiedzą, wszyscy wiedzą!

– O czym wy mówicie? – zapytała Erin z nutą desperacji w głosie, po części uznając, że zgrywanie głupiej jest dobrą taktyką, po części szczerze zdezorientowana rozwojem wydarzeń.

Lucas opadł swobodnie na kanapę, tuż obok niej.

– Mówimy o tym. – Podsunął dziewczynie pod nos komórkę, na której otworzone było zdjęcie. – Nigdy nie wspominałaś o Erin.

Usłyszenie własnego imienia z ust znajomego Wilkołaka po tygodniach podszywania się pod siostrę było przedziwnym doświadczeniem. Od wybuchnięcia histerycznym śmiechem Erin dzielił obecnie tylko krok. Zamiast tego zmusiła się jednak, by spojrzeć uważniej.

Zdjęcie okazało się najnowszym postem Julie. Było to ujęcie ich trójki siedzącej na werandzie domku nad jeziorem, z kolorowymi lodami w rękach i szerokimi uśmiechami na ustach. Zostało zrobione w zeszłe wakacje, kiedy bliźniaczki Bethany i Julie poprosiły swoich rodziców o zapisanie ich na ten sam obóz letni.

Przed przyjazdem do Mallaroy Erin specjalnie dezaktywowała lub surowo ocenzurowała konta społecznościowe Alei. „Detoks od social mediów” – brzmiały ostatnie posty. Zostawiła jedynie Messengera i to była jej podstawa komunikacji ze wszystkimi, którzy mieli ją za Aleę. Tymczasem u siebie poukrywała wszystkie wspólne zdjęcia. Wszystko to, by uniknąć dodatkowych pytań i komplikacji, dopóki musi być dwiema osobami naraz. Jednak tego dnia Julie – najwyraźniej w przypływie nostalgii – wrzuciła ich wspólne zdjęcie i przeciekło ono do internetowej bańki Lizzy.

Był to kryzys, ale niewielki. Najważniejsze sekrety wciąż pozostawały ukryte.

– Ymm, no tak. – Erin odchrząknęła nieporadnie i uśmiechnęła się lekko, odzyskując grunt pod nogami. – Mam bliźniaczkę.

– To jest takie super! – zawołała Lizzy radośnie. – Dlaczego nic nie mówiłaś?!

Wszyscy patrzyli teraz na dziewczynę wyczekująco.

Erin właściwie nie wiedziała, co dalej. Tłumaczenie, że tylko jedna z nich jest Zmiennokształtna, było samo w sobie skomplikowane i podejrzane, a w dodatku spychało myśli innych na sprawę istnienia ludzkiej Lanford. Po to wszystko ukryła! Teraz jednak musiała wyjaśnić, czemu w ciągu sześciu tygodni słowem nie wspomniała o… Erin. Kosmosie, jej życie zmieniało się w komediodramat (z przewagą dramatu).

Miała wypieki na twarzy, a mdłości nie czuła wyłącznie dlatego, że wyrobiła sobie już odporność na stres. Gdyby miała zacząć liczyć, ile razy była pewna, że ktoś ją zdemaskował, szybko zabrakłoby jej palców.

Widziała po minach przyjaciół, że mają więcej pytań, i nie dziwiło jej to wcale. Nie czuła się jednak gotowa odpowiedzieć na żadne z nich. Potrzebowała strategii. Jedno złe słowo, jedno nieprzemyślane kłamstwo i mogła się pogrzebać.

Powinna powiedzieć, że Erin jest człowiekiem, czy może skłamać, że trafiła do innej szkoły sojuszu? Albo jest Zmiennokształtna, ale uczy się w domu z powodu jakiejś choroby… Czy to w ogóle dopuszczalne w senturalnym prawie…? O matko, co za bałagan.

Nie pomagał fakt, że jej nowi przyjaciele byli bystrzy. Zwłaszcza Tatiana ją teraz niepokoiła – starsza Zmiennokształtna do dzisiaj nie otrzymała wyjaśnienia, czemu Erin zdjęła na początku września identyfikator, a w rozwiązywaniu łamigłówek była mistrzynią.

Jak to się mówi? Kłamstwo ma krótkie nogi? Cóż, Erin miała nogi przeciętnej długości i czuła, że wykonuje maraton życia.

Z pomocą przyszedł jej czas. Siedemnasta zbliżała się wielkimi krokami i w przypływie desperacji Erin zerknęła teatralnie na zegarek, po czym podniosła się szybko z miejsca.

– Kurczę, muszę iść na karne godziny – oświadczyła, udając niechęć. – Pogadamy potem, okej? Bo teraz jak ten temat ruszymy, to nie skończymy…

Właściwie to tej niechęci w głosie nie musiała wcale udawać. Szorowanie czegoś pod okiem podłej Wampirzycy było może opcją lepszą od obecnego przesłuchania, ale nadal paskudną. Da jej to jednak chociaż szansę na zaplanowanie kolejnego kroku.

Musiała wyznaczać specjalny czas na planowanie, jak skutecznie okłamywać własnych przyjaciół. Rewelacyjnie. Fenomenalnie. Dajesz, Erin, dajesz.

Maraton prosto do piekła.

– Prześlij królowej Wampirów moje ukłony! – poprosił błagalnie Keith, oczywiście się zgrywając.

– Myślisz, że Pamela jest królową? – zapytał z powątpiewaniem Lucas.

– Ona na to bardzo wyraźnie liczy… – zgodziła się Lizzy.

Tatiana westchnęła ciężko.

– Jeśli sama nadzieja daje tytuł, to mamy sporo królowych – zauważyła.

Wilkołaki zachichotały złowieszczo.

– Tabun królowych! – stwierdził Lucas.

Choć Michael wcale nie miał opinii podrywacza, nie było sekretem, że wiele dziewczyn jest nim zauroczonych. Jakim cudem, Erin nie miała pojęcia. Jej chwile słabości tłumaczyło przynajmniej to, że była człowiekiem podatnym na wampirzy czar…

– Stado królowych! – podchwycił Keith. – Cała, prywatna hodowla królowych. Królowe, powiedziałbym, niepermanentne. Królowe tymczasowe. Królowe, którym korona z czasem przechodzi!

– Królowe, które ostatecznie wyrastają z mody na monarchię, śmiem twierdzić. – Lucas się uśmiechnął.

– Naiwne dziewczyny, które kiedyś przejrzą na oczy – zgodziła się Tatiana.

– Tymczasem Michael na zawsze pozostanie idiotą – dokończyła Erin z uśmieszkiem. Nic jej tak nie poprawiało humoru, jak kpiny z lidera Wampirów.

– A wiecie, że między nim i Pamelą naprawdę ani razu nic nie było? Ani jednego razu, nic! Tak przynajmniej mówią… – odezwała się ściszonym głosem Lizzy, gotowa do plotkowania.

Keith uniósł lekko jedną brew.

– Ani razu? Przecież laska klęka przed nim przy każdej okazji… – Ledwo skończył mówić, zdał sobie sprawę, że można było znaleźć w tym seksualny podtekst, i zamachał rozpaczliwie rękami. – Nie w tym sensie! Na niebiosa…

Lucas parsknął śmiechem, a Lizzy zaczerwieniła się lekko i wbiła wzrok we własne trampki. Tatiana wywróciła oczami.

– Wszyscy w grupie cheerleaderskiej twierdzą, że to Jasper jest podrywaczem – ciągnęła Lizzy, nadal trochę skrępowana. – Michael jest strasznie wybredny i wszystkie dziewczyny odrzuca.

Erin się skrzywiła.

– Jeśli skończyliście już debatować na temat życia romantycznego Michaela Castalawa, pozwólcie, że pójdę harować ciężko w robocie, którą mi załatwił. Do później. Życzcie mi szczęścia!

Przyjaciele pożegnali ją chórem życzeń. Nieświadomi, że tym razem żadne się nie spełni.

***

W drodze do głównego wejścia do szkoły, przy którym znajdowało się zaplecze woźnego, Erin chciała skupić się na problemie odkrytej bliźniaczki, ale rozmowa przyjaciół sprawiła, że utknął jej w głowie na nowo obraz lekko pijanego Michaela prowadzącego jakąś dziewczynę do pokoju. Lizzy zdawała się mieć jednak rację, że to Jasper słynął w szkole z serii romansów ze starszymi uczniami. Castalaw, jeśli był zaangażowany w jakieś związki, trzymał je skutecznie w sekrecie.

– Tak, Erin. Brawo – mruknęła sama do siebie, przemierzając opustoszały korytarz. – Poświęcaj jeszcze więcej czasu na rozważanie, jak się ma życie prywatne lidera Wampirów. Daleko cię to zaprowadzi – fuknęła i skręciła w lewo, po czym zatrzymała się gwałtownie.

Znalazła się twarzą w twarz, a raczej twarzą w pysk, z Yorickiem. Może to działała jej wyobraźnia, ale wydało jej się, że królik posłał jej spojrzenie najbardziej pogardliwe ze wszystkich dotychczasowych.

Dziewczyna skrzyżowała ręce w obronnym geście, zerkając na niego z cieniem wstydu.

– To nie ja zaczęłam ten temat! – rzuciła, jakby błagała o litość. Yorick nie zmienił jednak wyrazu oczu, co zmusiło ją do dalszych wyjaśnień. – Nienawidzę go. Może sobie być, z kim chce. Nic mnie to nie obchodzi – zapewniła królika stanowczo. Nie mogła pozbyć się wrażenia, że siebie samą także musi o tym przekonywać.

Yorick siedział jednak nadal w miejscu, mierząc ją pełnym politowania spojrzeniem, jakby była jednym wielkim rozczarowaniem. Erin prychnęła zdenerwowana i wyminęła go energicznym krokiem.

– No dalej, gadaj z królikiem – ponownie skarciła siebie pod nosem. – Pewnie jest mądrzejszy od ciebie.

Przed schodami raz jeszcze się odwróciła. Yorick siedział tam, gdzie go zostawiła, i łypał na nią w dalszym ciągu z pogardą.

– Demon, nie królik – zacytowała często używane przez Keitha powiedzenie i zbiegła w dół, kierując się w stronę portierni.

***

– Karne godziny, co? – Woźny Jack studiował jeszcze przez chwilę papierek, który dostała z sekretariatu, po czym wręczył go jej z powrotem i wytarł dłoń o swój bordowy sweter. – Nie wyglądasz mi na niegrzeczną osóbkę. Ta szkoła za bardzo was dręczy, dzieciaki.

