Darko de Cades

Maison de sante nr 1

© Darko de Cades, 2019

„Maison de Sante” to zbiór wierszy spisanych nocą. Nie jest raczej przyjemną podróżą ku słońcu ani próbą odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie. „Maison de Sante” jest terapią wyjścia z cienia. Enklawą dla kreacji postrzępionej duszy i umysłu ogarniętego kafkowskim światem.

ISBN 978-83-8189-414-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Maison de sante nr 1

2. „Akrobata jesienny”

3. „Aralskoje morje”

4. „Bezpowietrznie”

5. „Białą ścieżką”

6. „Chodzą za mną”

7. „Ciała”

8. „Cień”

9. „Ciszo cicho”

10. „Człowiek”

11. „Emocjonalnie”

12. „Grzeszne tory”

13. „Ja syn”

14. „Jestem zmęczony”

15. „Krok lekko zainteresowany”

16. „Kto z was kopie mój grób?”

17. „Leżąc w płytkim grobie”

18. „Mięso i kośćmi”

19. „Moja tragiczna izolacja”

20. „Na plaży Scheveningen”

21. „Na skraj ziemi”

22. „Naciągam myśli”

23. „Nie miałem nic”

24. „Nie patrz”

25. „Nie rozmawiam”

26. „Ogród żeliwny”

27. „Okiełznać chłód”

28. „Pociąg ciałopalny”

29. „Poławiacz perły”

30. „Położyć się”

31. „Przywdziewam”

32. „Rozkwitasz”

33. „Sand”

34. „Słońce zaszło za śmierć”

35. „Sylvia P.”

36. „Ścianą niezmiernie milczącą”

37. „Tamtego dnia”

38. „Torem kolei”

39. „Trwaniem”

40. „Twarze Bruegela”

41. „W poczekalni dworcowej”

42. „Witkacy — godzina po wyborze”

43. „Wykolejam”

44. „Wzniesienia”

45. „Zabuszować”

46. „Zamuruj oczy moje”

47. „Zsunę”

48. „Dziennik obserwacji”    fragment 1

49. „Dziennik obserwacji”    fragment 2

50. „Dziennik obserwacji”    fragment 3

51. „Dziennik obserwacji”    fragment 4

52. „Dziennik obserwacji”     fragment 5

„- … Niech pan nie ufa temu, co pan słyszy, a tylko w połowie polega na tym, co pan widzi. Otóż, jeżeli chodzi o nasze maison de sante, to widocznie jakiś ignorant wprowadził pana w błąd. Ale po obiedzie, gdy pan należycie wypocznie po trudach swojej przejażdżki, będę miał zaszczyt oprowadzić pana po zakładzie i zapoznać z systemem, który nie tylko w mym przeświadczeniu, ale także w przeświadczeniu wszystkich osób obeznanych z jego wynikami jest nierównie skuteczniejszy od wszelkich innych, jakie dotychczas stosowano.

— Czy to pański system? — zapytałem. — System wynaleziony przez pana?

— Jestem dumny — odparł — iż mogę go uważać za swą własność, przynajmniej w pewnej mierze.”

— Edgar Allan Poe — „System doktora Smoły i profesora Pierza”

„Akrobata jesienny”

Akrobata jesienny

drży liną

niepewny

krokami przed sobą

balansuje słowami

dla niej

słowami

na wiatr

ona

w pierwszym rzędzie

siada od lat

dziurawy wachlarz

uschnięta róża

spogląda w górę

lecz w słońcu

widzi

tylko cień

a on tam

sam na linie

a on tylko

cieniem

„Aralskoje morje”

Aralskoje morje

ty moje morje

palcem przesuwam po spierzchniętych ustach

spękana skóra przyjmuje słoną łzę

pochylony nad tobą

przesypuję w dłoniach wzniesienia

tu były piersi

tam brzuch

tam …

wiatr wygładził włosy

loki dawno zapomnianych fal

„Bezpowietrznie”

Bezpowietrznie

dusząco

oplatam siebie

pnączem

wydrążonym

pustosłownym

moim jak ja

bez znaczenia

uschniętym

jak ty

kolczastym

jak ja

wzniecam pył

w bruzdach myśli

wierzgam

jeszcze sercem

by

wyschniętą ziemią

wspomnieć deszcz

co

kroplił

nas

gdy staliśmy sobą w zachwycie

„Białą ścieżką”

