Angel Voxword

Literozsyp literoklety

utwory zebrane

© Angel Voxword, 2022

Tomik poetycki „Literozsyp literoklety” zawiera wyselekcjonowane utwory z ostatnich dwudziestu pięciu lat dorobku literackiego Angel’a Voxword’a. Autor zawarł w utworach emocje ludzi, których spotkał na swej drodze. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.

ISBN 978-83-8324-359-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Literozsyp literoklety

2. Codzienność życia

1. Nadziei już brak?

2. Oni i my?

3. Amen

4. Wolność zabrana!

5. Tułacz

6. Hymn do jedności Ojczyzny

7. To ego

8. Płyń w nieznane

9. Złodzieje czasu

10. Pytając marzenia

11. Biegniemy

12. Bezcenne pytania

13. Biedacza magia

14. Łza i nadzieja

15. Śmiertelna porada

16. Pytanie o życie

17. Wyrok

18. Świeca życia

19. Ballada nieletnich

20. Echo ciszy

21. Spróchniała materia

22. Jesienne zdarzenia

23. Odpocznij od łez

24. Myśl taka

25. Krzyk krzywdy

26. Nowe stworzenie

27. Pustka

28. Walcząc z losem

29. Z myśli

30. Praca

31. Ten świat

32. Uparty jak los

33. Nie ego

34. Wzrok zapomnienia

35. Moje ego

36. Sen o przyjaźni

37. Postulat

38. Przystanek myśli

39. Zauroczona rozpacz

40. Opadły liść

41. Celebryci

42. Czas (nie)ostateczny

43. Pijana bajka

44. Psotna śnieżynka

45. Pluszowy miś

46. Brutalna prawda

47. Szczęście na bezdrożach

48. Śnieżny ruch

49. Ego anioł

50. Clergyman

51. Wołyński rok

52. Drzewo Edenu

53. Los Boga

54. Upadek Boga

55. Z koleżanką

56. Szambo

57. Pielgrzymka

3. Serc tych tchnienie

1. Chciej kochać

2. Szukam i czekam

3. Zakazana miłość

4. Taki czas

5. Wolność i tolerancja

6. Pogoda na przyszłość

7. Moje szczęście

8. Prawdy zakłamane

9. Muzyka słów

10. Plany mizerny

11. Serce me

12. A to foch

13. Brak czasu

14. Z lodu nadzieja

15. Klątwa na Ciebie

16. Różowy błysk

17. Zakochany czas

18. Wyzwanie wyznania

19. Oszukać siebie

20. Prawo przyjaźni

21. Czas strat

22. Romantycznie

23. Ofiara z ofiary

24. Dylematy to

25. Zwolniony z miłości

26. Co mruczy kot…?

27. Serce weź

28. Niewolnik marzeń

29. Odległe życzenie

30. Silni sobą

31. Niecierpliwość zakochania

32. Na twoje życzenie

33. Ostry gość

34. Upiory uczuć

35. Drogocenny ty

36. Skrzydlaty mściciel

37. Ty, mój kosmos

38. Tak boli ból

39. Rozczarowana ja

40. Biada ci zdrado

41. Klucz serca

42. Serca triumfator

43. Ty mój jedyny świat

44. Ta jedyna szansa

45. Brzydki kochanek

46. Witamina uczuć

47. Myśl wariata

48. Chcieć i móc

49. Zakochany wariat

50. Być jak niebo

51. Krok do serca

52. Patrz bez łez

53. Życzenie klątwy

54. Intymne zaproszenie

55. Smak idealnej wiśni

4. Okazjonalny ton

1. Stroik

2. Świąteczne życzenia

3. Sztuczna pastorałka

4. Wielkanocna draka

5. Dzień Matki

6. Mama jest światem

7. Mamo to ja

8. Ósmy marca

9. Niestety wy kobiety

10. Pragnienia kobiet

11. Kochani mężczyźni

12. Pożegnanie z rokiem

13. Belferbunt

14. Tyle to lat

Codzienność życia

Nadziei już brak?

Zostało tylko czekanie jak zapuka koniec świata.

W białej sukni zatańczy, lecz bez kosy tylko z fenolem.