Kaszlnął cicho, po czym uśmiechnął się ciepło i pokiwał głową ze współczuciem.

– Będziesz musiała zamieść kręcone schodki w południowym skrzydle sektora szkolnego. Ale tylko zamieść. Broń Boże, nie szorować! Prawie nikt ich nie używa i powiem ci szczerze, że ekipa sprzątająca bardziej udaje, że je sprząta, niż faktycznie sprząta. Ale no, niech to będzie nasz sekret. W każdym razie, dziecinko, nie próbuj ich doczyścić na poważnie, bo spędzisz tam cały tydzień. Tylko tak, no wiesz, siup-siup miotłą i tyle. Nikt się nie dowie.

Mrugnął do niej porozumiewawczo, a potem zniknął w portierni. Przygarbiony, przeszedł przez małe akwarium i wcisnął się na zaplecze. Za przymkniętymi drzwiami przez chwilę dało się słyszeć głośne szuranie i stłumiony jęk, a następnie ciche pomruki przypominające krótką rozmowę.

Staruszek wrócił z wielką miotłą, małą szufelką i czarnym workiem na śmieci. Erin uśmiechnęła się do niego uprzejmie. On zmarszczył gniewnie brwi.

– Co się tak szczerzysz? Hm?! Zabieraj te rzeczy i zmiataj pracować! – warknął, wciskając jej w ręce miotłę. – Głupie, rozpuszczone bachory – dodał już ciszej, niby do samego siebie, ale chyba wcale mu nie przeszkadzało, że Erin usłyszała.

Dziewczyna wzdrygnęła się, kiedy portier na nią naskoczył, ale szybko zamknęła usta, zabrała rzeczy i zniknęła mu z oczu. Nie potrzebowała więcej problemów.

Po szkole krążyły dwie teorie: że istnieją dwaj identyczni portierzy o imieniu Jack lub że jest jeden i bardzo szybko zmienia mu się humor. Jeśli chodziło o Erin, to absolutnie bez żadnego konkretnego powodu znacznie bardziej prawdopodobna wydawała jej się teoria o zamieniających się wciąż miejscami bliźniakach. Gdzieś już o tym słyszała…

***

Wąskie, kręte schody, które miała posprzątać, chyba naprawdę były praktycznie nieużywane, bo w ciągu półtora miesiąca spędzonego w Mallaroy nigdy ich nie odkryła. Wyglądały jak schody na wieżę, w której zamknięto księżniczkę – ledwo oświetlone, z kamiennymi, krótkimi stopniami – wiły się ciasnym tunelem od parteru aż na ostatnie piętro. W niczym nie przypominały przestronnych wind i szerokich schodów, które można było znaleźć w innych częściach szkoły. No i były w opłakanym stanie. Pokrywały je kurz, brud i pajęczyny.

Erin stanęła na samym dole i przeklęła cicho.

– Dlaczego ja? – zapytała ponuro ścianę i zaczęła się wspinać, żeby sprzątać, schodząc.

(Ściana nie odpowiedziała).

Dotarła na trzecie piętro z lekkimi zawrotami głowy, podpierając się miotłą jak laską. Schody okazały się tak kręte, że wchodzenie po nich przez wszystkie kondygnacje dawało mniej więcej ten sam rezultat co kręcenie się wokół własnej osi. Tylko z bólem w udach w ramach bonusu.

Dała sobie chwilę na pomarudzenie, potem zabrała się do pracy. Już po kilku schodkach wypracowała rytm i jej ciało zaczęło poruszać się prawie automatycznie, podczas gdy ona pogrążyła się w rozważaniach, jak najlepiej wyjaśnić znajomym fakt, że miała sekretną bliźniaczkę. Taka tam drobnostka, o której zapomniała wspomnieć…

– No proszę. Jednak do czegoś się nadajesz. – Drwiący głos wyrwał ją z transu. Zadarła gwałtownie głowę i poczuła znajomy ucisk w żołądku.

Michael Castalaw stał na szczycie schodów z rękoma w kieszeniach eleganckich spodni i patrzył na nią prowokująco. Jego wargi wyginał dobrze jej już znany, kpiący uśmieszek, a błękitne oczy spoglądały przeszywająco.

Po plecach Erin przebiegł dreszcz. Nie była na niego, cholera jasna, gotowa. Spodziewała się Pameli, może Christophera. Ewentualnie, w ostateczności, Jaspera, chociaż to już byłoby bardzo dziwne. Nigdy natomiast nie przyszło jej do głowy, że Pan i Władca Szkoły (a przynajmniej jej wampirzej części) pofatyguje się osobiście, by sterczeć nad nią i pilnować, czy dobrze wykonała robotę. Poprzednio tego nie zrobił.

– Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? – zapytała nieprzyjemnym tonem, wytrzymując jego spojrzenie. W myślach oczywiście sama już sobie na to pytanie odpowiedziała: przyszedł ją dręczyć. Cóż by innego.

Chłopak jeszcze nic nie zrobił, a już czuła irytację. Sam jego widok tak na nią działał: miała go dość, kiedy patrzyła, jak tak sobie nonszalancko stał, z tym swoim denerwującym uśmiechem, idiotycznie białą koszulą, nienormalnie niebieskimi oczami, z drogą błyskotką na nadgarstku i głupim sygnetem na palcu.

– Mam pomysł, Lanford. Mniej gadania, więcej ruszania rączkami. Chyba że chcesz siedzieć tu do północy.

– Nikt nie chciałby spędzać z tobą czasu do północy – odcięła się, wracając do zamiatania. Nie podobało jej się, że są na schodach i chłopak znajduje się nad nią.

– Pół szkoły o tym marzy – zapewnił ją Michael z rozbawieniem.

Zawsze był wredny, ale dziś zamiast złości towarzyszyło temu zadowolenie. Nie trzeba było długo go znać, by wiedzieć, że zadowolony Castalaw to zdecydowanie gorzej niż Castalaw wkurzony. Przynajmniej dla niej. Kiedy się wściekał, wychodziła na wierzch cała jego niedojrzałość. Tymczasem dobry humor sprawiał, że doskonale panował nie tylko nad sobą, ale także nad otoczeniem.

Niedobrze.

– W takim razie jestem wielką fanką tej drugiej połowy – burknęła, z frustracją zamiatając kolejny stopień.

Michael jedynie prychnął.

Praca szła szybciej, niż się spodziewała, i nie była wcale ciężka. Więcej wysiłku kosztowało ją ignorowanie obecności Michaela. Nie pomagał fakt, że Wampir był zaskakująco spokojny. Siedział tam, gdzie było już czysto, i przyglądał się jej z rozbawieniem. Gdy dystans między nimi robił się zbyt wielki, schodził kilka stopni niżej i zajmował nowe miejsce.

Prawie wszystkie ich dotychczasowe spotkania były krótkie, przelotne i pełne gniewu. W ciszy i spokoju przebywali razem tylko raz, kiedy siedziała na jego łóżku i czekała, aż napisze wypracowanie. Wtedy Castalaw gapił się na tekst, nie na nią.

Erin była spięta. Zamiatała z nienaturalnym oddaniem i robiła wszystko, żeby myśleć o czymś innym niż lider Wampirów, ale on wciąż tam był: kilka stopni nad nią i w jej głowie. Miała się zastanowić nad ważnymi sprawami, ale nie mogła się skupić.

– Hej, Erin? – Michael zaczepił ją nagle. Łokcie miał wsparte na udach, siedział swobodnie i zerkał na nią z zainteresowaniem.

– Czego znowu chcesz? – warknęła zirytowana, podnosząc głowę.

Zrozumiała swój błąd w momencie, kiedy dostrzegła triumf na jego twarzy. Blondyn uśmiechał się paskudnie i Erin pomyślała, że to koniec. Poczuła się, jakby ktoś kopnął ją z całej siły w brzuch. Zacisnęła dłoń na miotle i przez moment chciała się rzucić do panicznej ucieczki. Michael tymczasem podniósł się z miejsca, niesamowicie z siebie dumny.

– Wiedziałem! – Uśmiechał się niebezpiecznie. – Wcale nie masz przyjaciółki o imieniu Alea. Masz siostrę, która się tak nazywa!

Kosmosie, jakimś cudem, gdy powiedział to na głos, Erin poczuła się dwa razy gorzej. Zamiast ucieczki zaczęła rozważać złamanie miotły i wbicie drewna prosto w serce chłopaka. Może ma szczęście i kij jest akurat z sosny…

Oczywiście niczego takiego nie zrobiła. Zamiast tego stała w miejscu, z szeroko otwartymi oczami, i słyszała w głowie huk towarzyszący waleniu się całego jej świata. To było to. Chwila, której bała się od momentu przybycia do Mallaroy. Teraz wszystkie koszmary spełniały się na jej oczach, a ciemiężycielem okazał się nie kto inny, jak znienawidzony Castalaw.

Na początku chciała zaprzeczyć, ale szybko zrozumiała, że tylko się ośmieszy. Było na to za późno. Wiedział. Najpierw podsłuchał jej rozmowę, potem zobaczył zdjęcie wstawione przez Julie, aż wreszcie podpuścił ją, gdy się zamyśliła, i to wystarczyło. Michael Castalaw odkrył jej sekret.

Chłopak znalazł się niespodziewanie tuż przy niej, korzystając ze swojej senturalnej szybkości. Cofnęła się odruchowo. Schody kręciły się tak ciasno, że trzeba było z każdym krokiem odwracać się odrobinę w bok. Ona tego nie zrobiła, połowa jej pleców spotkała się więc z nieprzyjemnie zimną ścianą. Lepsze to niż upadek.

Castalaw nie odpuścił. Wcisnął się na ten sam stopień i wsparł dłoń o ścianę, odgradzając jej możliwość ucieczki w dół.

– Jesteś Erin – stwierdził z nutą niedowierzania, jakby nie spodziewał się, że jego teoria naprawdę się potwierdzi. Przyglądał jej się teraz z ciekawością, która ocierała się wręcz o fascynację. – Jesteś tą drugą bliźniaczką. Czemu?

Był blisko. Za blisko. Tak blisko, że nie potrafiła się skupić. Gdyby mogła, cofnęłaby się jeszcze bardziej, wsiąknęła w ścianę i zniknęła raz na zawsze.

– Tak, okej?! – wyrzuciła z siebie wreszcie, nie mogąc znieść napięcia. Głos jej niestety zadrżał, choć próbowała tego uniknąć. – Jestem Erin.

