Spis treści

1. 0.

2. 1.

3. 2.

4. 3.

5. 4.

6. 5.

Książka przeznaczona dla osób 18+. Ze względu na to, że poruszone tematy, tj. przemoc, uzależnienia, używki, traumatyczne przeżycia, sceny erotyczne, mogą urazić czytelników – proszę o zachowanie ostrożności przy lekturze.

Redaktor inicjujący: Aleksandra Łatacz
Redakcja: Magda Konopka
Korekta: Anna Tokarska

Projekt okładki i stron tytułowych: Joanna Wasilewska/KATAKANASTA
Zdjęcie na okładce: © Realstock/Shutterstock, WeAre/Shutterstock
Autorka ilustracji na stronie tytułowej: Marta Michniewicz

Copyright © Karolina Dominiak, 2023
Copyright for this edition © JK Wydawnictwo, 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-67604-74-1
Wydanie I, Łódź 2023

JK Wydawnictwo
ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla wszystkich grzesznych:
pamiętajcie, że ogień nie tylko pali, ale i ogrzewa.

0.

Carmen Clark natarczywie i wręcz obsesyjnie skubała plaster na palcu wskazującym. Był brudny i lepki, choć przykleiła go zaledwie parę godzin wcześniej. Odklejał się z jednej strony, ale postanowiła, że go nie ściągnie. Przynajmniej dopóki nie wróci do domu. Zdążył też do cna przemoknąć, podobnie jak jej ubrania, kiedy w najgorszym deszczu czekała na pociąg, który jak zwykle nie przyjechał na czas.

Spóźnił się pechowe trzynaście minut.

O godzinie dwudziestej cztery był wypełniony po brzegi. Ubrania przemoczonych pasażerów parowały. Okna zostały uchylone, by wpuścić do środka chociaż odrobinę rześkiego powietrza, a mimo to nad głowami wciąż unosił się nieprzyjemny zapach mieszaniny najróżniejszych perfum, papierosów i potu.

Była na siebie zła, może nawet wściekła za to, że rano nie zabrała parasolki, chociaż zapowiadało się na oberwanie chmury. Czuła się tak, jakby ktoś wylał na nią kubeł zimnej wody. Dżinsowe spodnie z wysokim stanem jeszcze bardziej przylegały do ud, a biała bawełniana bluzka stała się krępująco prześwitująca. Z tego powodu dociskała do piersi czerwoną skórzaną torebkę, w której wciąż dzwonił i dzwonił telefon.

Carmen nie miała szans sprawdzić, kto tak bardzo chce się z nią skontaktować. Ledwie sekundę po tym, jak z trudem wyciągnęła telefon, pociąg zatrzymał się gwałtownie na przedostatniej stacji, przez co komórka wyślizgnęła jej się z rąk. Pochyliła się niechętnie, przypadkowo ocierając się przy tym o mężczyznę obok. Gdy posyłał Carmen zdegustowane, oburzone spojrzenie, metalowe drzwi rozsunęły się z nieznośnym piskiem.

Stała do nich przodem, przez co zacinający deszcz uderzał w jej twarz. Ludzie przepychali się, szturchali ją w ramiona, wymieniali niepochlebne spojrzenia i przekleństwa, jednak nie zwracała na to uwagi – ponieważ kiedy tylko ponownie się wyprostowała, dojrzała w oddali sylwetki trzech mężczyzn. Stali w dość dyskretnym miejscu – tuż przy opuszczonych kontenerach, dlatego na pierwszy rzut oka trudno było ich zauważyć. Może z tego właśnie powodu spieszący się pasażerowie, którzy kręcili się po stacji, nie zdołali ich dojrzeć. Ale Carmen niefortunnie spojrzała w tamtym kierunku.

Nie wiedziała, co mieli w sobie takiego, że nie potrafiła oderwać od nich wzroku, choć naprawdę chciała. Może chodziło o tę ciemną aurę, która się wokół nich unosiła i z którą, bądź co bądź, sama miała wiele wspólnego. A może o fakt, że wydawali się znacznie ciekawsi niż towarzystwo w pociągu. Byli podobnego wzrostu, ale jeden z nich się wyróżniał, ponieważ był po prostu pełen mroku i zarazem bardzo wyraźny. Jakby grał główną rolę. Pozostała dwójka odgrywała bohaterów drugoplanowych.

Z zaciekawienia wytężyła wzrok i dostrzegła jeszcze jedną osobę. Ktoś w skulonej pozycji leżał na ziemi.

I wcale jej się to nie spodobało.

Serce Carmen momentalnie podeszło do gardła. Nie wiedziała, czy powinna tylko stać w ciszy, czy zacząć rozpaczliwie wołać o pomoc. Dobiegł do niej zniekształcony krzyk jednego z nich; tego, który najbardziej przykuwał uwagę. Brzmiał groźnie, władczo i stanowczo. Widziała jego twarz, ale było zbyt ciemno, a oni stali zbyt daleko, aby mogła dostrzec więcej szczegółów.

Jedno było pewne – uśmiechał się, a uśmiech ten już na pierwszy rzut oka wywoływał dreszcze w dole kręgosłupa i na zawsze zapadał w pamięć. Białe, lśniące w nikłym świetle latarni kły szczerzyły się w najbardziej arogancki sposób, jaki mogła sobie wyobrazić. Poruszał się z wrodzoną pewnością siebie. Nawet gdy sięgał po coś zza paska spodni.

Źrenice Carmen rozszerzyły się nienaturalnie, jakby ktoś wstrzyknął do jej organizmu adrenalinę, gdy ze znacznym opóźnieniem dotarło do niej, że mężczyzna okręcał na wskazującym palcu pistolet. Wyglądał na kogoś, kto wie, jak obchodzić się z bronią, kiedy przechadzał się wokół niczym drapieżnik nad upolowaną ofiarą.

W końcu od niechcenia wycelował w leżącą postać.

Zamknęła oczy i instynktownie odwróciła głowę. Zakryła uszy, gotowa na głośny dźwięk wystrzału, który mógłby zwalić ją z nóg, ale nic takiego nie nadeszło. Wokół nadal panowała paraliżująca cisza, a jedynym odgłosem były chaotyczne uderzenia jej przerażonego serca. Strach tkwiący głęboko w niej podpowiadał, by nie otwierała oczu, by przeczekała to tak, jakby nic się nie stało. Ze stresu żołądek skurczył się do takiego stopnia, że Carmen miała ochotę zwymiotować.

Powtarzając sobie, że od dawna nie ma w niej tej przestraszonej dziewczynki, którą była kiedyś, zdecydowała się otworzyć oczy.

Ktoś krzyczał.

Ktoś uderzał.

Ktoś się bronił.

Ktoś strzelał.

Wszystko działo się za szybko i zbyt intensywnie, by mogła zarejestrować każdy ruch oraz osobę za niego odpowiedzialną. Była pewna tylko tego, kto wystrzelił – facet, który wyglądem coraz bardziej przypominał diabła w ludzkiej postaci, jakby stopniowo się w niego przeistaczał. Odwrócił głowę, a spojrzenie jego pustych oczu obiegło jej sylwetkę od stóp do głów, aż poczuła się całkowicie obnażona. Uśmiechnął się złowieszczo, uniósł dłoń i pomachał w jej kierunku, falując palcami.

On też ją widział. Mogła łudzić się, że tak nie było, ale tym gestem tylko to potwierdził.

Tak jak przypuszczała, to nie on brudził sobie ręce pospolitymi sprawami. Szepnął coś do jednego z chłopaków, który momentalnie zaczął biec w kierunku pociągu. To działo się naprawdę. Prywatny koszmar Carmen Clark. Jakby w życiu brakowało jej nieszczęść.

Zalała ją fala słabości. Panikowała tak bardzo, że powoli traciła umiejętność swobodnego oddychania. W głowie Carmen wszystko świeciło na czerwono, wszystko krzyczało i wszystko zamieniało się w wykrzykniki. W ustach miała tylko jedno słowo. Nie! NIE! Nie, nie, nie i jeszcze raz nie!

To nie mogło dziać się naprawdę. A jednak, gdy tylko dyskretnie uszczypnęła się w rękę, wciąż miała przed sobą ten sam widok. Rozejrzała się rozpaczliwie na boki i zorientowała się, że została sama w wagonie. Modliła się w duchu, żeby konduktor zamknął te przeklęte drzwi, nim sama dołączy do osoby wykrwawiającej się na chodniku.

Bacznie obserwowała sylwetkę chłopaka. Z każdą sekundą znajdował się coraz bliżej. Instynktownie cofnęła się, przez co wpadła na okno po drugiej stronie. Zacisnęła spocone ze stresu dłonie na metalowej barierce, bo wydawało jej się, że za moment zemdleje. Kolana ugięły się pod nią, nie mając siły dłużej utrzymywać ciężaru ciała. Krew w jej uszach szumiała intensywnie, jakby czaszka miała eksplodować.

Cały czas na niego patrzyła. Był już tak blisko, niemal na wyciągnięcie ręki…

I wtedy drzwi zaczęły się zasuwać. Odetchnęła z ulgą, jednak w powietrzu wciąż unosił się niepokój. Nie czuła się bezpiecznie. Ani trochę. Nawet jeśli dobiegł do drzwi w tej samej sekundzie, w której się zamknęły. Na głowie miał kaptur, który przysłaniał połowę jego twarzy, przez co nie widziała żadnych szczegółów. Prócz oczu. One błyszczały w ciemności. W przypływie złości uderzył pięścią w szybę, bezgłośnie krzycząc.

Ostatnią rzeczą, którą zobaczyła przed odjazdem, był krzyż na jego dłoni.

Skrzypnięcie, zgrzyt i pisk – pociąg ruszył, a on zniknął jej z oczu.

Miała nadzieję, że już na zawsze.

1.

Nie kontrolowała się.

Nogi same zaprowadziły ją pod odpowiedni adres. Ręce drżały tak bardzo, że z trudem udało jej się wcisnąć klucz w zamek i choć starała się nim kręcić, coś było nie tak. W głowie Carmen kotłowało się tak wiele myśli, że dopiero po upływie paru chwil zaczęła racjonalnie myśleć. Chwyciła klamkę, by sprawdzić swoją teorię.

Otwarte.

Tylko jakim cudem? Zamykała je. Na pewno. Zawsze sprawdzała dwa razy. Niepewnie pchnęła drzwi, zaglądając do środka. Korytarz był jak ciemna próżnia, ale w jednym z pokoi paliło się nikłe światło, co potwierdzało teorię, że ktoś jest w środku. Przełknęła nerwowo ślinę, która smakowała strachem, i postawiła pierwszy niepewny krok. Z szafki na buty zgarnęła doniczkę z uschniętym kwiatkiem.

Szła przed siebie z dumnie uniesionym podbródkiem. Była silną kobietą wychowaną przez wpływowego mężczyznę. Odziedziczyła wiele jego cech, głównie tych złych, ale dzięki temu jakoś radziła sobie w życiu. I zamierzała też stawić czoła czającym się w podświadomości lękom. Im bliżej pokoju się znajdowała, tym wyraźniej słyszała, że ktoś kroczy w jej stronę.

Zatrzymała się i zamarła z uniesioną dłonią – gotowa do ataku. Doniczka jednak wyślizgnęła jej się z dłoni i roztrzaskała się na panelach z nieprzyjemnym dla uszu dźwiękiem, w chwili, kiedy obok pojawiła się męska sylwetka. Carmen zamrugała gwałtownie. Zamiast niepokojącego uśmiechu, którego się spodziewała, dostrzegła lekko zadarte w łagodny sposób kąciki ust, co pozwoliło jej odetchnąć z ulgą.

To nie był żaden z tych chłopaków.

Stał przed nią James Cameron Clark, jej brat, człowiek, który miał nietypową zdolność – znikał z dnia na dzień, by powrócić w wielkim stylu, kiedy brakowało mu pieniędzy na przeżycie. I chociaż usilnie próbowała przypomnieć sobie, kiedy widziała go ostatni raz, nie potrafiła. Może było to poprzedniej zimy, a może wcześniej. W każdym razie uciekł na bardzo długo. Tak długo, że trudno było się przyzwyczaić do jego nowego wyglądu, który sprawiał, że prezentował się bardziej groźnie. Przez moment nawet nie widziała w nim własnego brata, tylko zupełnie obcego faceta.

Przyglądała się więc uważnie wszystkim szczegółom, szukając w nim czegoś znajomego. Ale wszystko wydawało się nowe – urosły mu włosy i w modnym stylu wygolił je po bokach, ubierał się jakoś inaczej, stwierdziłaby, że bardziej luzacko, jakby na dobre zwiał spod ręki ojca i tym samym przestał być elegancikiem; miał też kolczyk w uchu symbolizujący bunt. W ciszy zastanawiała się, czy zmienił się również z charakteru. Wciąż był lekkoduchem? Nadal dbał o nią pomimo drobnych konfliktów, czy kompletnie o niej zapomniał? I przede wszystkim, czy w ogóle będą w stanie choć w niewielkim stopniu znów dogadywać się jak kiedyś?

On natomiast wlepiał w nią zielone oczy w kształcie migdałów. Ściągnął zarośnięte brwi w jedną linię. Wiedział, że jest zła. Doskonale znał jej reakcje – a teraz zaciskała mocno usta, aż skóra wokół nich zrobiła się biała.

– Powitanie na miarę Clarków, robaczku – odezwał się jako pierwszy, przeczuwając, że siostra nie jest w stanie wydusić choćby słowa, ponieważ trwała w bezruchu z lekko rozchylonymi ustami i zdziwieniem wymalowanym na twarzy. Nie spodziewała się go. Ani teraz, ani w ogóle. Była pewna, że tym razem wyjechał na dobre.

Carmen też nie spuszczała z niego wzroku, jakby nie dowierzała, że to naprawdę on.

– Nie cieszysz się na mój widok? – rzucił rozbawiony, po czym rozłożył szeroko ramiona. Granatowa koszula w kratę, którą miał na sobie, zafalowała pod wpływem tego ruchu. Czekał trzy sekundy, nim dotarło do niego, że Carmen nie wpadnie mu w objęcia. Wzruszył więc ramionami i wcisnął dłonie w kieszenie dresów, żeby wyglądać bardziej luzacko.

Próbowała się uśmiechnąć, bo obecność Jamesa cieszyła ją jak nigdy wcześniej, ale nie potrafiła. Wyszedł z tego tylko krzywy grymas. Po jej policzkach spływał czarny tusz, a wilgotne ubrania nadal ciasno przylegały do ciała. Była obrazem nędzy i rozpaczy i w niczym nie przypominała już Carmen Clark, jaką zapamiętał.

– Carmen, co się dzieje? – W jego głosie pojawiła się szczera troska, jakby już sam jej widok podpowiedział mu, że coś jest nie tak. Wzruszyła ramionami. Spróbowała go wyminąć bez zbędnych słów, ale w porę uczepił się jej ramienia. Byli podobnego wzrostu, kiedy nosiła szpilki, więc od razu nawiązali kontakt wzrokowy. – Mów. Albo dzwonię do ojca.

Carmen parsknęła śmiechem, przekonana, że tylko żartuje, bo z tatą miał mniej wspólnego niż ona – przecież zawsze sprawiał większe problemy, pakował się w niewłaściwe towarzystwo i podejmował najgorsze dla siebie decyzje. Dlatego częściej się kłócili, niż normalnie rozmawiali. Ale James Cameron wydawał się zbyt poważny na żarty. Chyba naprawdę mógłby na nią donieść. Uniósł brwi wyczekująco i jednocześnie wolną dłonią poprawił kryształowy kolczyk w lewym uchu. Odchrząknął głośno.

Milczała. I milczeć chciała już do końca życia, bo huk wystrzału wciąż odbijał się w jej głowie echem, przez co wszędzie było jej za głośno.

