Magda Bielicka

LISTA

HISTORIA ZBRODNI NIEDOSKONAŁYCH

Redakcja: Zuzanna Gościcka-Miotk

Korekta: Katarzyna Czapiewska

Okładka: Bartosz Bielicki

Skład: Katarzyna Dambiec

© Magda Bielicka i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-298-2

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Rozdział I

Adam wrócił do ciasnego biura z kubkiem gorącego wywaru. Trzecim od 8 rano. Przykrył ziółka notesem, żeby się dobrze zaparzyły. Usiadł wygodnie za biurkiem. Nogi położył na fotelu po jego drugiej stronie, z definicji przeznaczonym dla petenta. W praktyce jednak nikt nigdy na nim nie siedział. Przynajmniej za kadencji Adama, bo oba fotele z pewnością pamiętały lepsze czasy.

Na służbowym laptopie miał otwartą tylko stronę YouTube. Piosenka, której słuchał przed wyjściem po melisę, a także wcześniej i jeszcze wcześniej, dobiegła końca. Najechał kursorem na „jeszcze raz”. Kliknął. Popłynęła kojąca melodia i słowa:

Spokój grabarza.

Wszystko będzie dobrze...

– Wszystko będzie dobrze – powtórzył na głos razem z Kubą Sienkiewiczem.

Zegar nad drzwiami wskazywał 15:30. W biurze panowała cisza. Elektryczne Gitary dawno skończyły wykonanie. Adam budził się z drzemki. Spojrzał na zegarek na ścianie, na ręku i na laptopie. Miał taki odruch, odkąd trafił do nowej pracy, która polegała na czekaniu na godzinę 16.

Przespał ostatnie 2 godziny. Dobrze. Zostało tylko 30 minut. Za kwadrans wyłączy laptopa, włoży kurtkę i ostatnie kilka minut niecierpliwie przeczeka.

Poruszał palcem po touchpadzie, żeby zlikwidować wygaszacz. YouTube sugerował inną melodię Elektrycznych Gitar – Ja mam szczęście. Adam wybrał jednak opcję „jeszcze raz”, upił łyk zimnej melisy, oparł się na fotelu i przymknął powieki.

Wszystko będzie dobrze.

Facet ją rozbroił. Umawiali się inaczej. Zapłaciła z góry do końca roku. Mało tego, zapewniał ją, że może spokojnie mieszkać nawet do przyszłej jesieni. Wówczas być może zrobi mały remont i wynajmie mieszkanie studentom. Ale do tego czasu na pewno nie zostawi jej na lodzie. Faceci! Nie można ufać nawet właścicielowi stancji.

– Niech pani tak na mnie nie patrzy – znów uderzył w ten swój żałosny ton. – Co ja mam zrobić, jak zaciążyła i żenić się muszą? Nie będziemy ich na dwóch pokojach trzymać. Robią bez umów. Kto im kredyt da?

– No właśnie, panie Franciszku, umawialiśmy się, że do czasu otrzymania przeze mnie...

– Ja wiem. Ja wszystko wiem, pani kochana, ale co ja mogę? – rozkładał ręce. – Mówiłem swojej starej, ale ona w takich nerwach teraz, że daj pani spokój. Płacze, że wstyd, że jedyna córka z brzuchem do ślubu, że babcią przedwcześnie zostanie. Uparła się, żeby ich w Boże Narodzenie żenić, kiedy nie będzie jeszcze widać i ludzie na języki nie wezmą. A na remont mieszkania miesiąc to jeszcze mało. Jakiś kąt dla dziecka...

Facet zaczął snuć wizje przestrzenne i przestała go słuchać. Nie chce się teraz przenosić. Jeszcze miesiąc, może dwa i dostanie kredyt na własne mieszkanie. Ma do tego czasu żyć na walizkach? Zresztą przyzwyczaiła się do tej okolicy. Nawet jej własne cztery kąty miały być po sąsiedzku. Kupiłaby nawet to mieszkanie, gdyby nie miało 30 metrów kwadratowych. Potrzebowała jednak czegoś większego, żeby Ania miała wreszcie swój pokój.

Pan Franciszek pokazywał jej właśnie ścianę, którą planował zburzyć na rzecz salonu z aneksem.

Czy ci młodzi mają po 15 lat, że rodzice muszą im zapewniać mieszkanie? Nie mają rąk? Nie cierpiała nierobów najbardziej na świecie. Westchnęła i zdecydowała, że da człowiekowi spokój. Niech wróci do żony z wypełnioną misją.

– Do kiedy mamy czas na zalezienie czegoś nowego?

– Za tydzień przyjdzie ekipa remontowa.

Punktualnie o 16 opuszczał biuro. Wcześniej wyłączył laptopa i schował go do szuflady, od której klucz włożył do organizera na długopisy. Taki prikaz. Zamknął biuro, przekręcając klucz w górnym oraz dolnym zamku, i ruszył w kierunku wyjścia. Po obu stronach korytarza znajdowały się podobne biura. Były większe i pracowały w nich po dwie, trzy, a nawet cztery osoby. Nikomu nie kiwnął na pożegnanie.

Zamknął garaż. Sprawdził dla pewności i ruszył w kierunku klatki. Wystukał kod na domofonie. Pomylił się. Skasował. Nacisnął wszystkie 7 cyferek jeszcze raz. Pchnął drzwi, gdy rozbrzmiał nieprzyjemny zgrzyt, i znalazł się na klatce schodowej. Sprawdził skrytkę pocztową z numerem 9. Ulotka. Gazetka. Ulotka. Położył śmieci na skrzynce i wszedł na drugie piętro.

Mieszkanie miało 65 metrów kwadratowych, a składały się na nie następujące pomieszczenia: salon z aneksem, gabinet do pracy po godzinach, sypialnia oraz łazienka z wanną z hydromasażem. Adam wziął na ten przybytek spory kredyt. Przed rokiem mógł sobie pozwolić na miesięczną ratę w wysokości 2150 złotych. Przez ostatnie 12 miesięcy dużo się jednak wydarzyło. Jego szef, właściciel dobrze prosperującej agencji nieruchomości, pewnego pięknego dnia zdefraudował pokaźne zaliczki na mieszkania nad Motławą i uciekł za granicę. Wraz z posadą kierownika sprzedaży na województwo pomorskie Adam stracił lukratywne zarobki, na które składały się: podstawa netto w wysokości 3000 złotych i prowizja od sprzedaży od 0 złotych przez pierwsze kilka miesięcy do 12 000 złotych po pół roku pracy. Za ostatnie pensje wyposażył mieszkanie w najlepsze meble, wymienił samochód na 15 lat młodszy i wpłacił zaliczkę na zasłużony urlop w szwajcarskich Alpach. Zaliczka przepadła w momencie nieuiszczenia pozostałej kwoty.

Adam wysyłał dziesiątki aplikacji dziennie na różne stanowiska: od przedstawiciela handlowego po kierownika zespołu sprzedaży w banku. To, co uważał na najlepszy punkt w CV – doświadczenie na wysokim stanowisku w renomowanej firmie – stało się jego przekleństwem. Żyjący w przeświadczeniu, że firma wciąż świetnie prosperuje, bali się, że będzie chciał zarabiać krocie. Ci, którzy słyszeli o aferze, wybierali kandydatów mających doświadczenie w firmach o mniej wątpliwej reputacji. Tym samym Adam musiał usunąć ostatnią pracę z rubryki „Doświadczenie zawodowe”, a pozostawić jedynie takie posady jak: telemarketer (w sieci telefonii komórkowej), specjalista ds. obsługi klienta (w lokalnym oddziale banku) i przedstawiciel handlowy (branża farmaceutyczna).

Skasował także informacje o studiach podyplomowych i certyfikacie FCE.

Uboższe CV spotkało się z większym zainteresowaniem. Dostał 6 ofert, głównie na stanowiska tak zwanych specjalistów ds. sprzedaży (czytaj: akwizytorów). Podczas 4 rozmów poinformowano go, że musi założyć własną działalność. Jedna firma oferowała mu umowę zlecenie, druga – umowę o pracę. Przystał na ostatnią propozycję. Umowa o pracę była niezbędna przy jego kredycie.

Kwota, jaka na niej widniała, przyprawiła Adama po silny ból żołądka. 1500 złotych brutto. Jakieś 1100 na rękę. Prowizja uzależniona od wyników sprzedaży ubezpieczeń na życie. Zanim się obejrzał, siedział w obskurnym, ciasnym biurze, do którego nikt nie zaglądał. Sam Adam też nie kwapił się zapraszać tu potencjalnych klientów. W firmie, zajmującej się nie tylko ubezpieczeniami, pracowało jeszcze kilkanaście osób: skwarek, jak zwykł nazywać wielbicieli solarium o bardzo niskim ilorazie inteligencji, obu płci. Wszyscy razem mieli mniejszy móżdżek niż jego kot.

A właśnie. Adam wszedł do mieszkania, gdzie zniecierpliwionym „mraau” przywitała go niezbyt sympatyczna kotka.

Kotka nie miała imienia. Adam nazywał ją za każdym razem inaczej.

– Cześć, wredna małpo – przywitał zwierzaka, wieszając jednocześnie kurtkę w przedpokoju i wkładając buty do szafki.

– Jesteś głodna?

– Mraał – odparła, łasząc się do jego nóg.

Kotka Adama posługiwała się trzema słowami: „mraau”, gdy była zła (czyli przez większość czasu), „miaau”, gdy była smutna, i „wraau”, gdy wszystko przebiegało po jej myśli. Adam dostał ją od dzieciaków z osiedla. Pewnego razu, gdy jak co dzień ruszył z garażu w kierunku domofonu, trójka bachorów w wieku bliżej nieokreślonym (Adam nie znał się na dzieciach i nie chciał poznać, bo ich zwyczajnie nie cierpiał) stanęła przed nim i zadała mu zasadnicze pytanie:

– Chce pan kota?

– Dlaczego? – odparł Adam, na co bachory nie miały odpowiedzi i patrzyły na niego tępo. Jedno z nich trzymało za przednie łapy niedużego kota. Reszta zwierzaka bezładnie zwisała.

– Chce pan kota? – powtórzyły.

– A dajcie! – Zabrał dzieciakowi kota i zaniósł go na drugie piętro. Kotka nie należała do przyjemnych zwierzaków. Gryzła jak pies, drapała jak tygrys i syczała jak anakonda.

Adam otworzył lodówkę, gdzie dolną półkę zajmowały puszki z whiskasem.

– Ty mała bździągwo! Doprowadzisz mnie do bankructwa!

– Mraau – potwierdziła kotka, która nie chciała jeść niczego poza firmową miękką karmą. Kiedy Adam kupił jej tańszy zamiennik, nawet go nie tknęła.

– Jedz, ty wstrętny wyzyskiwaczu – Poczęstował futrzanego przyjaciela.

– Mraau – podziękowała uprzejmie, po czym zabrała się za penetrowanie miski.

Kiedy skończyła posiłek, oblizała pyszczek, a następnie łapkę, którą domyła wąsy, po czym lekko wskoczyła na kolana siedzącemu przy kuchennym stole Adamowi. Melisy strasznie go zmuliły i zrobił sobie mocną kawę po turecku według własnej receptury: 5 łyżek niebieskiej primy i wrzątek. Żadnego mleka i cukru.

– Co taka miła się zrobiłaś, obżartuchu jeden? Smutno ci, diable tasmański?

– Miaaau.

– Nie tylko tobie. Jak nic nie wymyślimy, bank zabierze nam mieszkanie i pożegnasz się z whiskasem raz na zawsze.

– Miaaau.

Kotka umościła sobie łapkami miejsce do spania i zasnęła snem sprawiedliwego, a przynajmniej najedzonego kota.

– Wrrrau – dodała po chwili.

Adam ogarnął wzrokiem swoje mieszkanie. Zwlekał z ostatnią ratą kredytu. Wcześniejsze jakoś uregulował z oszczędności. Ma dwa wyjścia: albo rozpocząć wyprzedaż mebli na Allegro, albo podnająć dwa z trzech pokoi. Jemu wystarczyłby salon z aneksem. Całkiem spory gabinet, który służył do pracy po godzinach, i sypialnia, gdzie gościł mniej lub bardziej poważne znajome, nie były mu potrzebne, odkąd jego kariera legła w gruzach, a wraz z nią życie towarzyskie. Z drugiej jednak strony nie zniósłby obcych ludzi przemykających przez jego salon do kuchni czy do łazienki. W ogóle nie lubił z nikim mieszkać. Drażniło go ludzkie bałaganiarstwo i hałaśliwość. Lubił spokój i porządek. Ostatnio pedantyzm tylko mu się nasilił. Odkąd przekonał się na własnej skórze, jak trudno trafić na dobrą pracę za dobre pieniądze, wśród inteligentnych ludzi, stracił chęć do życia. Wszystko i wszyscy działali mu na nerwy.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Domyślił się, że to ktoś z sąsiadów. Obca osoba dzwoniłaby najpierw do domofonu. Wziął zwierzaka na ramię. Kotka usiadła na człowieku jak papuga i z zaciekawieniem patrzyła, komu jej pan otwiera drzwi.

Gościem okazała się staruszka z pierwszego piętra.

– Dobry wieczór, panie Adamie. List do pana. Listonosz wrzucił przez pomyłkę do nas. – Wręczając kopertę, tradycyjnie zapuściła żurawia do środka. Facet mieszkający z kotem udającym papugę wydawał jej się podejrzany.

– Dziękuje pani. – Poczekał cierpliwie, aż staruszka wysunie głowę, by nie przytrzasnąć jej drzwiami.- Złaź, władco piekieł – zrzucił kotkę i otworzył kopertę. Rachunek za prąd. Prawie 1000 złotych za ostatni kwartał.

– Meduzo leśna, wynajmujemy mieszkanie!

– Mraaaauuu!

Na godzinie wychowawczej oddała zaległe klasówki z historii. Trochę je przetrzymała, ale ostatnio brakowało jej doby. Po pracy pędziła do przedszkola odebrać córkę, która już dwa razy zmieniała grupę i w żadnej jej się nie podobało. Potem często do wieczora udzielała korepetycji z angielskiego, zostawiając dziecko pod opieką sąsiadki albo zabierając je ze sobą. Jej klientom nie bardzo odpowiadało, że przyjeżdża z córką, ale mała siedziała cicho, zajęta kolorowanką czy inną książeczką, więc trudno im było o uzasadnione pretensje. Do tego doszły niezliczone spotkania w bankach i oddziałach doradztwa kredytowego.

Klasówki ze średniowiecza sprawdzała pół nocy i teraz już była pewna, że jest to okres dziejów, który darzyła najmniejszą sympatią.

W klasie panował chaos. O ile na historii potrafiła utrzymać ciszę, o tyle na lekcji wychowawczej średnio jej to wychodziło. Jej czwartoklasiści raz w tygodniu uzurpowali sobie prawo do czterdziestopięciominutowego zajmowania się wyłącznie sobą: przepisywania prac domowych, jedzenia, grania w gry i tworzenia ambitnych statusów na Facebooku. Dzieciaki nie miały najbogatszych rodziców, ale nie zauważyła, by któreś nie przynosiło do szkoły komórki z nieograniczonym internetem.

Wpisała do dziennika temat dzisiejszej godziny wychowawczej: Czy jestem asertywny? i również postanowiła zająć się swoimi sprawami. Spojrzała na klasę.

– Czy ktoś może wejść na Trójmiasto.pl i poszukać mieszkań do wynajęcia?

Tego dnia Adam przyniósł do swojej „pracy” czajnik elektryczny. Postawił go na parapecie obok kaktusa, którego podlewał częściej niż to było konieczne (także melisą) i który zżółkł od tej nadgorliwości. Czajnik nie będzie mu już potrzebny w domu, bo postanowił oszczędzać (sprawi sobie tradycyjny, może czerwony albo niebieski), a tylko usprawni jego egzystencję w biurze, skąd nie będzie już musiał wychodzić nawet do kuchni i tym samym narażać się na bliskie spotkania z bardzo opalonymi osobnikami, dyskutującymi o tipsach, kaloriach i utleniaczach. Nastawił wodę na melisę i odpalił laptopa. Zapuścił w internecie ściąganie albumu z najlepszymi przebojami Elektrycznych Gitar. Miał go na swoim pulpicie po kilku minutach. Wybrał Spokój grabarza, a następnie opcję repeat. Z kubkiem ziółek rozsiadł się wygodnie w fotelu i przymknął oczy.

Obudził go telefon. Zdążył zakończyć rozmowę, a dzwonek rozbrzmiał po raz kolejny. Telefonowały osoby zainteresowane najmem pokoi w mieszkaniu Adama. Wczoraj pod wpływem niebotycznego rachunku za prąd dał ogłoszenie na kilku portalach i teoretycznie powinien się cieszyć z tak szybkiego odzewu. Tymczasem poczuł ból żołądka świadczący o tym, że sprawy przybrały niepożądany i zbyt gwałtowny obrót.

Wszyscy dzwoniący, a było ich w sumie troje, chcieli umówić się na dziś, więc po powrocie do domu Adam wziął się za porządki. Wymył i porządnie wyfroterował podłogi – szwedy o rzadkim czekoladowym odcieniu, zaścielił łóżko w sypialni, przykrywając je kapą w czerwono-czarne kwiaty i przyozdabiając dodatkowo złotymi jaśkami, wyczyścił lustra w łazience i przedpokoju, wyszorował cifem wannę, umywalkę i sedes, wymył płytki, wstawił zakupione po drodze czerwone goździki do wazonu, który od parapetówki czekał na debiut. Wyczytał w internecie, że kwiaty wpływają pozytywnie na potencjalnych najemców/kupców mieszkania.

Pierwsi zainteresowani zapowiedzieli się na 20. Ma więc czas, by poczytać kotce.

– Co dziś sobie życzysz do poduszki, diabelski pomiocie?

– Mraau. – Kotka weszła już Adamowi na ramię i spacerowała z nim po wypełnionym książkami gabinecie. Gdzie on je teraz wszystkie przeniesie?!

– Dawno nie czytaliśmy Puzo. To ten od Ojca Chrzestnego i Rodziny Borgiów – przypomniał kotce, na wypadek gdyby zapomniała. – Chyba że preferujesz coś mniej zawiłego? Jeśli tak, to polecam Dickensa. Co ty na to?

– Mraau.

– Masz rację. Nie ma co się dołować. Co my tu jeszcze mamy? – kontynuował monolog, wodząc wzrokiem po półkach. – O, proszę, coś w sam raz dla ciebie, chodząca agresjo: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet. Kojarzysz sagę Larssona? A powinnaś, zakurzony ignorancie.

– Miaau – skomentowała kotka i postawiła uszy. W tej chwili zadzwonił domofon.

– Oho, pierwsi zainteresowani. Bądź miła.

– Mraau.

Adam wpuścił do mieszkania dwie studentki. Choć sam nie wiedział czemu, spodziewał się ułożonych dziewczyn o inteligentnym wyrazie twarzy. Tymczasem po jego przybytku rozglądały się dwie blondwłose skwarki. Dziewczyny były tak nienaturalnie opalone, że na pierwszy rzut oka można było dostrzec jedynie białka ich oczu oraz zęby.

Chciały wiedzieć, czy wolno palić w mieszkaniu i ile osób maksymalnie można zaprosić na noc. Wyraziły też nadzieję na zniżki, jako że biorą od razu dwa pokoje. Adam najspokojniej, jak tylko potrafił, poprosił, by opuściły jego mieszkanie.

Nie minęło 15 minut, a domofon rozdzwonił się ponownie. Niezupełnie doszedł do siebie po pierwszych gościach, kiedy otwierał drzwi kolejnym. Tym razem do mieszkania wkroczyła para z dwójką małych dzieci. Chyba zapomniał dodać w ogłoszeniu, że on także będzie dalej tu mieszkał. Jak można całą ferajną pchać się do czyjegoś domu? Facet miał rude włosy i takież same wąsy. Był niski i wątły. Kobieta – wyższa od niego i dużo bardziej tęga. Bachory od razu pobiegły do kota. Zanim się obejrzał, ciągnęły go po podłodze za ogon. Kotka miauczała i syczała. Wyszczerzyła zęby i w ostatniej sekundzie uchronił małe gnojki przed pogryzieniem.

Kobiecie nie podobały się półki z książkami i plazma blisko łóżka, a jej mężowi (konkubentowi?) zdjęcia w ramkach przedstawiające kulturę Chin.

Wyszli zniesmaczeni. Adam odetchnął.

Kiedy domofon rozbrzmiał po raz trzeci, chciał go zignorować i zapomnieć o pomyśle najmu, a zamiast tego skupić się na rzeczach z mieszkania, które może dobrze sprzedać. Domofon dzwonił natarczywie i Adam postanowił wpuścić intruzów. Najwyżej powie, że oferta jest już nieaktualna.

Do mieszkania weszła młoda kobieta z dzieckiem. Matka miała na sobie karmelowy płaszcz, niebieskie jeansy i brązowe oficerki. Mała była opatulona w czerwoną puchową kurtkę, szalik w kratkę, dziecięce sztruksy i kozaczki z wywiniętym futerkiem. Zanim przystąpiły do oglądania, zdjęły buty i ustawiły je przy szafce w przedpokoju. Adam poczuł wewnętrzny spokój.

– Ile książek! – zachwyciła się kobieta, gdy tylko przekroczyła próg gabinetu. Postanowił jej nie wyganiać. – O, czyta pan Davisa!

– Na razie przebrnąłem przez Boże Igrzysko i Europę. Zna pani?

– Oczywiście. Jestem historykiem z wykształcenia i z zamiłowania także. Nowych wydań, przyznam, nie czytałam. Kiedy studiowałam, dostępne były tylko wersje ocenzurowane.

– Mogę pani pożyczyć – Adam nie wiedział, czemu właściwie palnął takie głupstwo. Nigdy. Nikomu. Nie pożyczał książek. Jego znajomi mieli zwyczaj pożyczać i nie oddawać. W dodatku, jak podejrzewał, nigdy ich nie czytali, a jedynie chcieli udawać głupio-mądrych.

– Dziękuję. Chętnie skorzystam, jeśli oferta najmu jest jeszcze aktualna. – Kobieta miała przyjemny wygląd. Adamowi spodobała się jej naturalność. Ciemnobrązowe włosy, brązowe oczy, jasna cera, szczupła, ale niewychudzona sylwetka. Czy naprawdę w tych czasach normalne kobiety to gatunek na wymarciu?

– Jest aktualna. Interesują panią dwa pokoje? – Dopiero teraz przyjrzał się dziewczynce, która grzecznie stała przy mamie, z zaciekawieniem zerkając na kotkę, dla odmiany zaczepnie zezującą w stronę dziecka.

– Obecnie możemy sobie pozwolić tylko na jeden... Czy to jakiś problem?

– Nie, skąd! – Adam nawet się ucieszył, bo chociaż nie przepędził lokatorów, jak planował, zachował sobie jeden z pokoi.

– Kiedy chciałaby się pani wprowadzić? I do którego pokoju?

– Myślę, że do sypialni.

– Nie ma sprawy. Postaram się przygotować go jak najszybciej. Wyniosę część mebli. Zostawię tylko łóżko i szafę. Poszukam też klucza do tych drzwi.

– Idealnie! Podoba ci się, kochanie? – zwróciła się do dziecka.

– Mamusiu, a mogę pogłaskać kotka? – Mała miała widać co innego w głowie.

Adam wziął kotkę na ręce i podał dziewczynce.

– Tylko ostrożnie, bo gryzie i drapie.

Dziewczynka delikatnie głaskała kota.

– Jak ma na imię?

Adamowi przyszła na myśl Szkarłatna Ośmiornica.

– Jeszcze nie ma imienia. To kotka. Masz jakiś pomysł?

– Może Niutka?

– Niutka? Czemu nie?

I tak rozkapryszony małpiszon został Niutką, a Adam zyskał lokatorów za 700 złotych miesięcznie. Jeśli nie będzie jadł i płacił rachunków, do raty kredytu będzie mu brakowało tylko 350 złotych.

Rozdział II

Zniosła do samochodu ostatni karton. Po raz kolejny pogratulowała sobie kombi. Już tyle razy jej się przydał. Oby to był przedostatni raz. Wróciła na górę rozejrzeć się po mieszkaniu. Wolała niczego nie zapomnieć. Nie lubi się wracać. Poza tym miała jeszcze dobre pół godziny do przyjścia pana Franciszka. Chciała zwrócić klucze i odebrać zaliczkę za niewykorzystany miesiąc.

Usiadła na taborecie w małej kuchni i rozejrzała się dookoła. W sumie to nic jej się tu nie podobało. W życiu nie kupiłaby zielonej kuchni. Jeszcze te niebieskie płytki na ścianach! Takie połączenie kolorów zniosłaby jedynie w łazience. Swoje mieszkania miała zaplanowane w najmniejszym detalu. Od paneli na podłodze po kolor zastawy stołowej.

Postanowiła wstać i zajrzeć w każdy kąt. Pod łóżkiem, gdzie, jak jej się zdawało, odkurzyła dokładnie, znalazła jeszcze jeden kawałek układanki i dwa klocki lego. Wyrzuciła je do śmietnika po zlewem, w którym wymieniła właśnie worek. Trudno, nie będzie idealnie czysty. Zajrzała też za okropne meble i wtedy coś jej błysnęło. Nie mogła dosięgnąć ręką, więc włożyła w szczelinę kij od szczotki. Przyciągnęła maleńki przedmiot do siebie. Okazał się nim złoty pierścionek. Zaczęła wkładać na kolejne palce. Pasował tylko na serdeczny. Gdyby była zabobonna, uznałaby to za dobry znak. Tymczasem schowała znalezisko do kieszeni.

W samą porę odłożyła szczotkę na miejsce – do małej komórki na akcesoria do sprzątania – gdy przyszedł właściciel.

Znów miał godną pożałowania minę. Nie patrząc na Agnieszkę, wręczył jej kopertę. Oddała mu klucze.

– To chyba wszystko – burknął, obserwując własne buty.

– Tak. W przypadku korespondencji...

– Zadzwonię, zadzwonię – zapewnił gorliwie.

– To ja już będę się żegnać. Do zobaczenia, panie Franciszku. Proszę pozdrowić żonę -wyciągnęła rękę do zakłopotanego mężczyzny. Wtedy o czymś sobie przypomniała.

– Znalazłam właśnie. To pewnie żony. – Wyjęła z kieszeni złoty pierścionek.

Pan Franciszek wziął biżuterię do ręki i obejrzał dokładnie.

– To nie żony. Pewnie poprzedniej lokatorki. Niech pani sobie weźmie – zaproponował nieśmiało.

– Nie, w żadnym wypadku. Niech żona zdecyduje, co z nim zrobić. Do widzenia!

Agnieszka i niespełna 4-letnia Ania przeprowadziły się do Adama tydzień po oględzinach. Miały ze sobą dwie duże walizki i dwa plecaki: jeden normalny, drugi dziecięcy. Książki, meble i inne sprzęty, jak poinformowała Adama nowa współlokatorka, znalazły przechowanie w wynajętym od znajomych strychu.

Rozpakowały rzeczy do szafy trzydrzwiowej, która stała w sypialni. Adam przeniósł swoje ubrania do komody w gabinecie.

Wieczorem, kiedy lokatorka położyła zmęczoną wrażeniami dziewczynkę spać, zaproponował drinka w gabinecie.

Podsunął Agnieszce swoje krzesło biurowe, a sobie przyniósł kuchenne.

– Z daleka się przeprowadzałyście? – zapytał, stawiając na biurku dwie szklanki, colę i tonik. Wcześniej podsunął średnio wyposażony barek-globus na kółkach, w którym znalazła się butelka johnniego walkera oraz pół flaszki ginu. Pozostałości po ostatnich gościach, czyli mniej więcej sprzed pół roku.

– Nie. Można powiedzieć, że mieszkałyśmy po sąsiedzku. – Usiadła wygodniej i wreszcie zaczęła patrzeć na Adama. Wcześniej sprawiała wrażenie skrępowanej. – Właściciel naszej stancji miał co do niej inne plany i musieliśmy szukać czegoś nowego. Wynajmowałyśmy kawalerkę.

– To trochę wam będzie ciasno teraz. – Przygotował Agnieszce gin z tonikiem, a sobie whiskey z odrobiną coli.

– Muszę przyoszczędzić. Staram się o kredyt – westchnęła i upiła drinka.

– Nie za mocny?

– Nie, w sam raz.

– A gdzie pracujesz?

– Uczę historii i angielskiego w podstawówce.

– O, to fajnie! Robisz to, co lubisz – stwierdził Adam, mimo że nie pozazdrościł przebywania z tępym motłochem.

– Lubię historię, ale nauczanie młodzieży, która ma gdzieś ciebie i twoje wywody, nie jest najbardziej satysfakcjonującym zajęciem na świecie. Jeśli już uczyć, to na wyższej uczelni.

– Co więc stoi na przeszkodzie?

Dopiero po chwili zdał sobie sprawę z głupoty, jaką palnął. Tak jakby sam miał wspaniałą pracę, którą podjął z pełną świadomością o własnym rozwoju i realizacji marzeń.

– Sorry, to głupie pytanie – zreflektował się, ale Agnieszka przerwała mu machnięciem ręki.

– Nie, w porządku. Przymierzam się do doktoratu. Kompletuję opublikowane artykuły, no i zbieram pieniądze. Wcześniej wiele lat pracowałam w marketingu Cos-Medu.

– Naprawdę?! To świetna firma! Dlaczego już tam nie pracujesz?

– Można powiedzieć, że zostałam zmuszona do odejścia, gdy Ania przyszła na świat. Nic nie mów – skomentowała jego zaskoczoną minę, jednocześnie upijając drinka tytułem wstępu do rozwinięcia swojej historii. – Wróciłam do firmy zaraz po macierzyńskim. Z bólem oddałam Anię do żłobka. Nawet nie wykorzystałam urlopu. Po pierwsze, nie chciałam im dawać powodu do niepodpisania ze mną kolejnej umowy, a po drugie, ze względów finansowych. Wiesz, na umowie, tak jak wszyscy, od woźnego do dyrektora, miałam najniższą krajową. Tak zwaną premię, a muszę przyznać, że nie była skromna, dostawałam do koperty. Na macierzyńskim ZUS wypłacał mi marny tysiąc złotych. Nie poradziłabym sobie bez oszczędności. Kiedy jednak wróciłam, okazało się, że nie ma już dla mnie koperty. Sama podstawa. Rozpoczęłam więc kurs pedagogiczny i przyjęto mnie do szkoły.

Przy kolejnym drinku Adam dowiedział się, że pracę w Cos-Medzie Agnieszka podjęła już na pierwszym roku zaocznych studiów – historii na Uniwersytecie Gdańskim. Zaczęła jako asystentka w dziale marketingu i PR. Przeszła całą ścieżkę kariery w tej firmie. Była młodszym i starszym asystentem, młodszym i starszym specjalistą, marketing menagerem, zastępcą dyrektora i wreszcie dyrektorem. Wtedy zaszła w ciążę. Skończyła właśnie 26 lat. Mimo że jej młodsze koleżanki miały już pociechy, Agnieszce nikt nie gratulował.

Entuzjazmu nie wykazał też jej chłopak – Mariusz – prawnik in spe, z którym wynajmowała dwupokojowe mieszkanie we Wrzeszczu. Najpierw zarzucił jej łapanie męża na dziecko, potem, w przypływie czułości, zasugerował rozwiązanie w postaci skrobanki, by wreszcie stwierdzić, iż zapewne puściła się z kimś z pracy, a on z jej bękartem nie chce mieć nic wspólnego.

Mariusz został w mieszkaniu, bo, jak zauważył, ma blisko do pracy, a Agnieszka wynajęła kawalerkę na Stogach. Stare budownictwo i smród stęchlizny rekompensowała bliskość morza.

Adam stwierdził, że czas na trzeciego drinka. Agnieszka kontynuowała.

– Budżetówka, nie powiem, ma wiele plusów: wakacje, ferie, wolne weekendy, żadnego wyścigu szczurów, lobbingu, dyskryminacji kobiet. Trzeba się postarać, żeby cię zwolnili.

– Ale kasa pewnie nie ta?

– Nawet nie to. Zaczęłam jako stażystka, więc na początku faktycznie było nieciekawie. Teraz, kiedy mam stopień mianowanego i dyplomowany przede mną, nie jest aż tak tragicznie. Raczej to środowisko mi nie odpowiada. Nauczyciele, jak by to delikatnie ująć, to bardzo wrażliwa grupa zawodowa. Są gorsi niż dzieci, które uczą. O byle co się dąsają, obrażają, są łasi na pochlebstwa. Trudno to opisać. Trzeba po prostu to przeżyć.

– Chyba wolę się nie przekonywać. – Zaśmiał się dla rozładowania atmosfery i sięgnął po jej szklankę. – Dolać?

Przysunęła szklankę.

– Może włączę jakąś muzyczkę? – Otworzył laptopa.

– Pewnie. Dla mnie może być cokolwiek.

– Mogą być Elektryczne Gitary?

– Jasne. Dawno nie słuchałam.

Adam wszedł na YouTube i wpisał: Spokój grabarza.

Słuchali bez słowa, sącząc drinki.

Spokój grabarza wszystko będzie dobrze.

Siódma dziesięć – kwas chlebowy w barze.

Pukanie w głowę, wszystko będzie dobrze.

Dobre chęci – ładne widoki.

Spojrzenie w górę, wszystko będzie dobrze.

Paproch w oku – Układ Słoneczny.

Niedaleko pada, wszystko będzie dobrze.

Człowiek człowiekowi orłem.

Machanie ręką, wszystko będzie dobrze.

Wspomnienie życia – dowód osobisty.

Dwadzieścia cztery godziny, wszystko będzie dobrze.

Na pochyłe drzewo każda koza.

Spokój grabarza, wszystko będzie dobrze.

Szerokiej drogi.

Spokój grabarza, wszystko będzie dobrze.

Siódma dziesięć – szerokiej drogi.

Na pochyłe drzewo, wszystko będzie dobrze.

Następny proszę.

– Zauważyłeś, że wszystkie teksty Elektrycznych Gitar są z pozoru kompletnie bez sensu? Ale jak się dobrze przysłuchać...

– Otóż to! Teraz jak nie ma w tekście „What the fuck?”, to nikt nie wie, o co chodzi!

Roześmiali się.

– Oglądałem ostatnio dobry film – podjął, uzupełniając szkło o bursztynowy płyn. – Idiokracja. Kojarzysz?

– Nie, chyba nie oglądałam.

– Wyobraź sobie więc, że inteligencja coraz rzadziej decyduje się na dziecko: a to studia, a to lepsza praca, a to większe mieszkanie i tak dalej. Tymczasem patologia z nizin społecznych pleni się aż miło. Dzieci rodzą dzieci, które wkrótce piją, palą i ćpają razem ze swymi rodzicielami.

– Przepraszam, że przerywam. Czy ty opowiadasz film, czy wygłaszasz ogólną prawdę? – Uśmiechnęła się.

Odpowiedział uśmiechem i zadowolony kontynuował:

– Za kilkadziesiąt lat na świecie mamy tylko debili. Nie ma żadnego postępu, cofamy się wręcz w rozwoju. Świat czeka nieuchronny koniec. Wtedy...

– Wiesz co, nie opowiadaj mi. Chętnie sama obejrzę. Zaciekawiłeś mnie. Czy to film amerykański?

– Tak, ale mimo tej strasznej skazy na życiorysie warto go obejrzeć. Jak chcesz, to zaraz ściągnę. Jutro sobie obejrzymy.

– Chętnie! – Agnieszka miała wspaniały humor. – Ja też nie cierpię tych amerykańskich gniotów, ale widać czasami im coś wyjdzie.

– Mnie osobiście najbardziej dobija w amerykańskich filmach ta dosłowność – rozkręcił się. – Wszystko jest wyłożone jak upośledzonemu umysłowo.

– Co się dziwisz? Muszą dostosować poziom do odbiorców.

– Masz rację. Wyobrażasz sobie, jaką bekę muszą mieć producenci, nagrywając te skończone głupoty?!

– No niestety, często potem tak jest, że jak oglądałeś jedną amerykańską komedię romantyczną, to oglądałeś wszystkie.

– A wiesz, co mnie najbardziej rozwala w amerykańskich filmach? Kiedy mają problemy, zawsze jadą na północ!

– Dokładnie! – Agnieszka roześmiała się głośno i zaraz zamarła przerażona, nasłuchując, czy nie obudziła Ani. – My też mamy problemy. Jedźmy więc na północ! – dodała konspiracyjnym szeptem, tłumiąc atak śmiechu.

– Mieszkamy w Gdańsku. Daleko nie zajedziemy! – wtórował jej Adam. – Chyba, kurde, do Rozewia!

– Do Rozewia! Hahaha – Agnieszka zasłoniła usta dłonią, a wolną ręką złapała się za brzuch. Adam od dawno nie przebywał w tak dobrym towarzystwie, ale i tak postanowił lać jej od teraz sam tonik.

– Albo do Elbląga! – Płakała ze śmiechu.

– Czemu do Elbląga? – nie zrozumiał.

Odczekał chwilę, aż się uspokoi, by mu wyjaśnić.

– Kiedyś był taki kawał – mówiła, ocierając łzy po ataku śmiechawki. – Przychodzi facet z maciorą do weterynarza i mówi: „Panie doktorze, ona się nie chce parzyć!”, a lekarz na to: „A czy ona nie jest przypadkiem z Elbląga?”. „Dlaczego?!”, pyta zdumiony facet. A lekarz: „A bo moja żona jest z Elbląga”.

– Hehe! Dobre! – Adam szczerze się zaśmiał.

Agnieszka znała mnóstwo dowcipów i dopiero o 2 w nocy stwierdzili, że czas rozejść się spać.

Adam siedział w biurze niewyspany, ale za to w bardzo dobrym humorze. Ściągnął Idiokrację i jeszcze jedną amerykańską komedię, która miała właśnie premierę w kinach – Szefowie wrogowie. Sądząc po tytule, film skłoni ich do dyskusji. Chciał, by spędzili wieczór tak wesoło, jak wczoraj. Przydałoby się też uzupełnić barek. Sprawdził zawartość portfela i dobry nastrój prysnął. Za 10 złotych kupi co najwyżej carskoje igristoje. Dziś musi wystawić parę gratów na Allegro. Może jakieś ciuchy, których nie nosi, albo duperelki, które znajomi poprzynosili na parapetówki? Do wypłaty, nieodmiennie przyprawiającej go o ból żołądka, pozostało jeszcze parę dni. Cały weekend!

Postanowił wziąć się w garść i powrócić do przeglądania ofert pracy. Wszedł na Pracuj.pl i wybrał województwo pomorskie. Zawód i branża były mu obojętne. Co my tu dzisiaj mamy? RF Product & Test Engineer, Application Engineer (Web Automation), Venue Logistics Coordinator, Product Sales Specialist Combines, Account Manager, Key Account Specjalist. „What the fuck? Co to, kuźwa, jest?” Upewnił się jeszcze, czy ta strona na pewno kończy się „.pl”, i nacisnął krzyżyk. Napuszenie dotarło nawet do ofert pracy. Słowo „akwizytor” źle się kojarzy i trzeba było je napisać po angielsku. Najlepiej na sto sposobów. Wtedy brzmi jak życiowa szansa. Nie ma to, jak omamić biednego człowieka anglojęzycznym napisem na wizytówce. Żenada.

Adam poczuł, że bez melisy się nie obejdzie. Nastawił czajnik, który szczęśliwie miał pod ręką, i włączył Spokój grabarza.

Dobranoc.

Agnieszka, jak większość osób, uwielbiała piątki. Zgodnie z planem lekcji kończyła pracę o 11:40 i czekały ją prawie trzy dni wolnego. Ania o tym wiedziała i już od drugiego śniadania wypatrywała mamy przez okno, ignorując wysiłki pań przedszkolanek, które przygotowywały właśnie grupę do jasełek. Ania, jako jeden z aniołów, nie miała specjalnie ambitnej roli i też się w nią zbytnio nie wczuwała. Nauczycielka nie zgodziła się, by była Marią. Twierdziła, że dziewczynka jest za niska. Mama pocieszała ją, że będzie za to najpiękniejszym z aniołków, ale Ania nie lubiła być jedną z wielu.

Na horyzoncie pojawił się znajomy samochód i dziewczynka zapomniała o swoich życiowych dylematach.

Tradycyjnie już, gdy tylko Agnieszka weszła do przedszkola, córka stała w szatni ubrana do wyjścia. Towarzyszyła jej wychowawczyni grupy, wysuszona blondyna z wyprostowanymi włosami sięgającymi ramion, która nigdy nie omieszkała spojrzeć na samotną matkę z wyższością, uśmiechając się przy tym fałszywie.

Agnieszka poprawiła dziecku czapkę i wyszły na ulicę.

– Mamo, kupisz mi jajko? – Ania prawie biegła przy mamie, kiedy były już w Biedronce. – Czemu idziesz tak szybko?

– Nie mamy czasu, kochanie. Jak mi starczy, to ci kupię.

Agnieszka wrzucała kolejne zakupy do koszyka, w myślach sumując rachunek. Przy kasie okazało się, że nie wydawała tak dużo, jak myślała, więc wzięła Ani kinder niespodziankę oraz gumy rozpuszczalne, które ta sprytnie dobrała, widząc, że mama ma jeszcze pieniądze.

W domu podała córce danio i odesłała oglądać bajki, a sama wzięła się za gotowanie. Postanowiła przygotować większą obiadokolację i zrobić trochę zapasów. Lodówka Adama świeciła bowiem pustkami. No, chyba żeby liczyć Niutkowe whiskasy. Poza tym uwielbiała gotować. Po pierwsze, kochała jeść. Miała to szczęście, że mogła się objadać do woli najbardziej tuczącymi przekąskami i nie tyła. Znajome z pracy, które przechodziły na kolejne diety, a w fitness klubie miały złote karty stałego klienta, strasznie jej tego zazdrościły. Wprost nie mogły patrzeć, jak na każdej przerwie zapycha się batonikiem albo chipsami. Częściej można ją było spotkać pod szkolnym sklepikiem, gdzie zajmowała kolejkę razem ze swoimi uczniami, niż w pokoju nauczycielskim czy spacerującą po korytarzu.

Po drugie, wszelkie prace domowe ją uspokajały, a tak kreatywna czynność jak gotowanie dodatkowo utwierdzała w przekonaniu, że potrafi nad czymś zapanować i nawet są tego rezultaty. Dziś miała jeszcze jeden powód, by upichcić coś dobrego: Adam. Nie żeby desperacko szukała tatusia dla Ani, ale cóż... porządny facet to dziś rzadkość, a już zbyt wiele dobrych okazji w życiu przepuściła. Niedawno przeczytała, że kolejne nieszczęścia, jakie na nią spadają, mogą być wynikiem jej negatywnego nastawienia. Postanowiła zakończyć użalanie się nad swoim losem, a zacząć działać. Złożyła podanie o kredyt, skontaktowała się z uczelnią w sprawie doktoratu i dała sobie rok na znalezienie miłości. Ma jeszcze jakieś 10 miesięcy.

Zaczęła od deseru, gdyż karpatka, którą chciała upiec, jest dość czasochłonna. Rozpuściła margarynę i postawiła do wystygnięcia. Wstawiła wodę na zupę i wzięła się za mięso, po które stała w masarni, gdyż nie ufała mrożonkom z marketu. Rozbiła piersi i schab. Przyprawiła i odstawiła do lodówki. Usiadła na krześle, przystawiła sobie kosz na śmieci i zaczęła obierać pieczarki.

Kiedy smażyła mięso częściowo w panierce z jajka i bułki tartej i częściowo z płatków kukurydzianych, o swojej obecności przypomniała kotka Adama.

– Mraau – rzekła na przywitanie, po czym wskoczyła na barek, skąd obserwowała poczynania Agnieszki.

– Jesteś głodna, Niutka?

– Mraau.

– Czemu nie jesz swojego whiskasa? Masz pełną miskę.

– Mraau.

– Chcesz trochę surowego mięska?

– Mraau.

Agnieszka odkroiła Niutce kawałek niedoszłego kotleta, który jeszcze nie przeszedł panierki, ale kotka tylko go powąchała.

– Ach, przepraszam, może ty w piątki nie jesz mięsa, co? – Agnieszka nie przepadała za kotką Adama, ale podobnie jak jej pan lubiła się z nią droczyć. – Może powinnam była ci podać łososia? A może wyskoczymy razem na sushi? Co ty na to?

Kotka zeskoczyła z barku i poszła skorzystać z kuwety.

– Małpa!

Około 16 postanowiła zadzwonić do Adama, by upewnić się, czy wraca po pracy do domu. Przygotowując obiad, ciasto i przekąski, nie pomyślała nawet, że może mieć inne plany. Domyśla się, że nie ma dziewczyny, ale nie ma przecież pojęcia, co porabia w weekendy. Jest w jego domu dopiero drugi dzień! Dziwne, bo czuje się, jakby mieszkali razem od zawsze...

Nie dodzwoniła się. Postanowiła zrobić sobie kąpiel.

– Ania, idę do łazienki. Jak coś chcesz, to krzycz. – Zajrzała do córki.

– Mogę pobawić się z Niutką? – Dziewczynka oglądała bajkę, której bohaterkami były wojowniczki w seksownych lateksowych strojach. Wyglądała na znudzoną.

– Możesz, ale uważaj, żeby cię nie podrapała.

– A mogę w pokoju Adama?

– Pana Adama. Nie możesz.

– Ja mogę mówić „Adama”.

Agnieszka wolałaby, żeby jej córka nie spoufalała się z Adamem, kiedy, mimo jej planów, nie wiadomo, co z tego wyniknie i jak długo zostaną w jego mieszkaniu. Ostatnio Ania coraz częściej pytała o tatę. Za każdym razem Agnieszka zbywała córkę, zmieniając temat. Wreszcie będzie musiała coś wymyślić.

– Baw się z Niutką w naszym pokoju. Tylko nie wychodź, bo otworzyłam okna w kuchni i salonie – powiedziała głosem nieznoszącym sprzeciwu i zamknęła się w łazience.

„Kiedy wreszcie będę miała swoją łazienkę?” – zastanawiała się, nalewając wody do wygodnej wanny z wypustkami i dziurkami. Wlała płyn do kąpieli i ręką spotęgowała pianę. Wreszcie zanurzyła się w gorącej wodzie, na włosy nałożyła odżywkę, a na twarz maseczkę o słodkim zapachu kokosa i migdałów. Zasłużyła na relaks.

– Maaamoooooo! – dobiegł ją krzyk Ani, nim zdążyła przymknąć powieki.

Jak każda matka zareagowała błyskawicznie, nie pytając, co się stało. Owinęła się ręcznikiem i na boso, ociekając wodą z pianą, wyskoczyła z łazienki.

Niutka uciekała właśnie z kotletem w zębach, ale nie kocią kradzież miała Ania na myśli, wołając matkę. Niestety.

Okazało się, że nie tylko w kuchni i salonie były otwarte okna. Adam nawet zimą zostawiał uchylone okno w swoim gabinecie, by Niutka mogła wyjść na balkon, jeśli najdzie ją ochota, by przewietrzyć futro. Kiedy Ania i Niutka postanowiły wbrew zakazowi Agnieszki udać się do pokoju Adama, silny wiatr za oknem wkroczył do akcji. Zaczął od salonu, gdzie przewrócił stojący na parapecie wazon ze zwiędłymi już kwiatami, tworząc na podłodze kałużę, w którą Ania wdepnęła, biegnąc za kotem, któremu to w gabinecie było jednak za zimno. Wywinęła orła na rozlanej wodzie i teraz podnosiła się z podłogi, płacząc bardziej z zaistniałej sytuacji niż z bólu. Agnieszka najpierw podbiegła zamknąć okna, a potem pocieszać córkę. W międzyczasie stanęła gołą stopą na szkło z rozbitego wazonu. Sama aż krzyknęła z bólu i przysiadła na kanapie, by wyjąć paskudztwo z nogi. Krew lała się strumieniem, co wzmogło płacz dziecka i zainteresowało Niutkę. Kotka zaczęła zaczepiać łapkami krwawiącą ludzką stopę, a kiedy Agnieszka ją przegnała, poszła jak niepyszna, pozostawiając krwawe ślady kocich stópek na podłodze, dywanie i (o nie!) na kanapie!

– Niutka, złaź!!! – krzyczała na kotkę, która, tylko zachęcona, zaczęła się na nią rzucać, gryząc i drapiąc jej prawie nagie ciało. Nierówną walkę – wściekły kot kontra półnaga kobieta – przerwało pojawienie się przerażonego tym niemal apokaliptycznym widokiem Adama.

Agnieszka była wdzięczna żółtej maseczce na twarzy, że zakryła jej rumieńce.

Kiedy Adam zajmował się dezynfekcją i zakładaniem opatrunku na stopę lokatorki, ta siedziała bez słowa, wciąż owinięta tylko ręcznikiem, z odżywką na mokrych włosach i zaschniętą maską na twarzy. Ania, na prośbę Adama, poszła z Niutką do ich pokoju. Żółta kałuża ze śmierdzącej wody po kwiatach wciąż zdobiła podłogę. Agnieszce chciało się wyć.

Gorąca kąpiel i parę minut spokoju. Naprawdę tak dużo wymaga od życia? Czy po zrobieniu miliona dań nie zasłużyła na chwilę odpoczynku? Najwyraźniej nie.

Przechwyciła speszone jej półnagością spojrzenie Adama i utykając, poszła do łazienki.

Adam był zachwycony kuchnią Agnieszki. Dawno nie jadł domowego obiadu. Sam nawet nie pamiętał kiedy. Dziewczyny, które miewał, jakoś nie garnęły się do garów.

Współlokatorka podała najpierw zupę pomidorową z ryżem. Jego ulubioną. Potem miał do wyboru pieczone ziemniaczki ze schabem w panierce z płatków kukurydzianych lub z pieczarkami zapiekane z serem. Mógł też wybrać piersi w panierce z brzoskwiniami lub pieczarkami, również zapiekane z serem. Postanowił spróbować każdej wariacji na temat kotleta i w rezultacie bał się ruszyć z krzesła, tak był objedzony. Wtedy jego lokatorka podała deser – karpatkę, której nie mógł sobie odmówić. Zapytany, czy ma jeszcze na coś ochotę, poprosił o miętową herbatę.

Agnieszka, na początku przybita wcześniejszym zamieszaniem, odzyskiwała humor, gdy Adam sukcesywnie opróżniał talerz i chwalił kucharkę.

– Na kolację będą lżejsze przekąski – zapowiedziała.

– Co? To będzie jeszcze kolacja? – Zaśmiał się, ale był też poważnie zaniepokojony. Nie znał osobiście przypadków śmierci z przejedzenia, ale słyszał o takowych.

– Dopiero 18. Zgłodniejesz – stwierdziła zadowolona i wzięła się za wstawianie naczyń do zmywarki.

– Ściągnąłem fajne filmy – przypomniało mu się.

– Fajnie. Obejrzymy, jak Ania pójdzie spać.

Dziewczynka po zupie przystąpiła od razu do karpatki i teraz przymierzała wrednemu futrzunowi czapki dla lalek. Kotka grzecznie leżała na salonowej kanapie i bez miauknięcia poddawała się tym zabiegom. Stwierdzili z Agnieszką, że do pyszczka jej w czerwonej.

O 20:30, kiedy Agnieszka poszła poczytać Ani do snu, Adam otworzył kadarkę, na którą była dziś promocja w Biedronce. Z jego majątku wydano mu nawet 10 groszy reszty. Szaleństwo! Na zakup wina w niższej cenie skusiła się także Agnieszka, ale o tym miał się przekonać później.

Ustawił napełnione do połowy kieliszki na niskiej ławie w salonie i zajrzał do lodówki za jakąś przekąską. Wprawdzie był najedzony, ale jakoś głupio tak nic nie chrupać na filmie. Lodówka, którą przeważnie szybciej zamykał, niż otwierał, mile go zaskoczyła swoją zawartością. Jego uwagę przeciągnął talerz z pomidorami z mozzarelką w sosie winegret. A pomyśleć, że jeszcze niedawno szczytem ekstrawagancji na wieczorze filmowym były chipsy. Z szuflady dobrał sztućce, a z szafki dwa małe talerze i zaniósł wszystko do salonu. Zgasił światła, pozostawiając jedynie halogeny nad barkiem, ale się rozmyślił i przywrócił górne światło w salonie.

Idiokracja ubawiła Agnieszkę do łez, podobnie jak Szefowie wrogowie. Ten ostatni film, jak Adam podejrzewał, skłonił ich do dyskusji.

– Czy ciebie też molestowała szefowa? – zapytała rozbawiona.

– Niestety, takie „mobbingi” to tylko w Ameryce – rzekł, udając niepomierny smutek. – U nas raczej standard: zatrudnianie rodziny, niewypłacanie na czas wynagrodzenia, nierejestrowanie, pensje uwłaczające ludzkiej godności.

– No tak, nasi szefowie są nudni – przyznała w tym samym ironicznym tonie.

– Ale sam pomysł zemsty nie jest zły. Jak byś się zemściła na swoim szefie z Cos-Medu?

Agnieszka upiła łyka kadarki, co było znakiem, że poważnie zastanawia się nad odpowiedzią.

– Kiedyś życzyłam mu wszystkich nieszczęść świata, ale teraz sama nie wiem... może los sam się na nim zemści. – Upiła mały łyczek.

– Może losowi trzeba pomóc? – podpowiedział niby żartem, napełniając kieliszki.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Rozdział I

Rozdział II