Sytuacja była opłakana, ale wypowiedzenie własnego imienia na głos po całych tygodniach udawania siostry i tak przyniosło jej odrobinę satysfakcji. Może tak jest lepiej. Może czas przyznać się do wszystkich kłamstw i mieć to za sobą. Przyjąć konsekwencje, odkupić winy…

– Czemu? – Castalaw nie odpuszczał. Było widać jak na dłoni, jak bardzo podoba mu się ta cała sytuacja. W końcu miał nad nią władzę. – Gdzie jest twoja siostra?

Erin zrobiło się gorąco. Miała wrażenie, że jednocześnie w płomieniach stoją jej skóra i umysł.

– W innej szkole – wypaliła, bo to jako pierwsze przyszło jej do głowy.

Michael zmarszczył brwi i odsunął się wreszcie na tyle, na ile pozwalała mu ciasna przestrzeń wąskich schodów.

– Czemu twoja siostra jest w innej szkole, Erin? – zapytał wolno, czerpiąc niemałą satysfakcję z samego wymawiania jej prawdziwego imienia.

Erin zdała sobie nagle sprawę, że mogła to przetrwać. Castalaw poznał jej prawdziwe imię, nie zdawał sobie chyba jednak jeszcze sprawy, że była także innego rodzaju. Jeśli tylko szybko zbuduje wiarygodne kłamstwo… Na Kosmos, jeża i wszystkie żywioły. Mogła to, cholera jasna, przetrwać!

Zacisnęła ręce mocniej na miotle.

– Bo się zamieniłyśmy. Nie twoja sprawa, Michael – rzuciła ostro, próbując wrócić do gry.

Wampir przekrzywił lekko głowę, ale jego spojrzenie nie straciło ani trochę na intensywności.

– Czemu się zamieniłyście? I niby jak? – Uniósł prowokująco brwi. – Uczniowie są przypisywani do szkół według rejonów zamieszkania, a przecież mieszkałyście razem, prawda? Dostałaś list z innej szkoły, Lanford?

Drań bawił się doskonale, teraz to dostrzegła. Patrzył na nią, zapędzoną w kozi róg, i ze spokojem zadawał pytania, które miały ją dodatkowo pogrążyć. Naciskał i czekał, aż Erin znów się pomyli, aż się potknie, aż zrobi fałszywy krok.

Znów rozważyła opcję z łamaniem miotły i wbiciem mu jej w serce. Albo przynajmniej w brzuch…

Miała ochotę krzyczeć z frustracji. Dajcie jej piłę mechaniczną, to go potnie.

– Tak – syknęła zirytowana i przemknęła pod jego ramieniem na schodek niżej. Tam wróciła do zamiatania, żeby zająć czymś dłonie i uciec przed kontaktem wzrokowym. Jej ruchy były szybkie, pełne nerwowej energii. – Alea dostała list z Mallaroy, ja z innej szkoły senturalnej, ale zamieniłyśmy się miejscami. Koniec historii.

Michael złapał kij od miotły, uniemożliwiając jej pracę.

– Odwal się – ostrzegła go Erin i posłała mu groźne spojrzenie. Odzyskała prawie całą waleczność, gdy tylko zdała sobie sprawę, że jej ludzka natura ma szansę wciąż pozostać tajemnicą. – Mówię poważnie – dodała, próbując znów poruszyć miotłą.

Kij nawet nie drgnął, chociaż Wampir nie wydawał się wkładać w trzymanie go wiele wysiłku.

– To nie ma sensu, Lanford. – Uśmiechnął się, jakby chciał powiedzieć „wiem, że kłamiesz”, i Erin znów zrobiło się gorąco. – Poza tym, czemu miałybyście się zamieniać?

Teraz drań zrobił się ciekawski. Teraz. A jak trzeba było wertować książki do wypracowania, to pozyskiwanie informacji na temat roślin w ogóle jakoś go nie obchodziło.

– Nie twoja cholerna sprawa – powtórzyła, decydując się na taktyczny upór. – Zamieniłyśmy się miejscami i tyle! Albo mi pozwól w spokoju posprzątać, albo zwolnij mnie z tej kary. Poważnie, po cholerę się tak czepiasz?!

– Słownictwo, Lanford – upomniał ją Wampir z uśmiechem, wciąż pławiąc się w swojej przewadze.

Spróbowała wyszarpnąć miotłę ponownie, na marne. Zamiast tego ją więc puściła, gotowa po prostu odejść. Przed przyjaciółmi musiała się wytłumaczyć jakoś sensownie. Michaelowi właściwie mogła po prostu powiedzieć, żeby się pieprzył. Teoretycznie. Jeśli chciała ryzykować, że zacznie na własną rękę drążyć temat albo pójdzie z tą sprawą do jeszcze kogoś innego…

Chłopak zacisnął wolną dłoń na jej nadgarstku. Drgnęła, wciąż nieprzyzwyczajona do tego, jak chłodna wydawała się skóra o tej samej temperaturze co otoczenie. Michael pociągnął jej rękę do siebie i przyjrzał się z bliska bursztynowemu identyfikatorowi. Był dziś ułożony w kształt kwiatka, bo Lizzy w przypływie nudy porzuciła rysowanie na tablecie i zamiast tego stworzyła wzory z identyfikatorów przyjaciół, mozolnie przeciągając substancje po skórze.

– Ta cała sprawa z identyfikatorem… – odezwał się wreszcie Castalaw, skończywszy oględziny. – Kiedy pomogłem ci wrócić do szkoły, bo nie miałaś go na nadgarstku. To było chwilę po waszej zamianie, prawda?

Erin kiwnęła głową niemal nazbyt ochoczo. Jeśli Michael ma zamiar wyręczyć ją w tworzeniu fałszywej wersji wydarzeń, nie widziała powodu, by mu w tym przeszkadzać. Kosmosie, naprawdę istniała szansa, że on to wszystko kupi, co? Ugryzła się w język, żeby powstrzymać uśmiech.

– Więc nasza pierwsza kłótnia… To nie byłaś nawet ty? – Puścił wreszcie jej nadgarstek i zmarszczył brwi w skupieniu. Tym razem zamiast drwiny pojawiło się zdumienie, co sugerowało, że zaczynał jej wierzyć.

Erin ponownie kiwnęła głową. Na tym etapie była gotowa przyznać, że tak naprawdę jest jeszcze trzecia Lanford i są trojaczkami. Może Derek chciałby się przyłączyć do rodzinnego biznesu fałszowania tożsamości…?

– Twoja siostra przyjechała na rozpoczęcie roku, po czym po tygodniu znalazłyście sposób, żeby zdjąć identyfikatory i zamieniłyście się miejscami. – Wampir bardziej stwierdził niż zapytał. – Po co?

Mogła zremisować. Nie było już szansy, żeby wygrała to starcie, bo Michael Castalaw poznał połowę jej wielkiego sekretu. Nie musiał jednak poznawać drugiej połowy, teraz była już tego pewna. A to znaczyło, że mogła zremisować.

– Nie spodobało jej się tu. Już po pierwszym tygodniu nie mogła wytrzymać. Mnie było obojętnie, zgodziłam się więc na zamianę szkół. W końcu co za różnica. – Wzruszyła ramionami, czując jednocześnie, że jej walące do tej pory szybko serce wreszcie się uspokaja.

– Nie podobało się jej? Zamieniłaś trzy lata swojego życia, bo twojej bliźniaczce nie podobała się szkoła? – Michael prychnął z niedowierzaniem. – Jesteście idiotkami. Albo nadal kłamiesz…

Znowu zaczął się jej uważnie przypatrywać. Kiedy zaczynał jej wierzyć, robił się poważny. Gdy powracały wątpliwości, przypominał sobie o byciu dupkiem. Erin coraz lepiej rozumiała, jak się z nim obchodzić.

– No widzisz? Wystarczyło jedno spotkanie z tobą i moja siostra była gotowa zrobić bardzo wiele, by znaleźć się jak najdalej stąd – odparła wyzywająco, nie dając mu absolutnie żadnych nowych informacji.

– Uważaj, co mówisz, Lanford – ostrzegł ją Castalaw, nachylając się znowu odrobinę bardziej w jej stronę. – Chyba nie chcesz rozzłościć kogoś, kto zna twój cenny sekret.

Erin miała ochotę zdrapać mu z twarzy ten podły, pewny siebie uśmieszek. Być może chciała także przekonać się, jak by to było, gdyby chłopak stanął jeszcze bliżej, ale do tego się nie przyznała. Pieprzony, wampirzy czar. Jej życie byłoby nieco łatwiejsze, gdyby drań nie wyglądał i nie pachniał tak dobrze. Kto w tym wieku używa ekskluzywnych perfum?! Bo były ekskluzywne. Widziała flakonik, kiedy ubierał się przy niej w dniu oddania pracy.

Gdyby się nad tym zastanowić, to miała na koncie zdecydowanie za wiele interakcji z Castalawem.

Niespodziewanie pojawiło się teraz między nimi znów znane jej dobrze z poprzednich kłótni napięcie. To, które zdawało się tworzyć pole elektryczne w powietrzu. Michael patrzył na nią przenikliwie, nie do końca świadomy, że nachyla się jeszcze bliżej. Erin za to zapomniała się wycofać. Chwilę tak milczeli i patrzyli na siebie, zamknięci w grze, której zasady przestały być jasne.

To Castalaw przerwał ten moment. Erin była mu wdzięczna, bo już nie do końca samej sobie ufała. Czasem miała wrażenie, że wszystko w życiu dzieje się nagle. Jeśli się na każdym kroku nie pilnowała, to od razu robiło się impulsywnie, intensywnie i może odrobinę ironicznie.

Michael odkaszlnął. Erin na powrót złapała miotłę.

– Do jakiej szkoły ty więc dostałaś wezwanie? – Ton Wampira zabrzmiał nieco mniej pewnie. Jakby ich kontakt zaczął nagle przytłaczać nie tylko ją, ale także jego. – Gdzie jest teraz twoja siostra?

Fakt, że osoby pochodzące z tego samego miejsca zostały zapisane do innych szkół, był co najmniej podejrzany. Michael nie miał pewności, czy należy w to wierzyć. Chociaż w sumie Lanford już nieraz dowiodła, że absurd to jej drugie imię. No, może trzecie…

Dziewczyna przełknęła ślinę i zabrała się do zamiatania kolejnego stopnia.

Sto trzydzieści osiem szkół senturalnych na terenie całych Stanów, dodatkowe szesnaście na terenie Kanady, a ona nie mogła sobie obecnie przypomnieć żadnej nazwy. Poza szkołą senturalną imienia Flanagana Mallaroya, oczywiście.

