Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Przedmowa

5. Dedykacja

6. Prolog

7. Część I. Wezwanie

8. Kiedyś

9. Teraz

10. Kiedyś

11. Teraz

12. Kiedyś

13. Przypisy końcowe

Copyright © 2025 Artur Urbanowicz
Copyright © 2025 Wydawnictwo Czarna Owca
All rights reserved.

Wydawca: Marek Korczak
Redakcja: Wojciech Adamski
Korekta: Bartosz Szpojda, Beata Wójcik
Projekt okładki i stron tytułowych: Dawid Boldys

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa 2025
ISBN 978-83-8252-831-2

Przedmowa

Choć prawie wszystkie opisane w niniejszej książce miejsca istnieją naprawdę, historię przedstawioną w Kultorze należy uznać za fikcję literacką, a wszelkie podobieństwo do istniejących osób i zdarzeń za przypadkowe. Imiona, nazwiska i pseudonimy niektórych postaci mogą pokrywać się z imionami, nazwiskami i pseudonimami prawdziwych ludzi. Nie należy jednak utożsamiać z nimi bohaterów powieści, podobnie jak nie należy doszukiwać się podobieństw stworzonych w świecie przedstawionym organizacji z faktycznie działającymi na terenie Polski. Poglądy wyrażone w książce nie powinny być uznawane za poglądy autora.

Moim Przyjaciołom.

Prolog

(z materiałów edukacyjnych fundacji Straż Ochrony Rodziny – SOR)

Jedną z najbardziej tajemniczych postaci pojawiających się w biblijnych proroctwach jest Antychryst. To przeciwnik Chrystusa, jego zaprzeczenie, antyteza, oponent głoszący nauki sprzeczne z Bożym Prawem, prześladujący chrześcijan, mącący, dzielący i rozbijający ich jedność, a do tego bluźnierczo inscenizujący cuda i znaki, jakie normalnie towarzyszą objawieniom Mesjasza, Matki Boskiej, stygmatykom i świętym. Niestety ani Biblia, ani katechizm, ani teologia nie precyzują, kim konkretnie jest ta postać – czy należy utożsamiać ją z Szatanem, jego ziemskim wcieleniem lub synem, z szeregowym demonem, czy z pozornie niepowiązanym z nimi człowiekiem o określonych psychopatycznych cechach, będącym uosobieniem czystego zła. Część teologów utożsamia więc antychrystów z guru destrukcyjnych sekt religijnych. Inni zaś – z największymi zbrodniarzami w historii ludzkości: między innymi Hitlerem, Stalinem, cesarzem Neronem, a nawet Napoleonem Bonaparte.
W nauczaniu Kościoła szczególną uwagę poświęca się jednak konkretnemu Antychrystowi (w jego przypadku nazwę piszemy wielką literą), który ma zamanifestować się w Europie tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat przed paruzją i żyć aż do powrotu Chrystusa na Ziemię.

(źródło definicji: Wikipedia, hasło „Antychryst”)

maj 2019, lokalizacja nieznana

Kiedy się przebudziła, zdała sobie sprawę, że nie leży, za to jej obecna pozycja z opadającą bezwładnie głową przypomina coś pomiędzy staniem na miękkich nogach a wiszeniem w powietrzu. Poruszyła się gwałtownie, lecz coś krępowało jej ręce, rozłożone i uniesione w taki sposób, że razem z jej tułowiem tworzyły kształt litery „Y”. Nogi, które miała lekko wygięte do tyłu i na których ledwo się opierała, również były unieruchomione. Zakołysała się. Niemal natychmiast poczuła ból w nadgarstkach i w kostkach. Dotkliwy, parzący, jakby w tamtych miejscach przypalano ją rozżarzonym żelazem. Jęknęła i znowu spróbowała się ruszyć, lecz spowodowała tym tylko, że ból przybrał na sile.

Sycząc i głęboko oddychając, spróbowała stanąć i w końcu udało jej się uzyskać takie oparcie na stopach, by to, co ją unieruchamiało i odpowiadało za jej cierpienie, jak najmniej jej dokuczało. Zmiana pozycji nie oznaczała jednak, że ból zupełnie zniknął; zmniejszyła tylko trochę jego siłę. Spojrzała na jedną ze swoich uniesionych dłoni, lecz zobaczyła na nadgarstku wyłącznie metalowe, kończące gruby łańcuch kajdany. Wyglądały zwyczajnie, a mimo to kontakt z nimi odczuwała, jakby były rozgrzane do czerwoności. Pod nimi, na skórze, widziała wyraźne, czerwone ślady przywodzące na myśl oparzenie lub silną reakcję alergiczną.

Rozejrzała się gorączkowo, próbując zrozumieć cokolwiek z tego, co się dzieje. Znajdowała się w pomieszczeniu przypominającym zapyziały, kamienny loch. Brakowało w nim okien; nieco światła zapewniały małe pochodnie, ale i tak spory fragment celi pozostawał ukryty w nieprzeniknionym mroku. Było tu bardzo ciepło, wręcz gorąco. Kiedy to sobie uświadomiła, dotarło do niej coś jeszcze, jak na ironię dopiero na końcu – że jest kompletnie naga.

„Uwolnij mnie!” – pomyślała rozpaczliwie. Znowu nieostrożnie szarpnęła za kajdany, a te odpowiedziały kolejną dawką bólu. Przestała się hamować i resztę polecenia wypowiedziała na głos:

– Uwolnij mnie, słyszysz?! Rozkazuję ci!

Żadnej reakcji. Żadnej obecności, którą wyczuwała, od kiedy Opiekun dawno temu pojawił się w jej życiu po raz pierwszy. Na ogół nie odstępował jej na krok, ale czasami znikał, niczym kot chadzający własnymi ścieżkami. Porównanie do tego zwierzęcia pasowało jak chyba żadne inne. On bowiem też lekceważąco podchodził do jej poleceń, decydując wedle własnego uznania, które z nich wykonywać, a które ignorować. Nie korzystała z jego pomocy zbyt często, prawie wcale, ale zauważyła, że praktycznie nigdy nie odmawiał takiej, która wiązała się ze zwiększaniem ilości zła na świecie. Zła, chaosu, bólu i cierpienia. Takiego jak to, którego doświadczała teraz. Opiekun chyba się nim karmił, narkotyzował niczym uzależniony pożądający kolejnej działki.

Zadrżała. Przyszła jej do głowy jeszcze jedna myśl, jakże pasująca do jej obecnego położenia, włączając w to wygląd lochu, pochodnie, ból, łańcuchy i kajdany; włączając w to nawet mrok i gorąco.

Czy to możliwe, że już umarła i znalazła się w piekle? Czy to dlatego nie wyczuwała już obecności Opiekuna? Gdyby faktycznie do tego doszło, zapewne opuściłby ją na dobre. Wszak kontrakt, który dawno temu podpisała własną krwią, zostałby dopełniony. Każdy jego punkt i podpunkt, każdy kruczek. A to wiązałoby się z zapłatą. Paradoks: uiściwszy ją, byłaby wolna i jednocześnie uwięziona. Na całą wieczność.

Pokręciła głową, próbując wziąć się w garść, choć lęk odbierał jej zdolność koncentracji. Wmawiała sobie, że to niemożliwe. Nie mogła umrzeć. Jeszcze nie. W takim razie co się z nią działo? Jak doszło do tego, że się tutaj znalazła? Spróbowała to sobie przypomnieć, wydobyć wspomnienia z bezkształtnej masy wypełniającej jej umysł.

Chyba znalazła początek. Zaczęło się od… obietnicy?

Tak! Od propozycji Opiekuna. Sam wyszedł z inicjatywą pomocy w spełnieniu jej największego marzenia. Abstrakcyjnego, szalonego, o którego realizacji nigdy nawet by nie pomyślała, choć od pewnego momentu dysponowała większymi możliwościami niż zwykły człowiek. Z początku nie dowierzała, że jest to w ogóle wykonalne; podejrzewała podstęp. On jednak uderzył tą propozycją w tak czułe struny, że mimowolnie zaczęła ją rozważać, gdybać, hipotetyzować. Wiedział, jaką melodię powinien na tych strunach zagrać, aby do niej dotrzeć; za które z nich szarpać, a po których jedynie łagodnie przeciągać palcami. W końcu przeżył z nią większość życia. Znał ją na wylot. Umiał nią manipulować, szczególnie jeżeli chodzi o potrzeby emocjonalne. A gdy udało mu się dopiąć swego i zainteresowała się, co powinna zrobić, aby jej życzenie się spełniło, powiedział, że musi coś wykraść.

Sama.

Niemal widziała jego złośliwy uśmiech, gdy zapytała, dlaczego on nie może jej tego przedmiotu po prostu przynieść. W końcu po to pojawił się u jej boku, do ciężkiej cholery! Aby wykonywać jej rozkazy! Odpowiedział jej wówczas tak samo jak zawsze, gdy odmawiał służenia:

„Nie byłoby cię na to stać”.

I tyle. Uniwersalna wymówka. Ostateczny argument, którego nie potrafiła podważyć. Bo oznaczał, że wypełnienie tego konkretnego polecenia kosztowałoby ją życie. Każdy czar bowiem wiązał się z zapłatą w postaci jej własnej energii. Im trudniejszy był w realizacji, tym więcej jej traciła.

Nie miała wyboru. Musiała zgodzić się na tymczasową zamianę ról. Od tamtej pory to ona postępowała zgodnie z instrukcjami Opiekuna. Powtarzał, że to konieczne, aby ziściło się jej pragnienie, konsekwentnie prał jej mózg, programował ją, zaszczepiał w niej ideę, a ona naiwnie mu wierzyła. Chodziła jak po sznurku, choć podświadomie przeczuwała, że doprowadzi to do czegoś okropnego. Ich relacja przypominała związek z toksycznym bad boyem – taki, w którym mimowolnie trwasz, choć wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że powinnaś go zakończyć.

Na niebie, na ziemi i… pod nią.

Nie wiedziała, jakim cudem, ale się udało. Wykradła to. Nie pamiętała zbyt dobrze tamtego wieczoru. Dokąd poszła, jak dostała się do tamtego mieszkania, czy się do niego włamała, czy drzwi same stanęły przed nią otworem. Działała jak w transie, jakby coś ją opętało, weszło w nią i sterowało jej ciałem. Odzyskała świadomość dopiero po fakcie, już po powrocie do domu. Opiekun potem objaśnił jej, jak używać tego przedmiotu, a także jak samemu zabezpieczyć się przed zgubnymi skutkami jego działania. Nakazał jej go aktywować. I czekać.

Otworzyła szerzej oczy. Przypomniała sobie kluczowy epizod tej historii. Niedługo po tamtych zdarzeniach zauważyła, że jest śledzona. Przez kogo? Nie pamiętała dokładnie ich twarzy. Pamiętała za to, że wszyscy byli dobrze zbudowani i mieli ten sam kolor skóry. Blady. Bardzo, wręcz nienaturalnie. Dziwny, dotąd przez nią niespotykany. Tak blady, że aż… piękny? Tak by go określiła. Z jakiegoś powodu dodający, a nie ujmujący tym ludziom uroku.

Oczywiście pytała o nich Opiekuna. Kim są, dlaczego się nią interesują i czy ma to związek z jej niedawną kradzieżą. On jednak udawał, że jej nie słyszy. Albo inaczej: odpowiadał, ale nie na te pytania. Powtarzał jej tylko, że wszystko idzie zgodnie z planem, że musi jedynie czekać, a jej marzenie wkrótce się spełni. Czekała więc, choć coraz mniej mu ufała. Miała wrażenie, że została wykorzystana, że jej rola stanowiła zaledwie niewielką część czegoś znacznie większego i zupełnie innego, niż twierdził.

„Bądź cierpliwa. Wszystko idzie zgodnie z planem”.

Tylko na czym ów plan w istocie polegał?

Obserwowali ją. Aż wreszcie pewnego dnia, a raczej pewnej nocy…

Wrzasnęła i ponownie zakołysała się na łańcuchach, kiedy nagle zobaczyła mężczyzn wyłaniających się z ciemności lochu, w którym była uwięziona. Tych samych, którzy wtedy ją śledzili. Bladych, dobrze zbudowanych, wysokich i w różnym wieku. Teraz ubranych w ciemne, obcisłe kostiumy. Łącznie było ich sześciu. Przypomniała sobie, jak niedawno po nią przyszli i ją porwali, a Opiekun po raz kolejny zignorował polecenie i jej nie obronił. Koloru ich skóry nie dałoby się pomylić z żadnym innym, nawet w tym nikłym świetle pochodni. Gdy stanęli przy niej, tworząc półkole, znieruchomieli, żadnemu nie drgał nawet jeden mięsień. Wpatrywali się w nią pustymi, niewyrażającymi żadnych emocji oczami, kilku miało głowy lekko przechylone na bok. Pośrodku, dokładnie naprzeciwko niej, zostawili wolną przestrzeń, jakby ktoś miał zaraz do nich dołączyć.

I tak się stało.

Bardzo powoli z mroku wyłoniła się jeszcze jedna postać. Mężczyzna ubrany w długą białą szatę przypominającą albę. Był równie blady i równie dobrze zbudowany jak pozostali, lecz coś zdawało się zaburzać jednolity kolor jego skóry, tworzyć na niej ciemniejsze plamy. Na początku, przy tak słabym świetle, nie potrafiła się zorientować, co to jest. Osobnik wyglądał na najstarszego ze wszystkich w lochu, miał dość długie siwiejące włosy, które zakrywały mu uszy, oraz gęstą brodę.

Gdy zbliżył się na tyle, że światło pochodni oświetliło go lepiej, kobieta wytrzeszczyła oczy. Zobaczyła bowiem, co tak naprawdę szpeci jego bladość, niemalże ją cętkuje.

Liczne, świeże, otwarte rany.

Niektóre cięte, inne – tuż pod linią włosów – kłute, jakby zadano je dziesiątkami igieł. Cienkimi strumykami ciekła z nich krew, która tworzyła na jego obliczu półprzezroczyste, czerwone smugi. Pod jego brodą zaś, na szyi, kobieta dostrzegła kolejne krwawiące nacięcie – tak głębokie, że gardło mężczyzny wydawało się wręcz poderżnięte. Podłużne czerwone ślady na okrywającej go bieli natomiast świadczyły o tym, że pod ubraniem skrywa znacznie więcej podobnych okaleczeń – w tym największe, pionowe, pomiędzy lewym ramieniem i karkiem. Jakby tego było mało, nie mogła pozbyć się wrażenia, że…

Nie, to z pewnością wina słabego, nieregularnego, drgającego światła ognia. Musiało jej się przywidzieć. Musiało.

Mężczyzna stanął w wolnym miejscu w półokręgu naprzeciwko niej. On również nie odrywał od niej spojrzenia. Czuła, że dłużej tego nie zniesie, podobnie jak widoku jego ran.

– Wypuśćcie mnie! – wydusiła z siebie, znowu siłując się z łańcuchem i walcząc z bólem, jaki zadawały jej kajdany. – Wypuśćcie mnie, bo… Natychmiast! Słyszycie?!

Nie reagowali. Lustrowali ją niczym naukowcy, którzy schwytali przedstawicielkę gatunku dawno uznanego za wymarły. Okaleczony mężczyzna w środku podpierał podbródek o rękę w geście, jaki znała z zajęć na uczelni, gdy zadała profesorowi wyjątkowo podchwytliwe pytanie. Na wierzchu jego dłoni dostrzegła kolejną świeżą, krwawiącą ranę. Okrągłą. Jak gdyby… po przebiciu gwoździem?

– Kim jesteście?! – krzyknęła, coraz bardziej przerażona. – O co wam chodzi? Uwolnijcie mnie! To boli!

Poraniony brodacz uśmiechnął się lekko, unosząc prawy kącik ust. Tylko prawy. I tylko on się uśmiechał, a wraz z nim rany na prawej połowie jego twarzy. Lewa połowa, a przede wszystkim oczy – nie. Szare oczy, identyczne jak u reszty, pozostawały puste.

– Boli? – zapytał kpiąco. Miał niski, głęboki, mrukliwy głos. – Dobrze. To znaczy, że się nie pomyliliśmy.

– O co wam chodzi?! – powtórzyła rozpaczliwie, a z jej oczu popłynęły łzy. – Czego chcecie?

Nikt jej nie odpowiedział. W dalszym ciągu lustrowali jej nagie ciało, lecz nie było w tym żadnego seksualnego podtekstu. Patrzyli na nią jak na eksponat. Jak na trofeum. Albo jak krytycy sztuki na obraz.

Po dłuższej chwili brodacz odezwał się z pewnością w głosie:

– To nie ona.

Wywołał tym pewne poruszenie wśród pozostałych, którzy skupili na nim spojrzenie.

– Skąd wiesz? – zapytał jeden z nich, znacznie młodszy, o czarnych, postawionych i zaczesanych na prawo włosach. Miał złożone ręce na piersi. Na jego odkrytych ramionach, równie bladych jak twarz, zaznaczało się potężne umięśnienie, a na szyi wisiał czarny, bawełniany komin.

Zapytany brodacz niespiesznie podszedł do ściany lochu i zdjął z uchwytu pochodnię. Było w jego chodzie coś dostojnego, jak u króla, jak gdyby powolne ruchy miały świadczyć nie o postępującej starości czy osłabiających go obrażeniach, tylko o tym, że nic go nie goni i to inni mają dostosować się do jego tempa. Zbliżył się do kobiety i oświetlił ją ogniem.

– Stąd – stwierdził. – Jej kotek wygląda inaczej.

Kotek…?

Nie potrzebowała wiele czasu, by zrozumieć, o co mu chodzi. O kogo. Sama przecież niekiedy używała w myślach podobnego określenia. Do tego zdała sobie sprawę, że na powrót wyczuwa przy sobie znajomą obecność. Opiekun powrócił. Próbowała spojrzeć za siebie, ale łańcuchy skutecznie jej to uniemożliwiły. Mimo to krzyknęła:

– Obroń mnie! Uwolnij! Rozkazuję ci!

– Oszczędź sobie gardła – powiedział spokojnie okaleczony mężczyzna. – Nie zrobi tego, nawet gdyby chciał. Nie potrafi.

Popatrzyła na niego z lękiem, ponownie, mimo woli, zatrzymując wzrok na poderżniętym gardle. Teraz nabrała pewności – krwawiąca rana była na tyle głęboka, że ten człowiek nie miał prawa żyć, a tym bardziej stać naprzeciwko niej i spokojnie do niej mówić. Pomijając jego okropny wygląd, przerażała ją niezachwiana pewność w jego głosie. I fakt, że nie wydawał się ani trochę zaskoczony pojawieniem się kolejnego aktora na tej scenie, a nazywając go, nawet użył podobnego skojarzenia jak to, które kobieta sama wymyśliła. W głowie kłębiło jej się mnóstwo pytań, lecz zdołała wydobyć z siebie jedynie:

– Skąd…?

