Arkadiusz Morawiec – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny Zakład Literatury Polskiej XX i XXI wieku, 90-236 Łódź, ul. Pomorska 171/173

RECENZENT

Michał Głowiński

REDAKTOR INICJUJĄCY

Urszula Dzieciątkowska

REDAKTOR WYDAWNICTWA UŁ

Katarzyna Gorzkowska

SKŁAD I ŁAMANIE

Munda – Maciej Torz

PROJEKT OKŁADKI

Katarzyna Turkowska

Na okładce wykorzystano fotografię: „Ormiański przywódca Papazian ogląda szczątki okrutnie pomordowanych w Dajr az-Zaur w latach 1915–1916. Reszta kości została zabrana przez nurt Eufratu”, fot. Bodil Biørn, 1915 (źródło: Riksarkivet/Norweskie Archiwum Narodowe RA/PA-0699/U/L0036; no-a1450-01000000886232)

© Copyright by Arkadiusz Morawiec, Łódź 2018

© Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2018

Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

Wydanie I. W.08368.17.0.M

Ark. wyd. 24,0; ark. druk. 26,0

ISBN 978-83-8142-003-7

e-ISBN 978-83-8142-005-1

Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

90-131 Łódź, ul. Lindleya 8

www.wydawnictwo.uni.lodz.pl

e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl

tel. (42) 665 58 63

Dedykuję moim Rodzicom – Janinie i Lesławowi Morawcom oraz pamięci Michała Morawca (1994–2018),mojego Bratanka, studenta Instytutu Historii Uniwersytetu Warszawskiego

Najserdeczniejsze podziękowania składam Kasi i Maćkowi

[…] biali zupełnie nie uważają indyan za ludzi; wytępianie zaś ich poczytują za zasługę wobec ludzkości. Człowiek biały […] ma takież same prawo tępić indyan, jak grzechotniki, szare niedźwiedzie i inne szkodliwe stworzenia.

Henryk Sienkiewicz: Listy z podróży po Ameryce (1880)

Anglicy, którzy kolonizują od dawna, liczą się z tą psychologią [dzikiego człowieka] i umieją się liczyć, a jednak i pod ich panowaniem różne dzikie narody wyginęły zupełnie, nie wskutek prześladowania, nie tylko z powodu whisky i zaraźliwych chorób, ale także i dlatego, że cywilizacya okazała się dla nich za trudna, a życie nadto złożone. Tasmańczycy wymarli podobno po prostu z rozstroju nerwowego.

Henryk Sienkiewicz: Listy z Afryki (1893)

Zanim osądzimy ich zbyt surowo, przypomnijmy sobie, jak bezlitośnie tępił własny nasz gatunek nie tylko zwierzęta, bizony czy ptaki dodo, ale i inne rasy ludzkie, na niższym stojące szczeblu rozwoju. Choćby Tasmańczycy wytępieni doszczętnie w ciągu pięćdziesięciu lat przez przybyszów z Europy. Czyż tacy z nas apostołowie litości, byśmy mieli prawo żalić się na Marsjan postępujących tak samo z nami?

Herbert George Wells: Wojna światów (1898)

Spis treści

Wstęp. Zagłady

Prolog. Echa zagłady Ormian

Baku. Uwagi na marginesie Przedwiośnia

„Dezynfekcja”. Zagłada osób psychicznie chorych

Szlengel (w Parku Krasińskich)

Lokomotywa (do Bełżca)

Brygada śmierci (Weliczkera)

O Medalionach Nałkowskiej. Dopowiedzenia

Coś z niczego? Profesor Spanner (raz jeszcze)

Różewicza wycieczka do muzeum (i biblioteki)

Nie tylko Aśfic. Zagłada Cyganów

Epilog. „To się powtarza na naszych oczach” – Srebrenica

Bibliografia

Summary

Nota bibliograficzna

Spis fotografii

Indeks osobowy

O autorze

Wstęp. Zagłady

Pisana wielką literą „Zagłada” jest nazwą konkretnego ludobójstwa. Zasadniczo odnosi się ona, podobnie jak „Holokaust”, do przeprowadzonej przez Niemców (i ich pomocników) eksterminacji Żydów podczas drugiej wojny światowej (niekiedy jako datę początkową tej zbrodni przyjmuje się rok 1933). Zdarza się jednak, że terminy „Zagłada” i „Holokaust” (nie dotyczy to hebrajskiego „Szoa”)[1] stosuje się także do masowego mordu dokonanego w tym samym okresie przez tych samych sprawców na Cyganach, Polakach i innych Słowianach, na osobach psychicznie chorych i niepełnosprawnych. (Przypadki użyć takich, jak „Holokaust zwierząt”, które z pewnością warto wziąć pod rozwagę, tutaj pominę)[2].

W 1980 roku Czesław Miłosz w wykładzie noblowskim stwierdził:

Pełno […] już zmyśleń o przeszłości sprzecznych z najprostszym zdrowym rozsądkiem i elementarnym poczuciem zła i dobra. Jak doniósł niedawno „The Los Angeles Times”, ukazało się w różnych krajach około stu książek dowodzących, że „the Holocaust” nigdy nie było, że wynalazła to żydowska propaganda. Jeżeli taki obłęd jest możliwy, czyż zupełnie nieprawdopodobna jest powszechna utrata pamięci jako stan permanentny i czy nie byłoby to groźbą większą niż manipulacja genami albo zatrucie naturalnego środowiska?

Dla poety z „innej Europy” wydarzenia obejmowane nazwą „the Holocaust” są rzeczywistością tak bliską w czasie, że może on próbować uwolnić się od ich stałej obecności w jego wyobraźni chyba tylko tłumacząc Psalmy Dawida. Czuję jednak lęk, kiedy znaczenie tego wyrazu ulega stopniowo przekształceniom, tak że wyraz ten zaczyna należeć tylko do historii Żydów, tak jakby ofiarą zbrodni nie padły także miliony Polaków, Rosjan, Ukraińców i więźniów innych narodowości. Czuję lęk dlatego, że jest w tym jakby zapowiedź być może niedalekiego jutra, kiedy z historii zostanie to tylko, co ukaże się na ekranie telewizji, natomiast prawda, jako zbyt skomplikowana, zostanie pogrzebana w archiwach, jeżeli w ogóle nie zostanie unicestwiona. Również inne fakty, dla niego bliskie, dla ludzi Zachodu odległe, sprawiają, że nabiera dla niego wiarygodności wizja H.G. Wellsa w Wehikule czasu: Ziemia zamieszkała przez plemię dzieci dnia, beztroskie, pozbawione pamięci i tym samym historii, bezbronne wobec mieszkańców podziemnych pieczar, ludożerczych dzieci nocy[3].

Na szczęście ci, którzy kwestionują zagładę Żydów, tak zwani negacjoniści, stanowią margines (i oby tak pozostało). Ponadto – zapewne i to ucieszyłoby Miłosza – pojawia się ostatnio, również w Polsce, coraz więcej książek „wygrzebujących” z archiwów inne masowe zbrodnie. Jest wśród nich wymownie zatytułowana praca Richarda C. Lukasa Zapomniany holokaust. Polacy pod okupacją niemiecką 1939–1944[4]. Pośród wydanych ostatnio w polskim przekładzie prac naukowych, reportaży, wspomnień znajdujemy dzieła poświęcone różnym aktom ludobójstwa, zarówno popełnionym w mniej lub bardziej odległej przeszłości, jak i wciąż dokonywanym. Wymienię dla przykładu książki: Duch króla Leopolda. Opowieść o chciwości, terrorze i bohaterstwie w kolonialnej Afryce Adama Hochschilda, Zbrodnia Kajzera Davida Olusogi i Caspera W. Erichsena, Ormianie. Historia zapomnianego ludobójstwa Yves’a Ternona, Terra nullius. Podróż przez ziemię niczyją Svena Lindqvista, Ocalony. Ludobójstwo w Rwandzie Révériena Rurangwy[5]. Oczywiście są też pozycje dotyczące zbrodni dokonanych przez Sowietów oraz w Związku Sowieckim, na przykład Gułag Anne Applebaum[6]. Lista ta z każdym rokiem się wydłuża. W Polsce ukazuje się także coraz więcej publikacji wskazujących na korzenie owych aktów, w tym aktu znanego zachodniemu światu najlepiej, to jest zagłady europejskich Żydów. Cenną w tym zakresie książką są Europejskie korzenie przemocy nazistowskiej. Jej autor, Enzo Traverso, uznawszy i nazizm, i zagładę Żydów za zjawiska wyjątkowe, ukazuje ich prehistorię, wykraczającą poza wydarzenia wyznaczone ciasnymi granicami geograficznego obszaru Niemiec i XX wieku. Traverso przekonuje, że na ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej, jak eufemistycznie określili tę zbrodnię jej planiści, złożyły się nie tylko antyoświecenie, ideologia volkistowska i antysemityzm. Przyczyniły się do niej (dodajmy, że nie tylko do niej) także gilotyna (zapoczątkowująca epokę seryjnej śmierci – bezosobowej, skutecznej, cichej i szybkiej), mechanizacja pracy oraz uczynienie z niej w więzieniach (gdzie często była bezproduktywna) formy prześladowania i upokorzenia, biurokratyzacja, kolonializm i imperializm, rozwój nowoczesnej techniki i nauki, w tym eugeniki, antropologii ras oraz darwinizmu społecznego, jak również pierwsza wojna światowa z jej rzeziami[7]. Ponadto, ostatnio coraz częściej badacze ujmują zagładę Żydów w perspektywie komparatystycznej – pośród innych przypadków eksterminacji, zatem dokonuje się jej kontekstualizacji.

Czy przyjęcie perspektywy szukającej punktu odniesienia dla Holokaustu grzeszy relatywizacją? Czy traktowanie zagłady Żydów i naszej epoki jako wyjątkowo strasznej nie jest przesadą, efektem krótkowzroczności, dystansu, jaki dzieli nas od epok dawniejszych z ich zbrodniami? Wszak przypadki ludobójstwa i innych masowych zbrodni znają też dawniejsze stulecia. Biblijna Księga Liczb (31, 1–24) wspomina o unicestwieniu Madianitów. Przypomnijmy także dokonaną przez Ateńczyków w 416 roku p.n.e. masakrę Melijczyków. Opowiada o niej w Wojnie peloponeskiej Tukidydes:

Melijczycy poddali się Ateńczykom, pozostawiając im decyzję o swoim losie. Ci zaś wszystkich mężczyzn, którzy im wpadli w ręce, wymordowali, dzieci i kobiety sprzedali w niewolę. Miasto zaś sami skolonizowali, posławszy później pięciuset osadników[8].

Pouczającą i przygnębiającą lekturą jest opublikowana w 1552 roku Brevísima relación de la destrucción de las Indias (Krótka relacja o wyniszczeniu Indian) dominikanina Bartolomé de Las Casas[9].

Fot. 1. Bartolomé de las Casas: Brevísima relación de la destrucción de las Indias, Sevilla 1552, ilustracja

W XVII wieku wymordowano niemal całą populację Indian w Wirginii. W latach 1852–1860, w wyniku masakr dokonywanych przez białych, liczba Indian zamieszkujących Kalifornię zmniejszyła się z osiemdziesięciu pięciu do trzydziestu pięciu tysięcy[10]. W XIX wieku i później masowe zbrodnie popełniano między innymi w Afryce. U progu minionego stulecia niemieckie wojska kolonialne dokonały na obszarach obecnej Namibii planowej eksterminacji plemion Herero i Nama. Niedobitków zamknięto w obozach nazywanych wówczas – przez Niemców – Konzentrationslager. Więźniów zmuszano do wyniszczającej pracy fizycznej, głodzono, przeprowadzano na nich eksperymenty medyczne:

Według spisu ludności kolonii w 1908 roku w Afryce Południowo-Zachodniej mieszkało zaledwie 16 363 Hererów. 5537 z nich było dziećmi, które często urodziły się w obozach koncentracyjnych, gdzie ich matki padały ofiarami gwałtów. W sumie zabito albo wypędzono 80 procent wszystkich Hererów[11].

Te oraz inne zbrodnie nie wywołały jednak, podobnie jak późniejsze przypadki ludobójstwa, takiego szoku w świadomości powszechnej jak zagłada Żydów, Holokaust. Trauma, jaką w społecznych i kulturalnych przeświadczeniach Zachodu wywołało jego ujawnienie (między innymi dzięki umasowieniu środków przekazu), a także nowoczesność narzędzi użytych do eksterminacji powodują, że Holokaust ujmowany bywa w kategoriach zdarzenia bez precedensu[12], potwornej niezwykłości oraz jako „paradygmat” ludobójstwa[13]; stąd też rodzi się zakaz – tak oto wyrażony kilkanaście lat temu przez Michała Głowińskiego: „Nie można tego zjawiska banalizować, oswajać przez odnoszenie do czegoś innego”[14]. Czy jednak można uchronić się przed tą rzekomą lub faktyczną banalizacją? A jeśli nie można, to do czego wolno lub nawet należy to zjawisko odnosić (wszak czynienia porównań uniknąć nie sposób), do czego zaś odnosić go zdecydowanie nie wypada?

W 1947 roku Wanda Kiedrzyńska, mając na myśli okres drugiej wojny światowej, stwierdziła:

Lata te w historii ludzkości są okresem bez precedensu. Nawet czasy niewolnictwa nie były świadkami takiego poniżenia godności człowieka, jakie zgotowały Europie Niemcy hitlerowskie. System stosowany w obozach był od niewolnictwa stokroć potworniejszy[15].

Nasuwa się jednak pytanie, czy Kiedrzyńska, była więźniarka obozu koncentracyjnego Ravensbrück, de facto niewolnica, nie posługuje się tutaj hiperbolą, a tym samym czy nie banalizuje cierpień związanych z niewolnictwem. Inna autorka, Alina Margolis, posługująca się określeniem „Holokaust” zarówno w odniesieniu do zagłady Żydów, jak i Ormian oraz Tutsi, sugeruje, że czynienie z eksterminacji Żydów zdarzenia wyjątkowego bywa dwuznaczne[16]. Z kolei Alain Besançon zaleca – moim zdaniem słusznie – abyśmy opierali się pokusie uznawania jednego rodzaju śmierci za okrutniejszy od drugiego, żadnego bowiem nie możemy znać z bliska:

Fot. 2. David Olusoga, Casper W. Erichsen: The Kaiser’s Holocaust. Germany’s forgotten genocide and the colonial roots of Nazism, London 2010

Nikt nie może wiedzieć, co czuło dziecko wdychające cyklon B czy umierające z głodu w ukraińskiej izbie [podczas Wielkiego Głodu – A.M.]. Skoro zabijano ludzi poza zasięgiem wszelkiej sprawiedliwości, należy stwierdzić, że wszyscy ginęli strasznie, jedni tak samo jak drudzy: wszyscy byli niewinni. […] klasyfikowanie męki jest niemożliwe i nieprzyzwoite[17].

Wyraźnie zaznaczę, że nie chodzi mi o terminy, o to, czy użycie słowa „Holokaust” (pisanego wielką lub małą literą) jest zasadne także w odniesieniu do „Polaków pod okupacją niemiecką”, do Indian (na przykład w książce Davida E. Stannarda American holocaust)[18], w tytule oryginalnego wydania przywołanej już pracy Olusogi i Erichsena (Kaiser’s Holocaust)[19] czy w podtytule francuskiego przekładu wymienionego wcześniej dzieła Hochschilda poświęconego dokonanej przez Belgów przed ponad wiekiem zagładzie kilku milionów Kongijczyków. Brzmi on: Un holocauste oublié[20] – „zapomniany holokaust”. Termin „Holokaust”, podobnie jak „ludobójstwo”, stanowi przedmiot sporów toczonych już to w prywatnych rozmowach, już to na międzynarodowych forach. Ani teologiczny, ani zwłaszcza polityczny wymiar owych dysput nie zajmuje mnie tutaj. Terminologiczny spór o to, czy Wielki Głód na Ukrainie lub zbrodnia katyńska są przejawami ludobójstwa, pozostawiam innym, w szczególności prawnikom i historykom, także politologom i socjologom, podobnie jak zakres i trafność prawniczej definicji ludobójstwa autorstwa Rafała Lemkina czy definicji – przywołajmy ją tutaj – zawartej w Konwencji ONZ z 9 grudnia 1948 roku, uznającej za ludobójstwo

którykolwiek z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych jako takich: a) zabójstwo członków grupy, b) spowodowanie poważnego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia psychicznego członków grupy, c) rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia obliczonych na spowodowanie ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego, d) stosowanie środków, które mają na celu wstrzymanie urodzin w obrębie grupy, e) przymusowe przekazywanie dzieci członków grupy do innej grupy[21].

Ani tych, ani innych definicji[22], na przykład domagających się uwzględnienia wśród ofiar także grup (klas) społecznych i politycznych[23], oczywiście nie lekceważę, podobnie jak podnoszących problem ludobójstwa rozpraw naukowych. Zasadniczym przedmiotem mojej pracy jest jednak literatura, którą – co podkreślam – ujmuję szeroko, obejmując nią zarówno utwory o dominującej funkcji estetycznej oraz takie, w których funkcja ta odgrywa istotną rolę, a więc literaturę fikcjonalną i tak zwane pogranicze literatury (paraliteraturę, na przykład reportaż i esej), jak i literaturę świadectwa, w tym literaturę dokumentu osobistego[24].

Parafrazując więc znany wiersz Tadeusza Różewicza, mógłbym powiedzieć, że „ludobójstwo”, „działania ludobójcze”, „etnobójstwo”, „czystka etniczna”, „eksterminacja”, „anihilacja”, „masakra”, „deportacja” i „wysiedlenie” oraz tym podobne (często sporne) określenia, odniesione do faktu masowego mordu, są dla mnie – zwłaszcza w kontekście podjętych w tej książce rozważań – tylko wyrazami. Idzie mi natomiast o coś innego. Chodzi mi o uczulenie także historyków literatury polskiej (i historyków innych literatur) na fakt, że zagłada Żydów, której słusznie, podobnie jak jej literackim zapisom, poświęca się dużo uwagi, jest jedynie – zdaję sobie sprawę, że słowo to tych, którzy się jej wymknęli, może zaboleć – jedną z licznych, nie tylko w wieku XX, zagład, masowych zbrodni. (Nawiasem mówiąc, zdefiniowany przez Jacques’a Sémelina termin „masowa zbrodnia” wydaje mi się celniejszy, bo mniej dyskusyjny niż „ludobójstwo”)[25]. Jestem jak najdalszy od relatywizowania mordu dokonanego na Żydach, dostrzegam jego specyfikę; chodzi mi jedynie o zwrócenie uwagi na to, że praktyki ludobójcze są w dziejach, niestety, powszechne i powtarzalne. Z pewnością powszechniejsze niż sugerowałyby to – interesujące mnie tutaj – literacko utrwalone ich ślady (bez wątpienia liczne tego typu zbrodnie, zwłaszcza najdawniejsze, nie zostały nigdy zapisane).

Fot. 3. Pomnik na terenie byłego obozu zagłady w Treblince

Powszechna jest też ludzka skłonność do wynoszenia własnych cierpień ponad cierpienia innych. Dotyczy to nie tylko osób, lecz także grup społecznych i narodów[26]. Przez dziesięciolecia toczyła się w Polsce (nierówna) walka o „palmę męczeństwa” między Polakami i Żydami. W PRL „zapominano”, że Żydzi (nie tylko polskiego pochodzenia) ginęli z rąk Niemców przede wszystkim jako Żydzi, nie zaś jako Polacy (względnie obywatele polscy). Pierwsze pomniki na terenie byłych obozów zagłady w Bełżcu, Sobiborze, Treblince i Chełmnie (a ściślej: w pobliskim lesie rzuchowskim) postawiono dopiero w latach sześćdziesiątych. Zwykle przemilczały one fakt, że w miejscach tych ginęli niemal wyłącznie Żydzi; propaganda PRL wolała wspominać o „ofiarach wielu narodowości”[27]. Przez dziesięciolecia w edukacji szkolnej eksponowano martyrologię narodu polskiego; w ostatnich latach istotną rolę odgrywa w niej także zagłada Żydów (nie tylko polskich). Stało się dobrze. Tymczasem jednak wiedza o wcześniejszych, a także o równocześnie i później popełnianych masowych zbrodniach jest raczej skromna. Oczywiście i dawniej, i dziś, nie tylko w szkole, wspominano o niewolnictwie, imperializmie i kolonializmie… Mimo to los północnoamerykańskich Indian wciąż chyba wyobrażamy sobie głównie przez pryzmat westernów. Musiało upłynąć dużo czasu, aby w „czerwonoskórych”, „dzikich”, rzadziej zaś „szlachetnych dzikusach”, dostrzeżono ofiary. Wprawdzie w Polsce już ponad sto lat temu czytano nowelę Henryka Sienkiewicza Sachem (opublikowaną w 1883 roku), której bohaterem jest reprezentant ginącej społeczności indiańskiej, tyle że w jego losie widziano przede wszystkim – skądinąd nie bez racji, albowiem wspomniany utwór jest parabolą – aluzję do losu Polaków wyniszczanych kulturowo przez pruskiego zaborcę (lektura Listów z podróży do Ameryki Sienkiewicza przekonuje jednak, że planu zdarzeń dosłownych, związanych z podbojem Indian przez białych, nie można, czytając te nowelę, zupełnie lekceważyć)[28].

Proponuję zatem spojrzeć na Holokaust (a także, niejako równolegle, na potworny eksperyment, jakim był komunizm) z dystansu, bez często uzasadnionych, a czasem niezdrowych emocji oraz w kontekście – jako na zjawiska nie w pełni wyjątkowe w dziejach. Bernard Bruneteau we wstępie do książki Wiek ludobójstwa stwierdza: „Praktyki eksterminacji mają długą historię, ich ślady możemy odnaleźć w najdawniejszych społeczeństwach”[29]. Uczony wylicza te praktyki, a następnie w kolejnych rozdziałach analizuje te z nich, które nadały przerażający rys minionemu niedawno stuleciu: między innymi eksterminację Ormian, stalinowskie ludobójstwo na Ukrainie, zagładę Żydów, zbrodnie Czerwonych Khmerów, „czystki etniczne” w Bośni, ludobójstwo w Rwandzie. Podobnie czynią, zestawiając ze sobą te lub podobne zjawiska, Manus I. Midlarsky w książce Ludobójstwo w XX wieku, Daniel Jonah Goldhagen w monografii Wiek ludobójstwa i Lech Nijakowski w pracy Rozkosz zemsty[30]. Jednak nie tylko historycy i socjologowie dostrzegają analogie i związki między dawnymi a dwudziestowiecznymi zbrodniami. Widzą je, i to od dawna, również pisarze i krytycy literaccy. Przywołajmy kilka przykładów.

Mieczysław Jastrun w eseju Podobny do bogów przekonuje, że trzeźwa lektura eposów Homera pozwala odnaleźć w nich „wszystkie zbrodnie naszych czasów w zawiązku, opowiedziane uwodzącym językiem poezji”. Zachęca też do lektury nie mniej pouczającego dzieła Tukidydesa: „Trzeba przeczytać – powiada – tę wnikliwą, obiektywną historię wojny peloponeskiej, aby odnaleźć w miniaturze śródziemnomorskiej wszystkie szaleństwa, zdrady, wreszcie ludobójstwo naszego czasu”. W kamieniołomie zamienionym przez Syrakuzańczyków w wyjątkowo srogie więzienie dla ateńskich jeńców Jastrun dostrzega „pierwszy obóz koncentracyjny”, którego nie powstydziłby się nie tylko, słynny z okrucieństw popełnianych podczas wojen z mahdystami i Burami, brytyjski generał lord Kitchener, lecz i sam Heinrich Himmler[31]. Z kolei Ryszard Przybylski w uwagach dotyczących Wspomnień z domu umarłych Fiodora Dostojewskiego wskazuje na podobieństwo rosyjskiej katorgi („obozu karnego”) do niemieckich obozów koncentracyjnych, podkreślając przy tym, że Tadeusz Borowski i Aleksander Sołżenicyn, dając świadectwo, pisali „jakby ciąg dalszy obozowych obserwacji Dostojewskiego”[32]. Myśl o tym, że istnieje ciągłość pomiędzy katorgą Dostojewskiego („martwym domem”) a sowieckim łagrem pojawia się również w Innym świecie Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Natomiast Andrzej Werner stwierdził, że niektóre literackie diagnozy – Dostojewskiego, a także Roberta Musila, Franza Kafki, Aldousa Huxleya – wyprzedziły historyczne spełnienie groźby: „Przesłanki – powiada literaturoznawca – istniały; niektórzy potrafili wyciągnąć z nich konsekwencje. […] Można się było nawet odwołać do pewnych faktów, które niejako same w sobie stanowiły prototyp i zapowiedź hitlerowskich obozów”[33]. Michał Głowiński pisze wprost, że w Kolonii karnej Kafka „przewidział instytucje zorganizowanego okrucieństwa, jakie powstały dopiero kilkanaście lat po jej napisaniu”[34]. Wreszcie, choć to nie ostatni możliwy przykład, Eugeniusz Czaplejewicz utrzymuje, że Jądro ciemności Josepha Conrada „opisuje obóz koncentracyjny, prototyp łagru”[35].

Oczywiście istotne byłoby umocowanie tego rodzaju sądów (traktowanych często z rezerwą lub jako nadużycie). Owszem, możemy założyć, że Dostojewski, Kafka czy Conrad intuicyjnie wyczuwali, dokąd zmierza nasza cywilizacja. Możemy jednak uznać, a mamy po temu coraz więcej danych – zajrzyjmy do wymienionych wcześniej książek poświęconych aktom ludobójstwa – że wyciągali oni wnioski z obserwowanych, a niekiedy doświadczanych faktów. Mam wrażenie, że to wspomniany wcześniej brak szerokiej perspektywy oraz zacieranie się w pamięci, a właściwie wyparcie ze świadomości społeczeństw Zachodu wielu zdarzeń dawniejszych i geograficznie odleglejszych niż koncłagry, lagry czy Szoa – do czego przyczynił się szok wywołany przez drugą wojnę światową oraz nieczyste sumienie kolonizatorów – każą nam widzieć we wspomnianych pisarzach najwyżej „proroków” (podkreślam cudzysłów). A przecież historyk, badacz totalitaryzmu, autor prac dotyczących ludobójstwa, stwierdza:

Przemoc XX wieku została przygotowana. Ma ona […] swoje „korzenie” – nie tyle bezpośrednie „przyczyny”, ile różne elementy, które, krystalizując się, stały się jej częściami składowymi. Odnajdujemy je w całej historii XIX wieku. Ludobójczy terror obnaża swą własną przeszłość – imperializm i „wojnę totalną”. Epoka imperializmu, kiedy to nowe idee rasistowskie stają się usprawiedliwieniem krwawej ekspansji kolonialnej, to początek „masakr administracyjnych”. Wojna 1914–1918, łącząca animalizację przeciwnika, krańcową przemoc i śmierć masową, prowadzi do brutalizacji społeczeństw europejskich. Elementy te są intelektualnymi, społecznymi i politycznymi podwalinami późniejszej beztroskiej negacji praw człowieka[36].

Kafka nie był więc profetą. W 1914 roku, gdy pisał Kolonię karną, rozmaite „instytucje zorganizowanego okrucieństwa” już istniały. Znamy je z historiografii, ale też z literatury. Wystarczy przywołać – zawierający wstrząsający opis wymierzania więźniowi kary cielesnej – drukowany w latach 1893–1894 reportaż Sachalin Antoniego Czechowa (i nieco wcześniejsze opowiadanie tego pisarza pod tytułem Sala nr 6, które podróży na Sachalin niemało zawdzięcza)[37]. Mało kto czyta dzisiaj powieść Zofii Nałkowskiej Choucas z 1926 roku. Istotnym jej wątkiem – któremu przyjrzymy się w następnym rozdziale tej książki – jest dokonana przez Turków eksterminacja Ormian. Jedna z bohaterek utworu, ocalona, powiada o tej zbrodni: „to było zgodne z naturą rzeczy, to było podobne do wszystkiego, podobne do wojny, do tego, co się dzieje w różnych koloniach, co było z Irlandią”[38]. Po drugiej wojnie światowej zapomnieliśmy o Choucas, pamiętamy natomiast i czytamy – skądinąd słusznie, jest to bowiem dzieło i wybitne, i ważne – Medaliony. O Choucas warto jednak nie zapominać.

Ma swoją wymowę i zarazem wartość heurystyczną to, że przywołany we wspomnieniach obozowych Michała Kubiaka belgijski Żyd Karol Zimmerring, przebywając w Auschwitz, zestawił Konzentrationslager z systemem niewolniczym stworzonym przez europejskich kolonizatorów w Kongu Belgijskim. Przed wojną Zimmerring odwiedzał ten afrykański kraj kilka razy[39]. W roku 1890 odwiedził go także Joseph Conrad. Właśnie w Kongu Belgijskim rozgrywa się akcja Jądra ciemności, jednego z najbardziej przenikliwych dzieł literatury światowej, opublikowanego na progu dwudziestego stulecia.

Opowieść Conrada czytano na wiele sposobów, zazwyczaj alegorycznie, odnajdując jej głęboki sens w kontekście mitologii, grzechu pierworodnego, inicjacji, nieświadomości, idei Bildung, nietzscheanizmu. Adam Hochschild sugeruje, że europejscy i amerykańscy czytelnicy, czujący się niezręcznie z powodu ogromu zbrodni popełnionych przez białych kolonizatorów w Afryce, starali się wyciągnąć Jądro ciemności z jego historycznego kontekstu. Toteż najczęściej widziano w nim przypowieść, aktualną zawsze i wszędzie, nie zaś utwór dotyczący konkretnego miejsca i konkretnego czasu. Warto jednak – trudno nie zgodzić się z Hochschildem – potraktować go także jako swoisty dokument, tym bardziej, że sam pisarz twierdził, iż Jądro ciemności jest doświadczeniem – jak zaznaczył – „naprawdę bardzo niewiele” przerysowanym w stosunku do faktów[40].

Na przełomie XIX i XX wieku nie istniało jeszcze pojęcie ludobójstwa. Istniał jednak sam fakt, a właściwie fakty, i to liczne. W przemówieniu wygłoszonym 4 maja 1898 roku brytyjski premier lord Salisbury stwierdził, że narody świata można z grubsza podzielić na utrzymujące się przy życiu i na wymierające. Jest to naturalne, dopowiadał, że pierwsze z nich zawłaszczają terytoria drugich. Streszczeniem tej postawy, powszechnego wówczas sposobu myślenia reprezentantów narodów „żywotnych”, są słowa bohatera Jądra ciemności, Kurtza (na którego, jak czytamy w opowieści, złożyła się cała Europa)[41]. Brzmią one: „Exterminate all the brutes!” (w tłumaczeniu Anieli Zagórskiej: „Wytępić wszystkie te bestie!”)[42]. Sven Lindqvist w znakomitej, odkrywczej i oskarżycielskiej książce-eseju pod tytułem Utrota varenda jävel z 1992 roku (w tłumaczeniu angielskim: Exterminate all the brutes, w tłumaczeniu polskim – Wytępić całe to bydło) stwierdza, że Conrad, podobnie jak jemu współcześni, nie mógł nie słyszeć głosów i komentarzy dotyczących realizowanego systematycznego ludobójstwa. Oczywiście słyszał je i (jako pisarz, który widział) zareagował, publikując Jądro ciemności. My jednak, powiada Lindqvist, mając na myśli dobre samopoczucie ludzi Zachodu, „stłumiliśmy w sobie tę wiedzę. Chcemy, by początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej”[43].

* * *

Prezentowana książka stanowi próbę rozpoznania i zakreślenia obszaru badawczego dotąd właściwie przez polskie literaturoznawstwo niedostrzeżonego, a raczej widzianego tylko częściowo. Istotnymi – dostrzeżonymi – obszarami tematycznymi literatury polskiej XX i XXI wieku są: literatura Holokaustu dotycząca zagłady Żydów oraz częściowo z nią związana literatura drugiej wojny światowej i okupacji, obejmująca także eksterminację Polaków, dokonywaną między innymi w obozach koncentracyjnych, w Katyniu czy podczas powstania warszawskiego. Dysponujemy już bardzo licznymi – coraz liczniejszymi – opracowaniami, ujmującymi zarówno różne aspekty obu tych obszarów, jak i mieszczące się w nich dokonania[44]. Wciąż natomiast brakuje refleksji na temat literatury zrodzonej lub pobudzonej przez inne akty ludobójstwa czy masowych zbrodni. Refleksji tej dotąd nie podjęto. Za zaledwie jej zapowiedź można uznać wydaną w 2012 roku książkę Kulturowe wymiary ludobójstwa[45], w której znalazły się artykuły dotyczące głównie reprezentacji zagłady Żydów, ponadto zaś powieści Jeffreya Eugenidesa Smyrna z Middlesex (zawierającej wątek zagłady Ormian), literackich obrazów ludobójstwa w Rwandzie i nieobecności pojęcia ludobójstwa w dyskursie o Powstaniu Warszawskim. Pięć lat wcześniej, w 2007 roku, Tadeusz Sucharski zachęcał badaczy – jak dotąd bezskutecznie – do objęcia wspólną refleksją literatury Holokaustu i literatury Gułagu jako przejawów „literatury doświadczenia totalitarnego”. Pisał:

Nie możemy […] poprzestać na uświadomieniu szczegółowych braków w literaturze Holocaustu i Gułagu, które powinny zostać wypełnione w pracach przyczynkarskich. Musi temu towarzyszyć świadomość zasadniczego podobieństwa literatury wyrażającej doświadczenie człowieka poddanego systemowi totalitarnemu i pewność co do konieczności wspólnego jej czytania. Trzeba odrzucić obawy przed narażeniem się na oskarżenia o postawę propagandzisty, a nie badacza, wynikającą z próby zestawiania ideologii nazistowskiej i komunistycznej. Konieczne jest więc spojrzenie na tę literaturę okiem badacza wyzwolonego z pęt ideologii, historii, statystyki, resentymentów i wyposażonego przede wszystkim w takie samo instrumentarium artystyczne i aksjologiczne. Konieczne jest zlikwidowanie apriorycznych, ideologicznych linii demarkacyjnych sztucznie dzielących literaturę doświadczenia totalitarnego[46].

Niestety, ani tej dotyczącej literatury doświadczenia totalitarnego, ani szerzej zakrojonej refleksji, obejmującej temat ludobójstwa i jego różnych, w wielu aspektach podobnych do siebie aktów – dotąd nie podjęto. Nie dokonano nawet próby rozpoznania, zorientowania się, czy istnieją w literaturze polskiej utwory poświęcone masowym zbrodniom innym niż zagłada Żydów i eksterminacja Polaków, zbrodniom nie tylko nazistowskim (niemieckim) i nie tylko komunistycznym (sowieckim).

Książka ta stanowi próbę częściowego wypełnienia tej luki. W tej mierze, w jakiej dotyczy literatury reagującej na zbrodnie inne niż zwłaszcza Szoa, należy ją uznać za rekonesans. Taki „rozpoznawczy” charakter mają jej rozdziały poświęcone pisarskim echom dokonanej przez Turków zagłady Ormian, podjętej przez nazistowskie Niemcy „likwidacji” osób upośledzonych i psychicznie chorych oraz Cyganów, a także dokonanej przez Serbów masakry w Srebrenicy. Ujęcia te – należy dodać – mają profil głównie tematologiczny[47]. Podejmuję w nich jednak również zagadnienia związane z tyleż genezą, co funkcją tej literatury – estetyczną, poznawczą, ideową czy społeczną. Okazuje się, że literatura bywała najszybszą formą upamiętnienia ofiar ludobójczej przemocy, a nierzadko – przez długie lata – jedyną istniejącą i jedyną docierającą do względnie szerokiego kręgu społeczeństwa. Jej dzieła oraz ich interpretacje wpływały i nadal, mimo dominacji „nowych mediów”, wpływają na postrzeganie konkretnych zbrodni. Oczywiście i one same, utwory oraz ich wykładnie, bywają determinowane – chociażby przez politykę czy ideologię. Te kwestie również mnie zajmują, między innymi w rozdziale poświęconym bakijskiemu tłu Przedwiośnia Żeromskiego i w wieńczącym książkę rozdziale dotyczącym literackich ech srebrenickiej masakry (i wojny w byłej Jugosławii).

Nie jest natomiast moją ambicją zarysowanie panoramy literatury polskiej odnoszącej się do wszelkich przypadków ludobójstwa czy choćby tylko wszystkich takich aktów zaistniałych w XX wieku w Europie. Zadaniu temu jeden autor nie jest w stanie podołać. Wszak nie dysponujemy nawet najskromniejszą bibliografią rejestrującą utwory literackie podejmujące tematykę zagłady Ormian, osób chorych psychicznie i Cyganów (podobnie jak – dodam – niezajmującej mnie tutaj eksterminacji sowieckich jeńców, notabene ewokowanej w wierszu Wisławy Szymborskiej Obóz głodowy pod Jasłem)[48]. Z pewnością, pomimo podjętych przeze mnie poszukiwań, katalog przywoływanych w książce utworów dotyczących wspomnianych zbrodni jest niepełny. Innym badawczym utrudnieniem na drodze do syntezy jest nie brak, lecz, przeciwnie – nadmiar, a mianowicie niemożliwy już dziś do ogarnięcia ogromny korpus (rozpoznanych i lepiej lub gorzej uporządkowanych) tekstów oraz metatekstów dotyczących nie tylko Holokaustu, lecz także efektów morderczej polityki bolszewików i Związku Sowieckiego: rewolucji październikowej, wojny polsko-bolszewickiej, deportacji, łagrów czy zbrodni katyńskiej[49]. Oczywiście znacznie łatwiej jest objąć (trudniej zaś odnaleźć) zapewne mniej liczne teksty dotyczące zbrodni – patrząc z perspektywy środkowoeuropejskiej – egzotycznych, na przykład dokonanej przez Belgów eksterminacji Kongijczyków. Zbrodnię tę poznawaliśmy dotąd głównie przez pryzmat Jądra ciemności, tymczasem znajduje ona wyraz nie tylko w anglojęzycznym dziele Józefa Korzeniowskiego, lecz i w literaturze polskiej, choćby w ogłoszonych niedawno wierszach Dariusza Tomasza Lebiody Leopold II i Kongo Belgijskie[50]. Przywołane jako motto niniejszej książki fragmenty „listów z podróży” Henryka Sienkiewicza wskazują, że popełniane w Afryce, Ameryce i gdzie indziej masowe zbrodnie są odzwierciedlane nie tylko w dwudziesto- i dwudziestopierwszowiecznej literaturze polskiej, na przykład w licznych reportażach Ryszarda Kapuścińskiego, lecz także w literaturze tworzonej w wieku XIX. Można przypuszczać, że inspirowane w ostatnich latach przez krytykę postkolonialną badania nad polskim dawnym, a także nowym i najnowszym podróżopisarstwem i reportażem wydobędą na jaw w miarę pokaźny zestaw zapomnianych lub dotąd nieodkrytych tekstów odnoszących się do ludobójstwa[51]. Zapewne echa głośniejsze niż zbrodnie europejskich, a w Afryce również arabskich kolonizatorów wywołała w literaturze polskiej, ewokowana w utworach między innymi Melchiora Wańkowicza, Włodzimierza Odojewskiego czy Stanisława Srokowskiego, rzeź wołyńska (a ściślej, wołyńsko-galicyjska)[52], a także niedawne zbrodnie, takie jak masakra Tutsi przez Hutu, której w reportażu Dzisiaj narysujemy śmierć poświęcił uwagę Wojciech Tochman[53]. Tych obszarów literatury polskiej dotąd w sposób rzetelny nie przebadano.

Z kolei zawarte w niniejszej książce rozdziały poświęcone literaturze Holokaustu należy uznać za próbę wzbogacenia stanu badań, a w niektórych przypadkach – korektę istniejących (niekiedy pokutujących) ustaleń. Ich przedmiotem są: twórczość i legenda literacka Władysława Szlengla, najwybitniejszego piszącego w języku polskim poety warszawskiego getta; szczególny przejaw recepcji Lokomotywy Juliana Tuwima, jakim są jej „holokaustowe” parafrazy autorstwa dzieci więzionych w gettach i obozach koncentracyjnych; wspomnienia Leona Weliczkera, więźnia „obozu janowskiego” we Lwowie i członka „brygady śmierci”; geneza Medalionów Zofii Nałkowskiej, „przetwarzanie” przez pisarkę dokumentów w literaturę oraz jej współudział w ukształtowaniu „czarnej legendy” profesora Rudolfa Spannera; literacki motyw „wycieczki do muzeum” (byłego obozu koncentracyjnego i obozu zagłady) oraz tekstualna geneza Rzezi chłopców i Warkoczyka Tadeusza Różewicza, a szerzej, poetyki „ściśniętego gardła” (względnie „poetyki zeznania”).

Chciałbym, aby książka Literatura polska wobec ludobójstwa stanowiła impuls dla badaczy do stworzenia w przyszłości możliwie pełnego obrazu polskiej, a w dalszej perspektywie również obcojęzycznej, literatury ludobójstwa, na podobieństwo istniejących już monografii i encyklopedii literatury Holokaustu[54]. Albowiem „oświetlają się” wzajemnie nie tylko poszczególne masowe zbrodnie, lecz także – jak zobaczymy – dotyczące tych zbrodni dzieła literackie i fundujące je literatury oraz fundujące te literatury języki, które – przynajmniej w sferze leksyki dotyczącej masowych zbrodni – porozumiewają się, względnie korespondują ze sobą coraz lepiej, a na pewno coraz częściej. Jakkolwiek nazwanie przez Włodzimierza Odojewskiego rzezi na Wołyniu „polskim Holocaustem”, który nastąpił na tym obszarze po „Holocauście żydowskim”[55], może wzbudzać kontrowersje, to wyrażone przez bohatera jego ostatniej powieści, zatytułowanej Oksana, zdziwienie, że zbrodnię tę nazywa się ostatnio „czystką etniczną” nie powinno budzić niczyich oporów, zwłaszcza po lekturze książki Grzegorza Motyki Wołyń ’43, zawierającej rozdział Chorwacka analogia: ludobójstwo ustaszy[56]. Przywołajmy na zakończenie niniejszego wstępu fragment – wydanej u schyłku XX wieku – Oksany. Są to rozważania bohatera, z zawodu historyka:

[Myślał] z przerażeniem i smutkiem jednocześnie, że jak gdyby kilka dziesięcioleci przespał, ufając, że po straszliwych doświadczeniach sowieckiej i niemieckiej okupacji, komór gazowych, krematoryjnych pieców, białego piekła zsyłek w głąb Wschodu i łagrów, po lawinie zbrodni, które tak zaciążyły nad jego młodością w jego rodzinnych stronach na Podolu i Wołyniu, do których to zbrodni dopiero teraz pewni historycy zaczęli przylepiać przy okazji rozpadu Jugosławii i wojny bałkańskiej wynalezioną enigmatyczną nazwę „czystek etnicznych”, wszystko to nie może się powtórzyć, zwłaszcza w Europie, że Europa jest na to jak gdyby immunizowana. Ale powtórzyło się i z tym samym okrucieństwem[57].

Epilogiem niniejszej książki jest rozdział „To się powtarza na naszych oczach” – Srebrenica, dotyczący najgłośniejszej w ostatnich latach czystki etnicznej. Rozdział ten jest, niestety, epilogiem jedynie książki…

[1] Na temat terminów odnoszących się do zagłady Żydów – zob. Monika Adamczyk-Garbowska, Henryk Duda: Terminy „Holocaust”, „Zagłada” i „Szoa” oraz ich konotacje leksykalno-kulturowe w polszczyźnie potocznej i dyskursie naukowym. W: Żydzi i judaizm we współczesnych badaniach polskich. T. 3. Pod red. Krzysztofa Pilarczyka. Kraków 2003, Antykwa, Polska Akademia Umiejętności, s. 237–253.

[2] Zob. na ten temat Piotr Krupiński: „Dlaczego gęsi krzyczały?”. Zwierzęta i Zagłada w literaturze polskiej XX i XXI wieku. Warszawa 2016, Wydawnictwo Instytutu Badań Literackich.

[3] [Czesław Miłosz]: Przemówienie Czesława Miłosza w Akademii. „Kultura” [Paris] 1981, nr 1/2, s. 18.

[4] Richard C. Lukas: Zapomniany holokaust. Polacy pod okupacją niemiecką 1939–1944. Z przedm. Normana Daviesa. Przeł. Sławomir Stodulski. Wyd. 2 popr., uzup. i rozszerz. Poznań 2015, Rebis. Wydanie pierwsze ukazało się w 1995 roku nakładem kieleckiej oficyny Jedność.

[5] Adam Hochschild: Duch króla Leopolda. Opowieść o chciwości, terrorze i bohaterstwie w kolonialnej Afryce. Tł. Piotr Tarczyński. Warszawa 2012, Wielka Litera; David Olusoga, Casper W. Erichsen: Zbrodnia Kajzera. Przeł. Piotr Tarczyński. Warszawa 2012, Wielka Litera; Yves Ternon: Ormianie. Historia zapomnianego ludobójstwa. Przekł. Wawrzyniec Brzozowski. Kraków 2005, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego; Sven Lindqvist: Terra nullius. Podróż przez ziemię niczyją. Przeł. Irena Kowadło-Przedmojska. Warszawa 2010, W.A.B.; Révérien Rurangwa: Ocalony. Ludobójstwo w Rwandzie. Tł. Marlena Deckert. Radom 2009, Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne.

[6] Anne Applebaum: Gułag. Przeł. Jakub Uchański. Warszawa 2013, Świat Książki.

[7] Enzo Traverso: Europejskie korzenie przemocy nazistowskiej. Przeł. Agata Czarnacka. Warszawa 2011, Instytut Wydawniczy Książka i Prasa.

[8] Tukidydes: Wojna peloponeska. Przeł., przedmową i przypisami opatrzył Kazimierz Kumaniecki. Warszawa 1988, Czytelnik, s. 343.

[9] Bartolomé de Las Casas: Krótka relacja o wyniszczeniu Indian. Przeł. Krystyna Niklewicz. Warszawa 1956, Pax.

[10] Zob. David E. Stannard: American holocaust. The conquest of the New World. New York 1993, Oxford University Press, s. 144–146.

[11] Zob. David Olusoga, Casper W. Erichsen: Zbrodnia Kajzera, s. 308.

[12] Por. Hayden White: Realizm figuralny w literaturze świadectwa. Przeł. Ewa Domańska. „Literatura na Świecie” 2004, nr 1/2, s. 65–66.

[13] Rebecca Jinks: Representing genocide. The Holocaust as paradigm? London 2016, Bloomsbury Academic.

[14] Zapisywanie zagłady. Z Michałem Głowińskim rozmawia Anka Grupińska. „Tygodnik Powszechny” 2001, nr 12, dod. „Kontrapunkt”, nr 1/2, s. 15.

[15] Wanda Kiedrzyńska: Przegląd wspomnień z obozów i więzień hitlerowskich. „Dzieje Najnowsze” 1947, z. 1, s. 161.

[16] Alina Margolis: Moralność czasu Holokaustu. „Tygodnik Powszechny” 2001, nr 12, dod. „Kontrapunkt”, nr 1/2, s. 13.

[17] Alain Besançon: Przekleństwo wieku. O komunizmie, narodowym socjalizmie i jedyności Zagłady. Tł. Joanna Guze. Warszawa 2000, Czytelnik, s. 25.

[18] David E. Stannard: American holocaust…

[19] David Olusoga, Casper W. Erichsen: The Kaiser’s Holocaust. Germany’s forgotten genocide and the colonial roots of Nazism. London 2010, Faber and Faber.

[20] Adam Hochschild: Les fantômes du roi Léopold II. Un holocauste oublié. Tł. Marie-Claude Elsen, Franck Straschitz. Paris 1998, Belfond.

[21] Konwencja w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa, uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 9 grudnia 1948 r. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej” 1952, nr 2, poz. 9, art. II.

[22] Zob. np. Ryszard Szawłowski: Rafał Lemkin (1900–1959) – polski prawnik twórcą pojęcia „ludobójstwo”. W: Zbrodnie przeszłości. Opracowania i materiały prokuratorów IPN. T. 2: Ludobójstwo. Pod red. Radosława Ignatiewa i Antoniego Kury. Warszawa 2008, Instytut Pamięci Narodowej, s. 7–22; Bernard Bruneteau: Wiek ludobójstwa. Tł. Beata Spieralska. Warszawa 2005, Mówią wieki, s. 13–28, rozdz. Jak rozumieć ludobójstwo?; Lech M. Nijakowski: Rozkosz zemsty. Socjologia historyczna mobilizacji ludobójczej. Warszawa 2014, Scholar, s. 61–90, rozdz. Podstawowe pojęcia i definicje.

[23] Jest to bez wątpienia postulat słuszny, jako że grupy te zostały wyłączone z oenzetowskiej definicji wskutek nacisku Związku Sowieckiego, mającego na sumieniu między innymi celowe zamorzenie głodem kułaków (w większości Ukraińców) i masowe egzekucje przeciwników politycznych.

[24] Granice między tymi odmianami szeroko ujmowanej literatury nie zawsze są wyraźne, bywają płynne – zob. np. Kazimierz Wyka: Pogranicze powieści. „Twórczość” 1946, z. 2, s. 145–150; Jerzy Jedlicki: Dzieje doświadczone i dzieje zaświadczone. W: Dzieło literackie jako źródło historyczne. Pod red. Zofii Stefanowskiej i Janusza Sławińskiego. Warszawa 1978, Czytelnik, s. 344–371; Jacek Leociak: Literatura dokumentu osobistego jako źródło do badań nad zagładą Żydów. Rekonesans metodologiczny. „Zagłada Żydów. Studia i Materiały”, nr 1 (2005), s. 13–31; Arkadiusz Morawiec: Literatura w lagrze, lager w literaturze. Fakt – temat – metafora. Łódź 2009, Wydawnictwo Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej, s. 13–18.

[25] Jacques Sémelin: Analysis of a mass crime. Ethnic cleansing in the former Yugoslavia, 1991–1999. W: The specter of genocide. Mass murder in historical perspective. Red. Robert Gellately, Ben Kiernan. New York 2003, Cambridge University Press, s. 354–355.

[26] Na temat międzynarodowej rywalizacji na polu martyrologii, toczonej po drugiej wojnie światowej, zob. Timothy Snyder: Skrwawione ziemie. Europa między Hitlerem a Stalinem. Przeł. Bartłomiej Pietrzyk. Warszawa 2015, Świat Książki, s. 433–440.

[27] Zob. Zofia Wóycicka: Przerwana żałoba. Polskie spory wokół pamięci nazistowskich obozów koncentracyjnych i zagłady 1944–1950. Warszawa 2009, Trio.

[28] Zob. Tadeusz Bujnicki: Wstęp. W: Henryk Sienkiewicz: Wybór nowel i opowiadań. Wyd. 2 skr. Wrocław 1986, Ossolineum, s. LXXX; Jerzy R. Krzyżanowski: Sienkiewicz, generał Custer i Indianie. „Pamiętnik Literacki” 2015, z. 2, s. 177–184.

[29] Bernard Bruneteau: Wiek ludobójstwa, s. 13.

[30] Manus I. Midlarsky: Ludobójstwo w XX wieku. Tł. Bartosz Wojciechowski. Warszawa 2010, PWN; Daniel Jonah Goldhagen: Wiek ludobójstwa. Przekł. Michał Romanek. Kraków 2012, Znak; Lech M. Nijakowski: Rozkosz zemsty…

[31] Mieczysław Jastrun: Podobny do bogów. W: tenże: Mit śródziemnomorski. Warszawa 1962, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 13–14.

[32] Ryszard Przybylski: Dostojewski i „przeklęte problemy”. Od „Biednych ludzi” do „Zbrodni i kary”. Warszawa 1964, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 158. Przybylski nie wymienia tytułu „świadectwa” Sołżenicyna – chodzi oczywiście o Jeden dzień Iwana Denisowicza.

[33] Andrzej Werner: Zwyczajna apokalipsa. Tadeusz Borowski i jego wizja świata obozów. Warszawa 1971, Czytelnik, s. 221.

[34] Michał Głowiński: Windą – do piekła. W: tenże: Przywidzenia i figury. Małe szkice 1977–1997. Kraków 1998, Wydawnictwo Literackie, s. 57.

[35] Eugeniusz Czaplejewicz: Polska literatura łagrowa. Warszawa 1992, PWN, s. 19.

[36] Bernard Bruneteau: Wiek ludobójstwa, s. 29. Zob. też John Docker: The origins of violence. Religion, history and genocide. Sydney 2008, Pluto.

[37] Por.: „Od sali nr 6 biegnie nić poprzez katorgę – ku całej Rosji” (René Śliwowski: Antoni Czechow. Warszawa 1986, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 224). We wstępie do wyboru opowiadań pisarza Śliwowski nazywa Salę nr 6 profetyczną opowieścią (tenże: Wstęp. W: Antoni Czechow: Opowiadania i opowieści (Wybór). Oprac. René Śliwowski. Przeł. Irena Bajkowska [i in.]. Wrocław 1989, Ossolineum, s. LIV). Dodajmy, że w dojmująco realnej „sali nr 6”, mieszczącej się w szpitalu psychiatrycznym, zmarł w 1982 roku Warłam Szałamow, autor „opowiadań kołymskich”.

[38] Zofia R. Nałkowska, Choucas. Powieść internacjonalna. Warszawa 1927, Gebethner i Wolff, s. 199.

[39] Zob. Michał Kubiak: Tacy byliśmy. Wspomnienia więźnia nr 15262 z KL Auschwitz. Warszawa 1981, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, s. 122.

[40] Zob. Adam Hochschild: Duch króla Leopolda…, s. 184.

[41] Joseph Conrad: Jądro ciemności. W: tenże: Młodość i inne opowiadania. Przeł. Aniela Zagórska. Warszawa 1956, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 144.

[42] Joseph Conrad: Heart of darkness. W: tenże: Heart of darkness & other stories. Wstęp i przypisy Gene M. Moore. London 1999, Wordsworth, s. 78; Joseph Conrad: Jądro ciemności, s. 145.

[43] Sven Lindqvist: Wytępić całe to bydło. Tł. Milena Haykowska. Warszawa 2009, W.A.B., s. 190. Wydanie oryginalne, szwedzkie: Utrota varenda jävel. Stockholm 1992, Bonnier; przekład angielski: Exterminate all the brutes. Tł. Joan Tate. New York 1996, New Press.

[44] Oto niektóre publikacje zbiorowe (szerszy wybór prac zawiera Bibliografia): Literatura wobec wojny i okupacji. Pod red. Michała Głowińskiego i Janusza Sławińskiego. Wrocław 1976, Ossolineum; Świadectwa i powroty nieludzkiego czasu. Materiały konferencji naukowej poświęconej martyrologii lat II wojny światowej w literaturze. Pod red. Jerzego Święcha. Lublin 1990, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Państwowe Muzeum na Majdanku; Literatura polska wobec Zagłady. Pod red. Aliny Brodzkiej-Wald, Doroty Krawczyńskiej i Jacka Leociaka. Warszawa 2000, Żydowski Instytut Historyczny; Stosowność i forma. Jak opowiadać o Zagładzie? Red. Michał Głowiński [i in.]. Kraków 2005, Universitas; Wojna. Doświadczenie i zapis. Nowe źródła, problemy, metody badawcze. Red. Sławomir Buryła, Paweł Rodak. Kraków 2006, Universitas; Zagłada. Współczesne problemy rozumienia i przedstawiania. Pod red. Przemysława Czaplińskiego, Ewy Domańskiej. Poznań 2009, Poznańskie Studia Polonistyczne; Pamięć Shoah. Kulturowe reprezentacje i praktyki upamiętnienia. Red. Tomasz Majewski, Anna Zeidler-Janiszewska. Współpr. red. Maja Wójcik. Wyd. 2 zm. i rozszerz. Łódź 2011, Officyna; Wojna i postpamięć. Pod red. Zbigniewa Majchrowskiego i Wojciecha Owczarskiego. Gdańsk 2011, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego; Literatura polska wobec Zagłady (1939–1968). Pod red. Sławomira Buryły, Doroty Krawczyńskiej i Jacka Leociaka. Wyd. 2 popr. Warszawa 2016, Wydawnictwo Instytutu Badań Literackich; Ślady II wojny światowej i Zagłady w najnowszej literaturze polskiej. Pod red. Barbary Sienkiewicz i Sylwii Karolak. Poznań 2016, Nauka i Innowacje.

[45] Kulturowe wymiary ludobójstwa. Pod red. Radosława Filipa Muniaka. Łódź 2012, Officyna.

[46] Tadeusz Sucharski: Literatura Holocaustu i literatura Gułagu? Literatura doświadczenia totalitarnego! „Słupskie Prace Filologiczne. Seria Filologia Polska”, t. 5 (2007), s. 110.

[47] O potrzebie tego typu badań, do których dzisiaj, „po strukturalizmie”, zapewne nie trzeba nikogo przekonywać, pisze Janina Abramowska w artykule Gatunek i temat: „Wskazanie ośrodkowego tematu w utworze jest początkiem interpretacji (immanentnej), ale dopiero sięgnięcie do serii tematycznej wyznacza działaniom interpretacyjnym najbardziej naturalny kontekst. Co więcej, kontekst ten może obrastać w następne, już pozaliterackie warstwy, bo temat jest kategorią medialną, łącznikiem między literaturą a różnymi dziedzinami społecznej świadomości: religią, ideologią, etyką, a w końcu samą realną rzeczywistością odbitą w zbiorowym doświadczeniu” (w: taż: Rekonstrukcje i konstrukcje. Studia literackie. Poznań 2003, Poznańskie Studia Polonistyczne, s. 77).

[48] Wisława Szymborska: Obóz głodowy pod Jasłem. W: taż: Sól. Warszawa 1962, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 25–26. Por.: „Poetycki pomnik postawiła jeńcom radzieckim Wisława Szymborska w wierszu Obóz głodowy pod Jasłem, składając hołd ich cieniom” (Mieczysław Wieliczko: Jasielskie w latach drugiej wojny światowej. Warszawa 1974, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, s. 173).

[49] Zob. np. Tadeusz Sucharski: Polskie poszukiwania „innej” Rosji. O nurcie rosyjskim w literaturze Drugiej Emigracji. Gdańsk 2008, Słowo/Obraz Terytoria; tenże: Rewolucyjna Rosja od środka, ale w polskich oczach. „Przegląd Rusycystyczny” 2012, nr 1/2, s. 7–40; Izabella Sariusz-Skąpska: Polscy świadkowie Gułagu. Literatura łagrowa 1939–1989. Kraków 1995, Universitas; „W czterdziestym nas Matko na Sibir zesłali”. Polska a Rosja 1939–42. Wybór i oprac. Jan Tomasz Gross, Irena Grudzińska-Gross. Wstęp Jan Tomasz Gross. Warszawa 1990, Libra, Res Publica; Katyń w literaturze. Międzynarodowa antologia poezji, dramatu i prozy. Oprac. Jerzy R. Krzyżanowski. Wstęp Włodzimierz Odojewski. Wyd. 3 poszerz. Lublin 2010, Norbertinum.

[50] Dariusz Tomasz Lebioda: Leopold II, Kongo Belgijskie. W: tenże: Złota źrenica. Wiersze belgijskie 1985–2015. Bydgoszcz 2016, Biblioteka „Tematu”, s. 31, 53.

[51] Zob. np. Wacław Forajter: Kolonizator skolonizowany. Przypadek Sygurda Wiśniowskiego. Katowice 2014, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego. Bohater przywołanej monografii w opublikowanej w 1873 roku książce Dziesięć lat w Australii tak oto wypowiada się o losie „australskich Murzynów” (to jest Aborygenów), nawiasem mówiąc, niedarzonych przezeń sympatią: „Europejczyk […] zabiera im kobiety i dzieci, zaszczepia syfilityczne choroby, uczy palić fajkę i pić zabijającą wódkę. Po latach trzydziestu takiego postępowania z całego pokolenia zostaje kilku starców, wałęsających się po miasteczku i noszących drzewo i wodę karczmarzom za kilka kropli araku” (Sygurd Wiśniowski: Dziesięć lat w Australii. Lwów 1873, nakł. Księgarni Gubrynowicza i Schmidta, cz. 2, s. 381–382).

[52] Melchior Wańkowicz: Reportaże z Wołynia. W: tenże: Dzieje rodziny Korzeniewskich. Drogą do Urzędowa. Reportaże z Wołynia. Od Stołpców po Kair. Wstęp Krzysztof Masłoń. Posł. Aleksandra Ziółkowska-Boehm. Warszawa 2010, Prószyński i S-ka, s. 457–523; Włodzimierz Odojewski: Zasypie wszystko, zawieje… Paris 1973, Instytut Literacki; Stanisław Srokowski: Nienawiść (opowiadania kresowe). Warszawa 2006, Prószyński i S-ka.

[53] Wojciech Tochman: Dzisiaj narysujemy śmierć. Wołowiec 2010, Czarne.

[54] Zob. np. Encyclopedia of Holocaust literature. Red. David Patterson, Alan L. Berger i Sarita Cargas. Westoport 2002, Oryx; Reference guide to Holocaust literature. Red. Thomas Riggs. Detroit 2003, St. James; Holocaust literature. An encyclopedia of writers and their work. Red. S. Lillian Kremer. T. 1–2. New York 2003, Routlege. Zob. także Bibliografię w niniejszej książce.

[55] Udręka i uroda życia. Rozmowa z Włodzimierzem Odojewskim. W: Helena Zaworska: Dobrze, że żyłem. Rozmowy z pisarzami. Warszawa 2002, Muza, s. 224–255.

[56] Grzegorz Motyka: Wołyń ’43. Ludobójcza czystka – fakty, analogie, polityka historyczna. Kraków 2016, Wydawnictwo Literackie.

[57] Włodzimierz Odojewski: Oksana. Warszawa 1999, Twój Styl, s. 107.

PROLOG. Echa zagłady Ormian

zasłuchany

wiem wszystko –

– co od niej

nie zdradza mi tylko swego pochodzenia

babcia Maria z Bałabanów

Maria Doświadczona

nic nie mówi

o masakrze

Armenii

masakrze Turków

chce mi zaoszczędzić

kilku lat złudzenia

wiem że doczekam

i sam poznam

bez słów zaklęć i płaczu

szorstką

powierzchnię

i dno

słowa

Zbigniew Herbert: Babcia[1]

W połowie lat osiemdziesiątych XX wieku Henryk Grynberg stwierdził, że nie było na ziemiach polskich „wydarzenia donioślejszego dla ludzkości” niż zagłada Żydów, Holokaust. „Im szybciej uświadomi to sobie literatura polska – dodawał autor Ekipy «Antygona» – tym lepiej dla niej i w ogóle dla polskiej kultury, bo równie ważnego wydarzenia nie było w dziejach całej Europy i nie ma pewności, czy było w historii cywilizacji”[2].

Z tematem Holokaustu literatura polska zmaga się „od zarania”, to jest od chwili, gdy zbrodnię tę zaczęto realizować. Czyni to z mniejszym lub, jak tuż po wojnie i w ostatnich latach, z większym zaangażowaniem. A przecież zagłada Żydów nie jest jedyną „doniosłą dla ludzkości” potwornością, z jaką przyszło się zmierzyć w XX wieku literaturze polskiej. Należy do nich także zagłada Ormian, nazywana niekiedy pierwszym Holokaustem lub, co częstsze, pierwszym ludobójstwem XX wieku[3] – skądinąd niesłusznie, zanim się bowiem ona dokonała, niemieckie wojska kolonialne przeprowadziły u progu minionego stulecia na obszarze obecnej Namibii (ówczesnej Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej) eksterminację ludów Herero i Nama[4] (o czym wspominałem we Wstępie).

Czy literatura polska „uświadomiła sobie” ludobójstwo Ormian? Mówiąc o nim, mam na myśli zbrodnię realizowaną przez Turków w latach 1915–1923, pomijam natomiast jej preludium, to jest masakry urządzone w latach 1894–1896 na rozkaz sułtana Abdülhamida II oraz rzeź dokonaną w 1909 roku w Adanie. Zwrócę tu jedynie uwagę, że echo masakr z lat dziewięćdziesiątych odzywa się w powieści Edwarda Sedlaczka Suryawansa z 1900 roku[5], natomiast zarówno o nich, jak i o wydarzeniach w Adanie wspomina w napisanym w 1914 roku eseju Armenia i Ormianie Adolf Nowaczyński:

Przechodzą Ormianie w nowy okres historyczny, mając w pamięci tylko bezeceństwa administracyjne staro-turków, biały terror, którego padali ofiarą aż do najostatniejszych czasów, przechodzą z pozostałymi w imaginacji reminiscencjami strasznych rzezi w Tarsie, w Aden, masakrów w Hamidjeh, z obrazami słynnego pogromu przez mob stambulski Banku Ottomańskiego, ze straszliwymi wizjami stałych chronicznych napadów dzikich rozbójniczych górali kurdyjskich na ich spokojne w pracy pogrążone sadyby i sioła. Istotnie bowiem życie Armeńczyków pod panowaniem tureckim było jedną wielką księgą martyrologii[6].

Nieco wcześniej, wyraziwszy aprobatę, że Ormianie w toczącej się obecnie „światowej wojnie” opowiedzieli się po stronie Rosji, Anglii i Francji, autor eseju wyraził zarazem nadzieję, że „wybór […] nieszczęśliwych Armeńczyków był trafny, rozumny i szczęśliwy”[7]. Niestety, jak wiemy, wybór ten okazał się fatalny.

Niniejszy rozdział zawiera, rzec można, wstępny katalog obecnych w literaturze polskiej wątków i motywów związanych z ludobójstwem Ormian, kolejną kartą – przywołam raz jeszcze Nowaczyńskiego – ich wielkiej księgi martyrologii.

Bodajże najwcześniejszym utworem odzwierciedlającym tę zbrodnię, zainicjowaną w czasie pierwszej wojny światowej, jest Przedwiośnie Stefana Żeromskiego, opublikowane w 1924 roku[8]. Zobrazowane w nim zdobycie i zajęcie Baku przez armię osmańską w 1918 roku bywa ujmowane w historiografii jako jeden z etapów, dokonywanego przez Turków w latach 1915–1923, ludobójstwa Ormian[9]. Kwestię tę, a ściślej, zawarte w dziele Żeromskiego wątki ormiańskie, jak również „tatarskie” (to jest azerskie), tureckie i dotyczące rewolucji (notabene nie tylko bolszewickiej), analizuję w kolejnym rozdziale niniejszej książki.

Dwa lata po ukazaniu się Przedwiośnia temat zagłady Ormian powrócił w powieści Choucas Zofii Nałkowskiej[10]. Ta, jak głosi jej podtytuł, „powieść internacjonalna” stanowiła w zamierzeniu autorki, pacyfistki, „próbę poszukiwania tego, co wszystkim ludziom jest wspólne, co ich łączy”[11]. Obejmująca okres kilku tygodni akcja utworu rozgrywa się w szwajcarskim uzdrowisku, wśród mieszkańców jednej z willi, kilka lat po zakończeniu Wielkiej Wojny. Reprezentujący liczne narodowości kuracjusze leczą tutaj tyleż swoje ciała, co przede wszystkim dusze. Widoczne są dwie zwłaszcza przypadłości: wywołana wojennymi doświadczeniami oraz rosyjską rewolucją trauma oraz nacjonalistyczne uprzedzenia. Internacjonalizm stanowi w Choucas postulat – a raczej marzenie – zniesienia między ludźmi pozornych – etnicznych – różnic oraz kultywowania człowieczeństwa. Powiada narratorka: „Taka dziwna jest próżność człowieka, który każdy swój namiot, choćby najbardziej przelotny, uważa za środek świata”[12]. Pani Norah nienawidzi Irlandczyków, pani de Carfort odczuwa niechęć wobec Arabów, pana Esta wygnał z Rumunii antysemityzm, państwo Vigil pogardzają „prawie każdym narodem”. Wszyscy zaś mieszkańcy willi solidarnie nie lubią Fuchsa – jako Niemca:

Tak, Niemcy to byli już doprawdy ci najwięksi, wspólni wrogowie. To nas poniekąd bratało z panem Verdy [Francuzem – A.M.], byliśmy bliscy tą nienawiścią. I stawało nam tej nienawiści za wszelkie inne racje i motywy przyjaźni.

[…] nie mogłam oprzeć się tej myśli, że braterstwem dwóch narodów jest to właśnie, że będą razem przeciw trzeciemu.

I wtedy niemożliwe wydaje się braterstwo wszystkich narodów, braterstwo ludów. Bo przeciw komu?[13]

Pośród licznych wymienionych w Choucas nieszczęść, jakie dotknęły niedawno Europę i jej obrzeża, Afrykę Północną i Azję Mniejszą, wyeksponowane są, nie urastając wszakże do rangi wiodącego wątku powieści, masakry Ormian. Jedna z kuracjuszek, Rosjanka Wogdeman, stwierdza: „Armeńczycy zachowali nie uszkodzoną dumę tych, którzy cierpieli niewinnie. Ich mękom współczuje wszystko, co jest szlachetne w Europie i Ameryce”[14].

Pisarka tytułem swojej powieści uczyniła francuską nazwę gatunku ptaka o czarnym ubarwieniu: wieszczka. Do choucas przyrównana jest jedna z powieściowych postaci, nosząca żałobę panna Hovsephian, Ormianka, której „oczy są wystraszone i tragiczne, o każdej chwili gotowe do płaczu, oczy, które widziały”[15]. Prezentując tę postać, kreśli autorka tragiczne dzieje osmańskich Ormian:

Dzieckiem słyszała opowieści o straszliwych rzeziach Abdul Hamida w Vanie, Mouch, Bitlisie, Diarbekirze i Trebizondzie, o trzystu tysiącach wymordowanych Armeńczyków. A po rewolucji młodotureckiej, od której czekali wyzwolenia, wybuchły nowe masakry w Adana, w Cylicji[16].

Nieco dalej panna Hovsephian stwierdza: „Kiedy rozpoczęła się wojna, nastały nowe prześladowania – i wtedy zginęło milion dwieście pięćdziesiąt tysięcy Armeńczyków”[17]. Ustami bohaterki Nałkowska czyni sprawozdanie z popełnionych wówczas, zarówno podczas pogromów, jak i marszów śmierci, zbrodni.

Fot. 4. Zwłoki Ormian zamordowanych przez Turków, 1915 r.

Uciekinierami z Turcji są w Choucas także pan Peynirian, kupiec z Konstantynopola, oraz „przemiła, urocza, nieszczęsna” panna Sossé Papazian. Dowiadujemy się, że zdołała ona, będąc dziewczynką, umknąć rzeziom, jednakże – dodaje narratorka – „Zanim […] wyjechała – już coś widziała. Tylko z nią nie można wcale o tym mówić”[18]. Przy silnej gorączce dręczy ją „potworna wizja”[19], budząca przerażenie i rozpacz. Panna Sossé kieruje do narratorki (i jednocześnie bohaterki utworu) ważkie słowa:

gdybym mogła była wtedy naprawdę wierzyć, że to, co się stało z Armenią, było jakimś wyjątkiem, jakąś niezrozumiałą omyłką… Gdybym była pewna, że to zaprzecza porządkowi świata, że to zagraża harmonii świata… Ale to było zgodne z naturą rzeczy, to było podobne do wszystkiego, podobne do wojny, do tego, co się dzieje w różnych koloniach, co było z Irlandią. To było jeszcze gorsze, ale nie było inne – pani rozumie, nie było inne[20].

A więc – to było jeszcze gorsze, ale nie było inne… Czy można by – zapytajmy – czy wypada powtórzyć te słowa wobec dokonanej w czasie drugiej wojny światowej zagłady Żydów?

W 1933 roku w Berlinie ukazała się powieść austriacko-żydowskiego pisarza Franza Werfla Die vierzig Tage des Musa Dagh (Czterdzieści dni Musa Dah)[21], stanowiąca najgłośniejsze w literaturze światowej dzieło podejmujące temat zagłady Ormian, a ściślej, obrazujące jej heroiczny epizod – podjętą w lipcu 1915 roku przez grupę około pięciu tysięcy Ormian, która obwarowała się na górze Musa Dagh (Góra Mojżesza), skuteczną obronę przed Turkami[22]. Co ciekawe, naziści, którzy na początku 1933 roku przejęli w Niemczech władzę, utrudniali rozpowszechnianie tej książki. Zapewne w mniejszym stopniu dlatego, że – jak twierdzą Vahakn Dadrian i Grzegorz Kucharczyk – widziano w pisarzu propagandzistę „rzekomych” tureckich zbrodni popełnionych na Ormianach[23], w większym zaś dlatego, że był on z pochodzenia Żydem. Wspominam o tym niepolskim echu zagłady Ormian z powodu szczególnego przejawu jego recepcji. Mianowicie w okresie drugiej wojny światowej powieść ta, czytana w oryginale i w przekładach (polskie tłumaczenie ukazało się w 1936 roku)[24], stanowiła jedną z najpopularniejszych lektur wśród mieszkańców, a właściwie więźniów żydowskich gett[25]. Zwłaszcza członkowie ruchu oporu – doszukujący się analogii między Masadą[26] a Musa Dagh, między tragiczną sytuacją skazanego na zagładę narodu żydowskiego a losem Ormian, którzy odważyli się podjąć na Górze Mojżesza zwieńczoną powodzeniem walkę – postrzegali Masadę jako symbol samobójstwa, natomiast Musa Dagh oznaczała dla nich nadzieję na ocalenie lub przynajmniej podpowiadała godną śmierć (w walce). Literackim świadectwem recepcji powieści Werfla jest poczyniona przez Władysława Szlengla uwaga w przedmowie do przygotowywanego tomu wierszy napisanych przezeń w warszawskim getcie. Relacjonując początek „małej akcji”, to jest przeprowadzonej przez Niemców w getcie w dniach od 18 do 22 stycznia 1943 roku akcji wysiedleńczej, która wywołała pierwszy zbrojny opór Żydów, notuje on:

300 esesmanów. 1000 esesmanów… Cyfry licytują się. O 11.30 grupki na podwórzu zmieniają się w karawany śmiertelnie przerażonych zwierząt czujących pożar kniei.

Obijają się grozą smagnięci ludzie z podniesionymi kołnierzami o ściany ciasnego matecznika. Pierwsze partie co śmielszych przechodzą przez murek i wsiąkają w miasto Ariów. Nasza góra Muza Dag – pali się[27].

Cztery miesiące później warszawska Musa Dagh spłonęła ostatecznie. Ocaleli nieliczni.

Do zrealizowanej przez Niemców w czasie drugiej wojny światowej eksterminacji Żydów nawiązuje opublikowany w 1961 roku na łamach „Kierunków” List do starego tureckiego znajomego Bohdana Gębarskiego. W tymże „gniewnym i smutnym liście” autor – naświetliwszy, na początku lat sześćdziesiątych w Polsce prawie nieznaną, a raczej zapomnianą, historię ludobójstwa Ormian dokonanego przez Turków w latach 1915–1916 (i dodajmy: w latach następnych) – wzywa naród turecki do rozliczenia się z popełnionej zbrodni, do zadośćuczynienia. Odnosząc się do odbywającego się wówczas w Jerozolimie procesu Adolfa Eichmanna, pisze:

Przecie wiesz dobrze, że Eichmann był tylko Waszym pojętnym uczniem i że to, co robił w latach 1942–1944 z Żydami, było powtórzeniem w większej skali tego samego, co Twoi rodacy zrobili z Ormianami już w r. 1915.

A była to […] pierwsza w dziejach planowa i oparta na zasadach naukowej organizacji pracy, eksterminacja całego narodu. Ta przemyślana w najdrobniejszych szczegółach rzeź nie miała absolutnie nic wspólnego z „chałupniczymi” wyczynami jakiegoś tam Abdul Hamida z lat 1895–96, kiedy to po prostu poszczuto na Ormian hordy dzikich Kurdów oraz męty społeczne, osiągając „całkiem skromne rezultaty” – jakieś 300 tysięcy zabitych[28].