Może i lepiej. Mało szczegółowe kłamstwo łatwiej jest obronić i utrzymać.

– Jest w innej szkole, Michael – rzuciła niecierpliwie. Ręce nadal trochę się jej trzęsły, ale maskowała to szybkimi ruchami. – Czemu miałabym ci powiedzieć, w której? Chcesz ją spróbować dręczyć na odległość? Zapomnij.

Ze wszystkich osób, które mogły ją zdemaskować, musiał to być on. Od początku robił wszystko, żeby uprzykrzyć jej życie, a teraz wiedział, że ma na imię Erin i zajmuje miejsce swojej bliźniaczki. Brawo, Erin, brawo.

O dziwo Castalaw nie atakował dalej. Wycofał się zupełnie. Ona sprzątała, wciąż zaniepokojona, on podążał za nią w ciszy, śledząc każdy ruch. W jego milczeniu czaiło się coś niepokojącego.

Dopiero blisko parteru chłopak ponownie zabrał głos:

– Mógłbym wszystkim powiedzieć.

Ten arogancki skurwiel… Rzucił groźbę ot tak – niczym luźną sugestię, opanowanym, prawie beztroskim tonem. Erin znowu zadarła głowę, obiecując sobie w myślach, że tym razem kolor jego oczu jej nie zaskoczy.

– Nikt ci nie uwierzy.

– Chcesz się przekonać? – Michael zaśmiał się cicho.

Nie, nie chciała się przekonywać. Bardzo, bardzo nie chciała. Wzięła głęboki oddech i wsparła się na miotle.

– Czego chcesz? – zapytała wreszcie przez zaciśnięte zęby.

– Niczego – odpowiedział Castalaw z tym swoim stoickim spokojem, który sprawiał, że w niej się gotowało. Ruszył w dół. Zatrzymał się dosłownie na chwilę, kiedy ją mijał. Przychylił się blisko, żeby móc odezwać się bardzo cicho. – Przynajmniej na razie.

Z tym ją zostawił.

Erin zamarła, kiedy ją mijał, i wciąż stała bez ruchu. W powietrzu unosiła się jego groźba. Dopiero gdy była pewna, że chłopak jest już daleko, wypuściła z rąk miotłę i opadła na jeden ze stopni. Ukryła twarz w dłoniach, wypuściła wolno powietrze, a potem przeklęła siarczyście.

Michael Castalaw miał ją w garści.

***

Wracając do bractwa Zmiennokształtnych, Erin nie mogła pozbyć się wrażenia, że śledzi ją czyjeś spojrzenie. Dupek znał jej sekret i teraz znów czuła się jak podczas pierwszych dni w Mallaroy – niepewna i nieprzygotowana. Przekonana, że każdy uczeń widzi w jej zachowaniu coś podejrzanego.

Nim udało jej się dotrzeć do własnego pokoju, panika zmieniła się w złość. Była wściekła na wszystko. Na Michaela, bo był Michaelem. Na Eve jakąś-tam, która wplątała ją w to kłamstwo. Na całą senturę, za to, że istniała i z dnia na dzień odebrała jej siostrę. Na Mallaroy i cały głupi sojusz, za wszystkie pokręcone zasady i tajemnice.

Czyj to był pomysł, żeby ściągać nastolatków do obcego miejsca i trzymać ich za murami, jak w więzieniu?! Kiedy postawiła wreszcie stopę w pokoju, który całe szczęście był pusty, miała ochotę coś walnąć. Mocno.

Nie myśląc wiele, przebrała się w luźne dresy, związała włosy i z determinacją wymaszerowała do szkolnej siłowni, o której istnieniu wiedziała do tej pory jedynie z opowieści Lucasa i Tatiany.

Nie była wielką fanką ćwiczeń. Podobała jej się sama wizja, jednak gdy przychodziło co do czego, bardzo, bardzo, bardzo jej się nie chciało zmuszać ciała do ruchu. Moment nigdy nie był właściwy, była zbyt zmęczona, zbyt rozkojarzona lub zestresowana, panował za duży upał albo było za zimno… Mogła tak wyliczać w nieskończoność. Teraz jednak czuła się tak bezradna wobec pochłaniającego ją gniewu, że była gotowa spróbować wszystkiego, by tylko jakoś go z siebie wyrzucić.

Alea przepracowywała problemy wewnętrzne za pomocą długich spacerów ze słuchawkami w uszach. Na Erin to nie działało, bo zazwyczaj zmagała się z przytłaczającą gwałtownością swoich emocji. Przychodziły do niej często nieproszone, w ciężkich butach, osaczając ją niczym zorganizowana armia, i nie umiała się przed nimi bronić. Po części właśnie przez to wylądowała w tej głupiej sytuacji z Castalawem, która doprowadziła do tragicznego zdemaskowania. Jeśli miała jednak wybierać między winieniem siebie a winieniem Michaela, zdecydowanie wolała to drugie. Niech się chłopak chociaż raz do czegoś przyda.

***

Siłownia znajdowała się w głębi pierwszego piętra, jeszcze dalej niż salon i sala bilardowa. Obecnie nie panował tam wielki ruch, bo bramy Mallaroy już się otworzyły i wiele osób korzystało z okazji, by odwiedzić miasto. Szkoła wcale nie znajdowała się na peryferiach Chicago, jednak – schowana za wysokim murem i przesiąknięta senturą – wydawała się zupełnie odizolowana. Tylko czasem, gdy dobiegało ich na przykład niespodziewanie wycie przejeżdżającej nieopodal karetki, wszystkim przypominało się, że wcale nie żyją w senturalnej próżni.

Teraz jednak wyła nie karetka, ale pełen frustracji głos w głowie Erin. Dziewczyna wparowała do środka energicznym krokiem, minęła maszyny, maty do ćwiczeń i ścianę luster, aż wreszcie jej uwagę przyciągnął sektor z workami bokserskimi.

Tak. To było to.

Wcześniej nie przejmowała się specjalnie własną siłą, ale w szkole pełnej Wampirów, Wilkołaków i Łowców poczuła się nagle wyjątkowo słaba. Może więc ćwiczenia przyniosą jej trochę pożytku. Na przykład następnym razem mocniej przyłoży Michaelowi.

Przeszła do nieporadnych ciosów, wyładowując się na czarnym worku. Ten jednak ledwo się kołysał.

– Robisz to źle – usłyszała za sobą poważny głos.

Walnęła worek jeszcze mocniej.

Ostatnie, czego było jej trzeba, to jakiś arogancki koleś kwestionujący jej formę. Liczyła, że intruz sobie pójdzie, jeśli go zignoruje, ale wciąż czuła z tyłu jego obecność. Poddała się więc i odwróciła w jego stronę.

– Co niby robię źle? – rzuciła wojowniczo. Potem momentalnie nieco ochłonęła.

Za nią stał Diego. Powinna poznać go po głosie, ale była zbyt pochłonięta swoją złością. Łowca trzymał w rękach dwie pary rękawic bokserskich, które można było wziąć ze stojaka w szatni. Zmierzył ją uważnym spojrzeniem i Erin miała wielką nadzieję, że nie poczuł się urażony. Co jak co, ale bezpiecznie zadzierać z Diego mogła chyba tylko Tatiana.

– Źle wyprowadzasz ciosy – wyjaśnił spokojnie, podając jej jedną parę rękawic. Jego wyraz twarzy był jak zawsze beznamiętny.

Erin kiwnęła głową, posłusznie akceptując zarówno krytykę, jak i rękawice.

Przebywanie z Diego bez Tatiany było dziwne. Nawet jeśli czasem dołączał do ich paczki, Erin nadal ledwo go znała i wciąż nieco ją stresował.

Cały czas zdawał się zachowywać czujność, jakby spodziewał się jakiegoś zagrożenia. Niewiele dało się wyczytać z jego twarzy, a ton głosu, chociaż spokojny, miał w sobie często coś surowego.

– Jak więc powinnam wyprowadzać ciosy…? – zapytała z lekkim wahaniem, nie do końca pewna, czy w ogóle chce jego pomocy. Jedno spojrzenie na Diego i nagle cała jej emocjonalna reakcja wydawała się taka… niedojrzała. Nie pierwszy raz czuła się przy nim jak mała dziewczynka, chociaż był od niej starszy o zaledwie dwa lata.

Diego podszedł bliżej, ustawił się odpowiednio i uderzył w worek z imponującą siłą. Później powtórzył to samo, wolno, pokazując jej dokładnie, jak powinien wyglądać właściwy ruch.

Erin spróbowała, ale chłopak pokręcił głową i powtórzył demonstrację jeszcze wolniej. Potem skinął na nią, by wykonała kolejną próbę, jak zawsze oszczędzając słowa.

Nie minęło pięć minut i niepewność dziewczyny zniknęła. Powaga i surowość Diego nie przechodziły w agresję, tylko w milczącą cierpliwość. Wszystko wskazywało na to, że pomaga jej, bo jego sympatia do Tatiany była na tyle duża, by zahaczyć czasem także o jej znajomych. Erin uznawała to za niesamowicie urocze, chociaż oczywiście nie powiedziałaby mu tego wprost.

W ogóle ze sobą nie rozmawiali. Chłopak wyrzucał z siebie jedynie instrukcje. Erin była mu wdzięczna – zarówno za szkolenie, jak i za milczenie. Mogła dzięki temu tak jak on wycofać się odrobinę w głąb siebie. Dosięgnąć złości i frustracji, przegryźć je i wypluć wraz z ciosami. Nim się obejrzała, ćwiczyli właściwie razem.

– Mogłabyś wstąpić do klubu.

Erin, zgrzana i zdyszana, przerwała ćwiczenie i zerknęła na chłopaka z zainteresowaniem, ocierając palcami pot z twarzy.

– Jakiego klubu?

– Sztuk walki. Dla początkujących. Dwie Łowczynie z ostatniego roku prowadzą zajęcia dla chętnych, ja czasem im pomagam.

Dziewczyna zmarszczyła lekko brwi.

– Dużo to się różni od zajęć z samoobrony? – zapytała i zaraz wydało jej się, że dostrzega na twarzy Diego cień zmęczenia. Przywiodło jej to na myśl Tatianę. Oboje sprawiali wrażenie osób, które dużą część życia spędzają, tłumacząc innym rzeczy, które dla nich są oczywiste.

– Na samoobronie uczą strategii obronnych z uwzględnieniem specyficzności każdego z rodzajów. W klubie nauczysz się mieszanych technik sztuk walki. Celem jest nabranie sprawności i opanowanie konkretnych ataków.