– Wiemy, kim jesteś. I skąd go masz. – Brodacz zbliżył się do niej na odległość kilkunastu centymetrów. – A ty? Wiesz, kim jesteśmy?

Pochodnia, którą wciąż trzymał, teraz lepiej oświetlała jego twarz. Dzięki niej mogła się przekonać, że wzrok wcześniej jej nie mylił. Faktycznie pod jego bladą skórą, pomiędzy ranami, dostrzegała cienkie, fioletowoszare żyłki. Wcześniej myślała, że jej się przywidziało, ponieważ pojawiały się i znikały, jakby ulegały rozmyciu albo wnikały w głąb jego ciała. Jakby… żyły. Nomen omen. Żyły i pełzały. Wiły się niczym dżdżownice w ziemi. Nie potrafiła oderwać oczu od tego zjawiska. Odniosła wrażenie, że cokolwiek to jest, zachowuje się w ten sposób, bo… wyraża entuzjazm. Że wręcz roznosi to energia. Niczym głodnego, który lada moment ma zabrać się do jedzenia. Nie, to złe słowo. Do pożarcia czegoś.

Znieruchomiała, coraz bardziej zlękniona, coraz bardziej zagubiona w tej dziwnej sytuacji, z której z każdą sekundą rozumiała coraz mniej. Coś podobnego zaobserwowała również u pozostałych otaczających ją mężczyzn. U wszystkich pod skórą coś się poruszało, kłębiło, zarysowywało, tworząc od czasu do czasu drobne wypukłości na ich czołach, policzkach, szyjach czy odkrytych ramionach, by po chwili się rozpłynąć. Widok ten był tym bardziej uderzający, że mężczyźni wciąż stali nieruchomo i zdawali się to ignorować. Jakby w ogóle nie mieli świadomości, co się z nimi dzieje. Albo wręcz przeciwnie: wiedzieli doskonale, tylko stanowiło to dla nich normalność, codzienność, chleb powszedni, tak jak oddech, praca serca czy trawienie.

Kobieta coraz mniej ufała swoim zmysłom. W pewnym momencie dotarł do niej bowiem zapach… kwiatów? Perfum? Czy jego źródło stanowiły rany mężczyzny? O dziwo, choć stał bardzo blisko, nie wyczuwała woni świeżej krwi, potu czy choćby ludzkiego ciała.

– Nie wiem… – odpowiedziała ochryple na jego ostatnie pytanie.

Jej gardło zdawało się wysuszone na wiór, o przełknięciu śliny nie było mowy. Próbowała się skupić i przypomnieć sobie, czy faktycznie może znać tych ludzi, czy spotkała ich już wcześniej, zanim zaczęli ją śledzić, nie sądziła jednak, aby kiedykolwiek do tego doszło. Będąc świadkiem tego, co się z nimi teraz działo, co zachodziło pod ich skórą, miała pewność, że nie zapomniałaby podobnego widoku. Nie wspominając o charakterystycznym wyglądzie ich przywódcy.

– Kłamie – stwierdził inny z mężczyzn.

– Nie! – Zakołysała się. – Nie wiem, kim jesteście! Przysięgam!

Z brwi brodacza na policzki skapywały pojedyncze kropelki krwi. Świdrował ją wzrokiem, jakby chciał odczytać jej myśli. A może naprawdę to robił? Było w jego spojrzeniu coś przeszywającego. Odczuwała je jak wkłuwanie igły w jej umysł albo drążenie w nim wiertłem.

– Komu to ukradłaś? – zapytał niespodziewanie.

Od razu domyśliła się, o co mu chodzi, jakby naprawdę wszedł do jej głowy i tak się z nią komunikował. Mówił o przedmiocie, który kazał jej zdobyć Opiekun. Ponoć niezbędnym, aby spełniło się jej marzenie. Chętnie odpowiedziałaby na to pytanie, wyśpiewałaby porywaczom wszystko, czego od niej żądali. Wszystko, co wiedziała. Naprawdę! Problem jednak polegał na tym, że nie wiedziała prawie nic.

– Komu? – powtórzył brodacz. Mówił spokojnie, lecz w jego oczach pobłyskiwały złowrogie ogniki. Trudno było ocenić, czy tylko dlatego, że odbijało się w nich światło pochodni.

– Nie wiem! Nie wiem, kto tam mieszka!

– Nie wiesz? – zapytał z powątpiewaniem.

– Nigdy tej osoby nie poznałam! Nawet nie widziałam jej na oczy!

Żyłki pod skórą mężczyzny zaczęły poruszać się szybciej.

– Adres!

Po jej policzkach spłynęło jeszcze więcej łez. Miała świadomość, że oni jej nie uwierzą, choć nie zamierzała ich oszukiwać.

– Nie mam pojęcia! – załkała. – Wiem, jak to brzmi, ale… Nie byłam wtedy do końca świadoma. To on! – Wskazała głową za siebie. – On kazał mi to ukraść! Niewiele pamiętam z tamtego dnia.

– Po co? – zapytał ostro brodacz. – Do czego ci to było potrzebne?

– Żeby… – przerwała, po czym szybko dodała: – …spełnić moje marzenie.

Spodziewała się, że tak ogólna odpowiedź ich nie zadowoli, a moment zawahania tylko nasili podejrzenia. Że zaraz usłyszy pytanie, co konkretnie sobie wymarzyła. Poraniony mężczyzna jednak ją zaskoczył, bo w ogóle nie nawiązał do tego wątku.

– Gdzie to było? W mieszkaniu? W apartamencie? W domu? W kamienicy? W mieście? Na wsi?

Myślała gorączkowo i wyrzucała z siebie kolejne słowa, w nadziei, że poprawią jej sytuację:

– W mieście! W Suwałkach! W jakimś mieszkaniu! Chyba w nowym bloku. Wybudowanym niedawno!

– Gdzie?

Odetchnęła głęboko. Próbowała się skupić, by wydobyć z pamięci jakikolwiek ważny szczegół. Charakterystyczny obiekt w pobliżu – jakiś pomnik, skwer, altanę, kościół, pocztę czy dyskont… A może widok z okna. Ewentualnie kolor drzwi albo ścian na klatce schodowej.

Nic.

– Nie pamiętam!

– Być może. – Brodacz złapał ją mocno za szyję. Był tak szybki, że prawie nie zarejestrowała ruchu jego ręki. – Zaraz się przekonamy.

Instynktownie spróbowała nabrać powietrza, lecz nie dała rady. Wpadła w panikę. Kaszlała i krzyczała jednocześnie, wijąc się i kołysząc na łańcuchach, na których wisiała. Chciała prosić, błagać, by jej oprawca przestał, ale nie potrafiła wydusić z siebie choćby słowa. Zrobiło jej się ciemno przed oczami. Przestała nawet myśleć. Czuła, że za moment straci przytomność. A może umrze? Tylko czy to w ogóle było możliwe, jeżeli naprawdę właśnie znajdowała się w piekle?

Mężczyzna puścił ją dosłownie w ostatniej chwili, jakby potrafił wyczuć po reakcjach jej ciała, kiedy najpóźniej może to zrobić. Kobieta odetchnęła gwałtownie kilka razy, jakby chciała nabrać powietrza na zapas. Dopiero po tym spojrzała z przerażeniem na brodacza, który zadał jej tyle cierpienia samym dotykiem. Bo nie chodziło tu wyłącznie o silne ściśnięcie szyi, kiedy ją dusił. Sam kontakt z jego ręką spowodował parzący ból, taki sam, jaki wywoływały kajdany na jej nadgarstkach i kostkach. Identyczny.

Co tu się działo? Kim był ten człowiek? Dlaczego zachowywał się tak, jakby ignorował swoje rany? Dlaczego ich nie opatrzył, nie zaszył, nie zakleił gazą, bandażami czy plastrami? Dlaczego jego okaleczenia – szczególnie te kłute nad czołem, jak po cierniowej koronie, i na dłoniach – przypominały… stygmaty? Dlaczego, przynajmniej tam, gdzie dało się to dostrzec, było ich więcej niż u innych stygmatyków? Kim byli oni wszyscy, którzy ją porwali, a teraz przesłuchiwali? A może, biorąc pod uwagę to, co wydarzyło się przed chwilą, i tę żyjącą własnym życiem rzecz pod ich skórą, powinna zadać inne pytanie – nie kim, tylko czym? Nie potrafiła pozbyć się myśli, że rozmawia właśnie z jakąś mroczną wersją Chrystusa, rodem z koszmarów. I że towarzyszą mu równie mroczne wersje jego uczniów. A może aniołów? Nie dwunastka, lecz szóstka. Cyfra z Liczby Bestii, prosto z Apokalipsy świętego Jana.

– Nie pamiętam… Przysięgam… – wydusiła raz jeszcze z trudem.

Ugięły się pod nią nogi i ponownie zawisła na samych rękach, czym naraziła się na kolejną dawkę bólu w nadgarstkach. Zakręciło jej się w głowie. Spuściła ją, walcząc o zachowanie przytomności.

Brodaty mężczyzna patrzył na nią z góry i choć teraz nie krzyżowała z nim spojrzenia, nadal czuła jego wzrok na potylicy. Do jej nozdrzy docierał również ten kuszący, piękny zapach wydobywający się z jego ran. Tak bardzo niepasujący do całej sceny, że zaczynała poważnie rozważać, czy nie śni właśnie jakiegoś snu – karmić się nadzieją, że tak jest, że oniryzm całej sytuacji to nie przypadek.

– Wierzę ci – usłyszała niespodziewanie. Spróbowała unieść głowę, lecz ta zdawała się ważyć tonę.

– Naprawdę? – zapytał jeden z mężczyzn, ten sam, który wcześniej kwestionował jej słowa. – Gdybym był na jej miejscu, mówiłbym dokładnie to samo.

– Odłóż emocje na bok – odparł spokojnie brodacz. – Za łatwo dała się znaleźć i złapać. Nie miała żadnego interesu w tym, aby nam na to pozwolić. Jest Wrażliwa, przed chwilą mogłeś to zobaczyć na własne oczy, a suka, której poszukujemy, się na to uodporniła. Jej kotek wygląda inaczej. – Ponownie wskazał na przestrzeń za kobietą. – One nie potrafią zmieniać postaci, gdy patrzy na nie ktoś inny niż człowiek, któremu służą. Wniosek? Ona nie jest osobą, której szukamy.

– Tylko jak w takim razie zdołała ukraść artefakt? – zapytał kolejny z mężczyzn.

Brodacz ponownie spojrzał na porwaną, a potem na coś za nią. Znowu uśmiechnął się, unosząc tylko jeden kącik ust.

– Kotki – odezwał się – lubią płatać figle. I zdarza im się interweniować, gdy przeciąga się wykonanie kontraktu wiążącego je z ich panią.

– Ale to niemożliwe, żeby za jego sprawą…

– Otóż to – przerwał mu brodacz. – Potrzebował do tego pomocy drugiego. Tego, który chronił kamień. On musiał na to pozwolić.

Na jakiś czas zapadła cisza, która nadała jego ostatnim wnioskom dodatkową moc

– Zgodziłby się? – zapytał w końcu jeden z jego rozmówców.

– Wszystko jest kwestią ceny. Zwłaszcza gdy posiada się coś, o czym wielu innych ludzi może jedynie pomarzyć.

– Co?

– To, kim ona jest. – Brodaty mężczyzna wskazał kobietę, a krew z jego dłoni skapnęła na fragment kamiennej podłogi przed nią. – Czym zajmuje się na co dzień. Jak pracuje. Rozporządza ludzkim życiem. Może decydować o tym, kto umrze, a kto przeżyje. Kogo dotknie cierpienie. Może sprawić, że czyjaś rodzina będzie rozpaczać po śmierci bliskiego. Żaden kotek się temu nie oprze. Tyle przepysznego bólu do pożarcia!

– Ale to by znaczyło, że…

– Że albo mamy do czynienia z prostym przekupstwem, albo to element większej gry, w którą ta biedaczka została uwikłana wbrew swojej woli i wiedzy – ciągnął, okraszając słowo „biedaczka” ironiczną nutą. – Potrafię sobie wyobrazić, że naprawdę nie pamięta, komu i skąd wykradła kamień. Że wykorzystano jej ręce, aby obejść czyjeś zabezpieczenia. Że miała tego wszystkiego nie wiedzieć, abyśmy teraz nie mogli z niej tego wydobyć. Mylę się? – zwrócił się do obecności za jej plecami.

Nie uzyskał odpowiedzi. Nic się nie wydarzyło.

– Co to było, jeżeli nie zwykłe przekupstwo? – zapytał mężczyzna z prawej strony.

– Nie wiem. Jeszcze. Ale nie szkodzi – stwierdził brodacz. Zdawał się nad czymś myśleć. – Nieznajomość reguł gry nie oznacza, że nie możemy się przyłączyć i zagrać w nią na własnych zasadach. A na koniec odnieść zwycięstwo. Zwłaszcza że mamy w ręce najlepsze karty. A konkretnie jedną. Asa atutowego. Artefakt.

– Myślałem, że chcesz go zniszczyć.

– Nie, moi drodzy. – Brodacz przeciągnął pierwsze słowo. – Jeszcze nie. Pomyślcie: jest nasz. I ona prędzej czy później się o tym dowie. Musi. To wystarczy. Naprawdę wystarczy. Trzeba tylko cierpliwie na nią poczekać. Od wieków nie byliśmy tak blisko, by w końcu ją dopaść.

Myślała, że się przesłyszała. Od wieków? O czym oni rozmawiali? Kogo szukali?

Wreszcie zdołała unieść głowę na tyle, by móc znów spojrzeć na swoich porywaczy. Wydawało się, że o niej zapomnieli. Ich oczy błyszczały, a żyłki na bladych twarzach szalały. Wiły się niczym oślizgłe żyjątka na pogrążonym w wiecznej ciemności dnie oceanu. Co więcej, odniosła wrażenie, że choć mężczyźni rozmawiali różnymi głosami i stali w różnych miejscach w lochu, w tym konkretnym momencie stali się… jednością. Nawet nie jedną grupą, gromadą czy gremium, ale jedną tożsamością. Jednym umysłem. Jedną jaźnią. Wygłodniałą, usilnie czegoś pożądającą. Z osobnikiem ze stygmatami w samym centrum. I jedną, tą samą twarzą subtelnie, ledwo zauważalnie wtopioną w ich rysy. Nie wiedziała nawet, skąd brało się to wrażenie. Po prostu to czuła. I była przerażona. Bała się odezwać, a nawet ruszyć. Bała się, że skupią głód, jaki tlił się teraz w ich oczach, na niej. A potem…

Nie, nie chciała sobie nawet wyobrażać, co z nią zrobią.

Niewiele to dało, bo nagle spojrzeli na nią wszyscy. W tym samym momencie. Co do ułamka sekundy. Zesztywniała i wstrzymała oddech.

– Co z nią zrobimy? – zapytał mężczyzna po lewej. On też uśmiechał się, unosząc tylko jeden kącik ust.

– Powiedziała nam już wszystko, co wie – odparł brodacz udawanie ubolewającym tonem. – Nie sądzę, żeby przydała nam się do czegoś więcej. W każdym razie nie w tej sprawie.

Jej serce biło jak młotem, a w gardle rosła gula. Nie przyda się już? To znaczy? Co się z nią teraz stanie?

Brodacz sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej srebrną monetę. Nie wyglądała jednak jak złotówka czy pięćdziesięciogroszówka, nie przypominała nawet pięciozłotówki ani takiej o nominale dwa euro. Kobieta jeszcze nigdy takiej nie widziała. Wydawało jej się, że dostrzegła wyrytą na niej literę „A”.

– Szybka śmierć – powiedział, po czym odwrócił metalowy krążek w drugą stronę, na której znajdowała się litera „V”. – Albo powolna. Niech zadecyduje Bóg!

– Nie! – wydyszała, kiedy podrzucił monetę. A gdy ta zawisła w powietrzu, kobieta zacisnęła powieki, pod którymi gromadziły się kolejne łzy. – Nie! Błagam! Uwolnij mnie! Uratuj! – wrzasnęła rozpaczliwie do obecności za sobą, lecz nie wywołała tym żadnej reakcji.

Usłyszała ciche pyknięcie, zapewne odpowiadające upadkowi monety na zakrwawioną dłoń mężczyzny. Wszystko się zatrzymało. Bicie jej serca, obieg krwi w żyłach, łzy na policzkach, powietrze, w którym wciąż unosił się zapach kwiatów, i czas. Nawet podtrzymujące ją łańcuchy jak gdyby zesztywniały. Jakby brodaty mężczyzna władał również nimi.

Jakby i one czekały na wyrok.

CZĘŚĆ I

WEZWANIE

Polskie Jonestown? Makabryczne odkrycie
w lesie na Mazurach

Dwadzieścia cztery ciała – w tym kobiet i dzieci – odkryła gołdapska policja w gospodarstwie położonym głęboko w lesie nieopodal Rapy (woj. warmińsko-mazurskie). Ze wstępnych ustaleń śledczych wynika, że ofiary zmarły mniej więcej w tym samym czasie wskutek wykrwawienia – miały bowiem liczne rany cięte na nadgarstkach. Pierwsza autopsja wykazała brak śladów walki. Zwłoki znajdowały się w jednym pomieszczeniu, największym w domu, w którym je odkryto. Było ono uroczyście udekorowane, przypominało wnętrze małego kościoła – z ołtarzem, trzydziestoma krzesłami i przedmiotami, jakich używa się przy okazji różnych obrzędów: świecami, kadzidełkami, a także metalowymi naczyniami na płyny. Na jego ścianach brakowało jednak krzyża lub innego symbolu religijnego, podobnie jak w pozostałych izbach. Zabezpieczono również zakrwawiony nóż, który prawdopodobnie wykorzystano do odebrania życia wszystkim dwudziestu czterem osobom.

Gospodarstwo stanowiło siedzibę sekty o nazwie Droga – zamkniętej wspólnoty, która odizolowała się od reszty społeczeństwa. Jej przywódca – Zbigniew P. – uważał się za nowego mesjasza i kazał siebie nazywać Ojcem. Najprawdopodobniej był uzależniony od narkotyków i leczył się psychiatrycznie (w jego sypialni znaleziono mnóstwo leków i substancji psychoaktywnych). Zarówno on, jak i jego wyznawcy popełnili zbiorowe samobójstwo, uprzednio zabijając w ten sam sposób dzieci należące do grupy.

Policja wkroczyła do lasu niedługo po tym, gdy po okolicznych miejscowościach zaczęło włóczyć się dwóch obcych nastoletnich chłopaków. Sprawiali wrażenie zagubionych. Byli przerażeni i wygłodzeni, nie mieli przy sobie żadnych dokumentów ani pieniędzy, najprawdopodobniej nie widnieją w jakimkolwiek rejestrze ludności. Kontakt z nimi był utrudniony ze względu na nieufność i lęk, z jakimi podchodzili do ludzi, którzy chcieli im pomóc. W końcu, dzięki pomocy policyjnego psychologa, przyznali się, że uciekli z sekty. Opowiedzieli o planach Zbigniewa P., który zamierzał zakończyć jej działalność poprzez wymuszenie na adeptach ostatecznego dowodu lojalności. Przepowiadał atak na komunę wrogich sił, po którym ta miała przestać istnieć. Podążenie za guru poprzez dobrowolne ofiarowanie swojego życia miało stanowić jedyny warunek zbawienia i zapewnić natychmiastowe wniebowstąpienie.

To jak dotąd największa tragedia związana z działalnością sekt w powojennej historii Polski. Niektórzy porównują ją z masakrą w Jonestown – odciętej od świata osadzie w gujańskiej dżungli, w której w 1978 roku w podobnych okolicznościach zginęło ponad dziewięćset osób – wyznawców guru Jima Jonesa, przywódcy sekty Świątynia Ludu.

(Informacja, która pojawiła się w jednym z polskich portali internetowych 9 czerwca 2004 roku)

Kiedyś

(z materiałów edukacyjnych SOR)

Trzecim szczeblem piramidy ludzkich potrzeb Maslowa jest tak zwana potrzeba przynależności. Jej korzenie sięgają czasów ludzi pierwotnych. Musieli oni bowiem żyć w stadach, żeby zwiększyć szanse na przeżycie (ochrona przed drapieżnikami, opieka nad młodymi, zdobywanie pożywienia i wody, walka z innymi plemionami o zasoby). Dzisiejszy człowiek, jako spadkobierca ewolucyjnie wykształconych mechanizmów (także myślowych), potrzebuje więc czuć się częścią jakiejś wspólnoty, a także jej akceptacji i bliskich relacji z innymi ludźmi.

maj 2019, gdzieś w województwie lubelskim

(„Obudź się! Słyszysz?!”)

(Ledwo słyszę te słowa. Brzmią, jakby dochodziły spod wody. Ktoś uderza mnie lekko w twarz, ale prawie tego nie czuję. Coś mokrego cieknie po moich nadgarstkach. Ulatuje ze mnie. Życie. Kropelka po kropelce. Czuję zapach krwi).

(„Pomocy! Niech ktoś tu przyjdzie!”)

(Coś miękkiego – może koszulka, może ręcznik, może poduszka – zostaje przyłożone do moich ran. Ktoś kurczowo mnie przytula. Jakby w ten sposób chciał mnie zatrzymać).

(„Nie zostawiaj mnie! Nie odchodź! Nie możesz!”)

– Wszystko w porządku? – słyszę w pobliżu głos, który przywraca mnie do rzeczywistości. Ten sam, który przed chwilą wybrzmiewał w moich wspomnieniach. Teraz jednak nie jest to krzyk, a normalne pytanie.

Odwracam głowę w lewo. Mój Przyjaciel siedzi obok mnie w zgaszonym samochodzie, opierając lewą rękę o kierownicę. Jak zawsze ma poważny wyraz twarzy, na której trudno dostrzec choćby cień uśmiechu. Pytanie, jakie mi zadał, dość często pada z jego ust w moim kierunku. Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że słyszę je regularnie, w mniejszych lub większych odstępach czasu, od piętnastu lat.

– Tak – odpowiadam, drapiąc się po brwiach. – Tylko… – Wzdycham. – Też masz tak, że przed Akcją całe życie przelatuje ci przed oczami?

– Zawsze.

Patrzę na niego zaskoczony.

– Naprawdę?

– Tak. Prawie jak przed śmiercią, co?

Nie odpowiadam. On też nie rozwija tej kwestii i kieruje spojrzenie przed siebie. Chwyta kierownicę także prawą ręką. Jest większa niż lewa – trochę dłuższa, trochę grubsza, z masywniejszą pięścią. Taki się urodził. Asymetryczny. Genetyczna anomalia albo efekt radioaktywnej chmury z Czarnobyla, na której wpływ mogli być wystawieni jego rodzice. Teraz to wiemy i takie wytłumaczenie wydaje nam się zupełnie naturalne. Nie zawsze tak było. Na pewnym etapie naszego życia naprawdę wierzyliśmy, że jego specyficzny wygląd to efekt nie dość gorliwej wiary. Kara za grzechy.

Mój Przyjaciel prostuje ręce, jakby je rozciągał i rozgrzewał. Wydaje się skupiony. Ciekawe, o czym jeszcze myśli? O czym mi nie mówi? Boi się, tak jak ja? Widziałem jego strach jedynie raz w życiu. A raczej słyszałem. W scenie, która przed chwilą pojawiła się w moich wspomnieniach.

Noc jest ciepła. Przez jakiś czas wokół nas słychać jedynie świerszcze, ale ich cykanie nie działa kojąco. Mam świadomość, że niechybnie zbliża się moment, w którym będziemy musieli opuścić auto. To już ostatnie sekundy. Zerkam na zegarek w samochodzie. Na moich oczach pierwsza pięćdziesiąt dziewięć zamienia się w drugą. Patrzę na Przyjaciela, a on odwzajemnia spojrzenie. Niemal w tym samym momencie kiwamy głowami i wysiadamy. On odrobinę szybciej, bardziej zdecydowanie. Mamy już na sobie lekkie kamizelki kuloodporne, ukryte pod bluzami. Ja potrzebuję jeszcze broni. W odróżnieniu od człowieka, który mi towarzyszy, nie posiadam takiej na stałe scalonej z moim ciałem, więc muszę posługiwać się inną. Z bagażnika wyciągam futerał, w którym znajdują się dwa drewniane kije o długości sześćdziesięciu pięciu centymetrów. Moje oręże, które przy podobnych okazjach zawsze ze sobą zabieram. Samo wzięcie ich do ręki sprawia, że czuję się trochę pewniej. Trochę. Lęk bowiem nie znika.

Zakładam pochwę na plecy. Mój Przyjaciel natomiast rozdziela między nas lateksowe rękawiczki, które wyciąga z plecaka z przedmiotami niezbędnymi, by zapewnić powodzenie Akcji, po czym zamyka bagażnik i przekazuje mi kluczyki. Nie używamy pilota, aby zablokować zamki w drzwiach. W kluczowym momencie nic nie może nas spowolnić, powinniśmy wbiec do auta i natychmiast stąd odjechać. Na szczęście raczej nie musimy się martwić, że ktoś nam je ukradnie. Jesteśmy na totalnym odludziu. Na podręcznikowym końcu świata. Podczas naszych Misji to już właściwie tradycja. Potwory tylko takie lokalizacje wybierają na swoje Gniazda. Z dala od cywilizacji, z dala od ludzi, z dala nawet od najbliższego przystanku, na którym autobusy i tak pojawiają się raz na ruski rok, a rdza na metalowym znaku przy nim wydaje się starsza niż ludzkość. Ze słabym zasięgiem sieci komórkowej. Wszystko po to, aby jak najmniej osób wiedziało, że Gniazdo istnieje. Aby jak najmniej ludzi się nim interesowało, a najlepiej nikt. Aby nie przeszkadzano Potworom w rozwijaniu projektu państwa w państwie z nimi jako władcami absolutnymi. Autorytarnych wysp na mapie demokratycznej Europy, miniaturowych, ograniczonych płotem lub pastuchem. Kryjących się za przeznaczoną dla postronnych, przesłodzoną, oficjalną fasadą powszechnej szczęśliwości uczestników tego miniaturowego systemu. Dysponujących wieloma hektarami ziemi, nabytymi najczęściej dzięki wykorzystaniu majątków wszystkich członków wspólnoty.

Takie położenie Gniazd spełnia również inną funkcję. Ma utrudniać Owieczkom, które Potwory uważają za swoją własność, ewentualną ucieczkę. A nawet samo podjęcie decyzji o podobnym kroku. Na ogół działa. Umiejscowienie Gniazda, brak środków do życia, psychiczne zniewolenie podlane strachem przed Zepsutym Zewnętrznym Światem, wzmacniane zaszczepionym w adeptach przekonaniem, że poza Rodziną sobie nie poradzą. Do tego brak podstawowych umiejętności przydatnych do podjęcia pracy zarobkowej i normalnego funkcjonowania w społeczeństwie, brak innego domu. W ogóle brak czegokolwiek, nawet własnej, indywidualnej tożsamości i zdolności krytycznego myślenia.

Mało kto potrafi się z czegoś takiego uwolnić. Przede wszystkim psychicznie. Właśnie to jest najtrudniejsze, to kajdany gorsze niż w więzieniu. A jednak zdarzają się tacy, którym się udaje. Mój Przyjaciel i ja jesteśmy tego najlepszymi przykładami. Wyjątki zatem istnieją. A gdy już do podobnego aktu dochodzi, ludzie, którzy się nań zdobyli, często potrzebują pomocy. I otrzymują ją od nas. Już od kilkunastu lat. Wkraczamy tylko wtedy, gdy zawodzą wszystkie inne, konwencjonalne metody: negocjacje, prośby, psychoterapia czy na ogół bezradna policja. Interweniujemy, gdy adept nie może odejść po dobroci, gdy istnieje realne zagrożenie, że komuś stanie się krzywda. Zdarza się to zaskakująco często. W końcu mamy do czynienia z fanatykami. Nie zawsze religijnymi. Czasem oddanymi jakiejś idei. Lub zjednoczonymi w uwielbieniu postaci Potwora, który nie liczy się z podstawowymi prawami człowieka, stawia siebie w centrum świata i ustanawia własne systemy wartości. W takich czasach żyjemy. I w państwie, które na to pozwala niedostosowanym do realiów prawem do gwarantowanej konstytucją wolności wyznania. Zawsze znajdzie się ktoś, kto wykorzysta owe regulacje do złych celów. Często więc musimy działać na ich granicy. Mamy na to osobiste pozwolenie Szefa.

Zostawiamy samochód przy drodze, za zakrętem, w słabo widocznym miejscu, i najciszej, jak tylko się da, idziemy w kierunku tamtego gospodarstwa. Nie widzimy go jeszcze. Nawet za dnia trudno je dostrzec, jest starannie ukryte za drzewami, które rosną gęsto wokół niego. Mamy do przejścia spory kawałek. Nie chcemy ryzykować, że Strażnicy wypatrzą lub usłyszą auto i zainteresują się, co ono i jego pasażerowie robią w środku nocy na końcu świata. Grupa, z której powodu tu się znaleźliśmy, nie jest zbyt liczna. Kilkanaście osób, z czego część to kobiety i dzieci. Połowa jej członków to mężczyźni, w tym Potwór, który ma już swoje lata, ale jeszcze nie stał się zniedołężniałym dziadkiem. Funkcje Wojowników i zarazem Strażników, którzy pod względem codziennych obowiązków niewiele różnią się od żołnierzy mafii, pełni we wspólnocie zaledwie czterech ludzi. W nocy głównie czuwają, odsypiają za dnia. Teraz jednak chronią Gniazdo. Działka wokół niego, również należąca do tej społeczności, jest zbyt duża, by patrolować ją w całości, więc skupiają się na zabudowaniach. Pilnują ich niekoniecznie przed tymi, którzy chcieliby się tam włamać i coś ukraść albo po prostu podchodzą do tych ludzi nieprzychylnie. Z informacji, jakie uzyskaliśmy, incydent z intruzami nigdy się nie zdarzył. To oznacza, że się nas nie spodziewają. Że są znudzeni. Może nawet śpiący – zegara biologicznego, pomimo zmiany trybu życia, nie da się oszukać, podobnie jak fatalnej, niskobiałkowej diety, jaką Potwory zwykle raczą swoje Owieczki. Wszystko po to, by te były ospałe, pozbawione energii. By łatwiej dało się je kontrolować. To, co na ogół działa na korzyść przywódców, teraz może okazać się naszym atutem.

Nasze dzisiejsze zadanie jest następujące: uwolnić z sekty Patryka i Agnieszkę. To chłopak odezwał się do SOR kilka miesięcy temu. Potwór pozostawił bowiem bez opieki jedyny komputer z dostępem do Internetu w Gnieździe. Do tego z zalogowaną pocztą e-mail w jednej z kart przeglądarek. Patryk na szczęście dołączył do grupy zaledwie kilkanaście miesięcy wcześniej i wiedział, jak korzystać z sieci. Wygooglował „pomoc ofiarom sekt” i napisał maila pod pierwszy adres, jaki znalazł – nasz. To nie przypadek. SOR jest największą tego typu organizacją w Polsce. Najbardziej znaną. Najskuteczniejszą. Działamy z największym rozmachem. Opłaciliśmy nawet specjalistów, aby stosownie wypozycjonowali naszą stronę internetową w wyszukiwarce. Znajduje się więc na samej górze listy.

Patryk napisał w swojej wiadomości, że należy do grupy, która rzekomo skupia się na rozwoju osobistym, mieszkającej w siedlisku położonym nieopodal Tomaszowa Lubelskiego. W rzeczywistości jest to jednak niebezpieczna sekta, której guru – były psycholog i trener mentalny – sprawuje totalitarne rządy, kontrolując praktycznie wszystkie aspekty życia adeptów. Patryk poprosił o pomoc w opuszczeniu wspólnoty dwóm osobom – jemu i dziewczynie, którą kochał. Sam bał się robić cokolwiek na własną rękę. Przytoczył w skrócie historię innej pary, Asi i Damiana, którzy kiedyś próbowali stamtąd uciec. Strażnicy i Potwór ruszyli ich śladem, odnaleźli i zaciągnęli obydwoje z powrotem. A potem oczywiście ukarali. Przykładnie, na oczach wszystkich, aby nikomu nie przyszedł już do głowy podobny pomysł. Zagrozili, że po następnym takim wyskoku ich zabiją. Patryk twierdził, że to nie była groźba bez pokrycia – Potwór i jego żołnierze posiadają bowiem nielegalną broń, z pomocą której wymuszają posłuch. Chłopak opisał też swoje znaki szczególne, aby ułatwić nam rozpoznanie go. Chaotycznego maila zakończył prośbą, by nie wzywać policji i broń Boże nie odpisywać na ten adres, jako że należy on do Potwora. Wiele ryzykował, odzywając się do nas, i obawiał się o swoje życie. Zapowiedział też, że usunie tę wiadomość z poczty natychmiast po wysłaniu.

W SOR potraktowaliśmy to zgłoszenie bardzo poważnie. Po długiej naradzie, podczas której dyskutowaliśmy, czy jednak nie zaangażować w sprawę organów ścigania, ostatecznie zdecydowaliśmy, aby przychylić się do prośby Patryka i tego nie robić. Nie potrzebujemy pomocy państwowych instytucji. Umiemy radzić sobie sami. Niemniej oznaczało to konieczność podjęcia interwencji. Misji, tak to nazywamy. Od tego SOR ma mojego Przyjaciela i mnie.

Dość szybko udało nam się znaleźć siedlisko, o którym była mowa. Faktycznie znajdowało się na kompletnym odludziu, od najbliższych większych wsi czy miasteczek dzieliło je wiele kilometrów. Obserwowaliśmy to miejsce kilka dni. Zbieraliśmy informacje, także rozpytując nielicznych okolicznych mieszkańców. Potrzebowaliśmy sporo czasu, by móc wreszcie nawiązać bezpośredni kontakt z Patrykiem, który został wysłany do Tomaszowa po zakupy. Oczywiście w obstawie jednego ze Strażników, którego musieliśmy przechytrzyć. W supermarkecie udałem więc, że się potykam i wpadłem na niego. Podczas gdy gorąco i co najważniejsze – długo go przepraszałem, dzięki czemu skupił na mnie swoją uwagę, mój Przyjaciel wsunął Patrykowi do kieszeni kurtki mały, staroświecki telefon komórkowy, ładowarkę oraz liścik. Chłopak spojrzał na niego ze zdziwieniem, a on wyartykułował bezgłośnie ustami tylko jedno słowo: „SOR”, po czym przytknął do nich palec wskazujący.

Resztę dnia spędziliśmy w napięciu, czekając na kontakt od chłopaka, który miał świadczyć o tym, że telefon nie został odkryty przez kogoś, kto nie powinien o nim wiedzieć. Na potwierdzenie tego, zgodnie z prośbą umieszczoną przez nas w liściku, miał wysłać nam SMS-a składającego się z tylko siedmiu słów – tych, od których zaczął swojego niedawnego maila do SOR. Skoro skasował go natychmiast po wysłaniu, tylko on mógł znać jego treść, natomiast zdanie było dość nieoczywiste, bo nie zaczął wiadomości od „Dzień dobry” albo „Pomocy!”, tylko od „Nazywam się Patryk i jestem ofiarą sekty”. Napisaliśmy również, że przybyliśmy mu na pomoc, oraz podaliśmy kod odblokowania otrzymanego siemensa. Zaznaczyliśmy, że telefon powinien pozostać wyciszony i ukryty, a ładować go należy wyłącznie w nocy, w miarę możliwości używając gniazdka, które nie znajduje się na widoku.

Patryk odezwał się do nas dopiero po pierwszej. Był przerażony. Dało się to wyczuć po samym sposobie pisania – zjadał litery, nie dbał zbytnio o styl czy poprawność interpunkcyjną zdań. Dowiedzieliśmy się, że nie mieszka w pokoju sam, ale na szczęście jedno gniazdko znajduje się za jego łóżkiem, więc może ukryć ładującą się komórkę pod materacem. Poprosiliśmy, aby podał nam jak najwięcej informacji o grupie, o jej zwyczajach, o funkcjach, jakie pełnią w niej poszczególni członkowie, o rutynie dnia, o potencjalnych słabych punktach, o układzie pomieszczeń w domu, poczynając od drzwi wejściowych, o tym, czy można się z niego wydostać przez okno, czy znajdują się w nim jakiekolwiek dodatkowe zabezpieczenia, takie jak alarm, monitoring albo czujka ruchu, która włącza światło, czy wcześniej zdarzały się włamania lub incydenty wynikające z niechęci tutejszej ludności, której może nie podobać się sąsiedztwo sekty, czy wówczas była wzywana policja; pytaliśmy wreszcie, czy ktoś może podejrzewać, że chłopak i dziewczyna planują ucieczkę, oraz czy Patryk ma jakiś pomysł odnośnie do tego, co odwróci uwagę pozostałych na tyle skutecznie i na tyle długo, by umożliwić nam skutecznie działanie.

Jego odpowiedzi nie napawały optymizmem. Napisał nam, że monitoringu w gospodarstwie co prawda nie ma, ale pilnują go psy, okien zaś, zapewne nieprzypadkowo, nie da się otworzyć na oścież, można je tylko pionowo uchylić. Czyli jedyne wyjście z Gniazda to drzwi, którymi się do niego wchodzi.

Korespondowaliśmy w ten sposób wiele dni, zadawaliśmy precyzyjne pytania i w końcu uzyskaliśmy wystarczająco dużo konkretnych danych, by móc ułożyć z nich plan, który zamierzaliśmy wprowadzić w życie tej nocy.

* * *

Zbliżamy się do siedliska. Nie słyszymy szczekania, co oznacza, że psy, przed którymi ostrzegał nas Patryk, śpią. Zadbaliśmy o to, by dodał im do karmy silny, stosowany przez weterynarzy środek usypiający. Zawczasu ukryliśmy go w sąsiedztwie posesji, o czym poinformowaliśmy chłopaka stosownym SMS-em. Z kolei innym specyfikiem, również przez nas podrzuconym, a przeznaczonym dla ludzi, miał spróbować doprawić kolację przynajmniej jednej osoby – chłopaka, który śpi z nim w jednym pokoju. Napisał nam jednak, że nie da rady tego zrobić, bo zostałby zdekonspirowany. Musimy więc zastosować plan B.

Widzimy dwóch Strażników. Siedzą na ławce przy wejściu, oświetleni słabą lampą znad drzwi. Pozostali dwaj zapewne, zgodnie ze słowami Patryka, przebywają wewnątrz domu. Nasze przewidywania się sprawdzają. Mężczyźni wyglądają na zaspanych. W pewnym sensie sprawili to sobie na własne życzenie. Powinni stać, a nie siedzieć. Rozmawiać, a nie milczeć. Ich obecna pozycja ciała, cisza nocy i świeże wiejskie powietrze tylko zwiększają senność. Oni jednak o tym nie wiedzą. My – przeciwnie. Mamy świadomość, co wpływa na ludzki organizm tak, by jego właściciel stawał się bardziej podatny na sterowanie z zewnątrz. Przez sporą część życia sami tego doświadczaliśmy. A potem przez bite piętnaście lat zgłębialiśmy wiedzę na ten temat.

Nakładamy kominiarki oraz latarki czołowe, których jeszcze nie zapalamy. Powoli, bezszelestnie obchodzimy dom dookoła, starając się, by nie dało się zobaczyć nas z okien. A gdy zbliżamy się do elewacji, niemalże się czołgamy. Skradając się w ten sposób, podchodzimy od tyłu do ławki, na której siedzą Strażnicy. Jest oddalona od domu o kilka metrów. To kolejny sprzyjający nam szczegół, który możemy wykorzystać w naszym planie.

Działamy synchronicznie, jakbyśmy mieli jeden umysł. Nie musimy nawet na siebie patrzeć, odliczać czasu, dawać znaków głową. W tym samym momencie dopadamy mężczyzn i zakładamy im chwyty na szyję. Są zaskoczeni, podejmują próbę walki zbyt późno. Nawet nie krzyczą. Nie mają na to czasu; nie mają też czasu choćby pomyśleć, co się z nimi dzieje. Wkrótce tracą przytomność. W stosownym momencie ich puszczamy. Nie chcemy ich zabić. W miarę możliwości ma się obyć bez ofiar. Takie są wytyczne Szefa i zawsze staramy się do nich stosować, jak dotąd skutecznie.

Zyskujemy chwilę, którą należy wykorzystać do maksimum. Od osiemnastu do trzydziestu czterech sekund, zanim ci dwaj w pełni odzyskają świadomość. Chwytamy ich obu pod pachami i szybkim krokiem zaciągamy do stodoły, która na szczęście znajduje się nieopodal. Dzięki informacjom Patryka wiemy, że nic cennego w niej nie ma, więc nie jest zamykana na kłódkę czy zamek. Dopiero tam zapalamy latarki na naszych czołach i korzystamy z grubych, wytrzymałych taśm klejących z plecaka mojego Przyjaciela, aby zakleić usta Strażników, a potem skrępować im ręce i nogi. Mamy w tym wprawę, ćwiczyliśmy tę czynność już wielokrotnie, więc zajmuje nam ona niewiele czasu.

Upewniwszy się co do solidności więzów, zabieramy mężczyznom pistolety oraz klucze do domu, gasimy latarki i natychmiast opuszczamy stodołę. Ci dwaj nie mogą zbyt długo nas widzieć, nawet w słabym świetle. Na razie jeszcze półprzytomni próbują dojść do siebie i zrozumieć, co się tu dzieje, ale wkrótce mogą zacząć skupiać się na szczegółach naszego wyglądu, a ten, zwłaszcza u mojego Przyjaciela, z jego charakterystyczną asymetryczną budową, nie sprzyja zupełnej anonimowości. Na zewnątrz odhaczamy kolejny podpunkt naszego planu: za pomocą noży przebijamy wszystkie opony w pojazdach stojących na podwórku.

Wreszcie podchodzimy do budynku. Do właściwego Gniazda. Mój Przyjaciel korzysta z kluczy i otwiera drzwi. Trzyma klamkę obydwiema dłońmi, dzięki czemu robi to ciszej, niż gdyby używał tylko jednej.

Pozostali dwaj Strażnicy najprawdopodobniej przebywają w dużym przechodnim pokoju, do którego wchodzi się z korytarza prowadzącego od głównych drzwi, a który służy za coś w rodzaju świetlicy, pomieszczenia rekreacyjnego. Wychodzi z niego inny korytarz, którym dociera się bezpośrednio do sypialni. To wszystko oznacza, że dwie ostatnie przeszkody stoją – a raczej siedzą – nam na drodze. Nie unikniemy konfrontacji. Nie mamy wyboru. Oni też, podobnie jak ich koledzy, są uzbrojeni. I najpewniej także zaspani. Musimy działać szybko. Wykorzystać efekt zaskoczenia, słabszego refleksu, który wynika z pory dnia. I w miarę możliwości zrobić przy tym jak najmniej hałasu. Zawczasu wyciągam z futerału moje kije i krótko kręcę nimi w powietrzu, dogrzewając i rozciągając nadgarstki.

Zatrzymujemy się na końcu korytarza i wyglądamy zza rogu. Zgodnie z przewidywaniami Strażnicy wyglądają na zaspanych. Właściwie na wpół drzemią, siedząc na kanapie, która stoi bokiem do nas. A brak w tym pokoju na przykład telewizora, który mógłby choć trochę ich rozbudzić, też działa na naszą korzyść. W sektach mało kto poza Potworem korzysta ze środków masowego przekazu, nawet dla rozrywki. Rzadko kiedy szeregowy adept, nawet jeżeli jest Strażnikiem, ma do tego prawo. Potwór bowiem robi wszystko, by ograniczyć komunikaty, jakie mogą płynąć do jego Owieczek z Zepsutego Zewnętrznego Świata. Fachowo nazywa się to kontrolą informacji. Wszystko po to, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko, że ktokolwiek pomyśli o opuszczeniu grupy. O tym, że gdziekolwiek indziej może być szczęśliwszy.

Zaciskam mocniej dłonie na kijach. Przyjaciel zerka na mnie i komunikuje gestem, że moim zadaniem jest neutralizacja drugiego z mężczyzn, siedzącego dalej od nas. On zaś weźmie na siebie tego bliżej. Kiwam głową.

Patrzymy na siebie po raz ostatni, po czym wyskakujemy zza rogu. Nic nie mówimy, nie krzyczymy, nie wydajemy żadnych odgłosów. Staramy się biec jak najciszej. Strażnicy są zaskoczeni. Nie wiedzą, czy mają wstać, czy krzyczeć, czy sięgnąć za pazuchę po pistolety. Widzą dwóch facetów w kominiarkach, w tym jednego uzbrojonego w pałki escrima, niezbyt popularną broń, a drugiego dziwnie asymetrycznie zbudowanego. Ta chwila zawahania z ich strony, wynikająca z nadmiaru wyboru potencjalnych opcji odpowiedzi na atak, wystarcza nam aż nadto.

– Co…?

Tylko tyle daje radę powiedzieć jeden z nich. Uderzam go w skroń czubkiem jednego z kijów. Niestety, ku mojemu przerażeniu, nie udaje mi się go znokautować, a jedynie zamroczyć. Już wykonuję kolejny zamach, ale mam świadomość, że Strażnik zyskał właśnie cenny ułamek sekundy, może krzyknąć i zaalarmować wszystkich mieszkańców domu. Na szczęście Przyjaciel przychodzi mi z pomocą. W przeciwieństwie do mnie umie załatwiać takie sprawy szybko i konkretnie. Jest do bólu precyzyjny. Tak jak ja od dwa tysiące czwartego roku trenuje walkę wręcz – prawy podbródkowy, prawy prosty, generalnie każdy prawy to jego specjalność, jego wyrośnięta pięść jest ciężka i twarda jak młot. Pozbawia przytomności swój cel zaledwie jednym ciosem, po czym doskakuje do drugiego mężczyzny i wymierza mu potężnego prawego sierpowego w szczękę. Obaj Strażnicy, jeden po drugim, odpływają w czerń. A ja oddycham z ulgą. Niewiele brakowało, a całą Akcję trafiłby szlag.

Nieruchomiejemy, wyostrzając słuch. Nie jesteśmy pewni, ile narobiliśmy hałasu i czy nim kogoś obudziliśmy. W domu jednak w dalszym ciągu panuje cisza. Chyba się udało. Tym Strażnikom też zabieramy pistolety, które pakujemy do plecaka, wiążemy ich i zaklejamy im usta. Następnie idziemy kolejnym korytarzem w stronę pokoju Patryka. Dokładnie opisał nam jego umiejscowienie i właściwe drzwi.

Wystarczy, że mój Przyjaciel lekko naciska klamkę, a chłopak natychmiast otwiera je z drugiej strony, jakby od dłuższego czasu czekał na nasze pojawienie się. Jest przerażony, blady, ma wytrzeszczone oczy i głęboko oddycha. Niemal słyszę przyspieszone bicie jego serca. Czym prędzej wychodzi z pomieszczenia, a mój Przyjaciel zamyka za nim drzwi, aby nie ryzykować, że zbudzi młodego mężczyznę, z którym Patryk dzieli sypialnię. Cały manewr zajmuje najwyżej kilka sekund. Patryk nic ze sobą nie ma, bo tak się umówiliśmy – żadnych bagaży, których pakowanie może go zdradzić, a nas potem spowolnić. Wszystkie niezbędne do funkcjonowania przedmioty, takie jak ubrania, podstawowe kosmetyki, a nawet szczoteczkę do zębów, i tak potem zapewni mu SOR.

– Agnieszka – szepcze i rusza do jej pokoju. Mój Przyjaciel idzie za nim, lecz zanim to następuje, patrzy porozumiewawczo na mnie. Pytam go spojrzeniem, czy na pewno chce to zrobić. Odpowiada, też wyłącznie za pomocą oczu, że tak, nie widzę nawet śladu wahania. Znowu bierze trudniejszą część zadania na siebie.

Rozdzielamy się. Wracam korytarzem do świetlicy, a potem wychodzę na zewnątrz. Podchodzę do szyby, za którą znajduje się sypialnia Agnieszki i dziewczyny, która z nią mieszka.

– Proszę, proszę! A kogo my tu mamy? – Słyszę zza uchylonego okna pewny siebie męski głos. Głośny. Nienależący do mojego Przyjaciela.

Zerkam do pokoju, który jest oświetlony słabą lampką. Na środku, odwrócony do mnie tyłem, stoi starszy mężczyzna z nadwagą. Potwór, we własnej osobie. Celuje z pistoletu w mojego Przyjaciela, który tkwi w drzwiach. Dwie dziewczyny, które normalnie zajmują tę sypialnię, nie śpią. Leżą pod kołdrami jak sparaliżowane. Najwyraźniej wraz z nim czekały, aż się pojawimy. Nie odrywają wzroku od Potwora. Podobnie jak mój Przyjaciel. Patryka nie widzę, prawdopodobnie został na korytarzu. Nietrudno się domyślić, że zesztywniały przywiera plecami do ściany, nie wiedząc, co robić.

Mój Przyjaciel unosi ręce i wkracza do pokoju. Choć nie ma do pokonania zbyt dużej odległości, widzę, że jego chód jest pewny.

– Wiesz, kim jestem? – pyta spokojnie.

– Intruzem, który chce zniszczyć moje dzieło? – W głos Potwora wkrada się drżenie. – Z jednej z tych jebanych fundacji, które wpierdalają się tam, gdzie nie trzeba!

– Rozgryzłeś nas – odpowiada z umiarkowanym uznaniem mój Przyjaciel. Trzyma się planu, wie, że rozmawia z chorobliwym narcyzem, którego ego łatwo połechtać i tym samym uśpić jego czujność. – Popełniliśmy jakiś błąd?

– I to duży – odpowiada triumfalnie Potwór. – Patryka udało wam się przekabacić, ale Agnieszki już nie do końca. – Wskazuje przerażoną dziewczynę, która leży na łóżku pod ścianą, bliżej drzwi. – Wydobyłem z niej prawdę! – Mówi z dużym samozadowoleniem, niemalże z zachwytem w głosie. – Pytałem ją tak długo, aż się przyznała. Okazała lojalność, więc nie zostanie ukarana. W przeciwieństwie do jej chłopaka. Gnojek nawet sobie nie wyobraża, co go czeka – cedzi mściwie przez zęby. – Pomyliliście adres, skurwysyny! Tu nie ma żadnej sekty!

– Nie? – pyta Przyjaciel i robi krok bliżej w jego stronę. Wciąż ma uniesione ręce.

– Nie! To wspólnota, wypisaliśmy się z systemu kłamstwa i obłudy, z którego pochodzisz! Nie czcimy żadnego boga! Liczy się dla nas jedynie oświecenie. Przebudzenie. Rozwój osobisty i duchowy!

– I dlatego kontrolujesz wszystko, co robią twoi adepci?

– Robię to dla ich dobra!

– I to zupełny przypadek, że żaden nie może dobrowolnie was opuścić?

– Nikt tego nie chce, kretynie!

– Patryk chce. Agnieszka też, nawet jeżeli się ciebie boi i nigdy się do tego nie przyzna. Dwie inne twoje Owieczki też kiedyś próbowały odejść, ale ruszyliście za nimi w pościg. Dlaczego? Dlaczego porwaliście Asię i Damiana? Dlaczego zaciągnęliście ich tutaj siłą? Po co ci ta broń, skoro od kiedy się tutaj osiedliliście, nie było nawet próby włamania? I popraw mnie, jeżeli się mylę: po tym, co powiedziała ci Agnieszka, nie przekazałeś żadnych wytycznych Strażnikom. Bo im nie ufasz. Obawiasz się, że też nie do końca stoją po twojej stronie, też mogą chcieć stąd uciec, spiskują i tylko czekają na okazję, aby cię zdradzić. Czy nie tak? Tylko to tłumaczy, dlaczego gdy mnie zobaczyli, byli wyraźnie zaskoczeni i nieprzygotowani na mój atak.

Potwór lekko opuszcza pistolet. Jest wyraźnie zaskoczony jego wiedzą. Mój Przyjaciel wykorzystuje tę chwilę jego zawahania na kolejny cios.

– Poddaj się. Unieszkodliwiłem ich – unosi swoją potężną prawą pięść – i nawet jeżeli pozostali lojalni, nie przyjdą ci z pomocą. To koniec. Pozwól im dobrowolnie odejść – wskazuje Agnieszkę – i zostaw ich w spokoju, a my damy spokój tobie.

– Nie! – odpowiada z naciskiem Potwór. – Wiem, jak działają organizacje takie jak twoja! Chcecie namówić tych dwoje na zeznawanie przeciwko mnie! Nie pozwolę wam na to! To moje dzieło! Nie pozwolę wam go zniszczyć.

– To ludzie. Nie są twoim dziełem ani własnością. Mają prawo odejść. A ja jestem tutaj, aby ich stąd uwolnić. Jak zamierzasz mnie powstrzymać? Zabijesz mnie? – Mój Przyjaciel robi kolejny krok w jego kierunku. – Naprawdę myślisz, że nikt nie wie, że tu jestem? Że się nie zabezpieczyłem?

– Zrobię to, jeśli będzie trzeba. – Potwór uśmiecha się mściwie. Zaciska mocniej dłonie na pistolecie.

– Są świadkowie. – Mój Przyjaciel znowu wskazuje dziewczyny.

– Cokolwiek spróbujesz mi wmówić, nikt z Rodziny mnie nie zdradzi. Zmuszę ich do milczenia! – W głosie Potwora wybrzmiewa duża pewność. – Niech policja sobie tutaj przychodzi. Śmiało! Nic nie znajdą! Ukryjemy twoje śmierdzące truchło tak głęboko, że nawet koparkami się nie dokopią! Albo spalimy.

Nadchodzi moment, na który pracowaliśmy tyle czasu. Kluczowy. Znak, który mój Przyjaciel miał mi dać, gdy w swojej ocenie znajdzie się wystarczająco blisko przeciwnika. Zerka za prawe ramię Potwora, prosto na mnie, i kiwa głową. Działam automatycznie. Głośno pukam w szybę, za którą stoję. Potwór odwraca się i patrzy w moim kierunku. To odruch, a więc zachowanie, które da się przewidzieć. Tym samym przestaje skupiać się na moim Przyjacielu, który się na niego rzuca i wytrąca mu pistolet z rąk. Podczas gdy kotłują się na podłodze, ja powtórnie wbiegam do domu. Pod pokojem czeka na mnie Patryk. Tak jak przewidziałem, stoi jak zamrożony. Otwieram drzwi i wchodzę do pomieszczenia jako pierwszy. Mój Przyjaciel już ma założony na szyi Potwora trójkąt ze swoich nóg, a rękę, którą tamten próbuje go atakować, unieruchamia dwoma swoimi. Dusi go. Radzi sobie doskonale, nie muszę mu pomagać. Jego przeciwnik nie ma pojęcia, jak walczyć w parterze. W ogóle nie ma pojęcia, jak walczyć, do tego nadwaga utrudnia mu koordynację ruchów. To tylko były terapeuta, psycholog, który w pewnym momencie w wyniku zaburzeń psychicznych zaczął cierpieć na kompleks Boga. Wysługiwał się innymi, których nauczył się kontrolować. To oni mieli wykonywać za niego brudną robotę.

Dziewczyny w dalszym ciągu nie reagują, nic nie mówią, nie wzywają pomocy, co też jest bardzo wymowne i w ogóle mnie nie zaskakuje. Nawet się nie ruszają. Patryk wchodzi za mną i zamyka drzwi. Potwór przestaje się opierać. Traci przytomność, a mój Przyjaciel zawczasu go puszcza. Błyskawicznie wstaje, ściąga plecak i przy użyciu tej samej taśmy co poprzednio wiążemy mężczyznę. Patryk natomiast doskakuje do Agnieszki.

– Teraz mamy szansę! Uciekajmy!

Dziewczyna nie odpowiada. Jest w szoku i cała drży. Od czasu do czasu zerka na Potwora, który leży skrępowany pod ścianą. Ten ma półprzymknięte powieki, ale wydaje się na nią patrzeć. Właśnie na nią. Jakby zachował resztki przytomności i próbował na nią wpłynąć.

– Chodź! – szepcze rozpaczliwie Patryk i wyciąga dłoń.

– Patryk… Ja chyba nie…

Rozglądam się z niepokojem. Nasłuchuję odgłosów z zewnątrz. Potwór rozmawiał z moim Przyjacielem dosyć głośno, pukanie w szybę też spowodowało sporo hałasu i nie ulega wątpliwości, że całe to zamieszanie obudziło przynajmniej niektórych w domu. Z korytarza zaczynają dobiegać głosy, ktoś najpewniej znalazł w świetlicy nieprzytomnych i skrępowanych Strażników. Patryk kupił nam trochę czasu, zamykając drzwi. Reszta adeptów sekty wciąż nie wie, w którym pokoju wszystko się zaczęło. Każda sekunda jest teraz na wagę złota.

– P-pójdą za nami… U-ukarzą… – Agnieszka jest tak przerażona, że zaczyna się jąkać. – Widziałeś, co zrobili Asi i Damianowi. Znajdą nas. Ja… – Przełyka ślinę. – Ja zostanę. Ty uciekaj, jak chcesz.

Patryk patrzy bezradnie na nas. Niemal błagalnie.

– SOR się wami zaopiekuje – mówi mój Przyjaciel i też wyciąga do niej rękę. – Zapewni wam ochronę. Nie musisz się bać. Chodź, nie mamy czasu! Musimy stąd wyjść! To twoja ostatnia szansa!

Agnieszka wciąż się waha. A ja już wiem, że sama dobrowolnie nie wyjdzie z tego domu. Że jej umysł wciąż jest spętany kajdanami, jakie założył mu Potwór, od lat powtarzając im wszystkim, że poza Rodziną czeka ich zguba. Jej spojrzenie wygląda znajomo. Jak u Ciebie. Piętnaście lat temu. Tuż przed naszą Ucieczką z sekty Droga patrzyłaś na mnie identycznie.

Nie zastanawiam się dłużej. Już dawno temu postanowiłem sobie, że nigdy więcej nie popełnię tego samego błędu co wtedy. Nigdy się nie zawaham i gdy będzie trzeba, zawsze zadziałam.

Już przymierzam się do zrobienia pierwszego kroku w stronę łóżka, ale mój Przyjaciel znowu o ten ułamek sekundy mnie ubiega. Chwyta Agnieszkę mocno za rękę i pomaga jej wstać. Dziewczyna na szczęście się nie opiera. To znaczy, że tak naprawdę nie chce tu zostać. Tyle że wciąż potrzebuje kogoś, kto podejmie decyzję za nią. Kto nią pokieruje. Typowy objaw osobowości, którą specjaliści nazywają sektową lub kultową. Osobowości, którą sam kiedyś miałem, więc doskonale wiem, jak to jest. Mój Przyjaciel zresztą też.

– Ja też chcę z wami iść! – odzywa się druga dziewczyna i wstaje z łóżka. Wymieniamy z Przyjacielem krótkie spojrzenia i kiwamy głowami. Im więcej osób uratujemy, tym lepiej.

– Chodźmy!

Opuszczamy pokój. Mój Przyjaciel idzie przodem, nie puszczając ręki Agnieszki, za nim podąża Patryk, druga dziewczyna i na końcu ja, zabezpieczający tyły. W korytarzu znajduje się więcej osób z sekty. Nie wyglądają, jakby chciały nas zatrzymać. Są zaspane i zaskoczone. Mój Przyjaciel wbiega między nie.

– Patryk…? Aga…? Ela…? Co…? Co się tu dzieje? – padają pytania ze wszystkich stron.

– Jesteście wolni! Uciekajcie! – rzucam, potęgując chaos w Gnieździe. To też element planu. Potencjalna jedność tej grupy jest naszym wrogiem. Bałagan i podział zaś – naszymi sprzymierzeńcami. Ułatwią nam ucieczkę.

Nie oglądając się za siebie, wychodzimy z domu. Biegniemy w kierunku, który wcześniej wyznaczyliśmy, czyli nie w stronę żwirowej drogi, tylko głęboko w las za domem. Zamierzamy dotrzeć do samochodu okrężną trasą. Agnieszka płacze. Patryk i Ela nie, ale nie wątpię, że przeżywają ten moment równie mocno. Domyślam się, co teraz zajmuje ich głowy. Sam, będąc niewiele młodszy od nich, przechodziłem przez coś podobnego. Atakuje ich miliard myśli na sekundę, rozważają, kalkulują, czy jeszcze nie jest za późno, aby ewentualnie tam wrócić. Aby cofnąć to, co się stało. Aby nic nie zmieniać. Pozostać w układzie co prawda toksycznym, ale przynajmniej znanym. Trawi ich poczucie winy, że to wszystko przez nich, że rozbijają Rodzinę, w którą tak mocno się zaangażowali, poświęcając jej spory kawałek swojego życia, porzucając edukację i bliskich. Boją się zmian. A przede wszystkim – boją się Potwora. Wciąż dopuszczają, że choć zdołaliśmy go przechytrzyć i pokonać w walce wręcz, nie jest zwykłym człowiekiem, tylko kimś o niemalże nadludzkich zdolnościach. Że znajdzie ich wszędzie, a potem zaciągnie z powrotem. To też wmawiano im przez lata – wystarczająco długo, by uwierzyli.

Wchodzimy na tyle głęboko w las, że dom i budynki gospodarcze znikają nam z pola widzenia. Mimo to nagle ogarnia mnie przeczucie, że jesteśmy obserwowani. Coś na nas patrzy. Nie ktoś. Coś. Rozglądam się w ciemności, ale niczego nie widzę. Żadnego zwierzęcia, żadnego człowieka. Wrażenie bycia obserwowanym jednak nie ustępuje. Jakby coś nam towarzyszyło. Podążało za nami. Jest to tak paraliżujące, że utrudnia mi oddychanie.

Przyspieszamy, wreszcie wybiegamy z lasu i po kilku minutach docieramy do samochodu. Ja wskakuję za kółko, natomiast Przyjaciel, zgodnie z planem, wraz z Patrykiem i Agnieszką na tylne siedzenie. Obecność Eli trochę zmienia sytuację, ale na szczęście nie brakuje dla niej miejsca. Każę dziewczynie usiąść z przodu i osobiście zapinam jej pas. Któryś z nas musi zawsze przy nich być. W zasięgu ręki. Dla pewności i bezpieczeństwa. Prawie czytamy im w myślach. Wciąż trawią ich wątpliwości i w desperacji komuś może przyjść do głowy głupi pomysł, na przykład żeby wyskoczyć z pędzącego auta.

Jadę w kierunku najbliższej asfaltowej drogi, a gałęzie zawczasu przyczepione do tylnego zderzaka samochodu ścierają ze żwiru ślady naszych opon. Kiedy dojeżdżamy do asfaltu, mój Przyjaciel błyskawicznie wyskakuje z wozu, odczepia je i odrzuca głęboko do lasu. Dopiero gdy powtórnie wsiada na tylne siedzenie, wypuszczam z płuc powietrze, które przez długi czas wstrzymywałem.

Udało się.

Agnieszka w dalszym ciągu płacze. Patryk przytula ją i próbuje uspokoić, raz po raz całując ukochaną w skroń. Ela cała drży i teraz to ona wstrzymuje oddech, jakby dalej nie wierzyła w to, co się wydarzyło. Ja milczę. Mój Przyjaciel natomiast powtarza, że już po wszystkim, że młodzi są bezpieczni i nic im nie grozi. Że postąpili właściwie, odzywając się do nas, decydując się opuścić sektę, i że nikt, absolutnie nikt nie miał prawa im tego zabronić oraz zmuszać do pozostania we wspólnocie, która ich niszczy. Gwarantuje, że SOR zapewni im ochronę, opiekę i ułatwi powrót do normalnego życia. Aby dodać im otuchy, zdradza, że my też kiedyś uciekliśmy z grupy psychomanipulacyjnej, lecz na szczęście nie precyzuje z jakiej. Uzgadnia również z nimi taką wersję zdarzeń, w której my dwaj musimy pozostać w cieniu. Jest prosta. Patryk, Agnieszka i Ela uciekli z sekty sami, po czym zgłosili się do SOR. Oficjalnie nikt nie pomagał im w ucieczce.

Zerkam we wsteczne lusterko i na dziewczynę na siedzeniu obok. Widać po ich trojgu, że wciąż nie do końca wierzą w jego zapewnienia. Że nadal się boją. Ich wytrzymałość psychiczna jest wystawiana na trudną próbę. Przez ostatnie lata byli okłamywani i konsekwentnie obniżano im poczucie własnej wartości. Właśnie po to, by teraz tak myśleli. Wierzę jednak, że dotrzymamy słowa. Najlepiej jak potrafimy. Najważniejsza część zadania została wykonana i pozostało nam tylko dowieźć ich do ośrodka SOR, do Miasta, W Którym Mieszkamy. Tam już naprawdę będą bezpieczni. A nasze koleżanki i koledzy pracujący w nim będą wiedzieli, co robić. Wielokrotnie przerabiali już takie sytuacje. Pomogą tym młodym, tak jak pomogli nam blisko piętnaście lat temu. Jestem tego pewien.

I ta dodatkowa obecność, którą w dalszym ciągu wyczuwam w pobliżu; coś, co nas obserwuje, co jest z nami w samochodzie nawet teraz i w dalszym ciągu paraliżuje moje ruchy, tego nie zmieni.

Teraz

(z materiałów edukacyjnych SOR)

Jednym z najbardziej intrygujących zjawisk, jakie występują w ludzkiej psychice, jest mroczna przemiana osobowości, która może zajść, gdy człowiek zyskuje nad kimś władzę. Władza i kontrola nad innymi wymagają ogromnej odpowiedzialności i samoświadomości, bywają bowiem uzależniające i z czasem odczuwamy pokusę, żeby ich nadużywać, a co za tym idzie: przesuwać granice. Stan ten ulega nasileniu, gdy panujemy nad całą grupą ludzi. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do kompleksu Boga – zaburzenia, w którym de facto przypisujemy sobie pozycję ponad innymi ludźmi, przez co uznajemy, że wolno nam wszystko.
Wiążącą się z kontrolą mroczną przemianę można zaobserwować nawet w pozornie niewinnych sytuacjach – na przykład w związkach, w których występuje nierównowaga uczuć i jednemu partnerowi zależy bardziej niż drugiemu; gdy ktoś zostaje kapitanem drużyny sportowej, głową rodziny lub rodzicem zyskującym władzę nad dzieckiem, czyimś przełożonym, a nawet administratorem grupy w mediach społecznościowych, który wprowadza w niej autorytarne rządy. Szczególnie niebezpieczna jest sytuacja, w której potężne możliwości zyskuje osoba o skłonnościach sadystycznych i psychopatycznych. Do czego może to doprowadzić, pokazali już okrutni rzymscy cesarze, Hitler, Stalin, przywódcy niebezpiecznych, destrukcyjnych sekt, a nawet uczestnicy stanfordzkiego eksperymentu więziennego odgrywający role strażników i podległych im więźniów.
Każda władza deprawuje. A władza absolutna deprawuje absolutnie.

Lokalizacja nieznana

Otwieram szeroko oczy, a przynajmniej tak mi się wydaje. Nadal bowiem widzę wyłącznie nieprzeniknioną ciemność. Oddycham głęboko, wciągając do płuc powietrze tak ciężkie, że czuję się, jakbym połykał kamienie. Ciężkie, lepkie i brudne.

Krzyczę, rozglądając się na wszystkie strony, lecz w dalszym ciągu widzę tylko czerń. Mój błędnik szaleje, nie wiem nawet, czy wciąż leżę, czy już siedzę, czy może odruchowo wstałem.

Nie wiem nawet, czy żyję.

– Kto tu jest?

Wzdrygam się i napinam mięśnie, gdy niedaleko mnie rozlega się męski głos. Jakby przemówił do mnie sam mrok. Jednocześnie ten dźwięk przyprawia mnie o dodatkowy mętlik w głowie, bo choć jakiś przebłysk uświadamia mi, że jest znajomy, z dużym opóźnieniem łączę go z osobą mojego Przyjaciela.

– Jesteś? Odezwij się! – prosi.

Brzmi nienaturalnie. W tym, jak mówi, słyszę lęk i jakby… nadzieję? Nie wiem, co odpowiedzieć. Instynkt i jakaś wewnętrzna nieufność nakazują mi ostrożność.

– Jestem – wyrzucam z siebie w końcu.

Mój własny głos też brzmi znajomo, ale jednocześnie obco. Jakby należał nie do mnie, tylko do kogoś, kogo kojarzę.

– Nie widzę cię… Ja… Nic nie widzę – mówi mój Przyjaciel. Wydaje się śmiertelnie przerażony. Łamie mu się głos.

– Poczekaj. Zaraz…

Zaczynam badać rękami przestrzeń w swojej bezpośredniej bliskości i choć nadal kręci mi się w głowie, przekonuję się, że siedzę na poziomej płaszczyźnie. Jest gładka, twarda i jeszcze ciepła od mojego ciała. Wykonana chyba z…

Metalu?

Słowo to pojawia się w moim umyśle z taką intensywnością, jakby nagle błysnęło światło reflektora, jeszcze bardziej mnie dezorientując. Głowę rozsadza mi tępy ból. Cicho syknąwszy, łapię się za skronie.

Po chwili zdaję też sobie sprawę z jeszcze jednej dziwnej rzeczy. Jestem kompletnie nagi. Upewniam się co do tego, dotykając się w różnych miejscach, w nadziei, że wyczuję na sobie chociaż bokserki czy skarpety. Nic z tego.

– J-jesteś? – znowu słyszę głos z czerni.

Wyszukuję nogami krawędź płaszczyzny, na której leżałem, i próbuję wstać. Udaje mi się, ale niemal natychmiast tracę równowagę i padam na czworaki. Mimo to dalej kieruję się w stronę głosu mojego Przyjaciela. Czuję, że muszę to zrobić. Nawet nie dlatego, że chcę go uspokoić. Bardziej dla siebie. Chcę do niego dotrzeć i go dotknąć, przekonać się, że naprawdę tu jest, uzyskać jakiś punkt zaczepienia. Kierunkowskaz, który pomógłby mi odnaleźć się w labiryncie tej dziwnej sytuacji.

– J-już id-dę…

Trudno mi ocenić, jak długo posuwam się naprzód. Czy mijają sekundy, czy minuty. Podłoże pod moimi kolanami i dłońmi jest wykonane z tego samego materiału co moje leże. Jest równie gładkie i twarde. I równie ciepłe, jakby coś wcześniej je wygrzało. Jedną rękę mam wyciągniętą przed siebie, aby orientować się w ewentualnych przeszkodach. Z tego samego kierunku słyszę zbliżający się do mnie rwany oddech.

Wreszcie natrafiam na krawędź poziomo ulokowanej płaszczyzny, identycznej jak ta, którą niedawno opuściłem. Wspinam się na nią i ostrożnie sięgam dłonią przed siebie. Czuję coś, chyba ramię Przyjaciela, które po moim dotyku gwałtownie się odsuwa.

– Spokojnie! To ja.

Czyli właściwie… kto? Jak mam na imię? A nazwisko? Co się ze mną dzieje? Jak to możliwe, że ich nie pamiętam?

Nie mam jednak zbyt wiele czasu, by nad tym rozmyślać. Już w następnej chwili bowiem mój Przyjaciel obejmuje mnie i mocno przytula. Też wydaje się nagi, przynajmniej od pasa w górę. To na pewno on. Jest dobrze zbudowany, muskularny, podobnie jak ja, lecz ze znajomą asymetrią w budowie, czyli prawą ręką wyraźnie większą i silniejszą od lewej. Poza tym jednak nie zachowuje się tak, jak mnie do tego przyzwyczaił. Zniknęły jego spokój i pewność siebie. Dygocze ze strachu. Przytula mnie jak dziecko, które chce schronić się w bezpiecznych ramionach rodzica.

– Widzisz c-cokolwiek? – pyta.

– Nie. Tylko ciemność.

– Oślepili nas?

– Kto?

– Oni.

– Oni? – pytam, choć coś mi mówi, że wiem, o kim mówi. Wiem i jednocześnie nie wiem, jak gdyby ta informacja pokazała się na moment na powierzchni mojej świadomości niczym płetwa polującego rekina, która zaraz znikła. Podobnie jak dziwna pewność, że odpowiedź na jego ostatnie pytanie brzmi „Nie”.

Ostrożnie badam opuszkami palców swoje oczy i brwi, spodziewając się wszystkiego, także miękkiej brei spływającej po policzkach. Na szczęście gałki są całe, a za jedyną wilgoć, jaką wyczuwam na skórze, odpowiadają pot i łzy. A przynajmniej mam nadzieję, że klasycznej wyliczanki nie dopełnia krew.

– Nie – mówię. – Przynajmniej nie mnie. A ciebie?

Odrywa ode mnie ręce, chyba po to, żeby również się zbadać. Zajmuje mu to trochę więcej czasu.

– Chyba też nie, ale… Co tu się dzieje? Gdzie my jesteśmy?

I znowu to przeczucie, to głębokie przekonanie, że znam odpowiedzi na te pytania, tylko ich nie pamiętam. Nie potrafię się skupić, a uporządkowanie najprostszych myśli przychodzi mi z ogromnym trudem. Nadal kręci mi się w głowie.

…ora…

Kolejny przebłysk i kolejne słowo. Czy może kawałek słowa… Ukazuje się na moment z nieuporządkowanej papki w moim umyśle, choć już nie tak jasno i wyraziście jak poprzednie. Jakby dosłownie na ułamek sekundy wyłoniło się z mgły, niepełne, urwane, bez kontekstu, choć bardzo ważne. Jestem tego pewien.

…ora…

…Metal…

Dwa ważne słowa. Jedno już znam, drugiego – tylko fragment. Gdyby udało mi się je sobie przypomnieć, uzyskałbym może chociaż część odpowiedzi na pytania odnośnie do sytuacji, w jakiej się znajdujemy. Masuję się po skroniach i zaciskam zęby, jakby miało mi to pomóc zaprząc mózg do cięższej pracy. Wyczuwam pod palcami wypukłość nabrzmiałych mięśni żuchwy.

Próba skupienia się jednak znowu zostaje brutalnie przerwana. Mój Przyjaciel zaczyna głośno zawodzić i z tego, co jestem w stanie wyczuć, też łapie się za głowę. Jego jęk w ogóle nie odbija się echem od ścian pomieszczenia, które wydaje się szczelnie wytłumione na dźwięki. Albo pochłania je w całości.

– Spokojnie! – Łapię go za nadgarstki, jeden wyraźnie grubszy od drugiego. Obniżam je siłą. – Co się dzieje?

– G-głosy… – duka. – Słowa. W mojej głowie. Słyszę je… Nawet gdy staram się nie myśleć, one same… Nie! Nie chcę! Przestańcie! – krzyczy.

Znowu próbuje chwycić się za skronie, ale wciąż trzymam jego ręce, więc mu się to nie udaje. Muszę zająć jego uwagę czymś innym. Spróbować go uspokoić. To trudne, bo sam znajduję się na skraju załamania. Fakt, że ten na ogół odważniejszy z nas pęka i to ja muszę przejąć inicjatywę, nie pomaga.

– Jak masz na imię? – rzucam pierwsze pytanie, jakie mi przychodzi do głowy.

Nieruchomieje.

– N-nie wiem-m… Nie pamięt-tam.

Ja także nadal nie potrafię sobie przypomnieć swojego imienia. Jego też nie. Nie chcę jednak jeszcze bardziej przerażać mojego Przyjaciela, więc o tym nie mówię. A może nie chcę bardziej przerażać samego siebie? Ja też potrzebuję skupić się na czymkolwiek innym niż nasze położenie i jego dziwne aspekty. Bo cokolwiek się z nami teraz dzieje, taka dziura w pamięci nie może być czymś normalnym.

– A co pamiętasz? – pytam.

Milczy, lecz wyczuwam po jego rękach, że lekko rozluźnia mięśnie.

– N-nie wiem… – stęka. – Wszystko mi się miesza. Nie wiem, czy to wspomnienia, czy sny… czy coś jeszcze g-gorszego. Te głosy… Słowa… One wciąż… J-ja… nie wiem…

Próbuję myśleć. Chyba mogę założyć, że obaj znajdujemy się w niemal identycznym stanie, z tą różnicą, że ja jestem odrobinę mniej przerażony. Odrobinę. Wciąż nie potrafię wykorzystać podstawowych funkcji mojego umysłu, takich jak szperanie we własnej pamięci czy artykułowanie myśli na głos. Jakby coś trzymało mój mózg w garści. Albo na smyczy.

…ora…

…Metal…

Ból głowy przybiera na sile. Wciągam głośno powietrze przez nos, próbując załagodzić pulsowanie w skroniach. Słyszę, jak moje serce pompuje krew.

– Nie… Nie! – Mój Przyjaciel porusza się gwałtownie. – Nie wierzę w to! To nieprawda! Niemożliwe!

– Co? – pytam gorączkowo. – Przypomniałeś coś sobie?

I właśnie wtedy zdaję sobie sprawę z jeszcze jednej rzeczy. Chyba najbardziej popieprzonej z całej tej konfiguracji: dwóch nagich, zlęknionych, nieco ponad trzydziestoletnich mężczyzn uwięzionych w pomieszczeniu bez okien wykonanym z materiału przypominającego metal, pogrążonym w gęstej jak smoła ciemności, w którym – wedle naszej dotychczasowej wiedzy – znajdują się jedynie dwa prowizoryczne łóżka w postaci surowych poziomych płaszczyzn bez pościeli, wystających ze ścian niczym w jakiejś izbie wytrzeźwień.

Albo w grobowcu.

Mój Przyjaciel nazywa tę rzecz po imieniu. Idealnie opisując moje podświadome myśli – coś, co jest we mnie głęboko zapisane. Ideę wyrytą we mnie niczym dłutem w kamieniu. Stałą. Niezmienną. W którą chyba sam bym uwierzył, gdyby nie jej absurdalność, biorąc pod uwagę to, co widzę wokół, jak bardzo się boję i że czysto racjonalnie chcę się stąd wydostać, a przede wszystkim zrozumieć, co się z nami dzieje.

Ideę na nowo rozbudzającą we mnie jeden z największych lęków, towarzyszących mi od dwa tysiące czwartego roku, odkąd uciekliśmy z sekty Droga.

– Te głosy… – mówi Przyjaciel. – O-one… one powtarzają, że jestem tu, bo sam tego chciałem! Że to spełnienie moich marzeń!

Kiedyś

(z materiałów edukacyjnych SOR)

Według Słownika Języka Polskiego PWN komuna to grupa ludzi żyjących razem na zasadach wspólnoty własności i pracy. Na ogół panuje w niej system społeczny podobny do socjalizmu, przez co osoby, które chciałyby ją opuścić, nie dysponują właściwie żadnym prywatnym majątkiem. Taki porządek to również jedna z wielu technik wywierania wpływu w sektach, nastawionych na utrudnienie i zniechęcenie do opuszczenia ich.

Maj 2019, Miasto, W Którym Mieszkam

Straż Ochrony Rodziny. W skrócie SOR. Zapewne nieprzypadkowo kojarzącym się przede wszystkim z ratunkiem. W zasadzie tym się zajmujemy.

Kiedy podczas naszej ostatniej Akcji Potwór trzymał mojego Przyjaciela na muszce, ten nie skłamał. Facet faktycznie nas rozgryzł. SOR bowiem to prywatna fundacja pomagająca ofiarom sekt i rodzinom, które utraciły bliskich na rzecz grup psychomanipulacyjnych. Posiada własny ośrodek, w którym pokrzywdzeni mogą znaleźć bezpieczną przystań i powoli, w spokoju, wrócić do funkcjonowania w społeczeństwie. Budynek jest spory, przypomina trochę hostel. Żadne luksusy, ale najważniejsze, że jest ciepło, czysto i z dachem nad głową. Znajdują się w nim pokoje mieszkalne, wspólne łazienki, stołówka, kuchnia, świetlica, biblioteka z chyba największym w Polsce zbiorem publikacji na temat sekt i alternatywnych ruchów religijnych, pokoje rozmów terapeutycznych, biura fundacji, sala konferencyjna, która w razie potrzeby pełni również funkcję wykładowej, a na zewnątrz okazały park, w którym można się zrelaksować i wyciszyć. To ważne, gdy człowiek musi dojść do siebie po traumatycznych przeżyciach. Cała posesja jest oczywiście ogrodzona i dobrze chroniona. Trudny do pokonania płot, brama, której bez przerwy ktoś pilnuje, kamery, alarm, solidne antywłamaniowe drzwi, w oknach na parterze szyby pancerne i zamontowane w newralgicznych punktach czujki ruchu, które aktywują światło. No i oczywiście nas dwóch, ja i mój Przyjaciel, jako ochroniarze. Bezpieczeństwo podopiecznych stanowi dla nas absolutny priorytet, ważny element ich terapii. Jednocześnie jednak dajemy im w tym względzie pełną wolność. Przebywają u nas tylko wtedy, jeżeli tego chcą.

Fundacja działa wielotorowo. Tym, którym udaje się psychicznie i fizycznie wyrwać ze szponów sekty, zapewnia bezpłatną opiekę psychologiczną, rodzinom natomiast – poradnię i doradztwo prawnicze, też darmowe, wraz z telefonem oraz mailem zaufania, pod które można dzwonić lub pisać o każdej porze dnia i nocy. Oprócz tego organizuje konferencje, seminaria, odczyty, prelekcje i debaty, w trakcie których upowszechnia wiedzę, jak niebezpiecznym zjawiskiem są grupy psychomanipulacyjne, niestety obecnie rosnące w siłę – w społeczeństwie narastającego buntu wobec systemu oraz rozczarowania instytucją Kościoła pojawia się ich coraz więcej. SOR opracowuje specjalne szkolenia oraz programy edukacyjne dla młodzieży. W miarę możliwości zapobiega, aby później nie leczyć. Publikuje książki, broszury, ulotki, a także ukazujące się corocznie czasopismo na ten temat, z artykułami i pracami naukowymi autorstwa renomowanych specjalistów. Współpracuje z wieloma podobnymi organizacjami ze Stanów Zjednoczonych i Europy, z policją, mediami, Kościołem katolickim, kuratorium oświaty, MEN, władzami samorządowymi, Komisją Polityki Społecznej i Rodziny w sejmie, konsultując z nią zmiany prawa karnego, przede wszystkim zaś z naukowcami wydziału teologii lokalnego uniwersytetu, którzy badają fenomen sekt od każdej strony – psychologicznej, socjologicznej, pedagogicznej, filozoficznej, religioznawczej, etnologicznej i wielu innych. Wraz z nimi SOR gromadzi informacje dotyczące zarówno ogólnych mechanizmów, jak i konkretnych grup. Dzięki temu fundacja posiada pokaźną bazę danych odnoszących się do wspólnot kultowych funkcjonujących na terenie Polski – ich historii, doktryn, wierzeń, praktyk, liczebności, wewnętrznej struktury, hierarchii, a także wpływu, szczególnie manipulacyjnego, jaki wywierają na swoich członków oraz resztę społeczeństwa, na przykład na instytucje publiczne i gospodarcze.

Ja i mój Przyjaciel pracujemy w fundacji, podobnie jak kilka innych osób, którym pomogła. Właściwie „pracujemy” to złe słowo, bo trudno nazwać tak zajęcie traktowane przez nas misyjnie. Gdy piętnaście lat temu uciekliśmy z sekty Droga, w której się wychowaliśmy, nie znaliśmy realiów, w jakich funkcjonuje większość społeczeństwa. Dorastaliśmy w zupełnie innym systemie. Wiedza o tym, jak wygląda od środka działanie grup tego typu, plus własne doświadczenia były w tamtym momencie naszymi jedynymi atutami. Związaliśmy się z fundacją, która stała się dla nas nową rodziną. A jej założyciel, jak go nazywamy: Szef – pan Jan Ożarowski, przedsiębiorca, który osobiście podjął decyzję, aby się nami zaopiekować – naszym nowym ojcem.

Co należy do naszych obowiązków? Trudno to precyzyjnie określić. Na co dzień, gdy jest spokojnie, urzędujemy w ośrodku SOR. Pełnimy w nim głównie funkcję ochroniarzy, ale czasem pomagamy w sprzątaniu, zajmujemy się parkiem i ogrodem, wykonujemy drobne naprawy, porządkujemy papiery i opiekujemy się ludźmi, którzy tutaj trafiają, pomagając im się zaadaptować. Generalnie jesteśmy facetami od wszystkiego. Gdy jednak wymaga tego sytuacja, gdy zawodzą państwo, policja i wymiar sprawiedliwości, gdy zrozpaczone rodziny lub zastraszeni adepci nie mają do kogo się zwrócić i gdy trzeba działać na granicy prawa, wkraczamy do Akcji. Jesteśmy ostatnią deską ratunku. My. Nas dwóch. Najprawdopodobniej jedyni tacy „pracownicy” w Polsce. Uwalniamy ludzi z sekt, dbając o to, by przy okazji nikt za mocno nie ucierpiał. Umiemy to robić. Uzbieraliśmy już kilkanaście lat doświadczenia, z których pierwsze wynikły trochę z przypadku – w gruncie rzeczy to los zadecydował o tym, że znaleźliśmy swoje powołanie.

Najpierw, aby pozbyć się lęku, który towarzyszył nam, choć Droga przestała istnieć, za namową terapeuty poszliśmy na sfinansowany przez fundację kurs samoobrony. Na tyle dobrze na nas wpłynął, że nie chcieliśmy go przerywać i po jego zakończeniu rozpoczęliśmy regularne treningi sztuk walki. Zdały egzamin. Skutecznie osłabiały lęk, co napędzało nas do coraz cięższej pracy. Choć uczęszczaliśmy i nadal uczęszczamy na te same zajęcia, wyspecjalizowaliśmy się w różnych odmianach. Ja najlepiej czuję się w filipińskiej escrimie – walce przy użyciu krótkich kijów, z którymi właściwie się nie rozstaję, mój Przyjaciel natomiast – w boksie, kickboxingu i MMA, w których szczególnie przydaje mu się jego nienaturalnie duża prawa ręka.

Na naszą pierwszą interwencję pojechaliśmy już w dwa tysiące piątym roku. Oczywiście nie sami, a do pomocy bardziej doświadczonym pracownikom SOR. Potem była druga interwencja. Trzecia. Czwarta. Kolejne. I tak, ziarnko do ziarnka, zebrało się tego tyle, że już dawno przestałem liczyć, w ilu Misjach uczestniczyliśmy. Uwalnialiśmy ludzi, czasem zastraszonych, a czasem zwyczajnie porwanych, gromadziliśmy informacje do baz danych fundacji, niekiedy infiltrowaliśmy najbardziej niebezpieczne grupy i rozbijaliśmy je od środka, na przykład poprzez szukanie osób, które chciałyby z nich uciec, a także uzyskiwanie dowodów na to, że łamane są prawa człowieka i dochodzi do przestępstw. Nie każda interwencja oznaczała walkę. Za to za każdym razem musieliśmy układać plan, korzystać z naszej wiedzy na temat zwyczajów panujących w sektach, które często się powtarzają i można je zapisać wzorami. Teraz już jeździmy na Misje sami – gdy zachodzi taka potrzeba, nikt w SOR nie zastanawia się, kogo delegować do podobnych zadań. Na co dzień mieszkamy w ośrodku fundacji, jesteśmy zawsze pod ręką, zwarci i gotowi. I bardzo skuteczni.

Misje to nasze wyjazdy w teren. Wiążą się z Akcjami, jak nazywamy właściwe, najważniejsze działania już na miejscu, z konkretnym finałem. Przez lata ułożyliśmy cały słownik takich pojęć, to niemalże kod, szyfr, którym się posługujemy. Sekta to Rodzina, członkowie często sami tak określają wspólnotę. Jej siedziba, na ogół odizolowana, z dala od miast i większych wsi, to Gniazdo. Zepsuty Zewnętrzny Świat to z perspektywy kultystów wszystko, co znajduje się poza nią. Szeregowi adepci to Owieczki. Strażnicy i Wojownicy to ci z nich, którzy umieją walczyć, jej silnoręcy, żołnierze, a więc potencjalnie największe zagrożenie. Kapitanowie to osoby postawione trochę wyżej w hierarchii niż Owieczki, prawe i lewe ręce przywódców. Werbownicy to ludzie od pierwszego kontaktu; ci, którzy go inicjują i wciągają ofiarę w skomplikowaną sieć manipulacji. Kapłani to ci od uroczystości, rytuałów i nauk. Guru zaś – ten, który stoi na czele, kontroluje umysły, pierze mózgi i tworzy całe rozbudowane, a co gorsza – skuteczne systemy indoktrynacji, najczęściej zaburzony psychicznie narcyz, uważający się za nadczłowieka, za łącznika między ludźmi a Bogiem – to Potwór. Przywódca. Mózg. Ten, który pociąga za sznurki. Nasz główny przeciwnik.

Czy w takim razie można powiedzieć, że zawodowo zajmujemy się polowaniami na potwory? Może nie tak jak wiedźmin Geralt, półwampir Blade czy Van Helsing, ale chyba tak. Jesteśmy łowcami tych najgorszych, w ludzkiej skórze – rozumnych, przebiegłych, psychopatycznych. Co prawda ich nie zabijamy, ale mocno utrudniamy im życie.

* * *

Czy fundacja, która utrzymuje się również z wpłat prywatnych darczyńców i dotacji ze środków publicznych, obawia się, że naszymi Misjami możemy narobić jej problemów? Oczywiście. Dlatego działamy nieoficjalnie. Konspiracyjnie. W tajemnicy. To, co robimy, nie jest nigdzie dokumentowane. Pracujemy trochę jak wyspecjalizowani w tylko jednym rodzaju spraw prywatni detektywi albo tajne służby, oczywiście z zachowaniem proporcji i budżetu. Rzadko pojawiamy się publicznie, a gdy przebywamy w ośrodku, staramy się nie wychylać, wtapiamy się w tło. Nie można nas spotkać na seminariach organizowanych przez SOR, nie wygłaszamy mów, jak choćby Steven Hassan – amerykański psycholog i ekspert od sekt, który swego czasu sam się z jednej uwolnił. Nie dzielimy się szczegółami własnej historii, choć moglibyśmy, bo byliśmy uczestnikami – co prawda pobocznymi, ale jednak – największej tragedii związanej z działalnością grup kultowych w najnowszej historii Polski. Stanowimy przykład, że po ucieczce z takowej też może istnieć życie, a z osobowości sektowej, którą wtłaczano nam do głów od najmłodszych lat, można się wyleczyć.

Przede wszystkim jednak – i to ucina wszelkie dyskusje, jeśli chodzi o nasze działania – mamy osobiste błogosławieństwo Szefa, głównego fundatora.

Jak zawsze po Misji pan Jan Ożarowski zaprasza nas na rozmowę w sześć oczu, abyśmy opowiedzieli mu o szczegółach. Interesuje się Akcją, troszczy się o nas, chce mieć pewność, że nic nam się nie stało, zadaje mnóstwo pytań. A gdy kończymy zdawać raport, kiwa z uznaniem głową.

– Świetna robota, chłopaki! Brawo! – Staje pomiędzy nami i klepie nas obu po ramionach. Nie jak przełożony czy dowódca, ale jak kumpel.

I choć nawet jego pochwały nie są w stanie sprawić, by na mojej twarzy pojawił się uśmiech, zawsze działają na mnie ożywiająco. Mógłbym skoczyć za tym facetem w ogień. To człowiek niezwykle rodzinny. Religijny. Majętny i hojny. Wprost bije z niego pozytywna energia, którą zaraża ludzi i motywuje do działania. Wydaje własne, ciężko zarobione pieniądze na stworzoną przez siebie organizację pożytku publicznego, aby pomagać innym. Finansuje ją od ponad dwudziestu lat. Choćby za to należy mu się wielki szacunek.

Kiedy opowiadamy mu o naszych interwencjach, na ogół nas chwali. W ogóle nie krytykuje naszych metod, wręcz odnoszę wrażenie, że z pełną świadomością pozwala nam działać na granicy prawa, co czasem wiąże się z wchodzeniem do Gniazd – jak to się ładnie mówi – z kopa. Tak jak ostatnio, pod Tomaszowem Lubelskim. Cel uświęca środki. Pomagamy ludziom, którzy nas o to proszą. Nikogo do niczego nie zmuszamy, nie porywamy tych, którzy nie chcą opuścić grupy, nie stosujemy kontrowersyjnego deprogrammingu, który polega na siłowym „leczeniu” adepta z jego sektowej osobowości. Gdy wymaga tego sytuacja, rozmawiamy, używamy specjalistycznych technik perswazji, by dotrzeć do takich osób w psychologiczny sposób. To zdrowe podejście. Bywa jednak, że musimy walczyć z tym rakiem jego własnymi metodami. Czasem przemocą, czasem oszustwem, czasem nawet manipulacją. Oczywiście w miarę możliwości z jak najmniejszymi stratami po obu stronach. Takie są wytyczne pana Jana, a jego słowo jest dla nas święte. Lubi powtarzać, że najważniejszy i tak będzie odbiór społeczny tego, co robimy, nie słabość państwa i prawo niedostosowane do realiów, wykorzystywane przez socjopatów. Nawet jeżeli uwalniając kogoś, przy okazji lekko je nagniemy, i tak poprze nas dziewięćdziesiąt pięć procent ludzi, którzy się o tym dowiedzą. Wystarczy. Gdy jednak zdarza się, że mamy przez to kłopoty z wymiarem sprawiedliwości, Szef zapewnia nam wszelką pomoc. Czasem jego prawników, a czasem własną. Na ogół wystarczy jeden telefon. Jako prężny biznesmen i filantrop ma wiele przydatnych kontaktów.

Traktuje nas jak przybranych synów. My więc kochamy go jak ojca.

Gdy jesteśmy w jego gabinecie, moje spojrzenie nierzadko natrafia na komodę, na której stoi fotografia pewnej dziewczynki. Dominiki, jego córki. Jej tragiczna historia jest powszechnie znana. To z jej powodu pan Jan zaangażował się w naprawianie świata. Przez sektę dawno temu ją utracił. Nie dożyła nawet dwucyfrowego wieku. Sataniści porwali ją, gdy wracała samotnie ze szkoły. A potem zabili. Konkretnie złożyli w ofierze diabłu na prowizorycznym ołtarzu w lesie. Nie była to żadna poważna ani długo działająca grupa, tylko jacyś gówniarze, którzy za często ubierali się na czarno, słuchali za dużo death metalu i uwierzyli w brednie, że Szatan jest bóstwem, któremu należy oddawać cześć, najlepiej przelewając cudzą krew. Wystarczyło, by doprowadzić do tragedii. Pan Jan przeżywa ją do dziś. W trakcie naszych rozmów także jego wzrok od czasu do czasu wędruje w kierunku rzeczonego zdjęcia. Ilekroć to następuje, Szef lekko smutnieje.

Nawet z traumatycznych wydarzeń może narodzić się coś dobrego. Jego córka zginęła, a on postanowił, że od tamtej pory już nikt, żaden rodzic, nigdy podobnie nie będzie cierpiał. Założył SOR. Dzieło swojego życia. Jak widać chociażby po naszej ostatniej Misji – potrzebne. Gdy Patryk, Agnieszka i Ela pod opieką współpracujących z nami psychologów doszli do siebie, sami zdecydowali zgłosić się na policję i zeznawać przeciwko swojemu dawnemu guru. Wspieraliśmy ich w tym na każdym kroku, dostarczyliśmy również dowody – broń, którą wykradliśmy Strażnikom i którą nieprzypadkowo dotykaliśmy jedynie przez lateksowe rękawiczki – że w sekcie łamano prawo i że niewiele różniła się od zorganizowanej grupy przestępczej. Potwór i Strażnicy zostali zatrzymani, a ich organizacja – rozbita. Nikt nie pozostał mu wierny, wszyscy jego wyznawcy wrócili do swoich rodzin, niektórzy też zgłosili się do SOR. Kolejny sukces. Kolejne zwycięstwo. Znowu dołożyliśmy cegiełkę, by uczynić ten kraj lepszym, mniej groźnym miejscem.

– Idziecie z nami na kolację? – pyta na koniec pan Jan.

To w fundacji tradycja. Uroczyste, ufundowane przez niego wyjście integracyjne do drogiej restauracji raz na kilka miesięcy dla wszystkich pracowników SOR.

Zerkam na mojego Przyjaciela, on z kolei patrzy na mnie. Rozumiemy się bez słów.

– Dziękuję, ale nie – odpowiada. – Ostatnie dni były dosyć wyczerpujące. Potrzebuję teraz zamknąć się w swojej samotni i trochę odpocząć. Naostrzyć piłę.

– Ja też – stwierdzam.

Pan Jan kiwa ze zrozumieniem głową. Nasza nieobecność na tego typu wydarzeniach w pewnym sensie stała się regułą. Niechętnie wychodzimy poza teren ośrodka, jeżeli nie jest to absolutnie konieczne.

– Jasne. Odpoczywajcie. Zasłużyliście.

Opuszczamy gabinet Szefa z poczuciem dobrze wykonanej roboty i wracamy do swoich pokoi. Resztę dnia spędzimy, grając w gry komputerowe. Trzeba się odmóżdżyć, zrelaksować. Następnego dnia czeka nas powrót do normalnej pracy na miejscu. Rutyna. Klasyczny finał każdej Misji.

Wszystko na pozór układa się idealnie. Czy po tym, co przeżyliśmy piętnaście lat temu, mogliśmy trafić lepiej? Przygarnęła nas prężna organizacja pożytku publicznego, w której się realizujemy. Wspiera ją zaangażowany, bogaty fundator. Zapewniła nam pracę i dach nad głową. Ośrodek to nasze miejsce na Ziemi i bezpieczna przystań. Odnaleźliśmy też swoje przeznaczenie i sens życia. Pomaganie ludziom. Satysfakcja jest ogromna.

Czy w tej sytuacji coś może pójść nie tak? Czy cokolwiek może to zepsuć?

Owszem.

Co gorsza – cios może nadejść z najmniej spodziewanej strony.

Teraz

(z materiałów edukacyjnych SOR)

Ani psychologia, ani socjologia, ani polskie prawo nie definiują precyzyjnie, czym jest sekta, czym różni się od kultu albo alternatywnego ruchu religijnego, szczególnie że istnieją takie grupy, które nie są związkami wyznaniowymi, na przykład skupiające się na rozwoju duchowym lub ideologii politycznej. Definicją chyba najbliższą prawdzie jest: wąski, zamknięty krąg osób, bliskich sobie umiłowaniem jakiejś idei, zbioru wartości, nurtu, tendencji w sztuce, wierze lub filozofii, bądź uwielbieniem jakiejś postaci, a przy tym działający destrukcyjnie na swoich członków poprzez ukrywanie prawdziwych celów wspólnoty, różniących się od deklarowanych, oraz stosowanie różnorakich narzędzi uzależniania emocjonalnego, manipulacji, prania mózgu i kontroli umysłu. Sekta cechuje się również totalnością – autorytarnym sposobem rządzenia na własnych zasadach, przypominającym państwo w państwie, wyraźną hierarchią i kontrolą większości sfer życia swoich członków.
Samo słowo „sekta” jest starsze niż chrześcijaństwo. Pochodzi z łaciny („sequor” – podążać za kimś albo „secare” – odcinać, oddzielać) i w dawnym judaizmie oznaczało grupy religijne o doktrynie przeciwstawnej tradycji.

(definicja na podstawie: Ireneusz Kamiński, Sekty i nowe ruchy religijne w 365 pytaniach i odpowiedziach, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2013)

Lokalizacja nieznana

– Nie! – Przyjaciel wyrywa ręce z mojego uścisku i zaczyna wrzeszczeć, drapiąc się, jak mi się wydaje, po głowie, może po skroniach, a może po uszach. Nie widzę go w ciemności, ale sądząc po szurających odgłosach, jakie słyszę, jeszcze chwila i dokopie się przez własne mięso do krwi. – To nieprawda! Nie! Przestańcie! PRZESTAŃCIE!!! NIE CHCĘ TEGO SŁYSZEĆ! NIE CHCĘ!!!

Jakimś cudem udaje mi się ponownie po omacku złapać go za nadgarstki. Tym razem muszę włożyć znacznie więcej siły w ich unieruchomienie.

– Uspokój się! – Rzucam ostro, choć moje serce bije coraz szybciej.

Lęk nie ustępuje. Im więcej czasu mija, odkąd się przebudziłem, tym wyraźniej w moim umyśle klaruje się identyczna idea jak u mojego Przyjaciela: że jestem tutaj, uwięziony w mroku, zupełnie nagi i z mętlikiem w głowie, bo o tym marzyłem. Przyprawia mnie to o solidny dysonans poznawczy. Kojarzy się z czymś. Z czymś okropnym, co przeżywałem kilkanaście lat temu. I – jak mi się wydawało – z czego się wyleczyłem. Wtedy też słyszałem głosy. Też miałem natrętne myśli, które często krążyły wokół postaci Potwora – jak go nazywaliśmy: Ojca – oraz przekonań, jakie wtłaczał nam do głów. I to nie tylko na jawie. Towarzyszył mi także w snach.

Teraz czuję się podobnie. Coś narzuca mi sposób myślenia. Tak, że niemal to czuję. Coś z zewnątrz wmawia mi, że właśnie spełniam swoje marzenie, i towarzyszy temu dokuczliwy ciężar w żołądku połączony z zawrotami głowy. Nie chcę w to wierzyć, ale nie mogę nic poradzić. Jest we mnie. Istnieje. Rozlewa się z mózgu na całe moje ciało. Promieniuje z niego. Nie mogę się tego pozbyć, uczepiło się mnie jak pasożyt. Zaczynam wątpić w stan swojego umysłu. Staram się zagłuszyć lęk, więc mówię coraz głośniej:

– Paniką nic tu nie zdziałamy! Tym bardziej gdy zrobisz sobie krzywdę!

Mój Przyjaciel nie przestaje się ze mną siłować. W końcu stawiam na radykalne rozwiązanie i uderzam go w policzek. Nie za mocno, ale również nie za lekko, w sam raz, żeby odczuł, żeby skupiło to jego uwagę, może wywołało mały wstrząs. Jestem przygotowany na ewentualną odpowiedź, lecz ta nie nadchodzi. Mój Przyjaciel nieruchomieje i milknie. Mimo to trzymam go za nadgarstki jeszcze kilkadziesiąt sekund. Wreszcie, gdy czuję pod palcami, że jego mięśnie wiotczeją, rozluźniam uchwyt, choć nadal nie puszczam.

– Już dobrze – mówię. – Spokojnie.

Łatwo powiedzieć. Nie tylko ta nieszczęsna idea i lęk, jaki się z nią wiąże, nie dają mi spokoju. Także wspomnienia, które stopniowo do mnie wracają. Wiem już, że obaj pracujemy w fundacji o nazwie Straż Ochrony Rodziny pomagającej ofiarom sekt. Gdy zachodzi taka potrzeba, zajmujemy się najbardziej niebezpiecznymi przypadkami.

Czy nasze obecne położenie wynika właśnie z tego, że jesteśmy związani z SOR? Czy to efekt kolejnej niebezpiecznej Misji, na jaką nas wysłano? Akcji, która tym razem wymknęła się spod kontroli? To pierwsza poszlaka. Skutki, także to, co dzieje się w naszych głowach, mogą na to wskazywać.

Pomimo nieustępującego bólu pod czołem zaprzęgam do pracy pamięć. Czuję, że to może być ważna informacja w kontekście naszego potencjalnego ratunku. Niedługo po tym, jak wróciliśmy spod Tomaszowa Lubelskiego i odtrąbiliśmy kolejny sukces, musiało wydarzyć się coś, co zakończyło się naszym uwięzieniem tutaj. Cała sekwencja zdarzeń, najprawdopodobniej dość długa. Od czegoś się zaczęła. Muszę to sobie przypomnieć. Nie mam innego wyboru. Ułożyć to sobie, przeanalizować, a potem na chłodno próbować szukać wyjścia z sytuacji.

Wyjścia. Dosłownie i w przenośni.

Ponownie rozglądam się w nieprzeniknionym mroku, a pod pośladkami czuję ciepło metalu, na którym siedzimy. Nie wiem, skąd bierze się to wrażenie, ale wydaje mi się, że jesteśmy obserwowani. Tylko przez kogo? Przez „nich”, jak wyraził się mój Przyjaciel? Kim są „oni”? Kolejną sektą, która stanęła na naszej drodze? Najprawdopodobniej – to wynikałoby z faktu, że na ogół mierzymy się z takimi organizacjami. To oznaczałoby, że znaleźliśmy się tutaj, bo wykonywaliśmy jakieś zadanie. Jakie konkretnie? Ktoś się do nas zgłosił? Zadzwonił? Napisał? Przybył do ośrodka osobiście?

A może wszystko zaczęło się od jakiegoś niespodziewanego zdarzenia wewnątrz fundacji? Czegoś, co przewróciło ją do góry nogami? W jakimś sensie sprawiło, że nie mieliśmy wyboru…?

Moje serce zaczyna bić szybciej. Już wiem! Wiem, co wydarzyło się siódmego czerwca dwa tysiące dziewiętnastego roku. Jaka wiadomość spadła na mnie jak grom z jasnego nieba, gdy zgodnie z coroczną tradycją wybrałem się w okolice Rapy.

Kiedyś

(z materiałów edukacyjnych SOR)

W ludziach poddanych silnej indoktrynacji połączonej z praniem mózgu stopniowo objawia się druga osobowość, która najpierw dochodzi do głosu jedynie czasami, a później w pełni wypiera i zastępuje pierwotną. W momentach, w których nowe „ja” wysuwa się na plan pierwszy, można dostrzec zachodzące w człowieku zmiany fizyczne, takie jak inne spojrzenie, wyraz twarzy czy postawa. Łączy się to ze zmianą usposobienia, okazywanych emocji, języka, jakiego się używa, tonu głosu, a nawet mowy ciała.
Osobowość tego typu nazywa się sektową lub kultową. Bywa, że objawia się ona wbrew woli adepta, nawet gdy ten opuści grupę.

7 czerwca 2019, okolice Rapy, województwo warmińsko-mazurskie

Rzeź Pod Rapą.

Kolejne pojęcie w moim słowniku.

Nazywam tak zbiorowe samobójstwo wszystkich członków sekty Droga, które wydarzyło się siódmego czerwca dwa tysiące czwartego roku, tuż po naszej Ucieczce. Dwadzieścia cztery ofiary, w tym kobiety i dzieci. Gdybyśmy zostali, zebrałoby się ich dwadzieścia sześć. Nie mam co do tego wątpliwości. Zrobilibyśmy to samo co reszta. Zadziałałby instynkt stadny. Może zasada społecznego dowodu słuszności sformułowana przez Roberta Cialdiniego, która z tego instynktu wynika. A może coś jeszcze innego? Nie oparlibyśmy się wpływowi Potwora, który do dziś stanowi dla mnie zagadkę. Wciąż nie wiem, jak nasz Ojciec – Zbigniew P. – sprawił, że osiemnaścioro dorosłych ludzi za jego namową postanowiło odebrać sobie życie, uprzednio zabijając piątkę własnych dzieci.

Dziś przypada piętnasta rocznica tego wydarzenia.

Jak co roku przyjeżdżam do gospodarstwa, w którym to nastąpiło, położonego głęboko w lesie na południowy zachód od Rapy, między Węgorzewem a Gołdapią. Do naszego dawnego Gniazda, w którym obaj się wychowaliśmy. Nasi rodzice byli jednymi z założycieli Drogi, porzucili dotychczasowe życie w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim roku, gdy ja i mój Przyjaciel byliśmy w wieku przedszkolnym, i wzięli nas ze sobą. Przybyłem tu sam, motocyklem. Tylko na chwilę. Zamierzam wracać do Miasta, W Którym Mieszkam, tego samego dnia. Mój Przyjaciel mi nie towarzyszy. Jak zwykle. Twierdzi, że chce zapomnieć, że nie ma czego upamiętniać, że to zamknięty rozdział jego życia. Co roku pyta mnie, dlaczego to robię. Po co mi to. Sam do końca nie wiem. Przecież dawno temu wykonałem ciężką pracę, żeby uwolnić się od toksycznego wpływu tej grupy, działającego na mnie, nawet gdy już przestała istnieć. Pracę przede wszystkim umysłową. Leczyłem się z mojej sektowej osobowości kilka ładnych lat. Mimo to cały czas coś mnie tutaj przyciąga. Wspomnienia, rodzaj poczucia obowiązku, poczucia winy, a przede wszystkim pamięć o Tobie. Traktuję to również jak część mojej terapii, która trwa do dziś i zapewne nigdy się nie zakończy. Świadczą o tym migawki z tamtego okresu, które nadal mi towarzyszą i przemykają przez głowę w najmniej spodziewanych momentach. Wciąż przyprawiają mnie o dyskomfort. Są czymś, czego nie potrafię się pozbyć.

(Orgia na moich dziecięcych oczach. Potwór uprawiający wyuzdany, zwierzęcy seks z moją matką. Mój biologiczny ojciec, który nic sobie z tego nie robi. Mało tego, wyraża wdzięczność, i to głośno, że jego partnerka dostąpiła tego zaszczytu. Prawie jakby sam doznawał orgazmu. Klęczy, pada na twarz. Matce też się to podoba. Na jej obliczu maluje się ekstaza, jęczy z rozkoszy. Spogląda na mnie czasem, jakby chciała się pochwalić, powiedzieć: „Patrz i podziwiaj, synku!”. Jakby chciała się upewnić, czy i ja należycie reaguję. Stosownie do uroczystej okazji. Stoję jak skamieniały z ciężarem w żołądku i krzywię się).

Zostawiam motocykl na skraju polany, po czym powoli, ostrożnie wkraczam do gospodarstwa ze zniczem i kwiatkiem w rękach. Niemalże się skradam, jakbym podświadomie się bał, że ktoś dalej tu mieszka. Posesja jest zaniedbana, gęsto zarośnięta chwastami, krzakami, a nawet drzewami samosiejkami, budynki na niej zaś są na wpół zrujnowane. Po tym, jak wszyscy kultyści zginęli, a służby przeprowadziły rutynowe czynności i usunięto stąd ciała, nikt się nią nie zajmował. Nawet kwestia własności tego majątku nie została do końca uregulowana. Należał do Potwora, który nie zostawił żadnych spadkobierców, więc posiadłość chyba przejęła gmina. Tak czy inaczej, od tamtej pory stoi pusta. Owiana ponurą opowieścią. Emanuje złą energią. Wspomnieniem okrutnych zbrodni i wielu negatywnych emocji, zapisanych w niej jak w nawiedzonym domu. Przysięgam, że ilekroć tutaj jestem, czuję, że coś się zmienia. Także we mnie. Jakby coś do mnie wracało, na nowo się budziło. A lęk, który mimo upływu piętnastu lat wciąż mnie nie opuszcza, przybiera na sile.

(Kolejna migawka. Stoję w środku kręgu, który tworzą moi Bracia i Siostry. Wychudzeni i wyniszczeni ludzie o niezdrowym, bladożółtym kolorze skóry. Są nadzy. Nie odrywają ode mnie półprzytomnych spojrzeń. Naprzeciwko mnie stoi Potwór. Jak zawsze ma na sobie długą, luźną, czarną szatę oraz ciemne okulary pilotki z drucianą oprawką. Nie rozstaje się z nimi, nosi je, nawet gdy jest pochmurno, nawet wieczorami, nawet gdy przebywa w domu. Upodabniają go do wielkiego, drapieżnego owada. Nie widzę jego oczu. Jego czarne włosy są gładko zaczesane do tyłu. Przemawia do mnie. Uroczystym tonem nakazuje mi publicznie wyznać swoje grzechy. Robię to. Szczerze, nie zatajam absolutnie niczego, nawet jeżeli zdarzyło mi się tylko o czymś pomyśleć. Mam głęboko zakodowane w głowie, że tak trzeba, że spowiedź, szczególnie publiczna, to oczyszczenie duszy. Wierzę, że tak faktycznie jest. Potwór wmawiał mi to od dziecka. Ogarnia mnie poczucie winy, jestem jedynie słabym, grzesznym człowiekiem. Niegodnym obcowania z nowym mesjaszem. A gdy kończę, spotyka mnie kara. Pokuta. Potwór bije mnie do nieprzytomności. Nikt z pozostałych, w tym moi rodzice, nie reaguje. Nikt nie protestuje, nikt mi nie pomaga. Wszyscy stoją nieruchomo z pustymi twarzami i na mnie patrzą. Przypominają kukły, manekiny. W ich oczach nie tli się choćby iskierka życia).

Niedawno, z pomocą mojej terapeutki, uświadomiłem sobie, że tak naprawdę podświadomie boję się tylko jednej rzeczy. Że Potwór kiedyś powróci. I że tym razem mu się nie oprę. Nie będę potrafił. Ulegnę. Na nowo mnie przejmie, a moja sektowa osobowość się odrodzi. Jest to podobne do stanu uzależnienia emocjonalnego, w jakim znajduje się człowiek próbujący wyrwać się z toksycznego związku z wampirem energetycznym. Gdy jakimś cudem mu się udaje, po pewnym czasie doskonale wie, że ta relacja mu nie służyła, lecz wcale nie jest pewien, czy zupełnie się z niej wyzwolił. Nie jest pewien, czy gdyby pojawiła się perspektywa powrotu do niej, nie skorzystałby z okazji, nie do końca panując nad swoim wyborem. Czy nie uwierzyłby naiwnie w zapewnienia drugiej strony, że się zmieniła i że od tej pory będzie cudownie. Bo tak naprawdę nadal nie może przestać o niej myśleć. Wciąż wspomina, wciąż przeżywa, wciąż czuje.

(Wciąż widzi jej twarz. Wciąż o niej śni. I słyszy głosy).

Zupełnie jak ja. Gdzieś w środku. Gdzieś głęboko, pod skórą, która przez ostatnie piętnaście lat pomimo pracy w SOR i uczęszczania na treningi sztuk walki nigdy nie stała się gruba. Przy tendencji do nadmiernego, natrętnego myślenia, która po pobycie w Drodze została mi do dziś i której nigdy się nie pozbędę, chyba nie mogło być inaczej.

Dużo myślę. Naprawdę dużo. Wspominam, rozważam, układam sobie różne rzeczy w głowie, a w trakcie naszych Misji planuję i analizuję. I to nigdy się nie kończy. A czasem jest nieznośne.

(Ceremonia, w której trakcie Potwór kładzie na ołtarzu niemowlę. Nie zostało porwane, nikt go nie szuka. Nikt z Zepsutego Zewnętrznego Świata nie wie o jego istnieniu. Urodziło się w naszej Rodzinie, a poród odebrała jedna z naszych Sióstr. Jego biologiczni rodzice ofiarowali je Potworowi w darze. Jak przedmiot, rzecz, jak zabawkę. I byli z tego dumni. Potwór na naszych oczach zabija dziecko nożem, a potem rozsmarowuje sobie na twarzy jego krew. Na koniec zaś zbiera ją do naczynia i każe nam wszystkim ją wypić. Wykonujemy polecenie bez żadnego zawahania. Chodzimy jak zdalnie sterowani).

Znowu wyczuwam przy sobie jakąś obecność. Potrafię nawet wskazać, gdzie w tym momencie się znajduje. Między drzewami w sadzie przy domu. Choć jest niewidzialna, jakoś wyczuwam, że kryjąca się w niej postać ma na sobie tę samą czarną szatę, ciemne okulary, a jej włosy są gładko zaczesane do tyłu. Uśmiecha się i stoi nieruchomo, karmiąc się moimi negatywnymi przeżyciami, ilekroć tutaj wracam. Jakby zdawała sobie sprawę, że zachowuję się niczym narkoman, który potrzebuje kolejnej działki. Albo myślała, że może wywierać na mnie wpływ nawet po śmierci. W końcu nie wytrzymuję i patrzę w tamtą stronę, ale oczywiście nikogo ani niczego nie widzę. To chyba kolejny nawyk mojego mózgu, którego nie zmienię. Uczucie, że jestem bezustannie kontrolowany. Że ktoś na mnie patrzy, pilnuje mnie, sprawdza. Zauważyłem, że od Akcji pod Tomaszowem Lubelskim przybrało ono na sile. Jakbyśmy przywieźli z niej coś ze sobą.

(Potwór regularnie spotykający się ze mną na rozmowę w cztery oczy, która z pozoru przypomina terapeutyczną. Tak naprawdę jednak służy temu, by dowiedzieć się, co mnie martwi, co boli, czego się obawiam. A przede wszystkim: co mi chodzi po głowie. Czy nie zaczynam samodzielnie myśleć, a co za tym idzie – stanowić zagrożenia. Jak zawsze w jej trakcie, w ramach dodatkowego odkupienia win, mam mu zrobić dobrze. Nieważne, że jeszcze nie ukończyłem dziesięciu lat. Jestem skonfundowany, bo dla kobiet ze wspólnoty seks z nim na ogół stanowi nagrodę. Mnie jednak nim karze. Nakazuje mi wykonać tę czynność ręką).

Wiem, że to irracjonalne, ale coś we mnie wciąż dopuszcza jego powrót. Prawdziwy, do świata żywych. Coś we mnie wciąż zakłada, że naprawdę nie był zwykłym człowiekiem, dokładnie tak, jak nam wszystkim powtarzał. Mesjaszem też nie. Prędzej najprawdziwszym Antychrystem, zapowiedzianym w Biblii, połączonym nie z Bogiem, tylko z Szatanem. Co oznaczało, że mógł zyskać autentyczne nadludzkie zdolności, które tłumaczyły wpływ, jaki potrafił wywrzeć na innych. To, że umiał nimi sterować. Że spełniali każde jego polecenie. A na koniec oddali za niego życie.

Rzeź Pod Rapą, podobnie jak masakra w Jonestown, do której porównywały ją media, przez te piętnaście lat stanowiła przedmiot wielu badań psychologów, psychiatrów, socjologów, antropologów i kryminologów. Przeczytałem chyba wszystkie publikacje jej dotyczące – prace naukowe, artykuły i książki. Obejrzałem filmy dokumentalne, przesłuchałem podcasty. I mam wrażenie, że temat w dalszym ciągu nie został wyczerpany. Że nie znaleziono odpowiedzi na najważniejsze pytania. Jak to możliwe? Jak udało się Potworowi do tego doprowadzić? Czy to efekt wyłącznie jego charyzmy i zdolności manipulacji? Czy wykorzystał mechanizmy psychologiczne i stadne, efekt wzorców myślowych, odziedziczonych przez nas po ludziach pierwotnych? Konstrukcję ludzkiego umysłu, która sprawia, że jesteśmy podatni na manipulację, nawet gdy zdajemy sobie sprawę z jej istnienia, czy tego chcemy, czy nie?

Czy kryło się za tym coś więcej?

Nie wiem. I to chyba kolejny powód, dla którego co roku tu wracam. Szukam odpowiedzi. A przy okazji upewniam się, że on nie żyje. Że go tutaj nie ma i nie zmartwychwstał. Że obecność, którą w tym momencie przy sobie czuję, to efekt mojej traumatycznej przeszłości i wybujałej wyobraźni. Że nawet jeżeli patrzy na nas, ilekroć z Przyjacielem sypiemy piasek w trybiki kolejnej sekty, jest jedynie duchem, energią, która niewiele może na to poradzić. Co znaczy, że był takim samym śmiertelnikiem jak inni, tylko do perfekcji posiadł umiejętność wywierania wpływu. Sztukę sprawczości, dzięki której wykorzystywał innych.

(Nauki i rytuały. Indoktrynacja. Pranie mózgu. Kłamstwa powtarzane tak długo, że w naszej świadomości stają się prawdą).

(Ciężka, wyczerpująca praca po kilkanaście godzin dziennie. Oczywiście uczestniczymy w niej wszyscy, aby każdy miał oko na pozostałych).

(Wspólne posiłki. Wspólne kąpiele. Wspólne medytacje i transy. Wspólne zasypianie i budzenie się w jednym dużym pomieszczeniu).

Kieruję się do domu. Właściwie dworu, bo jak na budynek mieszkalny jest spory. Od dawna wisi na nim tabliczka z informacją, że grozi zawaleniem, zakazująca wstępu do środka, lecz nikt nic sobie z tego nie robi. Ani ja, gdy co roku tutaj wracam, ani miłośnicy urbexu, którzy regularnie go odwiedzają, ani ludzie poszukujący mocnych wrażeń. Makabryczna opowieść, w jaką opakowano jakieś miejsce, zawsze zwiększa intensywność doznań, gdy je odwiedzasz. Zwłaszcza gdy na ścianie po prawej stronie od wejścia wita cię namalowany sprejem napis „Tu mieszkał Antychryst. Wchodzisz na własną odpowiedzialność!”. Choć znajduje się tutaj od dawna, zawsze przyciąga moje spojrzenie. Potęguje dyskomfort, sprawia wręcz, że zaczyna boleć mnie głowa. Wrażenie bycia obserwowanym przybiera na sile. Tak jak wtedy, gdy tutaj mieszkałem i gdy kontrolowano prawie wszystko, co robiłem. Jakby duch Potwora wraz z resztą dusz wyznawców, należących do niego także po śmierci, zostali uwięzieni tutaj na zawsze. I patrzyli teraz na mnie, wściekli, że jako jeden z dwóch przeżyłem. Wyłamałem się. Nie tak miało to wyglądać. Nie tak miało się skończyć. Oszukałem przeznaczenie. Powinienem był pozbyć się ciała i przejść wraz z nimi na drugą stronę, czymkolwiek jest, skazany na wieczne towarzystwo naszego Ojca, którego własność w jego przekonaniu stanowiłem.

(Apokaliptyczne przepowiednie Potwora. Zapowiada, że ktoś z nas zdradzi go tak jak Judasz Chrystusa. Twierdzi, że z Zepsutego Zewnętrznego Świata zbliża się ku nam śmiertelne zagrożenie, czyste zło pod postacią tych, którzy w niego nie wierzą. Musimy je przechytrzyć. Dostąpić wcześniejszego zbawienia oraz życia wiecznego. Osiągniemy to, ofiarowując swoje ciała nowemu mesjaszowi. Poświęcając je, tak jak Jezus zrobił to dwa tysiące lat temu na krzyżu. Przekonuje nas, że nie mamy się czego bać. Że to tylko etap, mgnienie oka w porównaniu z wiecznym szczęściem, jakie czeka nas u jego boku, gdy opuścimy zbędne ziemskie powłoki).

Jak co roku obchodzę wszystkie pokoje. I jak co roku wydaje mi się, że przez korytarze coś bezgłośnie przemyka. Jakieś cienie. Większość z pomieszczeń jest przechodnia, ich układ przypomina labirynt. Dopiero gdy zamieszkałem w ośrodku SOR, a potem przy różnych okazjach bywałem w innych budynkach, zwróciłem uwagę, jak nienaturalnie zaprojektowano to miejsce. Później pojąłem, że ów koncept też miał ułatwiać Potworowi kontrolę nad nami. I nam wszystkim pilnowanie siebie nawzajem. Przechodnie pokoje zmniejszały prawdopodobieństwo, że ktoś zostanie na dłużej sam i zyska chwilę na samodzielne myślenie.

(Ucieczka, do której namówił mnie Przyjaciel. W ostatniej chwili).

(Tułaczka po odludnej, wiejskiej okolicy. Głód, pragnienie i lęk).

(Ludzie, którzy się nami interesują. Zagadują nas. Pytają, czy się zgubiliśmy, czy potrzebujemy pomocy. Boimy się ich. W końcu pochodzą z Zepsutego Zewnętrznego Świata. Tego piekła na Ziemi, dekadenckiego, na wskroś przesiąkniętego zepsuciem, przed którym ostrzegał nas Potwór).

W końcu docieram do największej izby – tej, w której w dwa tysiące czwartym roku znaleziono ciała. Nazywaliśmy ją Świątynią, odbywały się tu bowiem wszystkie nabożeństwa, nauki i praktyki, na przykład medytacyjne. To w tym pomieszczeniu najczęściej prano nam mózgi. Wciąż znajdują się w nim ślady krwi. Nie tylko na podłodze, również na ścianach, na których widnieją czerwone smugi i krwawe odciski dłoni.

(Opowieść policjantów o tym, co zastali, gdy po rozmowie z nami wkroczyli do Gniazda. Nie poszliśmy wówczas z nimi i mogę posiłkować się wyłącznie wyobraźnią).

(Dwadzieścia cztery ciała zgromadzone w jednym pomieszczeniu, skąpane w ogromnej kałuży krwi ich wszystkich. Jednej potężnej mieszance płynów ustrojowych naszych Braci i Sióstr. Krwi sekty. Jednego organizmu. Jednej całości. Niektóre ciała leżą, niektóre siedzą, oparte o ściany, niektóre przytulają się do siebie, jakby w ostatnich chwilach życia chciały dodać sobie otuchy).

(A wśród nich Ty. Magda. Dziewczyna o dużych oczach i czarnych włosach opadających na ramiona. W mojej wizualizacji tej sceny w Twojej bezpośredniej bliskości nie ma innych zwłok. Jesteś jak gdyby wyeksponowana spośród pozostałych, jakby złośliwy los chciał jeszcze wyraźniej pokazać, co zrobiłem. Opuszczona. Samotna. Przerażona).

(Zostawiona przeze mnie na śmierć).

Wraz z kolejnym dreszczem, jaki mnie przeszywa, na nowo ogarnia mnie poczucie winy. A potem złość na mojego Przyjaciela. To bardziej odruch niż efekt świadomych procesów zachodzących w moim umyśle. Wiem, że nie powinienem mieć do niego pretensji. To ja podjąłem ostateczną decyzję, aby Cię zostawić. Stchórzyłem, instynkt przetrwania nakazał mi zatroszczyć się przede wszystkim o siebie. W kluczowym momencie jednak to Przyjaciel go rozbudził. To on sprawił, że mocniej odczułem presję czasu.

(– Chodź z nami! – Mój gorączkowy szept.

Chwytam Cię za rękę. Patrzysz mi głęboko w oczy, a ja w Twoich widzę lęk. Niemalże się z nich wylewa. Moje serce bije jak młotem. Nie tylko dlatego, że jestem przerażony i raz po raz zerkam na sąsiadujące łóżka, czy ktoś z pozostałych nas nie słyszy. Zawsze tak się czuję, gdy znajduję się blisko Ciebie. Lubię to. Być blisko Ciebie. Narasta mi wtedy pod mostkiem takie przyjemne… uniesienie. Nawet mocniejsze niż podczas uroczystości z Potworem, podczas których każe nam krzyczeć wraz z nim i w ten sposób doprowadza nas do ekstazy. Na ogół to on, jego obecność, jego uwaga wywołują w nas pozytywne emocje. Na ogół. Twoja bliskość też tak na mnie działa. Nie potrafię tego wytłumaczyć, nie bardzo rozumiem to uczucie, nie pamiętam nawet, kiedy pojawiło się we mnie po raz pierwszy. Dawno temu.

– Co…? – pytasz. Wciąż jesteś zaspana i ledwo przytomna, zapewne zastanawiasz się, czy to nie jest sen. – Gdzie…? Co wy…? Co wy robicie?

– Uciekamy stąd – odpowiadam, zerkając na Przyjaciela, który stoi za mną.

– Ucie… kacie? – pytasz, po czym mrugasz intensywnie i nagle w Twoich oczach pojawia się zrozumienie. Doskonale wiem, z czego się bierze. Potwór to przepowiedział. Powtarzał, że ktoś zdradzi Rodzinę i sprowadzi tutaj zło z Zepsutego Zewnętrznego Świata.

– On nas wszystkich zabije! – mówię. – Nie możemy na to pozwolić! Nie musimy w tym uczestniczyć! Chodź! – Próbuję złapać Cię za rękę, ale odsuwasz się ode mnie. I wiem, że teraz to ja jestem źródłem Twojego lęku. Boli jak cholera, bo to ostatni stan, jaki chcę w Tobie wywoływać.

– To wy… – odpowiadasz. Niemal oskarżycielsko. Takim tonem, jakby wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce. – To o was mówił! Chcecie nas… porzucić? Zdradzić?

– Nie chcemy! – tłumaczę rozpaczliwie. – On nie ma żadnych zdolności jasnowidzenia! Przewidział, że ktoś z nas się wyłamie. To logiczne! Bo to szaleństwo! Wmawia nam, że czeka nas zagłada, kiedy to wyłącznie on nas do niej prowadzi!

Patrzysz na mnie tak, jakbym wypowiedział najgorsze bluźnierstwo. Zadajesz mi swoim spojrzeniem ciosy jak pchnięcia nożem. Mimo to nie ustępuję:

– To nie musi tak się skończyć! Ucieknijmy stąd! Razem! Sprowadzimy pomoc! Nie dopuśćmy, żeby… – Znowu próbuję złapać Cię za rękę, ale nie pozwalasz mi na to. Zerkasz na naszych Braci i Siostry leżących w łóżkach. Śpią. Jeszcze. Wystarczy jedno Twoje słowo, aby ich wszystkich obudzić. Jeden alarmujący krzyk. Możesz zapobiec temu, co chcemy zrobić. Uchronić Rodzinę przed apokalipsą, jaką od dawna przepowiada Potwór. Pojmanie zdrajców ją uratuje. Zmieni przeznaczenie, odwróci bieg historii.

– Zostaw ją. – Czuję na ramieniu chwyt mojego Przyjaciela. Sądząc po sile, złapał mnie swoją większą prawą dłonią. – Jak nie chce, to niech zostanie. Musimy iść!

Ignoruję go. Próbuję po raz ostatni.

– Błagam cię! – Moje oczy szklą się od łez. – My naprawdę nie chcemy… Nie mamy złych zamiarów! Chodź z nami!

Odsuwasz się ode mnie jeszcze dalej. Jakbym był trędowaty albo zarażał dżumą. Już nic nie mówisz. Znowu zerkasz na pozostałe łóżka.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki