Magiczne opowieści

Justyna Nosorowska

Wasilków 2025

Spis Treści

1️⃣ Szary i Skoczek – o odwadze, która zmienia serca

Historia o tym, jak nawet małe serce może zmienić wielkie serce… i że nikt nie jest zły na zawsze.

2️⃣ Zegarowa opowieść

Bajka o zapomnianym zegarze, który przypomina, że każdy ma swoją wartość i zasługuje na odrobinę miłości.

3️⃣ Zaczarowany obraz

Historia o wyobraźni, która zamienia zwykły obraz w okno do leśnego świata pełnego magii i przyjaciół.

4️⃣ Basia, która nie chciała być wiewiórką

Opowieść o tym, jak odkryć piękno w tym, kim się jest i nauczyć się cieszyć z każdej chwili.

„Szary i Skoczek – o odwadze, która zmienia serca”

W głębokim, ciemnym lesie mieszkał ogromny niedźwiedź o imieniu Szary.

Był tak wielki, że kiedy szedł ścieżką, pod jego ciężarem chrupały gałęzie i uginały się mchy.

A gdy tylko się zatrzymał i spojrzał swoimi małymi, błyszczącymi oczami… nawet najodważniejsze zwierzęta drżały ze strachu.

I bardzo mu się to podobało.

— Ha, ha! — ryczał z zadowoleniem, chowając pisklęta ptakom i patrząc, jak biedne mamy trzepoczą skrzydełkami i piszczą, szukając dzieci w gniazdach.

— Ale zabawa! — chichotał, gdy lisek z puszystym ogonem uciekał przed jego wielką łapą, zostawiając za sobą tylko ślady w błocie.

Nocą było jeszcze gorzej.

Szary wędrował cicho, choć był taki wielki, że aż dziw, jak umiał być bezszelestny.

Przemierzał ścieżki i zaglądał do nor, aż w końcu nagle ryczał tak potężnie, że echo odbijało się

od drzew, a zwierzęta zamierały z przerażenia.

Wszystkie małe stworzonka: myszki, sarenki, jeże i sowy… chowały się w swoich kryjówkach i nawet nie śmiały oddychać.

Narada na polanie

Pewnego dnia zwierzęta miały już dość.

Od rana w lesie słychać było szepty i pomruki.

Wszystkie zwierzęta — małe i duże — zebrały się na dużej, słonecznej polanie.

Przyszły wilki i lisy, sarny i jelenie, sowy, dzięcioły, wiewiórki, a nawet małe myszki wyglądały ostrożnie spod liści.

Na środku stanął wilk i spojrzał na wszystkich swoimi żółtymi oczami.

— Trzeba coś zrobić z tym niedźwiedziem! — zawołał głośno, tak że echo odbiło się od drzew.

— Przecież on nas wszystkich dręczy! Nikt już nie ma siły go znosić!

W polanie podniosły się głosy:

— Tak! Tak!

— Ma rację!

— Nie można tak dalej żyć!

Ale zaraz odezwała się sowa, która siedziała na najniższej gałęzi:

— Tak, ale co? — spytała spokojnym, mądrym głosem. — Przecież sami się go boimy.

Padły różne pomysły.

Z lasu rozlegały się głosy z każdej strony:

–Wystraszyć go!

– Oblać wodą!

– Zrobić pułapkę!

– Albo… schować się w norach i nigdy więcej nie wychodzić!

Ale im dłużej mówili, tym bardziej zwierzęta czuły, że żaden z tych pomysłów nie jest dobry.

Polana nagle ucichła. Tylko gdzieś w trawie słychać było cichy szelest i śpiew ptaków.

I wtedy, z samego końca kręgu, rozległ się cichy głosik:

— A może… się z nim zaprzyjaźnić?

Wszystkie głowy naraz odwróciły się w tamtą stronę.

Na środek polany wyszedł Skoczek — najmniejszy zajączek w całym lesie.

Był tak mały, że ledwie było go widać zza wysokiej trawy.

— Ja spróbuję — powiedział spokojnie, prostując uszy i patrząc wszystkim w oczy.

Na polanie rozległ się gromki śmiech:

— Ty?! — zawołała wiewiórka, podskakując z rozbawienia.

— Najmniejszy z nas wszystkich?! — dodał lis, kiwając głową.

— Przecież on cię jednym kłapnięciem zje! — wołały ptaki.

Ale Skoczek tylko się uśmiechnął.

Nic nie odpowiedział, nie spuszczał wzroku, a potem odwrócił się i pomaszerował w stronę groty Szarego.

Wysokie trawy szeleściły pod jego drobnymi łapkami, a cały las patrzył za nim z niedowierzaniem.

Spotkanie w grocie

W grocie było ciemno i pachniało miodem.

Ze sklepienia zwisały cienkie pajęczyny, a z kąta dobiegał cichy szum wiatru.

Wielki niedźwiedź Szary leżał na ziemi, ciężko dysząc i jęcząc z bólu.

Jego ogromne łapy drżały, a oczy błyszczały dziwnym, wilgotnym blaskiem.

Do środka nieśmiało wsunął się mały zajączek.

Stanął tuż za progiem i zapytał cicho:

— Co cię boli?

Niedźwiedź poderwał się gwałtownie, a echo jego głosu odbiło się od ścian:

— Kto tu wszedł?! — ryknął groźnie. — Zjem cię, mały pyszałku!

Ale Skoczek nie drgnął nawet na moment.

Stał spokojnie, patrząc Szaremu prosto w oczy.

I odparł łagodnie:

— Niedźwiedzie nie jedzą zajączków.

Szary aż zamilkł, zaskoczony.

— No… faktycznie… — mruknął zmieszany, spuszczając wzrok.

— To co cię boli? — powtórzył Skoczek, robiąc kilka kroków w stronę niedźwiedzia.

Niedźwiedź westchnął głęboko.

— W stopę wbił mi się kolec… — przyznał cicho. — Mam za grube łapy, żeby go wyjąć. A boli okropnie.

Zajączek podszedł jeszcze bliżej i spojrzał na wielką łapę.

Rzeczywiście, z miękkiej poduszki wystawał długi, ostry kolec.

— Spokojnie — powiedział Skoczek, kiwając głową. — Mam małe łapki, więc dam radę.

Tylko może trochę zaboleć.

Szary usiadł i zamknął oczy.

W jego sercu pojawiło się dziwne ukłucie…

Nie tylko w łapie, ale także głęboko, gdzieś w środku.

„Jeśli inni bali się mnie tak, jak ja teraz się boję…” — pomyślał ze smutkiem. — „Już nigdy więcej nie będę ich straszyć.”

Nagle usłyszał radosny głosik:

— Już! — powiedział Skoczek wesoło. — Kolec wyjęty!

Szary otworzył oczy i spojrzał na małego zajączka, który stał obok, trzymając kolec w łapkach.

— Dlaczego mi pomogłeś? — spytał cicho. — Przecież zawsze byłem dla was okropny…

Skoczek uśmiechnął się łagodnie.

— Bo wiedziałem, że nie ma na świecie nikogo, kto byłby do końca zły — odpowiedział.

— Chciałbym być twoim przyjacielem.

Szary patrzył na niego przez chwilę w milczeniu.

A potem uśmiechnął się pierwszy raz od dawna i mruknął ciepło:

— Przyjacielem? Moim?

— Tak! Bądźmy przyjaciółmi!