– A mogę przyjść na jedne zajęcia i zobaczyć, czy mi się spodoba?

Diego kiwnął głową. Nie dało się odgadnąć, czy jej decyzja go cieszy, czy wręcz przeciwnie. Był wciąż tak samo obojętny.

– Ostatni raz – polecił, patrząc znacząco na worek.

Erin odetchnęła głęboko, przymknęła na chwilę oczy, po czym walnęła w worek, wyobrażając sobie, że to twarz Michaela Castalawa.

Łowca spojrzał na nią z cieniem uznania.

4.

Oczarowana

Oczekiwanie było najgorsze.

Erin miała pewność, że Michael będzie chciał wykorzystać odkrycie połowy jej sekretu w jakiś irytujący sposób, ale wyglądało na to, że zamierzał z tym trochę poczekać. Weekend mijał więc niepokojąco spokojnie – lidera Wampirów nigdzie nie było widać, a większość jego zwolenników przesiadywała za murami, korzystając z otwartej bramy.

Erin była stworzona do otwartej konfrontacji. Castalaw natomiast wiedział, że wygrał, i dlatego nigdzie mu się już nie spieszyło. Cholera, była pewna, że odwlekanie wszystkiego sprawia mu ogromną satysfakcję. Widziała w tym tylko jeden plus: Michael jej nie wyda. Przynajmniej nie teraz. Za dobrze się bawi jej kosztem. Sytuacja ta mogła się jednak zmienić, jeśli zanadto go zirytuje. To oznaczało jedno – że będzie musiała trzymać głowę nisko.

Z jej charakterem? Powodzenia.

Cała ta sprawa wisiała nad nią złowieszczo niczym burzowa chmura. Sobota jakoś zleciała, w niedzielę jednak czuła coraz większą presję, zwłaszcza że jej współlokatorki zajęły się swoim sprawami. Erin nie była w stanie zmusić się do odrobienia lekcji, nie miała ochoty czytać ani iść na siłownię. Ostatecznie postanowiła się schronić w bractwie Wilkołaków.

Zarówno Keith, jak i Lucas mieli w sobie pewien zdrowy rodzaj beztroski, który zawsze sprawiał, że jej panika słabła. Mogła się przy nich zatrzymać. Wziąć oddech. Uwierzyć, że będzie dobrze lub nie będzie dobrze, ale przetrwa to tak czy siak. Bo życie jest, jakie jest, i będzie, jakie będzie, tak długo, jak długo Kosmos ma na ten temat coś do powiedzenia.

Keith był jednak pochłonięty swoimi pasjami: od nauki programowania przez gry komputerowe po klub szachowy. Skupiał się często na własnych sprawach i innych znajomościach. Podobnie było z Lizzy i jej zespołem cheerleaderskim oraz pasją do rysowania, a także z Tatianą, która dzieliła czas między przyjaciół, Diego oraz potrzebę samotności i miłość do czytania.

Lucas i Erin tymczasem podzielali akurat to samo hobby i było to stawianie świadomego oporu pędowi współczesnego świata.

(Lubili marnować czas).

Wiele razy zostawali sami, bez reszty paczki. Często nie robili zupełnie nic, nawet nie rozmawiali. Wspólnie wylegiwali się na kanapie czy łóżku i ignorowali prace domowe przy akompaniamencie ulubionych playlist Lucasa. Większość składała się z popu i rocka z lat siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Teraz też byli sami, bo Erin tylko jego zastała w pokoju. Lucas robił coś na laptopie przy biurku, ona siedziała obok na podłodze i przerzucała strony zabranego z salonu komiksu. Magazyn wychodził co tydzień i ukrywały się w nim prawdziwe informacje ze świata sentury. System senturalnych czasopism działał podobnie do tego z książkami.

Wilkołak westchnął niespodziewanie nad jej głową.

– Okej, Al, co się dzieje? – zapytał, przenosząc na nią wzrok.

Erin spojrzała w górę.

– Czemu miałoby się coś dziać?

– Robisz minę – oznajmił Lucas.

– Nie robię żadnej miny.

– Robisz. Tę, którą masz zawsze, kiedy przegrywasz. Plus od dwóch dni snujesz się po internacie jak zagubiony kot.

Erin zmrużyła oczy.

– Czy to jest dochodzenie, Cade?

– A masz jakąś zbrodnię na sumieniu, Lanford?

Chłopak uśmiechnął się zadziornie, jak zawsze przygotowany na jej słowne zaczepki. Erin przygryzła lekko wewnętrzną stronę policzka. Tak się składało, że miała dużo na sumieniu.

– No dalej, Al, o co chodzi? – zapytał Wilkołak już poważniej. W jego głosie dało się usłyszeć zmartwienie.

– O wszystko – oznajmiła wymijająco po chwili milczenia i westchnęła głęboko.

Och, jak bardzo miała dość tego oszukiwania! Dopiero co sprzedała im kolejną bzdurę – że jej bliźniaczka jest w innej senturalnej szkole. Teraz musiała ukryć to, że Castalaw wiedział więcej.

– Czyli…? – Chłopak się nie poddawał.

Nie chciała okłamywać przyjaciół. Nie chciała okłamywać Lucasa.

Znowu westchnęła.

– No, wiesz. Tęsknię za rodziną, za swoim miastem i takie tam… Do tego mamy ten durny szlaban i już patrzeć nie mogę na te mury. Nauki też wrzucają nam coraz więcej, a teraz jeszcze Michael nasyła na nas swoich fanów.

Wilkołak przekręcił się na obrotowym krześle, zwracając się w jej stronę całym ciałem.

– No tak, mogłem się domyślić, że to on. – Skrzywił się lekko. – Co znowu zrobił?

– Nic nowego. Nic nie zrobił – skłamała. – Po prostu stale tu jest. Ciągle mnie wkurza, a jak go nie ma, to wkurzają mnie jego cholerni poddani. To jest żałosne. Monarchia jest obleśna. Niczym sobie nie zasłużył na swoją pozycję! Jeszcze w dodatku ta sprawa z kluczami… – jęknęła i ukryła twarz w dłoniach. Satysfakcja po spoliczkowaniu Castalawa wyblakła z czasem i teraz było jej głównie wstyd, że cała szkoła widziała, jak dramatycznie puszczają jej nerwy. – On jest tak bardzo… Ughh! – skończyła elokwentnie, rozdrażniona samym myśleniem o Wampirze.

Lucas poklepał ją po głowie. Trochę tak, jak klepie się naburmuszonego kota.

– Będzie dobrze, kocie.

Ano właśnie.

Lizzy była królikiem, Tatiana puszczykiem, a Erin kotem, chociaż nawet u jej siostry nie była to prawdziwa forma, tylko pierwsza. Przynajmniej z tego, co Erin wiedziała. Lucas czasem używał wobec nich tych nazw z żartobliwą sympatią. Całkiem to lubiła. Lubiłaby pewnie jeszcze bardziej, gdyby nie wiązało się bezpośrednio z jej kłamstwem na temat własnego rodzaju…

Jego głos dodawał otuchy, ale Erin i tak zmarszczyła nos na dźwięk przezwiska i rzuciła mu pełne pretensji spojrzenie, bo wciąż się o to przekomarzali dla żartów. On tylko się cicho zaśmiał.

– A tak na poważnie – odezwał się zaraz znowu – to nie myśl o tym. Wszyscy w Mallaroy się nakręcają plotkami. Za kilka dni wybuchnie nowa sensacja i wielbiciele Castalawa dadzą ci spokój. Nikt nie będzie pamiętał, jak się nazywasz.

– Ej! – Erin żachnęła się natychmiast teatralnie. – Może ja lubię być sławna!

Lucas znów się zaśmiał.

– Mhm. W takim razie koniecznie skompromituj kogoś w poniedziałek. Na przykład Keitha. Nie raczył wyprać swoich skarpetek od tygodnia, trzyma je wszystkie pod łóżkiem.

– Ha, ha – skomentowała Erin grobowym tonem, ale i tak przeczołgała się kawałek po ziemi i uniosła rąbek narzuty zwisającej z materaca. Rzeczywiście w ciemności pod łóżkiem udało jej się dojrzeć całkiem imponującą stertę najróżniejszych skarpetek. Wycofała się natychmiast, krzywiąc otwarcie.

– Fuuj! – jęknęła, chichocząc.

– Mhm – przytaknął znów Lucas, pochylony z powrotem nad ekranem. Też się szczerzył. – Aczkolwiek przyznam, że ja jakiś wkład w ten stos też mam…

W internacie każdy był odpowiedzialny za własne pranie, ale nie każdy miał do niego motywację.

– Wstyd! Macie szczęście, że mieszkacie sami.

Czarodziejów do Mallaroy chodziło najwięcej, Zmiennokształtnych i Łowców tylko odrobinę mniej. Bractwo Wilkołaków było już znacząco mniejsze, bo przemiany zdarzały się częściej wśród dorosłych niż nastolatków czy dzieci. Zdecydowana większość pokoi miała więc tylko dwa łóżka, jedno z nich jednak można było w razie potrzeby zamienić w piętrowe. Wampirów tymczasem było naprawdę mało. Tak mało, że każdy z nich mógłby mieć własny pokój, jednak w imię sprawiedliwości i socjalizacji pozostano przy dwuosobowych. Część sypialni stała więc pusta i stanowiła rezerwę, zresztą jak w każdym bractwie. Pozostałe traktowano jak magazyny.

– Rozważę to – stwierdziła Erin wreszcie, wracając do pomysłu spoliczkowania kogoś publicznie, by odzyskać przemijającą sławę. Oczywiście żartowała. Przed poznaniem Michaela nigdy nie uwierzyłaby, że jest zdolna do tak dramatycznego gestu. Teraz wierzyła, że tylko on potrafi ją aż tak wyprowadzić z równowagi.

– Mhm – mruknął Lucas, znów skupiony na laptopie.

Erin chwilę mu się przyglądała.

– Naprawdę robisz pracę domową – zauważyła wreszcie z uznaniem.

– Naprawdę robię pracę domową – przyznał z dumą, nawet się nie odwracając.

Erin prawdopodobnie powinna zająć się własnymi zadaniami. Zazwyczaj, kiedy wreszcie udawało jej się usadzić tyłek na miejscu i otworzyć książki, odkrywała, że zdobywanie wiedzy jest całkiem przyjemne. Zazwyczaj. Czasem. Nie zawsze.

