W dwutysięcznym roku nad doliną Warty przeszła straszliwa burza. Trwała bez przerwy przez trzy dni i trzy noce. Przerażone zwierzęta kryły się w najgłębszych norach. Małe dzieci chowały głowy pod poduszki, by nie słyszeć nieustającego huku grzmotów. W wielu domach zgasło światło, a dachy porwała wichura.

Trzeciego dnia piorun uderzył w olbrzymi stary dąb rosnący na wzgórzu. Drzewo pękło i runęło na ziemię. Zadrżały domy w całej dolinie, a burza natychmiast ustała.

Nie był to zwyczajny dąb. Było to Magiczne Drzewo. Miało w sobie ogromną, cudowną moc. Lecz wtedy nikt o tym nie wiedział.

Ludzie zawieźli je do tartaku i pocięli na deski. Z drewna zrobiono setki różnych przedmiotów, a w każdym przedmiocie została cząstka magicznej mocy. W zwyczajnych rzeczach ukryła się siła, jakiej nie znał dotąd świat. Wysłano je do sklepów i od tego dnia na całym świecie zaczęły się niesamowite zdarzenia.

GRA

–Teraz! – szepnął Kuki.

Czerwone krzesło drgnęło. Czar się rozpoczął. Wokół Kukiego zaczęły fruwać małe iskierki. Płomyki wirowały jak karuzela i wpadały do kufra ze złocistej blachy. Potem przyleciały srebrne rurki i miedziany drut. Wszystko lądowało w skrzyni, aż kufer się wypełnił i wieko zamknęło się z trzaskiem.

Kuki odetchnął z ulgą.

– Udało się!

W tym momencie stuknęły drzwi. Wbiegła mama.

– Kuki! Co tu się dzieje!?

– Ja... No...

– No co?

– Wyczarowałem trochę fajerwerków. Chcę je wystrzelić o północy.

– Nie ma mowy! – zawołała mama. – Nie zgadzam się!

– Przecież jest sylwester! Dlaczego nie mogę odpalić kilku zaczarowanych fajerwerków?

– Bo to jest niebezpieczne. Natychmiast odłóż tę skrzynię.

– Ale mamo, one są super! Nadałem im niesamowite właściwości. Zobaczysz, wszyscy będą zachwyceni.

– Jak to słyszę, to już czuję dreszcze. Nawet zwykłe fajerwerki są niebezpieczne. A wyczarowane mogą być po prostu straszne! – zawołała mama. – Chcesz wysadzić miasto? Albo wypalić sobie oczy?!

– Nic złego się nie zdarzy. Po prostu zrobimy najlepszy pokaz fajerwerków na świecie. Nic mi się nie stanie!

– Jak wyczarowałeś klona, też tak mówiłeś. I wiesz, jak to się skończyło.

– Przecież jestem cały. Ocalałem.

– Tak! Cudem!

– Mamo! Proszę cię! Obiecałem Gabi, że zrobię specjalny pokaz fajerwerków. Ona będzie czekać...

– Nie!

– Ale...

– Powiedziałam: nie!

Mama stanowczym ruchem chwyciła złoty kufer i schowała go do szafy.

– O północy możesz odpalić z tatą kilka zwykłych fajerwerków, takich ze sklepu – powiedziała pojednawczo.

Kuki prychnął pogardliwie.

– Nie interesuje mnie to.

Odwrócił się i z ponurą miną wszedł do swojego pokoju.

Mama pokręciła głową i poszła do salonu, skąd dobiegała muzyka i wesołe okrzyki.

Kiedy zniknęła, Kuki wychylił się zza drzwi. Rozejrzał się ostrożnie. Potem podszedł na palcach do szafy. Błyskawicznie wyciągnął złotą skrzynię i zaniósł ją do swojego pokoju.

– Ej, szefie, co się dzieje? – pisnął jakiś głos.

Spod łóżka wyszedł mały kundelek. To był Budyń, pies Kukiego. Dzięki magii potrafił mówić, choć niestety nie umiał szczekać.

– Co robimy? – spytał psiak, patrząc nieufnie na skrzynię.

– Plan B – powiedział Kuki i wyciągnął z kieszeni mały błyszczący krążek.

