Tytuł oryginału: Gubbröran

Copyright © Mia Ahl, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Maria Borgelöv

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Joanna Kłos

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

ISBN 978-87-0237-263-2

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Göteborg, piątek, 25 stycznia 2019 r.

Jenny odłożyła menu i błądziła wzrokiem po restauracji. Wyglądała, jakby szukała kelnera, ale tak naprawdę rozglądała się za przyjaciółkami: Sofią i Jessiką. Jak co piątek o trzynastej miały zjeść razem lunch w Dorsi, kultywowały tę tradycję od wielu lat.

Stwierdziła, że zamówi rybę i kieliszek białego wina. W końcu był piątek, a ona miała wolne popołudnie. To znaczy wolne jak wolne. Mąż oczekiwał od niej, że w drodze powrotnej zrobi zakupy, a później posprząta dom i wstawi pranie.

Na białym obrusie czekały już kieliszek, karafka wody i koszyczek z pieczywem. Posypane sezamem białe bułeczki o lśniącej skórce, pachnący ziołami chleb żytni i kawałki pieczywa chrupkiego. Wyglądały bardzo zachęcająco. Jenny była strasznie głodna. Dziś zjadła śniadanie kilka minut po piątej. W co drugą środę i piątek otwierała przedszkole i musiała stawić się w placówce już o szóstej trzydzieści. Maluszki rano zjadły śniadanie, a przed południem – owoce, ale ona sama w pracy nie zdążyła niczego przekąsić. Była zbyt zajęta podawaniem naczyń, wycieraniem rozlanej maślanki i krojeniem jabłek.

Mimo że Jenny w co drugą sobotę chodziła do piekarni, smak świeżego chleba jeszcze jej się nie znudził. Teraz poczuła w nozdrzach intensywny zapach pieczywa, który przywiódł jej na myśl kreskówkę. Tam gorącym wypiekom zawsze towarzyszą złociste strużki dymu i przyjemna muzyczka.

Niezdecydowana zatrzymała rękę nad koszyczkiem, aż wreszcie sięgnęła po kromkę ciemnego chleba. Posmarowała ją masłem, odłamała kawałek i wsunęła go do ust. Zamknęła oczy i żuła, napawała się smakiem. Po chwili znów spojrzała na schody. Sofia często spóźniała się na ich piątkowe lunche, ale Jessika zazwyczaj przychodziła na czas, mimo że to ona miała spośród nich trzech najwięcej obowiązków.

Jenny nawiązała kontakt wzrokowy z kelnerem i złożyła zamówienie. Zupa rybna z homarem i białe wino.

Spojrzała na telefon. Wyświetlacz pokazywał trzynastą dwadzieścia siedem. Przyjaciółki się spóźniały, ale w Göteborgu raczej trudno o punktualność. Jenny przestawiła zegarek, by śpieszył o cztery minuty. Dzięki temu znajdowała miejsce na szew w obcisłym ubraniu, które nazywała życiem. Miała dwie prace. Chodziła na pół etatu do przedszkola prowadzonego przez spółdzielnię rodziców, a dodatkowo pracowała jako cukierniczka, sprzedawczyni i złota rączka w niewielkiej kawiarni na Hadze. Oba zajęcia wymagały od niej elastyczności i umiejętności robienia kilku rzeczy naraz. I oba bardzo się jej podobały. Odłamała kolejny kawałek chleba, a następnie odsunęła od siebie koszyczek i schyliła się do torebki. Chciała wyjąć kalendarz, by sprawiać wrażenie zajętej. Gdy tylko się wyprostowała, zobaczyła idącą po schodach Jessikę. Przyjaciółka pomachała do niej i szybkim krokiem ruszyła w jej stronę.

– Przepraszam! Przepraszam, przepraszam! – Jessika objęła Jenny, która ledwo zdążyła podnieść się z miejsca. – Przepraszam za spóźnienie. Mieliśmy dziś ogromny ruch, a kiedy klient wybiera obrączki, nie można go pośpieszać. W końcu to ważny wybór.

Jenny przypomniało się, jak przyjaciółka sprzedała swoją obrączkę i pierścionek zaręczynowy, by kupić dzieciom prezenty na święta. To było czternaście miesięcy temu, gdy Robert, były mąż Jessiki, płacił jej absurdalnie niskie alimenty. Jenny pogładziła dłonią drugą dłoń, zatrzymując ją na oczku pierścionka.

– No tak. – Przytaknęła skinieniem. – W końcu założenie jest takie, że będzie się je nosić do końca życia. – Spojrzała na rękę Jessiki. – A co my tu mamy? – Wskazała na pierścionek.

– Mmm – wymamrotała zawstydzona przyjaciółka. – Jeszcze się do niego nie przyzwyczaiłam.

– Mogę zobaczyć? – Jenny wzięła ją za rękę. – Ojej! – westchnęła. – Jest piękny – dodała ze strachu, że przyjaciółka źle interpretuje jej słowa i minę.

– Claes jest jubilerem – zaczęła Jessika. Uniosła wzrok i pomachała ręką. – Sofia przyszła – wyjaśniła zupełnie niepotrzebnie.

Sofia sunęła przed siebie. Jak zawsze szczupła, elegancka i z nienaganną fryzurą. Mimo że padał śnieg, nie miała na policzku ani smużki tuszu do rzęs.

– Cześć! – Postawiła torebkę na jednym z krzeseł. Później przywitała się z przyjaciółkami, całując je w powietrzu. – Wiem, że się spóźniłam. To wszystko przez tę cholerną pogodę, same rozumiecie. Poza tym musiałam jeszcze zajrzeć do sąsiadki, żeby podlać jej kwiatki. Pojechała do Hiszpanii. Ma tam dom. Nie wiecie nawet, jaka jestem zazdrosna. A moja mama popłynęła w rejs po Karaibach. Tylko ja muszę znosić tę pogodę. Jest potworna. Twoja była szwagierka Christel też wyjechała, więc do końca przyszłego tygodnia będę pracować codziennie. Zostałam w sklepie sama.

Zrobiła niezadowoloną minę, która mogła wskazywać, że jest przemęczona albo strasznie jej się nudzi, bo nie ma kogo obsługiwać. Jessika również tam kiedyś pracowała i pamiętała, że w sklepie z niepotrzebnymi bibelotami sprzedawano głównie świece o zapachu wanilii i prawie nikt tam nie zaglądał.

Sofia liczyła na współczucie, ale nikt nie zareagował.

– Popatrz na dłoń Jessiki! – powiedziała Jenny. Cieszyła się, że może opowiedzieć o czymś, czego przyjaciółka nie wiedziała i pewnie nawet nie podejrzewała.

Zakłopotana Jessika pokazała pierścionek. Sofia natychmiast zeskanowała go wzrokiem.

– Och! Jest piękny. – W jej głosie pobrzmiewała nutka zazdrości.

– W końcu Claes to jubiler.

– Kiedy to się stało? – Jenny bardziej niż pierścionek z diamentem interesowały same zaręczyny.

– W sylwestra. – Jessika się zaśmiała.

– Przeczuwałaś coś? Rozmawialiście o tym? – spytała Jenny.

Sofia uniosła dłoń i pomachała na kelnera.

– Nie. Z początku wcale nie rozumiałam, o co chodzi. Dopóki nie zadał pytania.

– Szampana! – krzyknęła Sofia do kelnera, który stanął przy ich stoliku.

Mężczyzna przyniósł ze sobą butelkę białego wina, wyglądał na zmieszanego i podekscytowanego jednocześnie.

– Poprosimy o trzy kieliszki szampana. Prawdziwego szampana. Ja stawiam! – Zadowolona, że przez chwilę znów znalazła się w centrum uwagi, pochyliła się do Jessiki i odezwała się wesoło: – Musisz nam o wszystkim opowiedzieć!

Jenny spojrzała ze smutkiem na kelnera. Stał teraz nieruchomo z winem w ręku i zastanawiał się, której kobiety słuchać.

– Najpierw napijmy się szampana – powiedziała przepraszająco. Bała się, że kelner uzna ją za kłopotliwego gościa.

– Nie, niczego nie podejrzewałam – zaczęła Jessika, ponownie wysuwając dłoń. – Powinnam była się tego domyślić już między świętami. Dwudziestego siódmego grudnia Molly przyszła do mnie i spytała, czy może zajrzeć do mojej szkatułki z biżuterią. Przymierzała pierścionki, wypytywała, gdzie jest ten zaręczynowy i jak wyglądały zaręczyny z Robertem, skoro wybrałam pierścionek sama.

– Rozmowa matki z córką. A raczej córki z matką – wtrąciła Jenny.

– Właśnie. Odpowiedziałam jej o wszystkim najdokładniej, jak umiałam, ale od tamtego dnia minęło dużo czasu. I sporo zdążyłam już zapomnieć. – Zamilkła, bo bardzo dobrze to pamiętała, to znaczy nie zaręczyny, tylko moment sprzedaży pierścionka i obrączki, który wzbudził w niej bardzo sprzeczne emocje. Gdy stała przed lombardem, z jednej strony czuła się wolna, a z drugiej strony ogarniał ją wielki smutek.

– Och! – Jenny dała jej do zrozumienia, by kontynuowała.

– Jest sylwester. Tuż przed północą. Mama kątem oka patrzy na szampana, a Elliot prawie przysypia. Nagle Claes przyciąga mnie do siebie i klęka. Klęka! W salonie mojej mamy! Wyciąga z kieszeni pierścionek i zadaje pytanie.

– Jaki kochany!

– I pewny siebie – dodała Sofia.

– Tak. Typowy Claes. Pewnie naoglądał się amerykańskich komedii romantycznych.

Jessika nie wspomniała, że tak naprawdę poczuła się skonsternowana I wydało jej się, że nie ma wyboru. Że w takiej sytuacji nie może powiedzieć „nie”.

– Ale – zaczęła Jenny – to już nie pierwszy raz, kiedy wyznał ci miłość w towarzystwie. Pamiętasz zeszłe święta? To znaczy święta sprzed dwóch lat? Cała rodzina tam była, twoje dzieci, mama. A na dodatek Robert.

– Chcesz powiedzieć, że powinien był też zadzwonić po Glenna? Tego taksówkarza? – Jessika wybuchnęła śmiechem. – Bo o nim zapomniał.

– A jak zareagowała twoja mama? – spytała Sofia.