– Ktoś ci coś zrobił? – ciągnął temat. Potrząsnęła głową. Nie, pomyślała. Ale komuś innemu stała się krzywda. A ona tylko patrzyła. Szarpnęła ramieniem, dzięki czemu uścisk brata zelżał. Ruszyła do kuchni, pozostawiając za sobą tylko stukot obcasów. – Kurwa, Carmen, pogadaj ze mną.

– Teraz? – prychnęła z wyrzutem, czym całkowicie go zaskoczyła. Od razu zrozumiał przekaz. Była na niego zła. Bo zniknął bez słowa. Bo przestał się odzywać. Bo nie odbierał nawet telefonów. Bo ją zostawił, jakby nic nie znaczyła.

Stanęła przy szafce, by wyciągnąć z niej butelkę whisky z logiem firmy ojca. Sięgnęła również po kieliszek, napełniła go i prędko opróżniła. Skrzywiła się tylko raz, choć alkohol palił jej przełyk. Odwróciła się i spojrzała na Jamesa, kiedy starając się rozładować atmosferę, rzucił z uśmiechem:

– Mnie już nie polejesz?

Spojrzenie Carmen było odpowiedzią na to pytanie – rozbawione i zarazem ostre jak stłuczone szkło, o które mógłby się pokaleczyć.

– Teraz nie mamy już o czym rozmawiać – powiedziała tylko słabym głosem.

– Carmen…

– Spieprzyłeś, James! – warknęła z prawdziwym wyrzutem. Przez moment wydawało mu się, że ten dźwięk zdoła go odepchnąć. – Gdzie byłeś? Zapomniałeś, że masz rodzinę?

– Ja… Ehm… – dukał niepewnie, drapiąc się po karku. – Trochę nabroiłem, okej?

Nic nowego, pomyślała. Ale co zrobił tym razem? Za mocno zabalował? Rozbił czyjeś auto po pijaku? Pożyczył pieniądze od niewłaściwych ludzi? Scenariuszy było wiele i w każdym z nich Cameron odegrałby świetną rolę rozpieszczonego chłopca ze zbyt dobrym mniemaniem o sobie, bo tatuś ma władzę oraz pieniądze, więc on również.

– Ale to naprawię. Obiecuję. Po prostu ze mną porozmawiaj, jeśli coś się stało.

– W porządku – zgodziła się. – Pogadajmy o tym, że właśnie widziałam, jak jakiś świr kogoś postrzelił, a potem wysłał po mnie swojego kolegę. Pogadajmy o tym, że nie mam pojęcia, co z tym zrobić. I o tym, że… – urwała. Zagryzła policzek do środka. Dopiero, kiedy wypowiedziała te słowa na głos, zrozumiała, jak absurdalnie brzmiały. Speszyła się. Również dlatego, że James patrzył na nią, jakby nie wierzył w to, co słyszy.

„I o tym, że się boję”, chciała powiedzieć, ale w zamian rzuciła tylko: – Nieważne.

Machnęła ręką.

– Pamiętasz, jak wyglądali? – spytał. Nic więcej nie przyszło mu do głowy. Carmen zmarszczyła brwi. Wahała się. Pamiętała aż za wiele. Głównie jego. I ten uśmiech na miarę diabła, który na długo zapadał w pamięć. Ale uznała, że lepiej będzie zapomnieć. Wzruszyła obojętnie ramionami. – Skup się. To ważne.

Zaskoczona uniosła wzrok i wydęła dolną wargę, gdy James chwycił ją za ramię w taki sposób, jakby chciał wywrzeć na niej presję.

– Jeden z nich miał tatuaż na ręce – odpowiedziała. Ten obraz wciąż nawiedzał ją za każdym razem, kiedy zamykała oczy. Jakby wytatuowała go sobie na mózgu. – Krzyż. Gdybyś chciał wiedzieć.

James kiwnął głową. Do jego ust przykleił się dziwny uśmiech i może nawet zbladł. Ale Carmen nie miała głowy, żeby to drążyć. Chciała zostawić go w kuchni, ale gdy tylko się poruszyła, zatrzymał ją, stawiając krok w bok.

– Pójdziesz z tym na policję? – spytał z nutą wątpliwości w głosie.

– Nie wiem – burknęła nieuprzejmie.

– Carmen – mruknął przejętym głosem. Patrzył na nią uważnie, jakby starał się wedrzeć do jej głowy. Odniosła wrażenie, że wolałby powiedzieć coś innego, ale ostatecznie powiedział: – W tym mieście ludzie się nie zabijają.

– Czyżby? – Parsknęła śmiechem, niemal opluwając się jadem, którego miała w sobie aż nadto. Kiwnęła jednak głową i wysiliła się na uśmiech. Może miał rację. Może nie stało się nic wielkiego. Może tylko sobie coś ubzdurała.

Wyszła z powrotem na korytarz. Kilka razy upewniła się, że zamknęła drzwi, by nikt nie mógł przedostać się do środka bez zaproszenia. Miała ochotę się rozpłakać, ale żeby do tego nie dopuścić, zacisnęła mocno usta, oddychając przez nos. Chciała wyć i skamleć z bezradności.

Wiedziała jednak, że kiedy tylko rozchyli usta, krzyk ten nie będzie miał końca.

Malachai Yordan utożsamiał się z pogodą. Porywczą i zmienną, zupełnie jak on.

Zadarł głowę ku czarnemu niebu i pozwolił, by krople deszczu roztrzaskały się na jego twarzy niczym łzy samego Boga, który opłakuje utratę kolejnej duszy. Próbował wyglądać na niewzruszonego, choć w środku był najzwyczajniej zły. Wściekłość opanowała go od stóp do głów i nie chodziło już tylko o to, że męczył się we własnym ciele, a bardziej o fakt, że nic nie poszło tak, jak planowali.

Odwrócił głowę, kiedy po krótkim truchcie dołączył do nich Holden, z którym niefortunnie dzielił tę samą krew. Nie wyglądali nawet podobnie. Byli swoimi przeciwieństwami, które wcale się nie przyciągały. Jedyną rzeczą, jaka naprawdę ich łączyła, był niebieski kolor oczu, choć nieidentyczny. Oczy Kaia były ciemniejsze, jakby zasnute chmurami, natomiast Holden chował w nich czyste niebo.

Holden jak zawsze miał to analizujące, powątpiewające spojrzenie, które wbijał w twarz młodszego brata, przez co na środku jego czoła pojawiły się dwie zmarszczki. Nic nie mówił, choć wydawało się, że do powiedzenia ma najwięcej.

Kai wyminął brata, niby przypadkiem szturchając go w ramię. Na szybko zlustrował sylwetkę trzeciego chłopaka, Cartera Evansa, który ze złością zrzucił z głowy kaptur i potarł o siebie zmarznięte od niskiej temperatury i stresu dłonie. Podobnie jak reszta miał na sobie czarne ciuchy, a poza tym okulary w cienkich złotych oprawkach. Jego ścięte przy skórze włosy, pofarbowane na jaskrawo biały kolor, kontrastowały z niebem pełnym chmur.

– Ja pierdolę – sapnął, beznamiętnie gapiąc się na asfalt, lśniący od zabarwionej na czerwono wody. – Gratuluję, Kai. Spierdoliłeś kolejną robotę.

Śmiał się, choć posiłek, który zjadł przed akcją, podchodził mu do gardła. Nigdy nie był zwolennikiem przemocy, ale życie zmuszało go, by czasami ją oglądał. Zerknął na przyjaciela i poklepał go po barku, nim Malachai kucnął przy powiększającej się kałuży krwi. Nawet się nie skrzywił, gdy umoczył w niej palce, a potem przybliżył je do twarzy, obserwując, jak zastyga między liniami papilarnymi. Coraz intensywniejszy wiatr targał jego ciemnymi włosami, które niemal zlewały się z mrokiem, a oczy lśniły w blasku pojedynczych świateł.

– Super – westchnął ze znudzeniem, po czym przechylił głowę w kierunku kolegi, obdarowując go spojrzeniem z dołu. – Gdzie moja nagroda?

Nie doczekał się odpowiedzi, ponieważ Holden wkroczył między nich, próbując jak zawsze ratować kryzysową sytuację. Chwycił brata za kaptur bluzy i siłą podciągnął go do pionu tak, że stanęli twarzą w twarz – on śmiertelnie poważny oraz Malachai poważnie rozbawiony.

– Powiedz chociaż, że żyje. Nie chcę mieć kogoś na sumieniu – jęknął z boku Carter i choć zwracał się do Holdena, to Kai udzielił mu wyjaśnień.

– Nie, kurwa. Nie żyje. Zdechł. Trup. Widzisz? – wyrzucił cały zdyszany. Nie znał więcej słów na oznajmienie im, że pozbawił kogoś życia. I nawet się tym nie przejął. Mógł dopisać do listy kolejną rzecz, która odróżniała go od dobrych ludzi. Śmierć innych go nie obchodziła, o ile nie wpływała na jego życie.

Trącił czubkiem buta bezwładne ciało, wyginając usta w grymasie obrzydzenia.

– Co to było, Kai?! Oszalałeś? – uniósł się Holden, choć w tej sytuacji może nie powinien. Wplótł kościste palce między kosmyki przydługich blond włosów i zaczął niespokojnie krążyć dookoła. Tylko on wykazywał oznaki przejęcia.

Kai parsknął niekontrolowanie. Już dawno, pomyślał, ale tylko wzruszył ramionami. Nie chciał się w to zagłębiać, bo to zawsze budziło jego wewnętrzne demony, które nosiły imiona po największych lękach, jakie w sobie skrywał. Obojętność była lepszym wyjściem.

Holden przystanął tuż obok, tak, że mogli ponownie zajrzeć sobie w oczy, choć Kai był o kilka centymetrów niższy. Kiedy stawali naprzeciwko siebie, wyglądali jak anioł i diabeł. Obaj gotowi do ostatecznej walki na śmierć i życie, byle tylko ocalić ludzkość lub pozostawić ją w zgliszczach ognia piekielnego.

– Broń nie miała być naładowana – stwierdził szatyn, licząc, że takie wyjaśnienie wystarczy i Holden wreszcie przestanie tak karcąco mu się przyglądać.

Carter wciąż stał przy aucie z rękoma schowanymi w kieszeniach ulubionej luźnej bluzy.

– Miało nie być naboi. Prawda, Carter? – mruknął. W jego głosie pojawiło się zdenerwowanie połączone z histerią i paniką. Może trochę się przejął. Nie z powodu tego biedaka, który wciąż leżał u jego stóp niczym manekin. Obawiał się tylko gniewu, jaki najpewniej na niego spadnie.

Podszedł do kolegi i szarpnął go za materiał bluzy, sprawiając tym samym, że w końcu nawiązali kontakt wzrokowy. Widząc zmieszanie w zielonych oczach przyjaciela, wycofał się. Wyładowywał złość na niewłaściwej osobie. To on był problemem, nie Carter. A Carter przecież nie zasługiwał na takie traktowanie.

– Nie wiem – westchnął białowłosy, stawiając krok w tył. – Pogubiłem się.

Kai zaśmiał się pod nosem i pokręcił głową.

– Co z podglądaczką? – rzucił w kierunku brata. Pochwycił jego spojrzenie, przejęte, może trochę spanikowane na samą wzmiankę o dziewczynie. – Sporo widziała.

– A co ma być? – burknął Holden. Bał się tego, do czego zmierza Malachai.

– Skoro sobie z nią nie poradziłeś, to chętnie sam ją znajdę – odpowiedział natychmiast Kai, uśmiechając się w charakterystyczny sposób, który zdradzał, że w jego głowie rodzi się złowieszczy plan. Postawił krok w przód, dzięki czemu zbliżył się do brata tak, że niemal stykali się nosami. Zadarł głowę, żeby ich spojrzenia się odnalazły. – Przyda mi się rozrywka.

Tak jak przypuszczał, podziałało. Holden zacisnął usta w wąską linię, napiął szczękę, a w jego niebieskich oczach pojawiła się iskierka złości. Chwycił brata za przemoczoną koszulkę i odepchnął z łatwością na odległość ramion. Kai zarechotał, dumny z tego, że wyprowadził go z równowagi.

– Ten bajzel – zaczął Holden, palcem zarysowując okrąg wokół nich i martwego mężczyzny – to twoja sprawka. Ona nie ma z tym nic wspólnego. Daj jej spokój! – Jego zachrypły głos zawisł w powietrzu. Holden na nowo stał się oazą spokoju. Pomimo tego, że czuł się tak, jakby przez ostatnie minuty przybyło mu kilka lat.

– Poprawka – westchnął Kai. – Ona nie miała z tym nic wspólnego, dopóki nie pojawiła się na naszej drodze. Teraz ma z tym wiele wspólnego, Hol. I nie, nie zdam się na łut szczęścia, głupio licząc, że pójdzie grzecznie spać.

– Daj jej spokój, Kai – wycedził Holden ze zdenerwowaniem, akcentując każde słowo. W tej samej chwili kosmyk jasnych włosów zawirował w powietrzu, po czym opadł na lewą część twarzy, przesłaniając widok na jego przejętą twarz.

– Oczywiście. Sorka. Zapomniałem, że masz dzisiaj bohaterską fryzurę – ironizował Malachai, przewracając oczami. Zaśmiał się ponownie w taki sposób, jakby nie stało się nic poważnego. Kątem oka zerknął na przyjaciela, który wolał milczeć niż pakować się między dwie tykające bomby, jakimi byli bracia Yordan. Ale Kai miał dla niego inny plan, więc rzucił:

– Carter, ty też uważasz, że Holden jest naiwny?

– Carter, ty też uważasz, że Kai jest idiotą? – przedrzeźnił go brat, starając się zabrzmieć bardziej komicznie. Nie mógł dłużej trzymać tego w sobie, choć było to dla niego oczywiste, że tylko rozjuszy Kaia. I wcale się nie mylił. Oczy szatyna zmrużyły się groźnie. Próbował posłać Holdenowi jedno ze swoich zadziornych spojrzeń, ale nie wywołało to żadnej reakcji. Znał ten wzrok i zdążył nauczyć się skutecznie go ignorować.

– Kretyn – prychnął pod nosem Malachai, a zaraz po tym uśmiechnął się triumfalnie.

– Fiut.

– Cipa.

– Kutas.

Malachai rozchylił usta, szykując kolejne obraźliwe słowo, ale Carter niespodziewanie opadł na jego bark, ciężko dysząc, jakby coś zwaliło go z nóg. Twarz miał bledszą, niemal zlewała się z odcieniem włosów, a na czole lśniło kilka kropel deszczu.

– Fajnie, że tak się kochacie, ale typ odstawia The Walking Dead.

Za te słowa otrzymał od kolegów zdezorientowane spojrzenia. Westchnął, przewracając oczami z zażenowania. Czy naprawdę tak ciężko było się domyślić, o co mu chodziło? Nie. Nawet dzieciaki z podstawówki zrozumiałyby przekaz. Ale bracia Yordan jarzyli wolniej niż żarówki.

– On się, kurwa, rusza! – wyjaśnił piskliwym głosem, wskazując brodą na umarlaka.

To wystarczyło, by wreszcie zaprzestali szczeniackiej kłótni, która nie miała najmniejszego sensu. Odwrócili się synchronicznie. Razem spojrzeli na postać na ziemi. I rzeczywiście, Carter się nie mylił. Mężczyzna poruszał nieznacznie głową, mamrotał coś pod nosem i mrugał chaotycznie, jakby próbował pojąć, co się wydarzyło.