– Nie lubię planów B – westchnął Budyń. – Może lepszy będzie plan C.

– To znaczy?

– Zostaniemy w ciepłym domku, zjemy coś pysznego...

– Nie marudź.

Kuki włożył kurtkę, wcisnął czapkę i otworzył drzwi na balkon.

Do pokoju wtargnęło mroźne powietrze i płatki śniegu. Kuki wyszedł na balkon. Położył srebrzysty krążek na balustradzie i ostrożnie go nacisnął. Przedmiot zaczął rosnąć, zmieniając się błyskawicznie w wielką świecącą kulę. To była dra-kula, niesamowity pojazd, który wyczarowali z Blubkiem i Gabi w czasie wakacji. Potrafił latać albo toczyć się z dużą prędkością. Mogli też zmniejszać go do rozmiaru guzika.

Dra-kula kołysała się obok balkonu jak gigantyczny balon. Okrągłe drzwi w ścianie pojazdu były otwarte.

– Właź, Budyń...

– Szefie, a może jednak...

– Właź!

– Czuję, że będą kłopoty – westchnął pies i wszedł do dra-kuli.

Kuki wstawił do kabiny skrzynię z fajerwerkami i wskoczył do pojazdu. Właz się zatrzasnął, zahuczały silniki. Niebieska kula uniosła się i pofrunęła nad miastem.

Kuki skierował pojazd w stronę ulicy Kasztanowej, gdzie była jego szkoła. Dra-kula przebijała się przez zamieć. Płatki śniegu wirowały za oknami. Pojazd się rozpędzał. Światła miasta przesuwały się pod nim coraz szybciej.

Nagle coś zahuczało i dra-kula zadrżała od gwałtownego podmuchu. Obok przeleciał inny pojazd. Kuki zobaczył tylko niewyraźny cień, który przemknął jak duch nad dra-kulą i poleciał w stronę galerii handlowej Globo. Kuki zerknął w monitory, ale dziwny pojazd już zniknął.

– Co to było, szefie? – spytał zdziwiony Budyń.

– Nie wiem... Chyba samolot...

Kuki na wszelki wypadek obniżył trochę wysokość lotu. Wkrótce pojawiła się ulica Kasztanowa. Zobaczyli ceglany budynek i boisko zasypane śniegiem. Dolecieli do szkoły Kukiego.

Dra-kula wylądowała na dachu szkolnego budynku. Kuki i Budyń wysiedli z pojazdu, zabierając ze sobą skrzynię fajerwerków. Kuki zmniejszył dra-kulę do rozmiaru guzika i schował ją do kieszeni.

Była jedenasta w nocy. Za godzinę miał rozpocząć się nowy rok.

Przed galerią handlową Globo było zupełnie pusto. Z okolicznych domów dobiegała muzyka i gwar zabaw sylwestrowych. Ale na placu nie było żywego ducha, bo panował straszny mróz i ludzie nie mieli ochoty na spacery. Nagle rozległ się huk. Wielki czarny pojazd wyleciał z chmur i wylądował przed galerią. Koła wbiły się w śnieg, a drzwi otworzyły się z trzaskiem. Pojazd przyleciał nie wiadomo skąd, jakby spadł z nieba wraz ze śniegiem. Nikt nie zobaczył, jak wychodzi z niego chłopak w kurtce z kapturem. Był chudy, miał okulary i wyglądał na dwanaście lat. Za nim wysiadł mężczyzna w długim płaszczu i gruba kobieta w srebrzystym futrze.

– Zaczynajcie! – szepnął chłopak.

Jego towarzysze unieśli ręce. Złapali się za uszy i przekręcili swoje głowy tyłem do przodu, jak zakrętki na butelkach. Zamiast ludzkich twarzy ukazały się metalowe głowy robotów. Wyższy robot zrzucił płaszcz. Błysnęło ciało ze stali. Coś syknęło i robot zaczął rosnąć. Metalowe nogi wydłużały się jak dziwne teleskopy. Robot osiągnął wysokość ulicznej latarni. Drugi stwór też zaczął się przeistaczać. Ręce wydłużyły się i wyrósł mu ogon z kolczastą kulą na końcu. Kobieta zmieniła się w małporobota!