Czekam obojętny, bo życie bez spełnionych marzeń to dno.

Głupie serce wciąż wierzy, że Bóg istnieje nie na niby.

Rozum już dawno wysnuł teorię, że świat tylko dla bogaczy.

Rozpadam się w głębi, choć ciało jeszcze młode.

Duch zdeterminowany podcina tętnice, i nie umiera.

Jakiż to melodramat, tragedia, z której śmieją się dzieci.

Sfrustrowany wzrok szuka w ciemnościach jak kot.

Słuch utonął w dźwiękach stukającego czasu.

I tylko język mamrocze coś pod nosem, że słone.

Nic, zupełnie nic tylko ta cisza przerywana świstem oddechu.

Ta samotność tak boli, nawet umarli wiedzą o tym.

Kiedy stracona wiara to i miłości przepadła

a nadzieja stchórzyła jak zawsze.

Oni i my?

Dzielimy wszystko na gorsze czy lepsze,

Sami nie jesteśmy bez winy.

Ocen i pogardy nie żałujemy innym,

Zapominamy skrytykować siebie.

Przy zgaszonym świetle znajdujemy winnych,

Lecz sami kradniemy w światłach jupiterów.

Pełni banalnych wymówek bez wiary traktujemy wszystko,

Siebie stawiamy za wzór wszelkich cnót.

Amen

Pochylam głowę w zadumie

Pozdrawiam cię Śmierci

Zapalam znicz zwyczajem

By pamiętać o Was.

Teraz widzę że pustka

Szary kamień grobowy

Zapach chryzantem

Cmentarna moda.

Pochylam głowę i myślę

Rachunek z życia

I radość i smutek

To wszystko co tu mamy.

Idę dziś wśród grobów

Szukam odpowiedzi

Żal w sercu po Was

Spoczywajcie w pokoju.

Wolność zabrana!

Polska pozbawiona wolności

Choć twierdzą dziś że wolna

Odarta znów do samej nagości

Bezwstydnie kroczy powolna.

Polska pozbawiona krzty honoru

Pośmiewisko całej teraz Europy

Rządzona przez grupę bandziorów

I kler, co zapomniał Bożej roboty.

Polska pozbawiona dawnej chwały

Okradziona z prawa i Konstytucji

Pozbawił ją godności człowiek mały

Więc Ojczyzna stoi na progu rewolucji.

Gdzież tych nowych ludzi plemię

Gdzie solidarność, jedność, troska

I ten Duch co miał przyjść na ziemię

Gdzie to wszystko, gdzie jest Polska!?

Tułacz

Tułaczy los człowieka biednego

Nie szczędzi trosk nawet Bóg,

Tułaczy los narodu polskiego,

Przez czasy poplątanych dróg.

Tułaczy los, a jednak wciąż żyjemy,

Jak żebrak szukamy okruchów życia,

Tułaczy los jak garb swój niesiemy,

Zagubieni w problemów niciach.

Tułaczy los to nasze przeznaczenie,

W cierpieniu, w łzach utopieni,

Tułaczy los i mroczne losu dzieje

To wszystko co spotka nas na ziemi.

Hymn do jedności Ojczyzny

To jest moja matka, ma Ojczyzna,

To są moi bracia, siostry me,

Nie straszna mi niewola i obczyzna,

Zakusy wrogów podłe, złe.

Mym mottem Bóg, honor i Ojczyzna,

Biało-czerwony sztandar w ręku tkwi,

Niech każdy Polak, Polak przyzna

Że Polskę kocha, wielbi, czci.

My z rodu Lecha, lud wspaniały

Waleczny tak jak mało kto,

Dla naszej Matki, nie dla chwały

Poświęćmy życie, młodość swą.

My z rodu Piasta, ród królewski,

W niewolach przetrwał setkę lat,

Na ustach zawsze hymn zwycięski

Niech to pamięta cały świat.

W koronie złotej orzeł biały,

To nasze godło, to nasz znak,

Z Bałtykiem sojusz zawsze trwały

Jak z Warsem Sawa, jak z Wandą Krak.

Łączy nas wspólna pamięć i tożsamość,

Łączą nas wspólne więzy krwi,

Historia, język, smutek, radość

Polska! Polacy! Na zawsze my.