– Ale tak naprawdę-naprawdę? Czy tak bardziej połowicznie? – rzuciła niewinnie.

Lucas westchnął dramatycznie i bardzo na pokaz.

– Naprawdę próbuję, Al.

– Próbujesz od kilku godzin, mam wrażenie.

– Bo mnie co chwila rozpraszasz. – Uśmiechnął się łobuzersko. Tym razem się do niej odwrócił i znów poklepał ją po głowie. Niech go cholera. – Znajdź sobie jakieś zajęcie, co?

Dziewczyna spojrzała na trzymany wciąż na kolanach komiks, po czym odłożyła go na stertę książek i zeszytów, która leżała przy biurku.

– Znajdę sobie jakieś zajęcie – oświadczyła, celowo go papugując. Niezależnie od tego, jak lubiła się z Lucasem przekomarzać, czasami należał mu się spokój. Ociągała się jednak z wyjściem dlatego, że w następną sobotę wypadała pełnia i wszelkie plany towarzyskie musiały ustąpić jej miejsca.

– A ty zrobiłaś już całą pracę domową? – zapytał nagle Lucas, patrząc na nią podejrzliwie.

Erin jęknęła.

– Zrobię później? – zaproponowała, jakby to był jego interes, nie jej.

– Mamy niedzielę – uprzedził ją Wilkołak z rozbawieniem. – „Później” zaczyna się teraz. Myślisz, że czemu to robię?

Dopiero gdy poznali się naprawdę dobrze, Erin odkryła, że wyluzowanie Lucasa ma swoje granice. Czasem chłopak przejawiał niespodziewanie dużo odpowiedzialności. Jakby miał jakiś wewnętrzny system obronny przed stoczeniem się na drogę absolutnej porażki. Z doświadczenia wiedziała, że nie warto z tym walczyć.

– Z miłości do edukacji? – rzuciła z niepokojącym uśmiechem.

– Ha, ha – mruknął. – Sio. Lekcje. Już.

Siedział na tyle blisko, że mógł trącić łydką jej ramię. Raz, drugi raz. Zanim się obejrzała, już stał nad nią i ciągnął do góry, by wstała z ziemi, jednocześnie popychając w stronę drzwi. Gdzieś po drodze oboje zaczęli się strasznie śmiać i przez chwilę byli kłębiącą się plątaniną nóg i rąk, aż wreszcie Erin znalazła się za progiem, stojąc o własnych siłach.

– Pragnę ci serdecznie podziękować za bycie bardzo rozczarowującym kompanem nicnierobienia.

– Podziękujesz mi jutro, za pomoc w mobilizacji – obiecał Wilkołak i raz jeszcze poklepał ją po głowie, patrząc na nią z rozbawieniem.

Erin znów zmarszczyła nos, natychmiast przygładzając włosy.

– Mogliśmy się świetnie bawić! – krzyknęła za nim z udawaną pretensją w głosie. – Mogliśmy przeżywać najlepsze chwile naszej młodości, ale ty wybrałeś algebrę!

– Żegnaj, najdroższa! – odkrzyknął Lucas bez cienia żalu i zniknął w swoim pokoju.

Erin uśmiechnęła się szeroko bez większego powodu i ruszyła w stronę wyjścia z bractwa Wilkołaków. Zanim przeszła cały korytarz, wysoka sylwetka pojawiła się w polu jej widzenia.

– Peacemaker!

Powitanie Keitha słychać było chyba na całym piętrze. Zatrzymał się przed nią z szerokim uśmiechem. W jednej ręce miał laptopa, w drugiej tabliczkę czekolady.

– Pomyliłaś bractwa. Twoje jest po drugiej stronie. No wiesz, obraz z zielonymi bohomazami, którego nikt nie rozumie, małe zoo za drzwiami, niska energetyczna blondynka i wszechwiedząca wyznawczyni ponuryzmu… Wszystko to za innymi drzwiami – oznajmił z powagą, kiwając głową.

Erin dźgnęła go palcem w brzuch.

Dosłownie chwilę po tym, jak Lucas wypchnął dziewczynę ze swojego pokoju, drzwi znów się otworzyły. Chłopak już otwierał usta, przekonany, że to znowu ona, ale do środka wszedł Keith z dziwnym wyrazem twarzy.

– Alea powiedziała, że jeśli nie wypiorę skarpet, to mnie skompromituje na oczach całej szkoły i zostanie sławna…? – Spojrzał zdezorientowany na przyjaciela, marszcząc pytająco brwi.

Lucas odpowiedział mu śmiechem.

***

Erin cały czas spodziewała się jakiegoś ruchu ze strony Michaela, a mimo to gdy moment ten wreszcie nadszedł, czuła się całkowicie nieprzygotowana. Znowu.

Szerokie korytarze pełne były nastolatków, bo chwilę wcześniej skończyły się zajęcia. Erin stała w holu, gdzie najłatwiej było złapać znajomych, by razem wrócić do internatu. Jako ostatnia pojawiła się Lizzy, zbiegając w podskokach w dół z plecakiem zarzuconym na ramię, i w końcu stali całą paczką, zastanawiając się, co będą dziś robić.

– Nie wiem jak wy, ale ja głosuję za bilardem – stwierdził Keith, kiedy ruszyli ślimaczym tempem w stronę dziedzińca.

– Szansa, że uda nam się zająć stół, jest bardzo niewielka – zauważyła Tatiana, jak zwykle balansując między realizmem a pesymizmem.

– Równie niewielka jest szansa, że kucharki pozwolą ci wziąć więcej niż dwa kotlety naraz, a przysięgam, że chłopak przy stoliku obok nas miał podczas lunchu na talerzu trzy!

– O nie – jęknęła Lizzy. – Tylko nie wracajmy do tematu kotletów.

– Kiedy ja wam mówię – oburzył się na nowo Keith – że to jest ogromna niesprawiedliwość. Czuję się okradziony z kotletów!

– Nie za taki kraj walczyłem – zgodził się Lucas leniwie.

Keith zaczął wygrażać pięścią jakiemuś nieistniejącemu wrogowi, zupełnie ignorując uwagę Tatiany, że nikt z nich nigdy o żaden kraj nie walczył. Na szczęście dyskusję przerwał czyjś pewny siebie głos.

Zatrzymali się prawie natychmiast, nie tyle zdziwieni, ile zmęczeni. Nikt, kto miał za sobą cały dzień nauki, nie chciał użerać się z elitą Wampirów.

Na korytarzu po prawej stronie stał Michael Castalaw ze swoją świtą. Nie byli blisko. Znajdowali się dobre kilkanaście metrów od paczki przyjaciół, ale blondyn najwyraźniej wolał używać donośnego głosu niż nóg.

– Lanford – powtórzył z perfidnym uśmieszkiem na ustach, który Erin znała zdecydowanie za dobrze. – Pozwól tu.

Jego bezczelność nie znała granic! Keith prawie zakrztusił się powietrzem, nawet Lizzy prychnęła.

– Jasne. Co jeszcze? – mruknął Lucas, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Erin słuchała reakcji przyjaciół i wrzeszczała. Nie na głos, w myślach. Wiedziała doskonale, co Michael robi. Chciał jej przypomnieć, że ma przewagę.

Gdyby historyjka, jaką mu sprzedała, była prawdziwa, nie musiałaby się go słuchać. Nie mógłby jej niczego udowodnić, nikt by nie uwierzył, że bliźniaczki zamieniły się miejscami na cały rok szkolny bez powodu. Jednak Erin żyła w sieci kłamstw. Jeśli Michael napomknąłby komukolwiek o tym, co mu powiedziała, miałaby poważny problem. Nie było drugiej Lanford w innej szkole senturalnej. Więcej – obecnie nie było drugiej Lanford w ogóle w żadnej innej szkole, nawet ludzkiej!

Tak więc Michael miał ją w garści, chociaż z trochę innego powodu, niż mu się wydawało. Gdyby to nie dotyczyło jej osobiście, uznałaby całą sytuację za całkiem zabawną. Może nawet wartą przerobienia na książkę albo serial. Jednak dotyczyło to jej osobiście i śmiech był ostatnią rzeczą, na którą miała ochotę.

– Nie czekajcie na mnie – powiedziała niewyraźnie, wstydząc się własnych słów i tego, że musiała na oczach przyjaciół posłuchać Castalawa.

Wszyscy mieli ją za nieugiętą. Wszyscy liczyli, że jest ponad jego dziecinne zachowanie. Tymczasem ona musiała ulec.

– Rozprawię się z nim i do was dołączę – dodała jeszcze, próbując brzmieć przekonująco. Jakby to nadal była jej decyzja, a nie rozkaz Michaela. Ruszyła do przodu natychmiast po tych słowach, nie chcąc widzieć zdumionych, rozczarowanych spojrzeń przyjaciół i słyszeć ich pytań „dlaczego?” i „po co?”.

Szła energicznie, stawiając długie kroki, żeby jak najszybciej przebyć upokarzającą drogę. Z każdym metrem coraz wyraźniej widziała pełen samozadowolenia uśmiech Wampira. Stał na środku korytarza z rękoma skrzyżowanymi na torsie, z jak zwykle idealnie układającymi się włosami, w tych swoich śmiesznie eleganckich ubraniach. Jaki siedemnastolatek z własnej woli łazi na co dzień w białych koszulach?!

O ile Christopher i Pamela z przyjemnością przyglądali się tej torturze, nie znajdując w tym posłuszeństwie niczego dziwnego, o tyle Jasper wolno wodził wzrokiem od niej do swojego przyjaciela, jakby starał się coś rozgryźć. Michael tymczasem patrzył na zbliżającą się dziewczynę z satysfakcją. Widział miny jej przyjaciół oraz płonący w jej oczach gniew. Erin wyglądała jak tornado, kiedy tak parła w jego stronę z palcami zaciśniętymi w pięści i ustami w cienką kreskę. Erin. Nie Alea.

Niepokój ogarnął Castalawa dopiero wtedy, kiedy dziewczyna znalazła się naprawdę blisko i nie zwolniła ani odrobinę. Zamiast tego chwyciła chłopaka za rękaw koszuli i parła nadal naprzód, ciągnąc go za sobą.

W normalnej sytuacji Michael, jako Wampir, byłby w stanie stawić opór bez wysiłku, ale w tym momencie był tak zszokowany, że zamiast zatrzymać ją w miejscu, patrzył na nią jedynie z niedowierzaniem.

Może Pamela miała rację? Może z Erin Lanford jest coś bardzo nie tak?