– Światła – syknął chłopak. – Zgaście je!

Wielki robot podbiegł do latarni. Złapał ją stalowymi zębami. TRACH! Metal zgrzytnął i odgryziona lampa runęła na chodnik. Robot podszedł do następnej, lecz ta była wyższa. Nie mógł dosięgnąć żarówki. Chciał wyrwać latarnię z chodnika, ale uprzedziła go żelazna małpa. Błyskawicznie wspięła się na słup i uderzeniem ogona zbiła żarówkę.

Na ulicy zapanowała ciemność. Tylko na ścianie galerii handlowej świeciły różowe litery: „GLOBO WITA”.

Chłopak nasunął kaptur głęboko na oczy i ruszył w stronę galerii. Dwa roboty pobiegły za nim. Śnieg trzeszczał pod ich stalowymi stopami. Zatrzymali się przed wejściem. Wnętrze galerii było ciemne i puste, bo w sylwestrową noc była ona oczywiście nieczynna.

– Morador, otwórz te drzwi! – rozkazał chłopak.

Robot uniósł rękę. Jeden z jego metalowych palców rozgrzał się do czerwoności. Robot dotknął zamka. Stopiona stal spłynęła z sykiem i zamek się rozpadł. Żelazna małpa pchnęła drzwi, które otworzyły się szeroko. Włamywacze weszli do wnętrza.

Znaleźli się w wielkim holu galerii. Lampy były zgaszone i ściany niknęły w mroku. Tylko na podłodze błyszczała cienka czerwona linia. Przecinała im drogę.

– Stać! – szepnął chłopak. – To laserowy czujnik. Jak przekroczymy tę linię, włączy się alarm. – Odwrócił się do żelaznej małpy. – Mara, wyłącz to!

Żelazna małpa zaczęła się wspinać po ścianie. Mur był wyłożony gładkimi płytami, ale zwierzomaszyna wciskała pazury w szczeliny. Pięła się w górę błyskawicznie. Pod sufitem robot się zatrzymał. A potem wykonał długi skok. Zaczepił ogonem o reklamę Coli zawieszoną pod sufitem. Rozkołysał ją. Dał susa i wylądował po drugiej stronie czerwonej linii. Czujnik wykrył ruch. Promień drgnął i zaczął przesuwać się w stronę okularnika.

– Mara, szybciej! – krzyknął chłopak.

Żelazna małpa skoczyła do nadajnika, z którego wychodził laserowy promień. Otworzyła paszczę i trach, pożarła urządzenie!

Czerwona linia zgasła.

Trójka włamywaczy ruszyła długim korytarzem galerii handlowej. Po obu stronach ciągnęły się sklepy. W nocy wystawy były ciemne i przesłonięte kratami.

Chłopak sięgnął do kieszeni i wyjął czarną puszkę. Wieczko podskakiwało, a z wnętrza dobiegały piski. Okularnik otworzył pojemnik i wyciągnął dziwne stworzenie. Miało sześć nóg, z przodu szczypce, a z tyłu żądło. Przypominało skorpiona, ale było zrobione z metalu. Jego głowa obracała się nerwowo we wszystkie strony, czerwone oczy świeciły jak laserowe latarki. Chłopak postawił stwora na podłodze.

– Szukaj!

Robot skorpion pognał korytarzem. Jego metalowe nóżki poruszały się szybko, wybijając dziwny rytm: trach-trach, trach-trach... Mijał obojętnie wystawy pełne sportowych butów i telefonów. Mruczał:

– Tam... To jest tam. Albo nie...

Radar na główce skorpiona poruszał się nerwowo. Stwór skręcił na schody. Chłopak i roboty pobiegli za nim.

W nocy ruchome schody były nieczynne, ale skorpion wspinał się po nich bez trudu. Jego stopy miały magnesy i kleiły się do metalowych stopni. Wielkie roboty szły tuż za nim, łomocząc stalowymi butami.

– Ciszej! – syknął chłopak. – Bo przyjdą strażnicy.

Weszli na piętro. Mieścił się tu długi ciąg barów i pizzerii, ale na samym końcu był sklep. Nad jego drzwiami migotał kolorowy napis „TROLLO”.

Oczy skorpiona się zaświeciły.

– Jest! – pisnął i pognał w stronę sklepu.

Roboty i chłopak popędzili za nim. Stanęli przed wystawą pełną klocków Lego i pudełek z grami. Między nimi jeździł czerwony pociąg.

– Jest tutaj... Na pewno!

– Lepiej, Korto, żebyś się nie mylił – mruknął groźnie okularnik. Odwrócił się do wielkiego robota i rozkazał: – Wchodzimy.

Morador uniósł dłoń. Stalowy palec stopił zamek. Drzwi otworzyły się bezszelestnie i włamywacze weszli do sklepu. Nagle coś zadzwoniło. Chłopak zatrzymał się niepewnie. W sklepie zapaliły się kolorowe światła i zaczęła grać muzyka. To włączyła się karuzela zawieszona pod sufitem. Na krzesełkach wirowały pluszowe słonie.

Chłopak w okularach nawet na nie nie spojrzał.

– Korto! Gdzie to jest?! – krzyknął. – Szukaj!

Skorpion popędził w stronę działu z grami. Chłopak i roboty ruszyli za nim. Mijali półki pełne klocków Lego i sterowanych modeli. Morador szedł na czworakach, bo był zbyt wielki i zawadzał głową o sufit. Żelazna małpa przeskakiwała nad regałami. Doszli do działu gier.

Na półce leżały kolorowe pudła z monopoly, chińczykiem i innymi grami. Po drugiej stronie piętrzyły się stosy gier komputerowych. Korto zatrzymał się. Laserowe oczy prześwietlały kartony. Nagle skorpion zawołał:

– Jest! Tam!

– Gdzie? Mów dokładnie!

– Trzecia półka. Czerwony karton.

Okularnik skoczył w stronę regału. Czerwone pudło przykrywał stos innych gier. Chłopak jednym uderzeniem zmiótł je na podłogę. Potem ostrożnie chwycił karton.

Roboty zbliżyły się i pochyliły głowy. Skorpion patrzył z podłogi, podskakując nerwowo.

Chłopak otworzył pudło. Wyjął planszę i pionki. Cisnął je na podłogę, nawet na nie nie patrząc. Potem z zamykanej przegródki ostrożnie wyjął kostkę do gry.

– Zgaście światło – szepnął.

Małpa wskoczyła na regał i uderzeniem ogona stłukła lampę. Zapadła ciemność.

Chłopak podniósł dłoń z kostką. Była drewniana, duża, pomalowana na czerwono. Okularnik wpatrywał się w nią z napięciem. Nagle kostka zaczęła świecić. Bił od niej blask tak silny, że chłopak musiał zmrużyć oczy.

– To ona – szepnął. – Znalazłem ją! – Zaczął biec przez sklep, krzycząc: – Mam ją! Jest moja! Moja!

Nagle potknął się i wpadł na sklepową kasę.

W tym momencie zawyła syrena. Włączył się alarm!

Chłopak zastygł.

Syreny alarmowe piszczały przeraźliwie w całej galerii. IAA! IAA! Włączyły się wszystkie lampy. Budynek rozjarzył się światłem.

Chłopak błyskawicznie schował kostkę i skorpiona do puszki. Wcisnął ją do kieszeni.

– Uciekamy!

Wybiegł ze sklepu. Roboty popędziły za nim. Syreny alarmowe wyły coraz głośniej. IAAIAA!

Z drugiego końca galerii dobiegały krzyki. Pędzili ochroniarze.

Włamywacze pognali schodami na parter. W holu galerii zaczęła właśnie opadać krata bezpieczeństwa. Przyspieszyli, próbując przebiec, zanim zagrodzi im drogę. Ale nim dobiegli, krata trzasnęła o kamienną podłogę. Byli w pułapce.

Wielki robot wysunął stalowe łapy i chwycił kratę. Szarpnął ją. TRACH! Ciężka krata została wyrwana i rzucona z hukiem na posadzkę. Jednocześnie błysnęły światła latarek. Nadbiegali ochroniarze.

– Dym! – krzyknął chłopak.

Żelazna małpa odwróciła głowę i dmuchnęła. Z jej paszczy wyleciał kłąb dymu. Czarna mgła wypełniła hol, zasłaniając włamywaczy.

Latarki ochroniarzy bezradnie próbowały przebić tę dymną zasłonę. Strażnicy rozbiegli się, starając się odnaleźć złodziei.

Roboty pognały prosto do drzwi. Radary prowadziły je bezbłędnie przez dym. Jednak chłopak potknął się na schodach i przewrócił.

Coś stuknęło i metalowy przedmiot potoczył się po podłodze.

Chłopak nie zwrócił na to uwagi. Zerwał się i po omacku zaczął szukać drogi do wyjścia. Był kilka kroków od drzwi, kiedy na jego twarz padło jaskrawe światło latarki. Z dymu wyskoczył ochroniarz.

Patrzył zdumiony na chłopca w okularach. Miniaturowa kamera na ramieniu ochroniarza błysnęła, robiąc zdjęcie. Mężczyzna wyciągnął rękę, by schwytać małego złodzieja. Ale w tym momencie jakaś niesamowita siła pchnęła go w plecy. Przeleciał przez hol jak kopnięta piłka.

Wielki cień Moradora wynurzył się z mgły.

– Zostaw go! – krzyknął okularnik. – Wynosimy się stąd!

Chłopak i robot popędzili do drzwi.

Pozostali ochroniarze przebili się przez kłęby dymu i wybiegli przed budynek. Nie zobaczyli jednak żadnego z włamywaczy. Ujrzeli tylko wielki cień, który przemknął nad galerią, ginąc w śnieżnej zamieci.

Włamywacze zniknęli.

W holu galerii mgła powoli opadała. Odsłoniła czarną puszkę leżącą na podłodze. W jej wnętrzu coś się poruszało. Nagle wieczko otworzyło się.

Z puszki wypełzł skorpion. Trzymał w szczypcach czerwoną kostkę. Jego oczy błysnęły i przygasły.

– Energia... – wyszeptał cicho. – Korto potrzebuje energii...

Metalowy stwór ruszył w głąb sklepu, znikając w ciemnościach.

Na zegarze była za pięć dwunasta.

– Uwaga! Jeszcze pięć minut i zacznie się nowy rok! – zawołał tato Kukiego i zaczął otwierać butelkę szampana.

Mama usiadła do fortepianu i zagrała serenadę Mozarta.

– A gdzie jest Kuki? – zapytał tato.

Wszyscy zaczęli wołać:

– Kuki, chodź!

– Zaraz będzie północ!

– Zaraz będzie nowy rok! No chodź!

Nikt nie odpowiedział.

Mama pobiegła do pokoju Kukiego. Ale pokój był pusty.

Na dachu szkoły Kuki ustawiał wyrzutnie fajerwerków. Łączył je przewodami, które przynosił mu Budyń. Chłopak miał ręce skostniałe z zimna. Był straszny mróz i wiał lodowaty wiatr, miotając płatki śniegu. Wreszcie Kuki wyciągnął ze skrzyni ostatnią wyrzutnię, większą od poprzednich. Ustawił ją na krawędzi dachu i podłączył kabel.

– Gotowe! – Spojrzał na zegarek i powiedział z ulgą: – Za minutę dwunasta. Zdążyliśmy!

Wiatr uspokoił się trochę.

– Patrz, śnieg przestaje padać!

– To super – pisnął kundelek. – Gabi wszystko dobrze zobaczy.

Gabi była przyjaciółką Kukiego. Już dawno umówili się, że w Nowy Rok urządzą pokaz fajerwerków. Oczywiście nie chodziło o zwykłe fajerwerki. Postanowili wyczarować najlepszy na świecie pokaz sztucznych ogni. Mieli je razem wystrzelić o północy, ale rodzice nie pozwolili Gabi wyjść. Musiała spędzić sylwestra w domu. Kuki postanowił, że i tak zrobi pokaz. Specjalny pokaz dla Gabi.

Wyciągnął telefon i wysłał wiadomość:

„Gabi, podejdź do okna. To będzie pokaz dla ciebie”.

Do północy pozostało dziesięć sekund.

– Budyń, zaczynamy! – zawołał Kuki.

Pobiegli na drugi koniec dachu i przykucnęli za kominem. Kuki spojrzał na zegarek. Kiedy wskazówka doszła do cyfry dwanaście, nacisnął guzik w pilocie. TRACH! Huknęło straszliwie! Ze srebrzystych wyrzutni wystrzeliły fajerwerki.

W domu po drugiej stronie ulicy Gabi przycisnęła twarz do szyby. Patrzyła z zachwytem na ogniste kule frunące w niebo. Eksplodowały milionami iskier, zmieniając się w niesamowite figury. Niektóre wyglądały jak ogniste ptaki, inne jak fruwające smoki. We wszystkich oknach pojawili się ludzie. Wpatrywali się w niebo ze zdumieniem, bo takich fajerwerków jeszcze nie widzieli. Niektóre zmieniały się w tancerki, które wirowały nad miastem. Inne przeistoczyły się w galopujące konie. Na końcu wystrzeliły stumetrowe fontanny ogni, tworząc na niebie wielki napis „GABI”. Po chwili napis zmienił się w latającą dziewczynę, która odfrunęła, znikając w ciemnościach.

Kiedy ostatni fajerwerk zgasł, zapiszczał sygnał w telefonie Kukiego. Chłopak odczytał wiadomość:

„Kuki! To było cudowne! Dziękuję ci. Gabi”.

– Ej, Budyń! Gabi wszystko widziała! Jest zachwycona!

– To super, szefie. Ale czy możemy już wrócić do ciepłego domku i zjeść w nagrodę coś pysznego.

– Jasne.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

BURZA POWALIŁA OLBRZYMI STARY DĄB. BYŁO TO MAGICZNE DRZEWO. LUDZIE ZROBILI Z NIEGO SETKI PRZEDMIOTÓW, A KAŻDY ZACHOWAŁ CZĄSTKĘ MAGICZNEJ SIŁY. WŚRÓD NICH BYŁO CZERWONE KRZESŁO.

NIESAMOWITE PRZYGODY, NIEBEZPIECZEŃSTWA, HUMOR I MAGIA… AUTOBUS, KTÓRY ZWARIOWAŁ, MOST ZE ŚWIATŁA I WIELKA FALA TSUNAMI. LATAJĄCY DOM, OLBRZYMI LEW I STO WYCZAROWANYCH PSÓW! FANTASTYCZNA OPOWIEŚĆ O TRÓJCE DZIECI, KTÓRE ZNALAZŁY KRZESŁO SPEŁNIAJĄCE ŻYCZENIA. TE DOBRE I TE ZŁE…

OPOWIEŚCI MAGICZNEGO DRZEWA SĄ PODSTAWĄ ZNANEGO NA ŚWIECIE CYKLU FILMOWEGO, NAGRODZONEGO EMMY – TELEWIZYJNYM OSCAREM – ZA WYOBRAŹNIĘ, MĄDROŚĆ I HUMOR.

FACEBOOK.COM/SERIAMAGICZNEDRZEWO
WWW.MAGICZNEDRZEWO.COM

KUKI, WIKI I MELANIA MUSZĄ ODNALEŹĆ MOST ZAPOMNIENIA. CZEKA NA NICH GIGANTYCZNY PAJĄK, PODZIEMNA RZEKA I GROŹNA GRETA O TROJGU OCZACH. LECZ TYLKO PRZEJŚCIE PRZEZ MOST UWOLNI FILIPA OD CZARU TAJEMNICZEJ ŻU. NA SZCZĘŚCIE PO ICH STRONIE STOI NAJLEPSZY ROBOT ŚWIATA, PIES GENIUSZ I CUDOWNA KOTKA LATTE!

OPOWIEŚCI MAGICZNEGO DRZEWA SĄ PODSTAWĄ ZNANEGO NA ŚWIECIE CYKLU FILMOWEGO, NAGRODZONEGO EMMY – TELEWIZYJNYM OSCAREM – ZA WYOBRAŹNIĘ, MĄDROŚĆ I HUMOR.

FACEBOOK.COM/SERIAMAGICZNEDRZEWO
WWW.MAGICZNEDRZEWO.COM

KUKI ZOSTAJE OBDARZONY NADLUDZKĄ SIŁĄ, BY POKONAĆ OLBRZYMA O SIEDMIU WCIELENIACH. WALCZY ZE ZWIERZOMASZYNAMI, STALOWYM PTAKIEM I POŻERACZEM ŚWIATŁA. WĘDRUJĄ Z NIM MĄDRA GABI, SUPER GRACZ KOMPUTEROWY BLUBEK I GADAJĄCY PIES. W DALEKIEJ AZJI SZUKAJĄ TAJEMNICZEGO DOMU PILNOWANEGO PRZEZ ZŁOTEGO TYGRYSA. POWIEŚĆ W TEMPIE GRY KOMPUTEROWEJ, PEŁNA PRZYGÓD I HUMORU. NIE MOŻNA SIĘ OD NIEJ ODERWAĆ!

OPOWIEŚCI MAGICZNEGO DRZEWA SĄ PODSTAWĄ ZNANEGO NA ŚWIECIE CYKLU FILMOWEGO, NAGRODZONEGO EMMY – TELEWIZYJNYM OSCAREM – ZA WYOBRAŹNIĘ, MĄDROŚĆ I HUMOR.

FACEBOOK.COM/SERIAMAGICZNEDRZEWO
WWW.MAGICZNEDRZEWO.COM

KUKI WYCZAROWUJE SWEGO KLONA, BY ZASTĄPIŁ GO W NUDNYCH ZAJĘCIACH. JEDNAK KLON ZDOBYWA MAGICZNĄ MOC I ZACZYNA POJEDYNEK Z PRAWDZIWYM KUKIM. TWORZY GIGANTYCZNEGO ROBOTA, ŻYWE LABIRYNTY I ZMIENIA LUDZI W DZIWNE STWORZENIA. NA NIESAMOWITEJ WYSPIE KUKI, GABI I BLUBEK MUSZĄ STOCZYĆ NIEBEZPIECZNĄ WALKĘ. PRZYGODOWA POWIEŚĆ O OGROMNYM TEMPIE. OLBRZYMIE ROBOTY, TAJEMNICZE SZACHY, ARMIA DRAPIEŻNYCH RYB, KTÓRE PRZEGRYZAJĄ MOSTY I PIES MÓWIĄCY LUDZKIM GŁOSEM… A OBOK FANTASTYCZNYCH ZDARZEŃ – ŚWIETNE POSTACI MŁODYCH BOHATERÓW, AUTENTYCZNE PRZYJAŹNIE I KONFLIKTY.

OPOWIEŚCI MAGICZNEGO DRZEWA SĄ PODSTAWĄ ZNANEGO NA ŚWIECIE CYKLU FILMOWEGO, NAGRODZONEGO EMMY – TELEWIZYJNYM OSCAREM – ZA WYOBRAŹNIĘ, MĄDROŚĆ I HUMOR.

FACEBOOK.COM/SERIAMAGICZNEDRZEWO
WWW.MAGICZNEDRZEWO.COM

Spis treści

Karta tytułowa

Czerwone krzesło drgnęło...

Schowali się w najdalszym kącie...

Nie mieli pojęcia, dokąd jadą...

Karta redakcyjna

Projekt okładki i ilustracje

Andrzej Maleszka

Copyright © by Andrzej Maleszka, 2013

Fotografie bohaterów we wnętrzu książki oraz na okładce

Monika Lisiecka

Maciej Mańkowski

Wykonanie modeli 3D

Piotr Budzowski

Opieka redakcyjna

Julita Cisowska, Maria Makuch

Elementy zdjęć wykorzystane w ilustracjach:

© Andrzej Maleszka,

© KirsanovV/istock, © Paul Kennedy/123rf, © InÃ¡cio Pires/123rf,

© Nagel Photography/shutterstock, © Sylvie Bouchard/123rf,

© Estate of Stephen Laurence Strathdee/istock, © VeryOlive/istock,

© azotov/istock, © Ceneri/istock, © gremlin/istock,

© SeppFriedhuber/istock, © Mlenny/istock, © t-s-x/istock,

© mtnSnail/istock

ISBN 978-83-240-2808-5

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I, Kraków 2013

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com