POWIEŚCI WIESŁAWA RYBSKIEGO

Nel Durand

Relacja rodzinna

Na północ od Okinawy

Fatalna umowa

Kłopotliwa oferta

Zabójczy trop

Złoty podział

Wiry wiatru

Lepsze rozdanie

Michael Wood

Projekt Cypr

W cieniu wież Sung

Zależność odwrotna

Skryta misja

Poufny cel

© Copyright by Wiesław Rybski, 2025

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Dominika Ładycka, Irena Piecha

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8308-942-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

SPIS TREŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Nota o autorze

Inne książki autora

1

Sala skromnością wnętrza nie przypominała sławnych targowisk sztuki z domu aukcyjnego Sotheby’s. Trzydzieści krzeseł ustawionych w pięciu rzędach z szerokim przejściem pośrodku było miejscem dla uczestników starcia o kolejną niebywałą okazję. Przy frontalnej ścianie sali znajdowało się podium, na którym umieszczona została niewielka mównica, a obok niej znajdowała się sporych rozmiarów sztaluga służąca do prezentowania obrazów prowadzonej aukcji. Sala była częścią nowo otwartej galerii sztuki współczesnej w Monako i jak podawała lokalna prasa, było to miejsce szczególnie chętnie odwiedzane przez kolekcjonerów dzieł artystów młodego pokolenia.

Większość miejsc była już zajęta, a pierwsze trzy rzędy niemal całkowicie wypełnione. Uczestników aukcji stanowiły głównie osoby w średnim wieku, który mógł już pozwalać na finansową swobodę w podobnych przedsięwzięciach, mógł również przypominać, że wcześniejsze zgromadzenie odpowiednich walorów zdecydowanie poprawia komfort lat następnych.

Moja znajomość przybytków sztuki, a właściwiej mówiąc, to chęć przebywania w takich miejscach, nie różniła się od całkowitego braku zamiłowania do wizyt w kasynie, co dla mieszkańca Monako aż tak zwyczajne nie jest. Co prawda, od czasu do czasu, z racji posiadanej pozycji w lokalnym kręgu biznesu, bywałem zapraszany na różnego rodzaju imprezy, głównie o znamionach charytatywnych, podczas których, nie szczędząc sobie przyjemności, ale i znaczących sum na szczytne cele, moja firma, Durand Ltd. zyskiwała miłe wzmianki w miejscowej prasie.

Pojawienie się w nowej galerii sztuki zawdzięczałem sprytnie uknutej akcji mojej sekretarki, Lei Delon. Panna Delon była obdarzona przez los nieczęstą urodą twarzy, przywołującą wizerunek kobiet Dalekiego Wschodu, czego długie kruczoczarne włosy były szczególnym uwydatnieniem. Jej szczupła, ale bez wątpienia obdarzona kobiecością sylwetka również była swoistym darem opatrzności. Lea Delon nie skrywała ukontentowania ze swej aparycji, czyniła to jednak na swój odmienny sposób, prezentując głównie to, czego na pierwszy rzut oka niełatwo było dostrzec: inteligencję własnych ocen oraz perfekcyjne posługiwanie się językiem chińskim zarówno w odmianie mandaryńskiej, jak i kantońskiej, język angielski traktowała na równi z ojczystym francuskim. Jej bezwarunkowa lojalność względem firmy nigdy nie mogłaby być przeze mnie kwestionowana, chociaż dobrze wiedziałem, że głównym tego powodem było jej bałwochwalcze oczarowanie Ling Mang, moją chińską ciotką, po której przejąłem stery rodzinnej firmy. Z kolei Ling Mang, gdy ją poznała już w roli mojej sekretarki, w swym stylu ograniczonych komplementów oznajmiła: „Jest wspaniała, sama bym lepszej nie wybrała”.

Lea, po moim ostatnim powrocie z Hongkongu, gdzie mieści się oddział firmy i gdzie praktycznie jest moje równoważne miejsce pracy, z którym to, podobnie jak z centralą firmy w Tulonie, staram się dzielić równą liczbę miesięcy w roku, stwierdziła, że w moim gabinecie powinien się znaleźć jakiś motyw nawiązujący do Dalekiego Wschodu. Parę dni później uznała, że najlepszym pomysłem będzie powieszenie na ścianie odpowiedniego obrazu. Wówczas wymusiła na mnie, że jak tylko nadarzy się właściwa okazja, to poprosi o moje towarzystwo przy doborze odpowiedniego malowidła. Pojawienie się w Monako Fen Su, młodej malarki z Hongkongu, która własną obecnością postanowiła urozmaicić wystawę swoich obrazów, stało się dla panny Delon pretekstem do podjęcia akcji.

Siedziałem w drugim rzędzie, obok Lei Delon, i kątem oka obserwowałem pozostałych, sposobiących się do ewentualnego zakupu, członków aukcji. Podglądanie współuczestników dowolnej konkurencji nie jest czymś szczególnym, chociaż może odkrywać brak własnej pewności siebie i generalnie chwały raczej też nie przynosi. Czasem jednak napotykamy sytuację, gdy o wszelkich kwestiach ubocznych warto zapomnieć, aby nie pozbawić się okazji poznania kogoś niezwyczajnego.

W rogu sali stała kobieta. Przy uchu lekko skręconej głowy trzymała telefon i będąc odwróconą tyłem do reszty, starała się stworzyć namiastkę prywatności. Jej zamysł jednak niezbyt się sprawdzał, gdyż należała do tych kobiet, które kształtnym tyłem swojej sylwetki wywoływały nieuniknioną chęć konfrontacji z posiadanym en face. Ubrana w elegancki kostium w odcieniu jasnej czerwieni, na której tle długie, swobodnie rozpuszczone włosy w kolorze fioletowej czerni tworzyły możliwie najlepszy kontrapunkt przyciągający wzrok. Była zjawiskiem, którego nie można było pominąć.

– Panie prezesie, już są. – Lea lekko nachyliła się ku mnie, wskazując na wchodzącą parę.

Krocząca przy mężczyźnie kobieta, Chinka, ubrana była w zielono-granatowe qipao, które oprócz tradycyjnego kroju obcisłej sukienki, długością oraz rozmiarem dekoltu zdecydowanie przywoływało czasy współczesne. Owalna twarz wyróżniała się subtelnymi rysami, a ostro zarysowane czerwoną szminką pełne usta wcale temu nie przeszkadzały. Z posiadaną aparycją powinna głównie malować autoportrety lub prowadzić telewizyjne show, wówczas ewentualnie kierowane ku niej wszelkie propozycje kredytu bankowego byłyby bezskuteczne.

– Ona to właśnie Fen Su. – Lea przez moment patrzyła mi w oczy, zaraz dodając: – A on to pewnie aukcjoner.

Fen Su skłoniła się przed audytorium i w panującej na sali ciszy ciepłym głosem i zupełnie poprawnym francuskim oznajmiła:

– Nazywam się Fen Su, mieszkam w Hongkongu, gdzie w chaosie otaczającego nas świata próbuję zatrzymać na płótnie momenty naszego życia. Jest mi niezmiernie miło, że utrwalone chwile codzienności mogły spotkać się z tak dużym zainteresowaniem, i to tutaj, na drugim końcu świata, jakże różnym od mojej codzienności… ale czy naprawdę aż tak innym? Dziękuję za miłe przyjęcie i mam nadzieję, że oddane na aukcję trzy obrazy będą stanowiły w domach nabywców miłe przywołanie życia ulic Hongkongu. Zachęcam do licytacji, przypominając, że dwadzieścia procent z uzyskanej ceny zostanie przeznaczone na potrzeby promocji młodych artystów. Chcę również poinformować, że każdy nabywca otrzyma ode mnie jednokreskowy szkic swojej twarzy jako potwierdzenie autentyczności zakupu. Bardzo proszę i zapraszam do udziału w licytacjach.

Fen Su usiadła na krześle przy sztaludze i skinęła na mężczyznę stojącego za mównicą.

Facet skłonił się i zaczął mówić:

– Witam szanownych zgromadzonych na dzisiejszej aukcji, na której nasza galeria ma przyjemność oddać w państwa ręce trzy obrazy zjawiskowych ujęć ulic Hongkongu, stworzonych przez obecną tu Fen Su. Przywitajmy ją więc gromkimi oklaskami.

Sala odpowiedziała krótką owacją i aukcjoner odsłonił na sztaludze pierwszy obraz o rozmiarze osiemdziesiąt na sto dwadzieścia centymetrów. Na zalanej słońcem Hennessy Road zielony tramwaj wyłaniał się spośród morza kolorowych przechodniów, w dole obrazu, na pierwszym planie, widocznie zakochana w sobie para młodych ludzi, siedząc w swobodnych pozach, zajmowała kawiarniany stolik.

– To jedna z głównych ulic Hongkongu ze swoim znakiem rozpoznawczym, charakterystycznym dwupoziomowym tramwajem. Cena wywoławcza obrazu… – facet podniósł dramaturgię oferty krótkim zawieszeniem głosu, po czym dość obojętnym tonem dodał: – to trzy tysiące euro. Proszę, kto pierwszy?

Bez wątpienia przedstawiony obraz tym, dla których Hongkong był odległą egzotyką, sprawiał przyjemne wrażenie i mógł się wielu podobać. Dla mnie nie był niczym innym jak niemalże codzienną migawką podczas przejazdu przez Hennessy Road. Moje odczucia były jednak odmienne od odczuć osób zgromadzonych w sali, bo ku mojemu zdziwieniu, po dość zaciekłej licytacji, przy kwocie piętnastu tysięcy euro obraz zmienił właściciela.

– Oczywiście, że ładny, ale piętnaście tysięcy to chyba za dużo. – Lea szepnęła w moim kierunku, przyglądając się następnej pozycji, prezentowanej w programie wystawy.

– To relatywizm, Lea. On kształtuje nasze wyobrażenia, i to często te niezbyt słuszne – odrzekłem z uśmiechem, jednocześnie zerkając na drugą stronę sali, gdzie w ostatnim rzędzie usadowiła się kobieta w czerwonym kostiumie. Wiekiem kwalifikowała się do nadal młodych, urodą twarzy była z tych uwodzicielsko ładnych.

Niejednokrotnie zastanawiałem się, co w przypadku pierwszego spojrzenia jest przyczyną nagłej admiracji lub wywoływania dobrego wrażenia. I tym razem okazja ku temu była równie zasadna, tyle że równie bez podpowiedzi właściwej przyczyny. Samotna kobieta była Azjatką, na pewno nie Chinką, jej twarz w lekkim zarysie trójkąta przybliżała ją do Koreanki, a dzieląca nas odległość kilkunastu metrów nie mogła zatrzeć wyrazu skupienia oraz determinacji na jej subtelnej urody twarzy.

– Zobaczymy, co teraz… – Usłyszałem szept Lei, która, nie słysząc mojej odpowiedzi, skręciła głowę w kierunku mego zapatrzenia i nie zamierzała jej odwrócić.

– Drugim obrazem jest panorama centrum miasta widziana ze Wzgórza Wiktorii, popularnie zwanego Peak. Jak widać, to stosunkowo duży pejzaż, co oczywiście ma swoje odzwierciedlenie w cenie wywoławczej, określonej na cztery tysiące euro. – Prowadzący aukcję uznał swoją zapowiedź za dowcipną i okrasił ją szerokim uśmiechem. – Proszę, zapraszam… pięć tysięcy po raz pierwszy… – Wskazał na otyłego jegomościa w pierwszym rzędzie.

Dowcipna dygresja prowadzącego niezbyt się sprawdziła w praktyce, gdyż cena dużego pejzażu nie przekroczyła dziesięciu tysięcy euro, powodując tym samym zawiedzioną minę kupującego. Mój brak dotychczasowego zainteresowania zdawał się iść w parze z gustem zamyślonej Azjatki, gdyż żadne z nas jak na razie nie uniosło ręki z konkretną propozycją.

– O! Ale ten, panie prezesie, ten jest rzeczywiście zachwycający. – Usta Lei prawie że przywarły do mego ucha.

Obraz przedstawiał małą alejkę w dzielnicy Wan Chai, po której w strugach ulewnego deszczu szły pod parasolami dwie zgrabne młode Chinki. Ich cienie zdawały się płynąć po lśniącej kamiennej nawierzchni, czarne plamy rozwianych włosów błyszczały kroplami wody na tle pastelowych kolorów sukni. Obraz był ciekawy, wypełniał perspektywę uliczki szerokim wachlarzem barw i niewątpliwie wskazywał na talent Fen Su. Dla mnie ponadto miał wartość osobistą, gdyż dobrze znałem zakamarki Wan Chai i lubiłem często się wśród nich włóczyć, przypominając sobie spędzone tam dzieciństwo oraz zajadając się ulicznymi przysmakami kantońskiej kuchni.

Dwie dziewczyny z parasolkami na ścianie mego gabinetu w odległym Tulonie mogłyby przypominać te chwile w swój urokliwy sposób. Proponowana cena wywoławcza obrazu określona tym razem na pięć tysięcy euro mogła być co najwyżej ułamkiem wartości odczucia młodzieńczej nostalgii.

Moja percepcja obrazu nie była odosobniona, gdyż facet przy mównicy, unosząc rękę do góry, wykrzyknął:

– Bardzo proszę… dziesięć tysięcy od pani w ostatnim rzędzie!

Odwróciłem głowę, tym razem już wcale nie ukradkiem, i spojrzałem na Koreankę. Była uśmiechnięta, a jej uwaga skupiona była wyłącznie na sztaludze z umieszczonym na niej obrazem. Moje coraz bardziej nachalne spojrzenie ewidentnie nie miało na nią żadnego wpływu. Pozostawała akcja audio.

– Piętnaście tysięcy – odezwałem się spokojnym głosem, również wracając wzrokiem do obrazu.

Reakcja aukcjonera była natychmiastowa.

– Dziękuję panu z drugiego rzędu. Ale zaraz, zaraz, jest dwadzieścia tysięcy… ponownie od pani z tylnego rzędu. – Aukcjoner widocznie się ożywił.

– Dwadzieścia pięć tysięcy – odrzekłem, nie tracąc spokoju w głosie.

Ponownie odwróciłem głowę i tym razem… bingo. Mój wzrok był oczekiwany przez spojrzenie lekko przymrużonych oczu, co w mimice kobiet Dalekiego Wschodu głównie oznacza zaciekawienie, jeżeli wykluczyć ich flirciarskie umizgi. Koreanka uśmiechnęła się, dodając podniesioną ręką kolejne pięć tysięcy euro.

– Proszę państwa, mamy trzydzieści tysięcy od pani w czerwonym kostiumie. Czy będzie kontroferta trzydziestu pięciu tysięcy? – Facet nie spuszczał ze mnie wzroku.

– Trzydzieści pięć tysięcy. – Skinąłem głową na tak.

– Czterdzieści tysięcy. – Głos Koreanki był pewny, chociaż niepozbawiony zniecierpliwienia. W jej wzroku również pojawiła się iskra irytacji.

– Czego możemy oczekiwać od szanownego pana? – Facet ujął w dłoń drewniany młotek, uznając, że reszta sali stała się już tylko widownią.

– Na pewno tych samych czterdziestu tysięcy… – Zawiesiłem głos i wstając z krzesła, zwróciłem się do konkurentki, dodając: – Proponuję ponadto ciekawszą formę zakończenia licytacji, przecież jesteśmy w Monako, prawda?

– To prawda, szanowny panie, ale licytacja ma swoje prawa… – zaczął protestować aukcjoner, jednak Koreanka była szybsza. Zwracając się do mnie, również podniosła się z krzesła, pytając zaczepnym tonem:

– I na czym miałaby polegać ta ciekawsza forma?

– Prawda, pieniądze gwarantują zakup, ale czyż uśmiech losu nie stanowi o większej satysfakcji? – zadałem pytanie w tajemniczym tonie.

– To znaczy? – spytała z rosnącym zainteresowaniem.

– Zagrajmy przy tej kwocie w papier, kamień, nożyce. Kto wygra, ten wpłaca czterdzieści tysięcy euro i zostaje właścicielem obrazu.

– To zaskakujący pomysł w procedurze akcji – na jej twarzy pojawił się zadziorny uśmiech – ale jeżeli obie strony mają go przyjąć, to ustalamy cenę na pięćdziesiąt tysięcy, zgoda?

– Zgoda. – Wskazałem na podium i wyszedłem z zajmowanego miejsca.

Fen Su oraz stojący obok aukcjoner wymieniali zdziwione spojrzenia, nie wiedząc, co powiedzieć. Ostatecznie Fen Su, klaszcząc w dłonie, z szerokim uśmiechem powiedziała:

– Z naszej trójki to chyba ja mam najpewniejszy powód do zadowolenia. To naprawdę fantastyczny pomysł.

Koreanka zbliżyła się do mnie i rozejrzawszy się po oniemiałych wywołaną sytuacją twarzach zgromadzonych, uniosła zaciśniętą prawą dłoń do góry, po czym patrząc mi prosto w oczy, oznajmiła:

– Proszę, oddaję głos przy zapowiedzi gry.

– Gawi, bawi, bo![1] – wypowiedziałem formułę w głośnym tonie oraz w jej ojczystym języku.

Wyraz twarzy mojej przeciwniczki mógł konkurować z wyjątkowym urokiem prezentowanego na sztaludze obrazu. Przyglądałem się z uśmiechem tej minie, nie będąc pewnym, co może być jej przyczyną. Otwarta dłoń wygrywająca z moją zaciśniętą pięścią czy raczej zdziwienie oryginalnym zawołaniem gry.

– Gratuluję przychylności losu. – Ująłem ciągle otwartą dłoń i musnąłem ją ustami.

Zaskoczona Koreanka zamierzała odpowiedzieć, ale gromkie oklaski skutecznie ją w tym zamiarze powściągnęły. Trzykrotne stuknięcie młotka z oficjalnym werdyktem dopełniło formalnego zakończenia aukcji.

– Obraz „Deszczowy spacer w Wan Chai” autorstwa Fen Su został sprzedany za pięćdziesiąt tysięcy euro. Gratulujemy nabywcy, a wszystkim pozostałym dziękuję za uczestnictwo. – Aukcjoner wykonał lekki skłon ku zgromadzonym i podszedł do szczęśliwej nabywczyni. – Serdecznie gratuluję pani… oraz panu tak nietypowej licytacji. Na pewno przejdzie ona do naszej historii. Również gratuluję pannie Fen Su, talentu oraz całkiem pokaźnej sumy. A teraz w sprawie bardziej formalnej… – zwrócił się do Koreanki.

I tym razem nowa właścicielka obrazu wykazała się lepszym refleksem, mówiąc:

– Zanim prześlę pieniądze na konto galerii, pragnę zaznaczyć, że cała kwota pięćdziesięciu tysięcy euro ma trafić na konto panny Fen Su, natomiast kolejne dziesięć tysięcy euro przeznaczam na promocję dzieł młodych artystów. – Wyciągnęła z eleganckiej torebki smartfona, pytając: – To jaki jest numer konta?

Aukcjoner w chwilach tworzenia historii galerii musiał uczestniczyć po raz pierwszy, gdyż zdezorientowany żądaniem natychmiastowego podania odpowiedniego konta przeprosił, informując, że musi na chwilę wrócić do biura. Fen Su swoje zaskoczenie potrafiła okazać w bardziej efektowny sposób, ujmując dłoń Koreanki i nisko się jej kłaniając.

– Dziękuję, bardzo dziękuję. Już wystawa moich obrazów w tym miejscu była dla mnie ogromnym honorem, ale teraz, wiedząc, kto jest właścicielem jednego z nich, bardziej szczęśliwa bym być nie mogła.

– Zawsze uważałam, że talent oraz wytrwała praca powinny być należycie doceniane, gratuluję talentu oraz estetyki spojrzenia, Fen. A obraz… zawsze będzie mi przypominał tę niecodzienną chwilę.

Mówiąc te słowa, Koreanka głównie patrzyła na mnie, co uznałem za pretekst włączenia się do rozmowy.

– Mógłbym tylko się przyłączyć do słów Fen, pełnych uznania dla nabywczyni obrazu, ale ciekawość, nawet ta wspomagana intuicją, każe mi spytać, któż był tak miłym mi przeciwnikiem? – Wyciągnąłem z wizytownika dwa kartoniki i wręczyłem je obu kobietom.

– I to ta intuicja uznała, że Korea nie powinna być mi obca? – Studiowała moją wizytówkę.

– Daleki Wschód nie jest mi nieznany, jest ciekawy, intrygujący, ale to kobiety nadają mu prawdziwego blasku… Zwłaszcza te znad rzeki Han.

– Panie Durand – odezwała się ciepłym głosem – nie mam w zwyczaju ulegać namowom przypadkowo napotkanych mężczyzn, nawet jeżeli wewnętrzny system ostrzegania nie zapala czerwonej lampki. Muszę jednak przyznać, że zostałam zaskoczona w umiejętny sposób, więc może warto czasem złamać swoje zasady. – Przymrużyła oczy i sięgając do torebki, zamieniła smartfona na swoją wizytówkę. – Nayeon Moon. Tak, jestem Koreanką. – Uśmiechnęła się, podając mi elegancki kartonik.

Kiedy spojrzałem, co na nim jest napisane, dowiedziałem się, że Nayeon Moon ma doktorat z chirurgii plastycznej oraz rekonstrukcyjnej, a jej klinika o nazwie Moon Clinic znajduje się w ekskluzywnej dzielnicy, Gangnam-Gu, w Seulu. Numeru telefonu nie poznałem.

– A to w formie certyfikatu zakupu, proszę… – Fen Su podała Koreance Moon sztywny karton wielkości A4 oprawiony w czerwoną ramkę z tektury. Centralne miejsce zajmował jednokreskowy szkic twarzy nowej właścicielki obrazu, poniżej była jego nazwa wraz z imienną czerwoną pieczęcią autora oraz data i miejsce zakupu.

– Ładnie, Fen – Moon przyglądała się certyfikatowi – już dla samego tego szkicu zrobiłam dobry interes. Dziękuję, jesteś niemożliwie zdolna. Proszę, spakuj go razem z obrazem.

Spojrzałem na Leę i widząc, że zamierza opuścić salę, skinąłem, aby do nas podeszła. Odwzajemniła się skinieniem głowy i pewnym krokiem stanęła obok Fen Su.

– Przepraszam, nazywam się Lea Delon i również chciałam ci pogratulować, Fen Su. Obrazy robią wrażenie. – Lea uśmiechnęła się i zwróciwszy się do mnie, dodała: – Dziękuję za towarzystwo, panie prezesie, i do zobaczenia jutro.

– To dzięki tobie, Lea, znalazłem się tutaj, to był dobry pomysł. Dzięki i do zobaczenia.

Lea przed odejściem nachyliła się do Fen i w perfekcyjnym kantońskim wygłosiła kilka zdań.

– Oczywiście, że chętnie się z tobą wybiorę. Jeżeli jedzenie będzie w połowie tak dobre, jak twój sposób mówienia, to już jestem zachwycona – odparła Fen w swoim języku, ściskając dłoń Lei. – Panie Durand – Fen zwróciła się do mnie – ta dziewczyna to prawdziwy skarb, gratuluję.

– Przesadzasz z tym skarbem, zwłaszcza w obliczu mojego szefa – odpowiedziała Lea, nie mogąc ukryć lekkiego rumieńca.

– To prawda, Fen Su, Lea Delon potrafi zadziwić – odezwałem się również w chińskim narzeczu.

– Jak słyszę, to rzeczywiście Daleki Wschód nie jest taki obcy. – Nayeon Moon jakby z większym zainteresowaniem patrzyła mi w oczy. – W koreańskim jest pan równie biegły?

– Niestety, Moon Nayeon-sshi. Nie znam go praktycznie wcale, a to, co znam, nie kwalifikuje się do rozmów w towarzystwie.

Za plecami Koreanki ponownie pojawił się aukcjoner i szerokim gestem ręki, wskazującym na biuro, zaprosił ją do wnętrza; widocznie nabycie obrazu wiązało się z procedurą wykraczającą poza konieczność wskazania konta galerii.

– Panie Durand, ponownie dziękuję za niezwykłą licytację. Było mi też miło pana poznać. Teraz muszę dokonać koniecznych formalności. Być może będziemy mieć jeszcze kiedyś okazję spotkać się przy następnej aukcji. Tymczasem życzę wszystkiego, co ciekawe. – Nayeon Moon uśmiechnęła się i z przeciągłym spojrzeniem, nie czekając na moją odpowiedź, odwróciła się, aby udać się do biura i dokończyć sprawę nabycia obrazu.

Fen Su oraz Lea były całkowicie zajęte sobą, nie pozostawało mi więc nic innego, jak opuszczenie sali i wyjście z budynku.

Na zewnątrz, na przynależnym do galerii parkingu, zauważyłem czerwonego bentleya. Nie jest to marka, która w Monako zwraca szczególną uwagę, już toyota corolla w tym względzie zdecydowanie ma większą szansę. Związek przyczynowy jest jednak zależnością popularną i przy założeniu, że uczestnicy licytacji zniknęli, a Nayeon Moon nadal była w budynku, ryzyko określenia przynależności parkującego bentleya było żadne.

Oparłem się o tył auta i z założonymi rękoma postanowiłem zaczekać.

[1] Gawi, bawi, bo (kor.) – Papier, kamień, nożyce.

2

Nayeon Moon pojawiła się przed budynkiem galerii po piętnastu minutach. Szła z uniesioną głową, pewnym krokiem osoby świadomej wagi posiadanej sylwetki oraz sposobu jej prezencji. Dłużej się jej przyglądając, odniosłem wrażenie, że druga przyczyna była zdecydowanie na prowadzeniu.

– Czeka pan na mnie? – Zbliżyła się do auta i spytała tonem niewymagającym odpowiedzi.

– Doszedłem do wniosku, że jedna przegrana o klęsce jeszcze nie świadczy, ale brak właściwej reakcji w takiej chwili już wytłumaczenia nie znajduje.

– A następny krok w tej strategii to jaki? – Spojrzała na mnie z wyrazem twarzy przypominającym uśmiech i tym razem znak pytania zdawał się na właściwym miejscu.

– Zarówno pora, jak i powód są odpowiednie dla wspólnego lunchu. Zapraszam serdecznie. Będę prowadził, znam dobrze Monako. – Podszedłem do strony kierowcy.

Koreanka Moon sięgnęła do torebki i po chwili cichy odgłos blokady drzwi bentleya oznajmił, że jest skłonna przychylić się do propozycji.

– Zgadzam się z dwóch powodów. Po pierwsze jestem głodna. – Roześmiała się. – Co do drugiego, to pomimo zawsze uzasadnionych obaw dotyczących niepewności zachowania się nieznajomego mężczyzny czerwona lampka w tyle głowy nadal się nie świeci.

W trakcie jazdy obowiązywał nastrój rozmowy ogólnej z przewijającym się tematem unikalności Monako oraz zasadniczym pytaniem: Co tam u księcia Alberta? Kwestia Monako była mi dosyć dobrze znana i sądząc po częstych skinięciach głowy doktor Moon, moje wyjaśnienia były dla niej interesujące. Co do Alberta, moja wiedza była znacznie ograniczona. Od momentu, kiedy został praktycznie całkowicie łysy, z każdym rokiem coraz bardziej przypominał Jacka Nicholsona, z czego osobiście nie byłbym specjalnie zadowolony.

– Opinia o księciu niezbyt przychylna. – Roześmiała się. – To męska zawiść za jego… romantyczne podboje?

– Moon Nayeon-sshi, osiągnięcie celu poprzez podbój to nie to samo, co osiągnięcie celu dzięki uległości. W pierwszym przypadku obie strony odczuwają względem siebie respekt, natomiast uległość to nic innego, jak wykorzystanie przeciwnika do poprawienia własnego wizerunku. Mądre, inteligentne i przede wszystkim samodzielne kobiety sam tytuł księcia nie zachwyca – wyjaśniłem własny punkt widzenia.

– To pokrętna odpowiedź, monsieur Durand.

– Trochę może tak, ale na pewno prawdziwa – odrzekłem, mając przed oczyma porucznik Jane Bell z amerykańskiego Korpusu Marines, figlarnie pytającą: „Myślisz, Durand, że jak idziemy z wami do łóżka, to zawsze robimy to z obezwładniającej nas ochoty? Tak, kurwa, myślisz?”.

– Monako do ogromnych obszarów się nie zalicza, a my nadal jedziemy. Dlaczego? – spytała, patrząc na oddalający się za wzgórza lazur morza.

– Prawie jesteśmy na miejscu. To spokojna restauracja. Z dala od turystów. Nie jest to osławiony Ludwik XV – Alain Ducasse w Hôtel de Paris, w centrum Monako, ale dla tubylców nie ma lepszej. To w tym zagajniku. Proszę, zapraszam. – Zatrzymałem bentleya i wyszedłem na zewnątrz.

Nayeon Moon nie zamierzała czekać na otwarcie drzwi, wyszła równocześnie ze mną.

Restauracja swym położeniem dalekim od centrum mogła sprawiać wrażenie miejsca odludnego, niczym specjalnym się niewyróżniającego w spełnianej funkcji jadłodajni. Że tak nie jest, wiedzieli nieliczni, którzy mogli skorzystać z jej kuchni oraz atmosfery elitarnego towarzystwa autochtonów. Wejście do środka było możliwe wyłącznie z osobą wprowadzającą, uznaną przez właścicielkę, Sophie Margot, za godną takiego zaszczytu.

– Dzień dobry, Claire – odezwałem się, podchodząc do rozłożystej lady ustawionej przy wejściu do całkiem sporej sali podzielonej na kilka intymnych przestrzeni.

– No, proszę, proszę. Prezes Durand, a myślałyśmy z mamą, że już zostałyśmy zapomniane. – Młoda brunetka śmiejąc się, przelotnie spojrzała na mnie, aby znacznie dłużej zatrzymać wzrok na stojącej obok mnie Koreance. – Zapraszam państwa, nawet pański stolik jest wolny. Proszę, proszę. Zaraz zawołam mamę. – Zniknęła za czerwoną kotarą.

– Jeżeli nawet zaczynałam mieć pewne obawy co do oddania kierownicy, to teraz jestem już spokojna. – Doktor Moon z nieprzesadnym uznaniem skinęła głową, siadając przy wskazanym jej stoliku.

– Witaj, Nel. Czekasz, kiedy aż tak się zestarzeję, że już nie będę cię pamiętać. – Sophie Margot pojawiła się przy stoliku, nastawiając policzek do pocałunku.

– Dobrze wiesz, Sophie, że w Monako nie starzeją się tylko dwie kobiety: Ling Mang oraz Sophie Margot. – Wycałowałem jej oba policzki.

– Chcę, abyś miał rację. – Roześmiała się, kręcąc biodrami w obcisłej spódnicy. – Zawsze jej zazdrościłam tej nieprawdopodobnej urody, a was oboje często wspominam. Tak, kobiety z tamtego świata są zdecydowanie zbyt ładne. – Przyglądała się mojej towarzyszce. – Nel, pozdrów Ling. – Ponownie spojrzała na Koreankę, po czym wróciła za kotarę.

– Ling Mang to kto? – Doktor Moon coraz częściej zadawała pytania wprost.

– To moja ciotka, której zawdzięczam wychowanie i po której przejąłem firmę.

– Sądząc po nazwisku, przypuszczalnie jest Chinką… – Nayeon Moon przerwała, reflektując się, że brnie za daleko.

– Tak jak moja matka, która tragicznie zginęła, gdy byłem małym chłopcem. Urodziłem się w Hongkongu i nadal często tam bywam.

– W Korei pytania o sprawy osobiste nie stanowią obszaru zakazanego. Przepraszam, jeśli zachowałam się niepoprawnie. – Skinęła lekko głowę.

– Moon Nayeon-sshi, nie zrobiłaś niczego niewłaściwego, ale w odwecie proponuję mniej formalną formę. Mam na imię Nel. A co do pytań bardziej osobistych, to proszę: Ile masz lat? Gdzie chodziłaś do szkoły? Mąż jest?

– Niewspółmierny odwet zakrawa na chęć dominacji, Nel. Nie neguję twojej ciekawości, ale wszelka dominacja jest wykluczona. – Jej powieki się rozszerzyły, jakby chciała dać mi szansę na głębsze spojrzenie w swoje oczy, po czym z szelmowskim uśmiechem dodała: – Moja szkoła to Harvard… męża nadal brak. A co do wieku, to na ile go cenisz?

– Rzeka Charles w Bostonie szeroka nie jest, jednak skutecznie nas rozdzieliła. Przynajmniej porzekadło, że lepiej później niż wcale, w tym przypadku się spełnia.

– Byłeś na MIT?

– Nawet i teraz lubię się tam pojawić, co oznacza, że oboje trzydzieści pięć świeczek już zdmuchnęliśmy.

– O nie! Mnie tak duży tort czeka za dwa lata. – Roześmiała się.

Przy stoliku pojawił się kelner z butelką szampana, do której czerwoną wstążką przywiązana była wizytówka restauracji z odręczną adnotacją: „Wszystkiego najlepszego! Tobie Nel oraz twojej przyjaciółce. Od Sophie”.

– Drobne uprzejmości to zasadniczo ważna rzecz. – Nayeon skwitowała odejście kelnera i uniosła kieliszek.

– Tylko wówczas, gdy ich zamysłem jest sprawienie przyjemności drugiej stronie. W przeciwnym przypadku to zwykłe wyrachowanie.

– Trochę w tym sarkazmu, chociaż i racji nie brakuje. Ale właścicielka i restauracja super. Wybrałam trufle… – Roześmiała się.

– To oznacza, że oprócz spraw nam wspólnie bliskich skrajności nie są nam obce. Dla mnie trufle to zwykłe ziemniaki wytaplane w amoniaku. Raz spróbowałem i wystarczy. Za to wagyu stek, bardzo proszę.

– Silenie się na oryginalność, podobnie jak bezkrytyczne naśladownictwo, to inaczej snobstwo. Nie przypuszczam, aby w twoim przypadku tak właśnie było, ale tym razem racji nie masz. Trufle to smak, który trzeba zrozumieć.

– Nawet jeżeli, to przecież nie wszyscy musimy być tak samo mądrzy. – Zamknąłem temat trufli i stuknąwszy w jej kieliszek, powiedziałem: – Za nasze miłe poznanie, Nayeon-sshi.

– Miłe też, ale że niezwykłe, to na pewno, monsieur Durand.

Proces zrozumienia smaku trufli musiał być w stadium ciągłego rozwoju, gdyż Nayeon wybrany plasterek sumiennie kroiła na cztery kawałki, z których każdy podlegał próbie przedłużonego powonienia, aby następnie znaleźć swe przeznaczenie w kształtnie rozwartych ustach. Nie zamierzałem tego komentować z prostej przyczyny, jeżeli coś ci jest obce, ale mimo wszystko sprawia przyjemność, to po co to zmieniać. Moje zdanie o truflach było utrwalone, ale ich konsumpcja przez Nayeon Moon wołała o rewizję własnych przekonań.

– Seul to daleko od Monako. Dlaczego się tutaj pokazałaś? – spytałem, gdy umilkły jej zachwyty nad niemalże już pustym talerzem.

– Zawsze chciałam zobaczyć z bliska Monte Carlo, a będąc uczestnikiem konferencji na temat chirurgii rekonstrukcyjnej zorganizowanej w Paryżu, skorzystałam z okazji i pojawiłam się tutaj.

– Rekonstrukcyjnej brzmi poważniej od plastycznej?

– Obie są potrzebne, szyderco. Rekonstrukcja przywraca funkcje pierwotne, plastyka powoduje, że wielu odnajduje nowy poziom życia.

– Ale plastyczne ulepszenia to w większości przypadków sprawa komercji.

– Czasami tak. Ale wszyscy chcemy wyglądać lepiej.

– Taka Ha Jiwon chyba nie chce…

– Ha Jiwon tak jak i na przykład Kim Tae Hee nie muszą, chociaż obie są znacznie starsze od nas. To one wyznaczają trendy urody. Podobają ci się koreańskie aktorki?

– Nie tylko, lubię też K-pop.

– Nie za dorosły na takie gusty?

– Podziwiam choreografię oraz piosenki girlsbandów.

– Znasz ich wiele?

– Powiedzmy, że parę.

– Wymień pięć…

– Twice, Oh My Girl, Itzy, (G)i-Dle, New Jeans, Ive, Blackpinks…

– No dobrze. A z chłopaków…

– BTS, Seventeen, Highlight…

– Wystarczy… – roześmiała się – nie znam połowy z nich.

– Lubię też Park Kiyong, wie, co to wysoki ton.

– Oczywiście, że znam i też ją podziwiam. A skąd to zamiłowanie do Korei?

– W Bostonie na studiach znałem pewną Jiwon, chociaż po ojcu była w połowie Japonką. To ona odkryła przede mną urok Dalekiego Wschodu i pozwoliła mi z sobą być.

– No proszę, i co teraz się z nią dzieje?

– Pracuje w instytucie nanotechnologii tokijskiego uniwersytetu.

– A nie w Korei?

– W Tokio mieszka jej rodzina.

– Hmm, czyli, jak by to powiedzieć, szlak został przetarty… – Nayeon, nie kończąc myśli, zakryła dłonią roześmiane usta.

– I nawet został oznaczony uwagą: „Nie rezygnuj, idź dalej, to właściwa droga”.

– I tak jest napisane po obu jego końcach? – Nadal się uśmiechała.

– Dla tych wkraczających po raz pierwszy dopisano: „To dobry wybór i nie zważaj na wyboje”.

– Lubisz takie zabawy słów. Trochę świadczą o inteligencji, ale na pewno są podrywem.

– Lubię to słowo, jak rzadko które ma spory potencjał satysfakcji.

– Tak, zwłaszcza gdy mówię to ja, Nel Durand. – Nayeon ze szczególną rozwagą rozkroiła ostatni plaster grzyba.

– Satysfakcja ważna jest dla każdego. Czy pracując w szpitalu, nie czujesz zadowolenia?

– Chcesz wiedzieć? – Uniosła wzrok znad talerza. – No więc nie zawsze.

– Bo?

– Bo jest to szpital naszej rodziny i czasem czuję krótki oddech ojca na mej szyi.

– I co wtedy?

– Wówczas szukam, gdzie najdalej w świecie organizują sympozjum z naszej branży. – Nayeon Moon spojrzała z powagą w oczach, ale zaraz się roześmiała.

Doktor Moon zachowywała się z coraz większą swobodą; zastanawiałem się, czy przyczyny tego nie dopisać do ubocznego oddziaływania trufli w marynacie i dwóch kieliszków szampana, czy może podjętej przez nią decyzji wkroczenia na, jak to nazwała, przetarty szlak. Uznałem, że druga opcja była zdecydowanie bardziej interesująca i, co ważniejsze, z ciekawszą perspektywą na przyszłość. Postanowiłem upewnić ją w słuszności wyboru, gdy znienacka los swoją nieprzewidywalnością zdarzeń wybrał w mej świadomości alert odrębnej uwagi.

Agnes Wolf, attaché kulturalny ambasady Republiki Federalnej Niemiec w Hongkongu, zbliżała się do naszego stolika. Szła pewnym krokiem kobiety niepozbawionej powabu, na jej twarzy widniał uśmiech, który wcale nie był mi obcy i którego powodem nie było jedynie niespodziane spotkanie ze znanym sobie mężczyzną.

Agnes Wolf zawsze elegancko ubrana i tym razem przyciągała wzrok, tak swą młodzieńczą figurą, dla której spódnice mini były nadal na jak najwłaściwszym miejscu, jak atrakcyjną urodą twarzy spowitej w gęstej czuprynie krótko ściętych blond włosów. Jej wygląd robił szczególnie wrażenie na Dalekim Wschodzie, gdzie etniczna odmienność była szczególnie zauważalna przez otaczających ją mężczyzn. Minione parę lat temu pięćdziesiąte urodziny dodawały jej tylko posmaku rarytasu godnego prawdziwego konesera. Agnes w swej naturze kobiety światowej na brak tychże koneserów raczej nie narzekała, co miałem okazję osobiście zobaczyć chociażby w odległym ryokanie w okinawskim lesie, a także w wytwornym gabinecie chińskiego generała w Tajpej. Naszych wzajemnych kontaktów nie łączyły przeżycia intymne, choć dla osoby postronnej sposób zachowania się Agnes mógł budzić pewne wątpliwości.

To, co niewątpliwie nas łączyło, było znacznie bardziej finezyjne i dotyczyło wzajemnie uzupełniających się życzliwości, których rezultaty nie zawsze były już takie przyjazne, zwłaszcza dla strony trzeciej. Nasz ostatni kontakt przekroczył już znamiona okazjonalnej współpracy i zaowocował we wspólnym działaniu na dalekiej farmie wiatrowej w malezyjskiej cieśninie Malakka. Od tamtego czasu to firma Durand zaskarbiła sobie kredyt wdzięczności, chociaż nadmiaru wylewności ze strony niemieckiej raczej nie oczekiwała.

Zastanawiałem się, co może być przyczyną nagłej obecności Agnes, jednocześnie zerkając na Nayeon, czy jej kobieca intuicja nie zasygnalizowała sytuacji „nadchodzi ta druga”. Co zresztą i tak nie miało żadnego znaczenia, gdyż Agnes Wolf zatrzymała się przy naszym stoliku, mówiąc:

– To zaczyna być zastanawiające, Nel, że nasze spotkania właściwie ograniczają się do nękania twojej osoby. Chociaż tym razem to Sophie, rozmawiając z córką na twój temat, spowodowała, że nie mogłam sobie odmówić powrotu na salę. – Agnes bez najmniejszej żenady i swoim zwyczajem pocałowała moje policzki.

– Nasza znajomość osiągnęła już taki pułap, że nie wymaga jakiegokolwiek zastanawiania się, a co do nękania, to jestem przekonany, że wielu chciałoby być na moim miejscu. Miło cię widzieć, Agnes. – Starałem się nie uchybiać kurtuazji, chociaż w dyplomacji Agnes Wolf nie była to cecha przesadnie ceniona.

– Proszę wybaczyć mi okazywaną wylewność w stosunku do Nela. – Agnes zwróciła się do Nayeon. – Ale zarówno okres trwania naszej znajomości, jak i mój wiek pozwalają mi na taką kordialność. Agnes Wolf. – Wyciągnęła dłoń w powitalnym geście.

– Nayeon Moon. – Ta odwzajemniła się przedłużonym uściskiem, w trakcie którego oznajmiła: – Uważam, że wspomniana kordialność to uczucie nader szlachetne i należy je możliwie często okazywać. Oczywiście, powód takiego zachowania nie jest bez znaczenia…

– Nayeon-sshi… – Ująłem jej dłoń w nadziei przerwania wygłaszania dalszych skojarzeń. – Agnes jest attaché kulturalnym ambasady Republiki Federalnej Niemiec w Hongkongu. Od czasu do czasu nasze drogi się krzyżują, ale zawsze jest to skrzyżowanie bezkolizyjne. Proszę, usiądź. – Wskazałem Agnes miejsce obok mnie. – Nayeon Moon jest chirurgiem medycyny plastycznej, jest również osobą, której bliskie są galerie malarstwa.

– No cóż, nie jest to sytuacja szczególnie mi przychylna i nawet świadomość sprawiedliwości upływającego czasu jest miernym pocieszeniem. – Na twarzy Agnes pojawił się uśmiech, a jej chłodne spojrzenie, mające niewiele wspólnego z wypowiedzianym zdaniem, nie opuszczało sylwetki Nayeon.

– To prawda, że nagminność usług chirurgii plastycznej głównie wymusiła kobieca próżność, ale zapewniam, że pani przypadek nie kwalifikuje się do jakiejkolwiek interwencji. – Nayeon odwzajemniła się właściwą ripostą, a towarzyszące ciepłe spojrzenie oczu przesądziło o jej przewadze.

– Może powinnam cię zacząć rozumieć, Nel. – W oczach Agnes również pojawił się błysk przychylności, a na jej twarzy zagościł zdecydowanie szerszy uśmiech. – Myślałam nawet o zafarbowaniu włosów na kruczoczarne, ale ciągle mi brak odwagi.

– Proszę tego nie czynić. Ja zrobiłam z siebie blondynkę… i wyglądałam fatalnie. – Nayeon, mrużąc oczy i przesłaniając usta dłonią, dała znać, że strategia zdań „nie wprost” nie jest jej obca.

– To prawda, obca skóra czasami nęci, ale równie często pozbawia własnej osobowości. Co innego zwyczaje, te mogą być już wspólne. Trufle i szampan konkurencji nie mają. – Wzrok Agnes prześliznął się po talerzach na stole.

– Właśnie tłumaczyłam Nelowi, że są smaki, które trzeba rozumieć.

Znając kulinarne zamiłowania Agnes do najdroższych grzybów oraz win, dokumentowane rachunkami za kolację często bliskimi tysiąca euro, postanowiłem zmienić temat rozwijającej się wymiany zdań, ale doktor Moon była szybsza i podniósłszy się z krzesła, oznajmiła:

– Przepraszam, ale zapewne attaché Wolf w swoim zawodzie preferuje rozmowy bez świadków. Ponadto muszę iść umyć dłonie. – Nayeon lekko skłoniła głowę i udała się do damskiego przybytku próżności.

– Bezpośrednia ta doktor… i nawet ładna. Koreanka, co nie? – Agnes sięgnęła po mój kieliszek z szampanem i upiła sporą jego część. – Czy ty w ogóle znasz jakąś blondynkę?

– Kilka na pewno, ale towarzystwo pewnej wilczycy Agnes oraz jednej porucznik Jane, z amerykańskiej marines, jest mi szczególnie bliskie.

– Za tę wilczycę powinnam ci przyłożyć, ale nie jestem pewna, czy tylko na tym by się to skończyło. – Roześmiała się i wypiwszy resztę szampana z mojego kieliszka, zbliżyła policzek do mych ust.

Zachowanie Agnes Wolf, jeżeli nawet powierzchownie świadczyło o jej seksownych zamiarach w stosunku do mojej osoby, to na pewno nie było pozbawione skrytego celu, którego efekty często mogłem poznać dopiero w znacznie późniejszym czasie. I tym razem, gdy przez moment jej poważny wzrok penetrował moje oczy, nie miałem wątpliwości, że strategia nie uległa zmianie.

– Nel, powiem krótko. Singapur zamierza zrealizować zakup modułowych reaktorów nuklearnych, popularnie zwanych SMR-ami. Firma Durand nie byłaby zainteresowana tematem?

– Reaktory modułowe to dla nas nic nowego. Od lat uczestniczymy jako kooperant w ich produkcji oraz w dostawie do napędu francuskich łodzi podwodnych, znajomość czego zapewne była genezą twego pytania.

– To oczywiste, że pewne produkcje budzą większą ciekawość. – Figlarnie wydęła usta.

– A co budzi chęć ujawniania takich informacji? – spytałem z uniesioną brwią.

– Jak zawsze to samo. Wspólne interesy i szansa wygranej – odpowiedziała już bez cienia zalotów.

– Wygranej z kim?

– Z Anglikami. Nadal się im zdaje, że Singapur to wyłącznie ich miejsce.

– Od roku 1965, kiedy to Singapur odzyskał niepodległość, trochę czasu minęło.

– A od czasów Karola Wielkiego nawet trochę więcej, i co z tego?

– Chęć dominacji była zawsze wiodąca i nic nie wskazuje, aby miało być inaczej. To masz na myśli?

– Może właśnie dlatego nadal nie mam męża… – Roześmiała się.

– A gdybyś mnie tutaj nie spotkała, to co zamierzałaś? – spytałem w celu określenia ważności tematu.

– To, co nadal zamierzam, czyli odwiedzić cię jutro w twoim biurze w Tulonie. Mam nadzieję, że będzie to możliwe około południa. – Agnes utkwiła wzrok w powracającej do stolika Nayeon.

– Już jestem. – Nayeon oświadczyła w wesołym tonie, siadając na krześle.

– Właśnie zamierzałam już przestać przeszkadzać. – Agnes, podnosząc się od stolika, kolejny raz dłużej przyglądała się Nayeon, aby ostatecznie stwierdzić: – Doktor Moon, zawsze jest miło poznawać osoby niezwykłe, zwłaszcza gdy ich rady godne są zastanowienia. Życzę zawodowych osiągnięć, a z tobą, Nel, do jutra w Tulonie. Do zobaczenia.

Attaché Wolf w swobodnym stylu lekkiego kołysania biodrami odeszła od stolika.

– Raczej pewna siebie i wie, czego chce… zwłaszcza od ciebie. – Nayeon potwierdziła swoje przekonanie uniesieniem brwi.

– Nayeon-sshi, moja znajomość z Agnes Wolf nigdy nie wykroczyła poza spotkania przy wspólnym stole, a flirciarskie gesty są jedynie formą zabawy, świadomą dla obu stron.

– Nel, aż tak głęboko nie wnikam w twoją prywatność, ale chyba jestem zbyt bezpośrednia. Ponadto… – zawiesiła głos – powinnam jeszcze dzisiaj załatwić pewne sprawy, które obiecałam mojemu znajomemu, profesorowi z Paryża. Tak więc nadszedł czas na podziękowanie za wspaniałe trufle, szampan… i towarzystwo też. Powinnam być niedługo w Nicei, tam się zatrzymałam w hotelu.

– A jutrzejszy dzień równie zajęty?

– Rano lecę do Singapuru. Nasz szpital ma tam swój oddział i od czasu do czasu powinnam w nim być.

– To ciekawe miasto.

– Powinieneś się więc w nim pokazać. – Jej brwi ponownie powędrowały w górę.

Jeżeli dwie różne i wzajemnie niczym niezwiązane kobiety w tym samym czasie zalecają odwiedziny tego samego miejsca, to czy jest to zwyczajny zbieg okoliczności niewarty dalszego rozpamiętywania, czy raczej sugestia, której nie należy lekceważyć? Zastanawiałem się przez moment nad powstałym dylematem i jedyne, co mi przyszło do głowy, to wcale nie takie znów uboczne pytanie:

– I długo tam będziesz?

– To zależy od zakresu różnych spraw, tych formalnych, związanych z utrzymaniem szpitala, i co ważniejsze, od liczby zabiegów, które są mi planowane do przeprowadzenia. Wstępnie przewiduję, że Seul zobaczę nie wcześniej aniżeli za kolejne cztery tygodnie.

– Dobrze to rozumiem, bo i mój czas dzielony jest pomiędzy Francję i Hongkong i wcale z tego powodu nie odczuwam jakiegokolwiek dyskomfortu, przeciwnie, lubię oba miejsca.

– Tak więc tylko lepiej rozumiesz i moje obowiązki. Proszę, wracajmy, Nel.

W drodze powrotnej Nayeon Moon nie omieszkała mnie wypytać, co jest bezpośrednią przyczyną moich odwiedzin w Hongkongu. Odpowiedź, że powodem jest oddział firmy mieszczący się na przyległej wyspie Stonecutters, nie uznała za szczególnie niezwykłą. Jej ciekawość była bardziej kobieca i po zaspokojeniu się wiedzą, gdzie mieszkam i co mnie zajmuje poza obowiązkami pracy, spytała:

– A twoja sekretarka w Hongkongu jest równie atrakcyjna, jak Francuzka Delon?

– Nazywa się Lo Shan i gdyby nie miała tych zalet, jakie ma, mogłaby nosić koronę miss Hongkongu.

– Aż tak. To może ona jest ukrytym powodem częstych odwiedzin prawie drugiej strony globu. A z tych zalet jest jakaś szczególnie niezwykła?

– Nayeon-sshi, z relacji szef–sekretarka najgorszym wariantem jest wspólne łóżko, zawsze prowadzi do degradacji należytego stosunku pracy, a często i do nieuzasadnionych oczekiwań. Lo Shan wie to równie dobrze jak ja, jeżeli nie lepiej. A co do zalet niezwykłych, to potrafi opiekować się naszą ulubioną araukarią w moim gabinecie.

Nayeon ku mojemu zdziwieniu nie zareagowała żadną odpowiedzią, ale gdy już podjechaliśmy pod hotel w Nicei i znaleźliśmy się w jego holu, nachyliwszy się do mego ucha, szepnęła:

– Może i przepłaciłam na tej aukcji obrazów, ale żałować tego na pewno nie będę. – Jej dłonie objęły mą twarz i ciepłe usta przywarły do moich.

– Miłe wspomnienia to podziękowania dla losu, może i on będzie mógł nam ponownie się zrewanżować. – Mocno ją objąłem i przyciągnąłem do siebie.

– Oby tak było, Nel… – Jej dłoń przywarła do mych ust, odsunęła się ode mnie, po czym szybkim krokiem odeszła w kierunku recepcji.

3

Następnego dnia, gdy tylko przyszedłem do firmy, Lea Delon poinformowała mnie, że dzwoniła Agnes Wolf, uprzedzając swoją wizytę, ponoć umówioną, jak dodała nie bez skrywanego zdziwienia.

– To ta attaché z ambasady niemieckiej w Hongkongu. Ta sama, która potrafi okazać poufałość swojego działania oraz stara się nie pamiętać, że warunkiem noszenia krótkich spódnic oprócz zgrabnej sylwetki jest niezbyt odległa data urodzenia – zakończyła zjadliwym uśmiechem przekazywaną mi wiadomość.

Lea Delon wnikliwie obserwowała odwiedzające mnie kobiety, starając się o nich nie wyrażać swojej opinii. Wyjątkiem była Colette Bergeron, zatrudniona w firmie doktor inżynierii chemicznej, której osiągnięcia zawodowe predysponowały do częstych odwiedzin mego gabinetu, co Lea ostro komentowała jako nadużywanie pretekstów do zaskarbienia sobie uwagi szefa, aczkolwiek jej postawa względem Colette niepozbawiona była koleżeńskiej sympatii. Przypadek Agnes Wolf, która prezentowaną wyniosłością starała się okazywać swoją wyższość, również zaliczał się do wyjątków, tyle że tutaj o sympatii raczej nie można było mówić.

Agnes Wolf pojawiła się w moim gabinecie tuż przed południem i nie była sama. Towarzyszył jej mężczyzna, był w średnim wieku, nieco młodszy od Agnes, twarz miał przystojną, bez obowiązującego lansu kilkudniowego zarostu, a jego sylwetka w designerskim ubraniu, które umiał nosić, wskazywała, że lubił zajęcia ruchowe. Gość prezentował się dobrze, co nie mogło nie mieć znaczenia, aby znaleźć się w towarzystwie attaché Wolf.

– Dzień dobry, Nel. – Agnes z uśmiechem i we francuskim stylu wymieniła policzkowe całusy, po czym ujmując pod ramię swego towarzysza, powiedziała: – To Dieter Scholz, attaché przy naszej ambasadzie w Singapurze.

– Miło poznać, Nel Durand. – Podałem dłoń Niemcowi.

– Również z mojej strony, zwłaszcza po takich rekomendacjach, jakie usłyszałem od Agnes. – Scholz mocno uścisnął moją dłoń. Brak zdziwienia przyklejoną do jego boku Agnes mógł wskazywać, że wspomniane rekomendacje nie zostały mu przekazane podczas spotkania w ambasadzie.

– Tak, Nel, wspomniałam w ciepłych słowach o naszej dotychczasowej współpracy, zawsze lepiej wiedzieć, z kim ma się do czynienia.

Spostrzeżenie Agnes nie było pozbawione racji, chociaż pełną swoją przydatność wykazywało przy stosowaniu obustronnym. Wzmianka, że Dieter Scholz jest attaché przy ambasadzie niemieckiej, tak samo w pełni określała jego kompetencje jak twierdzenie, iż Agnes Wolf wyłącznie zajmowała się sprawami szerzenia kultury niemieckiej w Hongkongu.

– Pojęcie attaché w dzisiejszym usystematyzowanym świecie wiąże się z różnymi dziedzinami… – wtrąciłem dla uzyskania informacji rozszerzonej, ale Agnes okazała się szybsza w kojarzeniu moich zamierzeń, mówiąc:

– Dieter jest attaché technicznym. On po prostu lubi technikę. – Roześmiała się.

– To prawda, interesuje mnie ta dziedzina – przyznał Scholz, również się uśmiechając.

Do gabinetu weszła Lea Delon, niosąc tacę z kawą. Postawiła przed każdym filiżankę i kładąc na środku stołu talerz z miejscowymi ciasteczkami, potocznie nazywanymi marsylskimi czółenkami, powiedziała:

– Proszę, kawa dla państwa. – Po czym z figlarnym spojrzeniem, zwracając się już tylko do Scholza, dodała: – A to nasz miejscowy przysmak.

Dieter Scholz podziękował skinieniem głowy oraz uśmiechem, ale jego wzrok odprowadzający opuszczającą gabinet Leę dodatkowych punktów u Agnes raczej mu nie przysporzył.

Ona sama skwitowała sytuację lekko uniesionymi brwiami, co mogło oznaczać, że komentarz do sprawy odkłada do czasu okazywanych jej przez Scholza tkliwości. Uśmiechnęła się do mnie i zagaiła cel wizyty.

– Nel, wczoraj, podczas przypadkowego spotkania w restauracji, nadmieniłam temat reaktorów nuklearnych typu SMR, a ściślej zainteresowanie rządu Republiki Singapuru ich zakupem. Temat jest ciekawy i przeznaczony do realizacji. Ponadto stanowi okazję do zapewnienia sobie znaczącej pozycji w gospodarce Singapuru. Już samo to każe traktować temat poważnie, a jeżeli ma się jeszcze odpowiednie zaplecze techniczne, to wręcz nie należy z niego rezygnować. Sprawa ta zaciekawiła naszą ambasadę w Singapurze, a obecny Dieter Scholz ma największą wiedzę w tym temacie, dlatego niech to może on przedstawi, w czym rzecz. – Agnes sięgnęła po ciasteczko i skinęła na swego towarzysza.

– Prezesie Durand, jak wszystkim wiadomo, Singapur może poszczycić się przewodnictwem w wielu dziedzinach, zarówno w tych związanych z życiem codziennym swoich obywateli, jak i w tych, których ranga rozpoznawana jest na całym świecie. Zamierzenie osiągnięcia celu zero emisyjności w produkcji energii elektrycznej jest tam nader poważnie traktowane i graniczna data roku 2050 w tym względzie zdaje się całkiem realna. Na chwilę obecną zasadniczym surowcem jest gaz, i chociaż jest on znacznie mniej emisyjny niż paliwa węglowe, to koniec jego stosowania jest coraz bliższy ze względu na rozszerzanie produkcji energii odnawialnej pozyskiwanej z wiatru oraz słońca. W tym aspekcie pojawia się również atom. A z nim Anglicy i ich propozycja dostawy reaktorów SMR. Prowadzone rozmowy w tej sprawie na ten moment mają status skrytych bilateralnych ustaleń zakulisowych, ale temat tej wagi długo w takim stadium pozostać nie może.

– Dlaczego właśnie Anglicy? – spytałem, zastanawiając się nad sposobem rozumienia w korpusie dyplomatycznym pojęcia „skrytych”.

– To kluczowe pytanie, którego genezą odpowiedzi jest utrzymywanie supremacji na podległym kiedyś sobie terenie. Oddając Singapur, Anglicy, podobnie jak w przypadku zakończenia dzierżawy Hongkongu, jednocześnie nie wyzbyli się ambicji utrzymania swojej znaczącej pozycji w ekonomii obu obszarów. Biznesowe oraz rodzinne koligacje mieszkańców Singapuru z rodowitymi Anglikami nadal wiążą mocnym węzłem zależności oraz kapitału obie strony. I co ważne, żadna z nich nie zamierza tego stanu zmieniać.

– To tym bardziej nie są zainteresowani wpuszczeniem do konkurencji kogoś im obcego – wtrąciłem.

– Zapewne nie. Ale w każdej społeczności propozycje strategiczne mają zarówno swoich zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. – Scholz mówił dalej. – W Ministerstwie Zrównoważonego Rozwoju i Środowiska rządu Republiki Singapuru szefem Departamentu Energii oraz Klimatu jest niejaki Lucas Sim, rodzinnie powinowaty z kręgiem brytyjskiej arystokracji, bliskiej ostatniemu gubernatorowi oddelegowanemu do Singapuru. Tak więc jego preferencje do wszystkiego, co brytyjskie, są oczywiste. To on jest głównym zwolennikiem zakupu reaktorów SMR właśnie ze Zjednoczonego Królestwa.

– I komu się to nie podoba? – spytałem.

– Na tym etapie, gdy nie ma jeszcze podjętej ostatecznej decyzji co do dostawcy reaktorów, jeszcze nie wyłonił się zdecydowany przeciwnik, chociaż tych, którzy nie przepadają za Lucasem Simem, w ministerstwie nie brakuje. – Agnes Wolf odpowiedziała oględnie, sięgając po kolejne ciasteczko.

– Lucas Sim na to zasługuje i szukają pretekstu do wysadzenia go ze stanowiska czy jest to raczej zwykłe podkładanie świni? – Postanowiłem ograniczyć oględność jej odpowiedzi.

– Z tego, co udało się nam ustalić, to nie cieszy się szacunkiem podwładnych. Jest wyniosły, apodyktyczny i swoje miejsce w karierze urzędniczej zawdzięcza wyłącznie rodzinnym układom. Nie stroni również od hazardu oraz mniej oficjalnych źródeł pozyskiwania kapitału. – Scholz wybawił swoją towarzyszkę z kłopotliwej odpowiedzi.

– Zakup reaktorów SMR to poważna decyzja, w energetyce prowadzi nieomal do rewolucji istniejącego stanu produkcji energii elektrycznej. Ponadto realizacja tego typu projektów na obecnym etapie ich popularności wymaga kilku lat. Takie decyzje podejmuje się po dokładnym rozpoznaniu istniejących możliwości zakupu. Utartym zwyczajem jest ogłoszenie oficjalnego przetargu. – Spojrzałem na Agnes, czy nie ma już gotowej odpowiedzi, ale tym razem szybszym był Scholz.

– Dylemat polega na tym, że otrzymanie oficjalnych ofert związane jest z procesem uzasadnionego wyboru. Ewentualna oferta Rosjan nie wchodzi w rachubę, tak ze względów politycznych, jak zbyt wielu niepewności technicznych. Amerykanie oczywiście mają największe doświadczenie w tym temacie, ale ich wybór to jawne drażnienie Chińczyków. Z kolei chińskie reaktory nie są złe, ale Singapur nie zamierza dopuszczać do chińskiej supremacji w tak ważnej dziedzinie. Oczywiście, mamy świadomość stosunkowo odległego terminu zakończenia takiej inwestycji, ale jak przecież wszyscy dobrze wiemy, to postawienie pierwszego kroku na właściwie wytyczonej drodze jest decydujące w osiągnięciu postawionego sobie celu.

W dyplomacji, jak w każdej innej dziedzinie, decyzje zasadnicze czy nawet ich sugestie podejmowane są z poziomu zależności podstawowych, reszta to tylko bardziej lub mniej efektowne opakowanie. Że tak jest, przekonałem się w chwili poznania attaché Agnes Wolf, która już wówczas poufale szepnęła mi do ucha „wiem, że jestem za stara dla ciebie, ale wcale nie muszę mieć racji”. Dieter Scholz również nie stronił od pojęcia zależności podstawowych i musiałem przyznać, że robił to w stanowczy i przekonywujący sposób.

Dobrych zasad nie należy unikać, więc również wprost spytałem:

– A że Francja nie jest uwikłana w takie zależności i ma dobrze rozwinięty przemysł budowy reaktorów nuklearnych, to wydaje się właściwym partnerem w tym temacie. Taka jest konkluzja?

– I taka jest też racja, Nel. – Agnes nie skrywała aprobaty i szelmowskiego uśmiechu.

– Republika Federalnych Niemiec przewiduje możliwość wspólnych działań w tym temacie? – Starałem się być bardziej dociekliwym, odrzucając nasuwające się pytanie: a co wy z tego będziecie mieć?

– Francja dostarczy reaktory, a my generatory prądu i całą resztę niezbędnej infrastruktury. – Uśmiech na twarzy Agnes jakby stał się bardziej wyraźny.

– Zasadniczo Agnes powiedziała już wszystko. – Roześmiał się Scholz. – Chociaż pozostaje pewien detal, który wymaga szczegółowszego naświetlenia.

– Proszę, panie Scholz, słucham – odpowiedziałem, widząc jego pytający wzrok.

– Skoro oficjalnie Singapur nie przywołuje dostawców reaktorów, to nagłe pojawienie się oferty, nawet tego najbardziej stosownego producenta, rodzi pytanie: Skąd o tym wiedział? A to z kolei wzbudza podejrzenia powstałego przecieku, pozaoficjalnych knowań i w rezultacie może prowadzić do odrzucenia oferty. Co innego, gdy taka oferta zostanie przygotowana na prośbę samego zainteresowanego lub, dokładnie mówiąc, będzie następstwem sugestii wysokiego urzędnika Ministerstwa Zrównoważonego Rozwoju i Środowiska. – Scholz również poczęstował się ciasteczkiem, jak gdyby chciał mi dać więcej czasu na reakcję.

W technice dyplomacji takie wybiegi zapewne nie są zbyt wyszukane, ale muszą się dobrze sprawdzać, gdyż Scholz, widząc moje zaciekawienie, niespiesznie sięgnął po filiżankę z kawą. Zerknąłem na Agnes – jej mina świadczyła, że są chwile, kiedy nie można się mylić.

– Stara przypowieść o cwanym lisie i gadatliwej wronie zawsze aktualna, chyba się nie mylę, co nie? – spytałem, wiedząc, że cel został trafiony.

– Spośród kilku zalet, którymi możesz imponować, Nel, mnie specjalnie ujmuje twoja przebiegłość. Racja, i tym razem twoja rola lisa byłaby niedościgniona. – Agnes obdarzyła mnie swym najczarowniejszym uśmiechem, nie omieszkając zwrócić wzrok na Scholza.

– Sprawdzone działania godne są naśladownictwa. – Roześmiał się jej towarzysz. – Dlatego i w tym przypadku można spodziewać się zadowalających rezultatów. Nasza ambasada organizuje promocyjne spotkanie dotyczące niemieckich dostawców turbin oraz generatorów prądu. Temat ten interesuje wiele miejscowych firm branży energetycznej. Skierowaliśmy ponadto stosowne zaproszenie do Ministerstwa Zrównoważonego Rozwoju i Środowiska rządu Republiki Singapuru, co stwarza okazję do bliższego wzajemnego poznania. A to, jak wiadomo, jest pierwszym krokiem do kontynuowania dalszej współpracy.

– Pod warunkiem, że obie strony nie zrażą się do siebie już pierwszym wrażeniem – przestrzegłem przed nadmiernym optymizmem.

– Firma Durand nieźle sobie radzi na rynkach Azji Południowo-Wschodniej. Oczywiście jest to zasługą posiadanej wiedzy oraz doświadczenia, ale nie sądzę, aby bez kategorycznego zarządzania przez niepozbawionego osobistego wdzięku właściciela byłoby to możliwe. A co do pierwszego wrażenia, to odrzuciłabym wszelkie uwarunkowania, zwłaszcza gdy w otoczeniu znajdują się urokliwe kobiety Dalekiego Wschodu. – Agnes wróciła do szelmowskiego uśmiechu.

– Ze strony ministerstwa zaproszenie zostało potwierdzone deklaracją uczestnictwa w sympozjum? – odrzekłem trochę mniej na temat.

– Mamy akces udziału przedstawicieli ministerstwa. Nie przypuszczam, aby szefowa resortu osobiście nas zaszczyciła, ale z Departamentu Energii i Klimatu powinni pojawić się kompetentni przedstawiciele. – Scholz z przekonaniem skinął głową.

– Nel, nie traktuj naszej wizyty jako nagabywania o coś, do czego nie masz przekonania. Zawsze będzie to wyłącznie twoja decyzja. Wiemy również, że firma Durand nie jest wykonawcą reaktorów SMR, jakkolwiek jej poważanie w branży nuklearnej Francji jest znamienne i na pewno zasłużone. Niemniej uważamy, że jest to okazja do pozyskania strategicznych informacji od przedstawicieli rządu Republiki Singapuru i wykorzystania ich do osiągnięcia znaczącej pozycji ekonomiczno-politycznej w tym obszarze. To prawda, że dla zdobycia zaufania kupującego stworzono całą machinę marketingu, również prawdą jest, że do przekonania do swoich racji rozwinięto zaawansowane techniki negocjacji, ale wszystko to jest gówno warte, Nel, gdy nie stoi za tym odpowiednia osoba. – Agnes wyciągnęła z torebki paczkę japońskich seven stars i złotą zapalniczkę Dunhill. Nie pytając o zgodę, zapaliła papierosa i figlarnie patrząc mi w oczy, wyznała: – I powiem ci, Nel, że trudno byłoby znaleźć kogoś innego do tej roli, jak właśnie twoją osobę. – Głęboko się zaciągnęła.

Wstałem od stolika i z szuflady biurka podałem jej popielniczkę.

– Agnes, nasze dotychczasowe dokonania zawsze rozpoczynały się zaskoczeniem i nierzadko w drodze do sukcesu napotykały nieprzewidziane przeszkody. Twoje przeświadczenie o mojej niezastąpionej roli musi być skorygowane rzeczywistym zamiarem francuskiego producenta reaktorów SMR. To on bierze na siebie całe ryzyko przedsięwzięcia i to on nie tylko będzie liczył zyski, ale również ponosił ewentualne straty. To prawda, że firma Durand należy do francuskiego stowarzyszenia firm przemysłu nuklearnego, ale to nie ona jest jej głównym rozgrywającym.

– Nel, również jesteśmy tego świadomi, lecz nasza propozycja była poprzedzona szczegółowym rozeznaniem możliwości produkcji oraz dostawy reaktorów SMR przez stronę francuską na rynek azjatycki. Jak na razie to wyłącznie nasza inicjatywa, ale trudno przypuszczać brak zgody strony francuskiej, zwłaszcza w czasach, kiedy Zjednoczone Królestwo, wierząc w swą szczególną rolę światowego mocarstwa, postanowiło iść własną drogą ekonomicznych sukcesów. Były premier David Cameron przewiózł się na zorganizowanym referendum w sprawie brexitu. Nasze państwa starają się aż tak nie polegać na głosie społeczeństwa, bardziej stoimy po stronie kontaktów i informacji mniej transparentnych, ale za to nieobarczonych populistycznymi emocjami mas społecznych. Jest dla nas równie oczywistym, że forma przekazania tematu i osoba to czyniąca mają zasadnicze znaczenie, zwłaszcza gdy osobą tą jest cieszący się szacunkiem prezes miejscowej firmy.

Podczas rozmów z Agnes Wolf niejednokrotnie zastanawiałem się nad prezentowanym mi stopniem nieskrywania posiadanych informacji, przeważnie oceniałem go dość daleko od wartości zero, wyjątkiem może były jej flirciarskie umizgi, ale i za ich wiarygodność nie dałbym głowy, gdyby rzeczywiście zdarzył się przychylny im moment. Tym razem moje odczucie co do słuszności jej toku myślenia było zasadniczo zgodne, chociaż na pewno nie należało odrzucić niewspomnianych mi okoliczności towarzyszących prezentowanemu pomysłowi.

– Twoja obecność w sprawie zawsze wzmaga moją dociekliwość, może więc i tym razem czeka nas sukces. Singapur zawsze był mi miłym oraz lubianym miastem – odrzekłem w tonie oczekiwanej odpowiedzi, w której świadomość nadarzającej się okazji odwiedzenia doktor Nayeon Moon w jej rodzinnym szpitalu damskiej próżności nie była bez znaczenia.

– Kiedy wracasz do Hongkongu? – Agnes potrafiła wyczuć sprzyjającą jej sytuację.

– Powinienem już tam być, a na pewno będę z początkiem następnego tygodnia.

– Czyli do Seulu się nie wybierasz? – Uznała, że pewności nigdy nie za dużo.

– Jak na razie nie mam takich planów… Doktor Moon też ma ustalony kalendarz zajęć. – Rozwiałem jej wszelkie domysły co do zmiany moich zamierzeń.

– To świetnie się składa – Scholz włączył się do rozmowy – gdyż wspomniane spotkanie promocyjne zamierzamy zorganizować właśnie z początkiem następnego tygodnia. Wystosujemy oficjalne zaproszenie do oddziału firmy Durand Ltd. w Hongkongu. To tylko trzy godziny lotu. Pańskie uczestnictwo jest dla nas szczególnie istotne.

– Temat jest interesujący, a przybliżone przez Agnes intro niepozbawione jest mojego zainteresowania. Postaram się nie zawieść i pojawię się w Singapurze.

– Dziękuję, prezesie Durand. – Scholz spojrzał na Agnes, nie kryjąc zadowolenia.

– Cieszę się, Nel, że ponownie możemy zdążać w tym samym kierunku. Niestety w następnym tygodniu nie będę mogła być w Singapurze. Nie żeby to wiele zmieniło w naszych dotychczasowych układach, ale jak wiesz, każda okazja bycia obok ciebie jest moją przyjemnością. – Attaché Wolf oznajmiła wykonanie kolejnego zadania.

Osiągnięcie celu powoduje powrót do trybu spraw bieżących. Niemiecka para uścisnęła mi dłoń w pożegnalnym rytuale i poczęstowawszy się, każdy z osobna, kolejnym ciasteczkiem, opuściła mój gabinet.

Lea Delon pojawiła się niewiele później. Sprzątając filiżanki ze stołu i widząc prawie pusty talerz, pełnym zastanowienia głosem stwierdziła:

– Czyżby to koniec diety niemieckiej attaché? A może spóźniona refleksja, co do przyjętego stylu noszenia się?

– A może chęć okazania, że mimo twojej osobistej dedykacji ciasteczka były przeznaczone nie tylko dla jej towarzysza. – Puściłem jej szelmowskie oko.

– Niewątpliwie, inteligentna to ona jest i raczej nie rezygnuje z każdej okazji prezentowania swojej wyimaginowanej wyższości. – Lea z uśmiechem skinęła głową.

Pogodzenie damskich uprzedzeń nie jest zadaniem łatwym, a osiągane rezultaty wskazaniem tej czy innej strony co najwyżej potrafią konflikt zaostrzyć. Zdecydowanie lepiej jest wybrać neutralność i zajęcie się sprawami bieżącymi.

– Zamów mi nocny lot do Singapuru, Lea. W najbliższą sobotę. – Zakończyłem temat żeńskich fochów.

– Tylko do Singapuru, a dalej do Hongkongu już nie? – spytała z podejrzliwym spojrzeniem.

– Tak, tylko do Singapuru. Zarezerwuj też hotel. Lo Shan zajmie się powrotem do Hongkongu.

– Właśnie z nią rozmawiałam. Wysłałam zdjęcia z Fen Su, polecając jej obrazy. Wiem, że to gadulstwo, ale niestety nie potrafiłam sobie odmówić relacji z aukcji.

– I co na to Shan?

– Jak zawsze z urokliwą swadą stwierdziła, że i ona musi rozejrzeć się po miejscowych galeriach. Ponadto dała do zrozumienia, iż została naruszona równowaga okresu trwania pańskiego pobytu we Francji oraz w Hongkongu.

Lo Shan była dokładna i wnikliwa, jej uwaga, niepozbawiona prawdy, kończyła mój naprzemienny z Dalekim Wschodem pobyt we Francji i Singapur bez wątpienia stanowił stop over we właściwym kierunku.

4

Z leżącego na nocnej szafce iPhone’a sygnał alarmu zaliczał już dziewiątą próbę, podczas gdy macająca na oślep dłoń nie potrafiła zakończyć jego akcji. Dopiero próba szerokiego łuku ramieniem okazała się bardziej skuteczna i wyłączony alarm pozostawił jedynie godzinę pobudki na rozświetlonym ekranie smartfona.

Ivy Ong z ciągle zamkniętymi oczami oparła się o wezgłowie łóżka. Szum neuronów w głowie wcale nie ustępował, jedynie jego amplituda zaczynała opadać, dopuszczając do kotwiczenia się powracającej świadomości początku nowego dnia. Ivy obiema dłońmi ścisnęła twarz i z wolna otworzyła oczy, spoglądając w okno. Dzień zdawał się mglisty, wschodzące słońce przyćmioną plamą przebijało się pomiędzy odległymi wieżowcami Singapuru. W jej głowie ostatnie migawki minionej nocy przywoływały zwykłe pytanie poranka zakończonej imprezy. Dlaczego w ogóle tam poszłaś i po co tyle piłaś, debilko?

Ivy Ong mimo ciągle młodego wieku, trzydziestu czterech lat, nie należała do kobiet zabawowych, tak w znaczeniu seksualnej rozwiązłości, jak towarzyskiego clubbingu. Intymne zbliżenia traktowała ze szczególną rozwagą, a stosowane przez nią kryteria doboru partnera były na tyle oderwane od przeciętności, że jej dotychczasowe związki, nie dość, że rzadkie, i tak w większości nie osiągały konsumpcji. Z kolei włóczenie się po klubach traktowała jako stratę czasu, a nieustanne nagabywanie jej przez przypadkowych mężczyzn w takich przybytkach wprost ją mierziło. Zachowanie Ivy było konsekwencją kultywowanej w rodzinnym domu tradycji konfucjańskiej lojalności oraz zamiłowania do spędzania czasu wolnego na pisaniu felietonów do socjologicznych periodyków. Pełniona przez nią funkcja rzecznika prasowego w Ministerstwie Zrównoważonego Rozwoju i Środowiska rządu Republiki Singapuru również nie była bez znaczenia dla jej zachowania. Jako osoba publicznie znana zobowiązana była do niestwarzania jakichkolwiek powodów, które mogłyby stanowić o niewłaściwym wizerunku ministerstwa.

Czasem jednak zdarzały się okazje, którym nie wypadało odmówić, i wówczas Ivy pojawiała się w towarzystwie. Zaproszenie Riley Shi, bliskiej przyjaciółki, do uczestnictwa na jej imprezie z okazji rocznicy ukończenia trzydziestu pięciu lat, organizowanej w popularnym barze przy nadrzecznym bulwarze Boat Quay, nie mogło być przez Ivy odrzucone.

Riley Shi, w przeciwieństwie do Ivy, nie stroniła od szerokiego grona otaczających ją bliźnich, co pośrednio wynikało zarówno z jej popularności redaktorki telewizyjnej oraz prezenterki serwisów informacyjnych, jak i z zamiłowania do wodzirejstwa w towarzystwie. Na imprezę urodzinową zaproszonych było ponad pięćdziesięciu jej znajomych, co wraz z ich celebryckim statusem było wystarczającym powodem statusu imprezy zamkniętej. Dla Ivy Ong, w kwestii jej zgody na zaproszenie, miało to zasadnicze znaczenie, gdyż tworzyło szansę ograniczonej liczby przypadkowych kontaktów. Przewidywania obarczone są jednak niepewnością, o czym Ivy przekonała się po północy, gdy impreza była już dobrze rozkręcona i początkowe maski obyczajności oraz skromności zaproszonych gości rozpłynęły się w strumieniach wina oraz whisky.

Ivy ponownie zamknęła oczy, co nie pomagało w odnalezieniu godziwej wymówki odnośnie do jej porannego stanu, niemniej poprawiało nastrój przywołaniem w pamięci nocnego incydentu.

Podczas imprezy Ivy Ong siedziała w głównym boksie baru w towarzystwie solenizantki oraz kilku jej najbliższych współpracowników. Obok niej była Riley mająca po swojej drugiej stronie Anglika z tamtejszej telewizji. Gość był znanym w Londynie dziennikarzem prowadzącym kontrowersyjny show z wywiadami, w których głównie uczestniczyli miejscowi celebryci. Riley, będąc gospodynią, często opuszczała swoje miejsce, aby bezpośrednią obecnością uhonorować pozostałych zaproszonych, równie często lubiła się popisywać swobodą swego tańca, zwłaszcza gdy była proszona przez swoich przełożonych. Ivy starała się dobrze bawić, przekomarzając się z często pojawiającymi się przy ich stoliku znanymi postaciami z telewizji. Do harców na parkiecie nie miała szczególnego zamiłowania, co stanowczo okazywała wszystkim tym, którzy kierowali ku niej zaproszenia. Anglik bacznie się jej przyglądał, również nie wykazując chęci do tanecznych pląsów. Kiedy jednak większość towarzystwa wolała się w ciżbie parkietu wzajemnie obmacywać, Anglik przysiadł się bliżej Ivy i zagaił:

– Skoro dotychczas nie zdecydowaliśmy się wyjść na parkiet, to tańce zapewne nie są naszą mocną stroną, prawda?

– Mocne strony, aby mogły takimi pozostać, powinny być skrywane. – Ivy odpowiedziała z uśmiechem, bliżej przyglądając się mężczyźnie.

Ściemnione światła baru głównie mają za zadanie retusz rzeczywistości, ale dla wnikliwego wzroku Ivy zasada ta niezbyt się spełniała. Facet musiał mieć skończone sześćdziesiąt lat i zmierzwione na barana włosy wyczernione farbą wcale go nie odmładzały, podobnie jak mania wysuwania warg do przodu podczas mówienia przeciętnej fizjonomii również nie poprawiała. Jego sylwetka była chuda, a smokingowa marynarka, pod którą był czarny T-shirt, może i dobrze wyglądałaby na Piersie Brosnanie, a w Anglika przypadku zwisała ze szpiczastych ramion, przesłaniając zapadniętą klatkę. Żółty rolex na ręce i trampki na gołych stopach dopełniały wizerunku celebryty idioty.

– Skrywanie własnych zachowań oraz chęci bywa również niedorzeczne. Ponadto niepotrzebnie prowadzi do utraty niecodziennych okazji. Jak wiem od Riley, ty jesteś Ivy Ong. Pozwól więc, że i ja się przedstawię. Nazywam się James Hope. – Anglik przysunął się bliżej Ivy.

– A o jakich okazjach była mowa? – Ivy mimo wydanej opinii o Angliku postanowiła się z nim podroczyć.

– Atrakcyjna kobieta zawsze jest dobrą okazją do propozycji lepiej spędzonego czasu. A jeżeli obie strony reprezentują znaczącą ponadprzeciętność, to jest to okazja tym bardziej godna uwagi. – James Hope ponownie przysunął się do Ivy, a jego udo przylgnęło do jej uda.

– Tak, to nawet ciekawe, co mówisz, James. Zastanawiam się tylko, czy aby na pewno jest spełniony warunek tej nadprzeciętności. Może powiedz coś więcej na ten temat. – Jej udo pozostawało w nieruchomej pozycji.

– Przecież jesteś atrakcyjną Chinką i mężczyźni nie mogą tego nie zauważać, ja również do bezimiennych się nie zaliczam, w angielskich mediach show-biznesu moja pozycja jest kluczowa, inaczej mówiąc, tworzymy parę, dla której klasyfikacja nadprzeciętności jest całkiem uzasadniona. – Hope objął w pasie Ivy, aby ostatecznie skrócić dzielący ich dystans.

– Taka metoda często się sprawdza? – Ivy nadal zdawała się podatna na starania Anglika.

– Może nie tyle metoda, co okoliczności jej stosowania oraz głównie przez kogo jest proponowana. – Hope roześmiał się, kładąc dłoń na jej udzie.

– Myślisz o swojej osobie?

– Zapewne tak, skromność nie zawsze popłaca. – Anglik, nadal się uśmiechając, zbliżył głowę do głowy Ivy. – Ale przecież to właśnie z tobą rozmawiam, a nie z kimś innym. To chyba również ma znaczenie, prawda? Ponadto byłoby nam wygodniej omawiać szczegóły w mniej tłocznym miejscu. Mieszkam obok w Mandarin Oriental. Chodźmy może tam… – Dłoń Anglika z wolna zaczęła przesuwać się wzdłuż uda Ivy.

– Wiesz, James, zanim dotkniesz moich majtek, to chciałabym ci coś przekazać. Możesz nawet włączyć nagrywanie w smartfonie, aby sobie od czasu do czasu ponownie odsłuchać.

– No wreszcie zaczyna być ciekawie. – Hope ponownie się roześmiał.

Ivy ujęła dłoń Anglika i zdecydowanym ruchem przełożyła ją na jego udo. Nachyliła się do jego ucha i seksownym szeptem zaczęła mówić:

– Niezwyczajność, James, to stan umysłu, to świadomość swojej racji w chwili, gdy większość mówi tak. To umiejętność obrony tez niepopularnych, to w końcu wyrozumiałość dla tych, których los obdarzył mniej szczodrze. Twoja postawa jest tego wszystkiego kurewskim zaprzeczeniem. Jesteś Angolem ciągle wierzącym w kolonialną potęgę Albionu, ale tutaj jest Singapur i takich fiutów jak ty mamy po prostu dość. Swój sen o byłej wszechmocy Zjednoczonego Królestwa możesz wsadzić sobie w dupę. Więcej ci powiem, nadzwyczajność może mieć również odniesienie do cech zewnętrznych. Ale w tej mierze twoja prezencja jest żadna, jest nawet odrażająca. Wyglądasz jak marny ćpun, który nie wie, co zrobić ze swoim fiutem, jeżeli to, co masz w spodniach, w ogóle go przypomina. Źle trafiłeś tym razem. A to… abyś to dobrze zapamiętał, że nie wszystkie majtki czekają na ciebie. – Ivy błyskawicznym ruchem chwyciła za mały palec lewej dłoni Anglika i nagłym skrętem przedramienia złamała go.

James Hope w doznanym szoku znieruchomiał, nie wiedząc, co zrobić. Z jego gardła wydostał się chrapliwy odgłos:

– Co ty wyprawiasz, złamałaś mi palec?

– Odpowiadam na twoje amory, James. – Ivy sięgnęła po napełnioną szklankę whisky i chlusnęła nią w krocze Anglika. – Żeby ci było żwawiej stąd zniknąć. – Ivy wstała od stolika i nie obejrzawszy się za siebie, wyszła z klubu.

Ivy ponownie spojrzała w okno, słońce jakby chętniej wymykało się chmurom, dając znać, że nie zapomniało o jej mieście. Wstała z łóżka i po wykonaniu zestawu ćwiczeń rozciągających poszczególne partie mięśni włączyła ekspres do kawy. Mieszkanie samej, mimo wielu zalet, chociażby pełnej swobody w stylu domowej odzieży i braku harmonogramu używania łazienki, miało i kilka wad. Odrzucając kwestię braku partnera w chwilach nagłej potrzeby, samotność nie zapewniała podania posiłku, zwłaszcza śniadania. Ivy pospiesznie przygotowała dwa tosty i znalazłszy dwudniowego croissanta w pojemniku na pieczywo, uznała, że do lunchu wcale daleko nie jest.

W ministerstwie, na swoim miejscu pracy, pojawiła się godzinę później niż zwykle, co i tak przez nikogo nie zostało zauważone. Ivy, będąc rzecznikiem prasowym ministerstwa, praktycznie miała swobodny czas pracy, bez sztywnych godzin obecności, był to również czas nielimitowany, i to bez względu na porę doby.

– Dzień dobry, Ivy, weekend minął ciekawie? – Allan Pang pojawił się w szparze uchylonych drzwi.

– Wejdź, Allan, mam do ciebie sprawę. – Ivy uniosła głowę znad ekranu laptopa.

– Cóż to nasza miss taka zasadnicza od rana? – Pang, nie kryjąc ciekawości, usiadł w fotelu naprzeciwko biurka.

Allan Pang w Ministerstwie Zrównoważonego Rozwoju i Środowiska był zatrudniony w Departamencie Energii i Klimatu, gdzie pełnił funkcję eksperta do spraw energii. W hierarchii stanowisk był szefem zespołu, którego zadaniem było śledzenie wszystkiego, co ważne w energetyce, jego wiedza oraz intuicja często stanowiły podstawę oficjalnych decyzji podejmowanych przez ministerstwo. Podobnie jak pozostała część męskiego personelu, Pang lubił przebywać w towarzystwie Ivy, ale w przeciwieństwie do większości czynił to nie tylko ze względu na jej niecodzienną urodę, lecz także z racji jej zadziwiającej inteligencji. Ponadto miał jeszcze jedną przewagę nad pozostałymi, Ivy Ong nie kryła, że i ona lubiła być w jego towarzystwie.

– Słyszałeś o tym, że ambasada Niemiec organizuje coś w rodzaju sympozjum na temat ich najnowszych rozwiązań dotyczących turbin i generatorów prądu? – Ivy przeglądała na ekranie laptopa przesłany jej program zebrania.

– Wiem, że przyszło do nas oficjalne zaproszenie.

– Twojego szefa, Lucasa Sima, co prawda nie ma, gdyż udał się na kolejną wyprawę do Londynu, ale jego zastępca, Zul Chong, jeszcze przed weekendem poinformował mnie o konieczności naszego uczestnictwa. Wybiera się również na to spotkanie i przekazał mi, że mam być tam razem z nim. A ja chcę, żebyś i ty nam towarzyszył.

– Może specjalnej wyżerki nie będzie, ale temat zdaje się ciekawy, a towarzystwo panny Ong zawsze godne uwagi. Jestem do dyspozycji.

– Sympozjum planowane jest z początkiem tygodnia, we wtorek. Zarezerwuj sobie cały dzień.

– Wieczór też? – Pang z wyraźnym akcentem zdziwienia uniósł brwi.

– Chcesz powiedzieć, że znalazła się kolejna, która powiedziała tak, i nie możesz stracić okazji?

– Kobiece „tak” to złudna nadzieja, ale to do nas, chłopaków, należy jej weryfikacja. – Pang roześmiał się, będąc świadom, że taki sprawdzian w przypadku Ivy nie byłby możliwy.

– A u ciebie jak to wygląda? Więcej prób jest pozytywnych czy negatywnych?

– Ostatnio jakby pozytywnych więcej, ale i tak najciekawsze są te, które prezentują opcję „nie” od samego początku… ale one niestety nie poddają się żadnej weryfikacji.

– Takie przynajmniej nie wywołują złudzeń co do nadmiernych oczekiwań.

– Za to co najwyżej rodzą zawistną nadzieję, że może taki się pojawi, który odsłoni kurtynę wyniosłości i weźmie odwet za pozostałych.

– Kierujesz to do mnie? – Ivy wyczekująco spojrzała w jego oczy.

– A jest tutaj jeszcze ktoś? – Allan odwdzięczył się podobnym spojrzeniem i oboje się roześmiali.

– Mówię o tym wieczorze, bo zwyczajowo takie imprezy kończą się stosownym koktajlem i chyba nie zostawiłbyś mnie samą na pastwę niestroniącego od trunków Zul Chonga.

– Czy to ponadto oznacza, że jeszcze będę się musiał przyzwoicie ubrać?

– Powinieneś, może ci to pozwoli zrozumieć, że czas rockowych koncertów i skórzanych kurtek zaczyna odpływać do tych, którzy urodzili się dość dawno po tobie.

– No ale taki Mick Jagger…

– Prawda, ale ty, Allan, nie jesteś Jaggerem.

– Co i tak nie zmienia faktu, że to panna Ivy Ong prosi mnie o towarzystwo.

– Tak jest – Ivy stuknęła wskazującym palcem w pierś Allana – a ty nie możesz odmówić.

Gdy Allan Pang opuścił pokój, myśli Ivy wróciły do jego uwagi o pojawieniu się tego, który weźmie odwet za jej wybredność oraz wyniosłość. Krótka kartoteka dotychczasowych partnerów wskazywała, że jej postawa w tej mierze zasadniczo się nie zmieniła, a wieczorny incydent z angielskim celebrytą był wręcz potwierdzeniem, iż wyimaginowane ego, brak charyzmy i przeciętny wygląd to nie kierunek na drodze do satysfakcjonującego ją związku. Przywołane reminiscencje przerwał dzwonek telefonu. Ivy spojrzała na ekran iPhone’a.

Dzwoniła Riley.

– No cześć! – odpowiedziała, nie mogąc się wyzbyć nuty ciekawości, co usłyszy.

– Gdzie ty się wczoraj urwałaś? Mogłaś przynajmniej zostawić wiadomość. Szukałam cię wszędzie, ale jak zauważyłam, że nie ma też Jamesa Hope’a, to moja wyobraźnia kazała dać sobie spokój. Zrobiłaś to. Naprawdę? – Riley wyrzuciła z siebie jednym tchem, wcale nie kryjąc ciekawości.

– Riley, czy ty już aby na pewno wytrzeźwiałaś? Mówisz takie rzeczy, że…

– No co? – Riley natychmiast jej przerwała, jakby chciała się usprawiedliwić. – James Hope to sama górka brytyjskiej telewizji. Może przebierać i brać, którą chce.

– Może nie każda jednak chce… – Ivy nie zamierzała dalej komentować.

– Przepraszam cię, Ivy, ale chyba zapomniałam, z kim rozmawiam. – W głosie Riley więcej było zdziwienia aniżeli autentycznej samokrytyki.

– A co do Jamesa, to myślę, że i on też to zrozumiał.

– Czyli pozdrowień raczej nie przekazywać… – Riley się roześmiała.

– Nie przypuszczam, aby uwierzył w ich prawdziwość.

– Okay, przynajmniej wiem, że jesteś cała i zdrowa. To na razie, do zobaczenia.

Ivy odłożyła telefon i spojrzała na zegarek. Do lunchu pozostawały dwie godziny. Wróciła do ekranu laptopa i dokładniej zaczęła przeglądać program proponowanego sympozjum.

INNE KSIĄŻKI AUTORA

PROJEKT CYPR

Z zakończonego w Tokio kongresu inżynierii chemicznej Michael Wood wraca do swojego biura w San Francisco, gdzie dowiaduje się, że jego następnym zadaniem jest uruchomienie instalacji potężnych zbiorników z ciekłym amoniakiem na Cyprze. Wraz z dwoma młodymi adeptami inżynierii chemicznej, piękną Ewą oraz niepokornym Tomkiem z polskiego oddziału firmy przybywa na Cypr, gdzie czekają go nie tylko techniczne wyzwania, ale przede wszystkim zostaje wciągnięty w bezwzględną rywalizację dwóch zagorzałych przeciwników – braci Katsaros.

Michael wie, że nawet najmniejsze uchybienie w wykonywanych czynnościach może spowodować totalną zagładę wyspy.

Nie dla wszystkich jednak bezpieczeństwo wyspy jest najważniejsze.

Są ludzie, dla których liczy się tylko ich racja.

Michael oraz jego współpracownicy stają przed śmiertelnym zagrożeniem.

W CIENIU WIEŻ SUNG

Michael Wood, konsultant techniczny z biura projektów w San Francisco, sprawdza możliwości usprawnienia systemu klimatyzacji jednych z największych budowli Singapuru – wież Sung, należących do rodziny wszechwładnego Sung Lana.

Podczas szalejącego w mieście monsunu Michael przypadkowo odnajduje zwłoki zastrzelonej młodej Chinki, zatopione w podziemiach jednej z wież.

Dokonane odkrycie jest początkiem niezwykłego ciągu wydarzeń, w którym oficjalne obowiązki Michaela przestają mieć zasadnicze znaczenie, a priorytetem staje się wyjaśnienie tajemniczych powiązań następujących po sobie epizodów.

Piękna Ying Wu – pierwsza żona Sung Lana, wprowadza Michaela w tajemniczy świat chińskiej elity władzy i odkrywa przed nim obowiązujący ją sposób postępowania. Jednak nobilitująca znajomość z zachwycającą Chinką wciąga Michaela w samo centrum przestępczej rzeczywistości, w której poszczególne odsłony mają na celu wyeliminowanie jego osoby. Wspomagany w swych oficjalnych obowiązkach przez Tomka Starskiego – przyjaciela z Polski – oraz swą asystentkę Lucy Parker, Michael Wood postanawia dotrzeć do sedna sprawy.

ZALEŻNOŚĆ ODWROTNA

Niezwyczajne losy bohaterów i tajemnice dotyczące najnowszych technologii przeplatają się w sensacyjnej akcji o zaskakującym zakończeniu.

Michael Wood powraca na Daleki Wschód, tym razem do Korei Południowej, gdzie pracuje jako konsultant techniczny w Agencji do spraw Energetyki rządu koreańskiego. Jego zadaniem jest wybór odpowiedniego wykonawcy dla nowej elektrowni opartej na procesie zgazowania węgla. Wykonywanie powierzonych mu zadań łączy ze spędzaniem czasu w towarzystwie dwóch wyróżniających się swym społecznym statusem oraz nieprzeciętną urodą kobiet: chirurga oczu Gu Mi-sook oraz inżyniera procesów Song Yoo-rin.

Podczas referencyjnego pobytu w Szanghaju jego podświadoma skłonność do zauważania rzeczy niezwykłych wikła go w unicestwienie agenta Korei Północnej, co powoduje, że zaczyna się nim interesować major Kwang – seksowna agentka Północy.

Wspomagany w realizowaniu zadań dla rządowej agencji przez swego polskiego przyjaciela Tomka Starskiego Michael angażuje się w szpiegowską grę pomiędzy Koreą Północną a ambasadą amerykańską w Seulu. W grę, w której północnokoreańska major Kwang ma dla Michaela do wykonania totalnie nieprawdopodobne zadanie…

RELACJA RODZINNA

Testament swym ostatecznym przekazem może wywoływać okoliczności niezwyczajne, dziedzictwo fortuny jest jedną z nich...

Nel Durand na wezwanie swej ciotki Ling Mang wraca z USA do Monako. Tam dowiaduje się, że nadszedł czas, aby stanął na czele rodzinnej firmy i udał się do Hongkongu, gdzie ma poznać ostatnią wolę swego chińskiego dziadka.

W testamencie dziadek Yuan wyjawia tajemnicę śmierci rodziców Nela i zobowiązuje go do uzyskania należnego rodzinie zadośćuczynienia.

Ujawnienie prawdy o śmierci rodziców prowadzi Nela do odkrycia szokujących faktów dotyczących osób z najbliższego otoczenia. W zamęcie rozgrywających się wokół niego intryg i prób unicestwienia Nel nie jest sam… ale liczyć może tylko na siebie.

Podczas zaskakującej konfrontacji z zabójcą pojawia się kobieta, która wie, jak należy rozegrać ostatnią partię.

Często chlubimy się możliwością wyboru, warto więc pamiętać, że czas czytania jest ten sam, ale książki są... różne.

NA PÓŁNOC OD OKINAWY

Sensacja i odwaga często idą tą samą drogą, a gdy na niej napotkają intrygujące kobiety oraz niezwykłych mężczyzn, powstają zdarzenia szczególne.

Nel Durand nie stroni od zdarzeń szczególnych. Na morskiej platformie podczas sympozjum dotyczącego nowych technologii pozyskiwania energii dochodzi do zaskakujących wydarzeń. Zabójstwo dowódcy platformy i próba jej zatopienia wikłają Nela w nierówną rywalizację z amerykańskim korpusem marines stacjonującym na Okinawie. Odnalezienie sprawcy to dla korpusu marines obowiązek związany też z koniecznością utrzymania skrywanej na platformie tajemnicy, dla Nela Duranda to wyrównanie osobistych porachunków. Zabójca jednak nie działa sam, jego mocodawcy dla zagłady platformy mogą poświęcić wiele… również życie fascynującej oceanograf Nany Okane. Nel Durand wraz z porucznikiem Stone’em z korpusu marines mają zaledwie parę godzin, aby odmienić tragiczny splot nieuniknionych następstw.

Bohaterowie powieści znanych w świecie mistrzów sensacji często nas zadziwiają, Nel Durand czyni to nieustannie.

FERALNA UMOWA

W pobliżu południowokoreańskiej wyspy Czedżu w niewyjaśnionych okolicznościach tonie rosyjski statek, na którego pokładzie znajduje się skomplikowany reaktor chemiczny. Nel Durand, właściciel firmy, która wyprodukowała reaktor, pojawia się na wyspie w charakterze świadka. Współpraca Nela z charyzmatyczną inspektor Nam Yewon to ciąg nieustających zatargów, którym obecność pięknej meteorolog, kanadyjskiej Inuitki Oshy Shiwak, nie może pomóc. Ślady przestępstw prowadzą Nela do pobliskiej Japonii. W Nagano poznaje wdowę, właścicielkę petrochemicznej spółki, z którą zostaje zasypany przez śnieżną lawinę.

Pomaga w jej ocaleniu i z nowymi dowodami wraca na Czedżu. Tutaj oczekuje go jednak już nie tylko inspektor Nam Yewon, czeka na niego ten… któremu wszelkie tajemnice popełnionych zbrodni nie są obce.

KŁOPOTLIWA OFERTA

Mei Wang, charyzmatyczna doktor fizyki opuszcza Los Alamos. Czyni to świadomie, ale i nie bez zachęty uczestniczącego w organizowanej tam konferencji Nela Duranda. Znajomość z Nelem prowadzi do zaskakujących zdarzeń podczas ich wspólnego pobytu na Tajwanie. Składana przez firmę Durand oferta nowego procesu dla tamtejszego przemysłu chemicznego rodzi w kierowanym przez ojca Mei resorcie zaciekłą rywalizację. Śmierć ministra Wanga ma przesądzić o odrzuceniu oferty.

Nel Durand dociera do sedna konfliktu, a niespodziewana propozycja pomocy ze strony Fan Shu, intrygującej właścicielki VIP-owskiego burdelu, zmusza go do nie mniej swoistych działań.

W pościgu za bezwględnym przeciwnikiem czas oraz okoliczności nie są bez znaczenia… nie są również po stronie Nela.

ZABÓJCZY TROP

Han Raon, właścicielka jednej z największych stoczni w Korei Południowej, poszukuje nowego kooperanta do budowy tankowców LNG. Nel Durand nie marnuje okazji, w których to kobieca charyzma decyduje o jego uwadze. Podpisanie umowy zbliża go do intrygującej i pięknej Koreanki, ale nie odkrywa tajemnic przeszłości, nie ujawnia również wiszącego nad Han Raon wyroku śmierci. Intuicja i upór czynią jednak swoje. Przyjmując zaskakujące zaproszenie od dopiero poznanej celebrytki, Nel leci na Guam, gdzie w tragicznych okolicznościach odkrywa plan zagłady Han Raon. Wie, że musi ją ocalić… jednak nadzwyczaj sprytny i bezwzględny przeciwnik ma znaczną przewagę. Wyznaczone miejsce akcji w nieznanej Nelowi Australii również nie zwiększa jego szans. Pozostaje tylko odwaga i niczym niepohamowana chęć wymierzenia sprawiedliwości.

ZŁOTY PODZIAŁ

Monique Leroux, profesor farmakologii, kobieta sukcesu, piękna i zamożna, spotyka Nela Duranda w niezwykłych okolicznościach w indonezyjskiej Surabai… I nie zamierza na tym poprzestać.

Kiedy światowej sławy autorytet w dziedzinie sztucznej inteligencji profesor Yoshinori Sato przychodzi z propozycją sprzedania swojej japońskiej firmy, Nel Durand nie waha się z przyjęciem oferty.

Transakcja wywołuje odwet zaskoczonej konkurencji i życie profesora Sato oraz jego siostry Ryoko staje się zastawem w procedurze odbicia firmy.

Tokijska yakuza nie jest skłonna iść na ustępstwa w swoich interesach, dla których niespodziewanym zagrożeniem stał się gaijin.

Nel Durand również nie. Mając u swego boku miejscowego detektywa Ichiro Takatę, Nel podąża ku starciu z bezwzględnym przeciwnikiem, gdzie oczekiwać może tylko śmierć…

Monique Leroux okazuje się jednak nie tylko mieć japońskie korzenie, lecz także skrywać swoistą tajemnicę…

SKRYTA MISJA

Kiedy Michael Wood spotyka w nowojorskiej strzelnicy bojowej dziewczynę z Tybetu, której uroda oraz celność strzałów nie muszą obawiać się żadnej konkurencji, to jeszcze nie wie, że los rozpoczął właśnie ich wspólną przygodę – pośród okrucieństwa oraz chciwości członków gabinetu władzy na dalekich Filipinach.

Delegowany do Manili w celu wyjaśnienia technicznych kłopotów w wytwórni wodoru Michael ponownie spotyka piękną Tybetankę, ale tym razem już w roli profesor prestiżowego instytutu KIST w Seulu.

Profesor Lasya Kang oraz Michael, pod auspicjami ambasady USA, brną w meandry zleconego zadania. Ich odkrycia drażnią rządzącą ekipę i kiedy w tajemniczy sposób ginie kandydat na prezydenta republiki oraz pojawia się najmniej spodziewany przeciwnik… Lasya i Michael już nie mogą uniknąć ostatecznej konfrontacji.

Powieść z gatunku prozy Toma Clancy’ego oraz Nelsona DeMille’a. Z sensacyjną akcją, z niepospolitymi bohaterami oraz z błyskotliwymi dialogami. Warto przeczytać.

WIRY WIATRU

Chiński wywiad nie szczędzi wysiłków, aby wyeliminować z malezyjskiej cieśniny Malakka niemieckiego konkurenta. Nowa farma wiatrowa ma produkować wodór z wody morskiej, a udział firmy Durand Ltd. w tym projekcie jest znaczący. Nel Durand ma jednak własne priorytety.

Intrygująca urodą oraz intelektem Qian Ting z Szanghaju przyciąga Nela umową biznesową i umiejętnością podejmowania niezwykłych decyzji, natomiast właścicielka stacji telewizyjnej z Kuala Lumpur, Joyah Chang, równie atrakcyjna co zdeterminowana, wciąga go do prywatnej wendety przeciwko bezwzględnemu lobbyście oraz dewiantowi Aqilowi Megatowi.

Katastrofa turbiny wiatrowej na morskiej farmie, w której uczestniczą Nel oraz Malezyjka Chang, nadaje nowy wymiar walce konkurentów. Ambasada Niemiec w Kuala Lumpur oraz rząd Królestwa Malezji nie mogą pozostać obojętne.

Nel Durand również…

Nowa powieść z Nelem Durandem swoim autentyzmem, zwrotami akcji, dialogami oraz sarkastycznym humorem bohaterów wpisuje się w konwencję najlepszych powieści sensacyjnych uznanych w świecie autorów gatunku.

POUFNY CEL

Gdy nagle tryskają potężne gejzery na Farmie Tohu w Nowej Zelandii, doktor weterynarii Aka Tohu ma własną wizję wykorzystania daru natury.

Jej brat Rongo postanawia jednak odsprzedać gorące źródła angielskiej firmie.

Wiedza, intuicja i niezłomne zasady Aki stają naprzeciw bestialstwu i zawiści brata. Niechęć rodzeństwa przybiera nowe formy, gdy na farmie pojawia się konsultant techniczny Michael Wood i towarzysząca mu Minori Abe, intrygująca kobieta z Tokio.

Rongo Tohu za wszelką cenę pragnie postawić na swoim, ale dla jego siostry żadna cena nie ma znaczenia.

Rodzinne brudy pierze sama.

Nie wie tylko, że Michael Wood obserwuje jej każdy krok i wcale nie ma zamiaru na tym poprzestać…

Michael Wood w sensacyjnej akcji, której zwroty, nadzwyczajność zdarzeń oraz niezwykli bohaterowie nie opuszczają żadnej ze stron powieści.

Warto przeczytać.