W dwutysięcznym roku nad doliną Warty przeszła straszliwa burza. Trwała bez przerwy przez trzy dni i trzy noce. Przerażone zwierzęta kryły się w najgłębszych norach. Małe dzieci chowały głowy pod poduszki, by nie słyszeć nieustającego huku grzmotów. W wielu domach zgasło światło, a dachy porwała wichura.

Trzeciego dnia piorun uderzył w olbrzymi stary dąb rosnący na wzgórzu. Drzewo pękło i runęło na ziemię. Zadrżały domy w całej dolinie, a burza natychmiast ustała.

Nie był to zwyczajny dąb. Było to Magiczne Drzewo. Miało w sobie ogromną, cudowną moc, lecz wtedy nikt o tym nie wiedział.

Ludzie zawieźli je do tartaku i pocięli na deski. Z drewna zrobiono setki różnych przedmiotów, a w każdym przedmiocie została cząstka magicznej mocy. W zwyczajnych rzeczach ukryła się siła, jakiej nie znał dotąd świat. Wysłano je do sklepów i od tego dnia na całym świecie zaczęły się niesamowite zdarzenia.

PIÓRO T-REXA

– Ratunku! Na pomoc! Ratujcie mnie!

Budyń wpatrywał się ze strachem w ekran laptopa. Była na nim twarz siedmioletniej dziewczynki.

– Na pomoc! – wołało dziecko na ekranie. – Ida! Alik! Budyń! Ratujcie! Jestem zupełnie sa…

TRZASK. Ekran zamigotał i obraz zniknął. Po chwili dziewczynka znowu się pojawiła.

– Na pomoc! – krzyczała. – Ratujcie! Przylećcie do mnie! Bo jestem…

Coś pisnęło i ekran laptopa zgasł. Pojawił się komunikat: POŁĄCZENIE PRZERWANE.

Kundelek siedział jak sparaliżowany.

Wiedział, kim jest dziecko wzywające pomocy. To Julka. Kiedyś miała magiczną moc i pomogła im wygrać walkę z robotami. A teraz sama jest w niebezpieczeństwie. Prosi o pomoc!*

– Co się mogło stać? – wyszeptał Budyń. – Czy roboty powróciły? Ale jakim cudem? Przecież cofnęliśmy czas i zagrożenie minęło. Korto mówił, że czas nigdy się nie powtarza w taki sam sposób. Więc roboty chyba nie mogły wrócić… A może stało się coś innego?

Jedno jest pewne. Małej Julce grozi jakieś niebezpieczeństwo. Trzeba ją ratować! Tylko jak? Przecież ona jest we Włoszech, tysiące kilometrów stąd.

Budyń rozejrzał się bezradnie po pustym pokoju. Był sam w domu. Kuki wyjeżdżał dziś na zieloną szkołę. Ida i Alik też tam jechali. Autokar z uczniami wyruszał sprzed szkoły o dziewiątej.

Kundelek spojrzał na zegar (Kuki nauczył go rozpoznawać godziny). Było pięć po dziewiątej. To znaczy, że autokar już odjechał. A może ktoś się spóźnił i wciąż czekają? Wtedy Budyń mógłby zawiadomić Kukiego i resztę! Razem wyruszyliby na pomoc Julce.

Kundelek popędził do korytarza. Przecisnął się przez otwór w dole drzwi, zrobiony specjalnie dla niego, by mógł wychodzić na spacer.

Zbiegł po schodach, przeskakując po trzy stopnie. Brama była otwarta. Wyskoczył na ulicę i pognał w stronę szkoły.

Budyń pędził jak szalony, wyprzedzając rolkarzy i rowerzystów. Skręcił w ulicę Kasztanową i zobaczył budynek szkoły. Przed bramą stał żółty autokar!

Są! Jeszcze nie odjechali!

Kundelek przyspieszył. Był już blisko szkoły, kiedy autokar ruszył.

– Stójcie! – krzyknął Budyń.

Nikt go nie usłyszał. Autokar wyjechał na ulicę i zaczął się oddalać.

Na szczęście po stu metrach były światła. Właśnie zapaliło się czerwone. Pojazd się zatrzymał.

Budyń popędził w jego stronę. Kiedy dobiegał do skrzyżowania, zmieniło się światło. Zielone! Autokar znów ruszył. W oknach było widać twarze dzieci, ale żadne nie dostrzegło małego psiaka.

Kundelek rozpaczliwie zawołał:

– Szefie! Ida! Alik! Stójcie!!!

Żadnej reakcji. Autobus przyspieszył i zniknął w głębi ulicy.

Budyń usiadł bezradnie na chodniku, dysząc ciężko.

Siedział długo, kompletnie nie wiedząc, co zrobić. Jak ma ratować Julkę?

Nie mógł zadzwonić do przyjaciół, bo nie miał telefonu. Psy nie noszą ubrań, więc nie mają kieszeni, by schować smartfon. Budyń mógłby powiesić telefon na szyi, ale to niewygo… Nagle kundelek zastygł. Na szyi!? Przecież na jego szyi jest…

Uniósł łapkę i dotknął błyszczącego krążka wiszącego na rzemyku. Dra-kula! Ma zawieszoną na szyi dra-kulę! Zapomniał o tym!

Rok temu Budyń został porwany. Z trudem udało mu się wydostać z rąk porywacza. Od tego czasu Kuki, kiedy wyjeżdżał, zostawiał psu magiczny pojazd. Wieszał go Budyniowi na szyi, żeby kundelek mógł uciec w razie zagrożenia.

Psiak pochylił głowę. Pomagając sobie łapką, zdjął rzemyk z dra-kulą. Musiał to robić ostrożnie, żeby pojazd nie powiększył się zbyt szybko.

Położył świecący krążek na chodniku i rozejrzał się uważnie. Ulica była zupełnie pusta. Żadnych przechodniów, którzy mogliby zemdleć z wrażenia na widok dra-kuli. Budyń mógł uruchomić pojazd.

Nacisnął nosem krążek. TRACH! Dra-kula zaczęła się błyskawicznie powiększać. Po chwili przed kundelkiem wyrósł wielki kulisty pojazd. Drzwi były otwarte. Budyń wskoczył do dra-kuli. Już kilka razy kierował pojazdem, więc umiał nim sterować. Usiadł na fotelu pilota i nacisnął łapką START. Właz się zamknął z cichym sykiem. Włączyły się silniki. Dra-kula zaczęła się toczyć ulicą, najpierw powoli, potem coraz szybciej. Po chwili oderwała się od chodnika i uniosła się wysoko ponad miasto.

Kundelek zastanawiał się, dokąd lecieć. Czy powinien ścigać autokar, którym jadą jego przyjaciele? Dra-kula dogoniłaby go z łatwością. Poruszała się dużo szybciej niż zwykłe pojazdy. Problem w tym, że Budyń nie wiedział, którą drogą pojechał autobus. Musiałby go długo szukać, a nie miał na to czasu. Jeśli roboty wróciły, mogły już dawno schwytać Julkę. Albo wyrwać z ziemi jej dom i zabrać go razem z dziewczynką.

Trzeba działać szybko, żeby uratować Julkę! Czyli Budyń musi sam do niej polecieć i sprawdzić, co się tam dzieje.

Budyń włączył nawigację. Na szczęście adres Julki był w pamięci komputera, oznaczony ikoną słonika. Kundelek nacisnął ikonę.

Pojazd zmienił kierunek i pomknął na południe. Baterie były pełne energii i dra-kula leciała szybko, wyprzedzając w chmurach wielkie odrzutowce.

Kuki, Ida i Alik siedzieli na końcu autokaru. Kuki patrzył w okno.

– Zdawało mi się, że widziałem Budynia – powiedział.

– Co!? – zawołała Ida. – Widziałeś Budynia? Gdzie?

– Przed szkołą. Biegł za autobusem. To znaczy… tak mi się wydawało. Ale nie jestem pewny, bo zaraz skręciliśmy w inną ulicę.

– Po co Budyń miałby biegać za autobusem? – zdziwił się Alik. – On raczej nie lubi joggingu. Na pewno ci się zdawało. Budyń siedzi w domu i zajada kiełbaski.