Nie zniszczył nas wojenny grom,

Choć bohaterów krew przelana.

Tyś nasza Polska, tyś nasz dom

Tyś nasza matka ukochana.

Niech dziś zabije głośno dzwon

I zabrzmi hymn wolności

Tyś nasza Polska, tyś nasz dom

Korona naszej niepodległości.

To ego

Nie szczędził mnie zły los

Kolce rzucał mi pod nogi

Za słaby był mój głos

Dla żartu Bóg doprawiał rogi

Lecz ja i moje ego

Nie chciało czekać dłużej

Dopięło w końcu swego

I wzbiło mnie ku górze.

Jestem tu

Lecz się nie poddaję

Za cios, cios oddaję

Złu.

Jestem bo

Życie mi pisane

I jest pokonane

Zło.

Nie czekam już na losu łaskę

Nie spadnie złota deszcz

Zakładam już na nowo maskę

A w ręku błyszczy miecz

Ja mściciel mego ego

Obrońca tak jak trzeba

Dopiąłem znowu swego

I wzbiłem się do nieba.

Płyń w nieznane

Płynie woda, płynie życie, szybko płynie czas.

Gaśnie ogień, gaśnie chwila i przeszłość traci blask.

Płyną statki, płyną liście, też popłynę ja.

Niebo zniknie, ziemia zniknie, zniknie światło dnia.

Pokochaj dziś, nie marnuj lat,

zielony liść, rozkwitły kwiat.

Pokochaj tak, pokochaj bo…

Nim zniknie świat, gdy przyjdzie zło,

Ty ciągle trwaj, za rękę złap,

Swe serce mu daj i w oczy się gap

Na zawsze trwaj.

Płynie nuta, płynie łezka i krew w żyłach płynie też.

Wyschło serce, wyschła róża, wysechł nawet deszcz.

Płyną chmury, płyną słowa, popłynęły strugi potu.

Już nie czekam, już nie myślę i za chwilę będę gotów.

Złodzieje czasu

Każdy pożycza czyjś czas

A potem się dziwi że życia brakło

Bo trzeba oddać te wieki lat i zim.

Przecież tak mało trzeba nam

By życie było dłuższą chwilą

I miało tyle dni ile nam potrzeba.

Wystarczy złączyć ręce w miłości

I uczuciem dusze scalić w jeden byt

A staniemy się ponad czasem.

Więc wybieraj śmieć w smutku nocy

Lub miłość w świetle promieni wieków

Byś nigdy nie żałował że tylko byłeś…

Pytając marzenia

Tak szybko marzenia płoną na stosie niezrealizowanych celów

Że zapomina człowiek jakie jest jego życia przeznaczenie

I tylko zrywa talizmany z ramion smaganych biczem czasu

Idzie pod górę tocząc łajno zmartwień i narastających smutków

A przecież ze szczytu kula się stoczy rozbijając się o śmierć.

Po co życie takie tylko na niby?

Po co śmierć która nie jest końcem?

A myśli po co skoro rozum głupieje?

Wszystko takie za nic, bo na nic?

Biegniemy

Nie należy cofać się nawet o stopę w lasy czasu

Bo partyzantką nie można zbudować warowni przyszłości

Iść powinno się pod czas i z czasem czerpiąc z doświadczenia

Choć cel nie zawsze celem bywa dla nas właściwym

Ale przecież naszą szkołą jest życie i egzamin się zbliża.

Za dniem miesiąc i rok, lata ekscytacji, oraz wieki przeżyć

Zagonieni biegnąc równo z czasem nie pozwólmy zapomnieć

Bo najpierw były kroczki potem kroki a na końcu tuptanie

I co dalej człowieku bez zegarka? Gdzie twój sens życia?

Bezcenne pytania

Co ze mną jest nie tak?

Co odstrasza ludzi?

Co ze mnie jest za kwiat?

Co w innych demony budzi?

Nie umiem odpowiedzieć sam,

Szukam znaków wśród gwiazd,

Żałobny marsz za dnia gram,

A nocą wypijam goryczy łez kwas.

Tylko setki pytań w mojej głowie,

Lęk serce o zawał już prosi.

Może jednak zakończę życie swoje,

By uniknąć kolejnej bezsenności?

Biedacza magia

Na Ojca w niebie i Matkę Ziemię

Przeklinam wszystkie złośliwe cienie

W pełnię księżyca mam takie życzenie

By los przewrotny spełnił me marzenie.

Zaklinam z potęgą i wszelką mocą

Za dnia, o zmroku i ciemną nocą

Zanoszę modły z pierwszą rosą

Przyzywam losu tańcząc nago i boso.

Na wszystko co dobre zaklinam

Potężnych duchów mocy przyzywam

Spełnienia marzeń mych wybije godzina

Niech będę bogaty ja i moja rodzina.

Łza i nadzieja

Nie rań mnie!

Proszę Cię

Błagam Cię

Nie rań mnie!

W zapomnienie zamień się!

Zaczynam nowy dzień!

Piękny dzień!

Dobry dzień!

W przeszłość zamień się!

Gdy pytam, odpowiedz,

W życiu tak nie miało być.

Nie mogę już dłużej

Nie chcę w kłamstwie żyć.

Twój świat utkany z aluzji

Po co to wszystko i Ty?

Zapaść się pod ziemię chcę

By tylko przestały boleć łzy.

Bez sumienia tak w oczy drwisz

Zabijasz każdy promień słońca.

Za ten pusty album na stole

Znienawidzę Cię już do końca.

Chcę i potrafię być bez Ciebie

Na co mi twoje słowa?

Nowy dzień niesie mi nadzieję

By wszystko zacząć od nowa.

Śmiertelna porada

Przychodzę zawsze nie w porę

Po to byś nie mógł niczego zabrać

Uważasz mnie za swego życia zmorę

Pamiętaj że nie dam się łatwo nabrać.

Nie mam litości dla nikogo

Każde życie mej władzy jest poddane

I choćbyś krwawe ofiary składał bogom

To ja cię od przeznaczenia nie ocalę.

Jestem końcem który nie ma końca

Nie oszczędzę sutanny czy stetoskopu

Przyjdę po pijaka i zabiorę ci ojca

Nie odpuszczę ani damie ani chłopu.

Usiądź więc na skraju grobu swego

Pomyśl co weźmiesz z tego co ukradłeś

Pod piaskiem tylko czerw będzie kolegą

Przemyśl życie bo już nisko upadłeś.

Pytanie o życie

Idziemy gdzieś tak często do celu

A może to wszystko jest na niby

By błądzić w ciemnej puszczy życia

By okradać się z naszych marzeń

By pozostać głupcem w tali kart

By nigdy nie wiedzieć gdzie, co i jak?

Jeśli życie to tylko wymysł człowieka

A tak naprawdę jesteśmy tylko snem

By ku uciesze stwórcy być pacynką

By śmiać się z samych siebie

By nigdy nie być realnym jakimś kimś

By zawsze znosić humory swego ego?

Wyrok

Płynę rzeką nocy i dni,

Tak chmurnych jak mój smutek,

Tak ciężkich jak łzy z żalu utkane,

By wpłynąć do oceanu przeszłości.

Przyszłość stoi za drzwiami teraz,

Rozglądając się bo poranione serce ma,

Choć zapomina że rany zadawała kiedyś,

Więc musi zapłacić okup przeznaczeniu.

Mi sędzią jest każdy kto mnie spotka,

Jeśli jednak zechcę wydam wyrok,

Bo oskarżycielem jest moje nieszczęście,

A ławnikami samotny życia czas.

Świeca życia

Rano zapalił cię Bóg

W południe zesłał wiatr

Nie zgasłaś

Wieczorem wystawił na deszcz

I czekał okrutny Stwórca

Aż stracisz blask

Przetrwałaś

Nocą zakradł się do snu

Odciął światła knot

A ty Mu ufałaś.

Pozostał pamięci lotny zapach

Strużka wosku na świeczniku

I pustka w kir odziana

Zapach kadzideł

Zwiędła chryzantema

I ten złowieszczy śmierci głos:

Takie jest ludzkie życie.

Ballada nieletnich

Hellow, to w regionie malownicza wioska,

Którą lat temu parę opuściła łaska boska.

W popłoch popadli świątobliwi jej mieszkańcy

Gdy dnia pewnego zniknęli wszyscy popaprańcy.

Czarne chmury nad wioską się zebrały,

Pod figurą Madonny dewotki wciąż klęczały.

Pomimo tego życie biegło swoim torem

Setka domów, dom społeczny i kościół był z klasztorem.

Bum papa bum papa up

Znów jest kolejny trup

Bum papa bum papa jee

Czas rozpocząć krwawą grę

Bim bam bom, bim bam bom

Będzie zgon

Bim bam bom, bim bam bim

Giń! Tak. Giń!

Hahaha..

Niedawno siedemnaście wiosen mi minęło

I nawet nie wiem kiedy rozpocząłem zbawcze dzieło.

Przyszedł moment by się wam przedstawić,

Bo w Zorro nie chcę się już bawić.

Na chrzcie, w agonii, imię Eustachy mi nadano

Choć w wiosce Staś od zawsze mnie wołano.

Kruczoczarny loczek spływa mi po czole

Mam młodzieńczy zarost którego jeszcze nie golę.

Zieleń mych oczu przyprawia wszystkich o rumieńce

A kisiel w majtkach mają dziewczyny i zboczeńce.

Mam ponoć usta gorące i jak aksamit miękkie

A w dodatku ciało bóstwa i niezwykle giętkie.

Bum papa bum papa up

Znów jest kolejny trup

Bum papa bum papa jee

Czas rozpocząć krwawą grę

Bim bam bom, bim bam bom

Będzie zgon

Bim bam bom, bim bam bim

Giń! Tak. Giń!

Hahaha..

Naszła raz ochota ojca Konstantyna

Znaleźli go martwego kiedy się wypinał.

Przeora ktoś nocą skrócił o nogi i głowę

A jego zwłoki porzucono nad głębokim rowem.

Nagiego furtiana przykuto do klasztornej bramy

A jeszcze przed śmiercią wyrwano mu męskie organy.

Ojca Boreasza na słup drogowy nadziano

A z jego ust wystawały chryzantemy i siano.

Ostatnią ofiarą zdawać by się mogło boskiego przekleństwa

Był braciszek Fabian padając martwy w trakcie nabożeństwa.

Bum papa bum papa up

Znów jest kolejny trup

Bum papa bum papa jee

Czas rozpocząć krwawą grę

Bim bam bom, bim bam bom

Będzie zgon

Bim bam bom, bim bam bim

Giń! Tak. Giń!

Hahaha..

W sali katechetycznej wielebny że mną namiętnie flirtował

Gdy niespodziewanie wpadła grupa szturmowa.

Skuli mi kajdankami ręce i nogi

Widziałem na twarzy klechy oznaki trwogi.

I tak przerwano mi moje zbawcze dzieło

A zaskoczonych mieszkańców wioski z nóg ścięło.

Postawili mnie w świetle prawa przed sądem

Prokurator obleśny z rozkoszą wydzierał mordę.

Po kilku tygodniach sędzia i przysięgli przeklęci

Z pasją zboczeńców skazali mnie na krzesło śmierci.

W agonii głowa ku ziemi mi się chyli

Ale jestem radosny że nie ma już tych pedofili.

Bum papa bum papa up

Znów jest kolejny trup

Bum papa bum papa jee

Czas rozpocząć krwawą grę

Bim bam bom, bim bam bom

Będzie zgon

Bim bam bom, bim bam bim

Giń! Tak. Giń!

Hahaha…

Echo ciszy

Drzwi zamykam teraz

Ostatni już raz

Tak myślę

Tylko klucz

Taki z serca

Nie wiem czy utopić?

Może lepiej spalić?

Tak

Najlepiej w wulkanie

Lawą suchych łez zaleje

I zakocham się w pustce…

Będę pustką

Szmerem liści

Cichą deszczu kroplą

Cmentarza ciszą

To koniec

Spróchniała materia

Tony makijażu i te krótkie spódniczki

Hektolitry potu by rzeźba mięśni była

Te wszystkie ruchy skalpela i silikon

Śmiercionośne diety z czasopism.

Na co to wszystko?

Gdy przyjdzie ta jedyna kochanka

By zgasić twój płomień

Nie spojrzy na twe szminki

A twoje mięśnie wyśmieje

Bo ona jest niewybredna

I zawsze przychodzi za wcześnie.

Tylko natura nigdy się nie wstydzi

Zawsze pięknie się ubiera

Gotowa na każdy scenariusz losu

Woła ciebie i mnie

By usiąść na pooranym licu ziemi

Na mchach mokrych

Czy wiatrem czesanych trawach…

Jesteś gotowa popłynąć z nurtem rzeki

Czy wolisz patrzeć na próchno swego ciała

Które rzeźbiłaś w nietrwałej materii

Upiększając pstrym popiołem?

Jesienne zdarzenia

W okna deszcz puka od rana

Stary klon walczy z chłodem

Rumiane jabłko uderzyło trawę

A jeż tylko na to czekał.

W kominku ogień jakiś niespokojny

Czajnik chce zalać filiżankę kawy

Tylko kot jak zwykle ma otwarte oko

I śledzi szuranie moich kapci.

Tak, właśnie przyszła łaskawie wena

Zapukał do mych myśli i kartek

Jeszcze tylko pióro wyjmę z kosza

By list na liściu napisać.

Odpocznij od łez

Nie płacz już

Osusz smutek swój

Bo łzy próżne są

Płyną kiedy chcą

Nie płacz już

Słońce wzeszło

Nastał nowy dzień

Smutki odgoń w cień

Nie płacz już

Los nową szansę da

Uwierz w siebie już

W nową drogę rusz

Nie płacz już

Przyjaciół ciągle masz

Posłuchaj rady tej

Dystans do smutku miej

Myśl taka

Patrząc w przeszłość

trudno zobaczyć przyszłość

mając niejasną teraźniejszość.

Analizując dziś

nie mogę myśleć

pozytywnie o jutrze

a co dopiero o pojutrze.

Wszystko takie na wczoraj

i takie na już.

Zagonieni, zagubieni, zakompleksieni.

W takim przyszło mi świecie…

świecie ludzi żyć.

Czas goni czas,

pieniądz rodzi pieniądz

a wzbogacenie biedę,

nierówność i nienawiść.

Komercja to nowy bóg

w którego wierzą wszyscy

ale jest to martwy bóg

więc wierzący również umarli

bez nadziei zmartwychwstania.

Przychodzi więc zapytać:

co jest istotą życia w tym zmaterializowanym,

zakłamanym świecie?

Krzyk krzywdy

Każdy z nas ma taki dzień

Taki jeden nie raz w roku

Gdy słońce chmurne rzuca cień

A budzik budzić chce o zmroku.

Każdy z nas ma takie chwile

Których nie chce się pamiętać

Kiedy krew się burzy w żyle

Gdy ze złości chce się pękać.

Każdy kiedyś komuś coś

Nieumyślnie czy w afekcie

By rozładować swoją złość

Krzywdę zrobił tak w efekcie.

Zastanówcie się moi mili

Śledząc całe swoje życie

Ileście upiornego zła uczynili

Niechcący i naumyślnie…

Nowe stworzenie

Stworzę od jutra swój raj

Bez poznania dobra i zła

Wtedy zawsze będzie maj

Tu władza moja, rządy i gra.

Stworzę na nowo swój świat

Bez potrzeby uwielbienia

Hipokryzję wymażę z kart

Powstanie lepsza ziemia.

Stworzę całkiem na nowo siebie

Bez zbędnych uczuć i wad

Inne zaświeci słońce na niebie

Bez zawiści i fałszywych rad.

Pustka

Oglądasz się za siebie

Liczysz że będzie tam

To co utracone i kruche

Że powróci dawny stan

Teraz tylko ty

Po tobie już nic

Musisz iść

W samotności

Taki los.

Walcząc z losem

Nie masz sił na walkę

I jest ci obojętne

To co było ważne

To co było celem

Dziś już jest nieistotne

Przeklinasz przeszłość

I szukasz w sobie winy

Ale czy to jest wyjście

Czy właśnie tego chcesz

Płacząc przez resztę życia?