Autor wskazuje też inne podobieństwa między obu zbrodniami:

Kobiety, dzieci i starców pędzono dalej, aż do obozów zagłady, położonych między Deir ez Zor [Dair Az-Zaur] i Meskene [Maskaną] na pustyni mezopotamskiej. […]

Czy różniło się to choć na jotę od hitlerowskich obozów śmierci?[29]

Autor różnicę dostrzega w tym, że reżyserami ludobójstwa popełnionego przez Turków byli inteligenci, tymczasem, jak stwierdza, „niemieckimi Enverami byli przede wszystkim półinteligenci”[30]. Gębarski jednak myli się: wiele osób bezpośrednio odpowiedzialnych za Endlösung der Judenfrage posiadało stopnie naukowe, także w dziedzinie prawa[31]. W końcowej partii listu, niepozbawionego walorów literackich, wszelako spełniającego nade wszystko funkcje publicystyczne, autor ujawnia jego faktyczny adres oraz dopowiada intencję:

zawiodłeś pokładane w Tobie nadzieje, że będziesz miał dość siły i odwagi, ażeby zabrać w swej ojczyźnie głos w obronie zamordowanego ludu. I dlatego adresuję go do tych, którzy są prawdziwym sumieniem Waszego narodu, do jego literatów, artystów i nauczycieli, do światowej sławy uczonych tureckich, do wychowawców i przyjaciół młodzieży. […]

[…] w naszym historycznym okresie spontanicznego wyzwalania się pokrzywdzonych narodów i zagrabionych krajów, sprawa ta i tak musi wypłynąć. A korzystniej chyba dla Was samych będzie, jeżeli staniecie się swym własnym oskarżycielem i swym własnym sędzią, miast być tylko… oskarżonym[32].

List ten, którego ormiańskie tłumaczenie opublikowano w Erewanie, zaś angielski przekład zaprezentował „The Armenian Mirror-Spectator” w numerze z 30 czerwca 1962 roku[33], okazał się wołaniem na puszczy. Adresat nie odpowiedział, nie zareagował. I milczy do dziś. Lub reaguje impulsywnie.

Niedługo przed publikacją tekstu Gębarskiego, rok wcześniej, ukazał się na łamach tygodnika „Argumenty” trzyczęściowy reportaż podróżniczy Andrzeja Mandaliana zatytułowany Notatki armeńskie, zawierający porcję wiedzy na temat „niechętnie” przez Polaków odwiedzanej Armenii, jej dziejów oraz współczesności, stanowiącej, w ujęciu autora, okres rozkwitu (dawne dzieje kraju jawią się w tekście jako pasmo udręki). Mandalian opisuje Armenię tak jakby była niepodległym krajem o ustroju socjalistycznym; o tym, że jest częścią Związku Sowieckiego, milczy. Nie wspomina też o swoich ormiańskich korzeniach, w każdym razie nie czyni tego wprost. Dyskretnie, prawie niewidocznie, odkrywa w sobie dumę ze swojego pochodzenia[34]. Ten „proces poznawczy” wyznacza oś dramaturgiczną reportażu. Pewną dozę uwagi poświęca w nim Mandalian także dokonanym przez Turków masakrom. Czyni to, relacjonując swoją wizytę w domu poznanego w księgarni Ormianina:

Stary człowiek musi dobrze pamiętać rozprawę uczynioną przez sułtana Abdul-Hamida, rzezie lat 1895–96. Uciekł podówczas z Wanu do Armenii Wschodniej, tułał się po obcych, podejmując się każdego zajęcia, ale uniknął losu setek tysięcy Ormian – bez względu na wiek czy płeć wyrżniętych w pień przez armię turecką. Stary człowiek zrywa się zza stołu, rozkłada przede mną jakieś książki, zdjęcia, portrety – opinia publiczna owych czasów protestuje przeciwko rzeziom.

[…] jest rok 1959, a więc gospodarz mój musiał przeżyć również lata 1915–1916, kiedy wycięto bez mała dwa miliony Ormian. Resztę ocaliła rewolucja. Ta, raz po raz odnawiana, a zatem dość gruntowna, znajomość zasad współistnienia na turecką modłę pozwoliła mu również w sloganach nacjonalistów ormiańskich – dasznaków o „Wielkiej Armenii” – dopatrzyć się hochsztaplerki[35].

Przywołane w reportażu informacje o masakrach i innych dotykających Ormian tragediach służą wyeksponowaniu szczęśliwej współczesności kraju. Wspominając o dokonywanych w ciągu wieków przez różne państwa rozbiorach Armenii, Mandalian przemilcza aneksje dokonane przez Rosję. Zarówno ideologiczne trybuty, jak i przemilczenia wydają się w związku z istnieniem cenzury dość zrozumiałe. W każdym razie pocieszające jest to, że podźwignięcie się z upadku (oczywiście dokonane dzięki rewolucji) tego jednego najstarszych w świecie „okręgów rolniczych i hodowlanych”[36] zajmuje autora w mniejszym stopniu niż jego kulturowe dziedzictwo:

Zanim bowiem – pisze Mandalian – socjalizm stał się szansą historyczną i warunkiem egzystencji państwowej Ormian, cóż obok wspólnoty językowej i przywiązania do ziemi ratowało ten od stuleci ginący, wypędzany, rozproszony po wszystkich zakątkach kuli ziemskiej naród, jak nie to wszystko, co zwykliśmy określać utartym pojęciem kultury i sztuki[37].

W końcowym fragmencie reportażu czytamy:

Jutro w samolocie, przyglądając się górom po raz ostatni, przypomni sobie [autor reportażu – A.M.], że w roku 1916 Turcy rzucili tu hasło: Armenia bez Ormian. Widok bowiem u dołu pozwala przekonać się naocznie, iż większa część terenów ormiańskich łącznie z gruzami Ani, wyludnionym Karsem, samym wreszcie Araratem znajduje się po tamtej [tureckiej – A.M.] stronie Araksu.

Samolot jednak krąży nad ziemią, która wspomnianemu hasłu zaprzeczyła jak najdobitniej[38].

Innym literackim plonem podróży do Armeńskiej SRR, zrealizowanej w 1966 roku, jest reportaż Jerzego Zagórskiego Kierunek Ararat opublikowany w katolickim „Tygodniku Powszechnym”[39]. Można rzec, iż autor oddaje w nim cesarzowi, co cesarskie w sposób dyskretny, mimochodem wymieniając niektóre przejawy uprzemysłowienia tej (sowieckiej) republiki. Większą w tej mierze gorliwość ujawnia w wersji książkowej reportażu, nieco zmienionej, dodając w niej, że uprzemysłowienie jest gwałtowne i stanowi „oczywistą drogę do przezwyciężenia zadawnionej biedy tego kraju”[40]. Uwagę autora (w obu wersjach tekstu) w większej mierze przykuwa nie to, co „boskie” – jakkolwiek autor rozpisuje się na temat Kościoła Ormiańskiego – ile to, co „ludzkie”, względnie „kulturowe”, a mianowicie dzieje i tradycja Ormian, a zwłaszcza ich dawna sztuka. W tychże ramach wspomina, nie wchodząc w szczegóły, o dokonanym przez Turków ludobójstwie. Pisze:

południowa Armenia, przez wieki tępiona i mordowana, przeżyła straszną agonię w czasie I wojny światowej, gdy Turcy postanowili Ormian prewencyjnie wytępić do nogi, tworząc w naszym stuleciu precedens ludobójstwa, potem, w czasie II wojny światowej, tak udoskonalonego technicznie przez Niemcy hitlerowskie[41].

Nieco dalej stwierdza: „Krew, zgliszcza i gwałt nad narodem ormiańskim obwieszczony w roku 1915 był więc także sygnałem rasizmu, choć nie nordyckiego…”[42]. Można sądzić, że wiedzę o tej zbrodni pisarz zaczerpnął od Ormian, z którymi zetknął się w czasie podróży. W każdym razie jeden z nich, szofer, opowiedział mu (w książkowej wersji reportażu) o „dodatkowej «pacyfikacji»”[43] dokonanej około 1925 roku na stokach Araratu, z której szczęśliwie uszedł z życiem.

O Armenii pisali reportaże nie tylko poeci, jak Mandalian i Zagórski, lecz także reportażyści, autorzy specjalizujący się w tym gatunku. W 1968 roku Ryszard Kapuściński opublikował książkę Kirgiz schodzi z konia, stanowiącą efekt odbytej w 1967 roku podróży do siedmiu południowych republik Związku Sowieckiego. W zamykającym ją reportażu Wejście na pustynię zanotował:

Azja Radziecka jest dzisiaj wielkim placem budowy, terenem nieustającej rewolucji technicznej, a zarazem szkołą życia, uczelnią stu narodów. […]

Ale przede wszystkim powstał tu nowy typ człowieka, wyzwolonego z nędzy i przesądów, człowieka otwartych horyzontów i przywróconej godności. Jest on największą zdobyczą rewolucji[44].

Zasadniczo właśnie o tym, o rewolucyjnych przeobrażeniach, traktują zawarte w książce reportaże. Jeden z nich nosi tytuł Wanik czyli druga Armenia. Jego bohater, Wanik Santrian, oprowadza autora, czyniąc zadość jego prośbie, nie po utartym szlaku, lecz po zaułkach Erewanu. Wiedzie go między innymi do młodego kompozytora Emina Aristakesjana, aby mógł poznać sztukę wielkiego Komitasa, który dla Ormian jest tym, czym dla Polaków Szopen. W związku z tą wizytą pojawia się w reportażu wątek zagłady:

Nazywał się – informuje (zapewne za Aristakesjanem) Kapuściński – Soomo Soomonjan, ale jako mnich przybrał imię zakonne Komitas i tak go tu nazywają. Urodził się w 1869 roku w Turcji. W Turcji mieszkała wtedy większość Ormian, różnie podają: 2 albo 3 miliony. […]

W 1915 roku zaczęła się w Turcji rzeź Ormian. Do czasów Hitlera była to największa rzeź w dziejach świata, zginęło w niej półtora miliona Ormian. Żołnierze tureccy wciągnęli Komitasa na skałę, z której mieli go strącić. W ostatniej chwili uratowała go córka sułtana Istanbulu [!], jego uczennica. Ale już widział przepaść i to pomieszało mu zmysły.

Miał wtedy 45 lat. Ktoś go zawiózł do Paryża. […] Żył jeszcze 20 lat. Nie wydał żadnego głosu. 20 lat w zakładzie dla umysłowo chorych. […]

[…] Nikt nie wie na pewno, czy był chory. Bo jeśli wybrał milczenie?

Może to była jego wolność[45].

Kapuściński skupia się w tym reportażu na dziejach i kulturze Ormian, charakteryzuje też środowisko geograficzne Armenii. Dopiero w końcowej partii spłaca ideologiczny trybut – wspominając o swojej wizycie u towarzysza Agłamazjana, dyrektora budowy kanału Arpa-Sewan, „gigantycznej inwestycji”[46]. Fragmenty tego utworu, podobnie jak pozostałych reportaży z tomu Kirgiz schodzi z konia, włączył Kapuściński w wersji nieco zmodyfikowanej do opublikowanego w 1993 roku Imperium; nadał mu tytuł Armenia. We fragmencie tej książki, stanowiącym zapis podróży do Związku Sowieckiego z lat 1989–1991, w rozdziale Patrzymy, płaczemy, autor napisał: „Przeszłość ormiańska to tragiczne drzewo, które nadal rzuca cień. Gdyby nie było przeszłości i rzezi półtora miliona Ormian w 1915 roku, można by porozumieć się z Turkami, porozumieć się z islamem i żyć spokojnie”[47].

Kolejnym autorem zawierającej wątek genocydu relacji z podróży do Armenii jest Jerzy Putrament. Ukazała się ona w 1975 roku na łamach „Literatury” pod intrygującym tytułem Nairi[48]. Nairi to, jak informuje autor na wstępie, nazwa znajdującego się opodal Erewanu sowchozu, w którym z jałowej ziemi „robi się” winnice (ostatnie zdanie reportażu wskazuje, że Nairi to także jedna z dawnych nazw Armenii). Wędrówka autora odbywa się zgodnie z przygotowaną przez gospodarzy marszrutą – „taki plan ułożyli gospodarze”[49] – współkształtującą, nawiasem mówiąc, nie tylko jego relację. W okresie PRL polscy pisarze odwiedzali Armenię na zaproszenie tamtejszego związku pisarzy, z zasady grupowo – widzieli i opisywali zwykle to samo. Ogląda więc autor i opisuje osiągnięcia radzieckiej gospodarki, ale też widoczny po stronie tureckiej Ararat i trwające po tej stronie wiekowe zabytki. Wysłuchuje także – niejako przy okazji, przypadkiem (jest to kolejny „topos” polskich reportaży z Armenii) – opowieści jednego z miejscowych, fotografa, o tym, co każdemu Ormianinowi „dolega najbardziej”[50]. Referując tę opowieść i dodając do niej własną refleksję, pisze Putrament:

To rok 1915. 24 kwietnia zaczęło się skrupulatnie zaplanowane przez władze tureckie ludobójstwo, pierwsze w XX wieku i będące niewątpliwym natchnieniem dla Hitlera, który to wszystko tylko zmechanizował i zastąpił jatagan [rodzaj broni białej – A.M.] bronią maszynową czy cyklonem.

Tego roku upłynęło 60 lat od owej ponurej rzezi. Tu i ówdzie prasa o tym wspominała, ale jakże rzadko i niemrawo. I to nie tylko utrata połowy narodu ciąży dziś każdemu Ormianinowi. Kto wie, czy nie więcej w tym kompleksie narodowym waży milczenie dokoła całej tej sprawy, cisza opinii światowej[51].

Fragmenty dotyczące ludobójstwa Ormian znajdujemy też w obszernym, opublikowanym w 1977 roku w formie książki, reportażu Moniki Warneńskiej Ścieżką na Ararat. Pod względem dwudzielnej kompozycji, zderzającej ze sobą przeszłość i współczesność, przypomina on wcześniej przywołane reportaże. W inicjalnej partii autorka pisze:

Gdy pytam sama siebie: – Armenia, jak to się zaczęło, od kiedy zafascynowała mnie przeszłość tego narodu, jego tragiczne dzieje – widzę przed sobą książkę ze stemplem bibliotecznym, z nazwiskiem znanej i sławnej autorki, z dziwnym, niezrozumiałym tytułem na pierwszej stronie. Tytuł książki Z. Nałkowskiej brzmi: Choucas. Mam lat trzynaście lub czternaście i jeszcze bardzo mało wiem o świecie[52].

Nieco dalej następuje długi cytat z Choucas dotyczący panny Hovsephian i zawierający jej opowieść o dokonanej przez Turków rzezi Ormian. „Po wielu latach – wyznaje Warneńska – podobny obraz [rzezi] miałam odnaleźć w strofach wierszy armeńskiego poety Geworga Emina Pieśń o żurawiu”[53]. W tychże strofach – dopowiedzmy – zawarte są motywy zgliszczy, bólu, łez, biedy, rozpaczy ormiańskiej. Przytoczywszy utwór Emina, stwierdza autorka: „I wtedy chyba dojrzała moja ciekawość, chęć sprawdzenia, jaki jest ten kraj. […] Wszędzie słowa: Armenia, Ormianie kojarzą się we wspomnieniach z rzeziami, okrucieństwem, wygnaniem, sieroctwem, rozpaczą”[54].

Warneńska informuje w kilku miejscach swojej książki o „relacjach ormiańsko-tureckich” – o zarządzonych przez sułtana Abdülhamida masakrach Ormian, o przybierających na sile „rozprawach” w roku 1915, o ciągnącym się aż do 1922 roku „planowym i systematycznym ludobójstwie”[55], o „rzekach przelanej krwi, o ranach zadanych narodowi”[56]. Czyni to, aby przybliżyć czytelnikowi historię narodu, nad którą obszernie się w książce rozwodzi, ale też po to, by przekonać go, że dopiero „okrzepnięcie władzy radzieckiej w Armenii przyniosło istotne, głębokie i trwałe zmiany w życiu kraju”[57], by poprzez wgląd w historię Armenii mógł on „trafniej ocenić jej obecne osiągnięcia”[58].

Tego ideologicznego trybutu lub wyrazu przekonań próżno natomiast szukać w opublikowanym w 1986 roku reportażu Grażyny Lewińskiej-Jaskuły i Marka Wawrzkiewicza Za co kochamy Armenię[59]. Autorzy zdają się zwiedzać Armenię na własną rękę, prawdziwie turystycznie, bez reżyserujących podróż „opiekunów”: „Ktoś miał nas odebrać z lotniska, zawieźć na miejsce. Nie przyjechał”[60]. Jako że rok wcześniej Michaił Gorbaczow zainicjował głasnost i pieriestrojkę, można było sobie darować obowiązkowe do niedawna inkrustacje wychwalające osiągnięcia sowieckiej Armenii. Zadość schematowi czyni natomiast zawarty w tym tekście akapit poświęcony „genocidowi”. Źródłem tego fragmentu jest najprawdopodobniej (sugeruje to kompozycja tekstu) elokwentny taksówkarz. Pojawiają się tutaj daty, liczba ofiar, miejsce zbrodni i – zapewne uczyniony przez autorów z autopsji – opis jej pomnika w Erewanie (wybudowanego, dodajmy, w 1967 roku):

Dwanaście ogromnych, granitowych filarów, jak dwanaście chaczkarów [ormiańskich stel upamiętniających wydarzenie lub osobę – A.M.], stojąc w kręgu, pochyla się nad wiecznie płonącym zniczem. Przychodzi na myśl dwunastu apostołów skłaniających się w zadumie nad ormiańskim umęczeniem. Filary te, szerokie u dołu, zwężają się ku górze, tworząc wieniec nakryty kopułą nieba. Tuż obok kamienne strzeliste ostrze wzbija się w niebo – jak krzyk albo cierń, albo rozpacz niemożliwa do zapomnienia[61].

Na temat społecznego i gospodarczego rozwoju Armenii, w latach osiemdziesiątych wciąż będącej sowiecką republiką, milczy także Notatnik armeński Elżbiety Sawickiej, stanowiący zapis podróży autorki w gronie polskich dziennikarzy do Armenii we wrześniu 1987 roku. Sawicka rozwodzi się w nim natomiast o aktualnych bolączkach tego kraju. Wspominając o jeziorze Sewan, cytując przy tej okazji reportaż Kapuścińskiego Wanik czyli druga Armenia, czyni to nie po to, by wyeksponować osiągnięcia socjalizmu, lecz by uwypuklić problemy ekologiczne. Zamiast pisać na temat pokojowego współżycia narodów, akcentuje problemy narodowościowe za Zakaukaziu, zwłaszcza napięte relacje ormiańsko-azerskie związane z Górskim Karabachem. Między innymi w tym kontekście wspomina, dość obszernie, o historii Ormian, narodu doświadczonego „dotkliwiej niż inne nacje”[62]. Źródłem wiedzy autorki w tym zakresie jest ormiańska przewodniczka. Z jej „strasznych opowieści” polscy dziennikarze, w tym Sawicka, a także czytelnicy, dowiadują się o „pogromie Armenii zachodniej” w latach 1895–1896, o dokonanej „przez Azerbejdżan” (winno być: przez Azerów) w 1905 roku rzezi w Baku i o „najstraszliwszym genocydzie w historii tego narodu” – z 1915 roku. Wspomniana jest w reportażu również bakijska rzeź Ormian z 1918 roku, opatrzona dopiskiem: „patrz: krytykowane, ale jakże sugestywne Przedwiośnie Stefana Żeromskiego”[63]. O nieco wcześniejszej rzezi, urządzonej w tym mieście przez Ormian Azerom, autorka milczy. Milczy też, co już sygnalizowałem, o wielkich dziełach rewolucji. Nie ma w tym nic dziwnego, wszak druga połowa dziewiątej dekady XX wieku to w Związku Sowieckim czas pierestrojki i głasnosti, początek dekompozycji imperium, zaś w Polsce okres łagodniejącej cenzury i słabnięcia ideologicznej presji. Sawicka ogranicza się do podania suchych faktów:

W 1920 – nastała władza radziecka. W 1922 Armenia stała się republiką związkową ZSRR i weszła w skład utworzonej wkrótce Federacji Republik Zakaukaskich.

Natasza opowiada nam o tym wszystkim na wysokiej górze pod pomnikiem symbolizującym Wieczność Armenii[64].

W końcowej części reportażu przywołane jest spotkanie dziennikarzy z reżyserem Frunze Dowłatianem, który zwierza się, że planuje realizację filmu Dzień sądu. Jego bohaterem ma być ocalony z pogromu młody chłopiec ścigający tureckich zbrodniarzy. Znalazłszy jednego z nich w Berlinie, wykonuje na nim wyrok, po czym zostaje przez niemiecki sąd uniewinniony[65]. Chłopcem tym jest – należy to dopowiedzieć – Soghomon Tehlirian. Autorka nie wymienia jego nazwiska. Być może go nie zna, co nie byłoby dziwne. Wszak w tym samym roku, w którym ukazał się reportaż Sawickiej, Grzegorz Osiński, polemizując z Marcinem Kulą jako autorem szkicu prezentującego w korzystnym świetle reformy młodoturków[66], zarzucając historykowi, iż rzeź Ormian przedstawił jako zaledwie „epizod wśród pozytywów”, zmuszony był przypomnieć, a właściwie nakreślić wciąż w Polsce praktycznie nieznane podstawowe fakty dotyczące ludobójstwa Ormian[67].

W okolicach przełomowego 1989 roku zagłada Ormian przestała być zatem ujmowana przez polskich pisarzy jako mroczne zdarzenie mające uwydatnić kontrast pomiędzy odległą przeszłością ciemiężonego narodu a świetlaną współczesnością sowieckiego socjalizmu. Ten rodzaj instrumentalizacji zaniknął. Zasadniczym punktem odniesienia staje się natomiast, skądinąd aktualizowany już wcześniej, Holokaust, zagłada Żydów. W ostatnich latach te dwie zbrodnie, a także inne akty ludobójstwa, bywają są ze sobą zestawiane coraz częściej. Dla zwolenników tezy o wyjątkowości Szoa, wśród których znajdujemy polityków, historyków oraz osoby, które szczęśliwie wymknęły się niemieckiej machinie śmierci, porównywanie tego mordu z jakimkolwiek innym jest niedopuszczalne. Zdaniem ocalonego z Zagłady Michała Głowińskiego takie komparatystyczne zabiegi grożą banalizacją nazistowskiej zbrodni. W 2002 roku stwierdził on z niepokojem:

Zagłada [Żydów – A.M.] staje się takim przedmiotem, jak wszystkie inne, a zwłaszcza – jak wszystkie inne nieszczęścia w historii. Jak rzezie dokonywane w czasie wypraw krzyżowych, wyniszczenie Albigensów, katastrofa indiańskich plemion, czy – by przywołać wydarzenie z czasów nowszych – wymordowanie przez Turków półtora miliona Ormian[68].

Historycy jednak – co sygnalizowałem we Wstępie – zresztą nie tylko oni, w ostatnich latach coraz częściej ujmują zagładę Żydów pośród innych przypadków masowych zbrodni, dokonują jej kontekstualizacji. Jak widzieliśmy, więźniowie gett czynili podobnie. Analogie między Holokaustem i zagładą Ormian dostrzegł także, walcząc w szeregach Armii Czerwonej z Niemcami, przywołany już ormiański poeta Emin[69]. Dawno temu wyeksponował je Bohdan Gębarski. Podobnie uczyniła u progu obecnego stulecia Alina Margolis, była więźniarka getta, lekarka i działaczka społeczna, która w opublikowanym na łamach „Tygodnika Powszechnego” eseju Moralność czasu Holokaustu poszerza perspektywę, rozbudowuje kontekst, rozmyślnie przy tym nie dbając o prawniczą wykładnię terminu „ludobójstwo” – bardzo często nadużywanego, zwłaszcza przez polityków. Pisze: „nie ma znaczenia, czy sposób zabijania odpowiada przyjętej definicji ludobójstwa, nie ma znaczenia liczba ofiar, nie mają znaczenia środki, każdy zamierzony mord ludności jest ludobójstwem”[70], następnie zaś, konsekwentnie, wspomina o „ormiańskim Holokauście, którego świat nie uznał”[71], o Holokauście żydowskim, o Holokauście w Rwandzie. Nawiązując do zbrodni popełnionej na Ormianach, wypowiada słowa, które, choć brzmią prowokacyjnie, nie są ani prowokacją, ani przejawem relatywizacji zagłady Żydów:

W małym muzeum Holokaustu w Erewaniu fotografie, które nawet nas, zahartowanych od lat, zmuszają do odwrócenia wzroku: ojciec przywiązany do krzesła i na jego kolanach ćwiartowane jego niemowlę, obok przywiązana do krzesła matka i kawałki tego niemowlęcia wpychane jej do ust. Myśl, której nie należy wypowiedzieć: czy śmierć w komorze gazowej nie była luksusem w porównaniu z tym, co utrwaliła ta fotografia?[72]

W opublikowanym w 2009 roku, dalekim od politycznej poprawności eseju Neurosa teutonica, dotyczącym popełnionych przez Niemców w czasie drugiej wojny światowej zbrodni, Włodzimierz Paźniewski wypowiedział się „przy okazji” na temat zagłady Ormian. Stwierdza między innymi, że „próba generalna” Holokaustu odbyła się 25 lat przed Oświęcimiem: „Narodem, wobec którego w 1915 roku z powodzeniem zastosowano zagładę, było półtora miliona Ormian”[73]. Podkreśliwszy, że zbrodnia ta została zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach i potraktowana jako problem nieledwie produkcyjny, skonstatował:

Rzeź Ormian, o czym nie wiedzą nawet badacze dziejów, jest także, pisząc ironicznie, niemieckim dorobkiem, w następnych latach dzięki różnym, także niemieckim zabiegom, całkowicie wymazanym z historii i ludzkiej pamięci. Czy to samo czeka za jakiś czas Auschwitz? Takie próby trwają od kilkunastu lat. Wśród osobników, którzy je podejmują, jak łatwo domyślić się, odnajdziemy przede wszystkim samych sprawców i ich jakże licznych spadkobierców z pokoleń urodzonych po wojnie[74].

W wielu kwestiach można by jednak z autorem dyskutować. Na przykład z twierdzeniem, że najwięksi zbrodniarze, sprawcy eksterminacji Ormian, do dziś korzystają z anonimowości[75]. Z pewnością tak nie jest: znamy ich nazwiska. Poza tym historycy doskonale zdają sobie sprawę ze współodpowiedzialności Niemców za tę zbrodnię, przy czym twierdzenie Paźniewskiego, że pomysł wymordowania Ormian „narodził się w głowach oficerów niemieckich z korpusu doradców przy armii tureckiej”, że sprawcami „byli Turcy, lecz kierowała nimi niemiecka głowa”[76], wydaje się tezą zbyt mocną, a w każdym razie kontrowersyjną. Wiadomo, że będące w okresie pierwszej wojny światowej sojusznikiem Turcji Niemcy dostarczały jej uzbrojenie i kierowały poczynaniami tureckich wojsk. Kwestia współudziału nie jest jednak oczywista. Owszem, Manus I. Midlarsky stwierdza, że istnieją dokumenty potwierdzające, iż niemieccy oficerowie byli bezpośrednio zamieszani w planowanie i organizację deportacji Ormian[77], że Niemcy „przyczynili się zarówno do dopuszczenia się ludobójstwa, jak i mieli wpływ na rozmiar działań”[78], jednak Yves Ternon utrzymuje, że zamysł tej zbrodni nie miał z nimi nic wspólnego, co oczywiście, jak dodaje, nie usprawiedliwia Niemiec – „z powodu swej bierności ponoszących też częściowo odpowiedzialność”[79]. Podobnie sądzi Bernard Bruneteau, odrzucający koncepcję „spisku niemieckiego” w planowaniu i wykonaniu ludobójstwa: „Praktyczne względy Realpolitik – pisze francuski badacz – wystarczą, by wyjaśnić, dlaczego rząd niemiecki nie zrobił nic, by zapobiec morderczemu procesowi”[80].

Przywołany wyżej Ternon stwierdził też: „Potrzeba było Oświęcimia, aby ludobójstwo stało się problemem naprawdę powszechnym”[81]. Dodałbym tutaj, że – niewątpliwie – ludobójstwo jako kategorię prawną zdefiniowano pod wpływem tego, co wydarzyło się w Auschwitz. Trzeba jednak pamiętać, że po pierwsze, inspirację dla autora tej definicji, polskiego Żyda Rafała Lemkina, stanowił między innymi proces wspomnianego wcześniej Soghomona Tehliriana, zabójcy Talaata Paszy, byłego ministra spraw wewnętrznych Turcji, jednego z inicjatorów rzezi Ormian uruchomionej w 1915 roku[82]. Po drugie, Oświęcim (Auschwitz) jako miejsce i zarazem symbol eksterminacji Żydów na długie lata przesłonił zagładę Ormian.

Adam Balcer w opublikowanym w 2009 roku artykule stwierdził, że dokonane w imperium osmańskim podczas pierwszej wojny światowej ludobójstwo Ormian dyskutowane jest we współczesnej polskiej historiografii w ograniczonym zakresie (dodajmy, że nauka polska nie stanowi pod tym względem wyjątku). Kwestię tę szerzej ujmuje (w tym czasie) jedna monografia, dwa artykuły, przygodnie traktuje o niej kilka innych publikacji, są to przy tym ujęcia stronnicze (proormiańskie), nie wolne od emocji i uprzedzeń[83]. Brak większej liczby, a przy tym rzetelnych, opracowań badacz tłumaczy tym, że eksterminacja Ormian ma dla historii Polski znaczenie marginalne[84]. Podobnie, to jest przygodnie (wyjątkiem pod tym względem jest Bohdan Gębarski, ormianofil, propagator wiedzy o Armenii) oraz emocjonalnie, współczująco reagowali na tę tragedię polscy pisarze. Aby się o tym przekonać, przyjrzyjmy się kilku jeszcze echom zagłady Ormian.

W opublikowanej w 1977 roku sylwie zatytułowanej Literatura. Powieść Wiktor Woroszylski zamieścił fragmenty protokołu narady kierownictwa partii Ittihad, która odbyła się na początku 1915 roku, dotyczącej planowanego wyniszczenia narodu ormiańskiego[85]. Zapis ten, którego źródła Woroszylski nie ujawnia, pozbawiony komentarza, poprzedzają korespondujące z nim uwagi autora na temat motywu „obcego” w utworach i życiorysach pisarzy oraz własnego poczucia „inności”. Nie jest to jedyny ormiański trop w książce. Kilkadziesiąt stron wcześniej Woroszylski wypowiada się na temat genezy swojego wiersza Zagłada gatunków. Jednym z jego źródeł jest, jak się dowiadujemy, oglądany przed laty w Erewanie taniec małej dziewczynki –

w układzie swym i melodii radosny, a w poszczególnych gestach […] jakby bolesny, wylękły, lecz nie bólem i lękiem indywidualnym, [ale] gatunkowym, lękiem odziedziczonym, wpisanym przez rodziców i rodziców rodziców w ciało noworodka i oto realizowanym bezwiednie przez małą tancerkę[86].

Ów taniec zainspirował nie tylko Zagładę gatunków. Autor Literatury dodaje:

może ja jeden, przejęty usłyszanymi tego dnia opowieściami o rzezi, w taki sposób odczytałem taniec dziewczynki, nie wiem, nazajutrz opuściłem Erywań, niebawem zaś napisałem wiersz Oczy Metakse i dałem go do druku, redaktor pogroził palcem, znów aluzje, czy nie dosyć tych rozrachunków, ależ nie! krzyknąłem, to Turcy! Turcy! wiersz ukazał się, nie był zbyt dobry, a milion wymordowanych Ormian zapadł w mój cmentarz[87].

Wiersz Oczy Metakse powstał w 1954 roku w czasie podróży autora na Kaukaz. Z zacytowanego fragmentu Literatury wynika, że ukazał się w niedługim czasie drukiem, zapewne w jednym z czasopism kulturalnych. „Polska Bibliografia Literacka” jednak go nie odnotowuje. Znajdujemy go natomiast w Wyborze wierszy z 1974 roku, w bloku „wierszy dawnych”[88]. Ten dwuczęściowy utwór jest hołdem złożonym narodowi ormiańskiemu. W jego pierwszej części wspominane są dzieje Ormian pisane przez „szczęk mieczy i kobiet lament, / uchodźstwo ludu, spalone miasta”. Czasy niedawne niczym się właściwie od dziejów dawnych nie różnią:

I – wiek dwudziesty! Już nie wystygnie

kronika, jedną broczącą raną:

milion posłano po śmierć w pustynie,

milion na miejscu wymordowano.

Tysiące uszły znowu – bez imienia

i bez nadziei – tylko z pamięcią.

…Siostra nasza, Armenia,

ziemia zroszona męką…

W drugiej części wiersza pojawia się tytułowa Metakse, dziewczynka, której taniec wyraża jakby genetycznie w jej ciele zapisaną trwogę, ból, niewolę narodu:

Błagalny gest wyciągniętych dłoni

(przez ile przewędrował pokoleń?),

kluczenie uchodzącej pogoni,

znieruchomienie w martwą pokorę.

Jeśli przywołany przez Woroszylskiego redaktor mógł zgłaszać obiekcje wobec tego wiersza, to chyba przede wszystkim tę, że brakuje w nim jasnej, optymistycznej puenty (w połowie lat pięćdziesiątych wciąż panuje socrealizm). Ostatnia strofa utworu brzmi tak:

A wy mówicie, że przeszłość – przeszła,

że strasznej[89] – w świecie tym nie ocaleć;

lecz jakże sprawić, by z oczu pierzchła

dziewczynki, która nie zna jej wcale?

Inni pisarze podejmujący temat ludobójstwa Ormian o taką puentę, o czym się już przekonaliśmy, zadbali. Kolejnym tego świadectwem jest wiersz Igora Sikiryckiego Powitanie Armenii[90]. Mimo że, jak informuje umieszczona pod nim nota, został napisany w 1966 roku (w Erewanie), przypomina standardowy produkt (zdawałoby się, dawno już minionego) socrealizmu. Splata ze sobą dwa motywy znane nam z przywołanych reportaży Mandaliana, Kapuścińskiego i Warneńskiej, a także późniejszego odeń reportażu Sikiryckiego Ojczyzna Dawida z Sasunu[91]. Pierwszym z nich jest pamięć o nieszczęściach, jakie dotknęły naród ormiański, w których czytelnik może domyślać się dokonanych przez Turków rzezi –

Kłaniam się nisko górze srebrnej,

Czterdziestokrotnie cześć oddaję

Araratowi, co osiwiał

Na widok nieszczęść tego kraju –

drugim zaś, silniej wyakcentowanym, jest uznanie dla zdobyczy socjalizmu, pośród których najbardziej spektakularne są dokonania z dziedziny hydrotechniki – kanał Arpa-Sewan i elektrownie wodne:

Czterdziestokrotnie ukłon składam

Sewańskiej głębi niezmierzonej

I prężnym łukom wodospadów.

[…]

I wam się kłaniam, ludzie prości,

Po tysiąckroć do ziemi, nisko,

Za to, że w dłoniach macie siłę,

Która z kamieni sok wyciska[92].

Wróćmy jeszcze do Woroszylskiego. We wspomnianym wierszu Zagłada gatunków, który ukazał się w 1970 roku[93], zagłada odnoszona jest zarówno do zwierząt, jak i do tych, którzy je wymordowali – do ludzi. Wyliczywszy ofiary, wśród nich krowę morską, bizona, tura, poeta stwierdza:

Tyle historia naturalna A teraz komu

starczy wyobraźni dla Prusów

chroboczących w ostępie nieufnych dobitych

wcześniej niż tur Nie zostawili po sobie

okruchu mowy garnka wiary Nie ma ich

w dantejskich piekłach ni rajach Nie ma

nigdzie A gdzie są

Ormianie anatolijscy których krew

spłynęła w pustynię ale

nie użyźniła jej Czerwonoskórzy wojownicy

W dalszym fragmencie utworu poeta wymienia ludzi z plemienia Hutu wytępionych w buszu przez ludzi z plemienia Tutsi[94]. Wspomina następnie o kilkudziesięciu małych narodach północy i południa, „które ginęły od zmiany klimatu zmiany pożywienia”, które chciano „uszczęśliwić bądź / ukarać oświecić nawrócić skłonić / do ustąpienia miejsca potrzebnego / w różnych czasem nader doniosłych celach”. Woroszylski aluzyjnie przywołuje także zamordowanych w latach drugiej wojny światowej Żydów. Znamienne, że zawarta w tym wierszu lista, istna litania wyniszczonych gatunków i narodów, nie jest zhierarchizowana, bo też nie czyni poeta różnicy między mordowaniem przez ludzi zwierząt a wzajemnym mordowaniem się ludzi, tych lub innych. Niewesołe jest również zakończenie utworu – jakby napisanego przez ewolucjonistę, na pewno zaś przez humanistę, którego przytłacza „zrastająca się z przyrodą historia”[95]:

Oto więc

przyroda w której nie ma pustych miejsc […]

[…]

[…] Są jeszcze

ostatnie nosorożce i liczne jaskółki Ludzie

mają swój teatr Życie

trwa

Życie trwa. W 2000 roku na łamach „Biuletynu Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego” ukazała się anonimowa Modlitwa w rocznicę Pogromu Ormian w 1915[96], odczytana w trakcie mszy odprawionej w rocznicę rzezi Ormian. Z pewnością ta poetycka modlitwa nie jest dziełem artystycznie udanym, warto jednak o niej wspomnieć, albowiem literaturoznawcy zbyt często zapominają, że funkcja estetyczna nie jest jedyną, jaką ma do spełnienia literatura… Przywołajmy pierwszą strofę tego wiersza:

Za okrutnie pomordowanych dawnych naszych Braci

– my rzuceni za góry, rzeki i oceany –

milczeniem, śpiewem i płaczem

mówimy: wieczne odpoczywanie…

W odniesieniu do wiedzy o ludobójstwie Ormian znajduje potwierdzenie porzekadło mówiące, że podróże kształcą. Świadczą o tym przywołane wcześniej utwory, zainspirowane przez wyprawy do Armenii i rozmowy z Ormianami (chyba w mniejszym stopniu przez lektury). Wystarczy zajrzeć do dzienników Nałkowskiej, aby się przekonać, że zawarte w Choucas fragmenty dotyczące popełnionych przez Turków zbrodni pisarka zawdzięcza spotkanej w Szwajcarii, w uzdrowisku Leysin-Feydey, pewnej Ormiance: „opowiadała mi – notuje Nałkowska – masę o Armenii, jej starych dziejach i okropnych losach ostatnich”[97].

Inspirację dla opublikowanego w 2007 roku wiersza Julii Hartwig Słodka Armenia w trzech przestrzeniach[98] stanowiło być może spotkanie przez poetkę dwojga Ormian, „tureckich poddanych”, na pustym tarasie kawiarni nad Morzem Egejskim. W każdym razie sugestię taką stwarza sytuacja liryczna utworu. Owi „niemłodzi państwo w wieku zmierzchającym”, a więc w wieku podeszłym i spotkani u schyłku XX stulecia, wytaczają z pamięci „suchy głaz” opowieści:

Nasza opowieść i nasza narodowa saga

to rzezie – mówią

Taka jest historia naszych rodzin

Drugą z tytułowych trzech przestrzeni jest ewokowany w pamięci poetki, niegdyś przez nią widziany, kraj rodzinny tych dwojga – zgoła ewangeliczne „królestwo pastwisk / na rozległych ramionach wzgórz” ze świętą górą Ararat „za widnokręgiem”. Trzecią przestrzeń – wciąż nieziszczonego, koncyliacyjnego mitu – stanowi w tym wierszu Arka Noego:

Wychodzili z niej pojedynczo na ląd

Turcy i Ormianie

Jaśniały ich twarze

Efektem podróży, odbytej w 2014 roku do niepodległej już Armenii oraz Górskiego Karabachu, jest także, wydany w 2016 roku jako osobny tom, cykl wierszy Dariusza Tomasza Lebiody Ormiańska tancerka[99]. W tym, ściślej biorąc, poetyckim pamiętniku podróży odzywają się echem tragiczne wydarzenia z dziejów Ormian. W wielu przypadkach są one bliżej nieokreślone. Poeta wspomina o „niewinnie przelanej krwi”[100], o „kraju wojen i niewinnie ginących ludzi”[101], o „wzgórzach mordu i gwałtu”[102]. Jedynie widniejące w tytułach niektórych utworów nazwy miejscowe – przykładem może być Poranek w Stepanakercie, gdzie do uszu poety dociera „bezgłośny lament”[103] – sugerują, że ich zawartość dotyczy ofiar wojny ormiańsko-azerskiej o Górski Karabach, toczonej na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Do tego konfliktu w sposób bardziej jednoznaczny odnosi się wiersz Ruiny Agdamu[104]. Natomiast o dokonanym przez Turków ludobójstwie Ormian wyraźnie wspomina tylko jeden utwór – Rzeź Ormian[105]. Jego adresatem jest upersonifikowany – jako ojciec – Ararat, świadek licznych zbrodni i gwarant tożsamości oraz trwania narodu ormiańskiego. Lebioda jest w Ormiańskiej tancerce, co należy podkreślić, jawnie proormiański, idealizuje Ormian: „mogliby zburzyć / błękitny / meczet // ale miłość pokonała / w nich nienawiść / i śmierć”[106]. O racje walczących o Górski Karabach Azerów, do których ów meczet należał, poeta nie pyta. Nie dziwi to o tyle, że swoją podróż, której plonem jest omawiany cykl, odbył za zaproszenie grupy ormiańskich pisarzy; jest więc ów cykl i plonem, i wyrazem wdzięczności.

Podobnego nieumiarkowania, jednostronności – znamionującej również, tyle że ze względów światopoglądowych, Armenię Grzegorza Górnego, publicysty katolickiego[107] – nie sposób natomiast zarzucić Andrzejowi Brzezieckiemu i Małgorzacie Nocuń, którzy w opublikowanym w tym samym roku, co tom Lebiody, cyklu reportaży Armenia. Karawany śmierci[108] wymieniają i racje, i niegodne postępki obu stron walczących o Górski Karabach. Podtytuł ich książki – przejdźmy do kwestii, która szczególnie nas tutaj interesuje – jest zarazem wymowny i chwytliwy. Albowiem w 2016 roku, tuż po obchodach stulecia zagłady Ormian, ta nieomal udosłowniona metafora – „karawany śmierci” – nie brzmi już zagadkowo. Sugeruje, że przedmiotem książki jest ludobójstwo Ormian. Tymczasem książka dotyczy głównie Armenii współczesnej, niepodległej, jej aktualnych problemów politycznych i społecznych. Jedynym więc, poza marketingowym, usprawiedliwieniem tego „wyrazistego” podtytułu jest ujmowanie przez autorów historii Armenii jako fatalistycznych „dziejów hiobowych”[109]. Współtworzy je nie tylko dokonane przez Turków Ludobójstwo – tak właśnie, wielką literą konsekwentnie tutaj zapisywane – lecz także wydarzenia stosunkowo niedawne, jak wojna o Górski Karabach, zabójstwo premiera Wazgena Sargsjana w 1999 roku czy dokonana dziewięć lat później w Erewanie masakra demonstrantów (dwie ostatnie tragedie są dziełem własnym Ormian). O Ludobójstwie traktuje tylko jeden – pierwszy – z ponad dwudziestu rozdziałów książki. Nosi on tytuł To było ludzkie mięso, a składają się nań wcześniejsze prasowe publikacje autorów: ich rozmowa z dyrektorem Muzeum Ludobójstwa w Erewanie, Surenem Manukjanem, oraz artykuł okolicznościowy Karawany śmierci, sto lat później[110]. Autorzy wykorzystali też kilka publikacji innych autorów, w tym nieliczne opracowania historyczne oraz powieść Werfla, a także przeprowadzone przez siebie rozmowy z dziećmi ocalonych z zagłady. Rozdział ten, zawierający podstawowe informacje na temat Ludobójstwa i wyjaśniający, że tytułowe „karawany śmierci” i „marsze śmierci” to droga, jaką przemierzali wypędzeni przez Turków Ormianie do usytuowanych na Pustyni Syryjskiej obozów koncentracyjnych[111], stanowi swoisty prolog do wspomnianych już – fatalistycznie układających się, ale i fatalistyczne w reportażu kreślonych – hiobowych dziejów „wielkiego małego narodu”, który wędruje „przez stulecia niczym karawana po pustyni” i na którego „na każdym zakręcie historii” czai się zagłada[112]. Perspektywę hiobową dziejów tego narodu znajdujemy również w tomie Armenia Górnego, tyle że autor nadaje jej sankcję metafizyczną, religijną, swoiście optymistyczną: „Gdy studiujemy dzieje Armenii, mimowolnie przychodzi na myśl historia biblijnego Hioba, który był okrutnie doświadczany, a jednak wytrwał przy Bogu”[113].

Fot. 5. Szczątki Ormian zamordowanych w Dajr az-Zaur na Pustyni Syryjskiej w latach 1915–1916

Jedyny znany mi polski utwór literacki, w którym zagładę Ormian przedstawiono rozlegle, choć bez epickiego rozmachu, to opublikowany w 1992 roku, liczący nieco ponad sto stron, utwór Bohdana Gębarskiego pod tytułem Morituri. Opowieść o 1915 r. Pora go wreszcie wydobyć z lamusa literatury i przywołać w końcowym fragmencie tego rozdziału. Gębarski jest więc, jak się okazuje, autorem nie tylko Listu do starego tureckiego znajomego. Będąc z wykształcenia historykiem, wykonując zawód dziennikarza, przez lata interesował się Armenią, studiował dzieje jej kultury, tłumaczył literaturę ormiańską. Zmarł w 1978 roku. Morituri jest publikacją pośmiertną, wydaną przez Koło Zainteresowań Kulturą Ormian Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego[114]. Akcja tej opowieści rozpoczyna się w lutym 1915 roku w okopach pierwszej wojny światowej. Obejmuje krótki odcinek czasu i ukazuje, by tak rzec, prolog zagłady Ormian – rozbrajanie, a następnie masakrowanie wchodzących w skład armii tureckiej oddziałów ormiańskich. Utwór Gębarskiego, przynależący do epiki historycznej, wyposażony w fikcję, sprawia wrażenie fabularyzowanej rekonstrukcji zdarzeń. Tłem utworu uczynił autor, nieprzypadkowo, front północno-wschodni, a dokładniej okolice Sarykamysza. Sarykamysz jest bowiem imieniem druzgocącej klęski, poniesionej przez Turków w starciu z Rosjanami na przełomie 1914 i 1915 roku. Porażka ta stanowiła dogodny pretekst dla rządzącej Turcją partii Ittihad do ostatecznego rozwiązania „kwestii ormiańskiej”. Militarna klęska, spotęgowana przez niepowodzenia na innych frontach, zagroziła przetrwaniu partii, posłużono się więc argumentem prowokacji. W kwietniu grunt był już dobrze przygotowany. Jak pisze Ternon: „Po klęsce pod Sarykamyszem pożoga ogarnęła wszystkie ormiańskie prowincje naraz. Wojsko [tureckie] podburzało ludność muzułmańską, rozpowiadając wszędzie o oddziałach ormiańskich ochotników w armii rosyjskiej”[115]. Istotnie, na froncie kaukaskim u boku Rosjan walczyły legiony ormiańskie. Fakt ten Gębarski jednak przemilcza, zamiast tego eksponuje bezwzględną lojalność Ormian zamieszkujących imperium osmańskie. Owszem, jest prawdą to, co znajdujemy w „opowieści” – że gdy ogłoszono mobilizację, ochoczo zgłaszali się oni do wojska i że dzielnie walczyli na froncie. Sympatia Ormian, nie tylko tych zamieszkujących Rosję, była jednak po stronie ententy, tyle że Ormianie osmańscy, znajdujący się pod presją tureckiego nacjonalizmu, na nielojalność wobec władz nie mogli sobie pozwolić. Tak czy inaczej – jak stwierdza Ternon –

Utworzenie po stronie rosyjskiej ormiańskich legionów ochotniczych na Kaukazie, wyjęte ze swego kontekstu, stało się dostatecznym argumentem dla usprawiedliwienia deportacji. Aby wytłumaczyć klęskę pod Sarykamyszem, wymachiwano zakrwawionym sztyletem, który Ormianie wbili rzekomo w plecy tureckich oddziałów[116].

Egzekutorów zorganizowano, wytrenowano i uzbrojono wcześniej; teraz zaś – czytamy w monografii Ternona –

podjęto pierwsze środki, zmierzające ku ludobójstwu: odizolowano ormiańskich żołnierzy i nasilono antyormiańską propagandę, która miała przekonać ludność, że wszyscy Ormianie to zdrajcy – mechanizm eksterminacji gotów był do puszczenia w ruch[117].

Wydaje się, że ambicją Gębarskiego jako autora Morituri była popularyzacja, w formie literackiej, wiedzy (nie tylko w Polsce bardzo skromnej) o masakrze Ormian dokonanej w czasie pierwszej wojny światowej. Fabuła utworu stanowi pretekst do ukazania pierwszych poruszeń mechanizmu tej zbrodni. Pragmatyka opowieści podobna jest do wymowy Listu do starego tureckiego znajomego. Jest wprawdzie Gębarski zadeklarowanym ormianofilem, nie jest jednak, co należy podkreślić, turkofobem. Wśród bohaterów Morituri znajdujemy wyznawcę idei panturanizmu, tureckich nacjonalistów, oprawców, ślepe narzędzia antyormiańskiej polityki; jednak są pomiędzy Turkami również tacy, którzy widzą w Ormianach porządnych ludzi, i tacy, którzy udzielają schronienia niedobitemu w masakrze ormiańskiemu żołnierzowi. Dowódca Ormiańskiego Korpusu, Turek, twierdzi, że to nie Ormianie są wrogiem Turków, lecz Turcy wrogiem Ormian. Książka Gębarskiego jest głosem zatroskanego humanisty pielęgnującego pamięć o zbrodni, której także dzisiaj, po stu latach od jej popełnienia, niektóre kraje – nie tylko Turcja – nie chcą oficjalnie uznać. Zawiera znamienne słowa:

W powietrzu było już czuć zbliżającą się wiosnę – straszliwą wiosnę 1915 r. Pamięć o niej nie zaginie, dopóki człowiek w swoim nieustających pochodzie nie wiadomo dokąd, zdolny będzie jeszcze czerwienić się ze wstydu na samo wspomnienie o tym, co ludzie potrafili zrobić z innymi ludźmi[118].

We fragmencie tym słychać echo motta otwierającego Medaliony, książkę, której zapowiedź – trudno nie zgodzić się ze Zbigniewem Żabickim – jest już w Choucas[119].

Henryk Grynberg w przywołanym na początku tego rozdziału eseju stwierdza, że literatura polska ma w tematyce Holokaustu osiągnięcia większe niż literatura rosyjska i amerykańska, niż angielska, francuska czy włoska, niż „czechosłowacka i jugosłowiańska”. Autor Kadiszu dodaje, że może ona w tej mierze rywalizować z żydowską, ale jej osiągnięcia nie są wystarczające, bowiem „wymaga się od niej znacznie więcej jako od naocznego świadka, który znajdował się w epicentrum największej zbrodni w dziejach”[120]. Zapewne, przyjmując taki punkt widzenia, literatura polska nie ma podobnych zobowiązań wobec masakr dokonywanych przez Turków na Ormianach, dokonywanych daleko. Okazuje się jednak, że zbrodni tych była niegdyś – i jest nadal, choć we wciąż skromnej mierze – świadoma.

[1] Zbigniew Herbert: Babcia. „Tygodnik Powszechny” 1998, nr 12, s. 9.

[2] Henryk Grynberg: Holocaust w literaturze polskiej. W: tenże: Prawda nieartystyczna. West Berlin 1984, Archipelag, s. 91.

[3] Zob. np. Grzegorz Kucharczyk: Pierwszy Holocaust XX wieku. Wyd. 2 popr. Warszawa 2012, Fronda; The first genocide of the 20th century. The story of the Armenian massacres in text and pictures. Oprac. James Nazer. New York 1968, T&T.

[4] Zob. David Olusoga, Casper W. Erichsen: Zbrodnia Kajzera. Przeł. Piotr Tarczyński. Warszawa 2012, Wielka Litera.

[5] Por.: „Burza narodowa szalała nad całą Turcyą, a biedny ród Ormian odpokutował za podżegania niesumiennych agitatorów. Morze krwi i zgliszcza pokryły dobytek wieków” (Ewweli-Bej [właśc. Edward Sedlaczek]: Suryawansa. Powieść na tle życia Ormian tureckich. Warszawa 1900, A.T. Jezierski, s. 191).

[6] Adolf Nowaczyński: Armenia i Ormianie. Praca z 1914 r. W: tenże: Góry z piasku. Szkice. Warszawa 1922, Placówka, s. 116–117.

[7] Tamże, s. 116.

[8] Stefan Żeromski: Przedwiośnie. Powieść. Warszawa–Kraków 1925 [właśc. 1924], Wydawnictwo J. Mortkowicza.

[9] Zob. Charles King: Widmo wolności. Historia Kaukazu. Tł. Aleksandra Czwojdrak. Kraków 2010, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 139.

[10] Zofia R. Nałkowska: Choucas. Powieść internacjonalna. Warszawa 1927, Gebethner i Wolff. Pierwodr.: „Tygodnik Ilustrowany” 1926, nr 3–36.

[11] Co mówi Zofia Nałkowska o kobietach. Wywiad „Świata Kobiecego”. Rozm. Kazimiera Alberti. W: Zofia Nałkowska: Widzenie bliskie i dalekie. Warszawa 1957, Czytelnik, s. 487.

[12] Zofia Nałkowska: Choucas, s. 102. Pisownię w cytatach, czerpanych z pierwodruku książkowego, poddałem modernizacji. Warto nadmienić, że peerelowska cenzura usunęła z reedycji powieści (Warszawa 1969, Czytelnik, s. 60) następujący fragment: „Tak więc nie zmieniło się nic pomimo wielkich przemian świata. Powstała w roku 1918 niezależna republika Armeńska na Kaukazie, w dwa lata później zagarnięta została przez Sowiety i po dawnemu stanowi część Rosji” (s. 38 pierwodruku).

[13] Tamże, s. 107.

[14] Tamże, s. 147. Odmienną, „niewspółczującą” postawę przyjmuje jeden z bohaterów powieści Bracia Władysława Jana Grabskiego, pisarza związanego z ruchem narodowym. Ten brak współczucia wynika tyleż ze sceptycyzmu, co (a może nawet przede wszystkim) z… antysemityzmu: „Hugon spojrzał na Armeńczyka, chudego bruneta o semickim nosie. Cóż za mętna postać! Znak zapytania historii! Turcy skarżą się, że ich Armeńczycy gnębią, lichwą duszą i podstępnie mordują, a Armeńczycy krzyczą o okrucieństwach Turków i organizowanych pogromach. Komu tu wierzyć, jeśli obie strony z taką wiarą opowiadają swoje racje?” (tenże: Bracia. Powieść. Warszawa 1934 [właśc. 1933], Rój, s. 174).

[15] Zofia Nałkowska: Choucas, s. 32.

[16] Tamże, s. 33–34.

[17] Tamże, s. 34.

[18] Tamże, s. 68.

[19] Tamże, s. 112.

[20] Tamże, s. 126.

[21] Franz Werfel: Die vierzig Tage des Musa Dagh. Roman. T. 1–2. Berlin 1933, Paul Zsolnay.

[22] Po trwającym 53 dni oblężeniu „nadeszło zbawienie: francuski okręt wojenny dostrzegł sygnały, jakie codziennie wysyłali oblegani Ormianie. Z pomocą pospieszył inny francuski okręt oraz brytyjski krążownik – przetransportowały one do Port Saidu 4200 osób, które zdołały przeżyć. Epopeja Musa Daghu była, obok Wanu [tj. podjętej w mieście Wan w kwietniu 1915 roku desperackiej samoobrony – A.M.], jednym z dwóch przypadków, gdy zbrojna obrona Ormian znalazła szczęśliwe zakończenie” (Yves Ternon: Ormianie. Historia zapomnianego ludobójstwa. Przekł. Wawrzyniec Brzozowski. Kraków 2005, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 249).

[23] Zob. Vahakn N. Dadrian: The history of Armenian genocide. Ethnic conflict from the Balkans to Anatolia to the Caucasus. Providence 1995, Berghahn, s. 410; Grzegorz Kucharczyk: Pierwszy Holocaust XX wieku, s. 173.

[24] Franz Werfel: Czterdzieści dni. Powieść. Przekł. Wiktor Halski. Warszawa 1936, Aris. Następne wydania, oba w tłumaczeniu Jacka Frühlinga, ukazały się po wojnie: Czterdzieści dni Musa Dah. Warszawa 1959, Czytelnik; Warszawa 2013, Zysk i S-ka. Przed wojną dostępne były także tłumaczenia tej powieści na inne języki, między innymi hebrajski oraz jidysz.

[25] Zob. Yair Auron: The banality of indifference. Zionism and the Armenian genocide. New Brunswick 2009, Transaction, s. 293–311, rozdz. „The forty days of Musa Dagh”: symbol and parable. Por. także: „Głównym ośrodkiem [handlu książkami w warszawskim getcie] jest ul. Leszno, gdzie sprzedaje się w koszach najlepsze dzieła modnych ostatnio pisarzy. Nie brak tu również zakazanego towaru, jak dzieła Feuchtwangera, Zweiga, Kautsky’ego, Lenina, Marksa, Werfla i innych, bądź jawnie antyhitlerowskiej literatury”, „Co czyta ludność? Temat ten zaciekawi każdego Żyda, a po wojnie będzie interesował świat. Świat zapyta: Co myśleli ludzie z Musa-Dah, [ludzie] z getta warszawskiego, którzy rozumieli, że nie ominie ich śmierć, podobnie jak nie ominęła skupisk żydowskich w małych miasteczkach? […] Poważny człowiek żydowski bardzo się interesuje literaturą wojenną” (Emanuel Ringelblum: Kronika getta warszawskiego wrzesień 1939–styczeń 1943. Wstęp i red. Artur Eisenbach. Przeł. Adam Rutkowski. Warszawa 1983, Czytelnik, s. 353, 399, zapisy ze stycznia i czerwca 1942 roku).

[26] Twierdza, w której Żydzi w 73 roku n.e. stawiali heroiczny opór Rzymianom, po czym, w obliczu klęski, nie skapitulowali, lecz – wedle Józefa Flawiusza – masowo popełnili samobójstwo.

[27] Władysław Szlengel: Co czytałem umarłym. W: tenże: Władysław Szlengel. Poeta nieznany. Wybór tekstów. Wstęp i oprac. Magdalena Stańczuk. Warszawa 2013, Bellona, s. 185.

[28] Bohdan Gębarski: List do starego tureckiego znajomego. „Kierunki” 1961, nr 47, s. 6. Przedr. w formie broszury: Warszawa 1987, Koło Zainteresowań Kulturą Ormian przy Oddziale Warszawskim Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. W dalszej części rozdziału cytuję według pierwodruku.

[29] Tamże, s. 6.

[30] Tamże. „Enverami” – nawiązanie do Enwera Paszy, przywódcy młodoturków, dowódcy armii tureckiej w czasie pierwszej wojny światowej, jednego z głównych inicjatorów i organizatorów zagłady Ormian.

[31] Zob. np. Christian Ingrao: Wierzyć i niszczyć. Intelektualiści w machinie wojennej SS. Przeł. Magdalena Kamińska-Maurugeon. Wołowiec 2013, Czarne.

[32] Bohdan Gębarski: List do starego tureckiego znajomego, s. 7.

[33] Zob. uwagi w opisie bibliograficznym polskiej, broszurowej edycji tego listu w katalogu elektronicznym Biblioteki Narodowej w Warszawie. Angielskie tłumaczenie tekstu Gębarskiego ukazało się też jako broszura (The letter to my Turkish friend. Tł. Matthew A. Callender. Boston 1963, Baikar Press) oraz zostało włączone do książki The first genocide of the 20th century…, s. 152–157.

[34] Por.: „I tak podśmiewam się w duchu z tej ubogiej dumy małego narodu. Aż do chwili, kiedy w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu spotykam chlubę naszej kinematografii, bożyszcze pokolenia. […] – Co tam słychać w ojczyźnie moich przodków – zagaduje z daleka i czuję, że się czerwienię” (Andrzej Mandalian: Notatki armeńskie. „Argumenty” 1960, nr 5, s. 2). Domyślamy się, że spotkanym reżyserem był Jerzy Kawalerowicz.

[35] Andrzej Mandalian: Notatki armeńskie (2). Ararat i sprawa polska. „Argumenty” 1960, nr 7, s. 2.

[36] Tamże.

[37] Andrzej Mandalian: Notatki armeńskie (3). Littera aere perennia. „Argumenty” 1960, nr 9, s. 11.

[38] Tamże.

[39] Jerzy Zagórski: Kierunek Ararat. „Tygodnik Powszechny” 1967, nr 20, s. 1–2.

[40] Jerzy Zagórski: Kierunek Ararat. W: tenże: Tam gdzie diabeł pisze listy. Wrocław 1970, Ossolineum, s. 283.

[41] Jerzy Zagórski: Kierunek Ararat. „Tygodnik Powszechny”, s. 2.

[42] Tamże.

[43] Jerzy Zagórski: Kierunek Ararat. W: tenże: Tam gdzie diabeł pisze listy, s. 287.

[44] Ryszard Kapuściński: Wejście na pustynię. W: tenże: Kirgiz schodzi z konia. Warszawa 1968, Czytelnik, s. 139.

[45] Ryszard Kapuściński: Wanik czyli druga Armenia. W: tenże: Kirgiz schodzi z konia, s. 36–37. Nieodzowna jest tutaj korekta dotycząca przywołanej przez Kapuścińskiego melodramatycznej wersji ocalenia kompozytora. Otóż 24 kwietnia 1915 roku Komitas został przez władze tureckie aresztowany, a następnie wraz z licznymi przedstawicielami ormiańskiej elity zesłany do więzienia w Çankırı. Tutaj prawie wszystkich zamordowano. Komitas znalazł się wśród ośmiu ocalonych, przypuszczalnie dzięki interwencji tureckiej powieściopisarki Halide Edip Adıvar – zob. Doğan Hizlan: Armenian musician saved by Turkish novelist. „Hürriyet Daily News” 2015, nr z 30 stycznia [online], http://www.hurriyetdailynews.com/armenian-musician-saved-by-turkish-novelist-.aspx?pageID=449&nID=61732&NewsCatID=396 [dostęp 12.04.2015]. Adıvar – dodajmy – była córką sułtańskiego skarbnika.

[46] Ryszard Kapuściński: Wanik czyli druga Armenia, s. 49.

[47] Ryszard Kapuściński: Imperium. Warszawa 1993, Czytelnik, s. 119.

[48] Jerzy Putrament: Nairi. „Literatura” 1975, nr 41, s. 1–3; nr 42, s. 2–3.

[49] Tamże, nr 42, s. 2.

[50] Tamże, nr 41, s. 2.

[51] Tamże.

[52] Monika Warneńska: Ścieżką na Ararat. Warszawa 1977, Książka i Wiedza, s. 5.

[53] Tamże, s. 9.

[54] Tamże, s. 10.

[55] Tamże, s. 335.

[56] Tamże, s. 76.

[57] Tamże, s. 46.

[58] Tamże, s. 353.

[59] Grażyna Lewińska-Jaskuła, Marek Wawrzkiewicz: Za co kochamy Armenię. „Argumenty” 1986, nr 43, s. 6–7.

[60] Tamże, s. 6.

[61] Tamże.

[62] Elżbieta Sawicka: Notatnik armeński. „Tygodnik Polski” 1988, nr 17, s. 11. Przedr. reportażu (łącznie z jego drugą częścią, zaprezentowaną w następnym numerze tygodnika) w: Armenica w polskiej prasie lat 1987–8. Wybrał Jerzy Szokalski. Warszawa 1988, Koło Zainteresowań Kulturą Ormian przy Oddziale Warszawskim Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, s. 37–50.

[63] Tamże.

[64] Tamże.

[65] Elżbieta Sawicka: Notatnik armeński (2). „Tygodnik Polski” 1988, nr 18, s. 11.

[66] Marcin Kula: Jak ancien régime padł, naród zaś się uratował. „Przegląd Katolicki” 1988, nr 14/15, s. 1, 5.

[67] Grzegorz Osiński: Postęp i przemoc. „Przegląd Katolicki” 1988, nr 14/15, s. 11.

[68] Michał Głowiński: Wielkie zderzenie. „Teksty Drugie” 2002, nr 3, s. 210–211.

[69] „To nie pamięć, to gen”. [Z Geworgiem Eminem rozm. Grzegorz Górny]. „Tygodnik Powszechny” 1994, nr 48, s. 7. Tenże wywiad i ogłaszane przez Górnego w połowie lat dziewięćdziesiątych reportaże złożyły się na książkę Armenia. Między rajem a piekłem (Kraków 2015, AA). Pretekstem do jej opublikowania była setna rocznica ludobójstwa Ormian, zaś pretekstem do włączonych do niej reportaży: Kto dziś pamięta o rzezi Ormian? („Rzeczpospolita” 1995, nr 101, s. 26) oraz Zabić i zapomnieć („Tygodnik Powszechny” 1995, nr 25, s. 5–6) była rocznica dziewięćdziesiąta. Górny, wskazawszy w niej, że Ormian i Żydów porównuje się ze względu na ich rozproszenie po świecie, zmysł handlowy i stosunek do ksiąg, dodaje, że łączy ich także podobny los, jaki zgotowano im w XX wieku (tenże: Armenia…, s. 31, 33).

[70] Alina Margolis: Moralność czasu Holokaustu. „Tygodnik Powszechny” 2001, nr 12, dod. „Kontrapunkt”, nr 1/2, s. 13.

[71] O bardzo wczesnym użyciu słowa „holokaust” w odniesieniu do popełnionej na Ormianach podczas pierwszej wojny światowej zbrodni wspomina Christian Schmidt-Häuer: „Amerykańska misjonarka Corinna Schattuck, która była świadkiem spalenia żywcem prześladowanych Ormian, w liście do siostry pisała: «Nie sposób opisać mdlącego smrodu, jaki się wydobywał z gregoriańskiego kościoła, w którym dokonał się Holocaust»” (tenże: Völkermord. „Wer am Leben blieb, wurde nackt gelassen”. „Die Zeit” 2005, nr z 23 marca [online], http://www.zeit.de/2005/13/Armenier [dostęp 2.04.2015], cyt. za anonimowym przekładem: Pierwszy Holocaust [online], http://niniwa22.cba.pl/ormianie_pierwszy_holocaust.htm [dostęp 2.04.2015]). W artykule tym mowa jest także o nieuznawaniu przez państwo Izrael zagłady Ormian jako zbrodni ludobójstwa: „Dla potomków tych Ormian, którzy ocaleli z zagłady, szczególnie bolesny jest fakt, że akurat Izrael wzbrania się od uznania pierwszego ludobójstwa, jakie popełniono w XX wieku. Ma to dwie przyczyny: z jednej strony Tel Awiw utrzymuje sojusz wojskowy z Ankarą, z drugiej zaś chodzi o zachowanie wyjątkowego statusu Shoah, czyli zagłady Żydów. – Nawet wśród historyków specjalizujących się w tej problematyce zagłada Ormian jest tematem marginalnym czy wręcz tabu – uskarżała się Raya Cohen z uniwersytetu w Tel Awiwie w rozmowie z francuską gazetą «Les Cahiers du Judaisme»” (tamże).

[72] Alina Margolis: Moralność czasu Holokaustu, s. 13.

[73] Włodzimierz Paźniewski: Neurosa teutonica. „Kresy” 2009, nr 4, s. 176.

[74] Tamże.

[75] Tamże, s. 177.

[76] Tamże.

[77] Manus I. Midlarsky: Ludobójstwo w XX wieku. Tł. Bartosz Wojciechowski. Warszawa 2010, PWN, s. 193.

[78] Tamże, s. 196.

[79] Yves Ternon: Ormianie…, s. 263.

[80] Bernard Bruneteau: Wiek ludobójstwa. Tł. Beata Spieralska. Warszawa 2005, Mówią wieki, s. 64.

[81] Yves Ternon: Ormianie…, s. 13.

[82] Ryszard Szawłowski pisze: „W latach dwudziestych ubiegłego stulecia młodym Lemkinem wstrząsnęły dwa wydarzenia: zabójstwo w Berlinie w 1921 r. przez S. Tehliriana, emigranta – Ormianina, b. ministra spraw wewnętrznych Turcji, Talaata Paszy, odpowiedzialnego za masakrę ponad miliona Ormian, oraz zabójstwo w Paryżu w 1926 r. przez emigranta – Żyda S. Schwarzbarda atamana S. Petlury, w zemście za ukraińskie pogromy Żydów na Ukrainie w latach 1918–1919” (tenże: Rafał Lemkin (1900–1959) – polski prawnik twórcą pojęcia „ludobójstwo”. W: Zbrodnie przeszłości. Opracowania i materiały prokuratorów IPN. T. 2: Ludobójstwo. Pod red. Radosława Ignatiewa i Antoniego Kury. Warszawa 2008, Instytut Pamięci Narodowej, s. 7). Dla Lemkina (Szawłowski przywołuje tutaj słowa Herberta Mazy) „te dwa zabójstwa polityczne stały się «pięknymi zbrodniami». Akty zemsty były może zbrodniami w oczach prawa […], lecz w oczach moralności były one «piękne»” (tamże).

[83] Adam Balcer: The Armenian genocide in the contemporary Polish historiography. The critical evaluation. „Pro Georgia”, nr 18 (2009), s. 169.

[84] Tamże, s. 194.

[85] Wiktor Woroszylski: Literatura. Powieść. Paris 1977, Instytut Literacki, s. 81–82.

[86] Tamże, s. 25.

[87] Tamże.

[88] Wiktor Woroszylski: Oczy Metakse. W: tenże: Wybór wierszy. Warszawa 1974, Czytelnik, s. 162–164.

[89] Zapewne winno być: straszniej.

[90] Igor Sikirycki: Powitanie Armenii. „Osnowa” 1967, lato, s. 49. Przedr. w: tenże: W stronę Kolchidy. Łódź 1973, Wydawnictwo Łódzkie, s. 39.

[91] Igor Sikirycki: Ojczyzna Dawida z Sasunu. „Przyjaźń” 1973, nr 2, s. 8. Notabene autor zwieńczył ten reportaż fragmentami Powitania Armenii.

[92] Ten dwudzielny schemat znajdujemy także w późniejszym o kilkanaście lat wierszu Mariana Piechala Siedem strof o Armenii. Poeta zespala wątki martyrologiczny i socjalistyczny w jednym porównaniu: „łza ogromna Armenii / jak Sewan, wód górskich gwiazda” (w: tenże: Góra ocalenia. Kraków 1981, Wydawnictwo Literackie, s. 25). Na marginesie warto przywołać jeszcze dwa wiersze, artystycznie udane. Pierwszym jest, stanowiąca trzecie ogniwo Tryptyku bizantyjskiego, Ikona Jerzego Ficowskiego (w: tenże: Amulety i definicje. Warszawa 1960, Czytelnik, s. 31). Daria Nowicka odczytuje go jako „pseudonim tragicznego losu ormiańskiego” (taż: „Mruży oczy noc ormiańska” – wokół metafory ikonicznego losu w poezji Jerzego Ficowskiego. „Narracje o Zagładzie”, nr 2 [2016], s. 262). Wykładnia taka nie jest wprawdzie niedopuszczalna, jest jednak ryzykowna. Najsilniejszym do niej bodźcem byłyby, konotujące śmierć (niewinną, męczeńską), trzy kończące utwór wersy: „Noc ormiańska mruży oczy / Milknie lilia trupioblada / Już noc”. W podobny sposób, jako „pseudonim” tragicznego, ziszczającego się w ciągu stuleci losu Ormian, można by odczytywać cykl poetycki Armenia Bohdana Urbankowskiego („Poezja” 1985, nr 1, s. 94–95), zawierający frazy: „Oczy wpatrzone do bólu w stronę góry Ararat”, „zdruzgotany / kamienny anioł”, „pieśń żałobna / paląca usta tej ziemi”.

[93] Wiktor Woroszylski: Zagłada gatunków. W: tenże: Zagłada gatunków. Warszawa 1970, Czytelnik, s. 6–7.

[94] Warto wspomnieć, że zrealizowane w Rwandzie w 1994 roku przez Hutu ludobójstwo Tutsi ma swoje antecedencje. Woroszylskiego zainspirowały masakry Hutu, dokonywane w drugiej połowie lat sześćdziesiątych w Burundi. Ich sprawcami byli Tutsi. Kulminacją tych zbrodni był, dokonany w 1972 roku, ponowny mord, na znacznie większą skalę, kwalifikowany jako ludobójstwo: oto podjęta przez Hutu próba powstania wywołała wojskowe represje, których ofiarą padło, z rąk Tutsi, sto tysięcy członków tej społeczności, zaś dwieście tysięcy zmuszono do ucieczki z kraju – zob. Bernard Bruneteau: Wiek ludobójstwa, s. 183. Niektóre źródła podają dwukrotnie wyższą liczbę zamordowanych – por. René Lemarchand: Burundi. Ethnic conflict and genocide. Washington 1996, Woodrow Wilson Center Press, Cambridge University Press, s. XXV.

[95] Wiktor Woroszylski: Literatura…, s. 22.

[96] [B. nazw.]: Modlitwa w rocznicę Pogromu Ormian w 1915. „Biuletyn Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego”, nr 20 (2000), s. 20. Redakcja błędnie przypisała ten wiersz Marii Przybylskiej, nie wyjaśniając, niestety, w sprostowaniu (nr 21/22 „Biuletynu”, s. 80), kto jest faktycznym jego autorem.

[97] Zofia Nałkowska: Dzienniki. T. 3: 1918–1929. Oprac., wstęp i komentarz Hanna Kirchner. Warszawa 1980, Czytelnik, s. 168, zapis z 10 kwietnia 1925 roku (zob. też wcześniejszy zapis z 15 lutego).

[98] Julia Hartwig: Słodka Armenia w trzech przestrzeniach. W: taż: To wróci. Warszawa 2007, Sic!, s. 22–23.

[99] Dariusz Tomasz Lebioda: Ormiańska tancerka. Bydgoszcz 2015, Biblioteka „Tematu”.

[100] Dariusz Tomasz Lebioda: Gawrony o zmierzchu. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 139.

[101] Dariusz Tomasz Lebioda: Cerkiew w Szuszy. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 36.

[102] Dariusz Tomasz Lebioda: Dziesięć pliszek w Stepanakercie. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 43.

[103] Dariusz Tomasz Lebioda: Poranek w Stepanakercie. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 10.

[104] Dariusz Tomasz Lebioda: Ruiny Agdamu. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 86.

[105] Dariusz Tomasz Lebioda: Rzeź Ormian. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 135.

[106] Dariusz Tomasz Lebioda: Ormianie. W: tenże: Ormiańska tancerka, s. 116.

[107] Zob. Grzegorz Górny: Armenia…, s. 49–52. Niezależnie od wyraźnej proormiańskiej i prochrześcijańskiej perspektywy jest to książka wartościowa zarówno pod względem poznawczym (choć raczej popularyzatorskim), jak i literackim.

[108] Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń: Armenia. Karawany śmierci. Wołowiec 2016, Czarne.

[109] Tamże, s. 44.

[110] Rzeź Ormian. Rozmowa z Surenem Manukjanem. Rozm. przepr. Andrzej Brzeziecki i Małgorzata Nocuń. „Ale historia” 2015, nr 16, s. 8–10; Małgorzata Nocuń, Andrzej Brzeziecki: Karawany śmierci, sto lat później. „Tygodnik Powszechny” 2015, nr 17, s. 40–43.

[111] Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń: Armenia…, s. 24.

[112] Tamże, s. 18.

[113] Grzegorz Górny: Armenia…, s. 33.

[114] Bohdan Gębarski: Morituri. Opowieść o 1915 r. Warszawa 1992, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze – Oddział w Warszawie. Koło Zainteresowań Kulturą Ormian.

[115] Yves Ternon: Ormianie…, s. 201.

[116] Tamże, s. 204.

[117] Tamże, s. 202.

[118] Bohdan Gębarski: Morituri…, s. 32.

[119] Zbigniew Żabicki: Matka królów. W: tenże: Tradycja, styl, obyczaj. Szkice krytyczne. Warszawa 1963, Książka i Wiedza, s. 480.

[120] Henryk Grynberg: Holocaust w literaturze polskiej, s. 91 (podkr. A.M.).