– Była przeszczęśliwa. Już od roku, odkąd zauważyła, że pozbyłam się pierścionka od Roberta i obrączki, ciągle mendziła, że powinnam kupić sobie nową obrączkę i nosić ją na prawej dłoni.

– Dlaczego? – Jenny uniosła brwi.

– Z tego samego powodu, dla którego teraz każe mi ustalić datę ślubu. Według niej najważniejsze to zachowywać pozory. Bardzo dziwne.

– Twoja mama – westchnęła Sofia. – Dziękuję – powiedziała, gdy kelner postawił przed nimi trzy wysokie kieliszki.

Mężczyzna pokazał jej butelkę. Sofia kiwnęła potakująco, a on nalał im szampana, po czym ponownie go zakorkował, skinął głową i odszedł.

– Nasze zdrowie! – Sofia niecierpliwie czekała, aż kelner wreszcie się oddali. – Za miłość!

Wzniosły kieliszki i rozkoszowały się pierwszym łykiem musującego trunku. Jessika spojrzała na pierścionek.

– Pasuje idealnie – zaczęła. – Ale nic na nim nie wygrawerował.

– To znaczy, że nie był pewny, czy przyjmiesz oświadczyny.

Sofia przyglądała się Jessice, która otworzyła usta, by coś powiedzieć, ostatecznie jednak je zamknęła. W tej samej chwili przyszedł kelner, niosąc talerz z trzema kawałeczkami homara. Postawił go przed Jenny, a następnie podniósł mały dzbanuszek z zupą i zalał nią skorupiaka. Kobiety przyglądały mu się, jakby był czarodziejem i prezentował jakąś magiczną sztuczkę.

– Mmm, pięknie pachnie. – Jenny rozkoszowała się zapachem homara, białego wina, szafranu i śmietany.

– A czy panie zastanowiły już się nad daniem głównym? – spytał potulnie kelner.

– Mięso! – odezwała się Jessika. – Tatar wołowy, jeśli jest. A do tego kieliszek czerwonego wina. Mimo szampana.

Sofia zdecydowała się na zupę, po czym spojrzała pytająco na Jessikę, która wytłumaczyła:

– Molly została weganką! Nie zwyczajną wegetarianką, która je nabiał i takie tam. Tylko prawdziwą weganką. Gotuję osobno dla niej i osobno dla siebie i chłopców. Ale jej to nie wystarcza. Moja córka jest bardzo elokwentna. I oczytana. Zrujnowała święta swoim starym dziadkom. I ojcu.

– No nie!

Sofia się ucieszyła, że przyjaciółka narzeka na córkę. Z opisów Jessiki najczęściej wynikało, że piętnastolatka to istny wzór cnót, nigdy się nie myli, pomaga w domu, odbiera młodszego braciszka z przedszkola, sprząta ze stołu, a do tego wkłada naczynia do zmywarki. Z kolei Chloe, córka Sofii i rówieśnica Molly, urządza matce scenę, gdy ta poprosi ją, by przed przyjściem pani sprzątającej z odkurzaczem przynajmniej pozbierała z podłogi swoje rzeczy.

– William twierdzi, że Molly przez pół świąt opowiadała, co znajduje się na stole i jak tam trafiło. Zreferowała całą drogę, z pastwiska na talerz. A właściwie nie z pastwiska, tylko z zakładu mięsnego. Mówiła, że świnie oddziela się od prosiąt kratą, by ich nie zgniotły. A wymęczone stałymi inseminacjami krowy dają mleko tylko przez cztery lata. I wszystkie czarno-białe jałówki, no wiecie, te z reklamy masła, są ze sobą spokrewnione.

– Już dosyć – przerwała Sofia, machając rękami.

– Robert i jego matka wszystko potwierdzili. Ojciec Roberta ryknął na Molly i kazał wnuczce odejść od stołu. A jej było to na rękę. Przez całe święta u dziadków jadła tylko domowe chrupkie pieczywo i kapustę. Młodą, czerwoną i brukselkę.

Wszystkie trzy się roześmiały.

– Nie skusiła się nawet na nic słodkiego. Bo babcia nie użyła czekolady z certyfikatem sprawiedliwego handlu. A w słodyczach na wagę jest żelatyna wieprzowa.

Jenny wzdrygnęła się z obrzydzenia, ale Sofia wybuchnęła śmiechem.

Jessika napiła się szampana i westchnęła z ulgą. Zaraz potem spojrzała na przyjaciółki.

– Robert sobie na to zasłużył. A ty spędziłaś święta z Claesem. I pewnie dobrze się bawiłaś – odezwała się Sofia.

– No nie wiem. Byliśmy u jego mamy, więc nie ganialiśmy się nago po pokoju.

Tym razem to Jenny wybuchnęła śmiechem, pryskając z ust winem.

– Dobrze, że pijesz białe – uspokoiła ją Jessika.

Jenny kaszlała, a Sofia popatrzyła na nią i się uśmiechnęła.

– Ale i tak było miło – podjęła na nowo Jessika. – Seks. Nie przypomina seksu z Robertem, kiedy dokładnie wiedziałam, czego się spodziewać. Ale jest jeszcze kwestia antykoncepcji. Z początku byłam twarda i kazałam Claesowi samemu się tym zająć.

– Myślałam, że w tym układzie to on powinien być twardy.

– Sofio. To przekracza wszelkie granice.

Na twarzy Sofii zagościł uśmiech.

– Gdyby twoja mama to słyszała, pewnie wyszłaby z siebie i stanęła obok – powiedziała Jessika.

– Ale jej tu nie ma. Popłynęła w rejs po Karaibach i mogę się założyć, że wyleguje się teraz w słońcu i pije szampana.

– Raczej nie – wtrąciła Jessika. – Tam jest sześć godzin wcześniej, więc co najwyżej właśnie je śniadanie.

Zirytowana Jenny spojrzała na Sofię. Już dawno zauważyła, że przyjaciółka potrafi desperacko walczyć o uwagę. Ale teraz uświadomiła sobie, że to nałóg. I zaczęła to zauważać, jak irytujące chrząknięcie czy gest, które do niczego nie prowadzą.

– Zostawmy mamę Sofii. Chciałabym usłyszeć więcej o tobie i Claesie.

– I waszym życiu seksualnym. – Sofia zachichotała.

– Zaczęłam brać tabletki antykoncepcyjne. I nagle to wszystko stało się… – Jessika na chwilę zamilkła. – Takie poważne.

Jenny przytaknęła skinieniem.

Sofia przesunęła małym palcem po brzegu kieliszka. I się uśmiechnęła.

– Wiem, o co chodzi. – Zaśmiała się. – Pamiętam, jak to było, zanim poznałam Henrika. Miałam kupić prezerwatywy. Długo to planowałam. Poszłam do kiosku. Zauważyłam, że leżą za kasą. Była kolejka, ale uznałam, że jestem gotowa.

– Na kupno gumek czy na seks?

Sofia spojrzała na Jessikę niemal z wyrzutem.

– Na jedno i drugie – odezwała się po chwili. – Ale gdy tak stałam w tej kolejce, po jakimś czasie podeszła do mnie mama jednej z moich koleżanek. I zaczęła mówić. Usta jej się nie zamykały. Miałam kupić coś, co leżało za kasą, więc stałam z pustymi rękami. A gdy przyszła moja kolej, po prostu złapałam pierwszą lepszą gazetę.

Jenny i Jessika wlepiły w nią wzrok.

– I okazało się, że to o misiu Bamse! – jęknęła Sofia.

– To jeszcze nie tak źle. Mogłaś przecież wybrać niechcący jakiegoś pornosa – wtrąciła Jessika. – Mój brat oglądał je po kryjomu.

– A mój ojciec czytał „Playboya” – odezwała się Jenny. – Twierdził, że mają tam ciekawe artykuły.

– Ale gdy teraz tak o tym myślę, to pani Kerstin też nie trzymała nic w ręku.

– Czyli też chciała kupić prezerwatywy! – Mimo że śmiech cisnął się jej na usta, Jessika starała się wyraźnie wymówić wszystkie słowa.

– Ale ona musiała być strasznie stara – wtrąciła Jenny, której wyjątkowo udało się zachować powagę. – Jakoś po czterdziestce.

– A wtedy już nie uprawia się seksu – dopowiedziała Jessika.

– No właśnie – przytaknęła Sofia. – Tylko zapisuje się do klubu czytelniczego. I chodzi na spacery.

– Albo na zakupy – dodała Jenny.

Na chwilę zapadła cisza.

– Ja i Henrik jeszcze to robimy – przyznała po chwili Sofia.

– No przecież! Nie miałam na myśli nic złego – wytłumaczyła Jenny, która zaczęła się zastanawiać, kiedy ostatnio poszła z Magnusem do łóżka. To było jakoś przed świętami albo nawet Dniem Świętej Łucji. O zgrozo! Czyli jeszcze przed rozpoczęciem adwentu! To ona powinna chodzić na zakupy. Gdyby tylko miała na to pieniądze.

Teraz była współwłaścicielką kliniki dentystycznej. Latem wypłaciła z banku wszystkie oszczędności, za które Magnus zatrudnił pomoc dentystyczną na pół etatu i wyposażył nowy gabinet. Założenie było takie, że zacznie przyjmować więcej pacjentów i w rezultacie będzie więcej zarabiać. Ale jak na razie Jenny nie widziała na swoim koncie żadnych zysków. I z tego, co wiedziała, nie było ich też na koncie męża.

– Założymy klub książki? – spytała Jessika. – Mądrej książki. Lubię feel-good, ale zdarza mi się też sięgnąć po coś ambitniejszego.

– No nie wiem. – Sofia wbiła w nią wzrok. – Przecież jeszcze uprawiamy seks. Nie potrzebujemy żadnych substytutów.

– Ale to nie stoi na przeszkodzie, by nie czytać książek. Pamiętasz ten film? Pozycja obowiązkowa? Czytali tam Pięćdziesiąt twarzy Greya. Wszystkie trzy części.

– Jesteście szalone – wymamrotała Jenny i uśmiechnęła się z wdzięcznością do kelnera, który właśnie przyszedł z jedzeniem.

Gdy mężczyzna nalewał Sofii zupę i stawiał przed Jessiką talerz z tatarem, wszystkie trzy przyglądały się jego obgryzionym paznokciom.

– Dziękuję – powiedziała Jessika, patrząc chciwie na surowe mięso.

– Życzę smacznego – odezwał się i wyjaśnił, z czego dokładnie składa się danie.