Z myśli

Pomyśl zanim zbierzesz myśli

Nim wypowiesz słowo

Dobierz myśli i pomyśl

Bo myśl jest jak niespokojny ocean.

Nie karaj się myślą za myśli

Wymyślaj siebie na nowo

Bo myśl to również klucz narodzin

To wszystko co o tobie stanowi.

Gdy za myśli będą cię krytykować

I będą chcieli pozbawić wolnej myśli

To przeklnij ich tylko w myślach

A przestaniesz o nich myśleć.

Praca

Wstajesz przed słońcem

Kubek kawy na blacie

Masz nowe plany na dzień

Siadasz do biurka

I nadzieja umiera

Minuta po minucie

Tak wlecze się czas

A obowiązek nie maleje

I myślisz by wrócić

Tam gdzie został ostatni sen

I budzisz się na nowo

Bo czas napędza życie

Lecz kiedyś zaśniesz

By nigdy nie wstać

Nie dokończywszy pracy.

Ten świat

Nic nie rób

Ten świat nie jest tego wart

Nic nie mów

Ten świat to głuchy meloman

Nic a nic

Bo ten świat nie jest gotowy

Patrz by nie widzieć

Świat nie lubi szczegółów

Bo choćbyś umarł dla świata

To ten świat łez nie uroni

Jest zbyt zachłanny

Zbyt chory na własne ego

Nie rób…

Nie rób już nic!

Uparty jak los

Pomimo tylu już lat

Przeszłości krwawej jak mak

Wciąż wierzę w marzeń swych świat

Bo ciągle szczęścia mi brak.

Pomimo niechcianych złych chwil

Deszczowych poranków i nocy

Przebytych samotnie mil

Trwam w losu niemocy.

Czy znajdę Ciebie, mój raj?

Czy będziesz mi sterem?

Czy będzie znów w lecie maj?

Czy będę nadal zerem?

Nie ego

Jestem człowiekiem

Ale ludzki też bywam

Bez serca dla ciebie

Idę z nurtem tłumu…

Jestem głosem sumienia

Lecz nie mam głosu

Bo nikt przecież nie słucha

W tym ludzkim pseudo ulu…

Jestem kimś kimkolwiek jestem

Anonimową jednostką ludu

Która służy by żyć dla pracy

I dla uciechy życia królów.

Wzrok zapomnienia

Nie patrz już na mnie

Zapomnij że istnieje

Przeminęły szanse

Nie wrócę nigdy już.

Może wystraszę cię we śnie

Siłą wiatru włosy rozwieje

Zapomnę twą rasę

I zmiotę cię jak kurz.

Krocz w czarne noce i dnie

Samotnie tracąc nadzieję

Tracąc zdrowie i kasę

Jak zeschłe płatki róż.

Moje ego

Jestem tu i teraz,

Mojej twarzy wyraz

Przeraża cię

Gdy mówiłem nie raz

Złą drogę wciąż wybierasz

Skąd ja to wiem?

Nie pytaj mnie już więcej

Opadły nogi, ręce

Odejdź gdzieś

Mówić mi się nie chce

Wyłączyłem mózg i serce

Żegnaj! Cześć!

Jestem tu i czekam,

Jak samotny pies — nie szczekam

Przytul mnie

Czy znajdę dziś człowieka

Choć czas mija i ucieka

Złapiesz mnie?

Sen o przyjaźni

Przyjaźń ci zawsze przebaczy,

Bo przyjaźń to ja i ty,

Przyjaźń przez palce popatrzy,

I ukradkiem otrze łzy,

Przyjaźń ci wszystko przebaczy,

Bo przyjaźń to właśnie my,

Miłość bez przyjaźni nic nie znaczy,

Bo ty to ja, a ja to ty, prawda a nie sny!

Czasem dni są takie czarne, bez nadziei widać czas,

Czasem myśli nie ogarniasz, swemu życiu mówisz: pas!

Czasem tylko pozostaje ból, bez pamięci pusty las,

Lecz mimo to twój przyjaciel trwa przy tobie niczym głaz,

A jeśli dasz mu szansę, jeśli go posłuchasz,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.