Dziewczyna zaciągnęła go za róg i wepchnęła do pierwszej pustej klasy, po czym mało subtelnie zatrzasnęła za nimi drzwi. Dopiero gdy byli już sami, bez ewentualnych gapiów, puściła go, nie przejawiając żadnej troski o drogą, pomiętą obecnie koszulę. Michael otrząsnął się wreszcie z szoku i natychmiast zmrużył oczy.

– Co ty niby wyprawiasz?!

– Posłuchaj mnie uważnie, ty skończony idioto… – zaczęła Erin ostro. Wampir mógłby przysiąc, że przez chwilę zobaczył w jej oczach prawdziwe płomienie. – Oboje wiemy, że poznałeś mój sekret i ponieważ jesteś skończonym chamem i kompletnym dupkiem, będziesz to wykorzystywać, żeby się nade mną znęcać. Wiemy też, że kochasz upokarzać innych publicznie, bo w ten sposób możesz zaspokajać jakąś powaloną potrzebę demonstrowania władzy. Ale jeśli będziesz chciał pomiatać mną tak jawnie, to wszyscy zaczną się zastanawiać, czemu ci na to pozwalam. Moi przyjaciele zaczną się zastanawiać. Będą zadawać pytania i prędzej czy później będę zmuszona im wszystko powiedzieć! Albo ktoś inny sam wpadnie na trop całej sprawy! Zanim się obejrzysz, ktoś spośród tysiąca uczniów odkryje prawdę, nauczyciele się dowiedzą i zniknę z Mallaroy albo dostanę karę na następne dwa lata nauki. Tak czy inaczej, sekret przestanie być sekretem i nie będziesz miał czym mnie szantażować! Koniec z twoją słodką przewagą, koniec z popisami władzy. Więc zrób sam sobie przysługę i naucz się dyskrecji – syknęła, zbliżając się jeszcze bardziej. – Bo obiecuję, że jeśli pójdę przez ciebie na dno, to dopilnuję, żebyś też się utopił.

On groził jej wydaniem sekretu, ona groziła mu utratą przewagi, jeśli to zrobi. Znaleźli się w dziwnym impasie.

Właściwie była pod wrażeniem samej siebie. Nie przypuszczała, że jej głos zabrzmi aż tak stanowczo i nienawistnie. Michael wpatrywał się w nią z mieszanką złości i podziwu. To drugie rozpoznała dopiero po chwili i tak bardzo ją to zaskoczyło, że przez moment miała w głowie zupełną pustkę. Otrząsnęła się jednak szybko, nadal nakręcona krążącą w jej krwi złością.

– Hej! Co ty…? – Michael otworzył szerzej oczy, bo Erin zrobiła kolejny krok do przodu, po czym pochyliła się w jego stronę i… wsunęła rękę do tylnej kieszeni jego spodni.

Castalaw próbował zrozumieć, jakim cudem ktoś taki jak Erin Lanford w ogóle istnieje.

Dziewczyna odsunęła się od niego tak szybko, jak się przysunęła. Teraz miała w dłoni jego komórkę, co natychmiast rozjaśniło sytuację.

– Kod – zażądała.

– Jesteś nienormalna – odparł Michael, wciąż z nutą niedowierzania w głosie. Nie istniał wszechświat, w którym podałby jej swój kod do telefonu!

Erin wyglądała, jakby była gotowa taki wszechświat samodzielnie wykreować.

– Odblokuj ten pieprzony telefon, Michael.

– Słownictwo – upomniał ją natychmiast chłopak z niesmakiem. Potem przyłożył palec do czytnika linii papilarnych, pozostawiając komórkę w jej rękach. Był… zaintrygowany.

Erin przez moment agresywnie stukała palcami w ekran, po czym wcisnęła urządzenie w dłonie Wampira.

– Następnym razem, jeśli będziesz czegoś chciał, to napisz, zamiast robić scenę – rzuciła ostro i odwróciła się na pięcie.

Zatrzymała się jeszcze na chwilę przy drzwiach, odwracając się w jego stronę po raz ostatni.

– Zamorduję cię, Castalaw – oznajmiła z determinacją. – Kiedyś, kiedy to wszystko już się skończy, znajdę cię i zamorduję gołymi rękoma.

Z tym złowrogim pożegnaniem wymaszerowała z klasy.

– Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jak próbujesz – mruknął Michael sam do siebie, zerkając w stronę wyjścia.

Był pod wrażeniem. Choć oczywiście czuł w sobie ukłucie irytacji, nie było w nim gniewu. Od kiedy trzy dni temu odkrył, że Alea to Erin, żył w przekonaniu, że gra jest skończona. Nie był sobie w stanie wyobrazić, żeby dziewczyna znalazła odwagę, by przeciwstawić mu się po raz kolejny, a jednak… Było w tym coś ekscytującego. Nie pamiętał, czy od czasu przemiany kiedykolwiek czuł aż tyle emocji jednocześnie.

Dziewczyna była naiwna, impulsywna i zdrowo pokręcona, biorąc pod uwagę fakt, że podszywała się pod własną siostrę. Miała irytujących przyjaciół, żałosne maniery i brak jej było podstawowej dyscypliny. Ale nie była nudna. To musiał jej przyznać.

Spojrzał na wyświetlacz telefonu i uśmiechnął się do siebie. Nowy kontakt został zapisany jako „nienawidzę cię”.

„Napisz moją pracę z historii na piątek. Pięć stron”. Kliknął wyślij, po czym wreszcie sam też opuścił klasę, poprawiając pogniecioną koszulę. Dźwięk nadchodzącej wiadomości odezwał się już po chwili.

„Odpieprz się”.

„Słownictwo, Lanford”.

„Proszę, odpieprz się”.

Przez kilka minut jego telefon milczał, po czym otrzymał kolejną wiadomość.

„Jaki jest temat pracy?”

Michael Castalaw uśmiechnął się szeroko.

***

Lizzy była z ich paczki najlepsza z historii i Erin udało się ją namówić, żeby pomogła jej opracować temat zadania w zamian za napisanie krótkiego eseju na angielski. Wydawało się to o tyle istotne, że Michael był o rok wyżej od Erin i dziewczyna musiała wszystkiego dowiedzieć się od zera, bo sama jeszcze tego materiału nie przerabiała. Kosmosowi niech będą dzięki za internet i niskie, kochane Zmiennokształtne.

W czwartek Erin musiała przerwać grę w karty z Keithem w salonie, żeby osobiście dostarczyć liderowi Wampirów senturalny komiks informacyjny z jadalni do jego pokoju.

W sobotę chłopak z perfidnym uśmiechem kazał jej zrobić pranie i pożałował tego w niedzielę, kiedy odkrył, że Erin absolutnie, całkowicie, zupełnie niechcący wrzuciła amarantowy ręcznik do pralki pełnej jego białych koszul i wszystkie zrobiły się pastelowo różowe.

Więc poniedziałek dziewczyna spędziła, unikając Michaela jak ognia, bo chłopak był gotowy rozerwać ją na strzępy. Mimo to, jej zdaniem, było warto.

We wtorek to ona pożałowała, bo okazało się, że Wampir w pastelowym różu wygląda lepiej niż dobrze.

Ich relacja zdawała się nieco stabilizować. Nikt jeszcze nigdy nie działał Erin na nerwy tak bardzo jak Michael. I nikt jeszcze nigdy nie odnosił się do Michaela z taką arogancją, jak robiła to Erin. Jednak Lider Wampirów faktycznie ograniczył publiczne upokarzanie dziewczyny do minimum, a ona przełknęła dumę i zaczęła w tajemnicy przed innymi wykonywać jego polecenia, by uniknąć większych kłopotów. Oczywiście mogłaby w ogóle nie wierzyć w jego groźby, z nadzieją że nigdy nie odważyłby się jej wydać, ale miała zbyt dużo do stracenia, by tak ryzykować. Nie chodziło przecież tylko o pozycję w szkole, chodziło o przykrywkę siostry, o bezpieczeństwo osób, z którymi Alea przebywała… Kto wie, może chodziło o czyjeś życie.

Biorąc to wszystko pod uwagę, życie Erin w Mallaroy nabrało pewnego rytmu. Nie był on ani trochę spokojny, ale przynajmniej nie natykała się już co chwilę na wielkie niespodzianki.

Najbardziej niepokojące było teraz to, że głęboko, głęboko, głęboko w środku Erin to wszystko odrobinkę, chyba, być może, troszkę lubiła. Na widok Michaela jakiś głosik w kącie jej umysłu rzucał z zadowoleniem: „O, będzie się działo”. Wstydziła się tego sama przed sobą. Czy naprawdę upadła aż tak nisko? Albo może tak desperacko potrzebowała cudzej uwagi? No fatalnie. Okropnie. Tragedia. Zdecydowanie powinna znaleźć sobie jakieś hobby i zająć myśli czym innym.

Aczkolwiek, jeśli miała być szczera, to próbowała. Nie raz. Nie mogła się jednak przy niczym zatrzymać na dłużej. Zaczynała i nie kończyła albo wręcz przeciwnie – wciągała się za mocno, przesadzała i niedługo potem porzucała daną aktywność, czując przesyt.

Wszystko dookoła niej zdawało się zawsze pędzić za szybko i jednocześnie wlec zbyt wolno. Zapominała, gubiła się, wracała, wpadała w impulsywne obsesje, czuła niewytłumaczalny wstręt i irytację, walczyła z własnymi emocjami… Może coś z nią było nie tak, a może była bardzo zwyczajną szesnastolatką. Kto to tam, cholera, wie.

Tęskniła za siostrą. Alea potrafiła nadać im obu rytm, bez którego Erin zdecydowanie za często się potykała. Z drugiej strony Erin była impulsem, którego Alei – często ostrożnej, wątpiącej w siebie – potrafiło brakować. Dopełniały się.

***

Dzwonek zaganiający uczniów na lekcje rozległ się w całym budynku w momencie, kiedy Keith wepchnął sobie do ust ostatni kawałek kanapki.

– Mówiłam, że się przez niego spóźnimy – mruknęła Tatiana, kiedy kierowali się szybkim krokiem w stronę dziedzińca.

– Hej! Wiesz co mawiają – obronił się Keith, absolutnie nieurażony. – Czwartki są po to, żeby wszystko robić wolniej, a spóźnienia się nie liczą.

Erin zaśmiała się cicho, popychając ciężkie drzwi prowadzące do segmentu szkolnego.

– Keith, nikt nigdy tak nie powiedział. Wymyśliłeś to sekundę temu! – Pokręciła głową z rozbawieniem. – A poza tym poczekaj, przecież dzisiaj jest poniedziałek, a nie czwartek!

Tatiana skinęła im w milczeniu głową na pożegnanie i odłączyła się, by pójść do swojej sali.

– No, to tym bardziej, w poniedziałki to już w ogóle. – Keith machnął ręką w kierunku schodów. – Patrzcie, wszyscy nadal idą. Nie jesteśmy nawet ostatni! W ogóle, to chyba jesteśmy za wcześnie. Spójrzcie na ten korek! Cholercia, mogłem jeszcze jedno sudoku machnąć w jadalni.

– Nie mogłeś – zapewnił go Lucas, wspinając się zaraz za przyjacielem po schodach.

Keith tym razem nie wyolbrzymiał. Na drugim piętrze zbierał się tłum. Coś na górze głównych schodów blokowało przejście i uczniowie zaczęli tłoczyć się na korytarzu dookoła.

Przyjaciele przystanęli, zdumieni.

– Co jest? – mruknęła Erin sama do siebie.

Lizzy przestępowała niespokojnie z nogi na nogę, rozglądając się na boki.

– Em, nie wiem, czemu nie możecie iść na górę, ale ja mam teraz lekcję na tym piętrze i no wiecie, już jest późno…

Keith uśmiechnął się, kiwając ręką uspokajająco.

– Biegnij, blondi. Później ci opowiemy, co to za akcja.

Dziewczyna pomachała im na pożegnanie i zniknęła w tłumie.

– Czyli dzisiaj nie ma fizyki? – zapytał Lucas, wyciągając szyję, żeby dojrzeć coś więcej. – Bo mi tam się wcale nie spieszy. Nie dokończyłem pracy domowej.

Keith uśmiechnął się łobuzersko. Erin tymczasem chwyciła ich obu za ręce i pociągnęła do przodu, przez tłum. Po kilku kuksańcach w żebra i paru nadepnięciach na stopy znaleźli się wystarczająco blisko, by zobaczyć mały strumyczek wody, który leniwie spływał po stopniach. Na ostatnim z nich stała jedna z nauczycielek sztuki, instruując wszystkich, by pozostali niżej.

– Pani profesor! – Erin porzuciła przyjaciół i sama prześlizgnęła się całkiem blisko. Na samym przodzie robiło się nagle luźniej, ponieważ uczniów płoszyła wolno tworząca się na podłodze kałuża. – Pani profesor, co się dzieje? Czy zajęcia zostały odwołane?

Kobieta spojrzała w cztery różne kierunki, zanim wreszcie znalazła Erin wzrokiem.

– Musimy wszyscy czekać na oficjalny komunikat. Obecnie zostańcie, proszę, na miejscu, aby… – urwała, żeby spiorunować wzrokiem jakiegoś ucznia, który spróbował wbiec na górę. – Kochani, bardzo proszę się cofnąć! – odezwała się tym razem do wszystkich. – No, już, już, do tyłu! Chyba nie chcecie zmoczyć sobie butów? Tutaj jest kałuża. Halo, proszę, niech wszyscy się cofną!

Choć miała donośny głos, brak w nim było stanowczości. W dodatku próbowała zaprowadzić porządek, ale sama chyba nie do końca wiedziała, co się dzieje, przez co wszystko stawało się jedynie bardziej chaotyczne. Kilka osób faktycznie się cofnęło. Ktoś pochylił się, by zamoczyć rękę w wodzie.

Kałuża u stóp schodów wolno powiększała się, zasilana przez strumyczek spływający ze stopni. Erin przyglądała się mu z zaciekawieniem, niespecjalnie rozpaczając z powodu braku zajęć.

– Liderzy, proszę do mnie! – odezwał się głos nieco już zdesperowanej nauczycielki. Tłum wymykał się spod kontroli. – Proszę, niech ktoś tu natychmiast wezwie liderów bractw!

Kilka osób ruszyło się z miejsca. Erin kątem oka dostrzegła Isaaca Szymanskiego wyłaniającego się z tłumu. Z ciężkim westchnieniem sięgnęła do kieszeni po swój telefon.

„Rusz swój królewski tyłek na drugie piętro. Główne schody”.

Odpowiedź Michaela przyszła prawie natychmiast.

„Dlaczego miałbym marnować na ciebie mój królewski czas?”

Erin wywróciła oczami i zdusiła jęk poirytowania, po czym wystukała szybko kolejną wiadomość, nie marnując czasu na gierki.

„Coś się dzieje, wołają wszystkich liderów. Chodź tu”.

Ledwo spojrzała znad ekranu, telefon zaczął wibrować w jej dłoni. Odebrała połączenie, nie patrząc na wyświetlacz.

– Możesz po prostu tu przyjść?! – syknęła. Odpowiedziała jej cisza.

– Jasne, tylko daj mi stówę i dwanaście godzin – odezwał się wreszcie na pół zdumiony, na pół rozbawiony głos Bethany. Erin otworzyła szerzej oczy.

– B?! Aj, wybacz! Myślałam, że to ktoś inny.

– Luz, luz. Dobrze cię słyszeć! Właściwie nie przypuszczałam, że odbierzesz, bo to pora zajęć. – Zrobiła pauzę. – Co to za hałas? Jesteś na ulicy…?

Tłum dookoła Erin być dość głośny.

– Em, nie. Jestem… – Spojrzała w dół i z cichym jękiem odkryła, że podczas gdy wszyscy cofali się, unikając wody, ona została jak głupia w miejscu, zajęta wysyłaniem wiadomości. – Jestem w kałuży – przyznała z ubolewaniem.

– Wiesz co? – rzuciła Bethany po kolejnej pauzie. – Nie chcę wiedzieć.

Erin zaśmiała się cicho i poczuła falę tęsknoty (nie mylić z falą wody). Obie z Beth miały teraz na głowie zupełnie inne sprawy i ich kontakt przestał być regularny.

– B, w sumie skoro to pora zajęć, to jak ty do mnie dzwonisz? Zerwałaś się z lekcji? – zmieniła temat. Erin pamiętała narzekania przyjaciółki, że poniedziałkowe poranki ma wiecznie przeładowane.

Bethany prychnęła z rozbawieniem.

– Nie. Naciągnęłam coś sobie podczas ostatniego treningu. Teraz cała grupa biega, a ja siedzę i się nudzę. Jaka jest twoja wymówka?

– Nie mam pojęcia. Każą stać pod schodami. W wydarzenie zaangażowana jest woda, tyle wiem.

– Brzmi ekscytująco. – W głosie Bethany słychać było nutę roztargnienia. Erin natychmiast wyczuła, że coś jest nie tak. Zanim jednak zdążyła zapytać, przyjaciółka przeszła do sedna. – Posłuchaj, Erin, rodzice chcą mnie odwiedzić w ten weekend. No wiesz, zobaczyć pokój, zjeść razem obiad, takie tam.

Erin przełknęła głośno ślinę, zupełnie już nie zwracając uwagi na to, że woda powoli przesiąka przez materiał jej butów.

– Będą oczywiście chcieli cię zobaczyć… Czy jesteś w stanie wpaść i, no wiesz, poudawać? Bo ja jestem zajebista, wiadomo, ale nie dam rady być trzecią siostrą Lanford. A jak zacznę kłamać, czemu cię akurat nie ma w weekend, to boję się, że oni to potem wygadają twoim starym i wszystko wyleci w powietrze…

W te wakacje Alea, Erin, Julie i Bethany pojechały wspólnie na letni obóz, gdzie zrobione zostało nieszczęsne zdjęcie wrzucone niedawno do internetu. W poprzednie wakacje były w domu Beth, przez co obie bliźniaczki miały okazję dobrze poznać jej niezwykle sympatycznych rodziców. Oznaczało to także, że ich rodzice miewali jakiś kontakt. Bethany utrzymywała więc przed swoją rodziną, że nadal mieszka w pokoju z Erin. Na wszelki wypadek.

Erin poczuła zdecydowanie zbyt dobrze już znany ucisk w żołądku. Wcześniej nazywała go „muszę kłamać i boję się, że mnie nakryją”, ostatnimi czasy jednak lepiej pasujące zaczęło jej się wydawać krótsze, bardziej chwytliwe: „Jestem do dupy”.

Mogłaby wygrzebać oszczędności i wskoczyć do pociągu w weekend, jasne. Gdyby nie to, że miała cholerny szlaban, który sama na siebie ściągnęła, razem z rosnącą liczbą innych problemów. Może powinna zainteresować się szydełkowaniem? Lub robieniem na drutach. To było ostatnimi czasy modne i zatrzymałoby ją na tyłku, z dala od głupich pomysłów.

Gdzieś nad głową przeleciało jej polecenie profesorki, żeby przeszła do tyłu i odsunęła się od wody. Przesunęła się w bok właściwie na ślepo.

– Mam szlaban. Mam kretyński szlaban, B. Nie wypuszczą mnie za mury nawet w weekend – wyznała, zła na samą siebie, że musi rozczarować Bethany, która od początku tej szalonej historii cały czas ją wspierała. Chciała być tą przyjaciółką, na której można polegać, nie tą, którą wiecznie trzeba ratować z opresji! – Przykro mi. Cholera, B, tak bardzo cię przepraszam…

Ktoś wyrwał jej telefon z ręki. Erin drgnęła gwałtownie, zaskoczona, po czym obróciła się gniewnie w stronę napastnika.

Przed nią stał Michael Castalaw, który właśnie absolutnie bezczelnie zakończył połączenie. Właściwie nie miała pojęcia, czemu spodziewała się czegoś innego. Poświęciłaby teraz chwilkę na rozważenie, czy trudno jest nabyć piłę mechaniczną, gdyby nie dowiedziała się jakiś czas temu, że kości Wampirów są prawie niemożliwe do uszkodzenia.

– Do jasnej cholery, Michael! – rzuciła z irytacją, sięgając ręką po swój telefon. – To była ważna rozmowa.

Nie tylko musiała zmusić Bethany do kolejnych kłamstw przed rodzicami, jeszcze przerwała rozmowę w pół słowa z winy tego drania.

– Słownictwo, Lanford – odparł Wampir prawie automatycznie.

Erin zdarzało się przeklinać, to fakt. Zwłaszcza w jego towarzystwie, bo zawsze wystawiał jej nerwy na próbę. Michael znajdował jakąś satysfakcję w zwracaniu jej za każdym razem uwagi. Jakby oboje nie mieli ważniejszych spraw na głowie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki