Redakcja: Karolina Oponowicz

Korekta: Teresa Kruszona

Współpraca merytoryczna: Witold Skolias-Pakuła i Władysław Skolias-Pakuła

Ilustracje: Tomasz Minkiewicz

Projekt okładki: Tomasz Minkiewicz, Maciej Trzebiecki

Opracowanie makiety, skład: Elżbieta Wastkowska, ProDesGraf

Redaktorka prowadząca: Maria Gładysz

Producent: Agora Książka i Muzyka sp. z o.o.

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

wydawnictwo@agora.pl

www.wydawnictwoagora.pl

© by Mateusz Pakuła, 2025

© for illustration by Tomasz Minkiewicz, 2025

© for this edition by Agora Książka i Muzyka sp. z o.o., 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2025

ISBN: 978-83-8380-196-4

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Projekt zrealizowany przy wsparciu finansowym Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO, realizowanej przez Krakowskie Biuro Festiwalowe ze środków Gminy Miejskiej Kraków.

Spis treści

Rozdział 1. W DRODZE

Rozdział 2. JAK POWSTAŁ ŚWIĘTY JOGURT

Rozdział 3. ŁAZIENKA STRACHU

Rozdział 4. O CZYM ŚNIĄ SUPERBOHATEROWIE

Rozdział 5. TŁUMY W KROWIEJ WIELKIEJ

Rozdział 6. CO BYŁO DALEJ Z TYM JOGURTEM

Rozdział 7. SKLEPIK PANA PIKACZU

Rozdział 8. KTO SIĘ ZAKOCHAŁ W JOGURCIE

Rozdział 9. SZEŚCIU APOSTOŁÓW

Rozdział 10. PRZEZ OKNA

Rozdział 11. ROZMOWA Z WUJKIEM

Rozdział 12. KONIEC CUDÓW

Rozdział 13. SEN PANA PIKACZU

Rozdział 14. OSTATNI I KRÓTKI, ALE...

O autorach

Rozdział 1

W DRODZE

Święty Jogurt mieszkał już od jakiegoś czasu z wujkiem Pietrkiem Piratem we wsi Krowia Wielka.

Ale Lucek i Ludwika o tym nie wiedzieli. W tej chwili siedzieli sobie w aucie z rodzicami: mama za kierownicą, tata obok mamy z psem Ciumką na kolanach, rodzeństwo z tyłu. Mknęli dziurawymi drogami, mijali wsie o zastanawiających nazwach, takich jak: Gęsia Mała, Niedźwiada Duża, Bobra Stara, Ptaka Taka Owaka, i próbowali sobie przypomnieć, co w ogóle wiedzą o wujku, oraz ustalić, czy na pewno muszą się u niego zatrzymywać i co gorsza nocować.

Czy my musimy się u niego zatrzymywać i co gorsza nocować?

– Co my w ogóle o nim wiemy? Przecież my go w ogóle nie znamy!

– Znacie, po prostu go nie pamiętacie, to wujek Pietrek, mój brat – powiedziała mama.

– A dlaczego mówicie o nim wujek Pietrek Pirat?

– Yyy – zawiesiła się mama.

– Yyy – próbował jej pomóc tata.

– Ma drewnianą nogę? – dopytywał Lucek.

– Nie...

– Hak zamiast ręki?

– Nie...

– Papugę zamiast ręki?

– Cooo?

– Papugę zamiast nogi?

– Ha, ha!

– Żywą papugę zamiast drewnianej nogi? Drewnianą papugę zamiast żywej nogi?

– Ha, ha, ha, nie!

– Nie ma oka?

– Ma, nawet dwoje oczu.

– No to co to za pirat?! – Lucek aż podskoczył, a Ciumka zahaukał.

– Hau! – Było to specyficzne hauknięcie bassetowatego kundla.

– Dawno temu wujek kopiował filmy na kasetach VHS i płytach DVD. I sprzedawał nielegalnie. To były tak zwane pirackie kopie – powiedziała w końcu mama.

– Kopii przecież używali rycerze, nie piraci... – zażartował tata.

– Hau, hau!

– O, Ciumka skumał żart!

– Lubi suchary – mruknęła Ludwika.

– O osobach, które robiły takie rzeczy, mówiło się „piraci”.

– Czyli, zaraz, zaraz, momencik, czyli wujek jest przestępcą?! – podekscytował się Lucek.

– Był...

– Nie, no nie był!

– Nie był?

– Czyli nadal jest?

– Nie!

– Nie?

– Nie jest!

– No ale jednak był...

– No chyba jednak trzeba przyznać, że...

– Super! Prawdziwy przestępca, złoczyńc! – Lucek był już purpurowy z radości.

– A nie złoczyńca? – Ludwika próbowała nawiązać z bratem kontakt wzrokowy.

– Już nie... – Mama chciała wyjaśnić sprawę, ale ekscytacji Lucka nie dało się już zatrzymać:

– Ciekawe, czy ma swoją złoczyńcową tajną bazę w piwnicy pod domem, tajne centrum dowodzenia z czasów przestępczej świetności! Ożeż ty, jak wspaniale byłoby odkryć sekretne pomieszczenie wujka Pirata i te wszystkie, wiecie, bajery, ecie-pecie, komputery, jakieś pirackie pojazdy, na przykład czaszkopter, piszczelolot, papugocykl...!

– Taaak. I zahibernowaną armię minionków... – mruknęła Ludwika.

– Noo, ho, ho, już mi się podoba! – zawołał Lucek.

– A mnie nadal nie! – Ludwika pociągnęła za sznurówki w kapturze tak mocno, że poza bluzą został jej tylko nos.

Mama zahamowała gwałtownie, skręciła, zahamowała, skręciła i jeszcze raz skręciła. I znów zahamowała, tym razem już na dobre.

– No to dojechaliśmy.

Ciumka puścił pawia.

Lucek na szczęście nie. Poprawił swój strój hardkorowca, dziurawe dżinsy, dziurawy tiszert, swoją bandanę w tygrysy, swoje włosy do pasa, przewiązaną w pasie wojskową koszulę. Zawiązał trampki, przetarł okulary i pochuchał na tatuaże na rękach zrobione długopisem.

Ludwika natomiast zsunęła tylko z głowy kaptur gigantycznej czarnej bluzy sięgającej do kostek, zmierzwiła krótką różową czuprynę, wzięła głęboki oddech i powiedziała:

– Dobra, chodźmy, w końcu jesteśmy rodziną superbohaterów.

– Tak? A jakie mamy moce? – zainteresował się tata.

– Jesteśmy niewierzący.