Białą ścieżką

zachłannie

monochromatycznie oddycham

czarna sukienka

zsuwa się mgłą

zasłony powiek

oczy mrużę

iskrzenie witraży

ulicznych lamp

okręcone

wygięte ciało

tańczy biodrami

mężczyźni

przechodzą wzdłuż

swego napięcia

czerwień wystaw

nabrzmiałe usta

rozchylone uda za szkłem

jestem dziwką

śniegiem na czubku języka

płomieniem słońca

boga rodzicą

„Chodzą za mną”

Chodzą za mną

stopnie klatki schodowej

idę wciąż w górę

(stara kobieta mówi że do nieba bezbożnego)

tłum stopni minionych

zajmuje już ponad czterdzieści pięter

pierwszych stopni nie pamiętam

może to cukierki albo pruskie wychowanie

później były oceny przy tablicy

stopnie za lojalność, gotowość,

przysposobienie do życia

sprzedaż duszy i zapach pieniądza

ciężkim krokiem wzwyż

unoszę kołatanie serca

coraz szybsze

klatką ściśnięte

myślami błądzę

spocona dłoń

zimną poręcz chwyta

co krawędź pustki oddziela

mosiądz obślizgły od ocen

stopniowań stopni wytartych

jak dobrze że mieszkasz

pod tym samym numerem

i co rano

budzisz mnie

wśród ptaśków

uśmiechem

„Ciała”

Ciała

rzeźnią zduszone

strach w kolejce

przeczuwa boga milczenie

elektryczność brzęczy łagodnie

sterylna biel glazury

zakrwawia się tłumnie

mięso człowiecze

mcdonald’s

opłatek do ust

„Cień”

Cień

świetli się

zachłannie

kamieniem ciężarnym

oknu

spojrzenie zaczernia

drzwiom

bezwyjściowość wmawia

siedzę cicho

czekając aż przejdzie

„Ciszo cicho”

Ciszo cicho

skradaj dni

słońce kryj

siądę nad rzeką

łódź fale przetnie

kapitanie mój kapitanie

tobie

wyszepczę

a ty

ciszo cicho

deszczem łkaj

„Człowiek”

Człowiek

mówi że mówi

patrzy nie widzi

zdaniem złudnie odrębnym wzbudza och

czasem ach

siada na tronie w koronie

głowa oparta o pięść

gdyż

myśli że myśli

i jest w tym władaniu

jedynie

wycinanką kolorową

propagandą

siebie

„Emocjonalnie”

Emocjonalnie

niezrównoważeni

szarpiemy płótnem

kaftan wiąże

jesteśmy jakże niemiłosiernie natchnieni

zduszone dusze

strzępy

nitki niedoskonałości

synapsy na rozdrożach

próbujemy jeszcze skowytem się wznieść

pochwyceni

lizolem korytarzy

srebrne nożyczki

papierowa wycinanka w świecie limbicznym

sterylna igła

zszywa puste przestrzenie

wyjałowieni

za drzwiami Rockland

stajemy naprzeciwko

słodka garsonka

garnitur z marketu

bezdusznie związani

wypełnia nas

bełkot

pełen

farmakologicznej doskonałości

„Grzeszne tory”

Grzeszne tory

pociągów

do siebie

zapełniamy

coraz częstszymi

stacjami

przy polnych peronach

są tam

rozpalone latarnie

w kwiecistych abażurach

semafory ramion splątanych

żurawie wodne

podające czarną kawę

senności naszej bezbożnej

po tym

gdy

koła torami

tory kroplami

„Ja syn”

Ja syn

ukrzyżowany myślami

wątpiąc

na słupie

przydrożnym

zawisłem

zmierzch

zapaliłeś ojcze

żarówkę

nakazując

iść w swoją stronę

lumeny zatańczyły

jedynie powidokiem

nim zmartwychwstałem

prądem płynącym

„Jestem zmęczony”

[1] Walt Whitman — „Źdźbła trawy”

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.