Kai patrzył na niego jak zahipnotyzowany. To on miał teraz władzę, trzymał życie mężczyzny w garści. Mógł o wszystkim zadecydować. I to go zafascynowało. Przez jego młodą twarz nie przebiegł cień emocji, z wyjątkiem tego, że prawy kącik ust drgnął i uniósł się. Kai bez słowa kucnął obok. Syknął przez zaciśnięte zęby, jakby to on miał w brzuchu dziurę, gdy obiegł wzrokiem zmoczony i nasiąknięty krwią materiał ubrania.

– Och, to musi boleć – powiedział miłym głosem i uśmiechnął się zupełnie nie jak on, przypominając przyjaznego chłopaka, który wzbudza sympatię. Końcówką pistoletu zadarł kawałek koszuli mężczyzny, dzięki czemu zobaczył dokładnie symetryczną ranę po kuli. Tamten kiwnął głową na potwierdzenie, kiedy Kai przytrzymał go za ramię, żeby więcej nie wierzgał kończynami. – Pozwól, że ci ulżę.

Oczy nieznajomego zalały się paniką w tej samej chwili, w której Kai przystawił lufę do jego czoła. Skamląc z przerażenia pod nosem, usiłował ostatkiem sił chwycić nadgarstek swojego oprawcy. Malachai zawisł nad nim i szepnął prosto w twarz:

– Ostatnia szansa. Gdzie nasza kasa?

Holden drgnął niespokojnie, gotowy interweniować, ale Kai zbył go machnięciem ręki, jakby chciał zapewnić, że tylko się zgrywa, żeby osiągnąć cel. Ku zaskoczeniu wszystkich ta taktyka zadziałała. Mężczyzna kiwnął głową w stronę opuszczonego budynku za ich plecami, na co Kai wyszczerzył się wygłodniale.

– Widzisz, jednak potrafisz współpracować – powiedział z udawaną ekscytacją, klepiąc nieznajomego po ramieniu. Wyprostował nogi i wciąż pochylając się nad ofiarą, wcisnął dwa palce w otwartą ranę. Minęła prawie minuta w akompaniamencie niewyraźnych jęków, nim sięgnął kuli. Wyciągnął ją i uniósł w kierunku lampy, żeby lepiej widzieć, a później na pamiątkę wcisnął ją w kieszeń czarnych dżinsów.

Przekroczył wijące się z bólu ciało, by dołączyć do brata i przyjaciela. Nie mógł jednak znieść agonalnych odgłosów za plecami. Docisnął palce do uszu i zamknął oczy, ale to wcale nie pomogło. Zerknął przez ramię na mężczyznę, po czym od niechcenia uderzył butem w bok jego brzucha, wywołując tym samym kolejny wrzask.

– Ja pierdolę, stul pysk.

Miał wrażenie, że od tych nieznośnych hałasów za moment eksploduje mu głowa. Atakowała go migrena. Nie mógł skupić się nawet na własnych myślach, które były w morderczym nastroju. Dał mężczyźnie ostatnią szansę, żeby się przymknął. Policzył od dziesięciu w dół i każda z tych sekund była przepełniona żałosnym skamleniem. Z tego powodu wycofał się tylko po to, by z półobrotu kopnąć mężczyznę w głowę.

Spodziewał się, że ujrzy krwawą miazgę w postaci kości czaszki i kawałków mózgu, ale ciało mężczyzny tylko uniosło się na ułamek sekundy, a później z powrotem opadło na ziemię. Kai pochylił się nad nim i przy tym nadepnął butem ranę. Od razu tego pożałował, ponieważ ofiara w ostatnim odruchu rozchyliła usta, wypluwając przed siebie sporą ilość krwi.

Malachai zacisnął ze złości szczękę. Ręką starł z twarzy czerwoną maź i z wymuszonym uśmiechem odwrócił się do pozostałej dwójki. W samą porę, by zobaczyć, jak sinozielony Carter wymiotuje pod swoje buty.

– Och, co za powrót do przeszłości – mruknął Kai rozbawiony i kolejny raz, dla pewności, przejechał materiałem bluzy po policzkach, ustach i podbródku.

Właśnie wtedy w umyśle Holdena pojawił się obraz sprzed lat, jakby przeżywał to kolejny raz. I może tak właśnie było, bo to wydarzenie tkwiło w nim tak głęboko, że nie potrafił się od niego odciąć. Wizja przerażająco bladej twarzy brata, z oczami bez wyrazu i krwią rozbryzganą na młodej twarzy. Poczuł, jak nagle jego klatka piersiowa się zapada. Coś na nowo się w nim stłukło. Przeszłość biła w nim niczym drugie serce. Była nienaprawialna i nie mógł z nią nic zrobić.

Policzył do dziesięciu, by się uspokoić, chociaż jego dłonie bardzo drżały.

Instynktownie złapał Kaia za ramiona i odciągnął daleko w tył. Mocno przytrzymywał jego łokcie, kiedy on z całej siły próbował wydostać się z blokującego ruchy uścisku. Ale to właśnie cały Malachai Yordan – z nagłymi wybuchami złości, które są w stanie zniszczyć świat i z pokręconym charakterem nie do odgadnięcia. Raz słodki chłopiec, raz dziki mężczyzna.

Nigdy nie był taki sam.

– Brawo! – krzyknął Holden, po czym zaczął klaskać tak głośno, że zadźwięczało im w uszach. – Chcesz jeszcze coś doszczętnie spierdolić, Malachai?

Specjalnie użył pełnej formy imienia brata, ponieważ wiedział, jak bardzo go nienawidzi. Stali ramię w ramię, a ich nierówne oddechy się mieszały.

– Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego rodzice mnie tak nazwali? – spytał Kai, olewając wcześniejsze słowa. Odwrócił się twarzą do Holdena i spojrzał mu w oczy. – To tak, jakby oczekiwali ode mnie, że będę zły. I wiesz, braciszku, może mieli rację.

Mój anioł, pomyślał. Anioł śmierci.

Holden stał z otwartymi ustami, zastanawiając się, co powiedzieć. Kai dopowiadał sobie historię, która nie była prawdą. To właśnie zamierzał mu przekazać. Ale nie zdążył.

– Wiecie, że na świecie mamy siedem miliardów ludzi? – Kai zadał kolejne pytanie, zbijając znajomego i brata z tropu. – Siedem. Miliardów. Ludzi. A ty wariujesz, bo zabiliśmy jednego?

Tryknął starszego brata w bark.

– My? – parsknął załamany Holden. Spuścił głowę i zaczął masować palcami powieki, żeby nieco się uspokoić. – Nie my. Tylko TY! Sam. Bo jak zawsze robisz, co ci się podoba!

Blondyn stracił ostatnie resztki cierpliwości. W przypływie złości popchnął brata, który zatoczył się i cudem uniknął bliskiego spotkania ze zwłokami. Holden poczuł, jak przez każdy kawałek jego ciała przechodzą ciarki, kiedy również zawiesił wzrok na trupie. Widok był okropny, ale nie na tyle, by zastąpić wspomnienie zakrwawionego Malachaia pomiędzy ciałami rodziców. Zamknął na moment oczy z nadzieją, że to pomoże odsunąć wspomnienia w głąb umysłu.

Kai wyminął go, przewracając oczami w najbardziej ostentacyjny sposób.

– Gdzie ty się wybierasz? – syknął Holden, kiedy złapał Kaia za ramię, żeby go powstrzymać. Czuł, jak wszystko w nim zaczyna wrzeć z bezradności, bo nie potrafi zapanować nad własnym bratem. Malachai uniósł tylko brwi z rozbawieniem.

– Priorytety, Hol. Pamiętasz? – mruknął, a z jego ust wydostało się znudzone ziewnięcie. – Przyszliśmy tu po kasę. Nie jesteśmy jebaną fundacją, żeby je rozdawać.

– Mam gdzieś ten brudny szmal! – ryknął Holden na całą okolicę z nadzieją, że jakimś cudem dotrze do brata, do jego zdrowego rozsądku. Złapał go za ramiona, spojrzał w mu oczy i potrząsnął nim. – Właśnie zabiłeś człowieka, pieniądze nie mają teraz znaczenia!

Malachai miał na ten temat inne zdanie.

– Mieliśmy jedno zadanie. Zgarnąć pieniądze – zaczął spokojnie Kai, jakby zwracał się do kogoś, kto mógłby nie zrozumieć. – Nie przypominam sobie, żeby ktoś wspominał, że nie wolno nam zabijać.

– A Biblia? „Nie zabijaj” to jedno z przykazań!

Kai z trudem powstrzymał się, by nie parsknąć śmiechem w twarz brata.

– Sorka, Hol. Nie znam – westchnął Kai obojętnym tonem. Wzruszył ramionami, podkreślając tym samym stosunek do słów wypowiedzianych przez Holdena. Przekaz był jasny. Miał to wszystko gdzieś. Ogólnie obowiązujące zasady go nie interesowały.

Łamał je i stwarzał własne.

Kai odwrócił się, wyciągnął z bagażnika baniak z benzyną i bez pośpiechu rozlał ją dookoła, łącznie z drogą do opustoszałego budynku. Wpadł do niego jak huragan. Po kilku minutach poszukiwań w ręce wpadło mu to, czego szukał – skórzana walizka pełna kasy. Wybiegł na zewnątrz, unosząc ją wysoko ponad głowę.

– Panowie, jesteśmy bogaci! – krzyknął. Jego entuzjazm podzielał tylko Carter, który nagle się rozpromienił. – Znowu!

Opuścił ręce, by sięgnąć do kieszeni. Wyszukał w niej zapalniczkę, po czym kucnął i podpalił fragment podłoża. Wyprostował się i szybko dobiegł do pozostałych. Kiedy znalazł się wystarczająco blisko, złapał ich za ramiona i szarpnął ku dołowi. Razem runęli na glebę. Carter zarył skronią o asfalt, mamrocząc coś pod nosem. Holden natomiast poczuł, jak skóra na jego dłoni zdziera się, szpecąc tatuaż w kształcie krzyża. Otworzył usta, by nakrzyczeć na brata, ale w mgnieniu oka odebrało mu mowę.

Wszyscy w tym samym momencie zobaczyli, jak budynek staje w płomieniach. Ledwie parę sekund później wokół rozległ się hałas wybuchu, który ich oszołomił. Dźwięki zaczęły zlewać się w całość i brzmiały jak melodia z zarysowanej płyty. Pomarańczowe jęzory ognia pochłaniały ściany oraz gałęzie na drodze, skutecznie przedostając się w prostej linii do ciała mężczyzny.

– O Jezu, ale smród! – jęknął Carter, dociskając twarz do asfaltu, bo wilgotna od deszczu ziemia pachniała lepiej niż odór palonego mięsa. Szczególnie jeśli przypomnieć sobie, że to ludzkie mięso.

Radosny rechot Kaia nie pasował do sytuacji. Rozłożył szeroko ramiona, gdy przewrócił się na plecy. Znów gapił się w czarne niebo, które utożsamiał z własną duszą. Odchrząknął, kiedy wreszcie zapanował nad śmiechem i wciąż rozbawiony spytał:

– Zgłodniałem, a wy?

2.

Cisza panująca na korytarzu tylko podkreślała ich grobowe nastroje.

Malachai krążył niespokojnie wzdłuż pomieszczenia – od prawej do lewej i z powrotem. Dla rozluźnienia wplątał palce w kosmyki ciemnych włosów, szarpiąc za końcówki, aż odczuł przyjemny ból. Prawie nie mrugał, kiedy uważnie obserwował stojącego pod ścianą Holdena oraz Cartera, który jako jedyny z ich trójki siedział na krześle, wpatrując się w ekran telefonu.

Mijały sekundy, a następnie długie minuty, podczas których żaden z nich się nie odzywał. Zupełnie tak, jakby nagle wszystkie wspólne tematy, wspomnienia i żarty przestały istnieć. Jakby coś między nimi pękło i nieodwracalnie się zmieniło. Jakby nagle stali się nieznajomymi, bo ktoś wymazał przeszłość.

Kai odniósł wrażenie, że minęła wieczność, zanim drzwi za jego plecami się otworzyły. Automatycznie odwrócił się w samą porę, by zobaczyć postawną sylwetkę wyłaniającą się z wnętrza klubu, którą na krótki moment oświetliły kolorowe neonowe światła.

Mężczyzna poruszał się jak typowy bokser – był lekko zgarbiony, jakby przerośnięte mięśnie na karku nie pozwalały mu się całkowicie wyprostować, a mimo to kroczył dumnie z rękoma schowanymi w kieszeniach płaszcza, bujając się przy tym na boki. Już z daleka biło od niego zimno, a zaledwie jednym lodowatym spojrzeniem obniżył temperaturę w pomieszczeniu o kilka stopni. Przeszedł obok, zostawiając za sobą stukot drogich mokasynów. Nawet nie zwrócił na nich uwagi. Jakby nic nie znaczyli.

A w jego oczach Malachai Yordan chciał znaczyć wszystko.

Dlatego to on wystartował jako pierwszy, jakby całe jego życie od tego zależało. Wpadł do pokoju jak nieprzewidywalny, silny podmuch wiatru. Zatrzymał się dokładnie przed mężczyzną, czym zasłużył sobie na jego obojętne spojrzenie. Poczuł się przez to ważny. Uśmiechnął się, choć całym jego ciałem wstrząsnął dreszcz. I nawet go to nie dziwiło, ponieważ to działo się niemal zawsze, kiedy w pobliżu zjawiał się były bokser – Ivan Yordan.

Siedział już przy biurku. Ręce opierał na blacie, przez co napięty materiał na ramionach sprawiał, że wyglądały jeszcze potężniej. Miał zaczesane do tyłu włosy w odcieniu ciemnego blondu – zupełnie jak tata Malachaia, i może właśnie dlatego tak często widział w Ivanie samego siebie. W sposób naturalny współgrały z kilkudniowym zarostem nadającym mężczyźnie nieco niedbały wygląd. Spod jego granatowej koszuli wystawał złoty łańcuch i to właśnie na nim Kai zawiesił spojrzenie.

– Cześć, wujaszku – powiedział radośnie jak zawsze, by nie zdradzić od razu, że nawalił. Wyprostował się, ściągając łopatki, bo nagle pod wpływem ostrego spojrzenia Ivana poczuł się malutki jak mrówka, którą każdy mógłby zgnieść. A on pragnął być wielki.

Ivan nie uraczył go nawet krótką odpowiedzią. Nie wysilił się również na uśmiech. Obrócił się za to na krześle i przez ramię odpalił telewizor w kącie pomieszczenia, przez co Kai momentalnie zbladł. Dojrzał reportera, który relacjonował sytuację z miejsca łudząco przypominającego to, w którym niedawno byli. Strażacy w tle wciąż gasili ostatnie płomienie, a na dolnym pasku pogrubione litery formowały się w jedno zdanie: „Uliczna mafia znowu atakuje”.

Malachai parsknął niekontrolowanie, czym przerwał ciszę.

– Och, błagam, mafia? – prychnął urażony. – Obrażają nas.

Ivan odkaszlnął porozumiewawczo, jakby chciał tym postawić go do pionu. Pozwolił, by telewizor wciąż grał, ale na ekran już nie patrzył. W zamian przeniósł wzrok na sylwetkę bratanka i uniósł wyczekująco brwi. Palcami lewej dłoni stukał w szkiełko zegarka zdobiącego prawy nadgarstek. Tik-tak. Tik-tak. Tik-tak. Kai wręcz słyszał, jak wujek odlicza mu sekundy.

– I tak nikt tego nie ogląda – dodał po chwili Kai, zupełnie nieplanowanie, byle tylko uniknąć wyjaśnień. Zgarnął z blatu pilota i wyłączył wiadomości, choć reporter rozmawiał właśnie z policjantem prowadzącym sprawę. W pokoju na nowo zapanowała nieprzyjemna cisza. Malachai pragnął się jej prędko pozbyć, więc położył na biurku walizkę i przesunął w kierunku wujka.

