Piotr Artur Grzeszczuk

Listy do W... 2

Zbiór wierszy - część 2

© Piotr Artur Grzeszczuk, 2019

„Listy do W… 2” to kontynuacja poetyckich rozważań poświęconych nieszczęśliwej miłości, w których autor opisuje sposób postrzegania świata po rozstaniu się z wybranką jego serca. Poeta nie potrafi pogodzić się z brutalną rzeczywistością tego świata, przez co staje się przez niego przytłoczony i chyli się ku samozagładzie. W takiej sytuacji, gdy człowiek ciągle kocha, staje się niewolnikiem własnego serca…

ISBN 978-83-8189-000-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Listy do W... 2

2. Sen

3. Tęsknię za tobą

4. Boję się

5. Poemat o Weronice

6. Życie

7. Najpiękniejsza

8. Wyspa

9. Młodość

10. Nad oceanem

11. Monument

12. Sztuka

13. Ballada o miłości

14. Nikt

15. O marny świecie

16. Szklane łzy

17. Mgła

18. Inwokacja

19. Ballada Chopina

20. Myślałem…

21. Wędrowiec

22. Deszczowa twarz

23. Ujrzałem cię

24. Rewolucja

25. To my, poeci

„Kochać to znaczy być chorym na miłość z diagnozą śmierci”.

„Nie znają miłości, ci co kochać potrafią”.

— Piotr Grzeszczuk

„Mieliśmy już za sobą wszelkie powroty i wiedzieliśmy, że się nie wraca ani do tych samych miejsc, ani do tych samych planów. Chyba od tego momentu w człowieku zaczyna się dorosłe życie. Długo nie mogliśmy w to uwierzyć. Nieodwracalność zdarzeń i uczuć jest równie absurdalna jak śmierć, trudno ją zaakceptować. Na szczęście ta wiedza przychodzi na samym końcu: kiedy umiera nam ktoś bliski albo kiedy kończy się miłość. Ale zanim przyjdzie, człowiek próbuje i próbuje, próbuje o wiele dłużej niż to ma sens”.

— Grażyna Jagielska

Sen

14.X.2018

Mijają dni

Godziny

Serce wciąż bije

Wolniej

Kropla

Jak łza wykuta w skale

Jak żywa woda

Krew

Marzenie

Jak ptak w niebiosach

Wieczność

Trwa w nas

I odchodzi

Jak słowa

Z chaosu

Przelane

W próżne

Jak mgła

Z niczego

Ślepota

Od dziecka

Ta pieśń milczenia

Na tu

I na teraz

Jak życie

Z chaosu

Jak sen…

Jak sen…

Jak sen…

Dobranoc kocha NIE.

Tęsknię za tobą

28.XI.2018

Jak słońce i blask księżyca

Widziało twe piękno za dnia

Tak tęsknię za tobą nocą

I miłość piję do dna

W świat marzeń i baśni

Przez cierpienie i łzy

Tak tęsknię i tęsknię

Już bardziej niż ty

Gdzie jest mój świat?

Te wspólne dni?

Gdzie jest nadzieja?

A gdzie jesteś ty?

Oto requiem[1] dla serca

Wciąż śpiewam ci dziś

Byś była tu blisko

Tak blisko jak ty…

[1] requiem — utwory muzyczne o charakterze żałobnym.

Boję się

29.XI.2018

Wciąż boję się powiedzieć: „tak”

W promiennych oczach dać ci znak

Zapalić nadzieję, byś była tu blisko

Tak blisko… Tak blisko…

Nie mogłem być lepszy

Choć chciałem tak wiele

Chopin, Beethoven czy Bach

To zbyt mało

By podkraść twe serce aniołom

Słów poezji, książek, stos wierszy

To zbyt mało

By miłość przelać w proste słowa

Teraz staję w obliczu siebie

W cieniu starych drzew jak za młodu

Kiedyś, gdy byliśmy dziećmi

Nikt się z nas nie śmiał

Nikt nie płakał

Teraz łza niewierna trwoni się

Jak woda ze szczerego źródła bije

Wypala kamienną twarz

Zakutą w posągu do wieczności

Teraz staję przed tu tobą

Jak dziecko — naiwne i głupie

Upadam na twarz

Skalaną pychą i gniewem

Z bijącym sercem wołam

Statkiem głosu

Jak żeglarz wśród gęstych fal —

Farewell!, Farewell madame![1]

A, gdy księżyc zasypia

Pod kołderką z chmur

Ja budzę się jak ptak z gęstych piór

Przepraszam cię dniami

Przepraszam też nocą

Za to, że byłem kompletnym idiotą

Tak krzyczę i krzyczę

Głuchym głosem wołam z nieba

Tylko ciebie…

Tylko ciebie mi trzeba…

[1] Nawiązanie do „Lalki” B. Prusa.

Poemat o Weronice

17.XII.2018

Nie ma cię już

Wśród ogrodów i baśni

Nie ma cię w snach

Ani na kartkach papieru

Jesteś tak blisko

Gdzie słońce promienieje

Twym blaskiem oświetla

Martwe ogrody Toskanii

Wśród kwiatów

Tak wiele, by poczuć

Wśród łąk

Tak cicho, by milczeć

Jesteś tak daleko

Gdzie nie sięga żaden wzrok

Gdzie ślepiec, martwą różą skalany

Nie widzi, lecz czuje

Cierpi i płacze

W odległych ogrodach

Ślad po tobie został

Martwy proch

Ciepłe łzy…

W moich snach

W mojej głowie

[1] Nawiązanie do wiersza „Biała róża” („Listy do W…” — część 1).

[1] Karol Szymanowski (ur. 3 października 1882 w Tymoszówce, zm. 29 marca 1937 w Lozannie) — polski kompozytor, pianista, pedagog i pisarz.

[2] Fryderyk Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810↓ w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 w Paryżu) — polski kompozytor i pianista.

[3] Robert Schumann (ur. 8 czerwca 1810 w Zwickau w zachodniej Saksonii, zm. 29 lipca 1856 w Endenich) — niemiecki kompozytor i krytyk muzyczny, uznawany za jednego z najbardziej wpływowych twórców epoki romantyzmu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.