Kobiety uważnie mu się przysłuchiwały. Jessika nie mogła się nadziwić, że kelner tak pięknie potrafi opowiadać o jedzeniu. W końcu na talerzu nie było nic wykwintnego, tylko mięso mielone, żółtko, chrzan i jakieś warzywa.

Jenny pomyślała, że chętnie przyrządziłaby coś takiego w domu, a Sofia umierała z głodu i czekała tylko, aż mężczyzna odejdzie, by mogła zjeść zupę, póki ta była jeszcze gorąca.

– Co za pogoda. Śnieg. Kto w Göteborgu cieszy się ze śniegu? Dlaczego w ogóle żyjemy w tym kraju? Chcę pojechać gdzieś, gdzie jest ciepło. – Sofia przysunęła sobie koszyczek z pieczywem. Patrzyła na białe bułeczki, jakby były przeznaczone dla ludzi o słabym charakterze. Takich jak ona. Zaraz potem sięgnęła po jedną z nich, przełamała ją na pół i posmarowała masłem. – Naprawdę zazdroszczę mamie – dodała. – Tak bardzo chciałabym zarezerwować coś z Henrikiem. Ale on nie chce organizować rejsu w ferie, kiedy wszędzie są potworne kolejki, a ludzie tłoczą się w basenach. Poza tym Chloe nie może wziąć urlopu i pojechać na wakacje w roku szkolnym.

– Tak to już jest, gdy chodzi się do dziewiątej klasy – zauważyła chłodno Jessika.

– A dokąd byś się wybrała? – spytała Jenny, fantazjując o urlopie, na który nie miała ani czasu, ani pieniędzy.

– Na Malediwy – wyjaśniła Sofia.

– Malediwy! – powtórzyła Jenny. Miała ochotę się zaśmiać, w końcu sama nigdy nie wyjeżdżała tak daleko.

Sofia bywała straszną snobką.

– To tam Robert chciał zabrać Melanie – wtrąciła Jessika. – Biedaczka, tyle ją ominęło.

– Biedaczka?! – spytała ostrym tonem Sofia.

– No tak. Pomyśl tylko, na jaką minę weszła. Poznała w pracy faceta i miała nadzieję, że zostanie młodą żoną ze złotą kartą kredytową i pieskiem w torebce. A skończyła bez faceta i karty, a na dodatek jeszcze musi pracować. Zatrudnił ją któryś z kolegów Roberta. Z innej kancelarii.

– No i nici z pieska – dodała z powagą Sofia. Tak naprawdę nie chciała rozmawiać o Melanie, bo jej młodsza siostra Madeleine przyjaźniła się z Chloe, a to nie do końca jej się podobało.

Jenny przeniosła wzrok na Sofię. Wszystkie trzy wybuchnęły śmiechem.

Przez chwilę jadły w milczeniu.

– A co ze ślubem, Jessiko? – spytała Jenny. – Kiedy go planujecie?

Jessika przełknęła ślinę. I westchnęła.

– Nie wiem. I nie wiem też, czy jestem na to gotowa. Mama wydaje się przeszczęśliwa. Nawet przestała już nazywać Claesa Ollem. – Jessika nie powiedziała, co sądzi o tym wszystkim w głębi duszy, mianowicie, że nie jest do końca pewna, czy dobrze zrobiła, mówiąc „tak”. Ale nie mogła powiedzieć „nie” czy choćby chwilę zastanowić się nad odpowiedzią, bo mama patrzyła na nią ze łzami w oczach. A Molly aż skakała z radości.

– Ollem? – spytała Jenny.

– Mama nie pamięta imion osób, których nie lubi. Czasami mam wrażenie, że z trudem przychodzi jej wypowiedzenie imienia własnej córki.

– Co ty mówisz? – przerwała jej Jenny, mimo że jej samej nie zawsze udawało się uchronić przed atakiem własnej matki.

– Tylko żartowałam. – Jessika zjadła kawałek tatara. Był smaczny, a z winem smakował wręcz wybornie.

– Czy nie czujesz się nieswojo z tym, że zaręczyłaś się z własnym szefem? – dociekała Jenny.

– Trochę tak – odparła Jessika. – Ale teraz pracuję w sklepie tylko w weekendy i czasami przychodzę na zastępstwo za Sannę. Jeśli akurat nie mam wykładów.

– Za Sannę?

– Tak. Zdarza mi się zastępować ją w pracy. Claes zatrudnił ją w listopadzie na pół etatu. Jej mąż jest teraz na urlopie wychowawczym. Niedawno urodziło im się drugie dziecko. – Jessika nadziała mięso na widelec, ale go nie zjadła. – A ona ma wrócić do domu w lutym.

– Ach tak, pamiętam. – Jenny przytaknęła głową.

Odłożyła łyżkę i sapnęła zadowolona. Talerz był pusty. Jej matka pewnie westchnęłaby z niezadowoleniem i przypomniała jej, że w restauracji nie wypada zostawiać czystego talerza. Jej zdaniem kobiety nie powinny najadać się do syta i prosić o dokładkę ani jeść czekolady i deserów.

Sofia kończyła zupę, a Jessika przełknęła ostatni kęs tatara.

– Było przepyszne – podsumowała.

– Należało nam się – odpowiedziała Sofia.

– Tak. Ale mnie już nie do końca na to stać – przyznała Jessika.

– Chyba nie sugerujesz, że powinnyśmy wrócić do kuchni tajskiej?

– Od teraz będę pracować na godziny. I nawet jeśli dostanę kredyt studencki, to wciąż nie będę mieć zbyt dużo gotówki. Takie obiady… Samotnych matek na to nie stać.

– A Robert?

– On może jadać na mieście. W końcu jest mężczyzną.

– Wiem, co masz na myśli. – Na twarzy Jessiki pojawił się grymas. – Robert płaci alimenty. Niskie to niskie, ale to zawsze coś. Zostały mi jakieś oszczędności. Ale on przecież wyrzucił mnie z domu. A kasy nie ma tyle, żeby polecieć na Malediwy. – Zamilkła. Planowała kupić dom. I uzbierać na wkład własny. Nie spodziewała się jednak, że dopóki studiuje, żaden bank nie przyzna jej kredytu. Sytuacji nie poprawiał też fakt, że była jedyną żywicielką rodziny. Z kolei teraz wszystko wskazywało na to, że niedługo przeprowadzi się z dziećmi do Claesa.

– Napijemy się kawy? – spytała Sofia, którą nagle naszła ogromna ochota na kofeinę.

– Ja muszę już lecieć – odparła Jessika. – Jutro idę do pracy, więc chciałam spędzić popołudnie w domu. Wstawić pralkę, odkurzyć, posprzątać. I trochę się pouczyć. Same rozumiecie. Dzieci są u Roberta. Ma przedstawić je swojej nowej dziewczynie. Ciekawe, czy ona przygotuje im coś do jedzenia. Jeśli tak, Molly nie pozostawi na niej suchej nitki. – Nie dodała już, że poza tym planuje też położyć się na kanapie i zajadając się czekoladą, poczytać jakąś lekką książkę z pozytywnym zakończeniem. Rozkoszować się ciszą i cudowną, bezstresową samotnością.

– A ja muszę wracać, żeby zwolnić mamę. Ostatnio zajmuje się Clarą, kiedy jestem w pracy – wyjaśniła Jenny, podnosząc torebkę. – Clara niedawno zaczęła uprawiać gimnastykę, a mama twierdzi, że dziewczyna ma prawdziwy talent. W tym roku szkolnym chodzi na zajęcia trzy razy w tygodniu. I za każdym razem towarzyszy jej babcia.

– Jakie to miłe – zaczęła Jessika. – Chciałabym, żeby moja mama czasem zaoferowała mi pomoc, a nie tylko ciągle czegoś ode mnie wymagała. – Jessika zrobiła wdech i zdenerwowana dodała: – Ostatnio dzwoni do mnie przynajmniej raz dziennie. Nie dociera do niej, że mam też inne sprawy na głowie. Przed Bożym Narodzeniem przez dwa dni myłam u niej okna i przygotowywałam świąteczne dekoracje. Nawet u siebie tyle nie sprzątałam. A później Birgitta robiła mi wyrzuty, że nie chcę piec z nią bułeczek szafranowych i pierników. Powiedziałam, że przecież może kupić je w cukierni, ale ona nie słuchała. Takie nie wystarczały. A teraz wydzwania do mnie, by ponarzekać, że jest zmęczona. Właściwie „wyczerpana”, jak to sama mówi.

– Rozumiem – przytaknęła przyjaciółka, która nie chciała się przyznać, że z kolei jej mama często ją krytykuje. Britt-Marie wyrażała się niepochlebnie o wychowaniu Clary. I nie podobało jej się, na co pozwala sobie Jenny. Chodziło jej przede wszystkim o słodycze.

Rozdział 2

Gdy Jessika jechała tramwajem do domu, zadzwonił jej telefon. Spojrzała na wyświetlacz i wyprostowała się, by zebrać siły. Zaraz potem odebrała.

– Cześć, mamo.

– Jessiko, to ja, twoja matka – zaczęła Birgitta, matka Jessiki.

– Wiem. Wyświetliło się mi.

Birgitta straciła wątek i odchrząknęła. Jessika wiedziała, że mama ma komórkę, ale rzadko jej używa, a kiedy chce do kogoś zadzwonić, za każdym razem wybiera numer jak w czasach, gdy właśnie wprowadzono telefon z tarczą.

– Ach tak. – Birgitcie przypomniało się, w jakiej sprawie telefonuje. Chciała dokończyć rozmowę, którą zaczęły dzień wcześniej. – Świąteczne zasłonki. Trzeba je zdjąć. W poniedziałek przyjdą do mnie znajomi z klubu brydżowego. Zaprosiłam ich na obiad. Zasłonki nie mogą zostać w oknach, przecież powoli zbliża się luty. Właśnie wyprałam i wyprasowałam nowe, wiosenne. Leżą na łóżku w pokoju gościnnym. Jeśli wpadniesz do mnie z dzieciakami jutro o dziesiątej, to spokojnie zdążysz umyć okna i zmienić zasłony. A potem zjemy obiad. W lodówce jest zupa jarmużowa. Wegetariańska. Sama ugotowałam. Na wywarze wieprzowym.

Jessika wyjrzała przez okno. Właśnie minęła Korsvägen. Pomyślała, że wysiądzie przy ICE Maxi, żeby kupić kilka rzeczy na weekend bez dzieci.

– Wiesz co – odezwała się po chwili. – W ten weekend pracuję. A dzieci są z Robertem. Zasłonki naprawdę… – Nagle przypomniało jej się, jak wieszała te zasłonki w piątek przed początkiem adwentu. Już wtedy próbowała wytłumaczyć matce, że nie da rady pomóc jej z resztą. I zaproponowała, żeby kupiła sobie nową drabinę i przestała używać starej, którą rodzice dostali jeszcze w prezencie ślubnym.

Birgitta wzięła głęboki oddech i przeformułowała pytanie.

– Nie mogłabyś poprosić Claesa, żeby pozwolił ci przyjść do sklepu trochę później? W końcu jesteście zaręczeni.

Jessika znów wyjrzała przez okno. Wiedziała, że nie ma sensu tłumaczyć, że potrzebują jej w pracy. I że chce tam iść. Bo o wiele przyjemniej jest sprzedawać biżuterię, niż myć okna.

– Nie, mamo – podjęła. – Nie mogę poprosić o dzień wolnego, żeby umyć ci okna w kuchni. A poza tym naprawdę nie mam na to ochoty.

Siedząca naprzeciw niej kobieta spojrzała na nią znad darmowej gazety. Wyglądała na rozbawioną, ale chyba też jednocześnie jej współczuła.

Jessika pochwyciła jej spojrzenie i pomyślała, jak cudownie byłoby czasem poprosić mamę, by odebrała Elliota z przedszkola i zrobiła dzieciom obiad. Albo podgrzała im coś w mikrofali i uspokoiła Molly i Williama, którzy obecnie kłócili się jakieś osiem razy dziennie. Jessika nie chciała zarzucać córki obowiązkami. Molly miała dość własnych spraw, była nastolatką i właśnie przeszła na weganizm.

– Ale. – Birgitta była uparta jak ci, którzy zaprzeczają faktom. – Potrzebuję pomocy z oknami. A ty już mi wcześniej pomagałaś. Poza tym nie zdążyłyśmy przed świętami posprzątać szafek w kuchni. Jeśli przyjdziesz wcześniej, to tym też się zajmiesz.

– Nie. – Jessika odcięła się, powtarzając coś, co powiedziała już jakieś pięćdziesiąt dwa razy. – Mamo, przecież masz pieniądze. Nie mogłabyś zatrudnić kogoś do pomocy? Panią, która posprzątałaby kuchnię za ciebie?

– Ale dlaczego miałabym kogoś szukać? – spytała Birgitta. – Przecież ty mi pomagasz.

Oczywiście, że tak. Po co komuś płacić, skoro Jessika pracowała u niej zupełnie za darmo?

– Mhm. Tak. Ale. Ale teraz nie mogę. W każdym razie nie teraz. Naprawdę nie mogę. Przecież się nie rozdwoję.

– Ale dziś jest piątek. Nie mogłabyś do kogoś zadzwonić?

– Nie. Takie rzeczy trzeba planować z wyprzedzeniem. – Jessika pochyliła się, żeby wcisnąć przycisk zawiadamiający kierowcę, by na najbliższym przystanku otworzył jej drzwi.

– Jessiko, wiesz co. Zrobiłaś się potwornie nudna. Nie powinnaś tak się do mnie odzywać.

Córka nie odpowiedziała. Zamiast tego wstała z miejsca. Trochę się zdziwiła, że do matki wreszcie coś dotarło. Birgitta była gruboskórna i zazwyczaj ignorowała wszelkie słowa krytyki.

– Wysiadam z tramwaju – odparła Jessika. – Muszę zrobić zakupy. Jestem pewna, że jeśli przed jedzeniem zaserwujesz znajomym po porządnym kieliszku sherry i zaprosisz ich do jadalni, nikt nie zauważy, że od sześciu tygodni nie myłaś okien. – Zaraz potem się pożegnała i z ulgą wsunęła telefon do kieszeni.

Rozdział 3

Sofia zatrzymała się na chwilę pod Dorsią, nie mogąc się nadziwić, że pogoda w Göteborgu jest tak paskudna.

– Malediwy – wymamrotała pod nosem. – Karaiby.

Wyobrażała sobie, że wyleguje się w słońcu na leżaku. Ma zamknięte oczy i jest zrelaksowana. Na stoliku obok stoi kolorowy drink z parasolką, a obok czekają nowa powieść w nurcie feel-good i ostatni numer „Vogue’a”. Z oddali dochodzą ją gwar i odgłosy z basenu. Czuła, że dobrze by jej to zrobiło. Potrzebowała tego. Mimo to wiedziała, że dyrektorka Chloe ma rację, i dała jej mentalnego kopa. Dziewczyna powinna chodzić do szkoły. Była strasznie leniwa.

Sofia zdawała sobie sprawę, że wiosną dwa tysiące dziewiętnastego roku nie pojadą już do ciepłych krajów. Podróże, jakie zazwyczaj wykupowała z Henrikiem, nie były dostępne w ofercie last minute. Ale może zorganizują coś jesienią. W listopadzie, gdy zaczną się ferie. Chloe pójdzie wtedy do liceum, a w nowej szkole będzie też inny dyrektor. Może w tym czasie uda im się wygospodarować dwa tygodnie na wakacje na Karaibach.

Na bulwarze Avenyn znajdowało się biuro podróży. Mogłaby tam zajrzeć i poprosić o jakieś foldery. Wprawdzie wszystkie informacje były też dostępne w internecie, ale lubiła przesuwać palcem po gładkich stronach ze zdjęciami przedstawiającymi białe plaże i turkusowe morze pod błękitnym niebem. Poza tym uwielbiała również magazyny, w których młode, szczupłe modelki reklamują ubrania. Gdy na nie patrzyła, wydawało jej się, że także może być piękna, odprężona i szczęśliwa. Marzyła o udanych wakacjach i odpoczynku od mroźnego wiatru i natrętnych sprzedawców ulicznych.

Minęła pomnik konny króla Karola IX Wazy i zatrzymała się przed przejściem dla pieszych, po czym zdecydowanym krokiem ruszyła na Avenyn. Za ladą biura podróży siedziały trzy kobiety. Dwie z nich obsługiwały klientów, a trzecia rozmawiała przez telefon i pisała coś szybko na klawiaturze. Sofia wybrała kilka folderów, ale zorientowała się, że nie ma gdzie ich schować. Rozejrzała się i zrezygnowana wyszła na ulicę, niosąc katalogi pod pachą.

Niestety pogoda się nie poprawiła. Deszcz ze śniegiem kłuł w policzki niczym igły. Sofia zastanawiała się, czy jej kredka do brwi jest wodoodporna. Minusy bycia blondynką. Jasne brwi. Teraz je pomalowała, jednak rozważała też makijaż permanentny. Powstrzymywał ją tylko lęk przed igłami.

Sofia się zawahała. Powinna wracać do domu, ale co będzie tam robić? Usiądzie na kanapie i włączy sobie Netflixa? Albo wstawi pralkę? Perspektywa nie wydała jej się szczególnie kusząca, a poza tym przypomniało jej się, że córka w piątki kończy wcześniej. Na samą myśl, że znów miałyby się pokłócić, przeszedł ją dreszcz. Spojrzała na galerię handlową Nordiska Kompaniet. To jej drugi dom. W środku zawsze było ciepło, a do tego pachniało nowymi ubraniami, drogimi perfumami i świeżo parzoną kawą. Mogłaby usiąść tam z katalogami przy kawce. Albo winku. W końcu dziś wypiła tylko kieliszek szampana.

Ostrożnie przeszła przez ulicę. Marznący deszcz i kozaki na wysokim obcasie nie stanowiły dobrego połączenia. Jej mama niedawno przyznała ze wstydem, że zaczęła nosić raki antypoślizgowe, lecz Sofia nie wyobrażała sobie używania czegoś tak upokarzającego. Poza tym na jej buty raczej nie dałoby się nałożyć żadnych nakładek.

Po wejściu do galerii handlowej uderzyło ją przyjemne ciepło, przywodzące na myśl przyjacielski uścisk. Spojrzała na dział z perfumami, ale tam była zaledwie trzy dni wcześniej. Może zamiast tego zajrzy do Flippy K. Wjechała schodami na górę i powoli przemierzała dział z damską odzieżą. Sweter. Ciepły sweter. Powinna koniecznie sprawić sobie jakiś nowy. Przejrzała stosik, wybrała jeden sweter do przymierzenia i ruszyła dalej.

Półtorej godziny później siedziała w kawiarni, popijając białe wino. Na krześle obok leżały trzy torby z zakupami. Trzymała w ręku katalog z biura podróży. Czuła się dobrze. Nagle zapiszczał jej telefon. SMS od Chloe.

„Idę do Mattiasa”.

Sofia dotknęła wyświetlacza kciukiem, chciała upomnieć córkę albo kazać jej wrócić wcześnie do domu, ale w ostatniej chwili się powstrzymała. Znała matkę Mattiasa. Poza tym go lubiła i cieszyła się, że to w nim podkochiwała się Chloe.

Kobieta powędrowała myślami do rozmowy, którą odbyła z przyjaciółkami przy obiedzie. Antykoncepcja. Powinna porozmawiać o tym z Chloe. Nie tak na okrętkę jak wtedy, gdy dziewczyna zaczęła miesiączkować, tylko bez ogródek. I może nawet zabrać ją do ginekologa. Albo zachęcić do wizyty w centrum planowania rodziny. Sofia bała się konfrontacji, bo sama nie brała tabletek ani nie stosowała spirali. Kiedy Chloe miała cztery lata, starali się o kolejne dziecko. Ale Sofii nie udało się zajść w ciążę. Z początku chodzili do łóżka spontanicznie, gdy mieli na to ochotę, a pod koniec używali kalendarza i termometru. Doszło do tego, że kiedy któregoś razu mąż był na konferencji w Sunne, wsiadła do samochodu i pojechała do niego specjalnie, by się z nim przespać. A właściwie by ją zapłodnił. Skończyło się jednak na kłótni, która ucichła dopiero nad ranem. Wtedy oboje się rozpłakali. I nie chodziło już nawet o utracone marzenia, tylko o ich życie seksualne, z którego po prostu przestali już czerpać radość. Po wizycie w Sunne nie uprawiali seksu przez niemal rok. I już nigdy więcej nie poruszyli tematu drugiego dziecka. Zamiast tego Sofia spakowała wszystkie ubranka dziecięce, łóżeczko oraz wózek i zmusiła Henrika, by zawiózł te rzeczy do second-handu.

Kobieta wysłała córce uśmiechniętą emotikonę, a następnie wypiła kilka łyków wina, które tak naprawdę wcale jej smakowało. Przejrzała swoje zakupy i zastanawiała się, co robić dalej. Właściwie mogła już wracać do domu. Włożyła płaszcz i podniosła torby. Były duże i ciężkie. Oprócz swetra kupiła jeszcze nowe buty, spodnie, torebkę wizytową i dwa zestawy bielizny. Wychodząc z kawiarni, czuła się niemal jak Vivian Ward z filmu Pretty Woman. Z tą różnicą, że ona nie musiała ucierać nosa umalowanym sprzedawczyniom. I nikt nie traktował jej z góry.

W drodze powrotnej wstąpiła jeszcze do sklepu John Henric, w którym sprzedawano właściwie tylko krawaty. Sofia często tam chodziła, zwłaszcza gdy ogarniały ją wyrzuty sumienia, że kupiła za dużo rzeczy dla siebie. Zatrzymała się i postanowiła, że sprawi mężowi prezent. Długo się zastanawiała i ostatecznie wybrała krawat oraz pasującą do niego poszetkę.

Gdy wyszła na zewnątrz, zauważyła, że pogoda jeszcze bardziej się pogorszyła. Mimo że Sofia miała ciepły płaszcz, okropnie marzła. Kozaki ślizgały się po chodniku i cisnęły ją w mały palec u prawej stopy. Poczuła, że przed wyjściem z galerii należało jednak skorzystać z toalety. Przez chwilę rozważała, co dalej. Powinna wrócić do domu autobusem? Ech. A może taksówką? Hmm. Była też trzecia opcja. Uśmiechając się, wyjęła z kieszeni telefon i zadzwoniła do Henrika. Mąż odebrał już po dwóch sygnałach.

– Cześć!

– Henriku, kochanie, jesteś jeszcze w pracy?

– Mhm. Wychodzę za jakieś dwie godziny.

– Jestem na mieście. Przyjdę do ciebie i odwieziesz mnie do domu, dobrze?

– Jasne.

Sofia domyśliła się, że Henrik się uśmiecha. Gdy chowała telefon, też się rozpromieniła. Ruszyła dalej wzdłuż Avenyn. Kancelaria, którą mąż dzielił z trzema innymi prawnikami, w tym z Robertem, eksmężem Jessiki, mieściła się na jednej z przecznic bulwaru. Budynek znajdował się na tyle blisko Avenyn, by wydawał się reprezentacyjny, a jednocześnie na tyle daleko, że stać ich było na czynsz.

Bolała ją stopa, więc spacer do kancelarii zajął jej grubo ponad godzinę. Gdy przemierzała ostatnie pięćset metrów, pożałowała, że nie pojechała taksówką, i to nie tyle do domu, co do Henrika. Mogła poprosić taksówkarza, by podjechał pod drzwi, i zapłacić mu gotówką. Sił dodawała jej tylko myśl o kaloriach kryjących się w dwóch kieliszkach wina, talerzu zupy rybnej z homarem i śmietaną oraz dwóch pszennych bułeczkach z masłem.

Od drzwi witał ją uśmiech recepcjonistki.

– Dzień dobry – powiedziała Margareta. – Pan Henrik jest na spotkaniu.

– Okej – odparła Sofia, odkładając na stolik torby z zakupami.

– Zakupy?

– Tak. Byłam na lunchu z przyjaciółkami, a potem poszłam do NK. – Sofia powiesiła płaszcz i zniknęła w toalecie.

Gdy wyszła, Margareta rozmawiała przez telefon. Sofia skinęła jej głową i usiadła na fotelu dla gości. Był wygodny, chyba nawet wygodniejszy niż siedziska w kawiarni. Wiedziała, że gdyby poprosiła recepcjonistkę o kawę, dostałaby gorące espresso, i to z ekspresu. Kobieta podałaby jej filiżankę na malutkiej tacy, na której położyłaby też saszetkę cukru i dwa ciasteczka. A gdyby Sofia miała ochotę napić się wody, nie musiałaby nawet o nią pytać, bo w szatni stał automat z gazowaną i niegazowaną. Zdawała sobie również sprawę, że gdyby się rozpłakała – a słyszała od męża, że tutaj często się to zdarza – to Margareta zaraz wyczarowałaby pudełko chusteczek. Bo była niezwykła, jak prawdziwa sekretarka starej daty. Żartowali, że odziedziczyli ją w spadku po wujku Henrika, który zatrudniał ją, gdy sam prowadził kancelarię.

Sofia uśmiechnęła się i pokazała na komórkę, żeby Margareta nie pomyślała, że ją podsłuchuje. Nie była tym zainteresowana, ale i tak zorientowała się, że rozmowa była prywatna. No cóż, w zimne piątkowe popołudnie każdy miał prawo do pogaduch.

Marzyła, by zdjąć kozaki, które dwa tygodnie wcześniej kupiła z Chloe na styczniowej wyprzedaży. Stopy bolały ją tak, że czuła się jak siostry Kopciuszka. Obie naraz. Ale nie mogła ściągnąć butów w obecności Margarety.

Sofia weszła na Facebooka i ku swojemu rozczarowaniu zauważyła, że przyjaciółki nie opublikowały żadnego postu o wspólnym lunchu. Nie oczekiwała tego od Jessiki, ale Jenny dość aktywnie udzielała się w mediach społecznościowych.

Wiedziała, że nie powinna, ale sprawdziła również konto córki. Chloe miała Instagrama, a właściwie insta, bo tak go nazywała, i Facebooka, ale kiedy Sofia wstawiła tam ich zdjęcie z obiadu, dziewczyna usunęła ją ze znajomych. Mimo zapewnień, że nic się nie stało, matka poczuła się urażona.

Sofia czekała na męża. W międzyczasie usunęła stare SMS-y i przejrzała nowe posty na Facebooku. Kątem oka spojrzała na Margaretę, która odłożyła telefon i z zadowoleniem wpatrywała się w monitor. Sofia zastanawiała się, czy sekretarka wystawia faktury, czy też układa pasjansa. W końcu było piątkowe popołudnie.

Gdy po pewnym czasie usłyszała, jak w głębi korytarza zamykają się drzwi, pochyliła się, by sprawdzić, kto stamtąd wyjdzie. Miała nadzieję, że jej mąż. Tak też było, z tym że nie szedł on sam. Towarzyszyła mu kobieta, która lekkim krokiem przemierzała drogę na dziesięciocentymetrowych obcasach. Wydawało się, że zupełnie nie wiedzieli, kto czeka w fotelu. Rozmawiali i z czegoś się śmiali. Sofia przyglądała się kobiecie, której Henrik poświęcał pełną uwagę. Była wysoka, a w kozakach na niebotycznych obcasach prawie dorównywała mu wzrostem. Miała na sobie idealnie dopasowaną sukienkę podkreślającą jej nienaganną figurę i nosiła naszyjnik, który wyglądał na drogi i sztuczny.

Była istnym objawieniem, emanowała pięknem i elegancją. Cechowała ją też niezachwiana pewność siebie.

Sofię ogarnęła zazdrość. Sama chciała taka być. Właśnie takie pragnęła sprawiać wrażenie, gdy kupowała wszystkie te nowe ubrania i drogie kremy do twarzy albo spędzała godziny w siłowni lub u kosmetyczki.

Spojrzała na Henrika i się wystraszyła. Nie sądziła, że ją zdradzał. To byłoby strasznie głupie z jego strony. Ale zastanawiała się, czy on przypadkiem nie marzy o tej kobiecie. Albo ogólnie o kimś takim. A nie o Sofii, której cienkie skandynawskie włosy nigdy nie układały się w miękkie fale, no chyba że do trzech godzin po wyjściu od fryzjera. Sofia musiała stawać na stołku, by sięgnąć do najwyższej półki z naczyniami. A jej piersi po czterech miesiącach karmienia stały się obwisłe i pomarszczone. Myśl przemknęła przez jej głowę tak szybko, że właściwie nie było tego po niej widać. Wzięła się w garść i ruszyła do męża. Wyciągając rękę, zrobiła krok do przodu i natychmiast zrozumiała, że popełniła błąd. Jeśli to klientka Henrika, nie powinna się z nią witać. Ani w ogóle do niej podchodzić. Sofię też obowiązywał obowiązek milczenia. Podobnie było z Jenny. Gdyby przypadkiem spotkała na ulicy pacjentów Magnusa, nie mogłaby się z nimi przywitać.

Henrik był prawnikiem handlowym, a jego klientom zależało przede wszystkim na anonimowości i dyskrecji. Nie obsługiwał gwałcicieli ani złodziei, tylko stylowych ludzi o wypchanych portfelach. Jessika twierdziła, że czasami na pewno trafiają mu się również przestępcy. Siadali przy jego biurku, by porozmawiać o kupnie i fuzjach spółek. Henrik uśmiechnął się do Sofii.

– To moja żona. Sofia – zaczął.

Sofia uśmiechnęła się najszerzej, jak umiała.

– Sofia Hallgren – przedstawiła się, wyciągając dłoń.

– A to Karin – wyjaśnił Henrik. – Będzie pracować u nas od lutego.

– Od czternastego lutego – sprecyzowała kobieta. Jej głos był miękki i niski, brzmiał niesamowicie sensualnie.

– Walentynki – powiedziała Sofia.

– Właśnie – odparła niepewnie Karin, jakby walentynki były jakimś dziecięcym wymysłem, na który ona nie marnuje czasu.

– W takim razie witamy. – Sofia pomyślała, że spośród wszystkich możliwych odpowiedzi wybrała tę najgłupszą.

– Miło mi panią poznać – rzuciła Karin. – Henrik dużo mi o pani opowiadał.

Ruszyła do szatni dla pracowników. Henrik w milczeniu przyglądał się żonie.

– Widzę, że zaszalałaś – zauważył. – Zostało coś w NK?

– Kupiłam ci krawat – odpowiedziała.

– Dobrze, że masz własne pieniądze – stwierdził mąż.

Sofia też się z tego cieszyła. Wcale nie zarabiała dużo. Właściwie nawet nie pracowała. Siedzenie w sklepie z prezentami siostry Roberta nie przynosiło jej żadnego zysku. Robiła to tylko, by zapełnić sobie kilka dni w tygodniu. Tak naprawdę była bogata z urodzenia. Bo dostała spadek. A to lepsze niż pieniądze zarobione pracą. Przynajmniej tak uważała jej matka, która w nazwisku panieńskim miała przyimek „von” i pochodziła z bogatej rodziny. Sofia nie miała pewności, czy ten pogląd podzieliłaby na przykład Jessika. Z kolei ona sama rzadko rozmawiała o spadku, nie wiedziała nawet, co dokładnie obejmował. Cyfry nie były jej najmocniejszą stroną.

Karin wyszła z szatni. Rzuciła krótkie „do widzenia” i zniknęła za drzwiami.

– Pójdziesz ze mną? – spytał Henrik. – Muszę jeszcze godzinkę popracować.

– Nie, zostanę tutaj. – Sofia głośno westchnęła.

– Okej. Pani Margareto, może pani już iść. Zostałem już tylko ja. Włączę alarm.

Margareta uśmiechnęła się i życzyła mu spokojnego weekendu. Sofia patrzyła, jak Henrik idzie do gabinetu. Gwizdał, a jego mowa ciała wskazywała, że jest zadowolony.

– Dobrego weekendu! – zaświergotała Margareta i pośpiesznie wyszła na zewnątrz.

– Wzajemnie!

Tym sposobem Sofia została sama. W kancelarii byli wyłącznie on i ona. Zdjęła kozaki i rozmasowała obolały palec. Następnie wyjęła nowe buty, koronkowe botki bez palców. Włożyła je i wyprostowała nogi, by przyjrzeć się nowemu nabytkowi na siedząco. Patrzyła na pomalowane na czerwono paznokcie u stóp. Po chwili przeniosła wzrok na torebkę z krawatem Henrika. Znów przypomniał jej się film Pretty Woman. Spojrzała na korytarz. Gabinet męża był na samym końcu. Podjęła decyzję.

Rozdział 4

Jenny wysiadła z tramwaju i powlekła się ulicą, taszcząc w obu rękach siatki. Zawsze to samo. Robiła listę zakupów i raz w tygodniu jechała do dużego marketu ICA, ale jedzenie i tak kończyło się jeszcze przed weekendem. Albo nachodziła ją ochota, by przyrządzić coś specjalnego. Nie tylko ze względu na siebie, lecz także z uwagi na męża i córkę. Oraz matkę, która przywiązywała ogromną wagę do jedzenia. Posiłki powinny być lekkie i niskokaloryczne. Britt-Marie często zostawała u nich w piątek na kolacji, poniekąd traktowała to jak zapłatę za opiekę nad Clarą. Magnus wymyślił, że powinni wypisać córkę z przedszkola i zamiast tego zostawiać ją z babcią.

Mimo że lodówka i zamrażarka pękały w szwach, Jenny wstąpiła dziś do hali targowej po świeże ryby i owoce morza. Tocząc się z siatkami, myślała o tym, co ją dziś czeka. Pranie, sprzątanie łazienek i mycie lepkiej podłogi w kuchni. Nie chciała się tym zajmować. Nie chciała być jedyną osobą w domu odpowiedzialną za porządek.

Zeszłej wiosny mieli z Magnusem kryzys małżeński. Po wielogodzinnych pertraktacjach uzgodnili, że Jenny zacznie pracę zarówno w przedszkolu, jak i kawiarni. I przestanie sprzątać klinikę. Ten układ miał zapewnić im więcej pieniędzy, ale oznaczał też, że kobieta będzie mieć mniej czasu na zajmowanie się domem. Dodatkowo Magnus miał co weekend odkurzać pół domu. Szkopuł w tym, że nigdy mu się to nie udawało. Miał mnóstwo innych obowiązków. I to znacznie ważniejszych. Przynajmniej według niego.

Gdy Jenny zobaczyła z daleka swój dom z lampkami świątecznymi nad wejściem, postanowiła, co zrobi dalej. Wstawi pranie, a później przez godzinę odpocznie na kanapie. Przez godzinę posiedzi ze stopami na podnóżku. Okryje się kocem i poczyta magazyn „Damernas Värld”. Bo potem do domu wróci mama z Clarą. A ponieważ Britt-Marie z natury jest raczej gadatliwa, będzie chciała rozmawiać z córką jeszcze przed przygotowaniami do kolacji.

Myśląc o godzinie spędzonej w ciszy i samotności, Jenny energicznym krokiem weszła na schody i zatrzymała się przed drzwiami. Z uśmiechem na ustach położyła rękę na panelu, by wyłączyć alarm.

Wtedy zauważyła, że ktoś ją uprzedził. Z dużego pokoju dochodził jakiś rozemocjonowany głos. Jenny na chwilę zamarła, ale zaraz potem go rozpoznała. Komentator sportowy. Z Ameryki. Znak, że w domu jest już mąż.

Zdjęła płaszcz, po czym ściągnęła kozaki i odstawiła je na półkę ze specjalnymi stojakami na buty z wysoką cholewką. Jeśli człowiek wydaje kilka tysięcy na kozaki, to równie dobrze może przeznaczyć osiemdziesiąt koron, by ich nie zniszczyć. Tak myślała. Miała też przyrząd do zdejmowania butów. Po chwili stanęła w drzwiach do dużego pokoju.

– Hej! – przywitała się głośno.

– Hej! – odparł wesoło Magnus, który także sprawiał wrażenie zdziwionego.

Zakłopotana Jenny uświadomiła sobie, że wcale nie ucieszyła się na jego widok.

– Już wróciłeś? – spytała.

– Ostatni pacjent odwołał wizytę. Podwójną.

Jenny przytaknęła skinieniem. A potem dała wyraz swojemu niezadowoleniu.

– To dlaczego nie odebrałeś od razu Clary?

– Przecież twoja mama ją odprowadzi.

– Tak. Ale mogłeś oszczędzić jej wychodzenia z domu.

„A mnie samej uporczywego gościa na kolacji” – pomyślała.

Magnus wzruszył ramionami i przeniósł wzrok na telewizor. Jenny stała w miejscu i już się nie odzywała. Czuła rosnącą irytację, ale nie chciała zaczynać weekendu kłótnią. Ostatnio tak dużo się spierali. Głównie o odkurzanie.

– Kupiłam na obiad rybę – zaczęła, idąc po siatki z zakupami.

Gdy weszła do kuchni, zachciało jej się płakać. Magnus wreszcie nauczył się odstawiać jedzenie do lodówki. Jednak na stole kuchennym zalegały kubki, talerze i szklanka po soku. A także karton musli, solniczka i tubka po kawiorze.

– Naprawdę tak ciężko wstawić naczynia do zmywarki? – wymamrotała i zabrała się za rozpakowanie zakupów.

– Co? – Magnus stanął w drzwiach, z puszką po piwie.

– Czy naprawdę tak wiele wymagam, prosząc, żebyś wstawiał naczynia do zmywarki?!

Magnus wbił w nią wzrok. Zaraz potem odstawił puszkę i zaczął gwałtownie zbierać brudne naczynia.

Jenny patrzyła, jak mąż wrzuca do zlewu skorupki jajek i rozlewa niedopitą kawę. Milczała.

– Gotowe! – oznajmił za moment.

Po chwili doszły ich dźwięk otwieranych drzwi i wesoły głos Clary zmieszany z niskim głosem Britt-Marie.

Jenny spojrzała na Magnusa, a następnie prześlizgnęła się obok niego i poszła na górę do łazienki. Przekręciła klucz w zamku, usiadła na desce sedesowej i wybuchnęła płaczem.

Rozdział 5

Gdy wyjeżdżali z garażu, Henrik szeroko się uśmiechał. Sofia zresztą też. Była zadowolona, a jednocześnie obolała, jak to bywa po dobrym orgazmie.

– Pojedziemy do ICA Fokus po tapas? – spytał. – W piwnicy mamy butelkę cavy.

Kiedy dotarli do domu, dochodziła już ósma. Sofia chwilę się zawahała, po czym przyjęła od męża kieliszek.

– Chloe jest u Mattiasa – zaczęła. – Muszę po nią pojechać…

Zamilkła, przyglądając się uciekającym bąbelkom. Dostali kieliszki w prezencie ślubnym. Cienkie szkło i wysokie nóżki. W kredensie stał rodzinny serwis, który zdaniem Sofii przypominał kształtem starodawne emaliowane naczynia do kąpieli. Mama Henrika lubiła go używać, a gdy wypijała lampkę, mówiła, że kieliszki przypominają piersi Marii Antoniny. A po dwóch lampkach dodawała, że kiedyś sama mogła się takimi pochwalić. Wtedy zaś matka Sofii patrzyła na nią świdrującym wzrokiem, a jej nozdrza poruszały się tak, jakby poczuła potworny smród.

Sofia przyglądała się wąskim nóżkom kieliszków, myślała o córce.

– Chloe – zaczęła.

– Ech. Przecież może wrócić taksówką. – Henrik wypił kilka łyków.

Wyjął talerze i sztućce, a Sofia rozpakowała tapas i rozłożyła je na półmisku. W końcu była córką swojej matki i dbała o detale.

Gdy wypiła pierwszy kieliszek i nałożyła sobie kilka plasterków szynki serrano i papryczkę nadziewaną serem śmietankowym, otworzyły się drzwi.

– Halo! – zawołała Chloe.

Sofia spojrzała pośpiesznie na męża, ale on wyglądał na spokojnego. Po prostu się zdziwił.

Ona wstała z miejsca i wyszła na korytarz.

– Cześć – zagadnęła. – Jak się masz?

Córka zwlekała z odpowiedzią. Wzruszyła ramionami i wydała z siebie odgłos niezadowolenia.

– Mattias potrafi być takim nudziarzem. Myślałam, że zaprosił mnie na imprezę. A on po prostu grał z Karlem i Konradem w gry komputerowe. Siedzieli rozdziawieni przed ekranem i głupio się śmiali. – Skopała z siebie nowe kozaki. – Zachowywali się tak, jakby mnie tam nie było! – dodała.

– Rozumiem – powiedziała Sofia, która naprawdę rozumiała. – Chodź do kuchni. Jemy z tatą tapas. – Zrobiła gest ręką, a córka się uśmiechnęła.

– Pyszota – rzuciła w gwarze goteborskiej, która rozeszła się po pokoju jak piękny zapach.

– Możesz wziąć sobie colę. Ja i tata pijemy cavę.

Późnym wieczorem Sofia postawiła nowe buty w garderobie obok czerwonych sandałków na wysokim obcasie, które kupiła zeszłego lata na wyprzedaży. Ani razu ich nie włożyła. Wciąż była na nich metka. Z kolei w rogu stało pudełko z zimowymi kozakami, których nawet nie przymierzyła. Były przecenione i nie mogła im się oprzeć, a później okazało się, że są o rozmiar za małe.

Pomyślała, że mogłaby wystawić kozaki, sandały i buty z czarnego zamszu w serwisie Blocket. Jessika sprzedała w ten sposób torebkę marki Michael Kors i całą masę ubrań. Kozaki Sofii były jeszcze w pudełku. I miały metkę. Z pierwotną ceną. Rabat został naliczony przy kasie i nigdzie tego nie zaznaczono.

Rozpakowała resztę zakupów. Niebieski sweter podobny do innego niebieskiego swetra, który już miała, oraz dwa zestawy bielizny, miętowa i seksownie czerwona. Żadnych stringów, skończyła z nimi, gdy pewnego wieczoru przypadkiem zobaczyła swój tyłek w sypialnianym lustrze.

Zmyła makijaż, umyła zęby szczoteczką elektryczną i przebrała się w piżamę z Victoria’s Secret. Nie była seksowna, tylko miękka i ciepła. Bardzo wygodna.

Henrik leżał w łóżku i czytał maile w telefonie.

– Dlaczego nie mamy domu w Hiszpanii? – Sofia uniosła kołdrę. – Jak Nicklas i Helene. Pojechałabym dokądś, gdzie jest ciepło. Może spytasz ich, czy moglibyśmy ich odwiedzić? – Wślizgnęła się do łóżka i podciągnęła kołdrę pod szyję, by pokazać, jak strasznie marznie. Nie powinna tego robić, w końcu w domu było ciepło. Zdaniem Henrika nawet zbyt ciepło.

Mąż uniósł wzrok znad komórki.

– Nie! – krzyknął, a Sofia o mało nie podskoczyła. Po chwili zmiękł i dodał: – Nie mogę. Sama wiesz. Chloe musi chodzić do szkoły, a ja nie mam czasu. – Poza tym – dopowiedział, gdy zobaczył zawiedzioną minę żony – wydaje mi się, że teraz wcale nie jest tam ciepło. Oni pewnie chcieli się tylko upewnić, że z domem wszystko w porządku, zanim go komuś wynajmą.

– Na pewno jest tam cieplej niż u nas – rzuciła gorzko Sofia.

– Nie mam czasu – powtórzył, wiedząc, że to argument nie do podważenia.

Na twarzy Sofii pojawił się grymas.

– Ale możesz pojechać ze mną w marcu do Varbergu – zaproponował Henrik.

– Varbergu – powtórzyła.

– Tak. To urocze miasto. Z twierdzą. I spa. Japońskim spa.

– Spa – powtórzyła.

– Masaż i ciepła woda. Coś, co lubisz.

– Mogę się chwilę zastanowić? – spytała, mimo że tak naprawdę już podjęła decyzję.

Henrik wyłączył telefon i odłożył go na szafeczkę nocną.

– Spytaj tylko Jenny, czy w tym czasie przenocuje u siebie Chloe – powiedział i pochylił się, by pocałować żonę na dobranoc.

– Mhm – odparła, robiąc dzióbek.

– Dzięki za krawat. – Zaśmiał się i zgasił światło.

Rozdział 6

Sobota, 26 stycznia 2019 r., przedpołudnie

Sofia miała całą sobotę dla siebie. Chloe wyszła z domu tuż po jedenastej pod pretekstem, że będzie uczyć się z koleżanką do sprawdzianu z matematyki. Oprócz zeszytu i podręcznika spakowała jeszcze suszarkę i kosmetyczkę. Z kolei Henrik wziął ze sobą torbę treningową i pojechał na kort, żeby pograć z Magnusem w squasha.

Kobieta zrobiła sobie drugą kawę i zaczęła się zastanawiać, co będzie robić przez kilka najbliższych godzin. Nie chciała oglądać telewizji i nie miała żadnej ciekawej książki. Dosyć mało czytała. Ciągle musiała coś prasować albo sprzątać. Zajmować się rzeczami, za które nie brała się ich pani do sprzątania. Sofia wiedziała, że w kątach wciąż chowają się świąteczne elfy, a we wszystkich świecznikach stoją do połowy wypalone świeczki. Co z nimi zrobić? Wyrzucić je, zachować czy wykorzystać w lutym? Dobre pytanie. Tymczasem postanowiła wybrać się na polowanie na elfy.

W pokoju córki znalazła aż cztery. Spadły z parapetu i leżały w kącie przyciśnięte do ściany, jakby nie chciały, by ktoś je znalazł. Nawet zakurzona podłoga jest lepsza niż pudło w głębi szafy. Podnosząc je, Sofia zauważyła, że pod łóżkiem Chloe leżą też trzy brudne swetry i tyle samo par bielizny. To miało sens. Pani sprzątająca przychodziła we wtorki. W poniedziałki Sofia przypominała córce, żeby pozbierała rzeczy z podłogi, a to niemal zawsze kończyło się kłótnią. Chloe krzyczała, że jest zajęta, bo chodzi do dziewiątej klasy, a jej mama nie ma do roboty nic poza malowaniem paznokci.

Sofia odpowiadała jej, że prędzej czy później będzie musiała nauczyć się po sobie sprzątać. Jeżeli nie zamierza do końca życia mieszkać w domu.

Chloe odparowywała, że też zatrudni kiedyś pomoc domową, która między innymi będzie podnosić z podłogi jej rzeczy.

Wtedy zazwyczaj Sofia się poddawała. Teraz na klęczkach zaglądała pod łóżko córki i zastanawiała się, jak zachowują się jej rówieśnicy, po czym przypomniało jej się, że Chloe, podobnie jak inne dzieci, jest połączeniem genów i zachowań swoich rodziców.

Wzięła ze sobą brudne ubrania, poszła do kuchni po pustą butelkę cavy i ruszyła dalej do piwnicy. Wrzuciła pranie do kosza na bieliznę i zniknęła w spiżarni.

Chciała włożyć butelkę do kartonu, ale zdała sobie sprawę, że tam nic się już nie zmieści. Zdziwiona i zawstydzona przyjrzała się wystającym szyjkom. To, że karton był pełen, to jedno. O wiele gorsze wydało jej się to, że nie leżał na podłodze sam. Obok niego piętrzyły się jeszcze trzy kartony i dwie torby papierowe. Wszystkie po brzegi wypchane szkłem. By zagłuszyć wyrzuty sumienia, zabrała się za liczenie butelek. Glögg adwentowy, wigilia w domu i wymagające znieczulenia kolacje z teściową i szwagrem. A potem jeszcze szampan w sylwestra. I trzy tygodnie abstynencji. To znaczy, względnej abstynencji.

Czując, że dobrze byłoby zrobić coś konkretnego, załadowała kartony do bagażnika. A ponieważ zaczęła już sprzątać, przy okazji sięgnęła też po torbę starych gazet. I plastikowych odpadów.

Następnie wyjechała z garażu i ruszyła do kontenerów do segregacji śmieci.

Gdy tylko wyszła z samochodu, natychmiast pożałowała swojej decyzji. Było strasznie ślisko, a ona nigdy nie pokazywała się publicznie bez obcasów i o mało się nie przewróciła. Złapała się otwartych drzwi i z przerażeniem rozejrzała na boki. Czy ktoś ją widział? Podobnie jak wiele innych Szwedek w średnim wieku wolałaby wrócić do domu ze złamaną nogą, niż stać się pośmiewiskiem.

Na szczęście przy kontenerach nikogo nie było. Wzięła głęboki oddech i uniosła stopę, po czym zrobiła krok jak pingwin. Trzymając się jedną ręką samochodu, po kolei wyjmowała kartony i torby. Gdy sięgała po ostatni pakunek, zauważyła Veronicę, żonę Birgera Sjöö, kolegi Magnusa z pracy. Kiedy dostrzegła, kto idzie obok niej, aż się wzdrygnęła. Nie był to Birger. Chociaż na jego widok pewnie też przeszedłby ją dreszcz, w końcu to znany erotoman. Nie odpuszczał żadnej kobiecie, którą spotkał na swojej drodze. Jego ręce tańczyły wokół nich jak opiłki żelaza wokół magnesu. Nieważne, że panie, podobnie jak opiłki, były ostre i kłujące – skóra Birgera przypominała plastikowego dinozaura.

Ale teraz obok Veroniki stał ktoś inny, a właściwie coś innego.

– Ojej – odezwała się Sofia. – Kupiłaś psa?

To było pytanie retoryczne. Wielkie czarne zwierzę miało cztery nogi i okazało się znacznie wyższe niż piesek, którego zdaniem Jessiki powinna sobie sprawić Melanie. Ten nie zmieściłby się w torebce. Jeśli już, to tylko w wielkim amerykańskim kufrze.

– Zgadza się – przytaknęła Veronica. – Wabi się Rambo.

– Pasuje do niego – rzuciła Sofia, zerkając na drzwi do samochodu. Zastanawiała się, czy Veronica potrafiłaby uspokoić psa, gdyby ten postanowił nagle kogoś zaatakować. I czy w takiej sytuacji zdążyłaby dobiec do audi, zanim bestia wbiłaby w nią zęby. Wlekąc za sobą swoją panią.

– Jest bardzo spokojny – odparła Veronica, jak typowa właścicielka psa.

– Mhm – rzuciła Sofia, robiąc krok w kierunku samochodu, mimo że w torbach wciąż pobrzękiwało szkło.

– Chyba się nie boisz?

– Boję się! – krzyknęła zdecydowanym głosem. – Nie lubię dużych czarnych psów. Wolę chihuahuy.

– Masz na myśli chihuahuy? – spytała Veronica.

– Tak – potwierdziła Sofia.

– Siad. – Głos Veroniki był tak zdecydowany, że Sofia sama zaczęła się rozglądać za krzesłem.

Pies spojrzał na panią, jakby się zastanawiał, czy ona mówi poważnie. Naprawdę miał dotknąć swoim zadbanym tyłkiem i narządami płciowymi tej zaśnieżonej brei? Gdy zrozumiał, że Veronica nie żartuje, westchnął i usiadł na lodowatej ziemi. Patrzył na Sofię z dezaprobatą, bo wiedział, że to wszystko jej wina.

– Słucha się mnie – wyjaśniła Veronica. – Byliśmy na szkoleniu.

– Super – rzuciła Sofia bez przekonania. Widziała w swoim życiu zarówno dobrze wyszkolone dzieci, jak i psy, które mimo upomnień opiekunów potrafiły hasać bez opamiętania.

– Rozwodzę się – zaczęła Veronica.

– Słyszałam. – Najchętniej jeszcze raz powiedziałaby „super”. Ale wiedziała, że takich rzeczy się nie mówi. Zaczęła podskakiwać w miejscu. Marzły jej ręce i stopy, miała wrażenie, że zaraz odpadnie jej nos. Nikt nie miał pojęcia, że jej palce u stóp zaczęły zmieniać się w białe sopelki, a żeby poczuć lodowate ręce, trzeba by ich dotknąć. Ale czerwony nos to co innego. Poza tym wiało tak strasznie, że łzawiły jej oczy.

– Dom jest mój – odezwała się Veronica. – Birger przepisał go na mnie dwanaście lat temu. Poprzednim razem.

– Poprzednim razem?

– Gdy obiecałam, że go nie zostawię, bo on mnie kocha i potrzebuje, no wiesz, stara śpiewka. Wtedy zdradził mnie z pielęgniarką. A teraz – z pacjentką. Pielęgniarka była przynajmniej urocza. Młoda i radosna. Ale ta baba… Ma na imię Siv. Jest starsza ode mnie. Planuję sprzedać dom. Nie potrzebuję pięciu sypialni. Zresztą nigdy ich nie potrzebowaliśmy. Wystarczały nam dwie.

– Ojej – westchnęła.

Sofia słyszała, co się stało, ale nie znała szczegółów. Nie wiedziała nic o tej całej Siv. Pamiętała jak przez mgłę, że Jenny opowiadała o jakiejś nieprzyjemnej Siv z kursu o czekoladzie. Przyjaciółka śmiała się, że gdy kobieta poprosiła ją o pomoc w znalezieniu dentysty, poleciła jej Birgera Sjöö. Uważała, że są siebie warci. Ale to nie mogła być ta sama osoba. Przecież świat nie jest taki mały! Nawet Göteborg.

– A poza tym ona jest ode mnie grubsza!

Gdy Veronica wzięła głęboki oddech, Sofia zauważyła, że kobieta zaraz się rozpłacze, dlatego instynktownie podeszła do niej z wyciągniętymi rękami. Powstrzymało ją jednak warknięcie psa.

– W porządku – powiedziała Veronica. – To przyjaciółka – wyjaśniła wyraźnie swojemu pupilowi.

– Przepraszam na chwilę. – Sofia poruszała torbami.

Butelki zadzwoniły, a Rambo stanął na baczność. Wytężył słuch. Przywiódł Sofii na myśl Birgera Sjöö, którego na brzdęk szkła przechodził dreszczyk. Dreszczyk podniecenia.

Veronica schyliła się, by pogłaskać Ramba, i wymamrotała, że jest dobrym psem. Zwierzak sprawiał wrażenie, jakby się uśmiechał, i zmrużył oczy.

– Jak się czujesz? – Sofia przyglądała się psu i jego właścicielce.

Część niej chciała jak najszybciej stąd uciec. Nie tylko dlatego, że Rambo był Rambem. Po prostu przerażały ją rozmowy o rozwodzie. To jak słuchanie o śmiertelnych chorobach. Nie chodziło nawet o ryzyko zarażenia, tylko o towarzyszące choremu emocje, lęk i niepokój. Ale Sofia czuła, że Veronica nie była w tym samym stanie co Jessika, która kompletnie się wtedy załamała. I stała się wrakiem człowieka. Oszołomiona, zła i smutna. Dziwiła się temu, co się stało, i po prostu nie mogła w to uwierzyć. Natomiast złość Veroniki wydawała się zdrowa, Sofia zauważyła to, mimo że nie była zbyt spostrzegawcza.

– Jesteś wściekła! – stwierdziła ku własnemu zdumieniu.

– Tak! – potwierdziła Veronica. – Jestem wściekła. Na siebie. Bo za długo zwlekałam.

Sofia podeszła do kontenera i wyrzuciła śmieci. Nie chciała brać w tym udziału. Nie była przygotowana na takie wyznania i nie miała ochoty wysłuchiwać oskarżeń ani patrzeć na łzy, choćby te były łzami wściekłości. Tęskniła za domem, kanapą i Netflixem.

– Już dawno zrozumiałam, że bez niego moje życie byłoby całkiem dobre – ciągnęła Veronica, nie podejrzewając, że jej rozmówczyni myśli o kanapie i serialach. – A po całej tej akcji z Siv dotarło do mnie, że moje życie prawdopodobnie stałoby się nawet lepsze. – Na jej twarzy pojawił się uśmiech.

– Aha – przytaknęła Sofia, nie wiedząc, co powiedzieć.

Veronica szeroko się uśmiechnęła.

Do Sofii dotarło, że koleżanka ma zaskakująco niskie oczekiwania wobec swoich rozmówców. Veronica odwróciła się, by odejść, ale Sofia powstrzymała ją w tej samej chwili, gdy pies ruszył z miejsca.

– Poczekaj. A co z nim? – Pokazała dłonią na czworonoga. – Skąd pomysł, by przygarnąć Ramba?

Pies usłyszał swoje imię i wytężył słuch.

Jego pani znów wesoło się uśmiechnęła.

– Birger boi się psów – wyjaśniła. – I to panicznie. Na widok papillona przechodzi na drugą stronę ulicy.

– Papillon? – spytała Sofia, myśląc o papilotach.

– Taki piesek z uszami jak skrzydła motyla.

Sofia przywołała w pamięci mocno kręcone włosy babci, po czym zastąpiła obraz psem z niebieskimi skrzydłami, który lata nad kwiecistą łąką. Wybuchnęła śmiechem. Zrezygnowany Rambo znów usiadł. Grymas na jego pysku wyrażał coś w stylu: „Że też one nie mogą wreszcie zamilknąć”.

– Chciałam mieć psa – ciągnęła Veronica. – Ale on protestował. Nie zgadzał się na nic, na czym mi zależało. – Skrzywiła się.

Sofia spojrzała na Ramba i zastanawiała się, czy koleżanka przypadkiem trochę jednak nie przesadziła. Żeby wystraszyć Birgera, wystarczyłby pudel.

– Naprzykrza ci się? – spytała po chwili.

– Rambo? Nie, jest wytresowany.

– Birger – dopowiedziała Sofia, mimo że jej zdaniem koleżanka zrozumiała ją już za pierwszym razem.

– Nie, teraz już nie. Mam Ramba. On mnie broni. – Pogłaskała psa po głowie.

Sofia przyglądała się Veronice. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale nie potrafiła znaleźć właściwych słów. Skinęły sobie głową na pożegnanie i Veronica ruszyła z psem dalej. Sofia stała chwilę nieruchomo, po czym otrząsnęła się i zaczęła wyrzucać resztę butelek. Dźwięk rozbijanego szkła wywoływał w niej przyjemne, destrukcyjne uczucia.

Rozdział 7

Sobota, 26 stycznia, popołudnie

Gdy Clara weszła do kuchni, Jenny trzymała w dłoni rękaw cukierniczy i wyciskała z niego literki. Kobieta pochyliła głowę i się uśmiechnęła. Była zadowolona, całe przedpołudnie spędziła na odkurzaniu parteru i praniu. Wstawiła kilka pralek, a teraz wreszcie mogła pokrzątać się po kuchni. Niedługo wróci Magnus. W każdą sobotę grał z Henrikiem w squasha. A gdyby ona też znalazła sobie weekendowe hobby?

– Już posprzątałaś? – spytała, zerkając na lodówkę.

Pod magnesem w kształcie odkurzacza tkwił stukoronowy banknot. Gdy Clara pozbierała rzeczy w swoim pokoju, żeby matka mogła tam odkurzyć, co tydzień dostawała od niej sto koron, które mogła przeznaczyć, na co tylko chciała.

– Tak – odpowiedziała roztargniona. Usiadła przy kuchennym stole i wbiła wzrok w ręce matki. – Co robisz?

– Robię literki. Przygotowałam na deser mus czekoladowy. Zostały mi tylko literki do dekoracji. M, C i J.

Clara zauważyła, jak szybko matce udało się zrobić C. Kilka sprawnych ruchów i gotowe.

– Ale dlaczego szykujesz aż tyle?

– Żeby poćwiczyć.

– Mamo – zwróciła się Clara do Jenny – babcia twierdzi, że powinnaś więcej się ruszać i mniej czasu poświęcać na pieczenie i gotowanie. Mówi, że się zapominasz.

Jenny wzięła głębszy oddech. Odłożyła rękaw i spojrzała na córkę. Cisnęło jej się na usta tysiące złośliwych komentarzy, ale się powstrzymała. Dziecko nie powinno słyszeć, jak matka nazywa jego babcię wrzodem na tyłku.

– Tak. – Jenny przełknęła ślinę. – Babcia bardzo martwi się takimi rzeczami. Sama też boi się, że przytyje. I uważa, że grubi ludzie są straszni. Jakby otyłością można się było zarazić.

Clara się nie odezwała, tylko czekała na dalsze wyjaśnienia. Jenny czuła, że jest szczuplejsza niż choćby rok temu. Szczuplejsza i silniejsza. Dużo chodziła, dwa razy dziennie biegła na tramwaj i codziennie spędzała na zewnątrz kilka godzin z maluchami. Wprawdzie sporo gotowała, piekła ciastka i przygotowywała desery, ale większości nie jadła. Większość zjadał Magnus.

Przez chwilę milczały, po czym Clara odwróciła się i zabrała banknot spod magnesu.

– Co za to kupisz? – spytała Jenny.

– Błyszczyk.

– Wow, błyszczyk. – Jenny stanęła nieruchomo i unosząc brwi, spojrzała na córkę.

– Mhm. Chloe pokazała mi swój.

Patrzyły na siebie w ciszy. Zaraz potem Clara odwróciła się i wyszła. Jenny wydawało się, że córka się nad czymś zastanawiała. Myślała, że chodzi o błyszczyk. Ale się myliła.