– Twoja kasa – powiedział z dumą w głosie, żeby odciągnąć myśli Ivana od tego, co przeskrobał. I chyba zadziałało, ponieważ na sam widok góry pieniędzy usta mężczyzny zastygły w szerokim uśmiechu, a ledwie sekundę później podobny wyraz zagościł również na twarzy Kaia. – Tak, jak prosiłeś.

– Poważnie? – burknął nagle Holden.

Dopiero wtedy Kai przypomniał sobie, że brat stoi pod ścianą i obserwuje wszystko z boku. Jakby był tam tylko ciałem, ale nie duszą. Ivan odwrócił do niego głowę i zlustrował go spojrzeniem. Gestem ręki nakazał, by kontynuował, więc Holden dodał bez zastanowienia:

– Tak po prostu odpuścisz mu to, że znowu wszystko skomplikował?

Malachai zaśmiał się cicho pod nosem, choć w rzeczywistości poczuł się tak, jakby Holden wbił mu szpilkę w serce.

– Zamknij się, Hol! – jęknął tylko, posyłając bratu groźne spojrzenie, gdy ten na nowo odpalił telewizor. Na szczęście sceneria się zmieniła. Obskurna, ciemna uliczka ustąpiła miejsca klimatycznej destylarni, reportera oraz gliniarza zastąpił dumny przedsiębiorca, a nagłówek głosił: „Clark to od lat marka premium”.

Ostry głos Ivana przeciął powietrze między nimi, gdy wypowiedział jedno imię: Carter. Zwracał się do Cartera, choć ten starał się za wszelką cenę w tej rozmowie nie uczestniczyć. Dlatego z wrażenia wypuścił telefon z dłoni, który spadł ekranem do dołu. Skrzywił się, modląc się w duchu, by szyba przeżyła to starcie z podłogą, po czym uniósł głowę.

– Może ty opowiesz o tym, co się stało? – spytał Ivan nadzwyczaj łagodnym tonem.

Carter wzruszył ramionami. Wolał się w to nie mieszać, bo wyszedłby na tym najgorzej. Milczenie było w porządku, kiedy w grę wchodziła rodzina Yordanów.

– Kai zabił twojego klienta! – wypalił Holden na jednym wydechu, za co Carter był mu wdzięczny. Ale tylko przez parę sekund, nim dotarło do niego, z czym to się wiąże. Wycofał się w cień, przeczuwając, że starszy z braci odbezpieczył właśnie granat.

– Nie „zabiłem” – odpowiedział natychmiast Kai i nakreślił w powietrzu cudzysłów. – Bardziej „dobiłem”. A potem posprzątałem, więc dlaczego w ogóle o tym gadamy?

– Może dlatego, że ciągle zwracasz na nas uwagę? – warknął Holden. – Ktoś wreszcie się do nas przyczepi.

– O co ta afera? Wszystkie dowody zniknęły – zapewnił szatyn. Patrzył na wujka, na jego zmrużone oczy i napięte mięśnie twarzy, przeczuwając kłopoty. Po chwili spojrzał wymownie na brata. Uśmiechnął się triumfalnie w ten wyróżniający go sposób, a to nie oznaczało nic dobrego. – Prawie.

– Co to znaczy „prawie”? – rzucił twardo Ivan i podniósł się do pionu w taki sposób, jakby zamierzał jednym ruchem ręki zrzucić wszystkie przedmioty z biurka. Kai wzdrygnął się i odruchowo się cofnął, żeby zwiększyć dystans.

– Mieliśmy podglądaczkę – wyjaśnił od razu Malachai. Cały czas wlepiał rozbawione spojrzenie w spiętą twarz brata, który aż poczerwieniał od zaciskania szczęki. – Zwiała, bo nasz Hol wciąż jest dobrym chłopcem i ratuje dziewczyny przed kłopotami. Brzmi znajomo?

Kai wiedział, co powiedzieć, by bez podawania szczegółów trafić prosto w brata. Holden zrobił duży krok w przód, chcąc zrównać się z bratem. Otworzył usta, aby coś powiedzieć, ale Carter na czas chwycił go za kaptur bluzy i zrezygnowany pokręcił głową.

– Dlaczego więc nadal tu stoisz, Kai? – odezwał się Ivan, wbijając w bratanka przenikliwe spojrzenie. Oparł dłonie na krawędziach biurka i pochylił się w jego stronę. – No, już! Zajmij się nią. Tylko tym razem bądź grzeczny.

– Ale… – wybełkotał Holden. Wiedział jednak, że został zepchnięty na przegraną pozycję i nic nie wskazywało na to, że jeszcze wysunie się na prowadzenie.

– Z ogromną przyjemnością, wujaszku – odpowiedział Kai i dla zabawy stanął na baczność.

Na jego ustach zakwitł cwaniacki uśmieszek. Odwrócił się tak, że stanął twarzą w twarz z bratem. Zacisnął palce na jego barku, wręcz boleśnie, ale udawał, że to tylko przyjacielski gest, nie żadna zaczepka. Nachylił się do ucha Holdena i wyszeptał:

– Sprawdzimy, kto znajdzie ją pierwszy?

– Nie bawię się w twoje chore gierki! – uniósł się Holden i w przypływie złości zrzucił z siebie dłoń młodszego brata. Wzajemnie zmierzyli się spojrzeniami, które balansowały na granicy utraty kontroli. Jak zwykle odpuścił jako pierwszy. Skierował się do wyjścia, jednak nieustępliwy Kai chwycił go jeszcze za nadgarstek.

– Dam ci trochę przewagi, Hol – mruknął zachęcająco, po czym zarzucił bark na jego ramię. – Tym razem będę za tobą!

Holden zdecydował się na niego spojrzeć. I już wiedział, że nadchodziły kłopoty, ponieważ Kai wyglądał tak, jakby w głowie szukał wszelkich możliwych sposobów, które pomogą mu odnaleźć dziewczynę i sprawić, że jej życie stanie się koszmarem.

A w tym Malachai Yordan nie miał sobie równych.

Poprawił daszek czapki, żeby skuteczniej ochronić się przed deszczem. Kolejny dzień z rzędu rozpętała się ogromna ulewa, a on stał pod gołym niebem w dżinsowej kurtce, która zdążyła przemoknąć do ostatniej nitki i przez to stała się znacznie cięższa. Nie był sam, bo towarzyszył mu Carter. Nie z własnej woli. Został do tego zmuszony.

– Kurwa, Kai. Może sobie odpuścimy, co? – mruknął białowłosy i naciągnął szczelniej kaptur na głowę, jednak to już nie pomagało. Obserwował z krzywą miną, jak woda kapie z materiału tuż przed jego nosem. Z każdą sekundą odczuwał coraz większy wewnętrzny chłód, więc przestępował z nogi na nogę, żeby trochę się rozgrzać. Malachai w odpowiedzi posłał mu tylko szybkie, pogardliwe spojrzenie na znak, że nie zgadza się na ten pomysł. Stąpnął przed siebie, bo w oddali dostrzegł oślepiające światła nadjeżdżającego pociągu. Spuścił głowę, żeby daszkiem osłonić twarz przed blaskiem lamp. Zignorował fakt, że niezadowolony z takiego obrotu spraw przyjaciel westchnął pod nosem i trącił go pięścią w rękę.

– Jedziemy! – powiedział Kai, podekscytowany wycieczką, jaka ich czekała. By podkreślić swoje dobre nastawienie, klasnął w dłonie. Cieszył się tylko on. Złapał Cartera za ramiona i popychając go w przód, ruszył za nim, jakby byli jedną osobą.

Pociąg zatrzymał się z nieznośnym piskiem, wywołując niewielki podmuch powietrza. Kai obserwował uważnie numery na drzwiach, by żadnego nie przeoczyć. Wagon ósmy – to właśnie jego szukał. I okazało się, że niefortunnie znajdował się mniej więcej w środku, a to nieco kolidowało z jego pomysłem.

Wskoczyli wraz z Carterem do środka, przepychając się w drzwiach z nieznajomymi osobami, a kiedy ktoś komentował ich niekulturalne zachowanie, zgodnie pokazywali środkowe palce. Kai rozejrzał się – raz w lewo, raz w prawo, próbując objąć spojrzeniem cały ciasny wagon. Ludzi było bardzo dużo, a mimo to nie dostrzegł wśród ich twarzy tej, której szukał.

– Trzeci dzień ciągasz mnie po tym zasranym, śmierdzącym pociągu i nadal się łudzisz, że ją spotkamy? – prychnął Carter, stając przy koledze. Kai zbył go machnięciem ręki. Przeszedł się po całym wagonie, a kiedy dotarło do niego, że tu jej nie znajdzie, zawołał Cartera.

Przenieśli się do siódemki, ale tam też nie zauważyli nikogo choć w niewielkim stopniu podobnego do osoby, której szukali. Później była szóstka i piątka, w której pojawiła się iskierka nadziei. W drugim rzędzie, tuż przy oknie miejsce zajmowała dziewczyna. Przyciągnęła uwagę Kaia, ponieważ miała długie rude włosy, a to głównie one zapadły mu w pamięć.

Serce Malachaia przyśpieszyło niespodziewanie, co było dla niego dość nietypowym zjawiskiem. Zwykle biło wolno, jakby powoli umierało. Ale adrenalina i nutka podniecenia w żyłach zrobiły swoje. Znów poczuł, że żyje. Zaszumiało mu w głowie od nadmiaru doznań.

Ruszył przed siebie zbyt gwałtownie, by Carter zdołał go powstrzymać. Z obrzydzeniem na twarzy przecisnął się między stojącymi pasażerami. W tamtej chwili nie przejmował się zbytnio zapachem ludzkiego potu, który wdzierał się do nozdrzy, ani tym, że odbijał się od przypadkowych ciał niczym piłeczka kauczukowa.

Zmniejszył dzielący go od dziewczyny dystans. Zrobił to w przeciągu paru sekund. Zawahał się, kiedy stał już tak blisko, że miał ją na wyciągnięcie ręki. Mógłby bez problemu chwycić między palce jej ładne włosy i wyprowadzić na zewnątrz, by zająć się nią tak, jak prosił Ivan. Zamiast tego położył tylko dłoń na ramieniu nieznajomej.

Zdziwiona odwróciła do niego twarz, a on natychmiast poczuł, jak ulatnia się z niego cały entuzjazm. To nie była ona. Nie była nawet trochę podobna. Kiedy stał tak blisko, zauważył, że nawet kolor włosów się nie zgadza. Pofarbowała je, żeby udawać rudzielca. Uśmiechnął się krzywo zaraz po tym, jak z jego ust wymsknęło się westchnienie.

– Sorka – burknął, jakby był obrażony, bo nieznajoma przyglądała mu się, wyraźnie oczekując wyjaśnień. – Pomyłka. W dodatku fatalna.

Zebrał tyłek i ze spuszczoną głową wrócił do Cartera.

– Jeśli nie jest głupia, to już tu nie wróci – stwierdził Carter, widząc zawiedzioną minę Kaia, która rzadko pojawiała się na jego twarzy. Poklepał go po ramieniu, żeby dodać mu otuchy. Wystarczyło jedno spojrzenie w niebieskie oczy Kaia, by dotarło do niego, że nie zamierza odpuścić. Wręcz przeciwnie, dopiero się rozkręcał.

Bez słowa ruszył w przeciwną stronę, ponownie przeszukując wagony, w których już byli. Wrócili do ósemki. Kai przystanął w pół kroku. Podobnie jak Carter, z tą różnicą, że on zatrzymał się, ponieważ wdepnął nowymi butami w kałużę tuż przy toalecie, a zaraz po tym zza drzwi wyłonił się obleśny, spocony mężczyzna z ulanym brzuchem na wierzchu.

– Kurwa – sapnął białowłosy. – Wpadłem w siura.

Carter uniósł stopę i lekko się pochylił, oglądając dokładnie podeszwę buta, żeby oszacować szkody. Nie trwało to jednak zbyt długo, bo nagle Kai szarpnął jego ramię, przez co poleciał w tył, odbijając się boleśnie od przesuwanych drzwi.

– Słyszałeś?! – podniósł głos. Szarpnął przyjaciela za rękaw, by ten zwrócił na niego uwagę, bo Kai wbijał tępy, ale jednocześnie błyszczący wzrok w odległy punkt. – Wpadłem przez ciebie w siura! Wisisz mi nowe buty.

– Kupię ci nawet dwie pary. Tylko się ucisz, skarbeczku! – polecił szatyn, dociskając palec wskazujący do ust.

Nie bez powodu starał się zachowywać normalnie i bezgłośnie. Mrugając chaotycznie, wbijał palące spojrzenie w dziewczynę, która właśnie wsiadła do pociągu. Poruszała się dość szybko, z wrodzonym wdziękiem omijając pasażerów. Nie patrzyła im w oczy. Jedynie omiatała wzrokiem kolejne twarze, jakby je prześwietlała. Był niemal pewny, że czegoś lub kogoś wypatruje. Miał nadzieję, że chodzi o niego. Prędko spuścił głowę, dzięki czemu skrył twarz pod daszkiem czapki. Odczekał dziesięć sekund, nim ponownie zadarł podbródek.

Siedziała blisko. Zbyt blisko. A miejsce za jej plecami było puste, jakby na niego czekało.

– To ona – wyszeptał drżącym głosem, choć nie miał pewności, czy Carter w ogóle to zrozumiał. Nie skupiał się już na otaczającym świecie, bo liczyło się tylko to, że wreszcie ją znalazł. Swoją upragnioną ofiarę.

– Jesteś pewny? – spytał Carter.

Oczywiście, że tak! Bardziej niż kiedykolwiek w swoim życiu. Był pewny tych rudych włosów, które spięła w wysoką kitkę, nietypowych rysów twarzy i czerwonej szminki na ustach. Nie odpowiedział. Zostawiając kolegę w tyle, czmychnął obok niej zwinnie jak kot i opadł na miejsce za nią.

Do jego nozdrzy wdarł się zapach jej perfum. Łagodny, ale jednocześnie z pazurem. A zaraz po tym usłyszał dźwięk telefonu – klasyczny dzwonek łączący wszystkich posiadaczy iPhone’a, który znał aż za dobrze. Przechylił głowę w bok, dzięki czemu dojrzał, jak dziewczyna grzebie w przewieszonej przez ramię saszetce, by znaleźć źródło zamieszania. Wyciągnęła komórkę, ale wtedy nieświadomie upuściła brelok.

Kai przydepnął go butem i przysunął bliżej siebie. Skrzyżował ramiona przed sobą i słuchał uważnie, by nie pominąć żadnego szczegółu rozmowy, który mógłby się później przydać. Dziewczyna nie wyglądała na zadowoloną. Bardziej na poirytowaną i zmęczoną. Ta rozmowa chyba prowadziła do kłótni, bo ciągle podnosiła głos. A Malachai rozmyślał tylko nad jednym: „Kim jesteś, Cam? Facetem? Koleżanką? Kimś z rodziny?”, ponieważ to imię cały czas padało z jej ust, jakby było słowem kluczem. Za każdym razem jej głos brzmiał jadowicie, z czego wywnioskował, że chyba nie przepadała za rozmówcą. Rozłączyła się w tej samej chwili, w której głos z głośników oznajmił, że zbliżają się do ostatniej stacji. Podniosła się gwałtownie, wciskając telefon do tylnej kieszeni dżinsów.

Kai ponownie spuścił głowę i zjechał tyłkiem w dół, próbując w ten sposób się schować.

To nie był jeszcze odpowiedni moment, by się poznali. Czekał na lepszą okazję. Ich pierwsze spotkanie powinno być wyjątkowe. Musiała zapamiętać je na dobre. Aż do słodkiej śmierci, która prędko otuli ją ramionami.

Drgnął, kiedy w pośpiechu dotknęła nogą jego zgiętego kolana, rzucając przy tym ciche „przepraszam”. Poczuł, jak całym jego ciałem wstrząsa piorunujący dreszcz, a nawet na niego nie spojrzała. Tylko machnęła ręką w przepraszającym geście i zniknęła w mroku na zewnątrz. Dopiero gdy stracił ją z pola widzenia, schylił się po breloczek i wstał.

Przyjrzał się dokładnie zawieszce. Podrzucił ją w powietrzu, a kiedy ponownie wylądowała w jego dłoni, wyszczerzył się zwycięsko.

Był o jeden krok bliżej.

I wciąż o jeden krok za daleko.

3.

Carmen siedziała w gabinecie terapeutki i przez ostatnie kilka minut zastanawiała się nad tym, czy naprawdę tam jest, czy uczestniczy w życiu jak każdy inny człowiek, czy może tylko udaje, żeby zlać się z tłumem. Beznamiętnym wzrokiem wpatrywała się w czarne wskazówki zegara, które poruszały się leniwie i nadzwyczaj wolno, jakby złośliwie czas strasznie się wydłużył. Myślała tylko o tym, jak bardzo nienawidziła tego miejsca.

Bardzo. Bardzo. Bardzo.

Bardzo. Podobnie jak siebie.

Słysząc swoje imię, wreszcie spojrzała na kobietę po czterdziestce, która przed nią siedziała. Na jej wysuszone od rozjaśniania końcówki włosów, na źle spiłowane paznokcie w nudnym, brązowym jak fotel kolorze i okropną marynarkę w kratę. Wzdrygnęła się na ten widok, choć starała się nie dać tego po sobie poznać.

– W porządku. – Westchnęła Amanda Lloyd, dostrzegając, że i tym razem będzie trudno wyciągnąć coś sensownego z pacjentki. Stuknęła długopisem o krawędź grubego zeszytu w kratkę. – Zacznijmy od czegoś prostego. Podobno wrócił twój brat. Dogadaliście się?

– Nie jest wart tego, by o nim rozmawiać.

Amanda przyjęła to niemiłe burknięcie z nadzwyczajną obojętnością.

– W takim razie o czym wolałabyś dziś porozmawiać?

Carmen stłumiła w sobie prychnięcie. Pochyliła się do przodu i oparła łokcie na kolanach, wbijając w terapeutkę obojętne, chłodne spojrzenie pozbawione emocji.

O nim, pomyślała. O jego wyjątkowym uśmiechu, który najpewniej powstał w piekle. O tych pustych oczach i ciemnych włosach przypominających mroczną aureolę. O tym, że nie potrafiła wyrzucić go z głowy, choć naprawdę się starała. O tym, że bezustannie o nim myślała, nawet jeśli nie chciała. I o tym, że widziała go za każdym razem, kiedy zamykała oczy.

A minął już tydzień. Albo tylko tydzień.

Opadła z powrotem na oparcie niewygodnego fotela i zarzuciła nogę na nogę.

– Istnieją tysiące miejsc, w których wolałabym właśnie być – powiedziała w końcu, gdy udało jej się zepchnąć w dalsze zakamarki umysłu wspomnienia związane z tym przerażającym mężczyzną. – Na przykład Karaiby. Impreza. Moje mieszkanie. Nawet dom rodzinny. Wszędzie, byle nie tu.

Amanda uśmiechnęła się, unosząc tylko lewy kącik ust.

– To zrozumiałe – odpowiedziała natychmiast łagodnym tonem dobrej osoby, po czym przełożyła zeszyt do drugiej ręki. – Niestety los nas związał i to twoja jedyna szansa, żeby sobie pomóc. Niedługo muszę przedstawić wyniki terapii. Wiesz, że sporo od tego zależy.

Oczywiście, że wiedziała. Nawet za dobrze. Cała jej przyszłość została położona na szali. To, jak miało dalej potoczyć się życie Carmen, zależało w ogromnej mierze od słów terapeutki. Mogła ją uratować lub całkowicie zniszczyć. Dlatego Carmen tak często przed nią grała, pokazując, że ma się świetnie. Nie mogła przecież odkryć, jak źle jej z samą sobą, że tak naprawdę silna kobieta, którą udaje, jest zaledwie maską kryjącą złamaną przez życie dziewczynę.

To jednak nie sprawiało, że Carmen miała ochotę opowiadać obcej osobie o tym, co zrobiła. Nie chciała wracać do najgorszych chwil swojego krótkiego życia. Nie mogła sobie na to pozwolić, ponieważ kolejny raz sprowadziłaby na siebie lawinę poczucia winy, smutku oraz żalu. Samo wspomnienie tamtego wydarzenia wywoływało dreszcze i sprawiało, że miała ochotę zwymiotować z nerwów.

– Ja… Po prostu… – zaczęła niepewnie, gubiąc się we własnych myślach. Przejechała dłonią po zmęczonej od zmartwień twarzy i ponownie spojrzała na Amandę. – Wiem. I opowiem o tym. Potrzebuję tylko czasu. Ciężko zrzucić taką bombę.

Kobieta kiwnęła głową na znak zgody, po czym obie przypieczętowały tę niepisaną umowę nikłymi uśmiechami. Carmen poczuła jednak, że wcale tego starcia nie wygrała, gdy Amanda bez słowa wyrwała ze środka zeszytu kartkę, którą później podała dziewczynie wraz z eleganckim długopisem. Carmen okręciła go w dłoni. Automatycznie przewróciła oczami, dostrzegając niewielki napis „Clark” oraz logo firmy.

Typowa zagrywka jej ojca.

– Pozwól, że jednak zostaniemy trochę w tym temacie.

Oczywiście, pomyślała Carmen. Jakżeby mogła nie pozwolić?

– Napisz na kartce wszystkie uczucia, jakie towarzyszyły ci tamtego dnia.

Wiele wtedy czuła. Głównie procenty szumiące w głowie. A poza tym złość. Zbyt dużo złości jak na tak drobne ciało. Może odrobinę zazdrości. I jak zawsze ogromną potrzebę ratowania kogoś, na kim jej zależało. Westchnęła, niepotrzebnie zgadzając się na wykonanie zadania. Założyła pasmo rudych włosów za ucho, zacisnęła wargi i pochyliła się nad kartką.

Nagle odniosła dziwne wrażenie, że wyrzuciło ją z rzeczywistości, jakby była błędem. Czuła się w świecie jak intruz. Widziała tylko biały papier, na którym niezgrabnie rysowała pionowe kreski, a to z niezrozumiałego powodu strasznie ją zmęczyło, więc przymrużyła na moment powieki. Kiedy po upływie kilku sekund na nowo otworzyła oczy, wciąż siedziała w tym samym miejscu, ale powietrze wydawało się znacznie chłodniejsze, choć słońce zaglądało do środka przez uchylone okno. Zamrugała szybciej, zaskoczona faktem, że jakimś cudem udało jej się zapełnić całą kartkę. Przekrzywiła szyję, żeby lepiej widzieć, ponieważ na papierze powtarzało się osiem liter.

Razem łączyły się w wyraz, którego nigdy dotąd nie znała, więc nie potrafiła go rozszyfrować. Brzmiał jak magiczne zaklęcie zwiastujące przekleństwo.

Malachai.

Czy to możliwe, że sama to napisała? Bez niczyjej pomocy? Bez znajomości znaczenia tego słowa? Już je gdzieś widziała czy wymyśliła? Przeszedł ją dreszcz. Zupełnie tak, jakby jakaś niewidzialna siła chwyciła ją za ramię, pozostawiając po sobie tylko paraliżujące uczucie mrozu. Z wrażenia upuściła długopis i prędko rzuciła spojrzeniem za siebie. Pusto. Tylko kot z obrazu na ścianie bacznie ją obserwował.

– Przepraszam – mruknęła do kobiety, po czym w ułamku sekundy podniosła się do pionu. Musiała stamtąd jak najszybciej wyjść, bo chyba powoli traciła zmysły. Czuła się w tym miejscu coraz gorzej. Jakby tam nie pasowała. Jakby jej tam nie chciano. Albo gorzej – jakby ktoś przywoływał ją ku sobie.

Amanda powiodła za nią zaskoczonym wzrokiem, gdy Carmen zgarniała z podłogi swoją czerwoną torebkę.

– Muszę już iść – oznajmiła słabym głosem. – Właśnie sobie o czymś przypomniałam.

Kłamała, nietrudno było to zauważyć. Wiedziała o tym zarówno Carmen, jak i terapeutka, która mimo to pozwoliła jej wyjść. Carmen odetchnęła z ulgą, chwytając za klamkę. Otworzyła drzwi, postawiła zaledwie jeden krok i momentalnie się cofnęła, odbijając się od czegoś twardego. Zadarła podbródek, by dojrzeć, co stanowi przeszkodę.

A raczej „kto”.

Serce podeszło jej do gardła – chciała je wyciągnąć i wyrzucić z całym tym strachem, którym ociekało. Stał przed nią. Dokładnie tak, jak go zapamiętała. Nie dostrzegła zbyt wielu szczegółów mogących bardziej zobrazować jego twarz, jakby się przed nią chował. Ale widziała dokładnie te pamiętliwe oczy lśniące każdym odcieniem grzechu oraz uśmiech, który momentalnie zmroził ją całą.

Patrzył na nią jak na jedną ze swoich ofiar. Wygłodniale. To było tak intensywne doznanie, że aż poczuła gwałtowny ścisk żołądka. Spróbowała uciec w głąb pomieszczenia, ale błyskawicznie zacisnął palce na jej nadgarstku, ciągnąc ją w swoją stronę. Ten uścisk palił żywym ogniem. Była pewna, że zostawi po sobie mroczne znamię. Poczuła na skórze zły dotyk.

Dotyk samej śmierci.

Pisnęła cicho, kuląc się w sobie. Zacisnęła szczelnie powieki z nadzieją, że w ten sposób przed nim ucieknie. I nagle solidny niczym kajdanki uchwyt zelżał. Wokół zrobiło się spokojniej, a jej serce przestało odbijać się od żeber, chcąc popełnić samobójstwo. Rozchyliła usta, nabierając w płuca więcej powietrza. Odliczyła w myślach do trzech i otworzyła oczy.

Carmen Clark nadal siedziała na krześle przed swoją terapeutką, ściskając w spoconej i sztywnej dłoni długopis.

Nie rozumiała, co się stało. Jakim cudem to wydawało się tak realne? I dlaczego wciąż czuła na nadgarstku niepokojący ból? Śladu nie było, ale dla pewności i tak przejechała opuszkami palców po miejscu, które rzekomo ściskał tamten chłopak. Zjechała wzrokiem na kartkę. Wciąż widniał na niej ten sam napis. I właśnie wtedy coś do niej dotarło.

Czy to możliwe, aby to było jego imię?

Czy jej najgorszy koszmar właśnie tak się nazywał?

Carmen nie znała odpowiedzi na pytania, które zaczęły szturmować jej umysł. W tamtej chwili była pewna jedynie tego, że to wcale nie koniec.

Ponieważ był to zaledwie początek jej końca.

Końca, jakiego nigdy dotąd sobie nie wyobrażała.

To była długa sesja. Wydawała się trwać znacznie dłużej niż zwykle, choć na zegarze odliczyło się równe sześćdziesiąt minut. I kiedy Carmen wreszcie opuściła gabinet, poczuła, jak bardzo jest zmęczona. Odniosła wrażenie, że przez palce przeleciało jej kilka lat. Dla upewnienia się, że wciąż jest starą, złą sobą, spuściła głowę i wbiła wzrok w rude kosmyki włosów, sprawdzając, czy przypadkiem nie osiwiała.

Ruszyła żwawym krokiem i cudem wysiliła się na przyjazny uśmiech do recepcjonistki. Stukot jej szpilek rozbrzmiewał na korytarzu, mieszając się z dźwiękami dochodzącymi ze źle nastawionego radia. Przystanęła, bo przez bałagan w głowie przebiły się dwa znaczące słowa, które niemal wbiły ją w ziemię.

Morderstwo.

Podpalenie.

Świat nagle zawirował. Uleciało z niej powietrze, więc przytrzymała się lady, by nie paść na ziemię. Przycisnęła dłoń do czoła, które wydało się rozpalone. Odczekała paręnaście sekund i unikając ciekawskich spojrzeń, wyszła z budynku. Patrzyła pod nogi, nie przed siebie, idąc w prostej linii. Była tak skupiona na swoich chaotycznych myślach oraz na kolejnej fali pytań, jaka pojawiła się w głowie, że nie zorientowała się nawet, w którym momencie ktoś do niej dołączył.

Wzdrygnęła się, czując na ramieniu czyjś dotyk.

Odruchowo zamachnęła się torbą, która z hukiem odbiła się od obcego ciała. W odpowiedzi usłyszała stłumiony jęk, a zaraz po tym radosny śmiech. Brzmiał znajomo.

– Jezu, co ty taka nerwowa ostatnio? – sapnął Cameron, rozmasowując dłonią bok brzucha, co świadczyło o tym, że właśnie w to miejsce trafiła Carmen. Nie umiała go przeprosić, choć czuła, że powinna. Na szczęście nie wyglądał na obrażonego. Jego zielone, kocie oczy zaszły łzami rozbawienia, od których ładnie lśniły, a usta formowały się w szczerym uśmiechu.

Wzruszyła tylko ramionami w ramach odpowiedzi.

– Co tu robisz, Cam? – westchnęła i rozejrzała się podejrzliwie wokół. Stali przy parkingu; od razu oślepiły ją światła jego czerwonego auta. – Nie szlajasz się z kumplami jak zawsze?

James machnął ręką, wydymając dolną wargę, jakby go tymi słowami uraziła.

– Pomyślałem, że cię odbiorę, żebyś nie musiała tłuc się pociągiem – oznajmił, szczerząc się od ucha do ucha. Nie poznawała go. Czym sobie na to zasłużyła? Nie miała pojęcia, ale wydawało jej się, że James nie robił tego bezinteresownie. Był od niej starszy zaledwie o trzy lata, więc zdążyła go rozpracować. Nauczyła się o nim przede wszystkim tego, że jeśli wyciągał do kogoś pomocną dłoń, zazwyczaj liczył, że otrzyma coś w zamian. Ale co tym razem mogła mu ofiarować? Nie zamierzała jednak w tym grzebać. Gdy gestem dłoni zasugerował, by się ruszyła, wsiadła do samochodu, a on tuż za nią.

Nie odezwała się słowem nawet wtedy, kiedy ruszyli wąskimi ulicami miasta. Czuła na sobie palące spojrzenie brata, które powoli doprowadzało ją do szału, więc odwróciła do niego twarz i uniosła wyczekująco brwi.

– Pomogło? – spytał, najpewniej nawiązując do wizyty u terapeutki. Tylko ją tym wzburzył, więc na moment zacisnęła usta w wąską linię, by uspokoić myśli, nim się odezwie.

– Nie. Nie pomogło – westchnęła załamana. Oparła głowę o szybę, tępo wpatrując się w uciekający krajobraz. Jak na złość w tym temacie tylko on mógł ją zrozumieć. – Jak mam o tym opowiedzieć, Cam?

Naprawdę chciała poznać rozwiązanie tej zagadki, której nie potrafiła rozwikłać od miesięcy. Może wtedy byłoby jej znacznie łatwiej.

Tym razem to ona przyglądała się prawemu profilowi twarzy brata. Był całkowicie skupiony na drodze, przez co spinał szczękę. Brązowe włosy odstawały w każdą możliwą stronę, tworząc artystyczny nieład, a srebrny kolczyk w uchu lśnił w ostatnich promieniach słońca. Był młodszą kopią ich ojca. James Cameron Clark był całkowitym przeciwieństwem Carmen, która przy nim czuła się po prostu zimna i nijaka.

– Jakby to nie była nasza historia – odpowiedział ze stoickim spokojem, poruszając przy tym szczupłymi ramionami. – Wiem, że cię to męczy.

– A ciebie, Cam? – spytała natychmiast. – Zachowujesz się tak, jakby…

– Widzisz, robaczku, jeśli o czymś nie myślisz, nie musisz się tym zamartwiać – przerwał siostrze. Wolał zgasić tę rozmowę niż znów odtwarzać w głowie przebieg tamtej feralnej nocy, która zmieniła ich na zawsze.

Carmen roześmiała się nerwowo. To było idealne hasło pasujące do Jamesa – mogłoby stanowić jego definicję, bo zazwyczaj mało się czymkolwiek przejmował. Nawet ważnymi sprawami. Na co dzień wolał je olewać z nadzieją, że jeśli będzie robił to wystarczająco długo – znikną. Jak w jego pamięci.

– …jakby nie była twoją dziewczyną – dodała mimochodem, żeby sprawdzić jego reakcję.

James przymknął usta.

– Bo nią nie była – burknął z irytacją, torpedując Carmen ostrym wzrokiem. – Chciała odejść, pamiętasz? Do innego.

Postanowiła zamilknąć, bo co mogłaby odpowiedzieć? Że dał Selene sporo powodów, by zostawić go w cholerę? Wyciągnęła telefon i pośpiesznie wpisała w wyszukiwarkę zlepek ośmiu liter, które nie chciały wylecieć jej z głowy. Szukała znaczenia – najpierw natknęła się na informację, że to imię proroka, później znalazła coś ciekawszego. „Mój anioł” głosiła najprostsza definicja.

Anioł śmierci, dodała w myślach.

Uniosła głowę i spięła się momentalnie, gdy dotarło do niej, że wcale nie wracają do domu. Samochód skręcił w dzielnicę, w której widziała tamtą straszną scenę, więc automatycznie wcisnęła się mocniej w fotel. Rozpaczliwie rzucała spojrzeniem po ulicach, szukając w przypadkowych osobach znaków szczególnych tamtych trzech chłopaków. Nerwy zalały ją całą, wypierając umiejętność racjonalnego myślenia. Serce podeszło jej do gardła, a żołądek zawiązał się w ciasny supeł bólu.

– Co tu robimy? – spytała szybko, oblizując usta, które nagle stały się suche, jakby cała woda z jej organizmu wyparowała. Odruchowo zablokowała drzwi i choć narobiła przy tym niezłego hałasu, James nie odwrócił wzroku od drogi.

– Mój kumpel tu pracuje. Chciałem go odwiedzić – wyjaśnił, zerkając przelotnie na niewielką, wyblakłą już literkę „C”, która zdobiła jego środkowy palec. Carmen miała dokładnie taką samą. Podobnie jak ich ojciec. Ten tatuaż był jak znak rozpoznawczy Clarków. – Mówiłem ci o tym, pamiętasz?

Nie pamiętała, bo przez ostatnie dni obawiała się własnego cienia, przez co była nieobecna jak nigdy wcześniej.

– Nie? – Zdziwiła się. – Nie mówiłeś.

– Nie? – powtórzył za nią. – To mówię teraz.

– A jestem ci do tego potrzebna, bo…? – mruknęła zdziwiona i jednocześnie zrezygnowana.

– Bo zrobiłaś się straszną nudziarą. Wyjdź do ludzi, Carmen! Oni nie gryzą!

Oni tylko połykają w całości, pomyślała. Wcisnęła się w fotel i milczała, dopóki nie dojechali na miejsce. Wmawiała sobie, że może Cameron ma rację. Zdziczała, odkąd pojawiła się po zmroku w nieodpowiednim miejscu. Unikała kontaktu z innymi, tylko zamykała się w swoim pokoju, bo był bezpieczną przystanią wolną od potworów.

Kiedy wysiadła z samochodu, na dworze było już ciemno, a jedyne źródło światła stanowiła latarnia, której żarówka cały czas mrugała, przywodząc na myśl mrożące krew w żyłach sceny z horrorów. Z każdej strony otaczały ją obskurne, nieodświeżone kamienice oraz mury ozdobione graffiti. Na jednym z nich widniało hasło pobudzające wyobraźnię – „piekło jest puste, a wszystkie bestie są tutaj”. Po ulicy echem niosły się doniosłe głosy mężczyzn zmieszane ze śmiechem, choć Carmen nie dostrzegła w okolicy nikogo.

Miała ochotę wziąć nogi za pas i uciekać w siną dal, jednak zmusiła się do tego, by ruszyć za bratem. James otworzył przed nią drzwi, ale nim przekroczyła próg, zajrzała do środka przez dużą szybę, która eksponowała wszystko, co działo się w środku.

W salonie były tylko dwie osoby. I w oczy Carmen od razu rzucił się jeden z chłopaków. Akurat wciągał na siebie śnieżnobiałą koszulkę, a następnie bardzo powoli narzucił na barki ciemnobrązową skórę, uważając przy tym, by nie podrażnić świeżego tatuażu na ramieniu. W ułamku sekundy zauważyła gumkę od bokserek, która wystawała spod zwisających z tyłka jasnych dżinsów. Chłopak szybko podciągnął je za szlufki, poprawił pasek ze złotą klamrą, a później nasunął na nos okulary z ciemnymi szkłami, chociaż słońce już dawno zaszło.

James sprowadził ją z powrotem na ziemię, gdy delikatnie szarpnął ją za ramię. Zamrugała mocno z nadzieją, że to pomoże jej się ogarnąć. Weszła do środka tuż za bratem, choć w przeciwieństwie do niego nie zrobiła tego w tak spektakularny sposób, bo on wszedł do lokalu jak stały bywalec. Nie wiedziała, jak powinna się zachować, więc tylko przystanęła przy Cameronie z krzywym uśmiechem.

Chłopak przeglądał się w lustrze, podziwiając nowy tatuaż. Z tej odległości mogła dojrzeć, że był to zgrabny, prosty napis, który głosił „family first”. Niesforne kosmyki jasnych włosów chłopaka opadały, przysłaniając lewą część surowej twarzy. Odwrócił głowę, kiedy tylko drzwi za Carmen się zamknęły. Nie widziała jego oczu, ale czuła, że patrzył prosto na nią.

Zdecydowanie za długo.

– Nie pierdol, że wróciłeś! – odezwał się obcy głos.

Carmen przesunęła wzrokiem po pomieszczeniu, lokalizując właściciela tego przyjemnego głosu. Siedział na obrotowym krzesełku bez oparcia, trzymając w dłoni maszynkę do robienia tatuaży, którą powoli czyścił. Jego włosy były krótko przystrzyżone, zaledwie na milimetry, i miały niemal platynowy odcień współgrający z jasną cerą. Rękawy ciemnoszarej bluzy podciągnął pod łokcie, eksponując wytatuowane ramiona.

– Wow. Myślałem, że tym razem wcięło cię na dobre – dodał jeszcze ze szczerym uśmiechem, nim James zdążył zareagować. – Przyszedłeś znów wkraść się w łaski…

James, który w tym czasie usiadł na krześle naprzeciwko kolegi, zarzucając nogę na nogę, szturchnął Cartera w kolano na znak, żeby nie kończył. Później, by nie dać po sobie poznać, że nieco się zdenerwował, pochylił się, by móc zerknąć na wzorniki i kolorowe tusze. Oderwał się od tej czynności, kiedy usłyszał za plecami wymowne chrząknięcie siostry.

– Racja – mruknął bardziej do siebie niż do nich. Odwrócił się przez ramię i wskazał dłonią na Carmen, zachęcając ją tym samym, by podeszła bliżej. Wolała jednak bacznie im się przyglądać, jakby dzięki temu mogła rozpracować tę dziwną rozmowę. – Wcześniej chyba nie było okazji, żebyście się poznali. To moja siostra – wyjaśnił, po czym przeniósł rękę w kierunku kolegi – a to Carter.

Carmen uśmiechnęła się krzywo, machając ręką na powitanie, choć zrobiła to bez entuzjazmu. W tej samej sekundzie Carter zadarł głowę, dzięki czemu ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy. Nie rozumiała tej nagłej zmiany w jego zachowaniu. W mgnieniu oka przestał się uśmiechać, a na wąskie usta wypełznął nieprzyjazny grymas. Patrzył na nią intensywnie, niemal jak zahipnotyzowany, i niekontrolowanym ruchem trącił przedmioty na stoliku.

W momencie, w którym czarny tusz wylał się na jego szare, dresowe spodnie, jęknął:

– O cholera!

Nie wiedziała, czy była to reakcja na ubrudzenie ciuchów, czy na jej widok. Nie zastanawiała się nad tym, ponieważ tuż obok niej zjawił się blondyn w okularach zaalarmowany dziwnym zachowaniem kolegi. Minął ją z obojętną miną. Oparł tyłek o parapet, ponownie poprawił klamrę paska i skrzyżował ramiona na torsie. Czuła, jak przy tym skanował ją wzrokiem, jakby była wybiegowym zwierzakiem.

– Powinnaś stąd wyjść. – Dobiegł do niej beznamiętny, zachrypły głos i wiedziała, że nie należał ani do Jamesa, ani do Cartera. Miała wrażenie, że tylko ona usłyszała te słowa i przez krótki moment była w stanie uwierzyć, że sobie to wymyśliła. Dopóki ponownie się nie odezwał równie niskim tonem:

– To nie miejsce dla dziewczyn takich jak ty.

Czyli jakich?, pomyślała, tłumiąc w sobie śmiech. Zepsutych?

– Słucham? – spytała oburzona, kiedy powróciła do niej pewność siebie. W przypływie śmiałości odwróciła się i spojrzała na niego, mrużąc powieki. Linia jego szczęki była perfekcyjnie zarysowana i wydawało się, że przecięłaby papier. Policzki nieznajomego lekko się zapadały, przez co twarz przypominała trochę podobizny wyryte w skałach. Włosy nadal opadały mu na twarz, ale mimo tego dostrzegła cień uśmiechu na ustach.

– Wybacz, Holden czasami nie potrafi się zachować – odezwał się Carter, zwracając na siebie uwagę. Znów wyglądał na miłego chłopaka, choć w jego zielonych oczach tliła się niepewność. Holden rzucił mu wymowne spojrzenie, jakby chciał bez słów wymienić się z nim spostrzeżeniami.

Carter wiedział doskonale, co zaprzątało Holdenowi głowę. Ale nie mógł nic zrobić, ponieważ na działanie było już za późno.

Drzwi wejściowe otworzyły się szeroko, odbijając się ze skrzypnięciem od ściany, pozwalając, by do środka dostało się chłodne powietrze. A wraz z nim przez próg przeleciało bezwładne ciało, które poturlało się aż pod nogi Jamesa, który momentalnie podniósł się do pionu. Minęło kilka sekund w przerażającej ciszy, zanim wokół rozległ się stukot butów, a zaraz po tym w pomieszczeniu pojawiła się jeszcze jedna osoba, na widok której Holden rzucił pod nosem wiązankę przekleństw.

Nowo przybyły najpierw zacisnął zakrwawione palce na futrynie, pozostawiając po sobie czerwone ślady, a dopiero później wyłonił się z cienia. Pewnym, ciężkim krokiem ruszył w głąb pomieszczenia, bujając się na boki, jakby odtwarzał w głowie jakąś melodię. Zatrzymał się niecały metr od ledwie przytomnej postaci. Postawił jedną nogę w tył z zamiarem wymierzenia kopniaka.

– Przestań! – krzyknął Carter drżącym głosem, zagradzając mu drogę. Stanął przed nim sztywno z uniesionymi ku górze dłońmi, po czym szepnął: – Nie jesteśmy sami.

To wystarczyło, by go pohamować. I przy okazji zbić z tropu.

Niechętnie oderwał tępe spojrzenie od ofiary i rzucił nim dookoła, aż jego niebieskie oczy spoczęły na twarzy Carmen, która próbowała pohamować drżenie brody. Dokładnie przyglądała się niemal czarnym, potarganym włosom, pustym ślepiom bez cienia emocji i ustom, które jak na zawołanie wygięły się w chłopięcym uśmiechu. Ale nie to było najgorsze. Najbardziej sparaliżował ją widok śladów krwi na młodej, oliwkowej twarzy. Gapiła się w niewielkie rozmazane kropelki, jakby mogła tym wzrokiem sprawić, że wyryją się w skórze na dobre. A on najwyraźniej to wyczuł, bo przejechał po policzkach rękawem bluzy, która również miała na sobie czerwone smugi.

– Sorka – mruknął. – Tylko się zgrywamy.

Carmen pragnęła jak najszybciej uciekać, ale jej nogi odmawiały posłuszeństwa, jakby nie miała nad nimi kontroli. Dlatego tylko stała jak zaklęta i obserwowała z zafascynowaniem, jak pochylał się nad nieznajomym, po czym złapał go za fraki i siłą podniósł do pionu. Poklepał mężczyznę po ramieniu w kumpelskim geście i od niechcenia odstawił go na wolne miejsce obok Jamesa. Więcej się nie odezwał.

Skończył lustrować ją gorącym spojrzeniem i kiwnął porozumiewawczo głową do Holdena, nie zapominając przy tym uśmiechnąć się w charakterystyczny sposób. Na ten widok Carmen poczuła mdłości. Zauważyła jeszcze, że puścił oczko do jej brata, co całkowicie ją zaskoczyło. Zupełnie tak, jakby nieźle się znali.

Holden jak na polecenie odepchnął się od parapetu i ruszył za szatynem. Nim jednak dorównał mu kroku, zatrzymał się przy dziewczynie. Zsunął okulary do połowy nosa i spojrzał na nią oczami ciemnymi jak atramentowe niebo.

– Uciekaj – szepnął z troską.

Spuściła wzrok i dopiero wtedy dojrzała tatuaż w kształcie krzyża na jego dłoni. To był ostatni element, który pozwolił jej ułożyć w całość układankę. To byli oni. Wszystko wewnątrz niej doskonale o tym wiedziało, ale próbowała temu przeczyć. Dłużej nie mogła ciągnąć oszukiwania samej siebie. Miała przed sobą dowód.

Holden wyminął ją, a ona wciąż stała jak słup soli. Nie mogła ruszyć nawet palcem – tak bardzo sparaliżował ją strach. Do tego czasu lubiła myśleć, że niczego się nie boi, że jest twarda i bez serca, jednak wtedy zrozumiała, że jej największym lękiem był chłopak, który jednym groźnym uśmiechem niszczył ją tak, jak jeszcze nigdy nie była zniszczona.

I jak na złość w całym tym roztargnieniu wyhaczyła jego spojrzenie, nim zniknął w drugim pomieszczeniu razem z Holdenem. To było jak ostatnie ostrzeżenie.

– Ja… Ehm… Muszę wyjść – wydusiła tylko łamiącym się głosem. Nawet nie spojrzała na brata. Odwróciła się i wybiegła na zewnątrz, jakby brała udział w wyścigu. Przez chwilę słyszała za sobą jego wołanie i prośby, by zaczekała, ale nie chciała go dłużej słuchać. Nogi same prowadziły ją w nieznanym kierunku. Rozejrzała się rozpaczliwie po okolicy, której nawet nie kojarzyła, a co za tym idzie, nie czuła się w niej ani trochę bezpiecznie. Wręcz przeciwnie, miała niepokojące wrażenie, że utknęła w pułapce bez wyjścia. Wszystkie światła w kamienicach były wyłączone, jakby całe miasto nagle w strachu poszło spać. Chciała się rozpłakać z bezradności, jednak z całej siły próbowała tego uniknąć.

Carmen Clark uwielbiała tłumić w sobie emocje.

