SAM

LLOYD

LUDZIE NOCY

Przełożył Sławomir Maskiewicz

Tytuł oryginału: The People Watcher

Copyright © Sam Lloyd 2023

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2025

Copyright © for the Polish translation by Sławomir Maskiewicz 2025

Wydanie I

Warszawa 2025

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

*

Trzy lata później. Jeden

Dwa

Trzy

Cztery

Pięć

Sześć

Siedem

Osiem

Dziewięć

Dziesięć

Jedenaście

Dwanaście

Trzynaście

Czternaście

Piętnaście

Szesnaście

Siedemnaście

Osiemnaście

Dziewiętnaście

Dwadzieścia

Dwadzieścia jeden

Dwadzieścia dwa

Dwadzieścia trzy

Dwadzieścia cztery

Dwadzieścia pięć

Dwadzieścia sześć

Dwadzieścia siedem

Dwadzieścia osiem

Dwadzieścia dziewięć

Trzydzieści

Trzydzieści jeden

Trzydzieści dwa

Trzydzieści trzy

Trzydzieści cztery

Trzydzieści pięć

Trzydzieści sześć

Trzydzieści siedem

Trzydzieści osiem

Trzydzieści dziewięć

Czterdzieści

Czterdzieści jeden

Czterdzieści dwa

Czterdzieści trzy

Czterdzieści cztery

Czterdzieści pięć

Czterdzieści sześć

Czterdzieści siedem

Czterdzieści osiem

Czterdzieści dziewięć

Pięćdziesiąt

Pięćdziesiąt jeden

Pięćdziesiąt dwa

Pięćdziesiąt trzy

Pięćdziesiąt cztery

Pięćdziesiąt pięć

Pięćdziesiąt sześć

Pięćdziesiąt siedem

Pięćdziesiąt osiem

Pięćdziesiąt dziewięć

Sześćdziesiąt

Sześćdziesiąt jeden

Sześćdziesiąt dwa

Sześćdziesiąt trzy

Sześćdziesiąt cztery

Sześćdziesiąt pięć

Sześćdziesiąt sześć

Sześćdziesiąt siedem

Sześćdziesiąt osiem

Sześćdziesiąt dziewięć

Siedemdziesiąt

Siedemdziesiąt jeden

Siedemdziesiąt dwa

Siedemdziesiąt trzy

Siedemdziesiąt cztery

Siedemdziesiąt pięć

Siedemdziesiąt sześć

Siedemdziesiąt siedem

Siedemdziesiąt osiem

Siedemdziesiąt dziewięć

Osiemdziesiąt

Osiemdziesiąt jeden

Osiemdziesiąt dwa

Osiemdziesiąt trzy

O autorze

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dedykuję

Vrinder Singh Randhawa

Za Mexican Hat

(i wiele innych przygód)

*

Światło latarki przebija się już przez sosny. Świeci wprost w kierunku naszej przyczepy i wiem, że to koniec. A jednak stoję przy oknie nieruchomo i wpatruję się w grudniowy mrok.

Na zewnątrz widzę trawę pokrytą szronem. Po drugiej stronie polany, na skraju lasu, stoi jeszcze jedna przyczepa, dokładnie taka sama jak nasza. Wiem, że to ją przeszukają najpierw, a kiedy nas tam nie znajdą, przyjdą tutaj. Na pewno od razu zauważą wyłamane drzwi. To będzie oznaczało prawdziwy koniec.

Zrzucam z siebie koc i macam tył głowy w poszukiwaniu nienaturalnego zagłębienia. Pewna lekarka – a na przestrzeni lat zajmowało się mną wielu lekarzy – powiedziała mi kiedyś, że czaszki kobiet są grubsze niż mężczyzn. Wprawdzie tylko odrobinę, ale może właśnie o tyle, żeby mnie wówczas uratować.

– Miałaś szczęście – powiedziała.

Cóż, pewnie nie czytała moich akt…

Z lasu dochodzi dźwięk wystrzału. Po chwili słyszę trzask gałęzi, a następnie szelest kroków. Nagle na polanie pojawia się czarny kształt.

To jeleń. Jest ogromny, waży może ze dwieście kilogramów. Staje w blasku księżyca i głośno sapie; z jego nozdrzy wydobywają się kłęby białej pary. Chwytam lornetkę i ustawiam ostrość. Nawet teraz – w obliczu tego, co mnie czeka – nie mogę się oprzeć temu widokowi. Jest wspaniały.

Jak człowiek złapie bakcyla podglądania, to już zawsze będzie to robił. Taka prawda.

Kiedy na niego patrzę, jeleń wymachuje porożem w kierunku roztańczonych niebiesko-białych świateł latarek. Na chwilę staje nieruchomo, widzę, jak drży. Chwilę później rozpływa się w ciemności.

Zaciągam zasłony i dodatkowo przysłaniam okno prześcieradłem. Kiedy zyskuję pewność, że na zewnątrz nie wydostanie się nawet najmniejszy promyk światła, włączam latarkę. Jej blask ujawnia ponurą prawdę o fatalnych warunkach, w których żyjemy od kilku dni. Są tu worki z wręcz wylewającymi się śmieciami, zgniecione plastikowe butelki po wodzie i zużyte kubeczki. Są też zmięty egzemplarz Gruffalo[1], puste puszki po spaghetti firmy Peppa Pig i ogromny wór brudnych pieluch.

Cała przyczepa cuchnie nie do wytrzymania, ale kiedy oddycham, czuję jedynie zapachy duchów: cytrynę, smażone masło i gumę balonową.

Neurolodzy nazywają to fantosmią. To zaburzenie występujące stosunkowo często u ludzi, których mózg doznał urazu tak dużego jak mój. Halucynacje węchowe mogą pojawić się u mnie w każdej chwili, ale zazwyczaj dzieje się tak, kiedy towarzyszą mi zbyt silne przeżycia. Oprócz tego miewam silne zawroty głowy.

Stoję nieruchomo. Zaciskam zęby i czekam, aż świat przestanie wirować mi przed oczami. Następnie, opierając się ręką o szafkę, przechodzę z kuchni do sypialni.

I nareszcie znowu mogę na niego patrzeć.

Ma zaledwie dwa latka i jest cudowny.

Leży przykryty dwoma grubymi kocami. W tej chwili widać tylko jego maleńką główkę. Ma miękką skórę i włosy niczym jasny jedwab. Owszem, mieszkamy w podłych warunkach, ale przynajmniej udało mi się dopilnować, żeby był czysty.

Marszczy brwi przez sen i wzdryga się przed światłem latarki. Po chwili otwiera oczy i spogląda na mnie.

– Mamusiu!

Zapiera mi dech w piersiach. Czuję, że boli mnie gardło.

– Przepraszam, najdroższy.

Trzy dni i trzy noce – to cały czas, jaki mogliśmy ze sobą spędzić. Siedemdziesiąt dwie godziny razem, pomimo ogromu nieszczęść, które nas spotkały.

Mój plan zawiódł. Tak naprawdę trudno to w ogóle nazwać planem: przejazd taksówką, dalej pociągiem, kolejną taksówką. Potem nocna wędrówka przez las do wakacyjnego kempingu, który na dodatek jest zimą nieczynny.

Chłopiec siada i przeciera oczy. Zastanawiam się, czy on też czuje, że nasz wspólny czas dobiega końca.

– Czy jest ci ciepło? – pytam.

– Zimno.

To kolejny dowód na moją porażkę. Kiedy to planowałam, założyłam, że w przyczepach – także zimą – będzie prąd. Niestety nie ma, a kanistry z paliwem po prostu gdzieś zniknęły.

Siadam ciężko tuż przy nim i masuję mu plecki. Przez piżamę jego żebra wydają się niewiele mocniejsze niż u kurczaka. Jutro jest Wigilia. Powinien spać w swoim cieplutkim łóżeczku i śnić o Świętym Mikołaju, a nie siedzieć tutaj, w nieogrzewanej przyczepie, z dwudziestoletnią frajerką, która nie jest w stanie zapewnić mu należytej opieki.

– Słuchaj – mówię. – Wiem, że nie zapamiętasz nic z tego, co się tutaj dzieje. Wiem, że kiedy będziesz starszy, kompletnie o mnie zapomnisz. Prawdopodobnie nawet nie będziesz sobie zdawał sprawy z tego, co się tu wydarzyło. No chyba że on ci powie, choć tak naprawdę nie bardzo w to wierzę. Wiedz, że cieszę się, że mogliśmy spędzić trochę czasu razem. I że mogliśmy poczytać Gruffalo.

Unosi podbródek i marszczy brwi. I wówczas słyszę to, co on już pewnie zrozumiał: odgłosy dochodzące z lasu. Głosy ludzi.

[1] Gruffalo – książeczka dla dzieci autorstwa Julii Donaldson, ilustrowana przez Axela Schefflera, o błyskotliwej myszce spacerującej po lesie i oszukującej różne drapieżniki, w tym Gruffalo. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).