– Chyba tak… – mruknął niepewnie Kuki. – Szkoda, że Gabi i Blubek wyjechali. Mogliby sprawdzić, co się dzieje z Budyniem.

Blubek i Gabi pojechali z zespołem tanecznym na festiwal. Oczywiście tańczyła tylko Gabi. Blubek zajmował się obsługą świateł i efektów komputerowych.

Kuki był niespokojny. Co chwila spoglądał w okno, choć oczywiście było niemożliwe, by kundelek biegł za autokarem. Ale przecież Budyń ma dra-kulę. Jeśli coś się stało, mógłby za nimi polecieć. Kuki zerknął w górę. Dra-kuli nie było widać. Trochę się uspokoił. Chyba mu się wydawało, że Budyń ich gonił. Psiak na pewno siedzi w domu i po raz setny ogląda swój ulubiony film o dalmatyńczykach…

Autokar wyjechał na autostradę i ruszył w stronę gór widocznych w oddali.

Panował straszny hałas. Uczniowie krzyczeli, puszczali muzykę i wygłupiali się na różne sposoby. Tylko chłopak siedzący przy drzwiach nie brał udziału w zabawie. Miał rude włosy i okulary. Czytał jakąś grubą książkę.

– Wiecie, kto to jest? – spytała Ida, wskazując na okularnika.

– Nie znam go – mruknął Alik. – Ale to dziwne, że zabrali takiego małego chłopaka. Przecież na zieloną szkołę miały jechać tylko starsze klasy. A on jest najwyżej z trzeciej.

W tej chwili wstał nauczyciel, pan Korus. Był ich opiekunem, od kiedy pani Szulc została wychowawczynią młodszej grupy.

– Uwaga! – zawołał nauczyciel. – Podam kilka ważnych informacji. Jak wiecie, tematem naszego obozu jest paleontologia. Oczywiście wszyscy rozumieją, co oznacza to słowo?

– To nauka o wymarłych zwierzętach – powiedziała Amelia.

– Tak jest. Spędzimy trzy dni w Paleolandii, słynnym parku dinozaurów. Zobaczycie tam figury jaszczurów naturalnej wielkości. A także szkielet olbrzymiego karnotaura…

Zgłosił się Nikodem, z powodu bladości zwany Trupkiem.

– Uważam, że ten obóz jest bez sensu – mruknął. – Po co zajmować się czymś, co dawno wymarło?

– Nie zgadzam się z tobą – powiedział nauczyciel. – Era dinozaurów jest bardzo ciekawa. Wiele osób się nią pasjonuje. Jedzie z nami Kajetan Lewicki. – Nauczyciel wskazał na rudego chłopca w okularach. – Ma dopiero osiem lat, ale wygrał już olimpiadę z wiedzy o dinozaurach. Prowadzi wideobloga o wymarłych jaszczurach. Możecie się od niego sporo dowiedzieć.

Chłopak w okularach podniósł głowę i spojrzał nieprzytomnie na nauczyciela.

– Co?

– Mówiłem, Kajetan, że o dinozaurach wiesz prawie wszystko.

– Nieprawda – powiedział okularnik. – Czytam dopiero jedenasty tom Encyklopedii dinozaurów. A jest dwadzieścia siedem tomów. I wciąż są nowe odkrycia. Na przykład wczoraj znaleziono w Utah wielką szczękę ze stu zębami. T-rexy mają mniej zębów, więc to chyba nowy gatunek teropoda.

Wszyscy gapili się na chłopaka ze zdumieniem. Był mały, a gadał jak profesor.

Kajetan nie zwracał na to uwagi. Pochylił się nad książką.

Dra-kula leciała wysoko, ponad chmurami, kierowana przez autopilota.

Budyń próbował opracować jakiś plan. Co ma zrobić, kiedy dotrze do domu Julki? Jeśli grasują tam roboty, nie da rady z nimi walczyć. Przecież jest tylko małym kundelkiem.

„Po prostu zobaczę, co się tam dzieje. Jeśli Julka została uwięziona przez roboty, to spróbuję ją znaleźć i uwolnić”.

Głos w nawigacji zamruczał: „Jesteś u celu”.

Dra-kula zaczęła się zniżać. Przez okno było widać morze i zatokę otoczoną skałami. Nad brzegiem stał niebieski dom. Tutaj mieszkała Julka ze swoją babcią.

Żadnych robotów Budyń nie dostrzegł, ale to o niczym nie świadczyło. Stalowe potwory mogły się kryć za skałami. Albo już porwały Julkę i uciekły. Oczywiście, jeśli te przeklęte roboty naprawdę powróciły.

Dra-kula łagodnie wylądowała na trawniku przed niebieskim domem. Właz się otworzył i Budyń ostrożnie wyjrzał.

Wszystko wyglądało zwyczajnie. Dom Julki nie był uszkodzony, w ogrodzie też nie było żadnych podejrzanych śladów. Panowała zupełna cisza.

Psiak zaczął węszyć, ale nie wyczuł zapachu robotów.

Wyskoczył z pojazdu i zaczął się skradać w stronę budynku. Szedł ostrożnie, kryjąc się za krzakami róż. Kilka metrów od ganku kundelek zatrzymał się i znowu węszył. Nadal nie wyczuwał żadnych podejrzanych zapachów. Podczołgał się do drzwi. Były uchylone.

Budyń niepewnie wsunął się do korytarza. Nikogo tu nie było. Na podłodze leżał tablet w błękitnej oprawie. Budyń zaraz go poznał. To był tablet Julki! Co tu się stało?

– Julka… Jesteś tu? – szepnął. – To ja, Budyń. Jesteś tu!?

Cisza. Żadnej odpowiedzi.

Kundelek ostrożnie wszedł do salonu. Wyczuwał zapach Julki, ale słaby, ledwo uchwytny.

Nagle coś zatrzeszczało. Powoli zaczęły się otwierać drzwi szafy.

Budyń zastygł, gotów do ucieczki.

Drzwi uchyliły się mocniej. Z szafy wysunęła się…

– Julka! – krzyknął kundelek.

– Budyń!!!

Dziewczynka wyskoczyła z szafy i podbiegła do psiaka. Objęła go.

– Jak to dobrze, że do mnie przyleciałeś – wyszeptała. – Jak to dobrze!

– Julka, mów, co się dzieje!? – pisnął kundelek. – Czy roboty wróciły?

– Nie ma żadnych robotów – powiedziała dziewczynka. – W ogóle nikogo nie ma. Jestem zupełnie sama.

– Nie rozumiem?

– Ja też nie rozumiem – westchnęła Julka. – Ale trochę się boję.

– Julka, opowiedz spokojnie, co się stało. Gdzie jest twoja babcia?

– Babcia poleciała.

– Jak to poleciała? – zapytał Budyń. – Masz na myśli samolot? Poleciała gdzieś samolotem?

– Nie. Babcia po prostu wyfrunęła przez okno. I gdzieś poleciała.

– Zwariowałaś? Jakim cudem twoja babcia może latać?

– Nie wiem. Ale babcia naprawdę pofrunęła jak ptak.

– To musiał być czar! – zawołał Budyń. – Czyli znowu się spełniają twoje prośby!

– Nie. Próbowałam sto razy prosić o różne rzeczy i nic się nie spełnia. Nic a nic! Nie mam żadnej mocy magicznej.

– To jakim cudem twoja babcia odfrunęła? – spytał Budyń.

– Nie wiem – westchnęła Julka. – Ale już dwa dni jestem zupełnie sama i trochę się boję. Dlatego chowam się w szafie.

Kundelek się zastanowił.

– Czekaj… Jeśli twoje życzenia się nie spełniają, to znaczy, że tu jest jakiś magiczny przedmiot. Coś, co wywołuje dziwne zdarzenia. Musimy odkryć, co to jest.

Kundelek usiadł obok Julki.

– Opowiedz, co robiłaś, zanim babcia zniknęła.

– No… Pojechałam z babcią do sklepu, żeby kupić różne rzeczy do szkoły. Bo ja już chodzę do pierwszej klasy. Babcia kupiła mi zeszyty, piórnik i atrament…

– Atrament? Po co?

– Dostałam od babci wieczne pióro – powiedziała Julka. – Ono jest trochę staroświeckie i potrzebny jest do niego atrament w butelce. Babcia mówi, że tylko takim piórem można porządnie pisać.

– I co było dalej?

– Wróciłyśmy do domu. Babcia napełniła pióro atramentem i chciała mnie uczyć pisać. A ja powiedziałam, że już umiem. Bo naprawdę umiem! Sama się nauczyłam!

– I co było dalej?

– Babcia mi nie uwierzyła. Więc wzięłam to pióro i zaczęłam pisać.

– Przypomnij sobie, co pisałaś! – zawołał Budyń.

– No, napisałam bajkę, którą wymyśliłam. O tym, że babcia leci do przyjaciółki, a ja zostaję sama w domu.

– I co!? Co było dalej?

– Jak to napisałam, babcia zaraz krzyknęła, że musi odwiedzić przyjaciółkę. Wzięła torebkę ciasteczek i wyfrunęła przez okno! Po prostu poleciała jak ptak. A ja zostałam sama. Dokładnie jak w tej historii, którą napisałam.

– No to wszystko jasne! – powiedział Budyń. – Pióro wywołało czar! Gdzie ono jest?

– Na stole.

Budyń wskoczył na taboret, a stamtąd na stół. Leżały tu zeszyt i wieczne pióro. Obok stała butelka atramentu. Pióro miało ciemnozielony kolor i błyszczącą stalówkę z wyrytymi jakimiś znakami. W przeźroczystym pojemniczku było widać atrament.

Kundelek pochylił głowę i ostrożnie powąchał pióro. Nie poczuł żadnego specjalnego zapachu, jednak zdawało mu się, że przedmiot lekko świeci. Chociaż blask dochodził raczej ze strony buteleczki z atramentem. Widocznie światło odbijało się od szkła…

Budyń dotknął pióra językiem.

– Jest metalowe – szepnął. – Ale może w środku siedzi coś drewnianego?

Zastanawiał się, co zrobić. Czy powinien sprawdzić działanie pióra? To zbyt ryzykowne. Poza tym Budyń nie potrafił pisać.

Kundelek chwycił pióro w pyszczek i zeskoczył na podłogę. Podszedł do Julki.

– Posłuchaj, będzie najlepiej, jak polecimy razem do Idy, Alika i Kukiego. Oni odkryją, jak to pióro działa. I zaopiekują się tobą. Weź trochę rzeczy do ubrania i startujemy!

– Wezmę też zeszyt, w którym pisałam, i atrament – powiedziała dziewczynka.

– Atramentu nie zabieraj – pisnął psiak. – Nie może być magiczny, bo na pewno nie jest z drewna.

Julka go nie usłyszała, pobiegła już do swojego pokoju. Po chwili wróciła z naręczem ubrań, kapeluszem i paczką ciastek migdałowych. Kapelusz założyła na głowę, a resztę rzeczy wcisnęła do plecaka.

– Jestem gotowa.

– No to lecimy!

Budyń i Julka wybiegli z domu i wsiedli do dra-kuli.

– Zapnij pasy – powiedział kundelek i nacisnął START.

Dra-kula potoczyła się drogą, a potem uniosła się i poleciała na północ.

– Dinozaury! – zawołał Alik. – Zobaczcie!

Autokar minął bramę z napisem PALEOLANDIA i wjechał do dużego parku. Wzdłuż drogi stały dinozaury. Rogaty ceratops walczył z gigantozaurem. Łby brontozaurów sterczały nad drzewami. Na skale stał olbrzymi T-rex.

– A zobaczcie to! – krzyknął Kuki.

Wskazał na małe jeziorko. Siedział w nim wielki krokodyl deinozuch i pożerał jakiegoś małego jaszczura.

– Niezły horror! – mruknęła Ida.

Figury były zrobione z plastiku, ale wyglądały jak żywe. Przynajmniej z daleka.

Kajetan gapił się w okno i szybko coś zapisywał w notesie.

Autokar podjechał pod dom wyglądający jak dekoracja z filmu o Flintstonach. Do środka wchodziło się przez wielką paszczę T-rexa.

– Tutaj będziemy mieszkać – powiedział wychowawca. – Wysiadajcie.

Zabrali bagaże i poszli do budynku. Kuki musiał pomóc Kajetanowi nieść plecak, bo ważył chyba sto kilo. Był wypełniony książkami.

W holu czekał na nich gruby, łysy mężczyzna. Obok stała jakaś dziewczyna, najwyżej osiemnastoletnia. Miała krótko obcięte włosy, znudzoną minę i żuła gumę.

Łysy, uśmiechając się sztucznie, zawołał:

– Moi kochani! Witam was w Paleolandii, najwspanialszym parku dinozaurów w Europie! Nazywam się Artur Kleber i jestem tu dyrektorem. A to moja córka Tamara. Będzie waszą przewodniczką.

Dziewczyna podeszła do uczniów.

– Pamiętajcie, że nie wolno dotykać figur ani w ogóle niczego ruszać w parku. Eksponaty są drogie, więc…

– Chcę coś powiedzieć! – przerwał Kajetan.

Tamara spojrzała niechętnie na chłopca.

– O co chodzi?

– Ja znalazłem tu dużo błędów.

– Co? Jakich błędów?

– Figury dinozaurów są źle zrobione. – Kajetan otworzył notes. – Zauważyłem na razie siedem błędów. Na przykład ceratops powinien mieć mniejsze rogi, bo…

Przerwał mu dyrektor:

– Słuchaj, mały, te figury projektował wybitny ekspert. Wierz mi, że zna się na dinozaurach lepiej niż takie małe dziecko jak ty.

– Ale ja na pewno zauważyłem błędy.

– Nie wymądrzaj się – syknęła Tamara.

Kajetan chciał jeszcze coś dodać, ale dyrektor odwrócił się do niego plecami.

– Pewnie jesteście zmęczeni podróżą – powiedział do nauczyciela. – Pokoje hotelowe są na piętrze. Proszę się rozgościć. Obiad będzie o drugiej. Potem zaczniecie zwiedzać Paleolandię.

Dra-kula leciała nad chmurami.

– Budyń, czy mogę trochę pokierować dra-kulą? – poprosiła Julka siedząca z kundelkiem na fotelu pilota.

– Nie ma mowy – powiedział stanowczo Budyń. – Chcesz, żebyśmy spadli? Albo polecieli w kosmos i nigdy nie spotkali Alika, Idy i Kukiego?

– A właściwie gdzie oni są?

– Na zielonej szkole.

– Co to jest?

– Obóz, gdzie dzieci uczą się różnych rzeczy. Kuki mówił, że będą mieszkać w parku dinozaurów i poznawać wymarłe zwierzęta.

– Chcę już ich spotkać – niecierpliwiła się Julka. – Długo będziemy jeszcze lecieć?

Budyń zerknął na ekran nawigacji.

– Jeszcze godzinę. O ile wiatr nie będzie zbyt mocny.

Przez park jechała kolorowa kolejka. Lokomotywa w kształcie dinozaura ciągnęła długi wagon, w którym siedzieli uczniowie. Z przodu wagonu stała przewodniczka Tamara i gadała monotonnym głosem:

– Na prawo widać figurę dryptozaura, czyli raniącego jaszczura. Rozdzierał ofiary, używając długiego pazura. Dalej czai się potworny utahraptor. Poluje na kompsognaty, czyli najmniejsze dinozaury.

Zgłosił się Kajetan.

– Mogę coś powiedzieć?

– Słucham – mruknęła niechętnie przewodniczka.

– To jest błąd. Najmniejszym dinozaurem jest mikroraptor, zwany małym rabusiem.

– Słuchaj, mały! – zawołała poirytowana Tamara. – Oprowadzałam tu sto wycieczek i nikt nie dyskutował. Tylko ty masz stale jakieś problemy!

Przewodniczka podniosła radiotelefon.

– Panie kierowco! – krzyknęła. – Proszę się zatrzymać!

Kolejka stanęła.

– Możecie teraz wysiąść i obejrzeć figury. – Przewodniczka spojrzała na Kajetana. – Mam nadzieję, mały marudo, że z bliska zobaczysz, że nasze dinozaury są bezbłędne. Bo jak nie, to chyba musisz kupić nowe okulary.

Dzieci wysiadły z wagonu i rozbiegły się po parku. Nauczyciel zawołał:

– Zbiórka za pół godziny. Nie spóźnijcie się, bo o szóstej jest kolacja.

Dra-kula powoli opadała. Budyń i Julka wpatrywali się w okno. Na razie niewiele było widać, bo ziemię zasłaniały chmury. Wyglądały jak morze bitej śmietany.

Głos w nawigacji zamruczał: „Za kwadrans będziesz u celu”.

Budyń wyłączył autopilota i złapał w zęby manipulator.

– Julka, siadaj na swoim fotelu i zapnij pasy – powiedział. – Mam nadzieję, że będzie tam bezpieczne miejsce do lądowania.

T-rex stał na pagórku, szczerząc wielkie zęby. Był zrobiony z twardego plastiku, ale jego skóra wyglądała jak prawdziwa.

Kajetan uważnie go oglądał. Potem wyciągnął z kieszeni zwijaną miarkę. Podszedł do T-rexa i po ogonie zaczął się wspinać na figurę.

– Kajetan, zwariowałeś!? – zawołał Kuki. – Po co tam włazisz?

– Chcę sprawdzić, czy figura ma odpowiednie wymiary. Bo ta przewodniczka mnie wkurzyła. Myśli, że dzieci na niczym się nie znają. A ona na pewno nie jest żadnym ekspertem, skoro robi tyle błędów.

– Jak ktoś zobaczy, że wchodzisz na figury, to wyrzucą cię z obozu! – krzyknął Alik.

– Trzeba się poświęcić dla nauki – powiedział Kajetan, z trudem wspinając się na tyranozaura.

Figura chwiała się niepokojąco.

– Kajetan, złaź, bo spadniesz! – zawołała Ida.

– Zaraz! – Okularnik dotarł do głowy T-rexa i zaczął mierzyć jego paszczę. – O! Już znalazłem błąd! Szczęka jest za wąska!

– Ty powinieneś wystąpić w Jurassic World – westchnął Alik.

– Wykryłem w tym filmie dwadzieścia trzy błędy – prychnął pogardliwie Kajetan. – Nawet napisałem list do reżysera. Ale nie odpisał.

Kajetan wsadził głowę do paszczy T-rexa.

– Zmierzę jego zęby, bo chyba są za duże.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

PIÓRO T-REXA

Ważne informacje

Karta redakcyjna

Projekt okładki i ilustracje

Andrzej Maleszka

Copyright © by Andrzej Maleszka, 2019

Opieka redakcyjna

Dorota Gruszka

Adiustacja

Anna Szulczyńska

Korekta

Anna Szulczyńska
Judyta Wałęga

Fotografie bohaterów: Maciej Mańkowski

Na okładce i ilustracjach wykorzystano fragmenty zdjęć autorstwa:
© Andrzej Maleszka
© YinYan/iStock, © Herschel Hoffmeyer/Shutterstock, © Daniel Eskridge/
Shutterstock, © Saphira/depositphotos, © Thor Jorgen Udvang/123 RF,
© Pxphere, © Discovod/iStock, © DM7/Adobe Stock, © Thampanon/Shutterstock,
© Fabio Iozzino/Dreamstime, © Vvoe/Adobe Stock, © Dottedyeti/
Adobe Stock, © Michael Rosskothen/Adobe Stock, © Jianghongyan/Dreamstime,
© Warpaintcobra/iStock, © mic1805/Bank zdjęć Photogenica,
© KrisCole/Bank zdjęć Photogenica, © Thaloengsak/Shutterstock,
© Natasa Bojovic/123 RF, © Barks/Adobe Stock, © DM7/Shutterstock,
© MR1805/iStock
© MilvagoCG/TurboSquid – adaptacja Tomasz Torkowski

ISBN 978-83-240-7480-8

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Anna Jakubowska