Karol Karłów

Lament duszy

© Karol Karłów, 2018

Lament duszy, to zbiór wierszy o wszelakiej tematyce, powstałych pod naporem chwil, przemyśleń i myśli, na przestrzeni wielu lat.

ISBN 978-83-8126-909-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Lament duszy

2. Smutek i lęk

3. Obraz

4. Jestem

5. Niewolnicy epoki

6. Cisza

7. Na pożegnanie

8. Słów kilka

9. Echa przeszłości

10. Kwiat czerwony

11. Malarz

12. Ciekawość duszy

13. Samotna wędrówka

14. Zwierzęcy gen

15. Czy będąc tytaj

16. Porozmawiajmy

17. Taniec liści na wietrze

18. Lament dusz

19. Z kamienia

20. W słowie zaklęty

21. Liryczna autodestrukcja

22. Płótno Boga

23. List papierowy

24. Traktat

25. Duszy skowyt

26. Niespełniony sen

27. Dla Twych snów

28. Nie pytaj mnie

29. Nie chcę tak żyć

30. Firmament mroku

31. Mój żal wieczny

32. Śmierć anioła

33. Samotny

34. Niewola czasów tych…

35. Ból

36. On, wyklęty

37. Bez nieba

38. Ostatni martwy śpiew

39. Zraniony Bóg

40. Przed jutrem, nie wczoraj

Smutek i lęk

Liść muskany wiatrem, tańczy

Kurzem otulony,

Drogą przechodzi człek smutny,

Wraz z nim kroczy Lęk,

Stąpają powoli, nie patrzą na siebie,

Żywotem swym zmęczeni,

Lęk boi się spojrzeć przed siebie,

A człek smutny, bo się boi.

Dokąd to, dokąd zmierzacie oboje,

Pytam… — Nie spojrzą, odchodzą,

Człek smutny i Lęk,

Za ich plecami pył i kurz,

Przed nimi jedynie mgła.

Obraz

Stał na wystawie obraz

Sercem malowany,

Przedstawiał zgiełk myśli i słów,

W palecie barw zaklętą miłość.

Odziany w czerń człek,

Podszedł bliżej, na krok,

Spojrzał nań krytycznym okiem,

Po chwili odwrócił się i odszedł,

Zniknął za szybą drzwi,

Pozostał jedynie obraz,

Smutny, bez barw, zaniedbany.

Jestem

Jestem… słyszysz? Ja słyszę,

Oddech Twój mąci mą ciszę,

Niknie w oddali, w szept się przemienia,

Tam też odeszły nasze pragnienia,

Wiem… otulę je ulotną chwilą,

Błaganiem… Marzeniem… Idyllą.

Odchodzisz? Tak… wiem… musisz,

Skryty w ciemności, zaczekam aż wrócisz.

Niewolnicy epoki

Wy! Niewolnicy epoki!

Straceńcy za życia!

Bez pamięci, bez uczuć!

Obdarci z nadziei — do kości!

Puste Wasze słowa!

Puste myśli i serca!

Współcześni szaleńcy,

Bez marzeń i celu!

Żyjecie ja zwierzęta!

Nikt z Was tego nie dostrzega!

Ślepcy przeklęci!

Cisza

Tak oto słyszę… ciszę,

Szuuum…

Tuż obok mnie pisze

Na maszynie los,

Stuk, puk, stuk, puk…

Słowa płyną,

Płynie czas,

Rok za rokiem gna.

Utonął w fotelu

Taki drugi ja,

Zapalił fajkę

I marzy.

Szuuum… Cisza…

Przemijasz Ty?

Czy może ja?

Tak oto słyszę… ciszę.

Na pożegnanie

Kwitnący storczyk w kolorze różu,

Mały ptaszek, sikorka, na parapecie,

Półka z książkami z warstewką kurzu,

Grajek grający na klarnecie.

Soczyste jabłko opadłe z drzewa,

Zegar co czas liczy nieco spóźniony,

Włochaty koc co stopy ogrzewa,

Wątek w rozmowie śmiechem zgubiony.

Chwyt gitarowy co dźwięk zaklina,

Cisza zmącona oddechem świtania,

Wieczorny relaks, szklaneczka wina,

Serce stworzone dla łez i kochania.

Chwila choć krucha, ma siłę olbrzyma,

Tańczące wspomnienia pod oka powieką,

Gdy czas kres osiągnie i się zatrzyma,

Odejdź po prostu i usiądź nad rzeką.

Słów kilka

Kilka słów uwięzłych w mroku nocy,

Bukiet myśli o dniach minionych,

Głuchy krzyk, martwy i bez mocy,

Niemy hołd dla marzeń zagubionych.

Ku niebu zwracasz twarz smutną,

Choć w tłumie, jesteśmy sami,

Tak bardzo pragniesz być rezolutną,

Lecz strach cię kusi i mami.

Jak długo jeszcze wytrzymasz?

Ja długo będziesz umierać?

Czasu co ścigasz, już nie zatrzymasz,

Jest milion opcji, zacznij wybierać.

Echa przeszłości

Sercem milczących emocji pieśnią,

Tkasz zapomniane kredo przeszłości,

Tańczących myśli niechaj się przyśnią,

Wolne od lęku i od podłości,

Chwile co czynią cię innym niż ciemność.

Czas jest nadzieją, dopóki płynie,

Ta nasza inność, nasza odmienność,

Skąpana we łzach i drogim winie.

Pamiętasz noc, gdy żeś pomstował?

Pamiętasz jeszcze woń mrocznych kwiatów?

Pamiętasz, jakżeś potem żałował,

Że życie twe kruche i pełne dramatów?

Dziś to się zmienia, ciemność umyka,

Na skraju drogi siadł człek, on słucha,

Minioną część życia w sekundzie zamyka,

Teraz jest ona ślepa i głucha.

Kwiat czerwony

Kwiat czerwony,

Jak krew,

Kwiat bezbronny,

wśród drzew,

Cicho śpi, sam, samotny,

Łapiąc w płatki wiatr przelotny,

Nie bódź go, niechaj śpi,

O miłości swojej śni.

Malarz

Różnobarwna paleta malarza,

Malarz kolory powtarza,

Miesza je i próbuje,

Nim obraz namaluje.

Tu piękna aleja róż,

Las pełen młodych brzóz,

Tęcza, deszcz i plaża,

W wyobrażeniu malarza.

Dłonie razem splecione,

Usta lękiem skrzywione,

Czar ostatniej nocy,

Czym dziś malarz nas zaskoczy?

Ciekawość duszy

Wyszła nocą z ciała,

Obok ciała stała,

Dusza i patrzyła,

Ciału się dziwiła,

Rozłożyła ręce

Zadziwiona wielce,

Stała i myślała,

Jak tu zgłębić sens ciała.

Stała więc wpatrzona,

Ciałem tym zdumiona,

Stała przez noc całą,

Lecz to było mało,

Co noc więc wracała

I nad ciałem stała…

Stała i myślała…

Nad czym? Czego chciała…

Samotna wędrówka

Szedł sam, samotnie…

Szukał prawdy, niejednokrotnie

Siadał zmęczony,

Długą drogą znużony…

Szedł i zbierał kawałeczki

Prawdy… Chował je do teczki,

Ścierał pot z czoła, spoglądał na niebo,

I szedł dalej, nie wiedzieć dlaczego.

Zwierzęcy gen

Człowiek…

Taka inna istota…

Małpa z rozumem,

Co nawet nie umie

Go spożytkować…

Chce do głowy wpakować

Jak najwięcej wiadomości…

Nie liczą się jakości,

Lecz ilości

Tego, co posiada…

Nada się, czy nie nada…

A czy to ważne?

Słowa te odważne…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.