Zaczęła biec w nieznanym kierunku, a w międzyczasie bombardowała brata niezliczoną ilością wiadomości, które nie miały najmniejszego sensu. Zatrzymała się na rogu dwóch ulic, by James mógł ją bez problemu znaleźć. Wydawało jej się, że uciekła wystarczająco daleko, dlatego pozwoliła sobie wreszcie odetchnąć z ulgą. Docisnęła dłoń do drżącej piersi, łapiąc w płuca spore ilości powietrza.

Słysząc niepokojący szelest, ponownie rzuciła spanikowanym spojrzeniem wokół. Czuła strach, który bił w niej niczym drugie serce, gdy wsłuchiwała się w towarzyszącą jej ciszę. Słyszała dokładnie swój oddech, który zaczął się urywać, gdy ujrzała na horyzoncie wyłaniającą się z mroku postać. Zupełnie tak, jakby ciemność oddała światu swoje potomstwo o ludzkich kształtach. Nie dało się go nie zauważyć – mężczyzny, który dorobił się charakteru. A do tego miał w sobie ten ukryty smutek.

Zamknęła oczy i pokręciła głową.

Powtarzała w myślach, że to tylko sen lub nierealna wizja, która za moment minie.

Ale nic takiego się nie stało, ponieważ był to jej najgorszy koszmar, który dział się naprawdę, a ona odgrywała jedną z dwóch głównych ról.

4.

Wszystko w głowie Carmen krzyczało, że to on.

Koszmar w ludzkiej skórze, z którym musiała się wreszcie zmierzyć.

Nabrała w płuca gwałtowny haust powietrza, jakby to był pierwszy i zarazem ostatni oddech, na jaki zasłużyła. Strach paraliżował każdy jej zmysł, przez co znowu nie mogła się poruszyć. Odniosła wrażenie, że wrosła w ziemię już na dobre, zapuszczając korzenie tak głęboko, jak stare drzewo, którego nie da się przesadzić. W ciszy i bezruchu obserwowała, jak dystans między nimi zmniejszał się w zastraszającym tempie, aż wreszcie chłopak znalazł się tak blisko, że bez problemu mógłby ją złapać.

Ale tego nie zrobił.

Smuga światła z mieszkania jednej z kamienic padła prosto na jego twarz, tworząc na niej szachownicę światła i cienia. I wcale nie wyglądał tak strasznie, jak zapamiętała. A może tylko sprawiał takie wrażenie. Ciemne włosy pozostawił w nieładzie, jakby niedawno zmierzwił je w roztargnieniu ręką. Tym razem uśmiechał się – niegroźnie, wręcz chłopięco, dzięki czemu w policzkach formowały się ledwie zauważalne dołeczki. Przypominał upadłego anioła. Był niemal nienaturalnie przystojny, niezapominany. Tylko w jego oczach wciąż pozostawało coś niepokojącego. Coś, co idealnie nadawało się do odegrania roli sadysty, mordercy, a przede wszystkim samego Lucyfera.

Z pewnością był jak przedwczesna zapowiedź śmierci. Już jednym spojrzeniem sprawił, że przez głowę przeleciały jej wszystkie klatki z nędznego życia, a potem zobaczyła w odbiciu niebieskich oczu swoje martwe ciało w kałuży krwi. Tyle miało po niej pozostać.

Z tą okropną wizją Carmen przymknęła powieki, zebrała się w sobie i zrobiła krok w tył.

– Twój samochód stoi po drugiej stronie budynku – odezwał się nagle, burząc grubą ścianę milczenia, która stanowiła ostatnią przeszkodę między nimi. Brzmiał nieco inaczej, niż sobie to wyobrażała. Znacznie łagodniej i spokojniej, a jego głos nie był przesiąknięty złowieszczą chrypą.

Kiwnęła głową na znak, że zrozumiała.

– Czekam na kogoś – mruknęła zbywająco, po czym zerknęła przez ramię z nadzieją, że na horyzoncie pojawi się jej brat. Niestety natknęła się tylko na swój cień, na którym było widać, jak bardzo się trzęsła. Nie wiedziała, czy to przez mróz, który ją przeszył, czy po prostu ze strachu. Splotła ramiona pod piersiami, kuląc się w sobie, jakby dzięki temu miała zniknąć. W odpowiedzi chłopak wyszczerzył się, ukazując rządek zębów, z których jeden szczególnie się wyróżniał, bo przypominał kieł brutalnego zwierzęcia. Mógłby z łatwością rozciąć aortę.

– Ja też – odpowiedział, poruszając swobodnie ramionami, a w myślach dodał: na ciebie. Ale o tym nie musiała wiedzieć. Jeszcze. Wsunął dłonie do kieszeni dżinsów, szukając breloczka, który zgubiła. – Poczekamy razem?

Carmen zwróciła oczy ku czarnemu niebu. Za jakie grzechy?, miała ochotę wydzierać się do osoby na górze, ale odpowiedź była oczywista. Miała na sumieniu wiele, w tym jeden poważny grzech, i powoli uświadamiała sobie, że może on, ten mroczny chłopak, był adekwatną do tego uczynku karą.

– Sorka. Gdzie moje maniery? – kontynuował, drapiąc się po czubku głowy, jakby było mu głupio, że popełnił taką wtopę. Później docisnął dłoń do mostka i dorzucił wesoło: – Cześć, jestem Kai.

Ponownie uleciało z niej całe powietrze, gdy te trzy literki składające się na jego imię wbiły się do umysłu niczym gwoździe do trumny. Było w nich coś owianego tajemnicą, przez co nie potrafiła skupić się na niczym innym. Analizowała je długo, bo brzmiały dość znajomo, nim wpadła na rozwiązanie zagadki.

– Kai jak… Malachai? – Niemal wypluła te słowa, jakby były trucizną, którą przez przypadek połknęła. Miała wrażenie, że wyobraźnia płata jej figle, że utknęła w serialu lub filmie, grając bohaterkę z nadprzyrodzonymi mocami. Bo jaka była szansa na to, że w głowie Carmen to imię pojawi się zupełnie znienacka?

Skrzywił się, słysząc to, w jaki sposób wypowiedziała zlepek ośmiu liter.

– Wystarczy Kai – burknął, przy czym zabrzmiał znacznie mroczniej. Mimo tego kulturalnie wyciągnął do niej dłoń, ale nie była w stanie jej uścisnąć. Na jego twarzy pojawił się grymas, a w oczach zalśnił cień rozczarowania. Odniosła wrażenie, że staje się coraz bardziej roztargniony i zirytowany.

Zapadła krępująca cisza.

Carmen czuła, jak ślizgał się wzrokiem po jej sylwetce, jakby była ofiarą, którą zamierzał pożreć. Widziała to w jego oczach. Ten niepohamowany głód i chęć dominacji, a oprócz tego wrodzoną pewność siebie, która mogłaby zawładnąć całym światem. Obserwował długie, ogniste włosy, które z powiewem wiatru wpadały jej do ust i plątały się na rzęsach. Usta podkreślone czerwoną szminką. Zielone tęczówki pełne lęku, który dawał mu poczucie przewagi.

Ona natomiast ponownie rozejrzała się niecierpliwie na boki, bo zabrakło jej śmiałości, by dłużej mu się przyglądać – jakby jego widok mógł wypalić oczy. W oddali zarysowała się męska sylwetka, która truchtem zmierzała w ich kierunku. Gapiła się w to jedno miejsce z nadzieją, że przyśpieszy czas. Pozwoliła sobie odetchnąć z ulgą, kiedy dotarło do niej, że to Holden.

Zjawił się niczym anioł stróż.

– Ładnie cię proszę, Kai, jeden krok w tył! – rzucił w przestrzeń na moment przed tym, jak sam wcisnął się między nich, udając ścianę. Dla pewności ulokował dłoń na ramieniu brata, żeby w razie potrzeby łatwo go powstrzymać. Dyszał ciężko, jakby przebiegł znacznie dłuższy dystans niż w rzeczywistości, a kosmyki blond włosów niemal całkowicie przysłoniły jego surową, wygiętą w grymasie niezadowolenia twarz. Odgarnął je do tyłu wolną ręką.

Malachai posłusznie wykonał polecenie brata i bawiąc się w najlepsze, uniósł dłonie na wysokość piersi w aktorskim popisie.

– Wyluzuj, Hol – mruknął, po czym strzepnął z siebie dłoń blondyna. Kiedy sięgał do kieszeni spodni, patrzył prosto w oczy brata tak, jakby chciał odczytać jego następne ruchy. Natrafił na foliowe papierki, opakowanie gum do żucia i klucze do domu, nim poczuł między palcami breloczek. – Chciałem tylko zwrócić jej własność.

Dyskretnym kiwnięciem brody wskazał na Carmen, która przyglądała im się z szeroko otwartymi oczami. Podrzucił breloczek w powietrzu, kierując go prosto w dłonie dziewczyny i z nonszalanckim uśmiechem spytał:

– To twoje, prawda?

Carmen chwyciła zawieszkę w ostatniej chwili. Obróciła przedmiot w dłoniach, przyjrzała mu się z każdej strony i z wrażenia otworzyła usta. W tamtej chwili nie przejęła się nawet czerwoną smugą na krawędzi, ponieważ w głowie miała tylko jedno pytanie.

Jakim cudem to trafiło w jego ręce?

Nie potrafiła się jednak odezwać, choć pragnęła poznać odpowiedź. Z błyskiem lęku w wąskich źrenicach zerknęła na równie zdezorientowanego Holdena. On najwyraźniej też nie rozumiał, jak do tego doszło.

– Och, zapomniałem – odezwał się ponownie Kai. Zrobił krok w przód, zmniejszając dzielący go od brata dystans, dzięki czemu mógł zacisnąć palce na jego ramieniu, wbijając je boleśnie w ciało. Poczekał na moment, w którym Holden obdarzy go spojrzeniem. Dopiero wtedy pochylił się do niego tak, że ich twarze znajdowały się na tym samym poziomie i szepnął:

– Wiadomość z ostatniej chwili: prześcignąłem cię.

Holden patrzył na Kaia w taki sposób, jakby nie docierało do niego nic prócz bicia serca.

– Sorka, Hol – westchnął z udawanym smutkiem. – Jest moja.

Jednym niesamowicie szybkim i sprawnym ruchem odepchnął brata tak, że ten całkowicie nieprzygotowany na taki obrót wydarzeń zatoczył się w tył. Kai zyskał przewagę. Miał krótką drogę, na końcu której czekała na niego słodka nagroda. Ruszył prosto na Carmen. Było w nim coś nieludzkiego, kiedy sunął w jej kierunku niczym najstraszniejsza zjawa.

Instynktownie zaczęła się cofać. I jak na potwierdzenie jej domysłów, wszechświat udowodnił, jak bardzo jej nienawidził. Patrząc prosto w oczy, które zdawały się płonąć gniewem, zahaczyła obcasem o nierówną nawierzchnię. Runęła na asfalt, zdzierając skórę na dłoniach.

Kai syknął przez zaciśnięte zęby, jakby odczuł za nią ten ból.

– Pomogę ci wstać – zaproponował grzecznie. – Szkoda twoich pięknych rączek.

Zaraz po tym na jego ustach ponownie zagościł uśmiech, który pochodził prosto z piekła. Był już blisko. Wystarczyło, by się pochylił, złapał ją i rzeczywiście pomógł podnieść się do pionu, choć nie była pewna, czy w tych okolicznościach ustoi o własnych siłach. Ale Holden jak zawsze popsuł mu całą zabawę, ciągnąc go w tył. Później wyskoczył przed brata i naparł na niego, by zmusić go do ruszenia z miejsca, bo wydawało się, że zastygł jak przepiękny posąg.

– Idziemy – wycedził blondyn, a następnie zerknął za siebie na przerażoną dziewczynę. Była przesiąknięta strachem do tego stopnia, że choć powinna się podnieść i zwiać, nie mogła się do tego zmusić.

Malachai w odpowiedzi zarechotał – histerycznie, głośno i gardłowo, co tylko przyprawiło zmarznięte ciało Carmen o kolejne dreszcze. Z sercem podchodzącym do gardła i tętnem wysoko ponad normą obserwowała pełne zła oczy mężczyzny, które wbijały się w nią niczym sztylet.

– Możesz uciekać, ale przede mną się nie ukryjesz!

Jego głos niósł się po cichej okolicy. Słowa te utknęły w umyśle Carmen, gdzie odbijały się echem. Zupełnie tak, jakby już zawsze miała je pamiętać.

– Nie istnieje żaden sposób, byś zniknęła gdzieś, gdzie cię nie znajdę.

Zaśmiał się, ciężko oddychając. Bo chociaż stawiał niewielkie kroczki w tył, tak, jak chciał tego Holden, to wciąż napierał na brata, jakby za moment miał mu się wyrwać i dokończyć swoje dzieło. Widziała nadal jego zadowoloną twarz, choć stopniowo chowała się w cieniu, kiedy się oddalali. Z każdą sekundą ich sylwetki się zmniejszały, a mimo to wzdrygnęła się, gdy ciszę wokół przerwał niepokojący szept, odbijający się od ścian budynków.

– Dogonię cię, kochanie.

A kiedy to zrobię, pomyślał rozmarzony, przepadniesz. Na zawsze.

Zamknęła oczy, odcinając się od tych wydarzeń. Otworzyła je po paru sekundach, wmawiając sobie, że jest już zupełnie inną osobą – silną i nieustraszoną. Przewróciła się na kolana i powoli podniosła do pionu, bo nie mogła wstać w inny sposób. Kiedy w kącikach oczu zalśniły jej pierwsze łzy, oślepiło ją jasne światło. Odruchowo zakryła twarz ręką, gotowa bronić się przed jego atakiem.

– Wsiadaj, robaczku. – Słysząc znajomy głos, przejechała wierzchem dłoni po twarzy, ścierając z niej ostatnie oznaki po swoich słabościach. Robiła wiele, byle nie wyglądać na przestraszoną, choć jej białka nadal były zaczerwienione.

Gdy przyzwyczaiła się do światła, dostrzegła, że za kierownicą siedział Cameron.

Chciała odetchnąć z ulgą, ale ze stresu powietrze wciąż stawało jej w gardle. Pośpiesznie zajęła miejsce pasażera i zatrzasnęła za sobą drzwi. Trzy razy upewniła się, czy aby na pewno nikt z zewnątrz nie będzie w stanie ich otworzyć. Czekała, aż ruszą z miejsca, ale auto wciąż stało. James wrzucił bieg na luz, posyłając jej niepewne spojrzenie.

– Jedno pytanie. Szczera odpowiedź. Dobra? – mruknął bez przekonania. Kiwnęła głową, chociaż nie miała ochoty opowiadać, dlaczego jest w takim stanie. – Wpakowałaś się znowu w jakieś gówno?

Uniósł się. Może niepotrzebnie, ale wmawiał sobie, że po prostu się martwi. Postanowił się uspokoić, gdy ujrzał jej zaszklone oczy. Uśmiechnął się pokrzepiająco z nadzieją, że Carmen to odwzajemni. Nie doczekał się tego. Potrząsnęła natychmiast głową, bo nie potrafiła się odezwać, jakby niewidzialna siła ściskała ją za gardło.

– Dlaczego więc jesteś na celowniku Kaia Yordana?

Zastanawiała się, jakim cudem znało go całe miasto z wyjątkiem jej. Ona nie miała pojęcia o jego istnieniu, dopóki przypadkiem nie stanęła mu na drodze. Mogłaby nazywać to przeznaczeniem.

– Znasz go? – krzyknęła zupełnie nieplanowanie. Nagle uderzyła w nią fala gorąca, a serce na nowo zaczęło niespokojnie odbijać się od żeber, jakby planowało je połamać.

– Tylko z opowieści – westchnął słabo, naginając prawdę. – Krąży wiele historii…

Carmen wolała o nich nie słuchać, więc machnęła ręką na znak, że ich rozmowa dobiegła końca. Wcisnęła się mocniej w fotel. Mętnym wzrokiem wpatrywała się w krajobraz, który zmieniał się za szybą, zastanawiając się, czy kiedykolwiek uda jej się uwolnić. Po dłuższej chwili wraz z bólem głowy wniosek nasunął się sam.

Nie podda się bez walki.

Drzwi od salonu tatuażu ponownie otworzyły się z upiornym skrzypnięciem, a już sekundę po tym do środka wpadł Malachai. Zachwiał się na nogach, ale dzięki temu, że przytrzymał się ściany, nie upadł na kolana. Odwrócił się przez ramię, poprawiając jednocześnie wygnieciony materiał bluzy, i posłał bratu gniewne spojrzenie.

Holden deptał mu po piętach, jakby zmienił się w jego cień.

Napięcie niczym deszczowe chmury wisiało nad nimi już od dawna, ale w tamtej chwili Carter Evans odniósł wrażenie, że za moment zaleje ich śmiertelny deszcz w kolorze krwi. Odczuł kłopoty w kościach, a ich opary osiadły na jego płucach. Zerknął na kolegów z uniesionymi brwiami, oczekując wyjaśnień.

Niewiele sobie z tego zrobili. Olali go, jakby był tylko powietrzem. Wciąż stali w przejściu, mierząc się wzrokiem, a z ich jasnych oczu niemal leciały iskry, które mogłyby podpalić cały budynek.

Odchrząknął, jednak to też nie sprawiło, że zwrócili na niego uwagę.

– Wyglądacie tak, jakbyście chcieli się pozabijać – stwierdził oczywistość. Nie było w tym nic nowego. Tacy już byli. Raz na jakiś czas musieli skoczyć sobie do gardeł, żeby później skakać za sobą w ogień.

Podniósł się z obrotowego krzesełka. Pchnął je nogą, przez co przesunęło się parę centymetrów w bok. Najpierw przyjrzał się Kaiowi. Jego zmrużone oczy i zaciśnięte usta nie zwiastowały nic dobrego. Zawsze tak wyglądał, gdy rozsadzał go gniew. Carter przeniósł spojrzenie na starszego z braci – na napięte mięśnie twarzy i gwałtownie unoszącą się, a następnie ciężko opadającą klatkę piersiową. To była rzadko spotykana odsłona Holdena, która wskazywała na to, że Malachai przekroczył granice jego opanowania. To Holden jako pierwszy odwrócił wzrok. Kai momentalnie uczynił to samo, jakby próbował naśladować ruchy brata.

– Czy zabicie członka rodziny za utrudnianie zadania jest legalne? – zastanawiał się na głos Malachai. Holden z bezradności docisnął dłonie do twarzy i odchylił ją w tył. Carter natomiast zdołał jedynie cichutko wydusić imię przyjaciela w upominający sposób. – Nie? A powinno być.

Kai potrząsnął głową na boki, po czym trącił Holdena w bark.

– To była ona! – jęknął. – Znalazłem ją!

– Nie! – ryknął Holden, a swoim podniesionym tonem zbił pozostałą dwójkę z tropu. Rzadko tak bardzo się unosił. Zazwyczaj następowało to w sytuacjach, gdy Kai porządnie zalazł mu za skórę. – To ona niefortunnie znalazła ciebie! Miała pecha, bo ze wszystkich miejsc w tym gównianym mieście wybrała akurat to, w którym się pojawiłeś!

Malachai westchnął ze znudzenia. Odchylił głowę na lewo tak, jakby zamierzał oprzeć ją o bark. Spojrzał ku górze, aż jego białka zadrżały. Rozważał, czy drzemka będzie odpowiednim wyjściem, bo wszystko wskazywało na to, że monolog Holdena pełen wyrzutów może potrwać jeszcze długo. A on naprawdę miał już dość tych pouczających wywodów. Zawsze brzmiały bardzo podobnie.

– Nazwałbym to…

– Błagam, tylko nie pierdol o przeznaczeniu – westchnął załamany Holden, nim Kai zdołał dokończyć swoją wypowiedź. Ale to właśnie miał na myśli. To słowo idealnie tłumaczyło to, że los ponownie splątał ich drogi.

– Dlaczego ci tak zależy, Hol? – spytał Kai, wyrzucając z siebie to, co krążyło mu po głowie. Nie rozumiał motywacji brata względem obcej dziewczyny. Zmrużył oczy i wbił analityczne spojrzenie w twarz Holdena. Patrzył na niego w milczeniu, próbując połączyć kropki, dopóki nie drgnęła mu powieka. A to było niemal jak niemy okrzyk „Bingo!”. – Och, serduszko zabiło mocniej? Jest w twoim typie. Wygląda trochę jak…

– Nie wymawiaj tego imienia – wtrącił Holden, a wraz z ostatnim słowem jego dotąd pewny głos najzwyczajniej się załamał. Niebieskie oczy zamieniły się w ocean smutku. Wbijał w brata błagające spojrzenie, choć doskonale wiedział, że niewiele tym zdziała.

– Jak jej było? – mruknął Kai, robiąc zamyśloną minę. Zerknął na Cartera, jakby oczekiwał, że mu podpowie, ale ten tylko odwrócił wzrok. Nie chciał się w to mieszać, to był zakazany temat. Poza tym atmosfera i bez tego była już gęsta, a z każdą kolejną sekundą odnosił dziwaczne wrażenie, że ściany budynku zaczynają się do nich przybliżać.

– Selene, no tak! – krzyknął Malachai, klaszcząc z podekscytowania w dłonie. – Szkoda, że spotka ją podobny los.

To wystarczyło, aby Holden stracił resztki cierpliwości. Nim zdążył pomyśleć, stał już pod ścianą, dociskając drżące ze śmiechu ciało Kaia do ściany. To była prowokacja. Wiedział to doskonale, a jednak dał się podejść. Kiedy nieco oprzytomniał, postawił krok w tył, luzując uścisk na ubraniach brata. W zamian zacisnął dłonie w pięści tak mocno, że poczuł paznokcie wbijające się w skórę.

– Myślisz, że ona też wpadnie ci do łóżka, jak ją obronisz? – prychnął ciemnowłosy, spinając łopatki, bo po zderzeniu ze ścianą trochę rozbolały go plecy.

– Odpuść, Kai – szepnął z boku Carter, postanawiając, że to odpowiedni moment, by przerwać tę bezsensowną kłótnię. Stał w bezruchu i starał się nawet na ułamek sekundy nie spuszczać ich z oka. Obawiał się, że jeśli przestanie na nich patrzeć, to prędko wywołają kolejną wojnę światową. Właściwie nie wiedział, co powinien o tym wszystkim myśleć. Był pośrodku. Żaden wybór nie wydawał się odpowiedni.

Dlatego, odkąd pamiętał, tkwił między „dobrym Holdenem” a „złym Malachaiem”.

– Nie tak mieliśmy się nią zająć, braciszku – zadrwił Kai, trącając brata w ramię. Holden pokręcił głową, zagryzając usta. Powtarzał sobie, że w tej sytuacji tylko spokój go uratuje, ale do spokoju miał już za daleko.

– A jak chciałeś się nią zająć? – rzucił z irytacją w głosie. – Malachai?

Wypowiedzenie tego imienia zadziałało tak, jak przypuszczał. Kai zadarł głowę i wbił w niego spojrzenie pełne pogardy. Zacisnął zęby na dolnej wardze, tłumiąc w sobie złowieszczy pomruk, i napiął szczękę tak, jakby sprawdzał, jak długo wytrzyma pod naciskiem.

– Srak.

Kai nie byłby sobą, gdyby nie wyszczerzył się triumfalnie. Spojrzał na starszego brata, ale nie mógł zbyt długo na niego patrzeć, ponieważ coś zaczęło piec go w klatce piersiowej. Zerwał się gwałtownie z miejsca. Zrobił pierwszy krok, a potem kolejny i kolejny, jednak Holden nie zamierzał tak łatwo go puścić. W ostatniej chwili uczepił się jego nadgarstka.

Kai zatrzymał się, ale nie potrafił się odwrócić.

– Gdzie idziesz? – spytał Holden tonem zapożyczonym od ich ojca.

– Po nią – odpowiedział natychmiast, jakby tylko na to czekał. Dopiero wtedy zerknął za siebie, żeby ujrzeć reakcję brata. Jego uśmiech rósł proporcjonalnie do tego, jak usta Holdena opadały w smutny łuk. Kai zaśmiał się z nadzieją, że rozładuje tym atmosferę i wymruczał:

– Żartowałem. Teraz twoja kolej.

Klepnął Holdena w ramię, jakby niemo chciał przekazać „Dasz radę”. Wyszedł na zewnątrz. Nie był ani smutny, ani szczęśliwy.

Po prostu był i ta myśl go niszczyła.

5.

Malachai Yordan uwielbiał być w centrum uwagi, bo czuł się wtedy niezniszczalny.

Z tego powodu miał w klubie szczególne miejsce: prywatną lożę nad głowami imprezowiczów, z której mógł w spokoju nadzorować wszystko to, co działo się pod jego nosem. Z obojętną miną obserwował wirujący do głośnej muzyki tłum. To była nudna impreza. Nie niosła za sobą żadnych doznań, więc postanowił, że rozrywkę zafunduje sobie sam.

Uderzając podeszwą buta o czarne płytki, wystukiwał rytm piosenki. Kręcił głową na boki, poszukując wśród nieznajomych ludzi odpowiedniej osoby. Nie mogło paść na byle kogo. Musiał mieć chociaż najbardziej błahy powód, by działać. Niewinnych nie tykał, bo to byłoby nudne. Wodził uważnym wzrokiem po całej sali. Mijały sekundy, które zmieniały się w minuty, doprowadzając go niemal do szaleństwa.

I wtedy ich zobaczył – dwóch szarpiących się małolatów. To mu wystarczyło. Lepsza okazja tego wieczoru mogła się nie trafić.

Wsunął dłoń do szarych dżinsów i uśmiechnął się rozanielony, wyczuwając pod palcami nóż. Jego wyobraźnia zaczynała pracować na najwyższych obrotach, podkręcając w nim ekscytację. Odwrócił się na pięcie, ruszając w stronę drzwi, ale momentalnie się zatrzymał, bo ktoś już stał w ich progu. Dziewczyna. Szczupła i zgrabna, o oliwkowej karnacji, ciemnych oczach i czarnych, falujących włosach, które opadały na piersi.

– Masz gościa, kotek – oznajmiła uprzejmie Sybil. – Strasznie niecierpliwy.

Trochę go tym zainteresowała.

Zaczął zastanawiać się, kto był na tyle bezczelny, by mu przerywać.

– Zaskocz mnie – mruknął bez ekscytacji, po czym zrezygnowany opadł na kanapę. Przyglądał się w milczeniu, jak jej opięte skórzanymi spodniami biodra kołysały się, a pasma włosów podskakiwały, kiedy poruszała się z gracją, nim zniknęła na korytarzu.

Rozłożył szeroko ramiona na oparciu kanapy. Odchylił głowę, dzięki czemu mógł obserwować mieniące się na suficie światła w najróżniejszych kolorach. Czekał, choć czekać nienawidził. Udało mu się doliczyć do trzynastu i właśnie wtedy w pomieszczeniu na powrót rozległ się charakterystyczny stukot szpilek.

Sybil szła jako pierwsza, ciągnąc za sobą cherlawego chłopaka. Wystarczyło jedno spojrzenie. Poznał go od razu po mozolnym chodzie, irytującym szuraniu butów, jakby nie miał siły unosić stóp, oraz po rezygnacji malującej się na młodej twarzy. Czerwono-zielona koszula w kratę falowała z każdym ruchem, a kolczyk w uchu przechwytywał światła.

Malachai był pod wrażeniem jego odwagi. Tego, że po tym wszystkim był gotowy stanąć z nim twarzą w twarz, a to mógł już uznać za wyczyn. Innym rzadko się to udawało.

– James, James, James – westchnął, powtarzając to imię, jakby miało specjalne znaczenie. Potrząsnął głową z uznaniem i wygiął usta w grymas pełen zachwytu. Klasnął nawet w dłonie, by podkreślić, jak bardzo uradowało go to spotkanie. – Zastanawiałem się, kiedy mnie odwiedzisz. Wróciłeś z moją kasą?

Chłopak zaprzeczył ruchem głowy. Sam nie wiedział, skąd wziął w sobie odwagę, by dobrowolnie stawić się jak na zawołanie u samego diabła, wisząc mu sporą sumkę za narkotyki, które obiecał opchnąć po znajomych, a które w zamian wylądowały w toalecie, gdy wpadły w ręce Michaela Clarka. Dlatego wiedział, że ratunku u ojca nie znajdzie. Pozostała mu tylko Carmen.

– Szkoda – rzucił z udawanym przejęciem Kai. – Teraz będę musiał zrobić ci krzywdę.

Słysząc te słowa, James wbił w niego zlęknione spojrzenie. W jego zielonych oczach pojawiła się jeszcze większa panika, gdy dojrzał, że Kai ze znudzeniem obraca w dłoni nóż, choć wciąż nawiązywali kontakt wzrokowy. Przełknął powoli ślinę, która parzyła przełyk. Powtarzając sobie, że da radę, odsunął gwałtownie puf i usadowił się na nim.

– Przegadajmy to – powiedział z pewnością w głosie, której sam się po sobie nie spodziewał. Kaia też to zaskoczyło, bo momentalnie zaprzestał zabawy z ostrym narzędziem i odłożył je na stół. Pochylił się do Jamesa, opierając łokcie na kolanach, i złączył dłonie.

– Minuta – stwierdził Malachai. – Ty gadasz, ja słucham.

James kiwnął głową, a na jego twarzy pojawiła się ulga, dlatego Kai dorzucił z powagą:

– Potem pozwolę ci zdecydować, jak chcesz pocierpieć.

Mina chłopaka momentalnie zrzedła, a nikły uśmiech rozpłynął się w trymiga.

– Nawaliłem. Wiem – zaczął drżącym głosem. Zupełnie bez przekonania.

Z tego powodu Kai przestał zwracać na niego większą uwagę. Zerknął na dziewczynę, która przyglądała im się z boku i skinieniem głowy zachęcił ją, by podeszła bliżej. Sybil usiadła przy nim, kładąc dłoń na jego kolanie. Zarzuciła nogę na nogę i również obserwowała chłopaka, który z każdą sekundą wyglądał na coraz bardziej zestresowanego.

Ta publika go peszyła. Liczył na spotkanie z jedną osobą. Więcej gapiów nie potrzebował.

– Wiesz, że straciłem towar. Nie mam twojej kasy – przerwał, dostrzegając, jak Kai niecierpliwie zerka na zegarek zdobiący nadgarstek. Nudził się. Widział to w jego jasnych oczach. I jak na potwierdzenie tego z ust Malachaia wydostało się ziewnięcie, które choć pozornie niewinne, okazało się zwiastunem kłopotów.

Już sekundę później James niemal wyłożył się na stole, gdy Kai pociągnął go ku sobie za rękę. Jedną dłonią podsunął rękaw koszuli chłopaka do łokcia, a drugą stabilnie i mocno dociskał do blatu, utrudniając jakikolwiek ruch. Zgarnął swój nóż motylkowy i dla zabawy zaczął wciskać ostrze w szpary między palcami Camerona.

James zerknął na Sybil, szukając w niej ratunku, ale tylko wzruszyła ramionami.

– Który palec? – zastanawiał się na głos Kai. Posłał spojrzenie dziewczynie obok, czym oddał decyzję w jej ręce. Uśmiechnęła się, po czym przycisnęła się bardziej do jego boku i zerknęła na stół. Wydęła usta, udając zamyślenie, gdy Kai stukał płaską częścią noża o każdy palec po kolei, jakby prezentował wszystkie opcje.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki