Spis treści

Prolog

Poniedziałek 11 maja 2009

Wrzesień 1997

Wtorek 12 maja 2009

Październik 1998

Wezwanie...

Środa 13 maja 2009

Deauville, maj 2008

Czwartek 14 maja 2009

Piątek 15 maja 2009

Berlin, sierpień 2008

Sobota 16 maja 2009

Zurych, grudzień 2008

Męcząca niepewność...

24 grudnia 2008

Niedziela 17 maja 2009

Poniedziałek 18 maja 2009

Już na samym początku...

Poczdam, 31 grudnia 2008

Mark miał wyłączony telefon...

Niemiecki Instytut Klimatyczny, 31 grudnia 2008

Jak długo będziemy jeszcze...

31 grudnia 2008

Wychodzimy...

Środa 10 czerwca 2009

Epilog Sobota 14 listopada 2009

Podziękowania

Uwagi

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału
WER WIND SÄT

Copyright © Ullstein Buchverlage GmbH, Berlin
Published in 2011 by List Taschenbuch Verlag
Copyright © 2014 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości lub fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Dla Vanessy

ISBN 978-83-7278-961-7

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

Biegła wyludnionymi ulicami, najszybciej, jak tylko mogła. Na tle nocnego nieba eksplodowały feerią barw sylwestrowe sztuczne ognie. Gdyby tylko udało jej się dotrzeć do parku, mogłaby skryć się pośród świętującego tłumu — tam by jej nie znaleźli. Nie znała okolicy, nie wiedziała, gdzie jest. Słyszała za sobą echo kroków pogoni, odbijające się od ścian domów. Deptali jej po piętach, sprytnie odciągając coraz dalej i dalej od głównych ulic, od postojów taksówek, zejść do metra i ludzi. Każde potknięcie mogło oznaczać jej koniec.

Przeraźliwy strach nie pozwalał jej normalnie oddychać, a serce waliło, jakby zaraz miało eksplodować. Długo już nie uda jej się utrzymać takiego tempa. Tam! W końcu! W ciągnącym się w nieskończoność rzędzie fasad kamienic dostrzegła wąski wyłom. Nie zwalniając, skręciła w niewielką uliczkę, jednak jej ulga trwała tylko ułamek sekundy, bo właśnie pojęła, że popełniła najpoważniejszy błąd w życiu. Znalazła się w pułapce! W uszach szumiała jej krew. Słychać było jedynie jej urywany oddech. Skryła się między koszami na śmieci, przycisnęła twarz do chropowatej ściany i zamknęła oczy. Uczepiła się beznadziejnej myśli, że prześladowcy niczego nie zauważą i pobiegną dalej.

— Tam jest! — rozległ się głos mężczyzny. — Teraz już nam nie ucieknie.

Uliczkę zalało światło reflektorów. Uniosła ramię i zamrugała oślepiona. Myśli w jej głowie wirowały jak szalone. Czy powinna krzyczeć o pomoc?

— Tutaj jest już nasza — rozległ się kolejny głos.

Kroki na kostce brukowej. Mężczyźni byli coraz bliżej. Szli powoli, nie spieszyli się. Strach sprawiał jej fizyczny ból. Zacisnęła spocone pięści, wbijając paznokcie w skórę.

I wtedy go zobaczyła. Stanął obok i spojrzał na nią. Przez jedną krótką chwilę miała nadzieję, że zjawił się tutaj, żeby jej pomóc.

— Błagam! — wyszeptała chrapliwie i wyciągnęła dłoń. — Ja wszystko wyjaśnię…

— Za późno — przerwał jej. W jego oczach widziała pogardę i złość. W tym momencie zgasła ostatnia iskierka nadziei: zmieniła się w popiół, zupełnie jak piękna biała willa nad jeziorem.

— Proszę! Proszę, nie zostawiaj mnie! — W jej głosie słychać było panikę. Chciała czołgać się w jego stronę i błagać o wybaczenie. Chciała przysiąc, że zrobi dla niego wszystko. Lecz on bez słowa odwrócił się i odszedł. Została sama z mężczyznami, którzy nie znali litości. Paniczny strach sparaliżował jej ciało. Zamrugała i histerycznie potrząsnęła głową. Nie! Nie chce tu umierać! Nie w tej ciemnej alejce, cuchnącej moczem i śmieciami!

Z wyzwoloną przez strach siłą broniła się rozpaczliwie, rozdając kopniaki i ciosy. Lecz nadaremnie. Mężczyźni przycisnęli ją w końcu do ziemi i brutalnie wykręcili jej ręce na plecy. Poczuła ukłucie. Po chwili nie mogła się ruszyć, a obraz przed jej oczyma zaczął się rozmywać. Czuła, że zdzierają z niej ubranie. Leżała teraz naga i bezbronna. Gdzieś ją ciągnęli. Przez kilka sekund między wysokimi ścianami kamienic widziała fragment czarnego nocnego nieba i migotliwe gwiazdy. Potem otoczyła ją ciemność, w którą coraz głębiej się zapadała. Przez chwilę miała wrażenie, że unosi się w powietrzu, lecz w następnym momencie brutalny upadek pozbawił ją oddechu. Była trochę zaskoczona, że umieranie jest tak proste!

Gwałtownie usiadła. Serce waliło jej jak oszalałe i dopiero po kilku sekundach uświadomiła sobie, że właśnie się obudziła. Koszmar, który dręczył ją od miesięcy, nigdy jeszcze nie był tak realny. I nigdy nie śniła go do końca. Roztrzęsiona przycisnęła ramiona do piersi i w ciszy czekała, żeby mięśnie w końcu się rozluźniły, a ciało przestało drżeć z zimna. Przez zakratowane okno do pokoju wpadało światło ulicznych latarni. Jak długo jeszcze będzie tu bezpieczna? Opadła na plecy, przewróciła się na bok i schowała twarz w poduszce. Zaczęła szlochać, bo wiedziała, że ten strach nigdy się nie skończy.

Poniedziałek 11 maja 2009

Ledwie słońce pokazało się nad horyzontem, on ruszał do lasu. Zamknął za sobą furtkę ogrodu i, jak każdego ranka, z fuzją przewieszoną przez ramię szedł stromą ścieżką w stronę drzew. Tell, szorstkowłosy brązowy wyżeł, biegł kilka metrów z przodu, zatrzymywał się co kawałek i węszył, wciągając czułym nosem tysiące zapachów pozostawionych tam w nocy. Ludwig Hirtreiter nabrał do płuc chłodnego, świeżego powietrza, rozkoszując się koncertem budzących się ptaków. Na łące pod samym lasem stały dwie sarny. Tell spojrzał w ich kierunku, jednak nie miał zamiaru rzucać się za nimi w pogoń; był mądrym, posłusznym psem, którego dzika zwierzyna interesowała jedynie wtedy, gdy pan pozwalał.

— Dobra psina, dobra — pochwalił Ludwig. Mieszkał niedaleko lasu. Przeszedł pod szlabanem pomalowanym w białe i czerwone pasy. Postawiono go tutaj kilka lat wcześniej, kiedy się okazało, że leniwi weekendowi turyści z Frankfurtu nie mają zamiaru zostawiać aut, zanim wejdą między drzewa. Dzisiaj ludziom — szczególnie tym z miast — brakowało jakiegokolwiek szacunku dla natury. Nie potrafili rozróżniać gatunków roślin, krzyczeli na całe gardło i puszczali luzem swoje niewychowane psy nawet w czasie ochronnym dla zwierzyny. Wielu świetnie się wręcz bawiło, kiedy ich pupile płoszyły sarny i goniły za nimi po lesie. Ludwig Hirtreiter nie znajdował usprawiedliwienia dla takich zachowań. Według niego las był świętym miejscem. Znał okolicę jak własną kieszeń, wiedział, jak trafić na samotne, ukryte w gąszczu polany, wiedział o matecznikach dzikich zwierząt i ścieżkach, którymi chadzały dziki. Kilka lat wcześniej własnoręcznie przygotował tablice informacyjne, które ustawił przy ścieżce dydaktycznej, żeby przybliżyć zwiedzającym tajemnice lasu.

Słońce przebijało się przez gęstwinę koron drzew i zmieniało las w spokojną, złotozieloną katedrę. Na pierwszym rozwidleniu Tell, jakby czytając w myślach swojego pana, wybrał drogę w prawo. Po chwili minęli majestatyczny dąb i dotarli do poręby powstałej w zeszłym roku, kiedy gwałtowna burza wyłamała w lesie przesiekę. Nagle Ludwig stanął i znieruchomiał. Tell również nastawił uszu. Hałas silników spalinowych! Kilka sekund później ciszę lasu rozdarł dźwięk drewna ciętego piłami mechanicznymi. Nie, to nie mogli być pracownicy nadleśnictwa, bo o tej porze roku nie urządzano żadnych wycinek. Ludwiga Hirtreitera ogarnęła złość. Ruszył w kierunku, z którego dochodziły hałasy. Serce waliło mu dziko. Domyślił się, że nie dotrzymali ustaleń i zaczęli karczowanie jeszcze przed konsultacjami społecznymi, żeby postawić ludzi przed faktami dokonanymi.

Kilka minut później jego najgorsze obawy znalazły potwierdzenie. Schylił się i przeszedł pod biało-czerwoną plastikową taśmą, która otaczała niewielką polankę poniżej szczytu wzniesienia, i z niedowierzaniem przyjrzał się pomarańczowym ciężarówkom i uwijającym się wokół nich mężczyznom. Nagle znów zawyły piły spalinowe, a w powietrze poleciały trociny. Potężny świerk zakołysał się, a potem z łoskotem padł w poprzek polanki. Co za podstępne bandziory! Ludwig zdarł strzelbę z ramienia i trzęsąc się ze złości, odbezpieczył spust.

— Stać! — ryknął, wykorzystując chwilę, gdy piły przez chwilę nie cięły. Mężczyźni spojrzeli w jego stronę, unosząc przejrzyste przyłbice ochronne. Hirtreiter wyszedł spomiędzy drzew. Tell nie odstępował pana na krok.

— Wynocha stąd! — krzyknął jeden z pracowników. — Nie ma pan tu czego szukać!

— To wy się lepiej stąd wynoście! — odpowiedział Ludwig ponuro. — I to natychmiast! Dlaczego wycinacie drzewa?

Brygadzista dopiero teraz zauważył strzelbę i to, jak bardzo zdeterminowany jest nieznajomy.

— Nie no, spokojnie, przecież nie chcemy robić żadnych awantur, prawda? — zapytał, unosząc dłonie w uspokajającym geście. — My tylko wykonujemy swoją pracę.

— To ją wykonujcie, ale nie tutaj. Wynocha mi z lasu, i to natychmiast!

Pozostali zbliżyli się do miejsca, w którym stał. Żadna piła już nie pracowała. Tell warknął cicho, ale groźnie. Hirtreiter oparł palec na spuście. Był śmiertelnie poważny. Rozpoczęcie prac budowlanych było zaplanowane dopiero na pierwsze dni czerwca, więc wycinka drzew już teraz nie miała nic wspólnego z legalnym działaniem, nawet jeśli burmistrz czy rada miasta z milczącym przyzwoleniem przyglądali się tym poczynaniom.

— Macie pięć minut, żeby spakować manatki i zabrać się stąd gdzie pieprz rośnie! — krzyknął do ekipy drwali. Jednak żaden z mężczyzn nie drgnął. Wtedy złożył się do strzału, wycelował w piłę w dłoniach jednego z nich i pociągnął za spust. Rozległ się huk. Dopiero w ostatnim momencie Ludwig Hirtreiter poderwał lufę w górę tak, że pocisk przemknął metr nad głową sparaliżowanego strachem robotnika. Kilka sekund panowała całkowita cisza, a drwale wpatrywali się w niego z niedowierzaniem. W końcu, na łeb na szyję, rzucili się do ucieczki.

— Ja tego tak nie zostawię! Popamięta pan to! — krzyczał brygadzista, umykając za samochody. — Wzywam policję!

— Rób pan, co się żywnie podoba! — Ludwig Hirtreiter skinął tylko głową i zarzucił strzelbę na ramię. Nikt nie będzie dzwonił na policję, bo w ten sposób donieśliby sami na siebie. Załgani przestępcy.

Niewiele brakowało, a uwierzyłby w gorące zapewnienia. Żadne drzewo nie zostanie ścięte, zanim nie zostaną zatwierdzone wszystkie decyzje, zarzekali się jeszcze w piątek. A przecież już wtedy musieli zlecić karczowanie lasu wyspecjalizowanej firmie. Poczekał, aż ostatnia ciężarówka wyjedzie z polany, a hałas silników zniknie gdzieś pośród drzew. Wtedy oparł strzelbę o pień i zabrał się za zwijanie taśmy zagradzającej dostęp do polanki. Nikt nie ma prawa ścinać tu drzew. I on o to zadba. Był gotów do walki.

Pia Kirchhoff stała przy taśmociągu z bagażami. W chwili kiedy sięgnęła po swoją walizkę, rozdzwonił się telefon w jej torebce. Przez kilka sekund nie potrafiła skojarzyć, co to za dźwięk, i musiało upłynąć trochę czasu, zanim zorientowała się, że to komórka, którą włączyła chwilę po lądowaniu. Przez trzy cudowne tygodnie nikt do niej nie dzwonił, więc telefon w naturalny sposób wypadł z listy przedmiotów niezbędnych do codziennego życia. Jak na razie, jej bagaż miał wciąż daleko większe znaczenie niż odebranie połączenia. Walizki Christopha przyjechały zaraz na samym początku, a on sam stał już przy wyjściu ze strefy odbioru bagażu. Pia miała zamiar zaraz do niego dołączyć. Niestety, niemal kwadrans musiała czekać na swoje rzeczy, bo walizki pasażerów lotu numer LH729 z Szanghaju pojawiały się na taśmie w denerwujących odstępach i bardzo nierównomiernie.

Dopiero kiedy szara plastikowa skorupa na kółkach stanęła bezpiecznie koło niej, sięgnęła do torebki i po omacku znalazła komórkę. Głośniki w hali bagażowej co chwilę ryczały jakimiś komunikatami, a ktoś brutalnie uderzył ją wózkiem w łydkę i nie mruknął nawet przepraszam. Kolejny samolot wypluł stu kilkudziesięciu pasażerów i pasażerek, a przed stanowiskami odprawy celnej ustawiły się kolejki. W końcu udało jej się odebrać.

— Jestem przy odprawie celnej! — Pia usiłowała przekrzyczeć ogólny harmider. — Proszę o telefon za pół godziny!

— Ups, przepraszam! — odparł Oliver von Bodenstein. W głosie szefa słychać było rozbawienie. — Byłem pewien, że wróciliście wczoraj.

— Oliver! — jęknęła Pia z ulgą. — Bardzo mi przykro. Nasz lot miał straszne opóźnienie, chyba dziewięć godzin. Dopiero wylądowaliśmy. Co się dzieje?

— Pojawił się mały problem — odparł Bodenstein. — Mamy zwłoki, a o jedenastej jest ślub cywilny Lorenza i Thordis. Jeśli się na nim nie pojawię, zostanę wyklęty przez rodzinę.

— Zwłoki? Gdzie? — Pia chciała przejść obok stanowiska kontroli celnej, ale przysadzista funkcjonariuszka straży celnej uniosła dłoń. Najwyraźniej usłyszała ostatnie pytanie Pii i bardzo ją te zwłoki zaintrygowały. Wyjątkowo niepotrzebne utrudnienie, kiedy ktoś się spieszy.

— W biurowcu w Kelkheim — wyjaśnił Bodenstein. — Dopiero co przyszło zgłoszenie. Zaraz wyślę na miejsce nowego, ale wolałbym, żebyś też się tam pojawiła.

— Ma pani coś do oclenia? — zapytała celniczka.

— Nie. — Pia potrząsnęła energicznie głową.

— Jak to nie? — Bodenstein był zaskoczony natychmiastową odmową.

— Nie, to znaczy tak! — Pia zaczęła się denerwować. — Nie, nie mam nic do oclenia, i tak, zaraz tam pojadę.

— O co pani chodzi? — Urzędniczka uniosła brwi. — Proszę otworzyć walizkę.

Pia przycisnęła komórkę ramieniem do ucha i zabrała się za otwieranie zamka, lecz tak nieszczęśliwie, że złamała sobie paznokieć. Ewidentnie skończył się czas relaksu i wypoczynku. Wrócił stres.

— Dobra, zaraz tam jadę. Podaj mi tylko adres.

Otworzyła walizkę. Celniczka zaczęła grzebać w niestarannie spakowanych rzeczach, w nadziei, że między brudnymi rzeczami trafi na przemycaną wazę z epoki Ming albo przynajmniej niezgłoszoną do oclenia butelkę wódki czy sztangę papierosów. Przy stanowisku celniczki zaczęła się robić kolejka. Pia spojrzała złym wzrokiem na urzędniczkę, która akurat skończyła bezowocne poszukiwania i ze znudzoną miną dała znak głową, że wszystko w porządku. Policjantka zatrzasnęła wieko walizki, energicznym ruchem ściągnęła ją z pulpitu i ruszyła w stronę wyjścia. Drzwi z mlecznego szkła rozsunęły się bezszelestnie na boki. Po drugiej stronie bramek czekał Christoph, uśmiechając się z przymusem, bo obok niego stał równie niezadowolony były mąż Pii, doktor Henning Kirchhoff. Jeszcze tylko tego brakowało! Zgodnie z ustaleniami, z lotniska miała ich odebrać Miriam, która na czas urlopu przyjaciółki zamieszkała w jej gospodarstwie i zajmowała się końmi i psami. Dzień wcześniej rozmawiały przez telefon i potwierdziły taką wersję.

— Mój bagaż wyjechał na samym końcu — przeprosiła Pia. — A potem celniczka postanowiła przeorać mi walizkę. Wybaczcie. A ciebie co tutaj przyniosło?

Ostatnie zdanie skierowane było oczywiście do byłego męża. W porównaniu z Christophem spalonym na brązowo chińskim słońcem Henning wyglądał blado i marnie.

— Ja też się cieszę, że cię widzę — odparł sarkastycznym tonem i skrzywił się kwaśno. — Od ponad godziny parkuję pod zakazem. Jeśli dostałem mandat, ty go pokryjesz.

— Wybacz, proszę. — Pia pocałowała go delikatnie w policzek. — I dzięki, że w ogóle po nas przyjechałeś. Co się stało z Miriam?

W związku Henninga i jej najlepszej przyjaciółki Miriam sprawy ostatnio bardzo się pokomplikowały, bo istniało prawdopodobieństwo, że doktor Kirchhoff jest ojcem nienarodzonego jeszcze dziecka byłej kochanki, prokuratorki Valerie Löblich. Po kilku miesiącach całkowitego milczenia, kiedy to Henning poważnie rozważał opcję ucieczki z podwiniętym ogonem gdzieś za granicę, Miriam dała mu cień szansy i znów się do siebie zbliżyli — jednak nie było na razie mowy o harmonijnym związku opartym na zaufaniu.

— Miriam miała na dziewiątą spotkanie w Moguncji i nie mogła dłużej czekać — wyjaśnił Henning z wyrzutem i ruszył w stronę wyjścia. — Poprosiła, żebym po was podskoczył, bo nie mam daleko z Instytutu. A właśnie, jak wam się udał urlop?

— Bosko — odparła Pia i wymieniła szybkie spojrzenie z Christophem. „Bosko” nie było najwłaściwszym słowem, żeby opisać trzy tygodnie spędzone w Chinach, bo ich pierwszy wspólny wyjazd był pod każdym względem perfekcyjny. Mimo że już jakiś czas byli ze sobą, wciąż czuła motylki w brzuchu na jego widok. Czasem zastanawiała się, jak to możliwe, że miała tyle szczęścia i związała się z mężczyzną marzeń. Spotkali się trzy lata wcześniej, latem, podczas dochodzenia w sprawie morderstwa. Zaczynała już wówczas powoli godzić się z wizją samotnej starości w otoczeniu zwierząt, które trzymała w swoim gospodarstwie. Od razu między nimi zaiskrzyło. Bodenstein uznał jednak Christopha za jednego z głównych podejrzanych, co bardzo skomplikowało początki ich znajomości.

Chłodne powietrze majowego poranka sprawiło, że Pia dostała gęsiej skórki. Po czternastu godzinach w samolocie czuła się nieświeżo i tęskniła za prysznicem. Najwyraźniej jednak ta przyjemność musiała jeszcze poczekać.

Pod wycieraczkami auta Henninga nie czekał na nich mandat, co prawdopodobnie należało zawdzięczać plakietce pod przednią szybą z napisem „Lekarz na służbie”. Mężczyźni zapakowali walizki do bagażnika, a Pia wykorzystała ten moment, żeby wślizgnąć się na tylną kanapę.

— Masz jakieś plany na najbliższe godziny? — zapytała kilka minut później, kiedy Henning skręcał na autostradę w kierunku Kelsterbach. Podróżowali dość wolno, bo o tej porze ludzie jechali do pracy we Frankfurcie.

— A dlaczego cię to interesuje? — Spojrzał podejrzliwie w lusterko wsteczne. Pia przewróciła oczyma. Jak zwykle nie odpowiedział wprost na łatwe pytanie! Zaczęła masować pulsujące bólem skronie. Przez ostatnie trzy tygodnie naprawdę odzwyczaiła się od takich sytuacji. Nie myślała o codziennych sprawach, o pracy, a nawet o wiszącej nad nią jak miecz Damoklesa groźbie nakazu rozbiórki gospodarstwa. Niestety, nadszedł czas, by znów się z tym wszystkim zmierzyć. Gdyby mogła, bez wahania przedłużyłaby urlop choćby i do końca świata, lecz może tajemnicą prawdziwego szczęścia było to, że nie trwało wiecznie?

— Muszę się dostać do Kelkheim, bo przyszło wezwanie do znalezionych zwłok — wyjaśniła. — Przed chwilą dzwonił do mnie szef. Urlop się skończył, więc wracam do swojego kieratu.

Główna brama schroniska dla zwierząt była zamknięta, a parking przed budynkiem administracji pusty. Mark chodził nerwowo wzdłuż wysokiego ogrodzenia i co chwila sprawdzał komórkę. Piętnaście po siódmej. Gdzie ta Ricky się podziewa? Najpóźniej za dwadzieścia minut będzie musiał się zbierać. Nauczyciele robili wielkie halo, nawet jeśli spóźniał się tylko o minutę, i natychmiast pisali mejle do jego matki. A to wszystko dlatego, że w ostatnim czasie kilka razy poszedł na wagary. Niech ich szlag. Dlaczego rodzice nie mogli zrozumieć, że miał już dość szkoły? Odkąd przestał mieszkać w internacie, miał wrażenie, że z jego życiem jest coś nie tak. Tysiąc razy bardziej wolałby robić coś konkretnego, niż marnować kolejne godziny w szkolnej ławce. Mark marzył o zajmowaniu się zwierzętami. I o własnym mieszkaniu, pełnym psów i kotów, jak u Ricky i Jannisa. To byłoby super. Ale gdyby wyskoczył z taką propozycją, ojciec zszedłby na zawał. Matura i studia nie podlegały żadnej dyskusji, a przydałoby się, żeby zrobił jeszcze jakiś kurs za granicą. A tak w ogóle, to to był oczywiście wariant minimum, poniżej którego schodził tylko motłoch i plebs. Bez studiów byłby nikim. Musiałby żyć z pomocy społecznej.

Z miejsca, w którym stał, doskonale widział asfaltową drogę, która prowadziła do Schneidhain. Lecz poza nielicznymi spacerowiczami z psami nikt się nie zbliżał. Pół nocy siedział przed komputerem, nie mogąc zasnąć. Ledwie zamknął powieki, natychmiast wracały wspomnienia. Wysłał Ricky SMS-a. Odpowiedziała, że o siódmej rano będzie w schronisku. Tymczasem zbliżało się już wpół do ósmej. Mark postanowił wyjść jej naprzeciw.

Kiedy sędzia skazała go na osiemdziesiąt godzin prac społecznych, które miał odbyć w schronisku dla zwierząt, niewiele brakowało, a by się załamał. Był przerażony i wściekły. Ale tam poznał Ricky i jej chłopaka Jannisa. I niespodziewanie znów pojawiło się w jego życiu coś, na co czekał i na co się cieszył. Praca w schronisku sprawiała mu wielką radość i mimo że odpracował już cały wyrok, nadal przychodził pomagać. Czuł się tak, jakby dzięki Ricky i Jannisowi znalazł swoje miejsce na ziemi i nową rodzinę, która zawsze czekała na niego z otwartymi ramionami. Jannis był dla niego przykładem i autorytetem. Godzinami potrafili dyskutować o różnych sprawach, o których Mark wcześniej w ogóle nie myślał: o wojnie w Afganistanie, o osadnikach na Zachodnim Brzegu Jordanu, o więźniach z Guantanamo, którzy mieliby trafić do Niemiec, czy na ulubiony temat Jannisa, jakim był wielki spisek klimatyczny. Jannis wiedział wszystko o wszystkim i miał własne przekonania, całkowicie odmienne od przekonań ojca Marka, który najchętniej wypowiadał się na temat polityki podatkowej rządu federalnego albo wyrażał swoje oburzenie działalnością Zielonych i lewicy. Jednak najważniejsze było to, że Jannis nie rzucał słów na wiatr i zawsze robił to, co zapowiedział. Już kilka razy Mark wziął z nim udział w demonstracjach i pikietach i za każdym razem był pod wielkim wrażeniem, ilu ludzi go zna.

Włożył kask i uruchomił silnik motoroweru, kiedy na drodze pojawiło się ciemne kombi Ricky. Po chwili kobieta zatrzymała się obok, a on z bijącym szybciej sercem czekał, aż opuści szybę.

— Cześć — powiedziała z uśmiechem. — Wybacz, że się spóźniłam.

— Cześć. — Poczuł pieczenie twarzy, co było niechybnym znakiem, że zrobił się czerwony. Nie zdziwił się, bo zawsze rumienił się w takich sytuacjach.

— Pomożesz mi szybko przy karmieniu? — zapytała. — Moglibyśmy przy okazji porozmawiać. Co ty na to?

Mark się zawahał. A co tam, pomyślał. Chrzanić szkołę. I tak nie nauczy się tam niczego, co byłoby jeszcze przydatne. Bo prawdziwe życie toczyło się gdzieś indziej.

— Super — odpowiedział.

Poranne słońce odbijało się w szklanej, nowoczesnej fasadzie wysokiego budynku o futurystycznych kształtach. W przemysłowej okolicy wyglądał jak statek kosmiczny gotowy do startu. Henning zostawił samochód na parkingu, na którym większość miejsc była jeszcze pusta. Z bagażnika wyjął obie walizki i postawił na ziemi, a kiedy Pia chciała go uścisnąć i podziękować za podwiezienie, mruknął tylko, że nie trzeba. Od kwadransa, czyli od chwili, kiedy Christoph wysiadł pod bramą jej gospodarstwa, Henning był milczący i miał niezadowoloną minę. Ale że przez szesnaście lat byli małżeństwem, Pia znała jego chimeryczne nastroje i nie przejmowała się nimi. Wcześniej zdarzało się, że w ogóle przestawał się odzywać i milczał przez trzy dni z rzędu. Ruszyli wybrukowanym podejściem ozdobionym elegancko obsadzonymi kwietnikami i fontannami. Przed budynkiem parkowały dwa radiowozy. Pia rzuciła okiem na tabliczkę z nazwą firmy: WindPro GmbH. Stylizowany wiatrak obok zdradzał, czym się zajmowali. Przy schodach do drzwi wejściowych stał umundurowany policjant i ziewał. Skinął głową i wpuścił ich do środka. Ledwie znaleźli się w przestronnym i elegancko urządzonym holu, Pia poczuła niemożliwą do pomylenia z innym zapachem woń rozkładającego się ciała.

— Wygląda na to, że ten ktoś leżał sobie przez cały weekend — mruknął Henning. Pia spojrzała w górę. Nad ich głowami otwierała się przestrzeń sięgająca trzeciego piętra. Na wyższe kondygnacje można było dotrzeć szerokimi schodami albo przeszkloną windą. Po prawej stronie, przy długiej ladzie ze stali nierdzewnej, siedziała na krześle zgarbiona kobieta, z łokciami opartymi na kolanach i twarzą skrytą w dłoniach. Obok niej stało kilku umundurowanych funkcjonariuszy i mężczyzna w cywilu. To musiał być ten nowy komisarz, o którym wspomniał Bodenstein.

— No proszę, kogo ja widzę — powiedział Henning.

— Znasz go?

— Tak. To Cemalettin Altunay. Wcześniej pracował w K11 w Offenbach.

Jako zastępca dyrektora Instytutu Medycyny Sądowej we Frankfurcie, Henning znał większość policjantów z terenów między Renem a Menem i z południowej Hesji, zajmujących się morderstwami i przestępstwami z użyciem przemocy.

Pia przyjrzała się nowemu koledze. Funkcjonariusz nachylał się właśnie nad wstrząśniętą kobietą i coś do niej cicho mówił. Na pewno nie skończył jeszcze czterdziestki, pomyślała. A jeśli chodziło o wrażenia estetyczne, to jego poprzednik Frank Behnke nie dorastał mu do pięt, co było miłą odmianą. Śnieżnobiała koszula, czarne dżinsy, wypolerowane na wysoki połysk buty i gęste, czarne włosy starannie przycięte na wojskową modłę — jednym słowem, prezentował się wyjątkowo schludnie. Momentalnie poczuła się nieswojo, bo po przylocie nie zdążyła zmienić brudnej od potu i pogniecionej szarej koszulki z krótkim rękawkiem i poplamionych dżinsów. Zanim tu przyjechała, powinna była wziąć prysznic i się przebrać. Ale teraz było już za późno.

— Witam, panie doktorze! — przywitał się nowy głębokim, przyjemnym głosem, po czym zwrócił się w kierunku Pii.

— Komisarz Cem Altunay. Bardzo się cieszę, że w końcu mogę cię poznać. Kai i Kathrin wiele mi o tobie opowiadali. Urlop był udany?

— Tak… to znaczy… ja… dzięki — wyjąkała. — Pół godziny temu wylądowaliśmy, bo mieliśmy dziewięć godzin opóźnienia…

— I zaraz wezwanie do zwłok. Przykro mi. — Cem uśmiechnął się przepraszająco, jakby to on ponosił winę. Przez kilka sekund lustrowali się wzrokiem. W końcu Pia odwróciła głowę. Denerwowało ją spojrzenie jego oczu w kolorze gorzkiej czekolady. Mijały kolejne sekundy, a milczenie stawało się kłopotliwe. W końcu Henning chrząknął kpiąco gdzieś z tyłu, dzięki czemu Pia momentalnie otrząsnęła się i wzięła w garść.

— Dobra, co my tu mamy? — zapytała.

— Denat nazywa się Rolf Grossmann i od kilku lat był zatrudniony jako stróż nocny. Wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek — wyjaśnił Cem Altunay. — Zwłoki znalazła jedna z pracowniczek firmy, kiedy przyszła rano do pracy. Chodźcie, zaprowadzę was.

Słodkawy zapach wiercił w nosie. Zwłoki, które cuchnęły już tak mocno, zazwyczaj nie wyglądały apetycznie. Pia ruszyła za Cemem schodami w górę i przygotowywała się wewnętrznie na to, co zaraz zobaczy. Jednak widok, który ukazał się jej oczom, był naprawdę trudny do zniesienia. Nieboszczyk, w którego spuchniętej i fioletowej twarzy trudno było doszukać się ludzkich rysów, leżał z groteskowo rozrzuconymi ramionami na podeście schodów między drugim i trzecim piętrem. Pia wiele już widziała w swojej pracy, jednak na widok ciała oblepionego setkami much zrobiło jej się niedobrze. Gdyby nie lata doświadczenia i profesjonalna samokontrola, nowy kolega byłby świadkiem, jak pada na kolana i wymiotuje.

— Dlaczego sądzisz, że to był nieszczęśliwy wypadek? — zapytała i przełknęła ślinę, walcząc z odruchem wymiotnym. Upał, który panował w wysokiej przeszklonej hali, wszystkimi porami wyciskał z człowieka pot. — Uff, może ktoś by włączył klimatyzację albo chociaż otworzył szklaną kopułę?

— Ani mi się waż! — warknął Hennig, wkładając biały jednorazowy kombinezon. — Biada! Zniszczyłabyś mi miejsce zbrodni!

Pia zauważyła zaskoczone spojrzenie nowego kolegi.

— Byliśmy małżeństwem — wyjaśniła krótko. — No dobrze, to skąd takie wnioski?

— Wygląda to tak, jakby potknął się na schodach i spadł — odparł Cem Altunay.

— Hm. — Pia powędrowała wzrokiem w górę klatki schodowej, łagodnym łukiem docierającej do trzeciego piętra. — Udało ci się porozmawiać z kobietą, która go znalazła? I co tu robiła o wpół do siódmej rano?

Henning otworzył z trzaskiem swoje walizki, a potem pochylił się nad ciałem, płosząc całą chmarę much, które uniosły się w powietrze, bzycząc dookoła.

— Ponoć codziennie tak zaczyna. Pracuje w księgowości. — Altunay oparł się o poręcz i wskazał na kobietę na krześle. — Jest w szoku. Najwyraźniej dobrze się rozumieli z denatem. Rano pijali razem kawę.

— Dlaczego stróż miałby tak po prostu spaść ze schodów?

— Najwyraźniej miał problemy z alkoholem. Tak przynajmniej twierdzą współpracownicy. — Cem relacjonował, czego się zdążył dowiedzieć. — Ciało pachnie alkoholem, a w kuchni dla pracowników znalazłem napoczętą butelkę Jacka Danielsa.

Kurier w ciemnobrązowym uniformie firmy dostarczającej paczki sapał ciężko, podsuwając jej elektroniczny terminal z rysikiem, by pokwitowała odebranie zamówienia.

Podpisała się na porysowanym ekranie urządzenia i uśmiechnęła z satysfakcją. Mężczyzna nie próbował nawet ukryć niezadowolenia, że zmusiła go, by zaniósł karton z przesyłką do magazynu, zamiast kazać zostawić go na podjeździe, gdzie zaparkował furgonetkę. Lecz Frauke Hirtreiter w ogóle się tym nie przejmowała.

Wróciła do sklepu, włączyła światło i rozejrzała się. Mimo że interes należał do Ricky, kochała go, jakby był tylko jej. W końcu znalazła w życiu miejsce, do którego tęskniła i gdzie się dobrze czuła. „Raj dla Zwierząt” w pełni zasługiwał na swoją nazwę; nie był zatęchłym, brudnym i źle oświetlonym sklepikiem, jakie Frauke pamiętała z dzieciństwa. Otworzyła drzwi do bocznego pomieszczenia, w którym urządziły salon piękności dla psów. To było jej królestwo. Na wieczorowych kursach nauczyła się sztuki cięcia i strzyżenia i została psią fryzjerką — z angielska zwaną „groomer”. Klientom przypadły do gustu jej usługi i polecali ją znajomym, więc interes stał się opłacalny. Do tego dochodziła szkoła dla psów prowadzona przez Ricky, a kilka tygodni wcześniej wystartował w końcu sklep w wersji online. Od tego czasu bezustannie przybywało im klientów. Frauke przeszła do biura. Nika siedziała już przy komputerze i wpisywała dostarczone zamówienia.

— Ile wyszło? — zapytała Frauke z zainteresowaniem.

— Dwadzieścia cztery — odparła dziewczyna. — Wzrost o sto procent w porównaniu z poniedziałkiem w zeszłym tygodniu. Tylko nie mogę wprowadzić nowych artykułów, nie wiem dlaczego.

— A co się dzieje? — Frauke sięgnęła do szafki wiszącej nad zlewem w maleńkiej kuchni i wyjęła dwie filiżanki do kawy. Po chwili ekspres zaczął bulgotać i parskać.

— Nie mam pojęcia. Za każdym razem wyskakuje ten sam problem. Usiłuję wpisać jakiś artykuł i wszystko działa, a kiedy chcę to zachować, nic się nie dzieje.

— Mark powinien to sprawdzić. Na pewno będzie wiedział, jak to naprawić.

— Kto jak kto, ale Mark da sobie radę. — Nika kliknęła przycisk drukowania i po kilku sekundach z drukarki laserowej wysunęło się gotowe zamówienie. Przeciągnęła się i ziewnęła. — Idę do magazynu.

— Gdzie ci się tak spieszy, wypijmy najpierw kawę. Masz jeszcze trochę czasu.

Rozlała napar do filiżanek i podała jedną dziewczynie.

— Mleko już dodałam.

— Dzięki. — Nika uśmiechnęła się i dmuchnęła na gorący napój.

Frauke była szczerze zadowolona, że Nika dołączyła do ich zespołu, bo nie dość, że Ricky miała coraz mniej czasu na pracę w sklepie, to jeszcze kandydatki do pracy przysyłane z urzędu zatrudnienia do niczego się nie nadawały. Pierwsza dziewczyna, która do nich trafiła, najzwyczajniej w świecie kradła, druga była zbyt tępa, żeby chociaż przyjąć dostawę, a trzecia orzekła po kilku dniach, że praca jest za ciężka i bolą ją plecy. Nika natomiast nie dość, że była pilna, to nigdy się nie skarżyła, i wprowadziła w końcu porządek do nieco chaotycznie prowadzonej księgowości, a od kiedy sprzątaczka złożyła wymówienie, zostawała wieczorami, żeby posprzątać sklep. Frauke niewiele o niej wiedziała: właściwie tylko tyle, że była starą przyjaciółką Ricky i wynajmowała pokój u niej i Jannisa. Przy pierwszym spotkaniu nie zrobiła pozytywnego wrażenia: szczupła i milcząca, z szaroblond włosami, w okularach i niezdrowo bladą cerą, nosiła ciuchy, które inni wyrzuciliby do kontenera na odzież używaną. Przy Ricky wyglądała jak kuropatwa przy pawiu, ale kto wie, może właśnie dlatego obie dziewczyny były takimi bliskimi przyjaciółkami? Ricky nieszczególnie dobrze znosiła jakąkolwiek konkurencję, a Nika nie mogła się z nią równać pod żadnym względem, podobnie zresztą jak Frauke. Bardzo chętnie dowiedziałaby się czegoś o tajemniczej dziewczynie; Nika zachowywała się bardzo spokojnie i czasem sprawiała wrażenie smutnej, ale ku rozczarowaniu Frauke, nigdy nie pisnęła nawet słowa o sobie. Co pewien czas Frauke nie potrafiła się pohamować i jakby nigdy nic rzucała jakieś bardziej osobiste pytanie. Jednak dziewczyna uśmiechała się tylko delikatnie i odpowiadała, że jej życie było tak nudne, że w ogóle nie opłaca się o nim rozmawiać.

— Dzięki, teraz już naprawdę muszę lecieć. — Nika odstawiła filiżankę do zlewu. — Ricky chciała przyjechać przed wpół do dziesiątej, żeby rozwieźć zamówienia. Zadzwonisz do Marka?

— Pewnie, zaraz się tym zajmę. — Frauke skinęła głową i uśmiechnęła się zadowolona. Jej życie się zmieniło, ale tylko na lepsze. I miała nadzieję, że tak już zostanie. Najlepiej na zawsze.

Henning starannie zbadał ciało i miał już w głowie wstępną opinię. Zdjął z twarzy maseczkę i obrócił się do Cema i Pii.

— No dobrze. Czas zgonu mogę określić między trzecią a szóstą rano — zaczął. — Nie ma już oznak stężenia pośmiertnego, a plamy opadowe praktycznie nie ustępują pod naciskiem.

— Dzięki. — Pia skinęła głową byłemu mężowi, który stał nad zwłokami i przyglądał im się ze zmarszczonym czołem.

— Co się dzieje? — zapytała.

— Hm. Całkiem możliwe, że się mylę, ale jakoś trudno mi uwierzyć w upadek ze schodów jako przyczynę śmierci. Chodzi o to, że denat nie ma złamanego kręgosłupa.

— Chcesz powiedzieć, że ktoś mu pomógł?

— Całkiem możliwe — potaknął Henning. Pia przez chwilę chciała zadzwonić do Bodensteina, jednak zdecydowała, że tego nie zrobi. Przekazał jej prowadzenie tego śledztwa, więc to do niej należało podejmowanie decyzji. Uznała, że skoro Henning podejrzewa udział osób trzecich, to jest to wystarczająca przesłanka, by uruchomić całą procedurę.

— Dobra, dzwonimy do laboratorium i wzywamy techników, żeby zabezpieczyli ślady — poinformowała Cema Altunaya. — Budynek zostaje zamknięty, dopóki nie skończymy roboty. I konieczna będzie sekcja zwłok.

— W porządku, zajmę się tym. — Cem skinął głową i z kieszeni spodni wyjął telefon komórkowy. Pia zeszła na parter. Przy drzwiach pilnowanych przez jednego z policjantów zrobiło się małe zamieszanie. Pracownicy WindPro usiłowali przekonać go, że musi ich wpuścić do środka. Lecz to groziłoby zadeptaniem ewentualnych śladów.

— Co się dzieje? — zapytała policjantka.

— Pojawił się ich szef i chce wejść do środka — odparł funkcjonariusz.

— Niech go pan wpuści i przyśle do mnie. Pozostali zostają na zewnątrz.

Mężczyzna skinął głową i wrócił do drzwi.

— Możemy już przewietrzyć budynek? Potrzebuję świeżego powietrza. — Pia spojrzała na Henninga. Była zlana potem i nie mogła wytrzymać zapachu rozkładu.

— Nie — odparł krótko mężczyzna. — Dopóki technicy nie zabezpieczą śladów, wszystko zostanie tak, jak jest. Nie dam Krögerowi powodu, żeby się mnie czepiał.

— I tak będzie — odparła Pia. — Choćby dlatego, że pierwszy widziałeś ciało.

Cem załatwił trzy telefony i zadowolony schował komórkę.

— Technicy są już w drodze, my dostaniemy wsparcie, a Kai zajmie się prokuratorem — obwieścił.

— Doskonale. Przyszedł szef denata. Jak to załatwimy? — Spojrzała na nowego kolegę.

— Ty zadajesz pytania, ja się przysłuchuję — odparł Cem.

— W porządku. — Ulżyło jej, bo obawiała się sporu o zakres kompetencji. Z Frankiem Behnke, poprzednikiem nowego, różnie to wyglądało: właściwie podczas każdego dochodzenia upierał się, że jako najstarszy stażem to on powinien prowadzić śledztwo. Nieco później podszedł do nich wysoki i umięśniony mężczyzna w towarzystwie policjanta, który eskortował go od drzwi. Paskudna woń i wiadomość, że w firmie zostały znalezione zwłoki, pozbawiły jego twarz kolorów. Jednak zanim zdążył się przedstawić Pii, kobieta siedząca dotychczas nieruchomo na krześle przebudziła się z letargu i z niezrozumiałym zawodzeniem rzuciła się w kierunku szefa. Ten spojrzał na nią z początku z irytacją, jednak wziął ją w ramiona, przytulił i poklepał pocieszająco po plecach. Cem musiał się trochę wysilić, żeby uwolnić szefa WindPro z uścisku szlochającej kobiety. Pracownicy, którzy tłoczyli się przy drzwiach do budynku, ucichli na ten widok i przestali się pchać. Umięśniony dyrektor firmy był wyraźnie poruszony tą całą sytuacją, jednak nie stracił panowania nad sobą.

— Pia Kirchhoff, wydział zabójstw w Hofheim, a to mój partner, Cem Altunay — przedstawiła ich Pia.

— Stefan Theissen — odparł mężczyzna. — Co tu się stało?

Theissen miał silny i pewny uścisk, lecz jego dłoń była nieco spocona, co jednak z racji temperatury było dla Pii zrozumiałe i nie podejrzewała, by powodem była nadmierna nerwowość. Musiała zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy. Miał przynajmniej metr dziewięćdziesiąt i doskonałą prezencję. Męski zapach jego wody po goleniu przez chwilę przytłumił smród zwłok. Nie wysuszył dokładnie włosów po porannym prysznicu, a delikatnie zaczerwieniona skóra kontrastowała ze śnieżnobiałym kołnierzykiem koszuli i zdradzała, że skończył się golić całkiem niedawno.

— Wasz stróż nocny, pan Grossmann, najprawdopodobniej miał wypadek. Niestety śmiertelny.

Pia przyglądała się, jak Theissen zareaguje na tę wiadomość.

— To… to straszne. Jak… to znaczy… co… — Zamilkł wstrząśnięty. — Wielki Boże…

— Z wstępnych oględzin wynika, że spadł ze schodów — ciągnęła Pia. — Ale może przeszlibyśmy gdzieś i zamienili kilka słów?

— Tak, oczywiście… może przejdziemy do mojego biura? — Theissen spojrzał na nią pytająco. — To na trzecim piętrze. Możemy pojechać windą.

— Nie, lepiej nie. Czekamy na ekipę od zabezpieczania śladów. Dopóki nie skończą pracy, nikt nie powinien się tam kręcić.

— Co z moimi pracownikami? — zapytał mężczyzna.

— Dzisiaj będą musieli zacząć później. — Pia pokręciła głową. — Musimy ustalić przebieg wypadków.

— Ile to potrwa?

Zawsze to samo pytanie. A ona miała na nie zawsze tę samą odpowiedź.

— Niestety, w tej chwili nie jestem w stanie tego ocenić.

Spojrzała na Altunaya.

— Cem, dasz znać chłopakom, żeby zadzwonili do mnie, jak będą na miejscu?

Dziwnie się czuła, zwracając się do tego, bądź co bądź całkowicie obcego człowieka, na ty, jakby to było coś zupełnie normalnego. Pia nie wiedziała dlaczego, ale nie potrafiła jeszcze zaakceptować go jako partnera. Może chodziło o to, że nie miała dość czasu, by wejść w rutynę pracy, bo przecież wczoraj o tej porze była tysiące kilometrów stąd? Pomyślała o Christophie i musnęła kciukiem pierścionek na palcu. Henning, z natury bardzo spostrzegawczy, natychmiast go zauważył. Z chęcią powspominałaby jeszcze ostatnią noc w Chinach, lecz zorientowała się, że Theissen patrzy na nią wyczekująco.

W końcu wrócił Cem i razem przeszli do niewielkiej salki konferencyjnej na parterze firmy.

— Proszę, niech państwo siadają. — Theissen wskazał miejsca przy długim stole. Zamknął za nimi drzwi i odstawił aktówkę. Zanim sam usiadł, rozpiął marynarkę. Ani grama tłuszczu, pomyślała Pia. A facet musiał mieć około pięćdziesiątki! Pewnie codziennie rano biegał albo należał do tych zapaleńców, którzy zrywali się skoro świt i na rowerze górskim ujeżdżali po lasach gór Taunus. Kiedy Theissen wziął się w garść po pierwszym szoku, wyraźnie się rozluźnił i z powrotem nabrał kolorów.

— Jak mógłbym pomóc?

— Jedna z pana pracownic odkryła dziś rano zwłoki pana Grossmanna — zaczęła Pia i przypomniała sobie, jak Theissen przytulił płaczącą kobietę. Szef z sercem. Punkt dla niego.

— Pani Weidauer. — Theissen potaknął. — To nasza księgowa, codziennie jest w pracy przed innymi.

— Powiedziała nam, że pan Grossmann miał problemy z alkoholem. Czy to prawda?

Mężczyzna westchnął i potaknął.

— Zgadza się. Miał. Nie pił stale, ale od czasu do czasu wpadał w ciąg.

— Czy taka osoba nie jest ryzykownym pracownikiem w firmie, tym bardziej jako stróż nocny?

— No cóż. — Stefan Theissen przesunął dłonią po włosach i przez chwilę szukał właściwych słów. — Rolf był moim kolegą ze szkoły podstawowej.

Zaskoczył Pię. Albo bardzo się pomyliła w ocenie wieku Theissena, albo śmierć i proces rozkładu zwłok zmieniły rysy Rolfa Grossmanna do tego stopnia, że wyglądał na zdecydowanie starszego, niż był w rzeczywistości.

— W szkole bardzo się kolegowaliśmy, a potem straciliśmy kontakt. Kilka lat temu widzieliśmy się ponownie na spotkaniu klasowym. I byłem zaszokowany. Żona wyrzuciła go z domu. Mieszkał w domu pomocy społecznej we Frankfurcie i nie miał pracy. — Theissen wzruszył ramionami. — Zrobiło mi się go żal, więc go zatrudniłem. Na początku w charakterze szofera, a kiedy stracił prawo jazdy, został tutaj nocnym stróżem. Zazwyczaj można było na nim polegać. Był pracowity i się starał. A w czasie pracy nigdy nie pił.

— Zazwyczaj? — Cem włączył się do rozmowy. — To by znaczyło, że jednak nie zawsze?

— Niestety, nie zawsze. Kiedyś go zaskoczyłem, bo późno wróciłem z delegacji i zamiast jechać prosto do domu, wpadłem do firmy. Leżał nieprzytomny w kuchni. Kolejne trzy miesiące spędził na kuracji odwykowej. Od tego czasu, czyli od roku, ani razu nie zdarzyło się, żebym widział go pijanego. Przyjąłem, że udaje mu się kontrolować nałóg.

Otwarcie. Prosto z mostu. Bez owijania w bawełnę.

— Zgodnie z pierwszymi szacunkami, śmierć pana Grossmanna nastąpiła w sobotę, około czwartej nad ranem — oznajmiła Pia. — Jak to możliwe, żeby do dzisiaj rana nikt się nie zaniepokoił?

— Pan Grossmann był samotnym człowiekiem. Nie miał rodziny. A w weekendy budynek firmy stoi pusty, no chyba że mamy akurat gorący okres i kończymy jakiś projekt — wyjaśnił Theissen. — Zdarza mi się wpadać w sobotę do biura, żeby nadgonić jakieś zaległości, jednak tym razem wyjechałem na weekend. Rolf… to znaczy pan Grossmann… kończył pracę o szóstej rano, a potem wracał do pracy na osiemnastą.

Wersja Theissena była spójna i logiczna. Pia podziękowała za informacje i wstała. W tym momencie odezwała się jej komórka. Dzwonił Henning.

— Znalazłem coś wyjątkowo interesującego — rzucił do słuchawki. — Chodźcie na schody. Najlepiej od razu.

Wpatrywał się w jej twarz i walczył z wyrzutami sumienia, że tak długo jej nie odwiedzał. Otworzyła oczy, lecz w jej wzroku nie było niczego poza pustką. Czy w ogóle rozumiała, co do niej mówił? Czy czuła jego dotyk?

— Wczoraj wieczorem to był prawdziwy sukces. Niewiarygodny! — Pogłaskał ją po dłoni. — Wszyscy, naprawdę wszyscy przyszli. Nawet pani Merkel. I oczywiście prasa. Dzisiaj gazety piszą o książce. Podobałoby ci się, skarbie.

Przez nieszczelne okno do pokoju przedostawały się odgłosy miasta: dzwonienie tramwajów, trąbienie, warkot silników. Dirk Eisenhut wziął żonę za rękę i pocałował jej zimne palce. Za każdym razem, kiedy wchodził do tej sali i widział ją leżącą z otwartymi oczyma, kiełkowała w nim nadzieja. Znane są przecież udokumentowane przypadki budzenia się ludzi po latach spędzonych w stanie apalicznym. Do dzisiaj nikt nie jest w stanie z całą pewnością stwierdzić, co się dzieje w umysłach takich pacjentów. Wiedział za to, że go słyszy. Wcześniej widział, że reaguje, kiedy zaczynał mówić, a co pewien czas oddawała uścisk dłoni. Kilka razy, kiedy mówił o dawnych czasach albo ją pocałował, odnosił wrażenie, że chce się do niego uśmiechnąć.

Cichym głosem relacjonował premierę swojej najnowszej książki, która odbyła się wczoraj w budynku opery, wzbudzając spore zainteresowanie. Wymienił nazwiska prominentnych gości, polityków, artystów i przedsiębiorców i przekazał pozdrowienia od przyjaciół i znajomych. Nie odwrócił się, kiedy ktoś zapukał do drzwi.

— Przez jakiś czas nie będę mógł cię teraz odwiedzać — wyszeptał. — Niestety, muszę wyjechać. Ale wciąż o tobie myślę, kochana.

Poczuł, że do pokoju weszła Ranka, bardzo sumienna pielęgniarka. Zawsze używała takich samych perfum, pachnących lawendą i różami.

— A, to pan, panie profesorze. Długo pana nie było. — Miał wrażenie, że w jej głosie słyszy przyganę, ale nie zamierzał się usprawiedliwiać.

— Witaj, Ranko — odparł po prostu. — Jak się czuje moja żona?

Zazwyczaj kobieta opowiadała szeroko o codzienności w takim miejscu, o tym, jak jego żona jest wywożona na łóżku na balkon, albo że rehabilitacja daje jakieś efekty. Dzisiaj jednak była znacznie oszczędniejsza w słowach.

— Dobrze — mruknęła. — Jak zawsze. Dobrze.

Zła wiadomość. Dirk Eisenhut nie chciał słyszeć o braku postępów. Stagnacja to w rzeczywistości krok w tył. Z początku rehabilitacja, fizjoterapia i praca logopedów dawały obiecujące wyniki, a stan Bettiny poprawiał się powoli, ale ustawicznie. Nauczyła się wówczas samodzielnie łykać, dzięki czemu można było usunąć sondę z żołądka. Szansa wybudzenia pacjenta ze stanu apalicznego wynosiła około pięćdziesięciu procent. Jako naukowiec rozumiał, że to żadna gwarancja i jak niewiele znaczy taka szansa w rzeczywistości. Jeśli w ciągu roku nie dochodziło do znaczącej poprawy w sferze psychicznej i fizycznej, a pacjent pozostawał nieprzytomny, należało przejść do kolejnej fazy, czyli do długotrwałej opieki nad pacjentami w stanie wegetatywnym. I to oznaczało koniec wszelkich nadziei na wyleczenie.

Pocałował żonę na do widzenia, powiedział Rance, że musi wyjechać na kilka dni, i wyszedł na korytarz.

Od tamtej okropnej sylwestrowej nocy tylko dwa razy odwiedził willę w Poczdamie, a właściwie to, co z niej zostało i czego nie strawiły płomienie: z policyjnymi rzeczoznawcami, żeby zabrać rzeczy z gabinetu, który jakimś cudem ocalał z szalejącego pożaru. Potem już tam nie jeździł. Przeniósł się do ich mieszkania w dzielnicy Mitte, które Bettina darzyła tak wielkim sentymentem. Miał blisko do ośrodka opieki na Rosenthaler Strasse, w którym leżała jego żona. Nie przeszkadzało mu, że codziennie musiał przebijać się przez całe miasto do pracy; traktował to jako pokutę. Skinieniem głowy pożegnał się z portierem i wyszedł z budynku. Momentalnie otoczył go hałas i pośpiech. Stanął na chodniku i nabrał głęboko powietrza. Minęła go grupa rozwrzeszczanych i roześmianych turystów. Przy krawężniku zatrzymał się taksówkarz i spojrzał na niego wyczekująco. Pokręcił szybko głową, dając do zrozumienia, że nie chce nigdzie jechać. Po każdej wizycie u Bettiny potrzebował chwili spaceru, a poza tym od domu dzieliło go tylko kilka kroków. Ruszył przed siebie, przeszedł na drugą stronę ulicy i po kilkuset metrach skręcił w Neue Schönhauser Strasse, gdzie mieszkał.

Być może znosiłby wszystko lepiej, gdyby nie to, że mógł wtedy zapobiec tragedii. Kiedy wrócił po uroczystości w instytucie, dom stał już w ogniu. Panowało lodowate zimno i pojawiły się problemy z wodą do gaszenia, a straż pożarna bardzo długo walczyła ze sprzętem. Bettina przeżyła tylko cudem. Lekarz pogotowia przeprowadził udaną reanimację, lecz wkrótce miało się okazać, że jej mózg bardzo długo był pozbawiony koniecznego do życia tlenu. Zbyt długo.

Do dziś nie potrafił poradzić sobie z szokiem, jaki wywołało tamto wydarzenie. Nie miał wątpliwości, że sam jest temu winny. Popełnił potworny błąd — błąd, którego nigdy nie będzie mu dane naprawić.

Dzisiaj miała zapaść ostateczna decyzja. Przez całe tygodnie, jeśli nie miesiące, gromadził informacje, robił zestawienia, analizy i przekładał wyniki na język zrozumiały dla przeciętnego człowieka, żeby siłą rzeczowych przykładów móc pokonać oponentów. Jego starania ukoronowane zostały sukcesem, bo inicjatywa społeczna „NIE dla elektrowni wiatrowych w Taunusie” liczyła dwustu członków i dziesięć razy tyle sympatyków. To był jego pomysł, by krótko przed zebraniem obywateli miasta jeszcze raz poruszyć ten temat w telewizji. Sam się wszystkim zajął i dziś wieczorem czekały go trudne chwile. Tak wiele od tego zależało! Druga strona musiała w końcu pojąć, że nie mają do czynienia z bandą oszołomów, tylko z setkami obywateli, którzy protestują przeciwko bezsensownemu projektowi energetyki wiatrowej. Jannis Theodorakis wyszedł spod prysznica, sięgnął po ręcznik i wytarł się. Przesunął dłonią po nieogolonej brodzie. Lubił nosić kilkudniowy zarost, ale w telewizji to chyba nie będzie wyglądało zbyt dobrze. Zupełnie jakby o siebie nie dbał. Zadbany będzie poważniej odbierany. Kiedy się ogolił, przeszedł do sypialni, otworzył szafę i przyjrzał się krytycznie jej zawartości. Czy garnitur nie będzie przesadą? Trochę minęło od czasów, kiedy codziennie chodził do pracy ubrany w garnitur i pod krawatem, więc możliwe, że nie wciśnie się już w te rzeczy. W końcu zdecydował się na dżinsy, marynarkę i białą koszulę. Od kiedy Nika zaczęła dbać o dom, wszystkie szafy były pełne starannie wyprasowanych ubrań. Jannis przygotował spodnie i koszulę na podwójnym łóżku, którego widok zepsuł mu dobry humor. Ricky sypiała już tylko na kanapie w salonie albo na podłodze; twierdziła, że ból pleców nie pozwala jej leżeć w łóżku. Od dawna zmagała się z nawałem obowiązków, które sama na siebie brała, ale nie chciała przyznać, że jest przeciążona. Sklep, praca w schronisku dla zwierząt, szkoła dla psów, zaopatrzenie i organizacja inicjatywy obywatelskiej pochłaniały więcej czasu, niż miała, więc na prywatne życie nie zostawało jej już nic. Przepracowanie skutkowało przeciążeniem i nieznośnymi bólami pleców, które zmuszały ją do regularnych wizyt u kręgarza i dawały dobrą wymówkę, kiedy próbował namówić ją na seks.

Jannis wyszedł z sypialni i przeszedł do kuchni. Koty, które zaspane wylegiwały się w słońcu na parapecie i na krześle, podskoczyły na jego widok i uciekły na taras przez klapkę w drzwiach. Darmozjady, które Ricky w swojej bezkrytycznej miłości do zwierząt ściągała do domu, działały mu na nerwy. Dwa psy potrafił jeszcze zaakceptować, jednak koty, te aroganckie i samolubne paskudy, które wszystko zasypywały swoją sierścią, wzbudzały w nim szczerą niechęć. One odpowiadały mu wyniosłym lekceważeniem i najwyraźniej miały równie niewielką chęć na jego towarzystwo, jak on na ich.

Jasne promienie porannego słońca wpadały przez kuchenne okno. Wspaniały początek letniego dnia zapowiadał idealne warunki do nagrywania wieczornego programu. Jannis nalał sobie kawy, świeżą bułkę posmarował masłem i dżemem z truskawek. Ugryzł ze smakiem chrupiące pieczywo. Krążące bez celu myśli skupiały się w końcu zawsze na tym samym: na Nice. I to od jakiegoś już czasu.

Z początku widział w niej tylko to, jak wyglądała: dziwaczny styl ubierania się, jakaś groteskowa wręcz fryzura i lenonki. Nika prawie się nie odzywała, była wycofana i nieśmiała. Do tego stopnia, że często zapominał, że mieszka z nimi w domu. Nic o niej nie wiedział, ale też niewiele go interesowała — aż do tamtego wieczoru przed trzema tygodniami.

Jannisowi zrobiło się gorąco, kiedy przypomniał sobie o dniu, który wszystko zmienił. Zszedł do piwnicy po butelkę wina do kolacji i kiedy znalazł się tam na korytarzu, Nika wyszła akurat z łazienki — naga, jak ją pan Bóg stworzył, z mokrymi włosami odgarniętymi z twarzy. Przez kilka chwil stała nieruchomo, zaskoczona jego obecnością. Patrzyli na siebie przestraszeni, aż w końcu on szybkim krokiem ruszył w stronę schodów, mrucząc przy tym jakieś przeprosiny. Żadne z nich nie wspomniało później o tym spotkaniu, jednak pojawiło się między nimi jakieś napięcie. Obraz jej nagiego ciała wypalił się w jego mózgu tak, że nie mógł go zapomnieć. I nie chciał — leżąc samotnie w łóżku, myślał o niej. Z każdą kolejną nocą, kiedy Ricky odmawiała mu seksu, coraz bardziej pożądał Niki, aż w końcu stała się jego obsesją, która dręczyła go i doprowadzała do wściekłości. Jeśli Ricky, dotychczas bardzo zazdrosna, dowiedziałaby się o tym, w powietrzu latałyby noże. Mimo to nie potrafił wyrzucić z pamięci widoku nagich piersi dziewczyny.

— Nika… — mruknął i przez chwilę rozkoszował się pożądaniem, jakie wywoływało wypowiadanie jej imienia na głos. Już samo wspomnienie o spotkaniu na korytarzu w piwnicy, które w jego dzikich fantazjach od dawna nie kończyło się zakłopotaną ucieczką w stronę schodów, ogromnie go podnieciło. — Niech to szlag, Nika, niech to szlag…

Szef wydziału zabójstw K11 Oliver von Bodenstein stał przed lustrzanymi drzwiami szafy z ubraniami i wiązał krawat. Cóż za genialny pomysł, żeby pobierać się akurat w poniedziałkowe przedpołudnie, zmuszając pracującą część rodziny do brania urlopów! Spojrzał na siebie krytycznym wzrokiem. Mimo że wciągnął brzuch, nad paskiem spodni widać było wyraźne wybrzuszenie. Wczoraj wieczorem wskazówka wagi po raz pierwszy w jego życiu przekroczyła magiczną granicę dziewięćdziesięciu kilogramów. To był dla niego szok. Jeszcze tylko dziewięć kilo i pęknie setka! Jeśli natychmiast się za siebie nie zabierze i nie przestanie co wieczór jadać z rodzicami, popijając każdą kolację butelką czerwonego wina, stanie niedługo przed decyzją, czy pasek nosić pod czy nad brzuchem.

Włożył marynarkę. Doskonały krój garnituru maskował mankamenty figury, lecz i tak nie czuł się pewnie. Nie było to jednak spowodowane ani ślubem syna, ani nadmiernym tyciem. Przez dwadzieścia lat jego życie toczyło się bezpiecznym, dawno ustalonym torem, lecz przed sześcioma miesiącami niespodziewanie musiał rozstać się z Cosimą, a wszystko, co zbudował, posypało się jak domek z kart. Szybko się zorientował, że błędem był romans z Heidi Brückner, którą poznał w zeszłym roku w listopadzie, w czasie pewnego dochodzenia. Spotkali się w chwili, kiedy rozbity niewiernością Cosimy usiłował poskładać swoje życie do kupy. Heidi pomogła mu przetrzymać ten pierwszy, najtrudniejszy okres, lecz on nie był jeszcze gotowy na żaden trwały związek. Rozmawiali potem jeszcze kilka razy, on przestał oddzwaniać i romans umarł śmiercią naturalną, bez dramatycznych rozmów i rozpaczy.

Jednak prawdziwym powodem, dla którego stokroć bardziej wolałby ze swoimi ludźmi badać znalezione zwłoki, niż gnać teraz do urzędu stanu cywilnego w ratuszu w Kelkheim, była Cosima. Niemal z nią nie rozmawiał, od kiedy pół roku wcześniej postawiła go przed faktem dokonanym i krótko potem wyruszyła ze swoim rosyjskim kochasiem na wyprawę dookoła świata. Wciąż jeszcze był wściekły za to, że przez swój egoizm zniszczyła rodzinę, którą stanowili, i obróciła całe jego życie w perzynę. Jej romans z podróżnikiem i poszukiwaczem przygód rosyjskiego pochodzenia trwał już od kilku miesięcy, zanim Oliver się o nim dowiedział. Ona i Alexander Gawrilow zrobili z niego głupca. Nie miał wówczas innego wyjścia, jak zaakceptować jej decyzje, choćby i dla dobra dzieci. Lorenz i Rosalie byli już dorośli i potrafili się o siebie zatroszczyć, lecz Sophia skończyła dopiero dwa i pół roku. Miała prawo do posiadania matki i ojca, niezależnie od tego, co działo się między nim a Cosimą. Bodenstein po raz ostatni przyjrzał się swojemu odbiciu w lustrze i z rezygnacją potrząsnął głową. Postanowił, że odkrycie zwłok wykorzysta jako pretekst, by uciec zaraz po uroczystości w urzędzie i nie zostawać na obiedzie, jeśli Cosima zachowa się na tyle bezczelnie i nietaktownie, by przyprowadzić ze sobą tego całego Gawrilowa. W duchu miał nadzieję, że tak właśnie zrobi.

Już z daleka dostrzegł dwa samochody zaparkowane na podwórzu. Spodziewał się, kto będzie na niego czekał. Ludwig Hirtreiter nie był człowiekiem, który uciekałby przed trudnościami, dlatego nie zwolnił kroku i otworzył furtkę do ogrodu. Tell ruszył w stronę obu mężczyzn i zaczął wściekle ujadać.

— Tell! — krzyknął. — Spokój. Do nogi!

Psisko posłusznie zamilkło i wróciło do pana.

— Czego chcecie? — burknął. Wciąż jeszcze gotował się z wściekłości po akcji z nielegalną wycinką drzew w lesie. Synowie wybrali sobie moment chyba najgorszy z możliwych, żeby odwiedzić ojca.

— Dzień dobry, tato — przywitał się młodszy, Matthias, i uśmiechnął się. — Wpadliśmy na kawę.

Co za idiotyczny początek rozmowy.

— Nie, jeśli chcecie poruszyć temat mojej łąki.

Hirtreiter nie miał żadnych wątpliwości, że właśnie po to przyjechali. Przez całe lata unikali jakichkolwiek kontaktów z nim — dostawał jedynie grzecznościową kartkę na Boże Narodzenie i odbierał wymuszony telefon z życzeniami na urodziny. Ale to mu odpowiadało. Spojrzał na synów i uniósł brwi. Stali zagubieni i niepewni, w tych swoich drogich garniturach, przy wypasionych furach.

— Tato, proszę! — zaczął Gregor uniżonym tonem, który nie pasował ani do niego, ani do jego idiotycznego sportowego samochodu. — Przecież chyba nie chcesz, żebyśmy wszystko stracili, prawda?

— A co mnie to obchodzi? — Ludwig Hirtreiter zdjął strzelbę z ramienia, oparł ją o ziemię i wsparł się na lufie jak na lasce. — Was jakoś nigdy nie interesowało, co się dzieje ze mną, to dlaczego ja miałbym martwić się o was?

Przed dwoma tygodniami zadzwonili do niego po raz pierwszy. Tak po prostu, tłumaczyli. Momentalnie zrobił się podejrzliwy. I miał rację, bo szybko się okazało, czego od niego chcieli. Ludwig Hirtreiter nie miał pojęcia, jak jego synowie dowiedzieli się o ofercie złożonej przez WindPro; a to właśnie ona było powodem, dla którego nagle zapałali dawno zapomnianym uczuciem do ojca. Ależ musieli być zdesperowani, by po takim czasie zmusić się do przyjazdu tutaj! Matthias pierwszy poruszył kwestię sprzedaży łąki. Po fazie grzecznego wypytywania nastąpił etap błagań, żebrania i wysuwania argumentów w związku z ich tragiczną sytuacją finansową. Kiedy i to nie przyniosło żadnych rezultatów, zaczęli odwoływać się do jego ojcowskich obowiązków. Tłumaczyli, że są bankrutami, bo jeden był w trakcie postępowania upadłościowego, a drugiemu komornik już siedział na karku. Obaj na gwałt potrzebowali pieniędzy i obaj panicznie bali się kpin i drwin ze strony tych, przed którymi przez lata udawali bogaczy.

— To wszystko? — Hirtreiter spojrzał na obu mężczyzn, którzy byli mu całkowicie obojętni. Nie czuł do nich nic, ani sympatii, ani wrogości. — Bo mam dużo roboty.

Zarzucił fuzję na ramię i chciał ruszyć w stronę domu.

— Nie, tato, poczekaj jeszcze! — poprosił Matthias. W jego oczach nie było już śladu po arogancji, tylko czysta rozpacz i błaganie. — Chcielibyśmy po prostu zrozumieć, dlaczego tak bardzo się upierasz, żeby nie sprzedawać tej łąki. Przecież nie chcą zbudować ci tutaj autostrady, prawda? Hałas i brud miałbyś najwyżej kilka tygodni w czasie stawiania wiatraków, a potem raptem co kilka dni przejechałby technik, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku.

W gruncie rzeczy chłopak miał rację. Odrzucanie oferty WindPro było czystą głupotą, tym bardziej że niedawno podbili cenę o kolejny milion euro. Ale jak miałby, do diabła, spojrzeć w oczy tym, którym dał słowo? Co pomyśleliby ci, którzy mu zaufali? Heinrich nigdy by się już do niego nie odezwał. Jeśli sprzeda łąkę, nic nie powstrzyma budowy farmy wiatrowej. I cały wysiłek pójdzie na marne.

Matthias wziął milczenie ojca za dobrą monetę.

— Obu nam jest strasznie przykro za tamto — ciągnął. — Powiedzieliśmy kilka głupich rzeczy. Posunęliśmy się za daleko. Ale może moglibyśmy zacząć wszystko od nowa? Jak rodzina? Wnuki bardzo by skorzystały, gdyby mogły częściej widywać dziadka.

Żałosna próba manipulacji.

— To naprawdę piękny gest z twojej strony — odparł Ludwig Hirtreiter. Momentalnie dostrzegł nadzieję w oczach młodszego syna. Z rozkoszą mu ją odebrał. — Ale za późno przychodzicie. Teraz jest mi już wszystko jedno, co się z wami dzieje. Dajcie mi spokój. Zostawcie mnie samego, tak jak przez ostatnie dwadzieścia lat.

— Tato… — Gregor odważył się spróbować raz jeszcze. — Przecież jesteśmy twoimi dziećmi! I mamy…

— Jesteście zamkniętym rozdziałem w moim życiu! Epizodem! Niczym więcej. — Ludwig wszedł mu bezlitośnie w słowo. — Nie sprzedam tej łąki. Koniec dyskusji. A teraz znikajcie z mojej ziemi.

Funkcjonariusze wchodzący w skład zespołu zabezpieczającego ślady na miejscu znalezienia ciała pracowali pod wodzą nadkomisarza Christiana Krögera, który chwilowo przejął dowodzenie w biurowcu. Ubrani w białe kombinezony z kapturami i z maskami na ustach realizowali standardową procedurę, robili zdjęcia i szukali, zabezpieczali i numerowali każdy ślad, który mógłby przyczynić się później do wykrycia sprawcy ewentualnego przestępstwa. Była to nużąca, monotonna i bardzo czasochłonna praca, do której Pia się nie nadawała ze względu na brak cierpliwości. Dwóch funkcjonariuszy posypywało właśnie metalową poręcz czarnym proszkiem, by uwidocznić pozostawione na niej odciski palców. Pia pomyślała, że to bezsensowna robota, bo codziennie kilkadziesiąt osób wchodziło i schodziło klatką schodową, dotykając rękami barierek. Uznała jednak, że lepiej taką opinię zachować dla siebie, żeby już pierwszego dnia po urlopie nie wszczynać scysji z Krögerem.

Wszyscy pracownicy i pozostałe osoby przebywające w biurowcu zostały poproszone o rozejście się. Również pani Weidauer sobie poszła. W końcu zapanowała przyjemna cisza, przerywana jedynie trzaskiem migawek aparatów.

— Cześć, Christian. — Pia przywitała się z szefem techników. Kröger klęczał z Henningiem na podeście, obok ciała. Wydawało się, że intensywna woń rozkładających się zwłok nie robi na nim najmniejszego wrażenia, podobnie jak brzęczące dookoła stada much.

— Cześć, Pia — odparł, nie podnosząc wzroku. — Spójrz tylko, co nasz pan medyk znalazł.

Pia i Cem Altunay podeszli troszeczkę. Doktor Henning Kirchhoff i Christian Kröger znali się od lat i od lat współpracowali ze sobą przy okazji kolejnych morderstw i pobić ze skutkiem śmiertelnym, lecz mimo to nie potrafili się ani trochę polubić. Było wręcz odwrotnie — jeden, chcąc nie chcąc, szanował kompetencje drugiego, lecz nie potrafili się znieść jako ludzie.

— Patrz. — Henning uniósł dłoń denata. Była zaciśnięta w pięść. Po chwili rozwarł martwe palce. — Jeśli się nie mylę, to to, co nasz pan Grossmann trzyma w ręce, to kawałek gumowej rękawiczki.

— No i? — Pia potrząsnęła głową, jakby nie rozumiała, co może oznaczać takie znalezisko. — Dlaczego to takie ważne?

— Hm, zastanówmy się. Oczywiście istnieje możliwość, że ten mężczyzna miał dziwaczny zwyczaj robienia obchodów budynku z kawałkiem lateksowej rękawiczki w zaciśniętej dłoni — odparł Henning w typowy dla niego, pouczająco-protekcjonalny sposób, który doprowadzał Pię do szewskiej pasji. — Nie takie rzeczy już widziałem. Pamiętasz może tego dyrektora banku, który kilka lat temu powiesił się w biurze? Ten, co biustonosz swojej matki miał zawsze…

— Tak, pamiętam — przerwała mu Pia. — Ale co to ma wspólnego z obecnym przypadkiem?

— Nic. — Henning wzruszył ramionami. — Oczywiście rozumiem, że kawałek rękawiczki w ręku trupa może nie być przekonujący. To co w takim razie sądzicie o tym?

Mówiąc to, wyprostował się i dał znak byłej żonie i Cemowi, by poszli za nim. Jakieś pięć stopni powyżej półpiętra, na którym leżały zwłoki, wskazał na plamę krwi zaschniętej na granitowej posadzce.

— To tutaj — wyjaśnił — to bez najmniejszych wątpliwości fragment odcisku czyjegoś buta. Jednak z całą pewnością nie zostawił go pan Grossmann.

Pia przyjrzała się niepozornej plamie. Czy to mógł być dowód świadczący o tym, że stróż nocny został zamordowany?

Na dole, w holu wejściowym, Stefan Theissen stał oparty o ladę recepcji i półgłosem rozmawiał z kimś przez telefon. Jednocześnie uważnie śledził wszystko, co działo się na schodach, choć starał się robić to bardzo dyskretnie.

— Szefie! — Jeden z techników kryminalistycznych wychylił się przez poręcz na trzecim piętrze. — Niech pan pozwoli!

Christian Kröger ruszył schodami w górę, przy czym trzymał się jak najbliżej lewej strony, żeby nie zadeptać śladów, jeśli jakieś tam były.

— Dobra, z ciałem nic więcej tu nie zrobimy. Możesz kazać je zapakować i przewieźć do Instytutu — oznajmił Henning, po czym zdjął kombinezon i starannie go złożył.

— Dobrze. Zaraz to załatwię. Nakaz przeprowadzenia sekcji będzie tylko formalnością.

— Miejmy nadzieję. Bo ostatnio prokuratorzy robią się jacyś drobiazgowi. — Zamknął walizkę i włożył marynarkę. — Urlop dobrze ci zrobił. Świetnie wyglądasz.

— Dzięki — powiedziała Pia, jednocześnie zaskoczona i zadowolona z tej ot tak rzuconej uwagi, która w ustach Henninga była jednak wyjątkowym komplementem. I gdyby na tym poprzestał, byłoby to jedno z rzadkich spotkań, które Pia mogła uznać za pozytywne. Jednak jej były mąż, wybitny w swoim fachu, lecz tragiczny w kontaktach międzyludzkich, natychmiast zniszczył dobre wrażenie.

— Cieszę się, że znalazłaś kogoś, kto daje ci więcej, niż dostawałaś ode mnie.

Pia nie wzięłaby mu tej uwagi za złe, gdyby nie wypowiedział jej tak zgryźliwym tonem.

— To akurat nie była żadna sztuka — odparowała ostro. — Bo ty nie dawałeś mi absolutnie nic.

— No cóż. Piękne mieszkanie, świetny samochód, konie i cała masa wiedzy, której do dzisiaj zazdroszczą ci koledzy po fachu… — Henning uniósł brwi i spojrzał na nią z udawanym zdziwieniem. — Ja bym tego nie nazwał niczym.

— Wmawiaj sobie, wmawiaj — syknęła Pia, a w jej głowie momentalnie pojawiło się wspomnienie jej eleganckiego, lecz chłodnego i obcego mieszkania w zabytkowej kamienicy we Frankfurcie, w którym spędziła niezliczoną ilość samotnych godzin, podczas gdy Henning realizował się w pracy, zupełnie nie interesując się żoną. I tak zbyt długo znosiła taki stan rzeczy. Aż do dnia, kiedy nie mówiąc jej ani słowa, wyjechał na miejsce wypadku kolejki linowej do Austrii. Spakowała wtedy swoje rzeczy i wyprowadziła się. Co charakterystyczne, Henning odnotował ten fakt dopiero czternaście dni później. Pia chciała coś dodać, lecz w tej chwili odezwała się jej komórka. Spojrzała na wyświetlacz. Kröger.

— Chodźcie do biura dyrektora. Trzecie piętro, ostatnie drzwi po lewej stronie — powiedział jedynie i się rozłączył.

— Pa. I pozdrów Miriam — rzuciła na pożegnanie byłemu mężowi i dała znak Cemowi, który zajmował się organizacją transportu zwłok. Mężczyzna ruszył za nią.

Biuro Theissena znajdowało się na samym końcu korytarza. Było bardzo przestronne i urządzone ze smakiem. Połączenie eleganckiego parkietu z przeszkleniami sięgającymi samej podłogi, szkła i eleganckich mebli z ciemnego drewna bardzo przypadło jej do gustu. Rozejrzała się i zmarszczyła nos. Smród rozkładu dotarł aż tutaj. W sumie nie należało się temu dziwić, bo drzwi na korytarz stały otworem, a ciepłe powietrze ucieka przecież w górę. Mimo to była zaskoczona intensywnością tego zapachu.

— Co się dzieje? — zapytała.

— A, to ty. — Christian Kröger stał przy biurku. Na dźwięk jej słów się odwrócił. — Chodźcie i sami zobaczcie.

Słodkawy, wywołujący mdłości zapach z każdym krokiem robił się coraz intensywniejszy. Jak to w ogóle możliwe? Pia powąchała ukradkiem swoją koszulkę z krótkim rękawkiem, ale poza wonią potu zmieszaną z nutką proszku do prania nie poczuła niczego innego. Stanęli przy biurku. Smród zrobił się nie do zniesienia. Policjantka starała się wstrzymywać oddech. Pośrodku przykrytego taflą szkła blatu leżał kłębek białobrązowego futra. I wtedy zobaczyła robactwo. Tysiące białych larw, które rozpełzły się po całym biurku, kiedy nasyciły się truchłem.

— Martwy chomik. — Cem Altunay się skrzywił. — Co to może oznaczać?

— Nie wiem, ale powinniśmy chyba zapytać o to pana Theissena — odparła Pia. Niecałe dwie minuty później z windy wyszedł szef WindPro. Nie wyglądał na zachwyconego z powodu wstrzymania działalności jego firmy, lecz nie skarżył się na nic.

— O co chodzi? — zapytał.

— Proszę podejść. — Pia wskazała na biurko. Theissen dostrzegł martwego chomika i odskoczył.

— Mógłby nam pan to wyjaśnić? O co tu chodzi? — zapytała.

— Nie wiem… nie mam pojęcia — wykrztusił z obrzydzeniem, z trudem powstrzymując odruch wymiotny. Pia dostrzegła oczywiście nerwowe drżenie mięśni pod pobladłą skórą twarzy i w tej samej chwili nieodwołalnie przeszła ze stanu urlopowego uśpienia w tryb aktywny — policyjny. Jej instynkt dalej funkcjonował i dawał jej znaki. Theissen doskonale wiedział, o co chodzi z truchłem chomika na biurku. Nie powiedział prawdy, kiedy odpowiadał na jej pytanie.

Po krótkim zamieszaniu w sklepie na powrót zapanował spokój. Frauke obsłużyła wszystkich klientów i klientki, które umówiła na poniedziałkowy poranek, w tym niesfornego airdale terriera kobiety z Kronbergu i dwa yorki pewnej wdowy z Johanniswaldu, z którymi odwiedzała ją regularnie co dwa tygodnie. Kiedy Ricky wróciła po rozwiezieniu zamówień, zajęła się nielicznymi klientami. Nika i Frauke ustawiały towary na półkach. Dzwony pobliskiego kościoła Marii Panny obwieściły jedenastą. W tym momencie do sklepu wszedł Mark.

— Cześć — przywitał się z Frauke, wyjmując z ucha białą słuchawkę, połączoną kablem z nieodłącznym iPodem. Popatrzył na Ricky, która z wielkim zapałem wciskała jakiemuś jegomościowi towar, który od lat zbierał kurz i zajmował miejsce na półce. Nieszczęsny klient przybył z zamiarem kupna zwykłej obroży przeciwko pchłom dla swojego rhodesiana ridgebacka, lecz wygadał się bystrej sprzedawczyni, że planuje dłuższą podróż do Kanady, dokąd chce wziąć ze sobą psa. Ricky wyczuła w tym swoją szansę i okrągłymi słówkami zachwalała luksusową klatkę do transportu zwierząt.

— Nie ma rzeczy, której nie potrafiłaby sprzedać, co? — Mark uśmiechnął się z podziwem, a Frauke potaknęła. Mężczyzna poddał się i nawet nie próbował oponować. Słuchał z uśmiechem na twarzy, jakby został zahipnotyzowany. Ricky była tak dobra, że potrafiłaby sprzedać śnieg Eskimosom. Poza tym doskonale rozumiała prawa rządzące światem mężczyzn i umiała to wykorzystywać. Blond włosy zaplecione w dwa warkoczyki, do tego opalona skóra w głębokim dekolcie tradycyjnej sukienki z gorsetem podkreślającym jej smukłą talię — ta kombinacja zapewniła jej wierny fanklub z Königstein i okolic. Nigdy nie narzekała na brak wolontariuszy chcących za darmo pracować w schronisku i wyraźnie rozkoszowała się podziwem w ich oczach.

— Dobra, co się znowu popsuło? — zapytał Mark.

Frauke zaprowadziła go do biura. Chłopak zdjął plecak z ramienia i rzucił go niedbale na podłogę, a potem usiadł za biurkiem. Frauke wyjaśniła mu, na czym polegał pojawiający się bez przerwy błąd programu. Mark rozparł się na krześle, wyciągnął nogi i z powrotem wsunął słuchawkę w ucho. Po chwili rozległo się stukanie w klawiaturę. Pracując, poruszał głową w rytm muzyki i machał stopą. Frauke przyglądała mu się z boku. Przetłuszczone ciemnoblond włosy zaczesywał na twarz, przez co ciągle wpadały mu w oczy.

— Jeszcze coś? — burknął niezbyt grzecznie.

— Nie, nie. To wszystko. Reszta działa. — Uśmiechnęła się i w ostatniej chwili powstrzymała, by odruchowo nie pogłaskać go po plecach. Potem wróciła do sklepu. Ricky pomagała akurat klientowi zataszczyć wielką klatkę do samochodu, a po chwili wróciła szeroko uśmiechnięta.

— No to z tym pudłem mamy już spokój — zachichotała zadowolona. — Dałam mu dwadzieścia procent rabatu. Ale wziąłby je i bez tego.

— Gratulacje — odparła Frauke. — W końcu mogę zaaranżować ten kąt.

— W końcu!

Frauke posiadała niezaprzeczalny talent do urządzania wnętrz. Ricky dawała jej coraz więcej wolności w aranżowaniu sklepu, a Frauke była jej za to wdzięczna.

— Chodźcie, dziewczyny. Napijemy się kawy — zaproponowała Ricky. Frauke i Nika ruszyły za nią do biura. Mark przerwał pracę i zdekoncentrowany wyjął słuchawki z uszu. Spojrzał na właścicielkę. Naburmuszona mina momentalnie zniknęła i przez moment wyglądał niemal miło.

— Hej, mój mistrz klawiatury pracuje! — Ricky uśmiechnęła się szeroko. — Dziękuję, że tak szybko przyszedłeś.

— Nie ma sprawy — wymamrotał chłopak z zakłopotaniem i się zaczerwienił.

Frauke nalała kawy sobie i Ricky, a Nika sama sięgnęła po filiżankę.

— Powiedz mi, Mark — zagadała Ricky mimochodem. — Miałbyś może jeszcze trochę czasu? Bo muszę ustawić nowe przeszkody na kurs agility dla psów i przydałaby mi się pomoc.

— Ja… jeszcze nie skończyłem. — Mark spojrzał pytająco na Frauke. Kobieta nie miała wątpliwości, że w swoim bezgranicznym uwielbieniu dla Ricky poszedłby boso na biegun północny, gdyby tylko go o to poprosiła. Ricky oczywiście również zdawała sobie z tego sprawę. Pytanie tylko, czy dobrze się bawiła, wykorzystując bez skrupułów zachwyt szesnastolatka cały czas walczącego jeszcze z opryszczką? Pomimo że bardzo się starała uchodzić za pewną siebie osobę, prawda była taka, że pewności siebie wciąż jej brakowało, dlatego, trochę podświadomie, poszukiwała bezkrytycznych wielbicieli.

— Komputer nie zając, nie ucieknie — powiedziała więc Frauke.

Mark niemal podskoczył z radości, chociaż z całych sił udawał luz i spokój. Mimo to oczy błyszczały mu z podniecenia.

— No to wporzo, mam czas. — Sięgnął po plecak i wstał z krzesła.

— Doskonale. — Ricky odstawiła filiżankę. — Możemy ruszać.

Chłopak wyszedł za nią na dwór, podobnie jak golden retriever i samojed, które cierpliwie czekały przy wejściu na swoją panią. Frauke odprowadziła wzrokiem ten dziwaczny kwartet i potrząsnęła głową.

Właśnie, panie dyrektorze. — Cem Altunay mówił tak, jakby o czymś sobie nagle przypomniał. — Miałbym jeszcze jedną prośbę. Na każdym piętrze są zamontowane kamery monitoringu. Czy miałby pan coś przeciwko, żebyśmy obejrzeli nagrania?

Stefan Theissen zawahał się przez moment, a potem oderwał wzrok od swojego biurka i potaknął.

— Nie, oczywiście, że nie. Nasz szef bezpieczeństwa powinien czekać gdzieś na zewnątrz. Udostępni państwu nagrania najszybciej, jak to tylko możliwe. Czy może wejść do budynku? Byłoby dobrze, gdyby również recepcjonistka mogła usiąść przy telefonie i odbierać połączenia.

— Tak, to chyba nie będzie problem. — Pia potaknęła. — Ale pozostali muszą poczekać jeszcze na zewnątrz, dopóki nie skończymy tu swojej pracy.

Odczekała, aż Theissen i Cem wyjdą do windy.

— Co tam masz jeszcze? — Policjantka spojrzała na Krögera.

— A skąd pomysł, że mógłbym mieć coś jeszcze? — odpowiedział pytaniem. — Nie wystarczy ci martwy chomik na biurku dyrektora?

Pia uśmiechnęła się szeroko i przekrzywiła głowę.

— No dobra, na podłodze przy ksero znaleźliśmy kartkę. Nie mam pojęcia, czy to ma jakiekolwiek znaczenie. Może po prostu sekretarka kopiowała jakieś dokumenty i zgubiła jedną kartkę, a może i nie.

Pia poszła za Krögerem do pomieszczenia obok i wzięła do ręki znaleziony papier wsunięty już w plastikową koszulkę. Spojrzała na tekst.

— Strona dwudziesta pierwsza analizy wietrzności — powiedziała. — W firmie zajmującej się elektrowniami wiatrowymi to raczej nic zaskakującego.

— To dwudziesta pierwsza strona, a cały raport miał sześćdziesiąt trzy — zauważył Christian Kröger. — Tak jest napisane. Na twoim miejscu chciałbym obejrzeć sobie ten dokument w całości. Albo przynajmniej postaraj się dowiedzieć, kiedy był ostatnio kopiowany.

— A to w ogóle możliwe?

— Przy takim ksero jak najbardziej. Po skończeniu kopiowania powstają pliki tymczasowe z danymi dotyczącymi szczegółów, liczby kopii i tak dalej i zostają zapisane na dysku twardym urządzenia. Zupełnie jak w komputerze.

— Wielkie nieba. Skąd ty to wszystko wiesz?

Christian Kröger należał do ludzi, którzy posiadali przeogromną wiedzę praktycznie na każdy temat. Bodenstein bardzo chciał dokooptować go do swojego zespołu, lecz on zbyt dobrze czuł się w roli szefa techników, żeby to zmieniać. Poza tym, niedawno skończył trzydzieści pięć lat, więc można było zakładać, że dopiero stoi u progu prawdziwej kariery.

— To co, mogę wracać do swojej pracy? — zapytał.

— Pewnie. — Pia założyła ręce na piersi i oparła się wygodnie o framugę drzwi do gabinetu Theissena. Obserwowała dwóch ludzi Krögera, którzy w białych kombinezonach chodzili na czworakach po podłodze i łapali bardzo ruchliwe białe larwy. Spakowali też truchło chomika do plastikowej torebki, a każdą płaszczyznę, na której mogły pozostać odciski palców, posypali czarnym proszkiem i okleili szeroką taśmą klejącą. Tą metodą zbierali pozostawione — być może — ślady biologiczne, takie jak włosy czy drobinki skóry. Pia intensywnie myślała.

Kto mógł położyć martwego chomika na biurku Theissena? Sądząc po stanie, w jakim znajdowało się zwierzątko, musiało zginąć mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Rolf Grossmann spadł ze schodów. Pia odwróciła się i ruszyła powoli korytarzem. Co tu się właściwie wydarzyło? Co w sobotę w nocy doprowadziło do śmierci stróża? Rozdzwonił się jej telefon. Kai Ostermann.

— Cześć, urlopowiczko! — przywitał się radośnie. — Jak było w Chinach?

— Cześć, Kai! — Pia ucieszyła się, słysząc jego głos. Dotarła do schodów i zaczęła schodzić. — Świetnie było. Ale za krótko. Rozumiem, że rozmawiałeś już z Cemem?

— Tak. Z prokuraturą wszystko załatwione. Macie zgodę na przeprowadzenie sekcji.

— Super. W takim razie do zobaczenia wkrótce. — Pia zeszła do holu wejściowego. Rozejrzała się w poszukiwaniu kolegi. Pracownicy ekipy odpowiedzialnej za transport zwłok zamykali właśnie ciało Grossmanna w specjalnym worku. W budynku działała już klimatyzacja, a nieprzyjemny zapach uciekał przez otwarte w końcu okna pod przeszkloną kopułą. Za ladą przy wejściu siedziała pulchna czterdziestokilkuletnia kobieta, której mina jednoznacznie świadczyła o tym, jak bardzo jest niezadowolona, że musi pracować w takim miejscu. Co jest całkiem zrozumiałe, pomyślała Pia. Rolf Grossmann zmarł niedaleko, a w kuchni dla pracowników, tuż za jej plecami, krzątali się policjanci w białych kombinezonach i zabezpieczali ślady. To z całą pewnością nie był najprzyjemniejszy poniedziałek w jej życiu.

— Widziała pani mojego współpracownika? — zapytała Pia.

— Tak, jest w serwerowni. — Kobieta zmusiła się do uśmiechu, ale nawet nie drgnęła. — Prosto korytarzem, drugie drzwi po lewej.

— Dziękuję. — Pia już chciała odejść, ale coś jej przyszło do głowy. — Znała pani pana Grossmanna, prawda?

— Tak, oczywiście.

— Jakim był człowiekiem? I kolegą?

Kobieta się zawahała. Milczała o sekundę za długo, żeby Pia nie zaczęła drążyć tego tematu.

— Bardzo miłym — odparła w końcu recepcjonistka bez wielkiego przekonania. — Nigdy nie pracowaliśmy razem, bo on tutaj przebywał tylko nocami i w weekendy.

— Hm. — Policjantka wyjęła notatnik z kieszeni i zaczęła zapisywać. Tanja Simic w WindPro pracowała od dwóch lat za minimalną krajową i znała każdego z czterdziestu ośmiu stałych pracowników firmy i dwudziestu dwóch współpracowników, stawiających turbiny wiatrowe i sprawujących nad nimi nadzór. Z początku odpowiadała niechętnie i po długim zastanawianiu się. Jednak kiedy Pia przysięgła jej, że nikt nie pozna jej słów, a rozmowa jest całkowicie poufna, język jej się rozwiązał.

— Czy wiedziała pani, że Grossmann miał problemy z alkoholem?

Tanja Simic doskonale o tym wiedziała. Właściwie nie było w firmie nikogo, kto by o tym nie słyszał. Sam stróż nocny miał w tym swój udział, bo co chwila udowadniał, że jest aktywnym alkoholikiem. Poza tym miał poważny zatarg z szefem ochrony, bo tylko w zeszłym miesiącu trzy razy zapomniał uruchomić alarm w budynku, a w przedostatnią środę w środku nocy wyszedł z firmy i skuterkiem pojechał sobie na stację benzynową.

— Pewnie potrzebował papierosów i wódki. — Tanja przewróciła oczyma. — I raczej nic by się nie wydało, gdyby nie zapomniał kluczy. Rano leżał na wycieraczce pod tylnym wejściem tak pijany, że nie dało się go dobudzić. A dwa tygodnie wcześniej… — Zniżyła głos i rozejrzała się, żeby się upewnić, że nikt nie podsłuchuje. — Dwa tygodnie wcześniej sprowadził sobie tutaj jakąś panienkę i zabawiał się z nią w biurze szefa!

Rolf Grossmann nie cieszył się szczególną sympatią wśród pozostałych pracowników WindPro. Grzebał po biurkach, kiedy nikogo nie było, podsłuchiwał rozmowy, po pijaku chodził się załatwiać na samochody zostawione w garażu podziemnym i używał języka, którego poziom obniżał się wraz ze wzrastającym poziomem alkoholu we krwi. Kobiety zatrudnione w firmie pilnowały, by nigdy nie zostawać z nim sam na sam. Pia słuchała tego z zainteresowaniem i robiła notatki. To, co mówiła Tanja, całkowicie różniło się od tego, co wcześniej policjantka usłyszała o denacie od Theissena.

— Grossmann był podłą świnią — zakończyła recepcjonistka i wykrzywiła twarz. — Nikt nie rozumiał, dlaczego szef już dawno go nie wywalił.

Pia miała bardzo podobne odczucia i dręczyły ją podobne pytania. Czyżby cierpliwość, z jaką Theissen znosił wyskoki swojego pracownika, miała źródło w czymś więcej niż szkolna przyjaźń i chęć pomocy? Theissenowi wyraźnie zależało, żeby wierzyła w taką wersję. Dlaczego chciał ukryć prawdę? Pia podziękowała Tanji Simic za rozmowę i ruszyła na poszukiwanie Cema. Musiała ustalić, dlaczego dyrektor firmy kłamał. Niespodziewanie poczuła to specjalne podniecenie, które ogarniało ją na początku trudnych spraw o niemożliwym do przewidzenia przebiegu. Jednego za to była pewna: absolutnie należy zapomnieć o wersji z nieszczęśliwym wypadkiem. Rozpoczęło się polowanie na mordercę.

Frauke Hirtreiter nakryła starannie niewielki stolik w biurze i ostrożnie wyjęła pizzę z szynką parmeńską, sardelami i podwójnym serem z pudełka, by przełożyć ją na talerz. Trochę kultury nie zaszkodzi. Oczywiście, Frauke mogła przejść te kilka kroków na Limburger Strasse i tam zjeść posiłek w pizzerii, jednak nie miała ochoty wystawiać się na publiczny widok, w samotności zajadając się pizzą. Z cieknącą ślinką spojrzała na jedzenie; chrupiące brzegi, złoty, przypieczony ser i plastry szynki. I akurat kiedy odkroiła sobie kawałek, nabiła na widelec i zamierzała unieść do ust, ktoś zapukał do tylnych drzwi. Niech to diabli. Kto to mógł być? Nienawidziła, gdy ktoś przeszkadzał jej w jedzeniu. Przeklinając pod nosem, wstała, podeszła do drzwi i przekręciła klucz. Na podeście stał młody mężczyzna i opierał się leniwie o barierkę. Uśmiechając się, prezentował garnitur śnieżnobiałych zębów.

— Czego tu szukasz? — zapytała nieprzyjemnym tonem.

— Witaj, siostrzyczko. Też się cieszę, że cię widzę.

Frauke przyjrzała się nieufnie młodszemu bratu. Matthias zgłaszał się do niej tylko w razie kłopotów. A nieraz już się w nie władował.

— Właśnie mam przerwę na obiad. Wejdź.

Odwróciła się i ruszyła z powrotem do biura. Matthias Hirtreiter wszedł za nią, zamknął drzwi i stanął oparty o framugę, z rękoma głęboko w kieszeniach.

— Schudłaś — powiedział z uśmiechem. — Świetnie wyglądasz.

Frauke parsknęła lekceważąco i wsunęła do ust kawałek pizzy.

— Nie musisz się podlizywać — odparła z pełną buzią. — Wiem, jak wyglądam, więc daruj sobie.

Kropla tłuszczu spłynęła jej na brodę, skąd odruchowo starła ją wierzchem dłoni. Spojrzała na brata. Opalenizna, jasny lniany garnitur, rozpięta pod szyją koszula i beżowe buty nadawały mu wygląd fircyka. Brakowało chyba tylko słomkowego kapelusza i można by go wziąć za artystę przeniesionego wprost z lat dwudziestych zeszłego wieku.

— No dobra, powiesz w końcu, o co chodzi? Przecież nie wpadłeś tu bez powodu.

— Zgadza się. — Przyciągnął sobie krzesło i usiadł naprzeciwko siostry. — Dzisiaj odbyłem ważną rozmowę telefoniczną.

— Aha. — Frauke żuła kolejny kawałek pizzy. Zgodnie z tym, co do niej docierało, firma brata sprzedawała systemy alarmowe i całkiem nieźle sobie radziła. Jego dzieci chodziły do prywatnych szkół, a on sam należał do Lions Club, często odwiedzał pobliskie pole golfowe i udzielał się w kilku, jak nie kilkunastu stowarzyszeniach, których działalność przysparzała mu szacunku. Mieszkał z rodziną w luksusowej willi i chętnie pozował na osobę bardzo majętną.

— Wyobraź sobie, że pewna firma chce postawić farmę wiatrową w Ehlhalten. Słyszałaś coś o tym?

Frauke potaknęła. Farma wiatrowa była dyżurnym tematem Jannisa i Ricky. Oboje działali w porozumieniu obywatelskim, które protestowało przeciwko tym planom.

— I co dalej? — zapytała.

Matthias przeczesał dłonią lekko przerzedzone włosy. Dziewczyna po raz pierwszy zauważyła, że młodzieńcza twarz brata poprzecinana jest zmarszczkami, które świadczyły o zmęczeniu i troskach.

— Tata dostał niesamowitą ofertę odkupienia łąki w pobliżu jego domu. Dwa miliony euro!

— Co proszę?! — Dziewczyna znieruchomiała z widelcem w połowie drogi do ust. Otworzyła buzię i nie wiedziała, co powiedzieć. W końcu wydukała: — Chyba żartujesz!

— Jestem śmiertelnie poważny. — Matthias pokiwał głową. — Nam oczywiście ani słowem o tym nie wspomniał. Stary skurczybyk. I wszystko wskazuje na to, że nie chce przyjąć oferty.

— Nie, ja chyba śnię! — Frauke straciła apetyt. Dwa miliony euro! Za głupią łąkę! — Skąd w ogóle o tym wiesz?

— Gość z tej firmy poprosił mnie, żebym jakoś wpłynął na ojca. — Matthias zmusił się do przyjaznego uśmiechu. — Pojechałem do niego z Gregorem. Przegnał nas na cztery wiatry.

— Od kiedy wiecie o tej ofercie? — zapytała podejrzliwie Frauke.

— Od kilku tygodni — przyznał się brat.

— Dlaczego dopiero teraz mi o tym mówisz?

— No wiesz… ty i ojciec trochę drzecie koty — powiedział zakłopotany. — Więc pomyśleliśmy…

— Bzdura! Pomyśleliście, że jak o niczym nie będę wiedziała, to podzielicie wszystko między siebie. — Wściekła rzuciła kawałkiem pizzy o talerz. — Jesteście siebie warci! Podstępne gnojki!

— Mylisz się! — zaprzeczył Matthias Hirtreiter. — Naprawdę! Ale posłuchaj mnie teraz uważnie. Sprawa wygląda tak, że WindPro podbiło jeszcze swoją ofertę, pod warunkiem że ojciec przyjąłby ją w ciągu dwudziestu czterech godzin. Potem rozpoczną starania o postępowanie wywłaszczeniowe.

Frauke mogła się tylko domyślać, jak to się skończy.

— Słuchaj uważnie: teraz chcą zapłacić trzy miliony euro! — Matthias mówił półgłosem, pochylony nad stołem. — To jest chora suma, siostrzyczko. Chora! I uratowałaby mi skórę.

— Gadanie. Przecież masz kasy jak lodu. — Frauke wykrzywiła kpiąco twarz. Jej brat zerwał się z krzesła.

— Moja firma jest niewypłacalna — przyznał się, nie patrząc w jej stronę. — Na dniach będę musiał rozpocząć procedurę upadłościową. Stracimy wszystko. Źródło dochodów, dom… wszystko. Jedynym ratunkiem jest spłata pięciuset tysięcy euro w ciągu najbliższego tygodnia.

Odwrócił się w jej stronę. Na jego twarzy próżno byłoby szukać tego młodzieńczego zapału, z którym maszerował przez życie i dzięki któremu zdobywał serca wszystkich dookoła. Zgrana maska opadła, odsłaniając worki pod oczyma, zapadnięte policzki i zwątpienie w oczach.

— Wsadzą mnie za kratki. — Wzruszył bezradnie ramionami. — Żona grozi, że mnie wtedy zostawi, a ojciec nie chce nawet kiwnąć palcem, żeby pomóc.

Frauke wiedziała, ile sukces w interesach znaczył dla jej brata i jego żony. Oboje nie potrafiliby sprostać codziennym wyzwaniom i obniżyć standardu życia.

— A co z Gregorem? — zapytała.

— Niewiele lepiej. — Matthias potrząsnął głową. Przez chwilę oboje milczeli. Frauke ogarnęło szczere współczucie dla obu braci, lecz w głębi duszy słyszała słaby głosik, który cieszył się z ich nieszczęścia. Okazało się bowiem, że dwaj genialni przedsiębiorcy, wiodący życie w luksusie i zbytku, w rzeczywistości nie byli wcale w lepszej sytuacji niż ona. Nie potrafili wyrwać się ze spirali zadłużenia, po której gnali coraz szybciej w kierunku katastrofy. Jednak gdy jej udało się w jakiś sposób powstrzymać tempo spadania i odnaleźć w tak trudnej sytuacji, Gregor i Matthias wciąż na siłę starali się zachowywać pozory.

— Co chcecie zrobić? — zapytała po chwili. — Znasz starego. Jak się na coś uprze, to nic nie zdziałasz.

— Tylko że on po prostu nie ma prawa nas w tym wszystkim pomijać! — odparł Matthias zdecydowanie. — Byłem u prawnika. Zgodnie z prawem, odziedziczyliśmy po mamie udziały w łąkach i domu.

— Nieprawda. Oni wszystko przekazali sobie nawzajem. Zapomnij o takim rozwiązaniu.

— Ale musi być jakiś sposób! — krzyknął Matthias. —Nie rozumiesz, że gra toczy się o wszystko, co mam? Nie pozwolę, żeby jego widzimisię zniszczyło moje życie!

— To nie jego widzimisię, tylko ty sam je zrujnowałeś.

— Cholera, przecież nie zrobiłem tego specjalnie! Miałem pecha. — Matthias musiał się pilnować, żeby nie zacząć krzyczeć. — Kryzys na świecie miał dla nas fatalne skutki. Liczba zamówień spadła o ponad sześćdziesiąt procent, a do tego nasz największy klient zbankrutował! Tylko na tym straciliśmy prawie milion euro!

Frauke przekrzywiła głowę i przyjrzała się uważnie młodszemu bratu.

— Jak chciałbyś to załatwić? — zapytała.

— Jeszcze raz pojedziemy z nim porozmawiać, ale tym razem w trójkę. Jeśli dalej będzie się upierał, zmusimy go.

— Zmusimy? Jak?

— Nie mam pojęcia. Jakoś go zmusimy. — Matthias wbił ręce w kieszenie spodni i rozejrzał się po biurze.

Frauke złożyła na pół ostatni kawałek zimnej już pizzy.

— Kiedy?

— Ludzie z WindPro przedstawią mu nową ofertę dzisiaj po południu albo jutro z samego rana. Dostanę ją faksem. Może umówmy się na jutro po południu? Co ty na to?

Dziewczyna wepchnęła sobie resztę pizzy do ust i żuła w zamyśleniu. Trzy miliony euro na trzy osoby. Trudno było to pojąć. W końcu spłaciłaby wszystkie długi i zostałoby jej jeszcze tyle pieniędzy, że do końca życia nie musiałaby się niczym przejmować. Po raz pierwszy od dziesięciu lat pojechałaby na wakacje. I zrobiła operację brzucha, bo kasa chorych nie refundowała odsysania tłuszczu i podciągania skóry. I stać by ją było na fajny samochód.

— Jestem z wami — odpowiedziała i uśmiechnęła się do brata. — Do zobaczenia jutro wieczorem.

W budynku zamontowanych jest sześć kamer — tłumaczył Cem Altunay pozostałym. — Po jednej na każdym piętrze, jedna w garażu podziemnym i jedna w holu wejściowym. I tylko te dwie ostatnie działają i nagrywają. Nikt nie ma pojęcia dlaczego.

Siedzieli w sali odpraw wydziału K11, na pierwszym piętrze budynku komendy policji w Hofheim, i czekali, aż będą mogli obejrzeć nagranie z kamer z siedziby WindPro.

— Grossmann co pewien czas urozmaicał sobie nocną służbę damskim towarzystwem. — Pia przypomniała sobie, co opowiedziała jej recepcjonistka. — Całkiem niedawno zabawiał się z jakąś panienką w biurze Theissena. Może znów planował czyjeś odwiedziny i dlatego wyłączył nagrywanie?

— Możliwe. — Cem nie był do końca przekonany.

— Już prawie. Jeszcze trochę cierpliwości. — Nadkomisarz Kai Ostermann skoncentrowany stukał w klawiaturę. — Okej, już wszystko powinno działać.

Pia i Cem podnieśli wzrok i spojrzeli na duży ekran, na którym widać było czarno-biały obraz eleganckiego holu wejściowego.

— Sprzęt obsługujący kamery działa w pętli czasowej i jest tak zaprogramowany, że co siedemdziesiąt dwie godziny nadpisuje kolejne nagranie na starym — wyjaśnił Ostermann. — Można kopiować fragmenty, ale jeśli nie zatrzyma się sekwencji, po tych siedemdziesięciu dwóch godzinach traci się stare nagranie.

— Grossmann zaczął swoją zmianę o osiemnastej. — Pia spojrzała na Kaia. — Przewiń do piątku wieczór.

Ostermann potaknął. Na monitorze pojawili się ludzie. Było sporo ruchu, jak to w biurze, kiedy pracownicy wychodzą do domów. Około wpół do szóstej wieczorem zrobiło się pusto i tylko sporadycznie w kierunku wyjścia zmierzał jakiś spóźnialski.

Do sali weszła Kathrin Fachinger, podała Pii filiżankę świeżej kawy i usiadła obok niej.

— Dzięki. — Policjantka uśmiechnęła się zaskoczona. Od kiedy Frank Behnke i Andreas Hasse stracili pracę, atmosfera w K11 bardzo się poprawiła. Bezustanne humory Franka, jego niesprowokowane niczym wybuchy agresji i w końcu otwarta wojna z Kathrin zmieniły pracę w wydziale zabójstw w piekło. A Hassego, który i tak bezustannie przebywał na zwolnieniu, również nikt nie żałował.

— O, proszę, oto i Grossmann — zauważył Cem i wskazał na blat recepcji, który było widać w prawym górnym rogu nagrania. — Musiał wejść bocznym wejściem i przez kuchnię.

Rolf Grossmann siedział za ladą, po czym chwilę po dziewiętnastej przeszedł przez hol, żeby zamknąć na klucz główne wejście do firmy. Na ekranie pojawili się ludzie z ekipy sprzątającej. W przyspieszonym tempie myli podłogę, a Grossmanna w tym czasie nie było widać. Około dziewiątej wieczorem zamienił kilka słów z jednym ze sprzątaczy, który później zniknął w korytarzu za szklaną windą. Przez następne dwie i pół godziny panował całkowity spokój. Migotanie, które wydostawało się z kuchni dla pracowników, pozwalało założyć, że Grossmann siedział i oglądał telewizję.

— Stój! — krzyknęła Pia niespodziewanie. — Ktoś wszedł! Cofnij kawałek.

Kai wykonał polecenie koleżanki i uruchomił odtwarzanie, ale już w normalnym tempie.

— Theissen! — Pia i Cem spojrzeli na siebie zaskoczeni.

— Ani słowem nie wspomniał, że w piątek wieczorem był jeszcze w firmie. — Pia wpatrywała się skupionym wzrokiem w czarno-biały obraz. Theissen pojawił się z lewej strony, jakby wszedł przez podziemny garaż. Skierował się za ladę i zajrzał do kuchni, ale Grossmann nie wyszedł się przywitać.

— Czy te kamery nagrywają również dźwięk? — zapytał Cem.

— Tak, tylko że mikrofony nie są zbyt czułe. — Kai zrobił głośniej. — Nic się nie da zrozumieć, nawet najzwyklejszej rozmowy.

— Może nic nie powiedział? Chciał się tylko upewnić, że Grossmann śpi? — rzuciła Pia. — Dziwne, naprawdę. Ja jako szef byłabym wściekła, gdybym zastała śpiącego stróża nocnego.

Theissen poszedł w stronę windy, wsiadł do szklanej kabiny i pojechał w górę, znikając z ekranu. Kai uruchomił przyspieszone przewijanie na podglądzie. Mijały kolejne minuty, aż w końcu za sześć trzecia nad ranem na ekranie pojawił się Grossmann. Przeciągnął się, ziewnął i zaspanym krokiem ruszył w stronę schodów.

— O godzinę za późno — poinformował Cem. — Szef ochrony firmy powiedział, że według grafiku obchód powinien robić o drugiej i czwartej nad ranem, a po każdym spisywać protokół.

Grossmann zniknął w korytarzu po lewej stronie, a potem po prawej. W końcu zaczął wchodzić po schodach. Obiektyw kamery obejmował klatkę schodową do pierwszego piętra. Potem stróż zniknął. Nagranie trwało dalej, ale nic się nie działo.

— Słyszycie? — Kathrin nachyliła się w stronę głośników. — Coś się stało.

Kai cofnął nagranie i potrząsnął głową, bo głośność była już i tak ustawiona na maksymalną. Jednak tym razem pozostali również usłyszeli czyjś głos, a potem krzyk. Siedemnaście po trzeciej. Grossmann już nie wrócił na parter.

— Theissen nie wyszedł z budynku. — Pia myślała na głos. — I nie chciał, żeby stróż go zobaczył.

— Sugerujesz, że to on zepchnął Grossmanna ze schodów? — Cem nie odrywał wzroku od monitora, na którym i tak nic się nie działo.

— W sumie dlaczego nie?

— Poczekajcie, odtworzę teraz zapis z kamery w garażu — powiedział Kai.

Po kilku minutach znalazł miejsce, którego szukał. Dwadzieścia sześć po jedenastej wieczorem doktor Stefan Theissen przeszedł przez halę garażową. Do za dziewiętnaście trzecia rano nic się nie działo, lecz o tej właśnie godzinie przed kamerą przemknęła czyjaś postać.

— No — mruknęła Pia chłodno. — To pewnie nasz hodowca chomików.

Kai zatrzymał odtwarzanie w miejscu, w którym najlepiej było widać włamywacza. Wszyscy wpatrywali się w ekran. Czarne ubranie, na głowie kominiarka, przez ramię przewieszona czarna torba.

— Ma gumowe rękawiczki — zauważył Cem. Pia nachyliła się nad stołem i sięgnęła po telefon. Wybrała numer prokuratury. Podejrzenia Henninga znalazły właśnie potwierdzenie. Śmierć Rolfa Grossmanna niemal na pewno nie była nieszczęśliwym wypadkiem, lecz morderstwem. Zagadką pozostawało za to, w jaki sposób Theissen i włamywacz opuścili budynek, bo nie pojawili się ani w garażu, ani w holu firmy.

— Przecież nie rozpłynęli się w powietrzu. — Kai Ostermann oparł się wygodniej i założył dłonie za głową. — Czego ten włamywacz mógł tam szukać? Chyba nie przyszedł tylko podrzucić martwego chomika, prawda? Na to wystarczyłaby mu sekunda.

— Ale czemu akurat chomika? — zastanawiał się Cem. — W sumie to jakiś ślad. Ciekawe, dlaczego go nie wziął z powrotem, kiedy wyskoczyła mu ta sprawa z Rolfem? Bo chyba nie miał tego w planach?

Pia spojrzała na nowego współpracownika. Z profilu przypominał aktora Erola Sandera.

— Zabił kogoś — przypomniał mu Kai. — Po czymś takim mógł być w rozsypce emocjonalnej.

— Po co go w takim razie zabił?

— A bo ja wiem? Może Grossmann go rozpoznał? — odparł Ostermann. — Szarpanina, odepchnął go, ten spadł na głowę. I nieszczęście gotowe.

Pia wiedziała, że Kaia zawsze bardzo interesowała psychologiczna strona śledztw, które wspólnie prowadzili. W październiku zeszłego roku zapisał się nawet na kurs profilerów policyjnych, organizowany przez Federalną Policję Kryminalną, jednak musiał przerwać szkolenie, bo w K11 mieli dotkliwie odczuwalne braki personalne. Kai nie dał poznać po sobie, jak bardzo go to rozczarowało, ale miał nadzieję, że już wkrótce dostanie kolejną szansę.

Wypadki, które poprzedziły zawieszenie Hassego i Behnkego, dotknęły Pię znacznie bardziej, niż się spodziewała. O każdym z podejrzanych, a i o większości świadków, z którymi pracowała w ramach prowadzonych dochodzeń, wiedziała znacznie więcej niż o ludziach, z którymi codziennie spotykała się na odprawach i którym w krytycznej sytuacji musiałaby powierzyć swoje życie. Postanowiła wówczas, że należy to zmienić. I udało jej się przełamać niewidzialną barierę, która nie pozwalała im rozmawiać o prywatnym życiu, co wcześniej było nie do pomyślenia. Cem Altunay zdawał się dobrze pasować do zespołu, a Pia była bardzo ciekawa, jak nowy dogaduje się z szefem Oliverem von Bodensteinem. Otrząsnęła się z zamyślenia, czując na sobie pytające spojrzenia pozostałych.

— Wybaczcie, to pierwszy dzień po urlopie. — Uśmiechnęła się przepraszająco. — O czym była mowa?

— Kto się czym zajmuje? — powtórzył Kai. Wydawało się, że wszyscy w naturalny sposób uznali jej przywództwo, kiedy szefa nie było na miejscu.

— Ja z Cemem pojedziemy do WindPro przepytać Theissena na temat tego, co robił w piątek w nocy w biurze — zadecydowała. — Kai, ty przejrzysz dokładnie nagrania. Kathrin, dowiedz się, proszę, wszystkiego, co tylko znajdziesz o ofierze i o firmie, w której pracował. Nie wierzę w ani jedno słowo Theissena. I nie ufam mu, kiedy mówi, że zatrudnił Grossmanna z sympatii.

Cała trójka zaakceptowała jej decyzje bez słowa sprzeciwu. Wcześniej zawsze były z tym problemy. Frank Behnke kwestionował propozycje i polecenia Pii, czym zmuszał wszystkich, by opowiadali się zawsze po którejś ze stron. Kai bardzo długo zachowywał się lojalnie wobec Behnkego przez wzgląd na wspólną służbę w oddziałach specjalnych. Kathrin z założenia zawsze popierała Pię. Lecz te czasy na szczęście minęły, a ona bardzo się z tego cieszyła.

— No dobrze, do roboty! — Uśmiechnęła się, bo poprawił jej się humor. — Spotykamy się tu o czwartej!

Uspokój się w końcu! — powiedziała Ricky, kiedy Jannis chyba dziesiąty raz w ciągu minuty spojrzał na zegarek. — Zaraz przyjadą!

Ona, Nika i jeszcze kilkoro członków stowarzyszenia obywatelskiego — lecz tylko ci, którym Jannis w ostatniej chwili dał znać — siedzieli rządkiem na ogrodzeniu z bali i przypominali odpoczywające ptaki. Mark przykucnął w trawie i drapał oba psy. Zwierzaki leżały z zamkniętymi oczyma i rozkoszowały się chwilą. Na ziemi obok leżały naklejone na tekturę hasła protestacyjne i grafiki, które Jannis osobiście przygotował i zaprojektował. Szczególnie dumny był z logo, przedstawiającego stylizowaną sylwetkę gór Taunus z przekreślonym rysunkiem turbiny wiatrowej.

— Mają już dziesięć minut spóźnienia — odparł gniewnie Jannis i przerwał nerwowy spacer tam i z powrotem. Dla ludzi z telewizji czas się nie liczył, choć dla niego miał zasadnicze znaczenie. Bo jeśli podczas nagrania pojawi się Ludwig Hirtreiter, to wepchnie się przed kamerę i będzie krążył wokół tematu, zamiast przejść do sedna. Jannis za to starannie przemyślał, co chce powiedzieć, i postanowił wykorzystać tę jedną, jedyną szansę, by przez telewizję dotrzeć do widzów z wiadomością, co udało mu się ustalić. To będzie wielki skandal, o którym napiszą we wszystkich gazetach! Żeby paplanina Hirtreitera nie doprowadziła do rozmycia przekazu, w tajemnicy zadzwonił do redaktora wiadomości i przełożył spotkanie na półtorej godziny wcześniej.

Słońce świeciło, po błękitnym niebie przesuwało się kilka drobnych obłoczków. W ciągu ostatnich trzech tygodni natura po prostu eksplodowała, ale Jannis nie był w stanie poświęcić uwagi kwitnącym łąkom, kolorowym krzakom i soczyście zielonej trawie. W końcu, piętnaście minut później, niż się umówili, w asfaltową drogę między polami skręciło granatowe kombi z dużym logo stacji telewizyjnej. Ruszył im na spotkanie, unosząc ramiona. Niech się pospieszą! Należące do Hirtreitera gospodarstwo zwane Kruczą Zagrodą znajdowało się raptem kilkaset metrów dalej, za kilkoma drzewami, i jeśli ten staruch stanąłby przez przypadek w oknie, w ciągu minuty mieliby go na karku. Jannis nie mógł znieść spokoju i luzu, z jakim reporter, jego asystent i jeszcze jakaś kobieta wysiadali z samochodu. Najchętniej złapałby ich za ciuchy i wyciągnął.

— Witam! — krzyknął dziennikarz i uśmiechnął się szeroko. — Ależ idyllicznie! Doskonale!

Chrzanić idyllę, pomyślał Jannis. Lepiej się pospieszcie!

— Cześć. — Zmusił się do uśmiechu. — Jannis Theodorakis. Wczoraj rozmawialiśmy przez telefon.

Dziennikarz podał mu rękę, a potem podszedł do Ricky, Niki i pozostałych, którzy wstali z płotu i chcieli się przywitać. Jego współpracownicy wyjmowali z bagażnika skrzynie ze sprzętem telewizyjnym, rozkładali statyw i przygotowywali się do nagrania. Mężczyzna wyjął z kieszeni notatnik i przedstawił Jannisowi swój pomysł na materiał.

— Nie ma sprawy, brzmi super. — Jannis pokiwał głową, choć nie dotarło do niego ani jedno słowo. Wciąż obracał się i spoglądał w kierunku domu Hirtreitera. Żeby tylko wystarczyło czasu! Był tak spięty, że serce waliło mu jak szalone. W końcu udało się zajść tak daleko! Operatorka uruchomiła kamerę, a dźwiękowiec nałożył słuchawki i zabrał się za ustawianie parametrów nagrywania. Dziennikarz trzymał w ręku mikrofon z logo telewizji. Ustawili się tak, żeby pasowało im światło, dźwięk był już dostrojony. Jannis odetchnął głęboko i odpowiedział na pierwsze pytanie.

Mówił o degradacji krajobrazu, o braku poszanowania dla natury, o koniecznych wycinkach drzew i to na bardzo dużym i bardzo cennym przyrodniczo obszarze, o zniszczeniu siedlisk dzikich zwierząt, co doprowadzi do eksterminacji gatunków chronionych, których występowanie powinno było już na samym początku wykluczyć jakiekolwiek plany związane ze stawianiem tutaj farmy wiatrowej. Ku swojej wielkiej uldze udało mu się ani razu nie zaciąć, ani nie przejęzyczyć, choć strasznie irytowało go ustawiczne potakiwanie reportera, jego bezrozumny uśmiech i sposób, w jaki podtykał mu mikrofon do ust, niemal dotykając zębów. W końcu padło pytanie, które Jannis uważał za najważniejsze ze wszystkich, i miał nadzieję, że odpowiadając na nie, przekreśli plany WindPro. Jednocześnie dostrzegł z oddali starego srebrnego mercedesa Ludwiga Hirtreitera. Terenowy wóz zmierzał w ich stronę. Wszystko zgrało się lepiej niż idealnie.

Majowe słońce uśmiechało się promiennie z bezchmurnego, błękitnego nieba, słychać było śmiechy i głośne rozmowy gości, a powietrze pachniało bzami. Thordis wyglądała cudownie, Lorenz też prezentował się jak model wyjęty żywcem z jakiegoś katalogu. Mimo to Bodenstein nie czuł się szczęśliwy, kiedy na nich patrzył. Ślub syna powinien być wyjątkowym wydarzeniem. Często rozmawiali o tym z Cosimą i zastanawiali się, jak to będzie, kiedy ich pierwsze dziecko zdecyduje się na taki krok. Rzeczywistość okazała się inna, niż przypuszczał, bo co prawda świętowali oboje, ale nie razem. Z kieliszkiem w dłoni oparł się o balustradę, rozmawiał i śmiał się, ale nie mógł pozbyć się uczucia, że jest tu obcy. Jego życie stanęło w miejscu i potrafił myśleć tylko o przeszłości. Cosima nie była jednak tak bezczelna, jak się spodziewał, bo nie przyprowadziła swego rosyjskiego kochanka. W ten sposób pozbawiła go pretekstu do wymknięcia się z przyjęcia przed czasem. Zamienił z nią parę słów, lecz ich rozmowa przebiegła tak, jak każda z nielicznych wymian zdań w ostatnich miesiącach: była krótka, sztucznie przyjazna, bez znaczenia i dotyczyła wyłącznie dzieci.

Jej niewierność spadła na niego jak grom z jasnego nieba. Nie był przygotowany na cios z jej strony, więc jego życie w jednej chwili legło w gruzach. Cosima zniszczyła rodzinę i dom dla innego mężczyzny. Oliver von Bodenstein nie mógł pozbyć się wspomnienia, jak się wtedy czuł: upokorzony i słaby, jakby jej nie wystarczał, ani jako mąż, ani jako mężczyzna. Nadawał się chyba jedynie jako opiekun dla Sophii. Ta świadomość sprawiła, że przez wiele nocy przewracał się z boku na bok, nie mogąc usnąć. Była daleko gorsza niż myśl, że Cosima spędza upojne chwile w ramionach obcego mężczyzny, dobrych piętnaście lat młodszego od niej.

Bodenstein dopił szampana i wykrzywił twarz. Alkohol ogrzał się i stracił bąbelki.

— Co to za miny? To jest w końcu święto naszych dzieci. — Matka Thordis, doktor weterynarii Inka Hansen uśmiechnęła się szeroko i podała mu świeży kieliszek. — Pięknie razem wyglądają, nie sądzisz?

— Sądzę. — Wziął szampana z jej dłoni, a swój pusty kieliszek odstawił na tacę przechodzącego kelnera. — My też tak mogliśmy wyglądać.

Z nią mógł tak rozmawiać. Wychowali się razem i chociaż nigdy nie byli parą, przez jakiś czas był przekonany, że pewnego dnia się pobiorą. Nie czuł już bólu i zawodu, bo minęło dość czasu, by ta rana się zabliźniła.

— No cóż. Życie miało wobec nas inne plany. — Delikatnie trąciła kieliszkiem jego kieliszek. — Ale tak jak jest, też jest dobrze. Naprawdę, cieszę się bardzo, że w ten czy inny sposób jesteśmy teraz rodziną.

Upili po łyczku szampana, a jemu przez głowę przemknęła myśl, czy też Inka jest teraz z kimś związana.

— Świetnie wyglądasz — stwierdził.

— A ty paskudnie — odparła kobieta. Rzeczowo i bezpośrednio, jak zawsze zresztą.

— Dzięki, to było bardzo miłe. — Nie potrafił powstrzymać uśmiechu.

Wypili razem jeszcze jeden, a potem kolejny kieliszek szampana. Cosima stała po drugiej stronie tarasu. Dotychczas nie poświęcała mu zbyt wiele uwagi, lecz teraz co i rusz spoglądała w stronę Inki. Nagle przypomniał sobie, że jeszcze kiedy byli razem, była chorobliwie zazdrosna o jego starą przyjaciółkę.

Marie-Louise zaprosiła gości do stołu weselnego. Bodenstein stwierdził z radością, że jako ojciec pana młodego miał miejsce między panną młodą i jej matką. Podsunął Ince krzesło i roześmiał się z żartu, jaki rzuciła. Cosima siedziała po drugiej stronie młodej pary. Kiedy na chwilę spotkały się ich spojrzenia, uśmiechnął się do niej, by natychmiast wrócić do zabawiania rozmową Inki. Całkiem niespodziewanie stwierdził, że ten dzień nie jest jednak do końca stracony i że wciąż jeszcze istnieje szansa, że rana, jaką zadała mu Cosima, pewnego dnia się zagoi.

Cem usiadł za kierownicą, a Pia, która musiała załatwić kilka spraw, na fotelu pasażera. Z powodu oszczędności policyjne samochody służbowe nie zawsze były wyposażone w urządzenia głośnomówiące, co zmuszało funkcjonariuszy do telefonowania w czasie jazdy, jeśli jechali gdzieś sami. Wyglądało to szczególnie groteskowo, kiedy przez komórkę trzeba było zawiadomić innego policjanta o kierowcy łamiącym zakaz rozmów w czasie prowadzenia auta. Najpierw zadzwoniła do Krögera, który poinformował ją, że na żadnych drzwiach w budynku WindPro nie było śladów siłowego otwierania. Włamywacz musiał zatem albo zostać wpuszczony do środka, albo dysponował kluczem. Poza tym z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością Grossmann spadł ze schodów z trzeciego piętra. Przemawiały za tym nie tylko ślady w postaci włókien wykładziny i plamy krwi na schodach, lecz przede wszystkim jego latarka, którą znaleziono na podłodze korytarza na trzecim piętrze. Zaraz potem zadzwoniła do szefa. Bodenstein natychmiast odebrał telefon, z czego Pia wywnioskowała, że było już po uroczystościach ślubnych. Zwięźle zreferowała postępy w śledztwie.

— Przyjedzie na odprawę o czwartej w K11 — poinformowała Cema, kiedy zakończyła rozmowę.

— Sama świetnie dajesz sobie z tym radę — odparł nowy z uznaniem.

— Dzięki. — Pia się uśmiechnęła. — Od dłuższego czasu przyglądam się, jak pracuje. Oliver jest świetnym szefem.

— Myślę dokładnie tak samo — potwierdził Cem. — Bardzo się cieszę, że trafiłem właśnie do was.

— Gdzie pracowałeś wcześniej?

— W Offenbach. Osiem lat, na początku trzynastka, potem dwunastka, a ostatnie trzy lata w K11.

Klasyczna droga przez mękę — na początek SB13, czyli obyczajówka, potem kradzieże, a na koniec wydział zabójstw. Wdrapał się na sam szczyt, do K11, a więc tam, gdzie każdy z policjantów chciałby się dostać.

— A, Offenbach… — Pia uniosła brwi. — Kickersi czy Eintracht?

— Ani jedni, ani drudzy. — Cem uśmiechnął się szeroko. — Ha-Ha-HSV!

— Niech ci będzie. Gdy chodzi o piłkę, to ja jestem całkowicie neutralna.

Spojrzała na niego z zainteresowaniem.

— Dlaczego stamtąd odszedłeś? To znaczy, z Offenbach?

— Mój szef mnie nie lubił — wyjaśnił Cem uczciwie. — Uważał, że chcę zająć jego miejsce. W pewnym momencie nie mogłem już tego wytrzymać, więc kiedy się dowiedziałem, że macie wakat, natychmiast złożyłem podanie o przeniesienie.

— I się udało. — Pia się uśmiechnęła. — To dobrze. A fakt faktem, gwałtownie potrzebowaliśmy wsparcia. Kai ma protezę nogi, więc nie nadaje się do pracy w terenie, a we trójkę czasem bywało ciężko.

Zanim dojechali pod siedzibę WindPro, Pia dowiedziała się jeszcze kilku rzeczy. Cem Altunay pochodził z Rüsselsheim i tam też się wychował, a potem zamieszkał w Dietzenbach. Miał żonę i dwójkę dzieci, córkę i syna, siedem i dziewięć lat. Jego ojciec i bracia pracowali w Oplu, ale on od zawsze marzył o zawodzie policjanta.

Samochód podskoczył na torach przecinających jezdnię. W końcu dojechali do dzielnicy przemysłowej na obrzeżach Kelkheim-Münster. Kilka minut później Cem zjechał na parking przed siedzibą WindPro. W budynku uwijali się pracownicy firmy sprzątającej, którzy usuwali plamy krwi ze schodów. Bez witania się z kobietą za blatem recepcji Pia i Cem udali się prosto na trzecie piętro. Tam skręcili w prawo i już po chwili dotarli do ostatniego pomieszczenia. Pia minęła jednak gabinet Theissena i otworzyła szklane drzwi na samym końcu korytarza.

— Schody pożarowe — stwierdziła.

— Można tędy wyjść z budynku i nikt cię nie zauważy. — Cem dokończył za nią. — Nasz włamywacz musi się całkiem dobrze orientować w rozkładzie pomieszczeń i wyjść.

— Może był to jeden z pracowników firmy i Grossmann go rozpoznał — powiedziała Pia i pokiwała głową. — To by mocno zawęziło nam krąg podejrzanych.

Zapukała do gabinetu Theissena. Kiedy weszli do środka, dyrektor firmy podniósł się zza idealnie wysprzątanego biurka i zapiął marynarkę. Pia uznała, że nie będzie marnowała czasu na wymianę uprzejmości i przeszła zaraz do rzeczy.

— Przejrzeliśmy nagrania z kamer w budynku — powiedziała. — W piątek wieczorem był pan w firmie. Dlaczego wcześniej nam pan o tym nie powiedział?

— Naprawdę? Nie wspomniałem o tym? — Theissen zmarszczył czoło. — To pewnie ze wzburzenia tym, co się stało. Przeoczenie. Tak, byłem tu w piątek wieczorem, ale króciutko, najwyżej piętnaście minut.

— Po co?

— Potrzebowałem jeszcze kilku dokumentów, których zapomniałem z biura.

— Do czego były panu potrzebne?

— Wyjeżdżałem w interesach — wyjaśnił Theissen spokojnie. — Weekend spędziłem w Hamburgu, gdzie miałem spotkanie z klientem, dla którego planujemy morską farmę wiatrową na Morzu Północnym.

— Wszedł pan przez garaż podziemny. A jak pan wyszedł z budynku?

— Schodami pożarowymi. Przed północą byłem już w aucie. Pamiętam, bo zaraz potem były wiadomości.

— Na którym kanale?

— FFH. Zawsze ich słucham. — Dyrektor WindPro zmarszczył brwi. — Czy to ma znaczenie? A jeśli tak, to jakie?

Pia nie zwróciła uwagi na jego pytanie.

— Kiedy wszedł pan do holu na parterze, stanął pan przy ladzie i zajrzał do kuchni z tyłu. Później nie zjechał pan windą, tylko wyszedł wyjściem ewakuacyjnym. Dlaczego?

— Dlaczego co? Bo chyba nie rozumiem…

— Dlaczego nie chciał pan, żeby Grossmann pana zobaczył?

— Nie chciałem go budzić.

— Nie chciał pan obudzić stróża nocnego na zmianie?! — Niewiele brakowało, a Pia parsknęłaby śmiechem. Kredyt sympatii, którym obdarzyła Theissena, topniał szybciej niż śnieg wiosną. — Ja bym się raczej spodziewała, że szef będzie wściekły, jeśli przychodząc wieczorem do firmy, zobaczy, że pracownik, który miał wszystkiego pilnować, śpi w najlepsze.

Stefan Theissen wyraźnie nie był zadowolony z kierunku, w jakim potoczyła się rozmowa, lecz nie był człowiekiem, który łatwo dawał się zbić z tropu.

— Dobrze panią rozumiem, bo to rzeczywiście brzmi dziwnie — odpowiedział. — Ale tamtego wieczoru naprawdę było mi na rękę, że Rolf mnie nie zauważył. Bardzo się spieszyłem, a gdyby mnie zobaczył, musiałbym postać z nim trochę i zamienić kilka słów.

Nie przekonał Pii tym wyjaśnieniem, ale nie drążyła tematu. Coś w zachowaniu Theissena sprawiało, że mu nie ufała. Przypomniała sobie rozmowę z recepcjonistką, która nie potrafiła zrozumieć, dlaczego Grossmannowi tyle wybryków uchodziło na sucho — niezależnie od tego, czy był przyjacielem szefa z czasów dzieciństwa, czy też nie.

— Dokąd udał się pan zaraz po wyjściu z firmy? — zapytała.

— Do domu.

— Najprostszą drogą?

Dotychczas Theissen okazywał gotowość do współpracy, lecz po ostatnim pytaniu jakby się nastroszył.

— Dlaczego pani o to pyta?

Co prawda nie odpowiedział wprost, lecz Pia wiedziała, że i tak jeszcze tego samego dnia trzeba będzie zweryfikować jego alibi. Jeśli miałoby się okazać, że je zmyślił, wpadnie w kłopoty.

— W nocy z piątku na sobotę zginął jeden z pana pracowników — przypomniała mu Pia. — A na pana biurku znalazł się martwy chomik. Jeśli nie jest pan sprawcą tego wszystkiego, to znaczy, że ktoś jeszcze wszedł do budynku. Być może jakiś włamywacz.

Theissen skrzyżował ręce na piersi i spojrzał na nią skonsternowany.

— Włamywacz? Tutaj?

— Zgadza się. Jakoś ten chomik musiał trafić na pana biurko. — Pia przekrzywiła głowę. — No chyba że macie w pracy zwyczaj podrzucania sobie martwych zwierząt.

Theissen udał, że nie zwrócił uwagi na sarkazm w jej głosie, i milczał. Udało mu się wytrzymać jej spojrzenie i nie odwrócić głowy. Ciekawe, czy wiedział, jak mały gryzoń znalazł się w jego gabinecie?

— Nasi technicy nie stwierdzili śladów włamania na żadnych z drzwi do budynku. Dlatego przypuszczamy, że ktoś, kto wszedł do środka, musiał mieć klucz.

Kilka sekund zajęło Theissenowi zrozumienie, co Pia chciała zasugerować. W końcu potrząsnął energicznie głową.

— Nie — powiedział z naciskiem. — Nie, to niemożliwe. Nie uwierzę w taką wersję. Znam wszystkich, którzy mają klucze. I zapewniam panią, że żadna z tych osób nie byłaby w stanie zabić człowieka! Nie, to po prostu niemożliwe.

Pia i Cem wymienili spojrzenia. Czyżby Theissen naprawdę nie wiedział, że Rolf nie cieszył się sympatią wśród jego pracowników? Czy może nie chciał tego wiedzieć?

Co się tutaj dzieje? — Ludwig Hirtreiter wysiadł z samochodu terenowego i zatrzasnął drzwi, a potem ruszył przez łąkę w stronę Jannisa i dziennikarza. — Przecież byliśmy umówieni dopiero na wpół do piątej!

Ludzie z ekipy telewizyjnej spakowali już kamerę i byli w trakcie ładowania skrzyń ze sprzętem do wozu z logo stacji. Z dala widać było kilka aut, które od strony wsi zjechały z głównej drogi i posuwały się powoli między polami. Pozostali członkowie stowarzyszenia mieszkańców zdążyli zaparkować przy porośniętej kwiatami łące i wyjmowali z bagażników przygotowane wcześniej transparenty.

— Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, co się tutaj dzieje? — Hirtreiter wsparł ręce na biodrach i spojrzał ze złością na Jannisa. Zanim jednak ten zdążył cokolwiek powiedzieć, Ricky skoczyła między obu mężczyzn i położyła Hirtreiterowi dłoń na ramieniu.

— Nie odbierałeś komórki, chociaż kilka razy dzwoniliśmy. — Obdarzyła go ciepłym uśmiechem, który zawsze działał na płeć przeciwną. — W ostatniej chwili musieliśmy zmienić godzinę nagrania, bo…

Hirtreiter okazał się całkowicie odporny na jej wdzięki.

— Przestań gadać bzdury! — warknął z wściekłością i strząsnął jej dłoń z ramienia. — Mieszkam kilka minut stąd. Mogłaś wysłać swojego pryszczatego adiutanta, żeby mnie powiadomił.

Mark zignorował inwektywę, choć wiedział, że staruszkowi chodzi właśnie o niego. Stał nieco z boku i pilnował psów Ricky, które na wszelki wypadek wziął wcześniej na smycze. Wiedział, że nie znoszą się z psem Hirtreitera, który siedział sobie na tylnym siedzeniu mercedesa.

— Dobra, to zaczynamy nagranie od początku! — zadecydował starszy mężczyzna, spoglądając na dziennikarza. Ten uśmiechnął się przepraszająco. Materiał miał zostać wyemitowany jeszcze tego wieczoru, a do tego trzeba było go odpowiednio obrobić i złożyć.

— Ale przecież ja nie mam pojęcia, co oni panu nagadali! — ryknął Hirtreiter głębokim basem i wskazał na parkujące akurat samochody. — Przecież członkowie naszego stowarzyszenia dopiero jadą, a my chcieliśmy pokazać, ilu ludzi nas popiera! Bez tego cały materiał będzie bez sensu!

— Naprawdę strasznie mi przykro. — Reporter wzruszył bezradnie ramionami. — Pan Theodorakis poprosił, żebyśmy przyjechali nagrywać półtorej godziny wcześniej. Nie mogłem przecież wiedzieć, żeście się między sobą nie dogadali.

— Co? Dlaczego to zrobiłeś? — Hirtreiter obrócił się wściekły i nabrał głęboko powietrza. — Co ci strzeliło do łba? Co ty w ogóle sobie wyobrażasz, że kim tu jesteś?

Stary gospodarz miał ponad metr dziewięćdziesiąt, szerokie ramiona, ogorzałą i pooraną zmarszczkami twarz, a siwe włosy opadały mu aż na ramiona. Stojąc tak i dysząc ze złości, sprawiał wrażenie naprawdę niebezpiecznego. Za jego plecami zaczęli gromadzić się uczestnicy protestu, którzy też nie byli zachwyceni, że nagranie odbyło się bez ich udziału.

— Powiedziałem to, co powinienem był powiedzieć — wyjaśnił Jannis. Wsunął ręce do kieszeni kurtki, lecz nie potrafił ukryć zadowolenia. — Poza tym mógłbyś się trochę opanować.

— NIE BĘDZIESZ MI MÓWIŁ, KIEDY MAM SIĘ OPANOWAĆ, A KIEDY NIE! — zagrzmiał staruszek, a jego twarz pokrył szkarłat. — Mam po dziurki w nosie twojego egocentryzmu i niesłowności! Pozostali też nie będą tego dłużej znosili! Wspólnie uzgodniliśmy termin, a ty sobie przekładasz go za naszymi plecami, żeby tylko tobie pasował!

Dziennikarz przysłuchiwał się ich kłótni, lecz w obliczu gwałtownej eskalacji konfliktu schował głowę w ramiona i zrobił nieszczęśliwą minę, która świadczyła jedynie o tym, że chciałby być jak najdalej od kłócących się mężczyzn. Niestety, drogę do samochodu zagradzało mu kilkanaście osób z transparentami.

— A pan niech lepiej natychmiast wyciąga kamerę i zaczyna kręcić! — Hirtreiter pogroził mu palcem.

— Już nie ma na to czasu — zaprotestował dziennikarz. — Jeśli zależy panu, żebyśmy jeszcze dzisiaj wieczorem powiedzieli o państwa walce, to musicie pozwolić nam już jechać popracować nad nagraniem. Gwarantuję, że wyjdzie z tego fajny materiał.

Dobry argument, pomyślał Jannis. Oczywiście, i Hirtreiter, i pozostali chcieli, żeby jeszcze dzisiaj materiał o nich trafił do wieczornych wiadomości. Czas grał tutaj dużą rolę, bo za dwa dni miało się odbyć zgromadzenie obywateli. Po chwili protestujący rozstąpili się niechętnie i przepuścili reportera, który przemknął szybko do auta, w którym reszta ekipy czekała na niego z włączonym silnikiem. Ledwie wsiadł, ruszyli gwałtownie, jakby przed chwilą obrabowali bank.

— W takim razie — zwrócił się do Jannisa Ludwig Hirtreiter groźnym tonem — lepiej dobrze sobie zapamiętaj moje słowa, ty mały podstępny intrygancie. Wszyscy, jak tutaj jesteśmy, walczymy o to samo. Żyjemy w demokratycznym państwie i kierując się demokratycznymi zasadami, podjęliśmy wspólną decyzję. Nie może być tak, że ktoś będzie załatwiał swoje partykularne interesy kosztem grupy!

Jannis wyszczerzył się głupio. Dostał to, czego chciał, i był bardziej niż zadowolony. Miotanie się Hirtreitera i jego wyzwiska spływały po nim jak woda po kaczce.

— Czego właściwie się mnie czepiasz, co? — zapytał w końcu. — To ja zestawiłem wszystkie dane, zebrałem fakty i dostarczyłem niepodważalne dowody, że chcą nas oszukać. Beze mnie kręcilibyście się dalej z plakatami po jarmarkach i płakali z powodu kilku wyciętych drzew.

— Uważaj, chłoptasiu! — warknął staruszek. — Lepiej uważaj, co mówisz, bo nie ręczę za siebie!

— Ludwig — wtrąciła się Ricky. Uśmiechem i pojednawczym tonem usiłowała załagodzić sytuację. — Jannis naprawdę odwalił świetną robotę, sam zobaczysz i będziesz zadowolony.

— Zamknij się, ty głupia krowo! — Hirtreiter spojrzał na nią z pogardą. — Nie masz o niczym pojęcia i tylko kłapiesz jadaczką! Powtarzasz jak katarynka, co ci twój chłoptaś naopowiadał!

Ricky znieruchomiała. Poczuła się strasznie urażona. Jannis też nie był już tak spokojny. Co temu nadętemu bufonowi strzeliło do głowy, żeby traktować go jak chłopca na posyłki?

— Jesteście chorzy z zemsty i możecie nam jeszcze wszystko zepsuć! — ciągnął staruszek podniesionym tonem. — Żeby zwyciężyć, musimy wykazać się rzeczowością i wielkim wyczuciem! Nie wystarczy tylko wysuwać oskarżenia i zaprzeczać! Ale co wy o tym możecie wiedzieć…

Machnął lekceważąco ręką i odwrócił się do auta.

— Ja przynajmniej mówię, co wiem, i nie ukrywam ważnych informacji przed resztą! — krzyknął za nim Jannis. — Dlaczego nikomu jeszcze nie zdradziłeś, jaką sumę zaproponowali ci ludzie z WindPro?

Ludwig Hirtreiter odwrócił się powoli. Pozostali członkowie stowarzyszenia mamrotali coś między sobą i spoglądali po sobie.

— Chyba już znam odpowiedź. — Jannis uśmiechnął się złośliwie. — Nie powiedziałeś, bo nikt by ci nie uwierzył, że mimo takiej gigantycznej kasy naprawdę walczysz przeciwko farmie wiatrowej!

— Sugerujesz coś? — Hirtreiter zacisnął pięści i podszedł bliżej, nachylony jak byk gotowy do ataku.

— Że sprzedasz się im. I to za…

Nie było mu dane dokończyć zdania, bo staruszek wziął zamach i ręką wielką jak bochen chleba strzelił go w twarz, aż huknęło. Jannis zatoczył się i upadł na trawę. Błyskawicznie zerwał się na nogi i doskoczył do Hirtreitera. Ricky przyszła mu z pomocą i cała trójka zaczęła się szarpać. Pozostali przyglądali im się zaskoczeni i nie mieli pojęcia, o co w ogóle może chodzić.

— Ty podstępny gnojku! — krzyczał Hirtreiter. — Przez tę twoją prywatną zemstę wszystko nam zepsujesz, ty i ta twoja… dziwka!

— No, no! — Jeden z członków stowarzyszenia próbował załagodzić sytuację, ale nikt go nie słuchał. Hirtreiter wyrwał się Jannisowi i ruszył w stronę swojego samochodu. Kilku ludzi poszło za nim, pozostali stali i nie mogli się zdecydować, co zrobić.

— Tak, spieprzaj lepiej! — Jannis rzucił się za oddalającym się staruszkiem i potarł obolałą twarz. Ricky płakała zaszokowana. Mark podszedł do niej, prowadząc psy.

— Nie rozumiem, dlaczego Ludwig tak nas nie lubi — powiedziała płaczliwym tonem. — Przecież robimy więcej niż pozostali, a jednak zawsze czepia się akurat nas.

— Nie przejmuj się nim. — Mark wzruszył ramionami. — Stary dupek i tyle.

Ricky uśmiechnęła się słabo.

— Masz rację. — Wierzchem dłoni starła łzy z twarzy i wyprostowała się. — Stary, tępy dupek. Dokładnie.

Szef ochrony WindPro, a zarazem rzecznik prasowy i szef marketingu w jednej osobie, był nadzwyczajnie pomocny. Wystarczyło słowo, by natychmiast przygotował dla Pii i Cema regulamin bezpieczeństwa firmy wraz z procedurami zamykania budynku, a potem skoroszyt z podpisanymi dokumentami przyjęcia kluczy przez poszczególnych pracowników. Theissen i jego żona posiadali każde po jednym kluczu uniwersalnym do zamków do wszystkich pomieszczeń, tak samo jak dyrektor do spraw finansowych i zakupów, szefowie działu zbytu, technologicznego, prawnego, kontroli jakości, projektowego i szefowa kadr. Na samym końcu znajdowało się nazwisko nieżyjącego stróża nocnego. Oczywiście szef ochrony również miał dostęp do wszystkich pomieszczeń. To dawało dwunastu podejrzanych. Pia przysunęła skoroszyt bliżej i zaczęła przeglądać jego zawartość, wynotowując sobie przy okazji nazwiska, które ją zainteresowały. Potem przewróciła kolejną zakładkę i zobaczyła, co się tam znajduje: dalsze nazwiska i potwierdzenia odbioru klucza.

— A to? Co to jest? — zainteresowała się.

— To… no cóż… to… — Szef ochrony przesunął niepewnie dłonią po ogolonej na łyso czaszce. — Wie pani, ten nasz system jest nieco archaiczny. Wciąż jeszcze mamy tu normalne mechaniczne zamki, a nie takie kodowe, elektroniczne. Planujemy już przejście na coś nowocześniejszego, ale to troszkę potrwa. Kilku byłych pracowników firmy nie oddało nam kluczy, kiedy się z nimi rozstaliśmy.

— Doprawdy? — Pia uniosła z zaskoczeniem brwi. — O ilu osobach pan mówi?

Mężczyzna nerwowo zakaszlał.

— No… to było, jeszcze zanim ja zacząłem zajmować się tymi sprawami… — wydukał.

— Ale jeśli te wszystkie osoby, których potwierdzenia pan nam tutaj pokazał, dysponują kluczem do budynku, to mamy na tapecie kolejnych… zaraz, niech tylko policzę…

— Dziewięć. — Cem zajrzał jej przez ramię i z kamiennym wyrazem twarzy zsumował wszystkie osoby z listy.

— Cudownie! — Pia celowo uciekła się do sarkazmu. — Rozumiem, że zamierzał nas pan o tym poinformować?

— Ja… tak… oczywiście. Tylko… no tak. Zapomniałem.

Słaba pamięć zdawała się plagą w tej firmie. Stróż nocny pojechał podczas zmiany na stację benzynową, żeby zaopatrzyć się w wódkę, ale nie wziął klucza i nie wszedł już do środka. Theissen zapomniał, że w noc morderstwa odwiedził jeszcze firmę. A do tego szef bezpieczeństwa WindPro zapomniał właśnie poinformować policję kryminalną o kilku ważnych faktach.

— Macie gdzieś tutaj ksero? — Pia wstała z krzesła.

— Tak, tu obok, na szafce.

— Ja się tym zajmę. — Cem zaoferował pomoc, a Pia bez wahania podała mu skoroszyt. Szef ochrony to ciągnął się za kozią bródkę, to za płatek ucha. Całą łysinę miał mokrą od potu.

— Opowiedziałby mi pan coś o WindPro? — poprosiła Pia.

— A co chciałaby pani wiedzieć?

— Tak ogólnie. Czym się zajmujecie?

— Planujemy i budujemy prądnice wiatrowe w całych Niemczech, Europie, a od niedawna również w krajach spoza naszego kontynentu — wyjaśnił mężczyzna, wczuwając się teraz w swoją rolę rzecznika prasowego. Nie krył przy tym dumy, bo w końcu mówił o czymś, na czym się znał. — Oferujemy naszym klientom całościowe rozwiązania pod klucz, włącznie ze znalezieniem finansowania, czy to poprzez jednego generalnego inwestora, czy też poprzez zbiorowe finansowanie w ramach stworzonego specjalnie funduszu. Wygląda to mniej więcej tak, że klient zamawia postawienie farmy wiatrowej, a my załatwiamy całą resztę. Wybieramy optymalną lokalizację, załatwiamy wszystkie konieczne dokumenty, ekspertyzy i pozwolenia, a potem stawiamy turbiny wiatrowe. W każdym miejscu, w którym działamy, korzystamy tylko z najlepszych fachowców z doświadczeniem, dzięki czemu w branży cieszymy się doskonałą opinią.

My. Nas. Pewność siebie, z jaką rzecznik prasowy WindPro kreślił swoją wizję idealnej firmy, świadczyła o pełnej identyfikacji ze swoim pracodawcą.

— Jak pan myśli, po co ktoś miałby się tu włamywać? — zapytała Pia, wprawiając szefa ochrony firmy w zakłopotanie.

— Naprawdę chciałbym pani pomóc, ale nic mi nie przychodzi do głowy — odpowiedział niepewnie i głośno przełknął. — O ile wiem, szef nie trzyma tu żadnej większej gotówki, a nasze know-how nie jest do tego stopnia tajne, żeby konkurencji opłacało się aż tak ryzykować.

— Wie pan może, czy któryś z tych byłych pracowników, którzy nie zwrócili klucza, rozstał się z firmą w atmosferze skandalu albo kłótni? — zapytał Cem, chwilę wcześniej wróciwszy z naręczem kopii.

Krótkie wahanie.

— Jeden z byłych pracowników na pewno tak właśnie się z nami rozstał, choć osobiście nie mieliśmy okazji się poznać — odparł mężczyzna. — W każdym razie od dobrych kilku miesięcy rzuca nam kłody pod nogi. Uwziął się akurat na farmę wiatrową, którą mamy postawić tutaj niedaleko. Nazywa się Jannis Theodorakis. I tak, nie zwrócił klucza, kiedy szef zwolnił go z pracy.

Mark leżał na łóżku. Wyłączył dźwięk w telewizorze i przyglądał się ulubionemu zdjęciu Ricky na ekranie komórki. Dzisiaj po południu naprawdę było mu jej żal. Co temu staremu Hirtreiterowi w ogóle strzeliło do łba? Pomógł jej potem schować plakaty i transparenty, które przygotowała specjalnie na tę okazję, i razem z kilkoma uczestnikami stowarzyszenia obywatelskiego pojechali do Königstein na pizzę. Pobicie Jannisa było głównym tematem wieczoru. To i oczywiście trzy miliony euro, które Hirtreiter miałby otrzymać ze sprzedaży działki. Po pewnym czasie większość rozeszła się do domów, a Jannis siedział zatopiony w rozmowie z Niką. Zazdrość o Nikę była idiotyczna, ale mimo to czuł nieprzyjemne ukłucie, kiedy sobie myślał, że dziewczynie udało się wkraść w ich życie.

Mark był tak pogrążony w rozmyślaniach, że nie usłyszał kroków na schodach. Nagle w drzwiach do pokoju stanął ojciec. I zdecydowanie nie był w dobrym humorze.

— Przed chwilą dzwonił twój nauczyciel. Znów nie byłeś dzisiaj w szkole — warknął wściekły. — Dlaczego?

Mark zamknął komórkę i milczał. Bo niby co miał mu odpowiedzieć? To przecież nie jego sprawa.

— Wyłącz ten telewizor i patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię!

Mark wyłączył telewizor i usiadł. Celowo poruszał się jak w zwolnionym tempie. Dawniej bał się wybuchów cholerycznego ojca, ale to było dawniej. Bardzo dawno. To było przedtem. Kiedy jeszcze był strachliwym żałosnym kujonkiem.

— Odpowiesz wreszcie? Dlaczego wagarujesz? I gdzie się włóczysz, kiedy nie jesteś w szkole?

Mark wzruszył ramionami.

Śmieszne i jednocześnie straszne, że rodzice interesowali się nim jedynie, kiedy robił coś zabronionego. Dawniej świetne oceny mogły co najwyżej skłonić ich do przelotnego uśmiechu wyrażającego uznanie, bo na więcej nie miał co liczyć. Przez cztery lata spędzone w internacie dzwonili do niego z obowiązku raz na tydzień, może dwa, ale nigdy częściej. Nawet w czasie kiedy zaczął mieć problemy, pomaganie mu traktowali jak obciążenie i przykry obowiązek. Czuł to. A teraz nagle mieliby się zmienić w troskliwych rodziców, którym zależy na synku? I nagle chcą wiedzieć, dlaczego coś robi, a czegoś unika? Najgorsze, że zadawali przy tym całą masę idiotycznych pytań tylko dla zasady, bo wiedział, że to nic a nic ich nie interesuje. Ojciec i tak myślał jedynie o pracy i tylko ona się liczyła, a matka w głowie miała zakupy, antyki i jakieś swoje kluby i stowarzyszenia.

— Chłopcze! Czekam na rozsądną odpowiedź! — powiedział ojciec groźnym tonem. — I masz na nią pół minuty. Bo jak nie… to się policzymy.

— Serio? A co mi zrobisz? — Mark uniósł głowę i popatrzył znudzonym wzrokiem. — Spuścisz mi lanie? Dasz mi szlaban? A może wywalisz mi komputer przez okno?

Zupełnie nie dbał o to, co mówi i myśli jego ojciec. Gdyby miał jakąś alternatywę, już dawno by się stąd wyprowadził. Kieszonkowego od nich też nie potrzebował, bo Ricky płaciła mu za różne prace w schronisku.

— Marnujesz sobie przyszłość — oznajmił mężczyzna ponuro. — Jak tak dalej pójdzie, będziesz powtarzał klasę. Potem wyrzucą cię ze szkoły. A bez matury będziesz nikim. Teraz cię to nie interesuje, ale za kilka lat przyjdzie otrzeźwienie i wtedy zrozumiesz, jak bardzo zniszczyłeś sobie życie.

Bla, bla, bla. Za każdym razem ta sama zdarta płyta. Ależ go to wkurzało!

— Jutro będę na lekcjach — mruknął. Lewym okiem widział dziwne błyski. Stres zawsze wywoływał taką reakcję. Z początku widział tylko delikatne migotanie, ale potem pojawiały się zygzaki, błyskawice i kolorowe okręgi, które rosły i rosły, aż nic poza nimi nie mógł zobaczyć. Zawężało mu się pole widzenia, miał wrażenie, że idzie przez bardzo ciasny tunel. Nieodmiennie towarzyszył temu ból; przenikliwy i gwałtowny, promieniujący od tyłu głowy aż do czoła. Czasem ten stan nie trwał długo i sam z siebie mijał po kilku godzinach, a czasem, kiedy miał pecha, cierpiał przez kilka dni z rzędu. Mark zacisnął powieki i zaczął masować nasadę nosa.

— Co się dzieje? — zapytał ojciec. — Mark? Co ci jest?

Chłopak poczuł na ramieniu jego dłoń, ale szybko strząsnął ją z siebie. Każdy dotyk wyzwalał kolejną falę bólu, jeszcze gorszą od poprzedniej.

— Nic. Zostaw mnie w spokoju — mruknął i spróbował otworzyć oczy, jednak nawet wieczorny półmrok był nieznośnie oślepiający.

Oddalające się kroki, trzaśnięcie drzwiami. Mark otworzył szybko szufladę nocnej szafki i po omacku znalazł w niej fiolkę z tabletkami. Jeśli udało mu się wziąć je odpowiednio wcześnie, były całkiem skuteczne. Ricky mu je dała. Położył dwie na języku i popił colą bez gazu, a potem położył się i znieruchomiał z zamkniętymi oczami. Ricky. Ciekawe, jak się czuła?

Noc rozpostarła zasłonę mroku nad lasem, srebrzysty półksiężyc świecił jasno, a na firmamencie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Ludwig Hirtreiter spojrzał na wschód, gdzie pomarańczowa poświata sącząca się zza horyzontu nigdy nie gasła. Tutaj, w górach Przedniego Taunusu, od lat już nie można było zobaczyć tej nieprzeniknionej ciemności, którą zapamiętał z dzieciństwa. Bliskość ogromnej metropolii, tereny przemysłowe należące niegdyś do Hoechst AG i potężne, niezmordowanie tętniące życiem lotnisko zmieniały swoimi latarniami i reflektorami noc w dzień. Hirtreiter westchnął i poruszył się, żeby zająć wygodniejszą pozycję na ławce niskiej ambony myśliwskiej. Po omacku sprawdził, czy strzelba z celownikiem optycznym stoi tam, gdzie oparł ją o drewnianą ściankę. Po jego prawej stronie leżał zwinięty w kłębek Tell. Przez śpiwór, w który się owinął, czuł ciepłe ciało psa. Po lewej stronie postawił termos z gorącą herbatą i plastikowe pudełko z kanapkami. Wartę miał trzymać do wczesnego ranka. Musiał mieć pewność, że żadnemu z tych gangsterów nie strzeli do głowy zakradać się po nocy, żeby zamknąć dostęp do miejsc, gdzie chcieli prowadzić wycinkę. Niejedną noc spędził samotnie w lesie. Nie potrafiłby ich nawet zliczyć. Od dwóch lat, czyli odkąd odeszła Elfi, nie było niczego, co trzymałoby go w domu.

Elfi. Każdą chwilę jego życia wypełniała tęsknota. Tęsknił za rozmowami z nią, za jej mądrymi radami i bezwarunkową miłością, którą obdarzała go od pierwszego spotkania, pięćdziesiąt osiem lat temu. Odwzajemniał to uczucie każdą komórką swojego ciała. Rak przychodził dwa razy i za każdym razem udawało się go przegonić. Lecz on tylko udawał, że odchodzi. W rzeczywistości przyczaił się i podstępnie zawładnął całym jej ciałem. Zadomowił się w jej węzłach chłonnych i w szpiku kostnym. Potem był już wszędzie. A ona tak dzielnie z nim walczyła! Nie skarżyła się na bolesną, okrutną chemioterapię, nie poddawała się i nie traciła dobrego humoru. Żartowała nawet z wypadających włosów i nie płakała, kiedy nie mogła już jeść, bo dziąsła oddzieliły się od kości. Elfi walczyła jak lwica.

Po tych wszystkich okropnych zabiegach pojawił się moment wytchnienia. Krótki czas złudnej poprawy pozwolił im po raz ostatni wyruszyć w podróż. Pojechali w jej rodzinne strony, do Górnej Bawarii, którą wiele lat wcześniej opuściła tylko z miłości do niego. Zrobili sobie wycieczkę w góry Karwendel i oboje przeczuwali, że być może już po raz ostatni. Oczy Ludwiga Hirtreitera wypełniły się łzami. Od tamtego spaceru wszystko potoczyło się błyskawicznie. Nie minęły trzy tygodnie, a towarzyszył jej w ostatniej drodze. Na pogrzebie stanęli z nim ramię w ramię jego dwaj synowie i córka, lecz nie zamienili z nim ani słowa. Przepaść była zbyt głęboka. Może powinien był wykorzystać tamto spotkanie, by wyciągnąć rękę na zgodę, lecz z bólu nie potrafił o tym myśleć. A teraz było już za późno. Słowa pełne złości, które między nimi padły, nie dały się cofnąć. Został sam i nic tego nie zmieni.

Siedział w milczeniu i nasłuchiwał. Między koronami drzew śpiewał delikatny wiaterek. Świeże liście szumiały cicho, a w powietrzu unosił się zapach marzanki wonnej i czosnku niedźwiedziego. Gdzieś daleko rozległ się krzyk puszczyka, borsuczyca w świetle księżyca prowadziła młode na polanę. Gdzieś niedaleko dziki ryły ściółkę. Znane odgłosy i zapachy. Balsam dla jego skołatanej duszy.

Myślami wrócił do wydarzeń z popołudnia. Wciąż był wściekły na Jannisa. Od samego początku nie potrafił mu zaufać. Nie był pewien, o co mu właściwie chodzi, i to mimo że rzeczywiście zrobił wiele dobrego dla ich sprawy. Hirtreiter nie mógł przestać podejrzewać Jannisa o to, że tak naprawdę kieruje nim egoizm i złość. To było niebezpieczne zestawienie. Poza tym skąd wiedział, ile chcieli mu zapłacić ludzie z WindPro? Może utrzymywał kontakty z dawnymi kolegami z pracy? Zgoda, on sam też powinien był grać w otwarte karty, lecz przecież nikogo nie powinno obchodzić, ile mu proponowali za jego łąkę! Poza tym obawiał się, że niewiarygodnie wysoka kwota wzbudzi niedowierzanie i przyczyni się do powstania podziałów w grupie. I miał rację, dokładnie to się wydarzyło. Hirtreiter żałował, że uderzył Jannisa przy świadkach. Powinien był zareagować z większym spokojem. Jednak Theodorakis wyprowadził go po prostu z równowagi i sprawił, że stracił panowanie nad sobą. Potem jeszcze ta jego głupia jędza wyskoczyła z jakimiś mądrościami. Bardzo jej nie lubił, choć wiedział, że to niesprawiedliwe. W gruncie rzeczy chodziło o to, że miał jej za złe opiekę nad Frauke. Gdyby Ricky nie dała jej pracy i mieszkania, córka zostałaby z nim w gospodarstwie.

Tell zdenerwował się i warknął przez sen. Hirtreiter wyciągnął dłoń i pogłaskał go po ciepłym futrze.

— Oni nas po prostu nie rozumieją — powiedział cicho i podrapał Tella za uchem. Tak naprawdę nie miał nic przeciwko farmie wiatrowej i nie protestowałby, gdyby to miejsce naprawdę się do tego nadawało. Jednak było wręcz odwrotnie i miał na to potwierdzenie w dwóch niezależnych ekspertyzach. Te wszystkie drzewa miały zostać wycięte jedynie z chęci zysku, a wiatraki tutaj nawet nie będą się obracały. Hirtreiter poznał się na ludziach z tej firmy i zobaczył, z jaką łatwością szastają pieniędzmi, które nie należały przecież do nich, tylko do podatników. Za jego łąkę zaoferowali chorą kwotę trzech milionów euro. Na ironię losu zakrawał fakt, że trafiło akurat na niego i że to on dzięki swojemu oporowi przed sprzedażą mógł zniweczyć cały plan stawiania farmy wiatrowej. I zrobi to. Nieważne, co ludzie będą sobie myśleli. Theissen i jego wspólnicy nie dostaną łąki — chyba że po jego trupie.

Pia ziewnęła szeroko i załadowała ostatnią partię brudnych rzeczy do pralki w łazience. Po niemal czterdziestu godzinach bez snu czuła się wykończona. Jednak nie mogła przestać rozmyślać o wydarzeniach minionego dnia. Przez otwarte drzwi sypialni słyszała ciche pochrapywanie Christopha; zazdrościła mu umiejętności błyskawicznego zasypiania w każdych warunkach. Ostrożnie zamknęła drzwi łazienki, żeby nie obudziło go dudnienie pracującej pralki, i przeszła do salonu. Wcześniej zostawiła grający telewizor, ale z wyłączonym dźwiękiem. Chciała obejrzeć jakiś film, lecz nie mogła się skupić na fabule. W końcu porzuciła bezsensowną walkę z myślami.

Coś w zachowaniu Stefana Theissena nie dawało jej spokoju i dlatego zdecydowała, że nie będzie go informowała o wszystkim, co policja wie na temat włamania do WindPro i o śmierci Grossmanna. Dlaczego skłamał? Czyżby nie potrafił przewidzieć, że i tak pozna prawdę i to niemal natychmiast? Podane alibi też było bardzo niepewne, bo poza żoną nikt nie mógł zaświadczyć, że rzeczywiście do domu dotarł dwadzieścia minut po północy. Pia sięgnęła po pilota i ziewając, przełączała kanały. Jej uwagę przykuły na dłużej wiadomości na kanale telewizji krajowej Hesji, bo akurat emitowany był jakiś reportaż zaczynający się od ujęcia charakterystycznego budynku WindPro, w którym rano zostało znalezione ciało stróża. Pospiesznie włączyła dźwięk i przekonała się, że jednak nie o to chodziło w materiale, lecz o farmę wiatrową, która miała powstać niedaleko Eppstein. Teraz na ekranie pojawił się ciemnowłosy mężczyzna. Stał na jakiejś łące, a za nim tłoczyło się kilkoro ludzi z transparentami.

— Przedstawiane nam ekspertyzy wietrzności to jakaś farsa, co zostało udowodnione w dwóch niezależnych ekspertyzach, które zleciliśmy — tłumaczył mężczyzna rzeczowym tonem. — Lecz to dziwnym trafem nikogo nie zainteresowało. Tak samo jak fakt, że ten bezsensowny projekt ma być realizowany na terenie, który do niedawna znajdował się pod ochroną. Porastający go cenny drzewostan zostanie zniszczony, dokonana zostanie także całkowita zagłada populacji bardzo rzadkiego chomika polnego, po to, by oczyścić tereny z przeszkód mogących utrudnić otrzymanie pozwolenia na budowę…

Na pasku na dole ekranu pojawiło się nazwisko mówiącego. Pia podskoczyła jak rażona prądem i zerwała się z kanapy. Biegiem popędziła do kuchni, wyrwała wtyczkę ładowarki z komórki i przycisnęła klawisz powtórnego wybierania. Theissen znów ją okłamał! Szybkim krokiem wróciła do salonu i obejrzała do końca materiał dziennika. W końcu połączenie zostało odebrane i w słuchawce rozległ się głos jej szefa, Olivera von Bodensteina.

Wrzesień 1997

Pierwsze spotkanie. Nie tydzień, jak jej się czasem wydawało, ale piętnaście lat temu.

W czasie dorocznego, jubileuszowego spotkania Niemieckiego Towarzystwa Geofizycznego w Kilonii została jej przyznana nagroda Karla-Zoeppitza dla młodych naukowców za wybitne osiągnięcia. Jednocześnie dowiedziała się, że otrzymała stypendium Niemieckiej Federalnej Fundacji Natura, o którym marzyła nie tylko ona, lecz bardzo wielu naukowców. Była wniebowzięta i bardzo szczęśliwa. Rozpierała ją duma z odniesionego sukcesu, tym bardziej uzasadniona, że do wszystkiego doszła sama.

Licznie zebrani wybitni przedstawiciele różnych dziedzin nauki uhonorowali jej osiągnięcia długą owacją na stojąco, co samo w sobie było dla niej wielką nagrodą. Nieco później, kiedy stała przy barze, podszedł do niej jakiś mężczyzna.

— Jest pani gwiazdą wieczoru — powiedział i uśmiechnął się nieco wyniośle. — Gratuluję sukcesu!

Arogancki idiota, pomyślała, i dopiero wówczas przyjrzała mu się uważniej. Miał w sobie coś, co ją zaintrygowało. Co takiego? Swobodna, ale emanująca pewnością siebie postawa? Głęboko osadzone błękitne oczy? Zmysłowe usta, które nadawały jego twarzy o wydatnej brodzie szczególnego charakteru? Wpatrywała się w niego w milczeniu, a myśli w jej głowie wirowały dziko. Przymiotnik „zmysłowy” na dobrą sprawę nie istniał w jej słowniku. Co się z nią działo? Przecież była naukowcem! Miała umysł analityczny, a nie głowę pełną romantycznych bzdur. W dotychczasowym życiu nie znalazła wiele miejsca dla żadnego mężczyzny. Miłość od pierwszego wejrzenia uważała za bajkę. Lecz w sekundzie, kiedy spotkały się ich spojrzenia, wiedziała już, że się pomyliła. Nogi się pod nią ugięły.

— Co by pani powiedziała — zaczął — na propozycję pracy nad habilitacją u nas? Zapewniam, że znajdzie pani doskonałe warunki.

— U nas? Czyli gdzie? — odpowiedziała pytaniem, z trudem się uśmiechając.

— Ależ ze mnie gapa, przepraszam, nie przedstawiłem się. Jestem Dirk Eisenhut z Niemieckiego Instytutu Klimatycznego.

Niewiele brakowało, a rozdziawiłaby z wrażenia usta. Co za gafa, że go nie rozpoznała! Na szczęście potraktował to z humorem.

— Będzie musiała pani zostawić wybrzeże. Ale chyba nie będzie pani tęsknić.

Udało jej się odzyskać pewność siebie.

— Mieszkałam już za kręgiem podbiegunowym, w Jurze Szwabskiej i na pokładzie statku na południowym Atlantyku — odparła radośnie. — Jak pan widzi, dla dobrej pracy zamieszkam, gdzie będzie trzeba.

I, dodała w myślach, dla takiego szefa jak ty polecę choćby i na Księżyc. Zakochała się Dirku Eisenhucie bez pamięci. Zajęło jej to mniej niż dziesięć sekund.

Wtorek 12 maja 2009

Kawa była gorąca i gorzka, dokładnie taka, jakiej potrzebował, żeby się obudzić. Dwie kopiaste łyżeczki cukru, bo taką ilością zazwyczaj słodził, zostały w cukiernicy, gdyż poprzedniego dnia postawił sobie za cel zrzucić minimum dziesięć kilogramów. Otyłość nie weźmie go bez walki. A że z natury był raczej leniwy i nie w smak było mu uganiać się w dresie po polach czy, co gorsza, odwiedzać te okropne studia fitness, wolał zrezygnować z jedzenia. Zegar nad drzwiami wskazywał wpół do siódmej, kiedy do kuchni wszedł ojciec. Jakiś czas temu zarząd nad majątkiem i stajniami przejął młodszy brat Olivera, Quentin, więc poranne oporządzanie koni nie należało już do obowiązków staruszka. Jednak siła przyzwyczajenia była tak wielka, że dzień w dzień nadal wstawał skoro świt.

— Kawy? — zapytał Bodenstein, a ojciec potaknął. Przez kilka ostatnich miesięcy ich wspólne śniadania stały się nowym rytuałem, a że żaden z nich nie był zbyt gadatliwy, zazwyczaj przebiegały w czysto kontemplacyjnej atmosferze, dobrze nastrajając obu na cały rozpoczynający się dzień.

— Jakie masz plany na dzisiaj? — zapytał Bodenstein, a kierowała nim raczej grzeczność niż szczere zainteresowanie.

— Muszę pojechać do Ehlhalten, żeby przejąć wartę po Ludwigu — wyjaśnił ojciec. — Do walnego zgromadzenia mieszkańców, czyli do jutra wieczorem chcemy zapobiec wycinaniu drzew w tajemnicy przed wszystkimi. Stąd dyżurujemy i pilnujemy terenu. On w nocy, ja za dnia.

— Walne zgromadzenie mieszkańców? — Bodenstein uniósł zaskoczony brwi. — Ty też bierzesz w tym udział?

— Twoja matka i ja bardzo angażujemy się w tę inicjatywę. Słyszałeś chyba o naszym stowarzyszeniu: NIE dla elektrowni wiatrowych w Taunusie.

Bodenstein milczał przez chwilę i tęsknym wzrokiem odprowadzał każdą z trzech łyżeczek cukru, które jego ojciec wsypywał do kawy, przegryzając ją świeżą bułką posmarowaną grubo masłem i obłożoną pełnotłustym serem. Oliver nie miał pojęcia, dlaczego tak jest, lecz jego ojciec mógł jeść takie śniadania, popołudniami raczyć się ciastem, a do kolacji wypijać butelkę czerwonego wina i mimo to przez ostatnich dwadzieścia lat nie przybrać ani kilograma. To było niesprawiedliwe. Czy przypadkiem nie jest tak, że na starość przemiana materii zwalnia?

— Powinieneś staranniej czytać lokalny dodatek w gazecie. — Stary hrabia uśmiechnął się nieznacznie. — A nie tylko kronikę policyjną.

— Przecież czytam — bronił się Bodenstein. Sięgnął po kromkę chleba razowego, posmarował ją cieniutko chudym serkiem i z miną bohatera wgryzł się w twarde pieczywo.

— Miasto Eppstein ogłosiło na jutro wieczorem walne zgromadzenie mieszkańców. Ma się odbyć w centrum w Dattenbachhalle — wyjaśnił ojciec i wskazał głową na tablicę korkową przy wieszaku na klucze. — Ta żółta kartka tam to właśnie zaproszenie. Na spotkaniu ma się pojawić przedstawiciel krajowego Ministerstwa Ochrony Środowiska i firmy, która ma zbudować farmę wiatrową. No i oczywiście będziemy tam my z naszym stowarzyszeniem.

— Naprawdę macie nadzieję, że uda wam się zablokować tę budowę? — Bodenstein z zainteresowaniem spojrzał na ojca, a potem wstał, podszedł do tablicy i zdjął żółtą ulotkę. Bez wielkiego zainteresowania przejrzał tekst zaproszenia.

— Żebyś wiedział — potwierdził ojciec. — Mamy poufne informacje i wiemy, że były poważne nieprawidłowości przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Firma, która ma stawiać wiatraki, należy do potentatów branży. Na całym świecie psują już krajobraz tymi swoimi gigantycznymi wieżami. Na przykład wybrzeże Morza Śródziemnego w Hiszpanii, żeby daleko nie szukać.

— Rozumiem… a teraz uwzięli się, żeby zniszczyć jakąś łąkę przy Ehlhalten. — Bodensteina bawiło zaangażowanie ojca. Zazwyczaj wolał chadzać własnymi ścieżkami. Do włączenia się w walkę z farmą wiatrową namówił go pewnie przyjaciel, Ludwig Hirtreiter, żeby stowarzyszenie mogło pochwalić się jakimś znanym nazwiskiem.

— Tu nie chodzi jedynie o niszczenie okolicy — zaprotestował ojciec — tylko o to, że akurat w tamtym miejscu wiatraki będą całkowicie nieprzydatne. Mamy kilka ekspertyz i wszystkie to potwierdzają.

— Czekaj, a dlaczego taka uznana firma miałaby budować coś, co nie będzie działało? — Bodenstein z trudem połknął ostatni kęs ciemnego pieczywa. Myślami znów błądził wokół wczorajszego ślubu i wesela, które opuścił zaraz po telefonie Pii.

— Jak to, o co? Gdy nie wiadomo, o co chodzi, to musi chodzić o pieniądze! — wyjaśnił staruszek, a Oliver natychmiast otrząsnął się z zamyślenia.

— Słucham?

— Budują farmę wiatrową, żeby zarobić na tym kupę pieniędzy. WindPro stworzyła specjalny fundusz, do którego trafiają potężne sumy z podatków, bo udziały w nim ma miasto, Hesja i rząd federalny.

— Że jak? — Oliver nie dał mu dokończyć. — Kto założył ten fundusz?

— Firma, która ma budować farmę wiatrową. Nazywają się WindPro i mają siedzibę w Kelkheim.

— Proszę, proszę… co za zbieg okoliczności!

— Zbieg okoliczności? Dlaczego? — Bodenstein senior zmarszczył czoło.

— Wczoraj… — Bodenstein przerwał, kiedy się zorientował, że ojca również powinien zaliczyć do szerokiego kręgu podejrzanych. Martwy chomik na biurku szefa WindPro był jednoznacznym sygnałem, że za włamaniem mogli stać przeciwnicy farmy wiatrowej. A poprzedniego dnia późnym wieczorem zadzwoniła jeszcze Pia, żeby powiedzieć, że w wiadomościach wyemitowali materiał o protestach przeciwko nowej inwestycji. Zgodnie z wersją przedstawioną przez rzecznika prasowego stowarzyszenia, WindPro miała celowo wymordować całą populację tamtejszych chomików, żeby nie mieć problemów z otrzymaniem pozwolenia na budowę.

— Znasz człowieka, który wczoraj wieczorem występował w waszym imieniu w telewizji? — Bodenstein zmienił temat.

— No przecież, że tak. To był Jannis. Dlaczego pytasz?

— Tak tylko… przez przypadek widziałem ten reportaż. — To nie była do końca prawda, ale nie chciał, żeby ojciec zrobił się podejrzliwy. — A co twój przyjaciel Ludwig ma z tym wspólnego?

— Jak to, co? To on założył stowarzyszenie — odparł Bodenstein senior. — A teraz jest, że tak powiem, języczkiem u wagi, bo do niego należy strategicznie położona łąka, bez której nie będą mogli rozpocząć budowy. WindPro proponuje mu jakąś wariacką sumę za tę ziemię, ale on się nie zgadza. Z różnych względów nie ma możliwości postawienia farmy bez jego terenów.

Na pomarszczonej twarzy staruszka pojawił się złośliwy uśmiech.

— Jutro wieczorem będzie się działo! Już się nie mogę doczekać. — Spojrzał na zegar na ścianie i wstał od stołu. — No dobrze, na mnie już czas. Obiecałem Ludwigowi, że zluzuję go koło siódmej.

— Tato — powiedział Bodenstein. — Powinieneś wiedzieć, że wczoraj w WindPro znaleziono martwego człowieka.

Ojciec zatrzymał się, obrócił i spojrzał na Olivera. Jego twarz niczego nie wyrażała, ale w oczach miał zły błysk.

— Doprawdy? Tylko nie mów, że to był Theissen?

— Tato, to nie jest temat do żartów. Ten człowiek najprawdopodobniej został zamordowany. Są też poszlaki… — zawahał się, ale zdecydował, że powie prawdę. — Mam tylko nadzieję, że to, co powiem, zostanie między nami. Otóż mamy podstawy, żeby sądzić, że sprawca wywodzi się z kręgu przeciwników farmy wiatrowej.

— Bezsens, Oliverze, wierutna bzdura. Wszyscy w stowarzyszeniu jesteśmy prawymi obywatelami, a nie mordercami. A teraz wybacz, muszę lecieć. Zobaczymy się wieczorem.

I z tymi słowami wyszedł. Bodenstein złożył żółtą ulotkę i schował do kieszeni. Sprawa elektrowni wiatrowych zdawała się dla ojca bardzo ważna. Być może dawała mu poczucie, że na stare lata wciąż jest przydatny i potrzebny. I Oliver popierałby taką formę angażowania się i spędzania wolnego czasu, gdyby tylko w szeregach przeciwników farmy wiatrowej nie znajdował się ktoś, dla kogo życie ludzkie nie grało większej roli.

Ty chyba żartujesz! — Sekretarz stanu w krajowym Ministerstwie Ochrony Środowiska wytrzeszczył oczy i z niedowierzaniem wpatrywał się w Jannisa.

— Przecież przysięgałeś mi na wszystkie świętości, że w całej sprawie ani razu nie pojawi się moje nazwisko!

— Achim, bardzo mi przykro — odparł Theodorakis bez cienia żalu. — Ale tak się po prostu nie da. Muszę w jakiś sposób uprawdopodobnić swoje źródła i pokazać dane, bo inaczej jutro poprzekręcają moje słowa i będzie po zabawie.

Achim Waldhausen przełknął głośno ślinę. Siedzieli w srebrnym volkswagenie, jakich wiele jeździło po ulicach. Umówili się na parkingu zajazdu Medenbach przy A3, jak zresztą za każdym razem, od kiedy swoje spotkania musieli utrzymywać w tajemnicy. Samochody mijały ich z szumem, pędząc w kierunku Wiesbadener Kreuz.

— Wolałem, żebyś dowiedział się ode mnie, jeśli jutro będziesz chciał pójść na spotkanie mieszkańców. — Jannis sięgnął do klamki, lecz Waldhausen złapał go za ramię i nie pozwolił wysiąść.

— Jannis! Nie możesz mi tego zrobić. — W jego głosie pojawiła się błagalna nuta. — Jeśli to wyjdzie na jaw, będę musiał pożegnać się z pracą. Pamiętaj, że mam żonę, trójkę dzieci i dom, na który trzy lata temu wziąłem kredyt! Przekazywałem ci te informacje, bo jesteśmy starymi przyjaciółmi, i wierzyłem, że dotrzymasz słowa i nikt się nie dowie, że to ode mnie.

W jego oczach pojawił się paniczny strach. Jannis przyjrzał mu się z boku i pomyślał, jak to w ogóle możliwe, że kiedykolwiek lubił tego gościa. Ba, przecież wcześniej nazywał go swoim przyjacielem! Z odrazą przyglądał się ociekającej potem twarzy i grubym jak serdelki paluchom, które tamten zaciskał na jego ramieniu.

On i Achim współpracowali wcześniej w Ministerstwie Ochrony Środowiska, w wydziale odnawialnych źródeł energii i ochrony klimatu. Lecz podczas gdy on zrezygnował z bezpiecznej urzędniczej posady na rzecz daleko ciekawszej pracy na rynku komercyjnym, Achim bał się podjąć takie wyzwanie. Wolał robić karierę, wytykając błędy innym i wskazując ich zaniedbania. Dzięki temu dochrapał się przyzwoitego stanowiska.

— Posłuchaj, Achim — oznajmił Jannis. — Wszystko mi opowiedziałeś, bo byłeś zły. Ja cię o to wcale nie prosiłem. Chciałeś też, żeby te wszystkie machlojki ujrzały światło dzienne. A teraz uciekasz z podkulonym ogonem?

Achim wystąpił wcześniej przeciwko ówczesnemu przełożonemu, który bezczelnie dał się przekupić, a po podjęciu odpowiednich decyzji zwolnił się z ministerstwa, żeby przyjąć dużo bardziej lukratywne stanowisko w firmie, dla której podejmował korzystne rozstrzygnięcia. W tym czasie Achim zajął jego miejsce, sam został sekretarzem stanu i obrósł w piórka, przez co zaczął się bać. Żałosny tchórz. Co prawda ryzykował teraz, że wszystko obróci się przeciwko niemu, ale Achim był ulepiony z twardszej gliny, niż można by przypuszczać. Jeszcze mocniej zacisnął dłoń na ramieniu Jannisa, a potem przysunął pulchną twarz do jego twarzy, tak że Theodorakis mógł dostrzec pory jego skóry.

— Nie próbuj mnie czarować gładkimi gadkami o szczerości i szlachetności — wyszeptał zachrypniętym głosem. — Tobie chodzi przecież o małą prywatną wojenkę! Chcesz się zemścić, bo urazili twoje ego! I do tego wykorzystujesz innych, bo tak ci pasuje. Przekazałem ci te wszystkie informacje pod warunkiem, że pozostanę anonimowy. Jeśli złamiesz słowo, wszystkiemu zaprzeczę. A ty nie masz żadnego dowodu, że informacje otrzymywałeś rzeczywiście ode mnie.

— Grozisz mi? — Jannis wyrwał ramię z uścisku Achima.

— Jeśli tak to zrozumiałeś, to nic nie poradzę — odparł lodowato.

Mężczyźni siedzieli obok siebie i w milczeniu lustrowali się napiętym wzrokiem. Osiem lat wspólnej pracy, wspólne wypady na urlop i spotkania przy grillu — i wszystko miało teraz pójść w zapomnienie. Walczyli z otwartymi przyłbicami.

— Otóż wyobraź sobie, że mam dowody — oznajmił Jannis po chwili. — Byłeś dość nieostrożny, żeby pisać do mnie mejle.

— Jesteś żałosną świnią — syknął Achim z nienawiścią. — Ostrzegam cię. Pożałujesz, jeśli ujawnisz moje nazwisko. Gorzko tego pożałujesz. Masz moje słowo. A teraz wysiadaj. Spieprzaj!

Pia po raz kolejny niewłaściwie oszacowała ruch uliczny, i piętnaście minut później, niż sobie zaplanowała, podjechała samochodem pod siedzibę Instytutu Medycyny Sądowej we Frankfurcie. Wszystkie miejsca parkingowe przy krawężnikach były zajęte. Domyślała się, że to studenci, zamiast jeździć na rowerach albo chodzić piechotą, przyjeżdżali na wykłady samochodami. W końcu znalazła ciasną lukę między dwoma autami, na Paul-Ehrlich-Strasse. Potem wysiadła i puściła się biegiem, żeby zdążyć na rozpoczęcie sekcji zwłok. Henning nie tolerował spóźnień, a ona nie miała ochoty znosić jego humorów. Przecisnęła się między grupą studentów prawa przed wejściem do budynku, w biegu przywitała się z sekretarką profesora Kronlage i popędziła po drewnianej podłodze korytarza w kierunku schodów do podziemi. Punkt ósma przestąpiła próg prosektorium i weszła do sali sekcyjnej numer 1. Ciało Rolfa Grossmanna nagie i umyte leżało na metalowym stole, a asystent Henninga Ronnie Böhme czekał przy nim, gotów do rozpoczęcia sekcji. Widząc Pię, uśmiechnął się i przywitał. Intensywna woń rozkładających się tkanek była trudna do zniesienia, jednak policjantka wiedziała, że po kilku minutach człowiek się przyzwyczaja i zapach przestaje torturować zmysł powonienia. W trakcie małżeństwa z Henningiem spędziła w tych piwnicach niezliczone godziny; całe weekendy i bezsenne noce obserwowała swojego męża, jak rozcina zwłoki, bada organy wewnętrzne i wydrapuje wszystko spod paznokci zmarłych, poszukując ewentualnych śladów DNA sprawcy. Często, chcąc zobaczyć się z mężem, udawała się do Instytutu, by pobyć przy nim, kiedy wykonywał swoje obowiązki. Choć teraz uważała, że to nie do końca była praca, a raczej rodzaj opętania. Jego pracoholizm szybko przyniósł efekty, bo już w wieku dwudziestu ośmiu lat zajmował bardzo wysokie stanowisko, wydał sześć książek i opublikował ponad dwieście artykułów w fachowych czasopismach. Pia znała je na pamięć, bo to jej przypadł wątpliwy honor porządkowania i przepisywania chaotycznych notatek — z początku na maszynie do pisania, a potem na komputerze — na czysto, bo kolejne sekretarki Henninga składały broń, nie mogąc poradzić sobie z bazgrzącym jak kura pazurem szefem.

— A, jesteś już — odezwał się gdzieś zza jej pleców. — Dzień dobry.

— Cześć. — Odsunęła się na bok, żeby zrobić mu miejsce. — Gdzie jest prokurator?

— Pan Heidenfelder utknął w korkach. Na amen. Tak się w każdym razie tłumaczy. Nieważne, bo i tak zaczynamy. O dziesiątej mam wykład i nie chcę się spóźnić.

Doktor Kirchhoff rozpoczął od zewnętrznych oględzin ciała. Każdą uwagę i obserwację wypowiadał głośno, bo na szyi miał mikrofon, który nagrywał jego słowa do późniejszego protokołu. Pia spojrzała na podświetlaną tablicę do oglądania zdjęć rentgenowskich. Widziała już w życiu dość prześwietleń, żeby na pierwszy rzut oka rozpoznać złamania. Rolf Grossmann w wyniku upadku ze schodów doznał złamania mostka, prawego obojczyka, prawej strony miednicy i prawego ramienia, a także żeber po lewej stronie od drugiego do siódmego. Jednak te obrażenia nie zagrażały jego życiu, podobnie jak rana na potylicy.

— Przy okazji — odezwał się Henning znad stołu. — W czasie wypadku był pod wpływem alkoholu. W laboratorium ustalili, że miał minimum 1,7 promila we krwi. I jest jeszcze coś, co może cię zainteresować. Na ubraniu denata znajdowała się cała masa włókien, które w tej chwili są poddawane analizie. Przy odrobinie szczęścia znajdziemy jeszcze fragment odcisku palca albo ślady DNA na kawałku rękawiczki, którą trzymał w dłoni.

To rzeczywiście świetnie rokowało dla śledztwa.

Henning i Böhme tworzyli doskonale zgrany zespół; od lat pracowali razem, szybko i sprawnie. Realizując kolejne punkty szczegółowej procedury sekcyjnej, doktor Kirchhoff rozciął skórę głowy i oddzielił ją od kości, przesuwając na twarz. Piłą elektryczną odciął górny fragment czaszki i odłożył go obok.

Co się działo z Grossmannem, kiedy spadał ze schodów? Co myślał przez te dwie czy trzy sekundy? Co myśli człowiek, kiedy już wie, że zaraz umrze? Co wtedy czuł? Jak zginął? Czy umierał w bólu?

Pia poczuła zimny dreszcz i dostała gęsiej skórki.

Cholera, dziewczyno! Pomyślała. Weź się w garść! Co to za idiotyczne myśli? Dotychczas nigdy nie miała problemów z zachowaniem zdrowego dystansu do tego, czym zajmowała się zawodowo. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

— Ha! — mruknął Henning nieoczekiwanie.

— Co jest? — zainteresowała się Pia.

— Nawet gdyby nie zleciał ze schodów i tak długo by nie pociągnął. — Henning uniósł serce denata i przyjrzał mu się uważnie. — Nadaje się tylko do śmieci. Silny przerost lewej strony i bardzo duże zbliznowacenia.

Położył organ na metalową tackę.

— O, proszę, tutaj mamy przyczynę silnego krwotoku wewnętrznego. Pęknięcie aorta descendens.

— Mógł zostać bardzo silnie uderzony w pierś — podsunęła Pia, z całych sił starając się skupić na przebiegu sekcji i faktach, które Henning opisywał starannie monotonnym głosem. Niestety, nie potrafiła! Na próżno walczyła z mdłościami, bo już po chwili poczuła, że zjedzone na śniadanie tosty z nutellą, zmieszane z sokiem żołądkowym wędrują niebezpiecznie szybko przełykiem w górę.

Słowa Henninga docierały do niej, jakby były wypowiadane gdzieś z bardzo daleka.

— Nie, nie sądzę. Moim zdaniem było zupełnie inaczej. Ten człowiek przeżył zawał serca i spadł ze schodów. Wylądował prawą stroną ciała, o czym świadczą liczne złamania i obtłuczenia. Ale ktoś próbował go reanimować. Po lewej stronie klatki piersiowej widać połamane żebra, złamany mostek i otarcia skóry — typowe ślady poreanimacyjne. To by również tłumaczyło pęknięcie aorty…

Kiedy Henning wyjął z otwartej jamy brzusznej wątrobę Grossmanna, pod Pią ugięły się nogi. Zatoczyła się i ostatkiem sił wypadła na korytarz, otworzyła drzwi do toalety i zwymiotowała do sedesu. Krztusząc się i dusząc, osunęła się potem na zimne płytki, a łzy ciurkiem spływały jej po policzkach, mieszając się z zimnym potem, od którego cała się lepiła. Klęczała tak przy sedesie, bo nie miała sił wstać. Ktoś nachylił się nad nią i spuścił wodę. Pia oparła się o ścianę i zawstydzona przycisnęła dłoń do ust.

— Co się z tobą dzieje? — Henning przykucnął obok, a w jego oczach mieszały się zaskoczenie i troska.

— Ja… sama nie wiem… — wyszeptała. Coś takiego nigdy wcześniej jej się nie przydarzyło. Wstydziła się i jednocześnie cieszyła, że tylko Henning i Ronnie byli świadkami takiego upokorzenia, bo tylko szczęśliwym zrządzeniem losu na salę nie dotarł prokurator, który radośnie opowiadałby o tym na prawo i lewo.

— Chodź, pomogę ci wstać. — Henning podał jej dłoń, z której wcześniej zdjął rękawiczkę, ale widząc, w jakim jest stanie, złapał ją pod pachy i postawił na nogach. Pia oparła się o ścianę i uśmiechnęła słabo.

— Dzięki. Już dobrze. Naprawdę nie mam pojęcia, co to było.

— Jak nie chcesz, nie musisz uczestniczyć w sekcji — powiedział Henning. — I tak już praktycznie skończyliśmy. A raport doślę ci później.

— Oj, przestań — zaprotestowała Pia. — Nic mi nie jest.

Nachyliła się nad umywalką, nabrała w dłonie zimnej wody i zanurzyła twarz. Potem wytarła się papierowym ręczniczkiem. W lustrze dostrzegła rozbawione spojrzenie Henninga.

— Śmiejesz się ze mnie — stwierdziła urażonym tonem. — To nie fair.

— Nie, nie! Nie śmieję się z ciebie. — Potrząsnął głową. — Pomyślałem po prostu: to właśnie jest moja Pia. Każda inna kobieta martwiłaby się o makijaż, a ty po prostu myjesz twarz wodą i niczym się nie przejmujesz.

— Po pierwsze, nie jestem już twoją Pią. Po drugie, nie mam dzisiaj makijażu. — Pia odwróciła się twarzą do byłego męża. — A po trzecie, nie mam ochoty biegać po Instytucie z resztkami wymiocin w ustach.

Henning słuchał jej, a z twarzy nie schodził mu szeroki uśmiech. W końcu dotknął dłonią jej policzka.

— Masz lodowatą buzię.

— Trudno się dziwić, po czymś takim. — Pia była zła na siebie, bo okazała słabość. Nienawidziła sytuacji, kiedy nie była w stanie się kontrolować. Henning przyglądał się jej ze współczuciem. Po chwili odsunął jej z czoła kosmyk włosów. Policjantka cofnęła się o krok. Nie chciała współczucia, a już na pewno nie od byłego męża.

— Daj spokój! — fuknęła niemiło.

Opuścił dłonie.

— Dobrze. Muszę wracać do pracy — powiedział. — Przyjdź, jak będziesz gotowa, okej?

— Tak. Pewnie. — Pia poczekała, aż Henning wyjdzie z toalety, i spojrzała w lustro. Mimo opalenizny wyglądała blado. W policji pracowała od przeszło dwudziestu lat, w tym dziesięć lat spędziła w wydziale zabójstw, gdzie widziała znacznie gorsze rzeczy niż ciało Grossmanna. Dlaczego więc jego widok tak bardzo na nią podziałał? Postanowiła, że nikt nie może się dowiedzieć o jej załamaniu w czasie sekcji. Jeszcze tylko brakowało, żeby przełożony musiał wysłać ją do policyjnego psychologa!

— Pia! Weź się w garść! — powiedziała głośno do swojego odbicia w lustrze. Potem odwróciła się, wyszła z toalety i pomaszerowała do sali sekcyjnej.

Stał na rogu ulicy, schowany za dużym krzakiem laurowiśni i cierpliwie czekał, aż jej auto zjedzie z podjazdu i skręci w lewo, w stronę miasta. Na wszelki wypadek odczekał jeszcze kilka minut, a potem uruchomił silnik motoroweru i podjechał pod dom. Nie miał zbyt wiele czasu, bo nie pojechała ani do biura, ani do miasta — zdradzał to codzienny strój, jaki miała na sobie, wsiadając do auta. Pewnie wyskoczyła tylko na zakupy do marketu budowlanego, co ostatnio weszło jej w zwyczaj. Mark wyłączył silnik, odstawił skuter i wbiegł po schodach do drzwi wejściowych. Mijając stojącą w przedpokoju komódkę w stylu biedermeier, łupnął w nią kaskiem. Matka znalazła mebel na jakiejś wyprzedaży i starannie odnowiła go w swojej pracowni. Miał nadzieję, że od uderzenia została głęboka rysa. Jakiś czas temu zapałała wielką miłością do odnawiania starych mebli. Skakała dookoła tych zatęchłych gratów, jakby to były żywe stworzenia. Chore. Lecz w duchu bardzo się cieszył, bo od kiedy zajmowała się tymi spróchniałymi śmieciami, przestała go zamęczać swoją obecnością i wypytywaniem, co tam w szkole i tak dalej. Drzwi do gabinetu zostawiła otwarte. Zajrzał i przekonał się, że nie ma tam laptopa.

Mark zbiegł schodami do piwnicy i wszedł do jej warsztatu. W powietrzu unosił się zapach terpentyny, oleju lnianego i lakieru, aż zakręciło go w nosie. Włączył światło i się rozejrzał. Wszędzie, gdzie się tylko dało, stały puszki, puszeczki, pudełeczka i butelki, leżały pędzle, szpachtułki i papiery ścierne, których matka potrzebowała przy swoim nowym hobby. Posiadała nawet spawarkę, za pomocą której tworzyła nowe okucia, kiedy stare okazywały się zbyt zniszczone, by je naprawić. Tylko gdzie, u diabła, postawiła komputer? Mark obszedł ostrożnie pomieszczenie, żeby nie zrzucić niczego i nie narobić bałaganu. A, proszę bardzo. Znalazł go. Leżał sobie na krześle, pod stosem jakichś kolorowych katalogów. Mark przełożył gazetki na ziemię i otworzył ekran. Hasło było dziecinnie proste, a poza tym nigdy go nie zmieniała. Z wprawą zalogował się na firmowy serwer, a chwilę później miał już dostęp do konta pocztowego ojca. Zaczął przewijać wiadomości, aż trafił na te, których szukał. Skupiony klikał kolejne okienka, zaznaczając wybrane listy, a potem przesłał je dalej. Na koniec usunął je z folderu WYSŁANE, żeby ojciec nie nabrał podejrzeń, i jednym kliknięciem opróżnił kosz. Nie mógł się powstrzymać, żeby nie sprawdzić też skrzynki matki; wśród najnowszych wiadomości znalazł list od swojej nauczycielki literatury. Głupie krówsko skarżyło się na jego nieobecności.

— Fuck you — mruknął i przeniósł wiadomość do kosza. To by było na tyle. Poszło łatwiej, niż się spodziewał. Wyłączył komputer, przykrył go na powrót katalogami i wyszedł z pracowni matki. Bardzo się pilnował, żeby nie zostawić śladów, które mogłyby go zdradzić. Wpół do dziesiątej! Jeśli się pospieszy, zdąży jeszcze na trzecią lekcję!

Kai Ostermann znalazł w Internecie całą masę informacji na temat stowarzyszenia obywatelskiego „NIE dla elektrowni wiatrowych w Taunusie”. Ich strona internetowa była aktualizowana na bieżąco, i to na tyle, że znajdował się już na niej link do wiadomości z poprzedniego wieczoru. Ostermann odtworzył materiał na dużym ekranie na ścianie sali odpraw wydziału K11.

— To jest Jannis Theodorakis — wyjaśnił, kiedy na monitorze pojawił się ciemnowłosy mężczyzna. — Rzecznik prasowy stowarzyszenia. I administrator ich strony.

— A poza tym były pracownik WindPro — dokończył Cem Altunay. — Theodorakis odszedł z firmy w atmosferze skandalu i do dzisiaj rzuca im kłody pod nogi. Poza tym nie zwrócił klucza uniwersalnego do budynku i pomieszczeń. Niestety, nie udało mi się jeszcze ustalić jego aktualnego miejsca zamieszkania. Oficjalnym adresem stowarzyszenia jest gospodarstwo Ludwiga Hirtreitera w Eppstein-Ehlhalten.

Bodenstein, który siedział u szczytu długiego stołu, zamyślony pokiwał głową. Przypomniał sobie o żółtej ulotce, którą miał w kieszeni marynarki, i położył ją na stole.

— Tak przy okazji, mój ojciec należy do stowarzyszenia przeciwników budowy farmy wiatrowej — oznajmił. — Ludwig Hirtreiter to jego najstarszy i najlepszy przyjaciel.

— No, to wspaniale! — Ostermann był zachwycony. — Będziemy mieli wiadomości z samego frontu!

— To akurat wykluczone. — Bodenstein potrząsnął głową. — Mój ojciec jest niestety wyjątkowo zasadniczy, jeśli chodzi o takie sprawy.

Drzwi do sali otworzyły się gwałtownie i do środka wkroczyła Pia.

— Witam! — Uśmiechnęła się do wszystkich i stanęła przy swoim krześle, na lewo od Bodensteina. — Coś mnie ominęło?

Oliver wyczuł unoszący się wokół podwładnej zapach rozkładu, który przenikał włosy i ubrania równie intensywnie jak dym papierosowy.

— Cześć — odpowiedział z uśmiechem. — Nie, a w każdym razie niewiele. Właśnie mówiłem, że mój ojciec należy do tego stowarzyszenia, które lobbuje za zakazem stawiania elektrowni wiatrowej w Taunusie.

— Serio? — Pia z jakiegoś powodu zareagowała rozbawieniem. — Jakoś nie potrafię wyobrazić go sobie, jak biega z transparentem i protestuje.

— Prawdę mówiąc, ja też nie — odparł Bodenstein. — Niestety, z powodu wrodzonego uporu odpada jako informator.

— Chcecie dokończyć, co zaczęliście, czy mogę wam przerwać i przedstawić wyniki sekcji?

— Przerywaj. Chętnie posłucham. — Bodenstein kiwnął głową.

Pia otworzyła torebkę i wyjęła notatnik.

— Wszystko wskazuje na to, że Rolf Grossmann nie został zamordowany — oznajmiła, podwijając rękawy błękitnej bluzki, spod której wyłoniła się cudnie opalona skóra. — Jednym słowem: to nie było morderstwo.

— Nie, to niemożliwe! — zaprotestował Cem Altunay. — A co z odciskiem buta i fragmentem rękawiczki w ręku Grossmanna?

— Autopsja nie może wykazać jednoznacznie, co się tam stało — odparła Pia. — Henning uważa, że Grossmann miał zawał i dlatego spadł ze schodów. Dobra, mówię dalej.

W oczach pozostałych dostrzegła ciekawość.

— Najprawdopodobniej ktoś usiłował go reanimować. Przemawiają za tym złamanie mostka, połamane żebra i otarcia skóry po lewej stronie klatki piersiowej. Albo w wyniku upadku ze schodów, albo w czasie reanimacji pękła mu aorta. Doszło do silnego krwawienia wewnętrznego.

— Tylko że całe schody też przecież były w plamach krwi. — Kathrin Fachinger nie była jeszcze przekonana.

— Grossmann krwawił z nosa, być może ze wzburzenia. Miał poważne problemy z sercem i zażywał silne leki przeciwzakrzepowe, dlatego krwawienie mogło być bardzo obfite. Poza tym spadając, uderzył się w głowę i rozciął sobie skórę.

Przez kilka sekund panowała cisza.

— To mogłoby oznaczać, że włamywacz wystraszył go na śmierć, ale mimo wszystko usiłował go jeszcze uratować. — Bodenstein pokiwał głową.

— Dokładnie. — Pia potaknęła. — Na przedniej części ubrania Grossmanna była cała masa włókien. Ktoś musiał na nim usiąść, żeby zrobić mu masaż serca. Niestety, nie udało mu się. Ale dzięki temu mamy trochę śladów. Do tego dochodzi odcisk buta i kawałek rękawiczki lateksowej.

— To raczej mało, ale bywało gorzej. — Ostermann był optymistycznie nastrojony. — Przy odrobinie szczęścia okaże się, że włamywacz jest miłośnikiem rzadkich butów albo będziemy mieli jego DNA w systemie.

— Dzisiaj po południu dostaniemy wstępne wyniki sekcji. Przy okazji, Grossmann miał nieźle w czubie, kiedy zmarł. Ponad 1,7 promila — podsumowała Pia.

— No okej, ale w takim razie zgodnie z regulaminem to nie jest już nasza sprawa, prawda? — Ostermann rozejrzał się po zebranych. — Sprawa dotyczy włamania, więc jeśli WindPro nie będzie chciało dochodzenia, to my nie mamy tam czego szukać.

— Pamiętaj o trupie — zaprotestowała Pia. — Na razie nie udało nam się ustalić dokładnego przebiegu zdarzenia. Możliwe, że włamywacz zepchnął go jednak ze schodów, a kiedy zobaczył, co zrobił, poczuł wyrzuty sumienia i zaczął go ratować. To by oznaczało, że sprawca nie był zawodowcem.

— Dochodzenie będzie trwało, dopóki nie wykluczymy jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość działania osób trzecich w związku ze śmiercią Grossmanna — potwierdził Bodenstein. Po takim rozstrzygnięciu zespół wrócił do analizy działania stowarzyszenia i Jannisa Theodorakisa.

— Mówienie o eksterminacji chomików to dość jednoznaczna przesłanka — stwierdziła Kathrin Fachinger z przekonaniem. — Na pewno nie uznałabym tego za przypadek.

— Moim zdaniem to byłoby zbyt oczywiste. — Pia pokręciła głową. — Pół nocy nad tym myślałam. Gdybym to ja podrzuciła martwego chomika szefowi firmy, która ma budować farmę wiatrową, a po drodze zostawiłabym jeszcze trupa na schodach, raczej nie wspomniałabym ani o jednym, ani o drugim, wypowiadając się w mediach.

— Coś w tym jest. — Cem zgodził się z nią.

— Za to uważam, że Theissen zachowuje się dość podejrzanie — dokończyła Pia. — Okłamał nas, i to nieraz, jego alibi może potwierdzić tylko żona, a przecież miał dość czasu, żeby ustalić z nią wersję.

— Mnie zainteresowało co innego. Mianowicie pozostałe organizacje ochrony środowiska z regionu. — Do rozmowy włączył się szef. — Przecież oni powinni pierwsi głośno protestować przeciwko zabijaniu chomików i niszczeniu lasów, prawda?

— Też już o tym myślałem i zacząłem szukać na ich stronach internetowych — odpowiedział Kai Ostermann. — I wiecie, co znalazłem? Otóż nic. Na żadnej ze stron nie ma ani słowa na temat planowanej budowy farmy!

— Organizacje ekologiczne mają trudny orzech do zgryzienia, jeśli chodzi o energię ze źródeł odnawialnych. — Cem wzruszył ramionami. — Elektrownie atomowe nie, dziękuję, ale energia wiatrowa jak najbardziej.

— Tak przynajmniej można by przypuszczać. — Kai pokiwał głową i spojrzał do swojego notatnika. — Ale dopiero teraz zaczyna się robić ciekawie: WindPro sponsorowała w ostatnich latach wiele projektów ekologicznych, w tym na przykład przywrócenie naturalnego biegu strumienia w dolinie Brehmtal, zalesianie terenów zniszczonych przez wiatr przy Vockenhausen i budowę schroniska dla osieroconych dzikich zwierząt w Niederjosbach. Na ich stronach internetowych są całe galerie ze zdjęciami szefa WindPro i wdzięcznych obrońców przyrody, jak odbierają od niego czeki, a potem jak on odwiedza miejsca wykorzystania przekazanych funduszy. W BUND ma nawet status honorowego członka. Proszę. I czy to może być przypadek? Nie sądzę. Po jednym projekcie na każdą z dużych organizacji. I wszystkie w okolicach Eppstein.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — Bodenstein spojrzał na niego, marszcząc czoło.

— Dla mnie wygląda to tak, jakby WindPro przeciągało te wszystkie organizacje na swoją stronę, żeby komuś nie przyszła chętka protestować przy zaplanowanej farmie wiatrowej.

— Zatem chodzi o coś w rodzaju łapówki? W sumie to nawet brzmi logicznie. — Bodenstein pokiwał z uznaniem głową.

— Kto wie, o jakie pieniądze tak naprawdę chodzi — ciągnął Kai. — WindPro na pewno przelało im wystarczająco dużo środków, żeby opłacało im się teraz trzymać buzię na kłódkę.

— Mimo wszystko naszym głównym podejrzanym zostaje Theodorakis — wtrąciła się Pia. — Ma klucz uniwersalny do budynku i poszczególnych pomieszczeń, a poza tym bruździ WindPro, gdzie się tylko da. Powinniśmy z nim porozmawiać.

— Tyle że nie wiemy, gdzie mieszka — powtórzył Cem z żalem.

— Ale szybko się tego dowiemy. — Bodenstein podał Pii żółtą ulotkę, która zapraszała na przybycie na walne zebranie mieszkańców. — Pojawi się najpóźniej jutro wieczorem na tym spotkaniu. Mój ojciec też tam będzie. I całkiem możliwe, że przyjdzie również nasz włamywacz.

Październik 1998

Był ponury, nieprzyjemny piątkowy wieczór. Wszyscy już dawno rozpoczęli weekend i poszli do domów, a ona została w laboratorium sama, jak często zresztą. Skupiona wprowadzała do komputera wyniki badań. Jeśli wszystko pójdzie tak, jak zakładała, procesor przekształci liczby w przecudne grafiki, które będą niczym podpis pod jej habilitacją. Nie mogła się już doczekać, ale wiedziała, że musi uzbroić się w cierpliwość i zadbać o wyjątkową dokładność, bo jeden błędnie wprowadzony przecinek będzie miał katastrofalne skutki.

Nagle usłyszała jakiś dźwięk. Czyjeś kroki w korytarzu. Niespodziewanie otworzyły się drzwi, a jej serce zaczęło bić szybciej.

— Tak właśnie myślałem. Spodziewałem się, że panią tu znajdę. — Uśmiechnął się szeroko, choć twarz miał czerwoną z zimna, a potem z kieszeni płaszcza wyjął butelkę szampana.

— A cóż to? Czyżby była jakaś okazja do świętowania? — zapytała. Mimo że widywała go niemal codziennie, jego obecność wystarczyła, by adrenalina wprawiła jej ciało w drżenie.

— Oj, jest! I to jaka! Coś niesamowitego! — Nagle w jego oczach dostrzegła coś, co sprawiło, że dostała gęsiej skórki. Chyba rzeczywiście wiedział o czymś wyjątkowym, bo nigdy jeszcze nie widziała go tak uskrzydlonego. Zazwyczaj zachowywał się powściągliwie i z dystansem. Czasem był wręcz oschły.

— Proszę, Anno, zapraszam panią do mnie, do biura. Tam jest znacznie przytulniej.

Anna! Nigdy jeszcze nie zwrócił się do niej po imieniu! Tylko co to wszystko mogło oznaczać? Co sprawiło, że wrócił o tej porze do Instytutu?

— Niech będzie! — Zaśmiała się. — Potrzebuję jeszcze dziesięciu minutek.

— Tylko niech się pani pospieszy, bo szampan nie będzie już zimny.

Mrugnął do niej porozumiewawczo i zniknął. Serce waliło jej jak szalone. Przez niecały rok, który przepracowała jako podwładna profesora Eisenhuta, często przebywała z nim sam na sam, ale nigdy wieczorem i z całą pewnością ani razu nie pili razem szampana. Zdjęła biały fartuch, zsunęła gumkę i rozpuściła włosy uczesane w praktyczny koński ogon, a potem poprawiła fryzurę palcami. Windą wjechała na siódme piętro, gdzie podłoga była wyłożona drewnianym parkietem, na którym skrzypiały jej buty z gumowymi podeszwami. Nieśmiało weszła do jego biura i zatrzymała się niepewnie. Co prawda bywała tu już wcześniej, jednak swobodniej czuła się tylko na dole, w laboratoriach.

— Proszę, proszę, niechże pani wchodzi! — zawołał na jej widok. Zdjął płaszcz i razem z marynarką i krawatem przerzucił przez oparcie fotela. Z szafki wyjął dwa kieliszki do szampana i otworzył butelkę. Kiedy wystrzelił korek, zmrużył oczy i wykrzywił twarz.

— No dobrze, a za co właściwie pijemy? — zapytała. Serce waliło jej jak młotem, miała wrażenie, że odbija się od żeber. Pomyślała, że gdyby wszystkiego nie zagłuszał szum wiatru zza okien, musiałby usłyszeć to dudnienie.

— Za to, że nasz Instytut od pierwszego stycznia przyszłego roku będzie oficjalnym ciałem doradczym rządu federalnego w kwestii problemów klimatycznych. — I z młodzieńczym uśmiechem podał jej kieliszek szampana tak zimnego, że szkło pokryło się z zewnątrz skroploną parą. — Postanowiłem uczcić ten sukces ze swoją najlepszą pracownicą.

Wpatrywała się w niego z niedowierzaniem.

— O Boże… — wyszeptała. — Racja! Przecież był pan dzisiaj w Berlinie! Na śmierć o tym zapomniałam! Gratulacje!

— Dziękuję! — Znów uśmiechnął się szeroko i z zadowoleniem uniósł kieliszek. Kiedy wznieśli toast, wypił zawartość niemal jednym haustem. — Uczciwie na to zapracowaliśmy.

Wypiła łyczek alkoholu. Przyjechał do Instytutu tylko po to, żeby z nią uczcić to wyróżnienie! Dłonie drżały jej z podniecenia i nie mogła oderwać od niego wzroku. Wzburzone przez wiatr włosy, błyszczące oczy i te usta, o których śniła, od kiedy ujrzała je po raz pierwszy. Musiała przełknąć i poczuła, jak oblewa się rumieńcem. Nigdy jeszcze nie była tak zakochana! Niezależnie od tego, co do niego czuła, podziwiała profesora za jego zapał, przekonanie i pewność, że robi coś dobrego. Podziwiała jego ogromną wiedzę, błyskotliwy umysł i tak, nawet jego arogancję!

Całkiem nieoczekiwanie zacisnął pięść w geście tryumfu i zaśmiał się głośno. Potem odstawił kieliszek na biurko, podszedł bliżej i położył jej dłonie na ramionach. Spojrzał prosto w oczy.

— Udało nam się, Anno! — wyszeptał zachrypniętym głosem i spoważniał. — Rozumiesz? Od dzisiaj możemy już mówić: only sky is the limit!

Wziął jej twarz w dłonie. Wpatrywali się w siebie w milczeniu, aż jego usta zadrżały. Najwyraźniej odczytał w jej wzroku odpowiedź na pytanie, którego nie wypowiedział, bo przyciągnął ją do siebie i pocałował z pasją, która wypełniła jej ciało płynnym ogniem.

Wezwanie przyszło na trzeciej lekcji, czyli na tej, na której Mark pojawił się punktualnie. Miał iść prosto do dyrektora. Nauczyciel biologii spojrzał na niego z rezygnacją i dał znak głową, że ma wyjść. Nikt się nie dziwił, że dyrektor chce go widzieć po raz czwarty albo piąty w tym semestrze. Za pierwszym razem, kiedy doktor Sturmfels wzywał go do siebie, reszta klasy szeptała i śmiała się radośnie, nie szczędząc mu kpiących uwag. Od tamtego czasu wiele się zmieniło i nikt już nie zwracał na to uwagi. Mark wyszedł na korytarz i bez pośpiechu ruszył pustymi korytarzami. Większość uczniów przez dziewięć lat nauki w szkole dyrektora widywała tylko z daleka. Natomiast Mark mógłby wypić z nim bruderszaft, tak często siedział przy jego biurku. Chłopak wszedł do sekretariatu. Sekretarka dała mu znak, że dyrektor czeka. Zapukał i otworzył drzwi gabinetu.

— Witaj, Mark. Usiądź, proszę.

Mark posłusznie wykonał polecenie i zajął jedno z krzeseł dla gości. Znał procedury na pamięć. Te same argumenty, które wysuwał jego ojciec, a co najlepsze, nawet w tej samej kolejności. Na początek ostro: dlaczego wagarujesz? To będzie miało konsekwencje! Potem apel do jego rozsądku: przecież jesteś inteligentnym chłopcem. Dlaczego niszczysz sobie przyszłość? I na koniec groźby: zostaniesz po lekcjach. Zostaniesz w klasie. Zostaniesz zawieszony. Ciekawe, czy korzystali z jakiejś instrukcji?

Lecz akurat tego dnia dyrektor kazał mu czekać. Ani razu nie oderwał wzroku od monitora. W milczeniu pisał coś na klawiaturze, a Mark siedział i czekał. Potem ktoś do niego zadzwonił. Doktor Sturmfels najspokojniej w świecie rozmawiał sobie o czymś bez znaczenia, jakby był sam w gabinecie. Mijały kolejne minuty. Czyżby jakaś nowa taktyka? Zmiękczanie? Mark przez chwilę zastanawiał się, czy nie włączyć iPoda i nie zacząć słuchać muzyki, lecz miał jeszcze w sobie resztki szacunku dla starszych. Dlatego siedział dalej i czekał.

— No dobrze, widzę, że znów się spotykamy. — Dyrektor wreszcie znalazł dla niego czas. — Jak widzisz, nie poddaję się tak łatwo. Czy masz mi dzisiaj coś do powiedzenia?

Mark spojrzał na niego, wzruszył ramionami i spuścił głowę. Doktor Sturmfels siedział w swoim fotelu wygodnie oparty i przyglądał mu się uważnie. Jego oczy niemal wypalały dziury w duszy Marka, by dostać się do tego czegoś, co tam ukrywał, a co należało tylko do niego.

— Nie — wymamrotał w końcu i skupił się na swoich dłoniach. Niechciane wspomnienia zaczęły wracać — wspomnienia innej szkoły i innego nauczyciela. Potrząsnął głową, żeby włosy zsunęły mu się na twarz. Mógł się ukryć za nimi jak za zasłoną.

— Wiem, że cię to nie interesuje — ciągnął dyrektor — ale naprawdę wiele bym dał, żeby się dowiedzieć, co się dzieje.

Mark przełknął głośno. Groźby i krzyki nie robiły na nim wrażenia, ale współczucie i próby zrozumienia jego postawy bardzo mu się nie podobały. Czuł, że traci pewność siebie. Musi jak najszybciej stąd wyjść. Natychmiast! Lecz było już za późno, bo drzwi do przeszłości uchyliły się kawałeczek i zaczął sączyć się przez nie ból. Wsunął dłonie w kieszenie kurtki i zacisnął pięści. Dlaczego do nikogo nie docierało, że chce, żeby zostawiono go po prostu w spokoju?

— Jedyną osobą, której możesz zaszkodzić taką postawą, jesteś ty sam — powiedział dyrektor. — Twoi rodzice opowiedzieli mi, co się wydarzyło wówczas w internacie, i wiem…

— Niech pan przestanie! — Mark zareagował głośnym krzykiem i zerwał się z krzesła. — Nic pan nie wie! Wszyscy chrzanią, że coś wiedzą! Ale to nieprawda!

— To może sam mi powiesz? — Doktor Sturmfels spojrzał na niego spokojnie. Nie obraził się o sposób, w jaki chłopak zareagował na jego słowa. — Co sprawia, że inteligentny uczeń ucieka ze szkoły i demoluje samochody kijem do golfa?

Mark z całych sił naparł plecami na drzwi, ale ucisk w głowie był coraz mocniejszy i mocniejszy. Niechciane wspomnienia eksplodowały boleśnie. „Opowiedz nam, co się wydarzyło. Chcemy ci pomóc. Nikt się o niczym nie dowie. To zostanie tylko między nami”. Akurat! Pomogliby tylko sobie i swoim wyrzutom sumienia, pewnie tak, ale nie jemu. Urabiają człowieka, żeby zdobyć jego zaufanie, a potem zostawiają go samego. Zawsze tak było. Mark miał po dziurki w nosie fałszywego współczucia i tych psychologicznych głupot! Dlaczego Sturmfels się po prostu nie zamknie? Idiota! Niech ruszy ze standardowym kazaniem i da mu spokój!

— Nic pan nie rozumie. — Mark mówił gniewnie, podniesionym głosem. Odwrócił się plecami do dyrektora. W jego żyłach krążyła czysta wściekłość. Paliła go od wewnątrz; ból był nie do wytrzymania. Wiedział, że lada chwila straci nad sobą kontrolę. Dlatego musiał jak najszybciej wyjść.

Ricky, pomyślał. Głos dyrektora ginął gdzieś pośród huczącego szumu w jego głowie. Uciekał. Niech sobie Sturmfels myśli, co mu się podoba. Miał to gdzieś.

Po skończonej odprawie szef wydziału projektowania i inżynierowie odpowiedzialni za nowy projekt wyszli z gabinetu. Po trzech godzinach rozmów i raportów powietrze w rozgrzanym pomieszczeniu było lepkie i nieprzyjemne. Stefan Theissen otworzył okno i poczekał, aż sekretarka zbierze filiżanki, szklanki i butelki ze stołu, a potem wyjdzie i zamknie za sobą drzwi. Miał wrażenie, że wciąż jeszcze czuje smród zgnilizny, choć pracownicy firmy sprzątającej zużyli do czyszczenia całą baterię różnych środków chemicznych. Theissen wrócił do stołu, przy którym siedzieli już tylko doktor Enno Rademacher, dyrektor sprzedaży WindPro, i Ralph Glöckner. Poprzedniego dnia Theissen zadzwonił do drugiego z mężczyzn i poprosił, żeby przyjechał najszybciej, jak to tylko możliwe. Współpracowali już kilka razy w różnych sytuacjach i dyrektor WindPro miał nadzieję, że Ralph i tym razem potrafi pomóc i rozwiąże drobne i zabawne — dla niego oczywiście — problemy z projektem w Taunusie. Austriak pracował na własny rachunek, oferując usługi doradcze i mediacyjne każdemu, kto był gotów zapłacić horrendalne honorarium, jakiego zawsze żądał. W kręgach, którym zależało na szybkim prowadzeniu inwestycji, znany był z niekonwencjonalnych, ale wyjątkowo skutecznych metod. Czasem wystarczyło oficjalnie podać informację, że został zatrudniony, by zmiękczyć przeciwnika i od ręki wyjaśnić nieporozumienia. Jako inżynier pracował już w całej Europie, w Pakistanie i w Afryce, w Chinach doradzał przy budowie tam na rzekach, elektrowni wodnych, mostów, tuneli i kanałów i nikt nie miał wątpliwości, że w podbramkowych sytuacjach był właściwą osobą na właściwym miejscu.

— Omówiliśmy już chyba wszystkie aspekty tej sprawy. — Rademacher wzruszył ramionami. — Myślę, że powinien pan wynająć ochroniarzy, żebyśmy najpóźniej w czwartek mogli rozpocząć karczowanie terenu pod budowę. Nie możemy sobie pozwolić na dalsze opóźnienia.

— A wykonanie dojazdu? Jak macie zamiar sobie z tym poradzić? — zapytał Glöckner. Swoim zwyczajem natychmiast przechodził ze wszystkimi na ty.

— Cały czas prowadzę negocjacje z rodziną właściciela i mam nadzieję, że lada chwila uda nam się je zakończyć. — Rademacher machnął dłonią, jakby sprawę uważał za zamkniętą. — Z pana wsparciem najpóźniej pojutrze rano będziemy mieli wszystko załatwione.

Glöckner uniósł brwi i uśmiechnął się porozumiewawczo.

— Dobrze, ja zaraz wsiadam w auto i jadę w teren obejrzeć sobie wszystko z bliska — powiedział. — Problemy są przecież po to, żeby móc je rozwiązywać, prawda?

— W rzeczy samej. — Rademacher uśmiechnął się jak zadowolony kocur nad upolowaną myszą.

Theissen przysłuchiwał się tej rozmowie z rosnącym niezadowoleniem. Czyżby coś przeoczył? Spojrzał na obu mężczyzn i pomyślał, że jeden stanowił całkowite przeciwieństwo drugiego i to pod wieloma względami. Przy potężnym, niemal dwumetrowym Glöcknerze o pooranej i opalonej twarzy, z włosami spiętymi w koński ogon, ubranym w skórzaną amerykańską marynarkę, Rademacher wyglądał jak bezbronny księgowy, który boi się własnego cienia. Wiedział przy tym, że to tylko pozory.

— No dobra, moi drodzy. — Glöckner wstał z krzesła, klepnął Rademachera w ramię z naturalną dla siebie poufałością — która Theissenowi przeszkadzała — a potem energicznym krokiem wyszedł z biura.

— Nie wiedziałem, że Hirtreiter zmienił zdanie? Naprawdę chce sprzedać w końcu tę łąkę? — Stefan Theissen spojrzał na pracownika. Był bardzo niezadowolony, że Rademacher nie poinformował go o tak ważnym fakcie.

— Nie, dalej nie chce — odparł dyrektor sprzedaży i założył nogę na nogę. — Ale jego synowie przeciwnie. Już oni go przekonają, jestem w tym względzie wielkim optymistą. Nie mam wątpliwości, że lada dzień będziemy mogli przejechać przez jego byłe ziemie. A w najgorszym razie pozostaje nam przymusowe wywłaszczenie. To ich bardzo zmotywowało.

Uśmiechnął się zadowolony z siebie, a potem szybko spoważniał.

— Przy okazji, o co może chodzić z tym włamaniem? — zapytał Theissena. — Czego włamywacz tu szukał? I jeszcze ta zdechła mysz na biurku… nic nie rozumiem.

— Chomik. Nie mysz, tylko chomik syryjski. — Theissen wzruszył ramionami. Przez moment siedzieli w milczeniu. Szef spoglądał gdzieś daleko przed siebie, a potem nagle uderzył dłońmi w blat biurka.

— Cholera. Dlaczego to głupie krówsko musiało zaraz wzywać policję? Dlaczego nie zadzwoniła najpierw do mnie?

— A co by to zmieniło?

— Wywaliłbym to truchło do śmieci, schowałbym kilka laptopów i zbił okno, żeby to wyglądało na najzwyklejsze włamanie!

Theissen zerwał się z miejsca i zaczął chodzić po gabinecie.

— A już w ogóle nie należało dawać policji nagrań z naszego wewnętrznego monitoringu!

— Dlaczego? — Rademacher uniósł brwi.

— Bo w piątek wieczorem byłem jeszcze w firmie! — odparł Theissen. — Cholera! Teraz zamęczają mnie tysiącami pytań.

Cała ta sprawa i tak mu się w ogóle nie podobała, a jedyne, czego brakowało mu do szczęścia, to węszący wszędzie gliniarze. Farma wiatrowa w Ehlhalten tylko z pozoru była maleńkim projektem, tak naprawdę od niej zależała przyszłość całej firmy. Kiedy rozkręcał WindPro, byli pionierami na rynku. Dziś wszędzie roiło się od agresywnej konkurencji, a kolejne przedsiębiorstwa wyrastały jak grzyby po deszczu, co nie pozostawało bez wpływu na ceny. Mimo że wprowadził bardzo szeroki program oszczędnościowy, żeby przynajmniej na jakiś czas uratować firmę przed niewypłacalnością, wiedział, że to wystarczy tylko na krótką metę. Jeśli nie będą mogli zrealizować projektu w Taunusie, całą misterną konstrukcję finansowania również diabli wezmą. To, że Rademacher zdołał przekonać do ich wizji banki i inwestorów, samo w sobie było wielkim osiągnięciem. Fundusz energii wiatrowej, który miał służyć finansowaniu inwestycji w Taunusie, obejmował też inne, znacznie większe projekty i gromadził milionowe subwencje federalne, krajowe i lokalne. Gdyby nie one, banki nie dorzuciłyby swojej części. Teraz trafili na jednego upartego jak osioł gospodarza, przez którego wszystko mogło się posypać jak domek z kart.

— Zastanawiałeś się już, kto może stać za włamaniem? — zapytał Rademacher.

— To chyba oczywiste! — warknął Theissen złym głosem. — Theodorakis. Chyba nie masz wątpliwości? Ale tym razem posunął się za daleko.

— Chcesz powiedzieć, że to on zamordował Grossmanna?

— Może Grossmann go rozpoznał. Kto wie, jak było?

— Sprawdziłeś, czy nie brakuje jakichś dokumentów?

— Zaraz na samym początku. Na szczęście wszystko jest na swoim miejscu.

— Obyś miał rację. — Rademacher miał zatroskaną minę.

— Słuchaj, nie przejmuj się tym za bardzo — powiedział Theissen, ale wiedział, że ta sprawa napsuje mu jeszcze krwi. Wciąż łamał sobie głowę, czego włamywacz mógł u niego szukać. Czyżby przyszedł tylko po to, żeby podrzucić mu zdechłego chomika na biurko? I po co tyle zachodu? Kiedyś czytał, że mafia w Ameryce jako ostrzeżenie wysyłała martwego kanarka albo zdechłą rybę. W tym wypadku byłoby to wyjątkowo dziwne. I przesadzone.

— Jesteśmy już za daleko, żeby to mogło nam w jakiś sposób zaszkodzić — oznajmił zdecydowanym tonem. — W czwartek zaczynamy karczowanie lasu i przygotowywanie terenów pod budowę, żebyśmy w ogóle mieli szansę dotrzymać terminów z umowy. I będzie po wszystkim. Jesienią farma będzie stała gotowa.

Rozległo się pukanie do drzwi. Po chwili do gabinetu zajrzała sekretarka.

— Panie dyrektorze, policja kryminalna do pana — powiedziała.

Jeszcze tylko tego brakowało! Theissen spojrzał na zegarek. Za dwie godziny miał umówione spotkanie w hotelu Kempinski w Falkenstein w sprawie jakiejś imprezy w klubie przedsiębiorców Taunus Przedni w piątek wieczorem.

— Zastanów się, czy nie powiedzieć im wszystkiego o Grossmannie, zanim sami się dowiedzą — zaproponował Rademacher.

— Nie! Wykluczone! — Theissen spojrzał na niego poważnie. — Powiem więcej. Cieszę się jak diabli, że ten koszmar wreszcie się skończył.

Dzwonek przy drzwiach oderwał Frauke od czyszczenia biurka na zapleczu. Wytarła dłonie i wróciła do sklepu. Do środka weszło kilka gimnazjalistek w wieku czternastu czy piętnastu lat i zaczęły się rozglądać. Jedna z nich, długonoga gazela z mocnym makijażem, poprosiła ją o pomoc w doborze szczotki dla swojego psa.

— A jakiej jest rasy? — zapytała Frauke.

— Przywieźliśmy go z Ibizy. Ma bardzo wrażliwą skórę.

Frauke wyłożyła na ladę kilka rodzajów szczotek dla zwierząt i z niekłamanym podziwem przyglądała się, jak dziewczyna krytycznie ogląda każdą po kolei. Musiała bardzo kochać swojego pupila, skoro przykładała taką wagę do wyboru szczotki.

— Hej! Ty! Widziałam! — Nagle rozległ się krzyk Niki. Frauke podniosła gwałtownie wzrok. Wszystkie dziewczyny rzuciły się do drzwi, a gazela pobiegła za nimi.

— Ale co się… — zaczęła zaskoczona, ale nie dane jej było dokończyć.

— Ta mała jędza ukradła koszulkę! — wyjaśniła Nika z ponurą miną i w następnej sekundzie sama wyskoczyła na zewnątrz. Frauke potrząsnęła głową, kiedy dotarło do niej, że dała się nabrać na numer stary jak świat. Od kilku tygodni nasilały się kradzieże w sklepie. Teraz najczęściej ginęły koszulki z krótkim rękawkiem jednej konkretnej marki i utensylia do jazdy konnej, każdego rodzaju.

Frauke wybiegła za Niką i zamknęła sklep na klucz. Tusza nie pozwalała jej biegać. Już po kilku krokach zwolniła i sapiąc ciężko, przyglądała się Nice, która biegła jak natchniona. Uciekające dziewczyny dopadła już na rogu ulicy.

Chwilę wcześniej musiały się skończyć lekcje, bo wszędzie wałęsały się dzieciaki w wieku szkolnym. Nika przytrzymała ciemnowłosą dziewczynę z różowym plecakiem. Jej koleżanki zaczęły głośno piszczeć, na co jak spod ziemi pojawiło się obok dwóch wyrostków. Frauke nie miała wątpliwości, że wszyscy byli w zmowie. Chłopcy zaszli Nikę od tyłu. Jeden z nich objął ją ramionami i mocno ścisnął, dzięki czemu dziewczyna z różowym plecakiem mogła się wyrwać. Jednak w następnej sekundzie wydarzyło się coś, co sprawiło, że Frauke zamarła z otwartą buzią, a na jej twarzy pojawił się wyraz niedowierzania. W mgnieniu oka Nika uwolniła się z uścisku. Ze zwierzęcą gibkością zawirowała w pięknym piruecie, co sprawiło, że napastnik przeleciał kawałek w powietrzu i ze stęknięciem wylądował na chodniku. Drugi rzucił mu się na pomoc, lecz sekundę później podzielił los swojego towarzysza. Ich wspólniczki wpatrywały się wstrząśnięte w niepozorną sprzedawczynię ze sklepu.

— Jeśli oddacie mi to, coście ukradły, nie wezwę policji — powiedziała Nika. Złodziejka bez słowa otworzyła plecak i wyjęła zmiętą koszulkę, a potem rzuciła ją Nice pod nogi. Napastnikom udało się jakoś pozbierać i jak niepyszni ulotnili się, przeciskając się przez tłumek ciekawskich.

— Podnieś to — warknęła Nika. Frauke patrzyła z niedowierzaniem, jak dziewczyna przykuca i podnosi ukradzioną koszulkę. Nika stała spokojnie przed nią. Mimo niemodnego ubrania i niedbale założonych butów emanował z niej ogromny autorytet, czego Frauke nigdy wcześniej nie zauważyła. Złodziejka podała jej koszulkę.

— Dzięki. A teraz spadajcie. I nie chcę żadnej z was widzieć w naszym sklepie. Już nigdy. Bo wezwę policję.

Małe złodziejki, czerwone ze wstydu, odwróciły się i poszły dalej, a tłumek ciekawskich momentalnie zaczął się przerzedzać. Frauke nie mogła wydukać ani słowa. Gdyby nie widziała tego wszystkiego na własne oczy, nigdy by nie uwierzyła, że ta krucha i delikatna Nika bez najmniejszego wysiłku może załatwić dwóch rosłych chłopaków!

Lecz ona chyba nie chciała rozmawiać o tym, co się wydarzyło. W milczeniu minęła koleżankę i ruszyła Kirchenstrasse w stronę sklepu. Frauke musiała niemal biec, żeby dotrzymać jej kroku.

— O rany! Rozwaliłaś ich kilkoma ruchami! Obu! — krzyczała pełna zachwytu. — Gdzieś ty się tak nauczyła karate?

— To nie karate, tylko jujitsu — poprawiła ją Nika.

— O kurczę! Nie wierzę! Nigdy bym nie pomyślała, że ty coś takiego… — sapała Frauke. — Jak opowiem o tym Ricky…

Nika zatrzymała się tak gwałtownie, że Frauke omal nie straciła równowagi.

— Nie chcę, żebyś jej cokolwiek o tym mówiła — powiedziała krótko i bez cienia uśmiechu. — Przysięgnij, że zachowasz to w tajemnicy.

— Ale to przecież… — zaczęła Frauke. Nie rozumiała, co to wszystko znaczy.

— Przysięgasz? — naciskała Nika. W jej głosie nie było słychać prośby, już raczej groźbę.

— Niech będzie, przysięgam — mruknęła Frauke. — Masz moje słowo.

— Wierzę ci. — Nika ruszyła dalej. Frauke stała jeszcze przez chwilę. Patrząc, jak koleżanka podchodzi do drzwi, otwiera je i znika w sklepie, zastanawiała się, co się właściwie wydarzyło.

Podejrzewamy, że za żartem z chomikiem może stać jeden z naszych byłych pracowników — oznajmił doktor Stefan Theissen.

— Żartem? — Pia uniosła brwi. — Włamywacz sporo ryzykował, wchodząc tutaj, żeby uskutecznić ten, jak pan to nazwał, żart z chomikiem.

Rozmowę z obydwoma szefami WindPro Bodenstein pozostawił Pii, a sam trzymał się nieco na uboczu. Rozglądał się po wielkim biurze, zastanawiając się, co to właściwie za ludzie. Theissen robił wrażenie człowieka bardzo pewnego siebie, ale jednocześnie spokojnego i opanowanego. Większość ludzi, kiedy musi rozmawiać z policją, a już szczególnie z kimś z wydziału zabójstw, zachowuje się bardzo nerwowo, jednak ani on, ani jego towarzysz nie zdradzali żadnych gwałtownych emocji. Bodenstein przyjrzał się okiem znawcy ubraniu Theissena. Elegancki garnitur od dobrego projektanta, równie elegancka koszula, do tego krawat we wzory kupiony w drogim sklepie, a na nogach ręcznie szyte buty. Stefan Theissen przywiązywał dużą wagę do wyglądu zewnętrznego.

— Kogo zatem pan podejrzewa? — zapytała Pia.

— Mężczyznę o nazwisku Theodorakis. Jannis Theodorakis. Kiedyś dla nas pracował — wyjaśnił Theissen.

— O! — Pia udała zaskoczenie. — Theodorakis. On przecież należy do tego stowarzyszenia, prawda? Widziałam go wczoraj w telewizji. I prawdę mówiąc, nie odniosłam wrażenia, żeby żartował. Wręcz przeciwnie. To, co zarzucił pana firmie, brzmiało bardzo poważnie.

Theissen i Rademacher wymienili szybkie spojrzenia.

— Jego zarzuty to czyste insynuacje i złośliwe pomówienia — obwieścił Rademacher. — Dziewięć miesięcy temu zakończyliśmy z nim współpracę. Teraz mści się na nas i, jak widać, nie przebiera w środkach. Dlatego musi się spodziewać odpowiedzi z naszej strony, bo zamierzamy go pozwać.

Rademacher miał około pięćdziesiątki, więc był kilka lat starszy od Theissena. Jego twarz o szerokich ustach nie zdradzała żadnych emocji, a spomiędzy przerzedzonych blond włosów przeświecała różowa skóra głowy. Mężczyzna emanował pewnością siebie niewiele mniejszą niż kolega z zarządu WindPro, lecz nie był aż tak zarozumiały. Kiedy mówił, odsłaniał nierówne, żółtawe zęby. Miał krzaczaste wąsy i rozsiewał zapach nikotyny. Bodenstein podszedł do komody pod ścianą, na której stały oprawione w ramki fotografie. Wiatraki, roześmiani mężczyźni w garniturach, place budowy. Zdjęcia rodzinne. Przystojny tata, piękna mama i trójka dzieci. Poważny mały blondynek z muszką i w garniturze grający na skrzypcach. Dwie roześmiane dziewczynki na nartach. Tata i mama w górach, w tle zachodzące słońce.

— Jego oszczercze zarzuty pozbawione są jakichkolwiek podstaw. — Theissen potwierdził słowa kolegi. — Ani jedna organizacja ochrony środowiska nie zaprotestowała przeciwko naszym planom, a według niego wszystko miałoby być nie tak?

Bodenstein odchrząknął.

— Jakie stanowisko zajmował Jannis Theodorakis, kiedy jeszcze tu pracował? — zapytał.

— Był szefem zespołu projektantów — wyjaśnił Theissen. — Był odpowiedzialny za pozyskiwanie terenów i opiekę nad naszymi projektami we wszystkich fazach.

— Dlaczego panowie go zwolnili?

— Ze względu na różnicę zdań i zapatrywań.

— Jakiego rodzaju różnicę?

— To są wewnętrzne sprawy firmy, nad którymi nie chciałbym się rozwodzić — odparł Theissen wymijająco.

— Zatem rozumiem, że rozstanie nie nastąpiło w przyjaznej atmosferze — stwierdził Bodenstein. Po minie Theissena wywnioskował, że miał rację.

— Theodorakis był bardzo trudnym współpracownikiem, który psuł atmosferę w firmie — wtrącił się Rademacher. — Nie trzymał się ustaleń i notorycznie zrażał do siebie klientów. Po jednym z takich incydentów, kiedy niewiele brakowało, a stracilibyśmy bardzo ważne zlecenie, miarka się przebrała. Nie mogliśmy dłużej tolerować takich zachowań.

— Wspomniał pan wcześniej o zemście — powiedział Bodenstein. — Czy Theodorakis ma powód, żeby mścić się na firmie? A jeśli tak, to jaki?

— Po zwolnieniu z pracy wpadł w szał i zrobił z tego wielką aferę. Do tego stopnia, że podał nas do sądu pracy, ale tam przegrał — wyjaśnił Rademacher i odkaszlnął. — W naszej branży wszyscy się znają i nikt nie chciał go potem zatrudnić. Do dzisiaj nas o to oskarża, choć to była przecież tylko i wyłącznie jego wina.

— Czy miał cokolwiek wspólnego z planowaną budową farmy wiatrowej w Taunusie?

— Tylko w początkowym stadium. Został zwolniony w sierpniu zeszłego roku.

Pia sięgnęła do torebki i wyjęła kopię kartki, którą Kröger znalazł na ziemi przy maszynie do ksero. Podała ją Theissenowi.

— Co to takiego? — zapytał mężczyzna i marszcząc czoło, przebiegł treść wzrokiem.

— To samo pytanie chciałam zadać panu.

Theissen jeszcze przez chwilę wpatrywał się w tekst, a potem, nie okazując żadnych emocji, przekazał kartkę swojemu koledze.

— No cóż, wygląda mi to na jedną stronę z jakiejś ekspertyzy. — Mężczyzna skrzyżował ręce na piersiach. — Dlaczego pani o to pyta? I skąd ma pani tę kopię?

— Leżała na ziemi przy kserokopiarce w pańskim sekretariacie. — Bodenstein ani na chwilę nie spuszczał wzroku z Theissena. — Można przyjąć, że nie ma w tym niczego dziwnego. Zastanawiający jest za to czas, kiedy kopiarka była używana po raz ostatni. Zgodnie z zapisanymi w niej danymi, po raz ostatni pracowała w sobotę, dziewiątego maja, między drugą czterdzieści trzy a trzecią czternaście nad ranem.

— Ja… chyba nie rozumiem… — Stefan Theissen chciał jeszcze coś powiedzieć, jednak zamilkł. Wyglądało na to, że znaleziona kartka wcale nie była tak pozbawiona znaczenia, bo przez chwilę nerwowo rozglądał się na boki i przygryzał dolną wargę. Za to Rademacher uśmiechnął się kwaśno.

— No to przynajmniej mamy teraz jasność, po co Theodorakis włamał się do firmy — powiedział. — Szpiegostwo przemysłowe. Drogo za to zapłaci.

Bodenstein spojrzał na niego zamyślony. Czy Rademacher w ogóle miał świadomość, że jego szef, Stefan Theissen, również odwiedził firmę w piątek wieczorem?

— Niech mi pan z łaski swojej przypomni, o której godzinie wyszedł pan w piątek w nocy z budynku? — zapytał Theissena.

— Krótko przed północą — odparł dyrektor. Zdawał się nie rozumieć, do czego Bodenstein zmierza. — Ale przecież już to wyjaśniałem.

— Zgoda, ale nikt pana przy tym nie widział. I jedynie pana żona może potwierdzić prawdziwość alibi. Niestety, jej zeznania w tej materii nie będą miały większego znaczenia.

Rademacher nie dał po sobie poznać, czy zaskoczyła go ta wiadomość czy nie. Albo był świetnym aktorem, albo już wcześniej dowiedział się o odwiedzinach Theissena w firmie na krótko przed śmiercią Grossmanna. Siedział teraz z miną, jakby na coś czekał i wręcz był ciekaw, co się wydarzy. Za to twarz Theissena zmieniała się jak w kalejdoskopie, bo wyrażała po kolei zrozumienie, niedowierzanie, niepewność i strach, przy czym to ostatnie uczucie odcisnęło się na niej najbardziej i przez dłuższą chwilę dało się je dostrzec w jego oczach. Dopiero po kilku sekundach odzyskał rezon.

— Nie rozumiem, co to ma… — zaczął ostro.

— Jestem przekonana, że doskonale pan rozumie. — Pia przerwała mu bez skrupułów. Szef WindPro coraz bardziej działał jej na nerwy. — Może umówił się pan tutaj z osobą, która jakoby miała się włamać do budynku.

— Ale… ale przecie… to jakaś piramidalna bzdura! Dla… dlaczego miałbym umawiać się z włamywaczem?! — wyjąkał Theissen, wyraźnie zbity z tropu. Pia doskonale wiedziała, że to zarzut całkowicie wydumany, lecz przecież złapała już Theissena na kłamstwie. Istniała więc szansa, że wzburzony popełni kolejny błąd.

— Może tak, a może nie. — Bodenstein wzruszył ramionami. — Ale alibi, które daje panu żona, to bardzo słabe alibi. Był pan w budynku, celowo unikał pan spotkania ze stróżem nocnym, a my nie wiemy, kiedy tak naprawdę wyszedł pan z firmy. Z tych powodów jest pan podejrzany o współudział w wydarzeniach, które rozegrały się tutaj w piątkową noc. I dlatego proszę nigdzie nie wyjeżdżać. Musi pozostawać pan w każdej chwili do naszej dyspozycji.

— Chyba nie wierzy pan, żebym to ja miał cokolwiek wspólnego z tym, co się stało! Rolf był moim przyjacielem! — Theissen zrobił się czerwony. Rademacher położył mu rękę na ramieniu, jakby chciał go uspokoić, lecz ten ją strząsnął.

— Wszedłem tylko do swojego gabinetu, żeby wziąć dokumenty, których zapomniałem. A jedynym powodem, dla którego nie chciałem spotkać się z Rolfem, było to, że nie miałem ochoty na pogawędki! I nie pozwolę na insynuacje, że cokolwiek mu zrobiłem!

Jego zdenerwowanie było autentyczne, jednak stało za nim coś więcej niż tylko reakcja na domysły Pii.

— Ja bym naprawdę skupił się na Theodorakisie — wtrącił Rademacher z przekonaniem. — To choleryk. Nie ma dla nikogo szacunku. I raptus. Może Grossmann go rozpoznał i próbował zatrzymać. Musicie z nim porozmawiać, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Sami się wtedy przekonacie, że mam rację. Ten człowiek jest nieobliczalny i pełen nienawiści.

Pudełko z lasagne z łososiem obracało się na talerzu mikrofalówki. Jannis rozłożył na kuchennym stole swoje dokumenty i porównywał zgromadzone wcześniej liczby z danymi z ekspertyz, którymi od jakiegoś czasu dysponował. Kiedy wprowadził wszystkie do arkusza kalkulacyjnego, przyjrzał się wynikom i pokręcił głową.

— Niewiarygodne — wymamrotał.

W chwili kiedy zgasło światło w kuchence i rozległ się sygnał, że podgrzewanie skończone, otworzyły się drzwi do domu. Jannis nie musiał patrzeć na zegarek. Nika wracała codziennie punkt wpół do drugiej, bo nigdy nie spędzała przerwy popołudniowej w pracy, z Ricky i Frauke. Innych znajomych nie miała.

— Cześć — powiedziała, wchodząc do kuchni.

— Cześć — odparł i oderwał wzrok od szeregów liczb.

Każdą inną kobietę ubraną równie dziwacznie uznałby za straszydło, lecz Nika według niego wyglądała egzotycznie i cudownie. Miała na sobie długą spódnicę w kwiaty, oliwkową bluzkę i bezkształtny sweterek zrobiony na drutach, który niegdyś najprawdopodobniej był zielonego koloru. Do tego nosiła stare tenisówki. Lecz od kiedy Jannis wiedział, jak wygląda bez tych dziwacznych ciuchów, niecodzienna garderoba nic a nic mu nie przeszkadzała.

— Jadłaś już coś? — zapytał niby mimochodem, choć serce waliło mu jak oszalałe.

— Nie. A co tam masz?

— Lasagne z łososiem i sałatkę ziemniaczaną.

Dziewczyna spojrzała na puste opakowania.

— O nie, dzięki. Jakoś dzisiaj nie mam ochoty na gotowe żarcie z Aldi.

Przez upodobanie Ricky do szybkich dań, Jannis z czasem przestał tęsknić za normalną kuchnią i przerzucił się całkowicie na mrożonki i gotowe potrawy z okolicznych supermarketów, które szczelnie wypełniały półki lodówki.

— To nie jedz lasagne, tylko sałatkę, nie jest z Aldi — odparł.

Nika zaśmiała się krótko, a jemu niemal odebrało mowę — a musiał przyznać, że w jej obecności często go to spotykało. Wcześniej nie zdarzało mu się zapominać języka w gębie, dlatego zakłopotanie, które czuł przy Nice, bardzo go onieśmielało. Jednak ona zdawała się tego nie zauważać.

— Zrobię sobie kanapki — powiedziała i otworzyła lodówkę. Jannis wyłożył lasagne i sałatkę na talerz, z szuflady wyjął sztućce i usiadł przy stole, odsuwając papiery na bok.

— Nad czym pracowałeś? — zapytała Nika i przerwała krojenie pomidora, by spojrzeć z zaciekawieniem na dokumenty.

— Przeglądam kilka ekspertyz — odparł Jannis, nie przerywając żucia. — Dzisiaj wieczorem wolałbym posługiwać się niepodważalnymi argumentami.

— A, rozumiem. — Jej zainteresowanie zniknęło. Nalała sobie wody do szklanki, usiadła przy stole i zabrała się za swoją kanapkę z ogórkiem i pomidorem. Jannis gorączkowo rozmyślał, jak zacząć rozmowę, żeby musiała odpowiedzieć coś więcej niż tylko „tak”, „nie” albo „dzięki”.

— Jak tam dzisiaj było w sklepie? Duży ruch? — zapytał w końcu, nie odrywając od niej oczu.

— Jak na wtorek, to nie było źle — odparła krótko. — Za to nasz internetowy sklep działa zaskakująco dobrze.

Jannis z wdzięcznością uczepił się tego tematu, bo o wadach i zaletach handlu w Internecie mógł mówić godzinami. Nika potakiwała tylko co pewien czas i uśmiechała się z roztargnieniem, aż w końcu zauważył, że myślami jest gdzieś indziej. Kiedy skończyła, odsunęła talerz, nachyliła się nad stołem i sięgnęła po gazetę, którą przeglądał rano.

Jannis przyglądał jej się ukradkiem. Jak by się zachowała, gdyby wyznał jej, że oszalał na jej punkcie? Czy powinien się na to odważyć? Nie było nic gorszego i bardziej upokarzającego niż odmowa, ale nie mógł już tego wytrzymać. Zastanawiając się, jak zacząć i jak ubrać swoje uczucia w słowa, zauważył, że kiedy Nika przewróciła kolejną stronę, coś ją nagle wystraszyło. Zadrżała i stężała, jakby w gazecie pojawił się jakiś duch, i nie mogła powstrzymać gwałtownego drżenia dłoni, w której trzymała szklankę. Przez ułamek sekundy na jej skądinąd wyjątkowo spokojnej twarzy malował się wyraz przerażenia.

— Co się dzieje? — zapytał z troską.

Dziewczyna odstawiła szklankę i potrząsnęła głową. Jej oczy błyszczały strachem i zagubieniem. Szybko spuściła głowę.

— Nic, naprawdę nic takiego. — Bardzo szybko odzyskała kontrolę nad sobą.

Złożyła gazetę i wstała.

— Muszę już uciekać, do zobaczenia później — powiedziała w końcu.

I po tych słowach zniknęła w piwnicy. Jannis odprowadził ją zaskoczonym wzrokiem. Czuł się przy tym nieco urażony. Co to właściwie było? Dlaczego tak się zachowała? Nachylił się nad stołem, złapał gazetę, którą przeglądała, i strona po stronie sprawdzał, co w niej było. Nie znalazł jednak nic, co wyjaśniałoby tajemnicze zachowanie Niki. Czyżby chodziło o któreś z nazwisk w nekrologach? Nie spodziewała się go tam zobaczyć? No i które, jeśli to o to chodziło? Zaraz, jak właściwie nazywa się Nika? Nie podpisywali z nią umowy najmu mieszkanka w suterenie, bo to przecież stara przyjaciółka Ricky. Jannis zmarszczył czoło. Dotarło do niego, że nic nie wie o kobiecie, z którą mieszkają od niemal pół roku pod jednym dachem i która od jakiegoś czasu całkowicie zawładnęła jego myślami. Najwyższy czas, by to zmienić.

Nie sądzę, żeby Theissen miał cokolwiek wspólnego ze śmiercią Grossmanna — stwierdziła Pia, maszerując kilka minut później korytarzem. — Swoją drogą, zauważyłeś, z jakim strachem zareagował na kartkę, którą mu pokazałam?

— Tak, trudno byłoby to przeoczyć. Zdecydowanie facet ma coś do ukrycia. — Bodenstein skierował się z początku w stronę windy, lecz nagle zmienił zdanie i wybrał schody. Mimo że chodziło o schodzenie, a nie wchodzenie, miał nadzieję, że spali w ten sposób kilka komórek tłuszczowych. — Theodorakis wciąż nie może pogodzić się z decyzją swoich byłych przełożonych. To się stało dla niego prywatną obsesją. Uważam, że Theissen powinien pozostać oficjalnie jednym z podejrzanych, przynajmniej do chwili, kiedy potwierdzi jego alibi ktoś poza żoną.

— Zarzuty, które Theodorakis wysuwa pod adresem WindPro, nie mogą być wzięte ot tak z kapelusza. — Pia przystanęła na półpiętrze. — Musi w nich być choć trochę prawdy. Poza tym odnoszę wrażenie, że ma w ręku coś, czego i Theissen, i Rademacher bardzo się obawiają. W przeciwnym razie nie odważyłby się mówić w telewizji otwartym tekstem o przekupstwie i kłamstwach.

— Ja za to mam problem z tym chomikiem. — Bodenstein potrząsnął w zamyśleniu głową. — To zupełnie nie pasuje do całości. Theodorakis włamuje się do swojej dawnej firmy, podrzuca szefowi na biurko zdechłego chomika, nie wiem, może chce go ostrzec, a może tylko przestraszyć, a potem, kiedy kopiuje jakieś dokumenty, zostaje nakryty przez Grossmanna. Zaczynają się kłócić, pewnie też szarpać. Grossmann spada ze schodów, a Theodorakis rzuca mu się na ratunek i robi masaż serca? Wybacz, ale nie kupuję tego. W takiej sytuacji każdy chciałby jak najszybciej stąd uciec.

— Pewnie masz rację. I na pewno nie rozwodziłby się w telewizji na temat eksterminacji chomików. Nie po tym, jak podrzucił jednego martwego zwierzaka Theissenowi. — Pia całkowicie zgadzała się z szefem. Spojrzeli na siebie bezradnie.

— Koniecznie musimy z nim porozmawiać. — Bodenstein wyjął komórkę z kieszeni i ruszył dalej. Zadzwonił do Ostermanna, który oznajmił, że w końcu udało się ustalić adres Jannisa Theodorakisa. Cem Altunay i Kathrin Fachinger byli już w drodze do Gross-Gerau.

— Gross-Gerau? Dlaczego akurat tam?

— Bo tam jest zameldowany. W Büttelborn.

Zeszli na parter i ruszyli przez hol. Pia wyciągnęła rękę, żeby przytrzymać drzwi. Słońce wpadające przez szklaną kopułę wzbudziło refleks na jej lewej dłoni. Cóż to takiego? Czyżby pierścionek? Od czterech lat, czyli od początku ich współpracy, Bodenstein ani razu nie zauważył, żeby nosiła jakąkolwiek biżuterię.

— Dajcie mi znać, jak tylko wrócą. — Zszedł na stronę i poczekał, aż mężczyzna, który razem z nimi wyszedł z budynku i z zainteresowaniem się im przyglądał, znajdzie się dość daleko, by nie słyszeć ich dalszej rozmowy. — I przepytajcie wszystkich pracowników WindPro na temat Theodorakisa.

Bodenstein zakończył rozmowę i schował komórkę. Kierując się w stronę samochodu, zastanawiał się, czy zapytać Pię o pierścionek. Jednak zaskakująco zacięta mina podwładnej sprawiła, że zrezygnował z tego pomysłu. Może później będzie lepszy moment.

Dobrze, a teraz puść sprzęgło… tak… ups! — Ricky zaniosła się śmiechem. — Ciut za szybko!

W chwili kiedy Mark ją zobaczył, wszystko, co złe, odeszło i znów był szczęśliwy. Ponure wspomnienia, które niczym złe duchy wypełzły przez uchylone drzwi przeszłości, odeszły tam, skąd przyszły. Pozostało po nich jedynie nieprzyjemne odrętwienie, które na szczęście szybko minęło. Ricky nigdy nie zamęczała go głupimi pytaniami. Jeśli tylko dostrzegła, że coś jest nie tak, natychmiast wymyślała coś nowego, żeby skupił się na czymś innym. Samochód zatrzymał się z szarpnięciem.

— Sorry — wymamrotał Mark. Nie mógł opanować jednoczesnego operowania sprzęgłem, biegami i gazem. A przecież każdy głupek potrafił jeździć samochodem!

— E, nie było tak źle. — Ricky go pochwaliła. — Dalej, spróbuj jeszcze raz.

Wcisnął sprzęgło, włączył pierwszy bieg i przekręcił kluczyk. Po chwili silnik obudził się do życia. Spoconymi dłońmi ścisnął kierownicę. Niespodziewanie Ricky nachyliła się w jego stronę i położyła mu dłoń na udzie. Mark niemal słyszał dzikie walenie serca i niewiele brakowało, a z wrażenia przestałby oddychać.

— Dobrze, teraz bardzo powoli puść sprzęgło — poleciła dziewczyna. Nacisk na jego udo zelżał. — Jednocześnie dodawaj gazu, ale bez przesady.

Mark potaknął zdecydowanie i zwilżył językiem usta. Spięty skupił wzrok na polnej drodze przed sobą. Tylko jak miał się koncentrować na prowadzeniu auta, czując jej dłoń na nodze? Do tego muskała jeszcze jego ramię piersiami, a w powietrzu czuć było zapach jej szamponu.

Powoli, powoli, pomyślał. I gaz… Tak! Jechał! Samochód potoczył się drogą. Ricky cofnęła dłoń i uśmiechnęła się radośnie.

— Świetnie! — pochwaliła go. Ich usta dzieliło nie więcej niż trzydzieści centymetrów. — A teraz wciśnij sprzęgło, puść gaz i wrzuć drugi bieg.

Wszystko szło dobrze do momentu, kiedy puszczał sprzęgło, bo zapomniał dodać gazu i ponownie zdusił silnik.

— Może lepiej będzie, jak ty poprowadzisz — mruknął zażenowany. — Bo w takim tempie nie zdążymy dzisiaj do sklepu.

— Nie gadaj głupot. — Ricky potrząsnęła energicznie głową. — Ćwiczenie czyni mistrza. Ruszaj jeszcze raz i prowadź do samych domów. Tam się zamienimy.

Jeszcze raz uruchomił silnik i, o dziwo, poradził sobie z drugim biegiem bez gaszenia samochodu.

Kilka tygodni wcześniej po raz pierwszy dała mu prowadzić.

— No dalej, spróbuj — zaproponowała nieoczekiwanie. — Będziesz superkierowcą, zanim pójdziesz na kurs.

Cała Ricky! Była po prostu świetną dziewczyną i nie traktowała go jak dzieciaka. Mark darzył ją bezgranicznym uwielbieniem. Ricky umiała wszystko: bez żadnej pomocy potrafiła wskoczyć na grzbiet konia na oklep, mówiła płynnie po angielsku, bo studiowała na jednym z najlepszych uniwersytetów w Kalifornii — nie dość, że astronautykę, to jeszcze jako jedna z siedmiu kobiet! Ricky była silna jak facet, miała podejście do zwierząt, niczego się nie bała i zawsze potrafiła znaleźć wyjście z trudnej sytuacji. Do tego wyglądała po prostu powalająco, przez co spotkanie z nią stało się punktem zwrotnym w życiu Marka. Chciał być taki jak ona: tak mocny, tak szczery i uczciwy. Ricky, w przeciwieństwie do większości dorosłych, nigdy nie składała obietnic bez pokrycia. Zawsze dotrzymywała słowa, nie kłamała i nie zamęczała go, twierdząc, że coś wypada, a coś nie wypada. A najpiękniejsze w tym wszystkim było to, że traktowała go jak najbliższą sobie osobę — oczywiście z wyjątkiem Jannisa, ale on był jej chłopakiem, więc tutaj nie było o co się kłócić.

— Kolejny bieg — przypomniała mu, kiedy wskazówka obrotomierza przekroczyła liczbę czterech tysięcy, a silnik zawył boleśnie.

Puścić gaz, sprzęgło, zmiana biegu, gaz. Czarne audi mruczało zadowolone, tocząc się asfaltową drogą między kwitnącymi jabłoniami i wiśniami, a przez otwarte okna wpadał do środka ciepły wiatr.

— Umiem już! — krzyknął Mark zachwycony i uśmiechnął się szeroko. — Umiem prowadzić samochód!

— No pewnie. Wszystko umiesz, wystarczy tylko trochę chcieć — odparła Ricky. Wybrała któryś z przycisków na panelu pokładowego systemu audio i chwilę później z głośników popłynęła piosenka Kida Rocka, All summer long. Mark uważał, że to straszna chała, ale ponieważ Ricky ją uwielbiała, bo przypominała jej studia w Kalifornii, więc postanowił, że jemu też musi się zacząć podobać.

— Świetnie ci idzie! — oznajmiła, przekrzykując głośną muzykę. — Jak zdasz prawo jazdy, pojedziemy razem Pacific Coast Highway nr 1 od San Diego do San Francisco!

Mark potaknął z wniebowziętą miną.

— And we were trying different things, we were smoking funny things, making love out by the lake to our favorite song — śpiewała razem z płytą CD, a on się dołączył. Niesforny kosmyk włosów uwolnił się spod jej gumki i falował przy czole, poruszany wpadającym przez otwarte okno wiatrem. Była przepiękna — tak cudowna, że najchętniej całe życie by na nią patrzył.

— Sipping whiskey out the bottle, not thinking about tomorrow, singing Sweet Home Alabama all summer long!

Uśmiechnęli się do siebie, a Mark pomyślał, że ta trzykilometrowa droga mogłaby się ciągnąć w nieskończoność.

W piątek popełnił błąd, owszem, lecz wyrzuty sumienia nikomu i tak nie pomogą. Jannis powoli wspinał się po schodach. Poddasze było jego azylem. Te kłaczące wszędzie, czterołape pokraki nie miały tu czego szukać, a i Ricky zapuszczała się tu nadzwyczaj rzadko. Otworzył oba okna, znajdujące się w wykuszach po przeciwnych stronach dachu, by zapewnić choć delikatny przewiew, i włączył komputer. Biurko ustawił od zachodu. Z okna rozciągał się widok na dolinę, gdzie znajdowało się schronisko. Widział nawet ruiny zamku w Königstein. Jannis potrząsnął głową, żeby pozbyć się powracających uporczywie wyrzutów sumienia — przeszkadzały mu w myśleniu. Dziś wieczorem odbywały się ostatnie konsultacje w Ehlhalten. Musiał przekonać pozostałych członków stowarzyszenia, że na walnym spotkaniu mieszkańców następnego dnia to nie Hirtreiter powinien reprezentować ich racje, ale właśnie on.

Ciepłe światło słońca wpadało przez otwarte okno i rysowało jasny prostokąt na przykrytej wykładziną podłodze. Jakaś natrętna mucha bzyczała dookoła, aż w końcu przysiadła na ekranie komputera. Odruchowo uniósł dłoń, by ją przegonić. Uruchomił program pocztowy i sprawdził skrzynkę odbiorczą. Uśmiechnął się szeroko, widząc, że Mark dotrzymał słowa. Niezależnie jak bardzo ten chłopak działał mu czasem na nerwy, to jeśli chodziło o te sprawy, był wart tyle złota, ile sam ważył.

Jannis wydrukował wszystkie jedenaście mejli i uruchomił przeglądarkę internetową. Wprowadził nazwę firmy WindPro i kliknął przycisk szukania. Robił to regularnie, bo przecież musiał być cały czas na bieżąco, jeśli chodziło o sytuację wroga. Przesunął wzrokiem po najnowszych wynikach, aż nagle jego uwagę przyciągnęła wiadomość, która obudziła jakieś niejasne skojarzenia. Otworzył artykuł i popatrzył na zdjęcie obok tekstu: „Profesor Dirk Eisenhut, dyrektor Niemieckiego Instytutu Klimatycznego, w piątek piętnastego maja odwiedzi Königstein. Doktor Stefan Theissen, szef zarządu klubu przedsiębiorców Taunus Przedni, cieszy się na spotkanie ze słynnym naukowcem”.

Jannis myślał bardzo intensywnie. Widział już gdzieś to nazwisko, i co ważniejsze, całkiem niedawno. Tylko gdzie? I w jakim kontekście? Przez chwilę siedział nieruchomo i wpatrywał się w fotografię na ekranie. W końcu przypomniał sobie. No oczywiście! Otworzył najniższą szufladę biurka i wyjął cenne dokumenty, które gromadził przynajmniej od kilku miesięcy. Jutro wieczorem miał dzięki nim sprawić wszystkim wielką niespodziankę. Niecierpliwie zaczął przerzucać kolejne strony w grubym skoroszycie, aż w końcu trafił na dokument, którego szukał. Jedną z dwóch ekspertyz korzystnych dla WindPro, które miały ogromny wpływ na wydanie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, przygotował Niemiecki Instytut Klimatyczny. To nie mógł być przypadek! Profesor Eisenhut najwyraźniej postanowił oddać Theissenowi przyjacielską przysługę.

Jannis uśmiechnął się nieprzyjemnie. Już nie mógł się doczekać, by zobaczyć minę szefa WindPro, kiedy dowie się jutro, w czyje ręce trafiły te dokumenty. Sfałszowana najwyraźniej ekspertyza była wisienką na torcie. Niezbite dowody, które zamierzał zaprezentować opinii publicznej w ciągu najbliższych czterdziestu ośmiu godzin, oznaczały nieodwołalny koniec farmy wiatrowej w Taunusie. I początek końca WindPro. Bo z tej afery Theissen, niezależnie od tego, jak oślizgły jest, już się nie wywinie.

Jannis założył ręce za głową i wyjrzał za okno. Coś jeszcze nie dawało mu spokoju. Co takiego? Machnął ręką, żeby przepędzić muchę, która koniecznie chciała usiąść mu na twarzy. I nagle drgnął, bo coś sobie przypomniał. Podskoczył jak oparzony, zbiegł schodami na parter, otworzył drzwi na dwór i podbiegł do kosza na makulaturę. Wczorajsza gazeta jeszcze tam była. Wyłowił ją spośród innych papierów, zatrzasnął pokrywę i zaczął przerzucać strony, niecierpliwie szukając serwisu lokalnego. I w końcu znalazł.

„Guru klimatologów, profesor Eisenhut, promuje swoją nową książkę”, przeczytał tytuł, pod którym zamieszczono zdjęcie naukowca. „W przyszły piątek dyrektor Niemieckiego Instytutu Klimatycznego pojawi się w hotelu Kempinski w Falkenstein, by zaprezentować swoją najnowszą książkę, która już stała się bestsellerem. Nosi tytuł Zielona Planeta wpada w gniew. Lokalny klub przedsiębiorców zaprosił autora na wykład otwarty wraz z dyskusją. Profesor Dirk Eisenhut jest doradcą rządu federalnego w kwestiach zmian i ochrony klimatu…”

Jannis wyrwał kawałek papieru z artykułem, a resztę gazety wcisnął z powrotem do pojemnika, po czym wrócił na poddasze. W Google wpisał „profesor Dirk Eisenhut”, a potem „+Nika”. Liczba trafień bardzo go zaskoczyła. Zaczął czytać.

Nie! I to moje ostatnie słowo! — Ludwig Hirtreiter wykrzyczał te słowa do słuchawki, którą potem gniewnie rzucił na widełki staromodnego czarnego telefonu, który od ponad trzydziestu lat stał na komodzie w korytarzu. Tell oparł pysk na przednich łapach i położył się na podłodze przy drzwiach, by stamtąd wodzić bursztynowymi oczyma za swoim panem, który przez chwilę chodził nerwowo po korytarzu. W końcu odwrócił się gwałtownie i wszedł do salonu. Otworzył drzwiczki tradycyjnego wiejskiego kredensu wykonanego z litego drewna i ozdobionego kolorowymi malunkami i wyjął z niego butelkę nalewki owocowej. Nie zdarzało mu się nigdy o tej porze pić mocnego alkoholu, jednak to, co się działo, wyprowadziło go z równowagi. I to do tego stopnia, że po prostu musiał się jakoś uspokoić. Nie mógł opanować drżenia rąk, kiedy nalewał alkohol do kieliszka, a potem unosił go do ust. Wykrzywił usta. Mocna nalewka paliła w przełyku i w żołądku, ale zrobiła swoje. Po drugim kieliszku Hirtreiter podszedł do okna, przeciągnął się, aż strzelił mu kręgosłup i stawy, i kilka razy głęboko odetchnął. Dlaczego wciąż dawał się im prowokować? A przecież powinien był zachować spokój! W klinice powiedzieli mu bardzo wyraźnie, ba, powtórzyli nawet kilka razy: każde zdenerwowanie szkodzi jego sercu. Drugiego zawału miał już nie przeżyć. Tylko jak miał zachować spokój, skoro do jego synów dołączyła Frauke i razem walczyli przeciwko niemu? Na stole w salonie leżała kartka z ostatnią propozycją WindPro. Wręczył mu ją osobiście szef firmy. Nieprzyjemny typek z tego Theissena, a jednak sam się tu pofatygował. Trzy miliony euro. Czarno na białym, wszystko na piśmie! Tyle że musiałby się zdecydować w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Ludwig Hirtreiter patrzył na różowe chmury kwitnących wiśni w ogrodzie i dalej, na łąkę, która niespodziewanie stała się tak ważna. Niewinne, porośnięte soczystą zielenią dwa i pół tysiąca metrów kwadratowych, które tylko dwa razy do roku były koszone na siano przez jednego z ostatnich prawdziwych rolników z wioski. Przez resztę czasu nikt się nią nie interesował. I teraz nagle, jakby odkryto pod nią złoża ropy, stała się tak strasznie ważna. Ludwig Hirtreiter słyszał stukanie psich łapek zakończonych mocnymi pazurami; to Tell wstał ze swojego miejsca i ruszył wyłożonym płytkami korytarzem w stronę salonu. Po chwili poczuł na dłoni dotyk mokrego nosa.

— Mogą sobie pomarzyć, co malutki? — powiedział do psa, który w odpowiedzi radośnie zamachał ogonem.

Musi się przestać denerwować, bo wieczorem, na spotkaniu zarządu stowarzyszenia, na pewno nie będzie spokojnie. Potrzebował jasnej głowy i bystrości umysłu, i to zarówno dzisiaj, za dwie godziny, jak i następnego dnia, na walnym zebraniu mieszkańców. Zresztą, może problem rozwiąże się sam? Jeśli budowa farmy wiatrowej zostanie w ostatniej chwili wstrzymana, WindPro nie będzie miało żadnego interesu, by oferować mu takie pieniądze za łąkę. Wtedy mógłby do końca życia siadywać sobie w fotelu i patrzeć w stronę lasu i gór, jak przez ostatnie czterdzieści lat.

Woda na makaron zaczęła się gotować. Pia dodała łyżkę oliwy z oliwek, szczyptę papryki chili i nieco więcej niż szczyptę soli, a na koniec spaghetti. Na patelni na drugim palniku rozpuściła kawałek masła. Upiła łyczek czerwonego wina z kieliszka — miało idealną temperaturę.

— Chyba znalazłem coś fajnego! — zawołał Christoph. — Posłuchaj, bo brzmi obiecująco.

Christoph Sander siedział z laptopem przy kuchennym stole i z okularami zsuniętymi na czubek nosa przeglądał Internet w poszukiwaniu nowego domu. Od kiedy Wydział Budownictwa i Architektury we Frankfurcie wydał w zeszłym roku nakaz rozbiórki zabudowań gospodarstwa Pii, oboje zdawali sobie sprawę, że ich dni tutaj są już policzone i to pomimo że Pia odwołała się od tej decyzji, usiłując przeciągnąć procedurę.

— Gospodarstwo rolne z domem mieszkalnym, stodołą i stajniami — przeczytał na głos. — Grunt własny dwa hektary, dziesięć w dzierżawie.

— A gdzie? — zainteresowała Pia, krojąc ząbek czosnku na cieniutkie płatki.

— Pod Usingen.

— Za daleko. — Potrząsnęła głową i włączyła wyciąg na trójkę. Orzeszki piniowe i czosnek powędrowały na rozgrzany tłuszcz. Pia zmniejszyła ogień i zamieszała. Kiedy zawartość patelni się przyrumieniła, dodała pokrojoną w kostkę szynkę parmeńską, a potem zerwała z krzaczka rosnącego w doniczce na kuchennym parapecie trzy listki szałwi. Mocny ziołowy zapach sprawił, że ślina napłynęła jej do ust.

— Słuchaj, ale tam jest naprawdę pięknie — powiedział Christoph. — Sama zresztą popatrz, bo są zdjęcia.

Pia podeszła do niego i spojrzała mu przez ramię na monitor.

— Powiedz szczerze, serio chciałbyś codziennie marnować ponad godzinę na dojazd do pracy? — zapytała.

Christoph mruknął coś niezrozumiale i otworzył kolejne ogłoszenie. W ciągu ostatnich kilku miesięcy zjeździli całą okolicę, dalszą i bliższą, jednak żadna z nieruchomości, które oglądali, nie przypadła im do gustu. Były zbyt drogie, zbyt duże, zbyt małe albo położone tak daleko, że też się nie nadawały. Pia wymieszała szynkę, czosnek i orzeszki piniowe z winem Marsala, wyłowiła z wody jedną nitkę makaronu i spróbowała. Jeszcze dwie minuty. W tym momencie rozległ się dzwonek do bramy, a psy, które leżały dotychczas spokojnie na podłodze, zerwały się z dzikim ujadaniem.

— Spokój! — ryknęła Pia, a zwierzaki momentalnie się uspokoiły. — Kto to może być?

Podniosła słuchawkę wideodomofonu. Na czarno-białym monitorze pojawił się niewyraźny obraz, ale nie miała wątpliwości, kto stoi przy wejściu. Tylko czego Miriam mogła chcieć? Otworzyła bramę.

— Kto to? — zapytał Christoph. Chwilowo miał dość szukania kolejnych ogłoszeń, więc zamknął laptop.

— Miriam — odparła Pia. — Możesz przypilnować makaronu? Odcedź go za chwilę i przełóż do miski.

Wyszła z kuchni do wiatrołapu, wsunęła stopy w jasnoniebieskie crocsy i otworzyła drzwi. Kiedy wyjrzała na zewnątrz, na podjeździe obok jej nissana parkował właśnie czarny kabriolet bmw. Zza kierownicy wysiadła Miriam.

— Hej! — Pia uśmiechnęła się szeroko. — Co za niespodzia…

Zamilkła, przerażona, widząc, w jakim stanie jest jej najlepsza przyjaciółka. Musiała być bardzo wzburzona, kiedy zdecydowała się do niej przyjechać, bo ubrana była w dres i nie miała nałożonego makijażu, co w jej przypadku było zaskakujące i niecodzienne. Miriam zawsze emanowała niewymuszoną elegancją.

— Co się stało? — zapytała Pia z niepokojem.

Miriam stanęła przed nią i zalała się łzami. Jej wielkie, ciemne oczy pełne były smutku i zwątpienia.

— Jestem taka wściekła — wyrzuciła z siebie. — Nawet nie chcesz wiedzieć, co mnie przed chwilą spotkało: ta cała Löblich zadzwoniła, żeby powiedzieć, że właśnie urodziła. Wtedy Henning rzucił wszystko i… i pojechał do niej!

Pia nie wierzyła własnym uszom. Czyżby Henning postradał zdrowy rozum?

— Nie potrafię tego pojąć! — Miriam uniosła bezradnie ramiona, a jej głos niebezpiecznie drżał. Po policzkach ściekały łzy. — A tak mnie zapewniał, że nigdy już nie chce mieć nic wspólnego z tą głupią krową! Jak przyszło co do czego, to wystarczył jeden telefon i on…

Słowa utknęły jej w gardle i dziewczyna padła Pii w ramiona.

— Jak on mógł mi to zrobić? Dlaczego mnie tak krzywdzi? — szlochała głucho.

Pia nie potrafiła jej odpowiedzieć. Sama wiele lat wcześniej przestała się starać, żeby zrozumieć postępowanie byłego męża.

— Chodź, wejdźmy do środka — powiedziała jedynie. — Zjesz coś z nami, a potem zobaczymy, co możemy poradzić, dobrze?

Frauke po raz chyba pięćdziesiąty wyjrzała przez okno. Na dworze panowała ciemność. Dochodziła właśnie dziesiąta, co oznaczało, że spotkanie zarządu stowarzyszenia już dawno powinno się skończyć! Gdzie więc podziewał się staruszek?

— Musiał zobaczyć nasze samochody — mruknął Matthias.

— Wykluczone — zaprzeczyła Frauke. — Przecież zaparkowaliście za stodołą. A on tam nigdy nie zagląda.

Doskonale znała zwyczaje ojca. Kiedy wracał wieczorem do domu, parkował samochód w garażu, wypuszczał psa i szedł z nim na spacer aż pod sam las. Po powrocie sprawdzał, czy stajnia, ubojnia, woliera dla drobiu i warsztat są dobrze zamknięte. Nigdy nie chodził do stodoły, która znajdowała się po drugiej stronie obejścia.

— Jak rano do niego zadzwoniłem, to ten uparty osioł się po prostu rozłączył. — Matthias podszedł do staroświeckiego kredensu, w którym ojciec trzymał alkohole. Otworzył drzwiczki, sięgnął po kieliszek i z odrazą przesunął wzrokiem po etykietach na butelkach. Nalewka owocowa, wódka zbożowa, rum Stroh. Czy stary naprawdę nie pijał niczego normalnego? W końcu zdecydował się na koniak i nalał pełen kieliszek.

— Tylko nie przesadzaj — syknęła Frauke. — Natychmiast wyczuje, jak od ciebie jedzie, i będziesz na przegranej pozycji.

— I tak jestem — odparł Matthias ponurym tonem. Postawił kieliszek na blacie, powtórnie go napełnił i wypił jednym haustem, jak za pierwszym razem. Potem otrząsnął się i spojrzał na siostrę.

— Chcesz też?

— Nie.

Na dworze rozszczekał się pies w kojcu. Na jego ujadanie odpowiedział krakaniem stary kruk. Chwilę później otworzyły się drzwi i do domu wszedł Gregor. Spojrzał ponuro na rodzeństwo.

— Chryste, jak ja nienawidzę tego miejsca. — Wyłączył iPhone’a i schował go do kieszeni spodni. — Co pijecie?

— Koniak. — Matthias wykrzywił twarz. — Reszta jest jeszcze gorsza.

Gregor stanął obok młodszego brata, sięgnął do szafki i nalał sobie pełen kieliszek. W milczeniu uniósł alkohol do ust. Obaj mieli ponure miny.

Frauke spojrzała w kierunku drogi, która biegła między polami do najbliższej wioski. Co będzie, jeśli Jannis i spółka dopną swego i dzięki idiotycznej akcji mieszkańców zablokują budowę farmy wiatrowej? Ojciec musi dzisiaj wyrazić zgodę na sprzedaż łąki, bo w przeciwnym razie przepadnie doskonały interes. Kiedy dostaną pieniądze, w ogóle nie będzie ich interesowało, czy ktoś postawi tu wiatraki czy nie.

Stary zegar stojący obok szafki z telewizorem wybił dziesiątą. Pies na dworze przestał ujadać. Gregor wyjął z kieszeni telefon, włączył ekran, żeby coś sprawdzić, a potem zaklął. Matthias poszedł do kuchni.

Frauke miała dziś zobaczyć ojca po raz pierwszy od przeszło dwóch lat, czyli od chwili, kiedy wyprowadziła się z domu. Nie tęskniła za nim. Zbyt wiele złych słów padło między nimi. Zarzuciła mu, że matka zachorowała na raka i zmarła tylko dlatego, że swoim przemądrzalstwem i autorytaryzmem zmienił jej życie w piekło. Wiedziała, że nigdy jej tego nie wybaczy.

Wcześniej, jeszcze jako dziecko, Frauke bardzo kochała ojca i podziwiała go. Często razem chodzili do lasu. Znał odpowiedź na każde z pytań, którymi bez przerwy go zasypywała. To on obudził w niej miłość do przyrody i do zwierząt i to on zaraził ją pasją polowań. Jednak w wieku dojrzewania niespodziewanie przybrała na wadze. Wtedy zaczął nazywać ją kluseczką — niestety, również przy obcych. Twierdził, że to taki młodzieńczy tłuszczyk, który lada chwila zniknie. Jednak nic takiego się nie stało. Frauke była coraz okrąglejsza, a ojciec zaczął kontrolować jej wagę. Codziennie rano, w samym biustonoszu i figach musiała stawać przy nim na wadze, a on, marszcząc czoło, wpisywał wynik do przygotowanej przez siebie tabeli. To właśnie wtedy po raz pierwszy poczuła do niego nienawiść. W szesnaste urodziny wskazówka przekroczyła znacznik stu kilogramów. Zaczęto wydzielać jej jedzenie. Została wysłana do dietetyczki. Kiedy miała siedemnaście lat, poddały się więzadła w kolanach, uniemożliwiając dalsze chodzenie na zajęcia sportowe w szkole. Frauke wstydziła się swojego nieforemnego ciała. Próbowała ukrywać je pod obszernymi swetrami. I nadal każdego dnia rano musiała przechodzić poniżającą procedurę ważenia. Jeszcze dzisiaj, niemal trzydzieści lat później, przypominając sobie tamte chwile, czuła rosnącą nienawiść i złość.

Na wąskiej dróżce prowadzącej do gospodarstwa, a potem dalej, na parkingu pod samym lasem, pojawiły się reflektory.

— Ktoś tu jedzie — powiedziała szybko. — Zgaście światła!

Rozległo się pstryknięcie staromodnego przełącznika, kiedy Matthias doskoczył do drzwi, żeby wyłączyć lampę pod sufitem. W jednej chwili zapanowała całkowita ciemność. Frauke słyszała za plecami oddechy braci.

— Nigdy się na to nie zgodzi — mruknął Matthias ponurym głosem. — A jeśli będziemy na niego naciskać, to nas wydziedziczy.

— Przestań! — warknął Gregor. — Ustaliliśmy, jak to załatwimy. I nie ma odwrotu.

Środa 13 maja 2009

Coś zbudziło ją pośrodku nocy. Usiadła gwałtownie na łóżku i rozejrzała się z niepokojem. Dlaczego nie mogła spać? Wino jabłkowe, które piła w „Koronie”, wołało o wycieczkę do toalety. Nika po omacku znalazła włącznik lampki nocnej i zapaliła światło. Było kilka minut przed wpół do czwartej nad ranem. Psy szczekały, a potem rozległ się krzyk Ricky i jazgot ustał. Nic dziwnego, że ona też nie mogła spać! Aż trudno było uwierzyć w to, co wyprawiał Hirtreiter na spotkaniu zarządu. Jak na nią naskoczył! Potwornie ją obraził, a Jannis nie kiwnął nawet palcem, żeby stanąć w jej obronie. Potem bez słowa wsiadł do samochodu i odjechał. Frauke, Mark i ona zabrali Ricky ze sobą. Przyjaciółka nie mogła się uspokoić. Płakała aż do Königstein.

Nika zawahała się, ale potem zdecydowanie odsunęła kołdrę. Musiała do toalety, bo wiedziała, że pęcherz nie da jej zasnąć. Akurat kiedy przechodziła niewielkim korytarzykiem do łazienki, Ricky zaczęła mówić podniesionym głosem. Nie przejmowała się ani porą, ani tym, że wszystko było słychać w całym domu.

— Możesz mi wyjaśnić, gdzie się szlajałeś? — zapytała niezbyt uprzejmie.

Nika znieruchomiała w drzwiach łazienki i zaczęła nasłuchiwać. Od kiedy tu zamieszkała, Ricky i Jannis zawsze zwracali się do siebie wręcz przesadnie grzecznie i miło. Z początku nie wiedziała, co o tym myśleć, ale szybko się przyzwyczaiła, mimo że takie zachowanie zupełnie nie pasowało do przyjaciółki, jaką znała z dawnych czasów. Teraz jednak Ricky miała gdzieś grzeczność i opanowanie. Pełnymi garściami czerpała ze schowka z przekleństwami. Epitety, którymi obrzucała Jannisa, właściwie niewiele różniły się od tych, których użył wobec niej Hirtreiter kilka godzin wcześniej. Nika nie mogła zrozumieć odpowiedzi Jannisa, bo mówił za cicho. Za to reakcja Ricky była jeszcze bardziej gwałtowna. Rozległ się trzask i brzęk. Coś się stłukło.

— Cholera, czy ci zupełnie odbiło? — wrzasnął Jannis. — Co to w ogóle za cyrk?

— Chcę wiedzieć, gdzie byłeś! — ryczała Ricky. — I jak ty wyglądasz? Skąd się wzięła ta krew?

Nika stała bosymi stopami na płytkach i zaczynała drżeć z zimna. W ostatnich tygodniach Jannis często wracał dopiero nad ranem. Czasem Ricky też przez pół nocy nie pojawiała się w domu; Nika podejrzewała, że jeździ szukać Jannisa. Przyjaciółka udawała, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, lecz ona widziała, jak bardzo Ricky cierpi.

— Jak się dowiem, że masz kogoś na boku, to nie ręczę za siebie! — wykrzyczała, a potem rozległo się głuche uderzenie i bezradny szloch. Nika wstrzymała oddech. Podejrzliwość Ricky miała swoje uzasadnienie. Zadrżała z odrazy na wspomnienie dnia, kiedy Jannis czatował na nią pod łazienką. Wyszła na korytarz, a on tam stał i gapił się na nią łakomym wzrokiem. Jego żałosne tłumaczenia, że niby przyszedł tylko po butelkę wina, były zbyt grubymi nićmi szyte, żeby w nie wierzyć. Od tamtego czasu wodził za nią wzrokiem, którego nie mogła znieść. Nika nie lubiła Jannisa. Uważała, że jest nieobliczalny. Za pięknymi i gładkimi słówkami czaiło się coś bezdusznego i pozbawionego skrupułów. Ale przede wszystkim nie chciała zawieść swojej przyjaciółki tylko dlatego, że jej chłopak zapałał nagle niewytłumaczalną sympatią do niej. Zamknęła po cichutku drzwi, włączyła światło i usiadła na klozecie. Dlaczego w ogóle Ricky zdecydowała się na ten związek? Wcześniej gustowała w wysportowanych i świetnie zbudowanych mężczyznach, którzy może rzeczywiście nie byli szczególnie wyrafinowani i nie mieli zbyt wielkich oczekiwań w stosunku do życia, jednak zawsze byli dowcipni, weseli i grzeczni. Jannis Theodorakis nie miał żadnej z tych cech. Był zbyt niejednoznaczny i trudny do zrozumienia, zarówno pod względem intelektualnym, jak i politycznym. Czyżby Ricky zaczęła się bać, że mając czterdzieści dwa lata, zostanie do końca życia sama? Czy właśnie dlatego związała się z pierwszym lepszym, który jej się napatoczył po zerwaniu z ostatnim chłopakiem, z którym spędziła siedem lat życia? Strach przed odrzuceniem tłumaczyłby również tę przerysowaną serdeczność, z jaką się do siebie zwracali. Skarbeńku to, złotko tamto. Nigdy się nie kłócili i nigdy nie mówili sobie nieprzyjemnych rzeczy. Niczym niezakłócona harmonia. A że Jannis nigdy nie ukrywał negatywnego nastawienia do Stanów Zjednoczonych, Ricky nawet słowem nie wspominała o marzeniu życia: hotelu dla koni w Kalifornii. Czy porzuciła to wszystko, żeby zatrzymać przy sobie mężczyznę, który w rzeczywistości w ogóle jej nie szanował? Bo taka była prawda. Jannis gardził Ricky i, choć starał się tego nie okazywać, ona to widziała.

Nika odczekała jeszcze kilka minut, a kiedy wyszła na korytarzyk i ruszyła do swojego pokoju, odniosła wrażenie, że kłótnia piętro wyżej została już zażegnana. Niespodziewanie dotarło do niej stękanie i sapanie. Przemknęła się do swojego pokoju, wskoczyła do łóżka i po samą szyję przykryła się kołdrą, a potem leżała nieruchomo i wpatrywała się w ciemny sufit. Nagle poczuła, że z oczu ciekną jej łzy. Przewróciła się na bok i naciągnęła kołdrę na głowę, żeby już nic nie słyszeć. Może Ricky miała rację? Lepszy mężczyzna, którego się nie kocha, niż zostać samą. Samotność ją przerażała. Nigdy wcześniej nie odczuwała tego tak strasznie boleśnie jak teraz, kiedy piętro wyżej Jannis udowadniał Ricky, że tej nocy nigdzie indziej nie zaspokoił swoich potrzeb.

Krótko przed siódmą hrabia Heinrich von Bodenstein minął gospodę „Korona” i skręcił w asfaltową drogę prowadzącą do gospodarstwa przyjaciela. Wczorajsze spotkanie zarządu stowarzyszenia pozostawiło w nim poczucie zawodu i rozgoryczenia. Jako organizacja odnieśli klęskę. Jak mogli dopuścić, żeby to zaszło aż tak daleko?! Powinien był zareagować, włączyć się w rozładowanie konfliktu, uspokoić skłócone strony! Zrobić coś — cokolwiek — a zamiast tego siedział cicho i trzymał buzię na kłódkę, podczas gdy dyskusja eskalowała i zmieniła się w końcu we wściekłą kłótnię między Jannisem i Ludwigiem. Po zakończeniu spotkania został jeszcze trochę z przyjacielem, żeby porozmawiać, ale tego tematu obaj unikali jak ognia. Ludwig, wbrew jego radzie, przemilczał wysokość sumy zaproponowanej przez WindPro. A przecież wiadomość, że dla wspólnej sprawy odrzucił tak niesamowicie korzystną ofertę, zrobiłaby na wszystkich piorunujące wrażenie. Teraz było już na to za późno. Jannis dowiedział się jakoś o sumie, którą kusili Ludwiga, i przez listę mejlową poinformował o tym wszystkich członków stowarzyszenia. Gwałtowna dyskusja, jaką to wywołało, wzbudziła w Ludwigu rozgoryczenie. W końcu stracił panowanie nad sobą i spotkanie zamieniło się w regularną bitwę. Po tym, jak Jannis i Ricky wyszli, w sali zapanowała napięta atmosfera. Pozostałe punkty programu załatwiono bardzo formalnie i oficjalnie zamknięto zebranie. Nie, to z całą pewnością nie był dobry wieczór, a co gorsza, Jannis nie ponosił za to całej winy. Heinrich von Bodenstein westchnął ciężko. Ludwig bardzo się zmienił.

Ciemność przeszła powoli w szarość, która miała utrzymać się przez cały dzień. Prognoza pogody przewidywała deszcz i silne zachmurzenie. Kiedy mijał gospodarstwo Ludwiga i już miał skręcić w lewo, w stronę parkingu pod lasem, zauważył, że w domu jest zapalone światło. Dziwne. Dlaczego nie zadzwonił, żeby powiedzieć, że nie był w lesie i nie trzymał warty? Bodenstein senior miał nadzieję, że nic się nie stało. Zaparkował na podjeździe, wysiadł i podszedł do drzwi. Nie były zamknięte. Zapukał. Żadnego odzewu. Wszedł do korytarza.

— Ludwig? Jesteś? Przywiozłem śniadanie!

Nic. Cisza i bezruch. Poprzedniego wieczoru przyjaciel bardzo źle wyglądał. Nerwy, problemy z dziećmi i kłótnia z Jannisem, a na dodatek awantura o łąkę obciążały go znacznie bardziej, niż był gotów przyznać. Ale jeśli coś mu się stało, przynajmniej Tell powinien zareagować! Heinrich von Bodenstein zajrzał do nieposprzątanego salonu. Na stole dwa puste kieliszki do koniaku. Czyżby wieczorem jeszcze się z kimś spotkał?

— Ludwig!

Bodenstein zajrzał do sypialni. Łóżko było w nieładzie, ale puste. Ludwiga nie było też w kuchni ani w łazience. Na koniec zajrzał do jadalni. Tutaj też było pusto, lecz jego wzrok padł na szafkę na broń. Brakowało mossberga i drylinga. Zatem jednak był w lesie! W „Koronie” wypili wieczorkiem kilka piw, a potem kilka wódek, więc pewnie Ludwig zapomniał zamknąć drzwi, kiedy ruszał pełnić wartę. Heinrich von Bodenstein przez niewielkie okienko zajrzał do garażu. Stary mercedes przyjaciela stał na miejscu. Czyli nie pojechał z psem. Zatrzymał się pośrodku podwórza pod wielkim kasztanem i rozejrzał niepewnie. W koronach drzew ćwierkały ptaki i zrobiło się nieco jaśniej. Naraz zauważył jakiś ruch przy sadzie za domem i za stodołą. W słabym świetle poranka dostrzegł czerwoną plamę. Lis! Ruszył w jego stronę, głośno klaszcząc. Zwierzę uniosło głowę i przez moment przyglądało mu się nieruchomo, by w następnej sekundzie czmychnąć między krzaki i drzewa. Krótka chwila, przez którą Bodenstein mógł obserwować lisa, wystarczyła, by się zorientował, że zwierzę coś jadło. Pchany złym przeczuciem puścił się biegiem. Łąka ze stawem, którą Ludwig nazywał ogrodem, ciągnęła się do samego lasu. Bodenstein przeszedł przez furtkę płotka myśliwskiego i ruszył przez ogród warzywny, który zarósł i podupadł po śmierci Elfi. Po prawej stronie miał staw, a właściwie to niewielkie jeziorko, otoczone wysokimi wierzbami płaczącymi. Powierzchnia wody była gładka jak lustro, w którym przeglądało się zachmurzone niebo. Kiedy dotarł do miejsca na skraju wody, w pobliżu którego stał lis, znieruchomiał. Niecałe trzy metry dalej, pośród czosnku niedźwiedziego, oparty plecami o pień starej wiśni siedział jego przyjaciel i spoglądał na wodę. Siwe włosy opadały mu na ramiona.

— Ludwig! — wykrzyknął z ulgą. — Tutaj jesteś! A już się o ciebie martwiłem…

Słowa zamarły mu na ustach, a serce na chwilę przestało bić. Poczuł mdłości.

— O Boże! — wyjąkał i wstrząśnięty osunął się na kolana.

Przez całą noc padało, a budzący się poranek nie przyniósł zmiany pogody, tylko deszcz i mgłę. Zsuwając obłocone kalosze, Pia myślała o przyjaciółce. Nie czuła się dobrze z myślą, że zostawi ją na cały dzień samą w gospodarstwie. Miriam była w złym stanie emocjonalnym, mimo że poprzedniego wieczoru dla przywrócenia jej równowagi wychylili wspólnie półtorej butelki czerwonego wina. Jak Henning mógł się tak zachować? Pia była wściekła. Każda próba dodzwonienia się do niego, niezależnie, czy na komórkę czy na numer stacjonarny, kończyła się niepowodzeniem. Przez pół roku robił wszystko, żeby tylko Miriam wybaczyła mu idiotyczny i brzemienny w skutki błąd. Od kilku tygodni sprawy zdawały się iść jak najlepiej. Tymczasem wczoraj wystarczył jeden telefon od Löblich, by wszystko runęło jak domek z kart. Nie mogła tego zrozumieć.

— Nie martw się tak bardzo o Miriam — poradził jej Christoph, kiedy szli razem przez podwórze. Pia zatrzymała się i spojrzała na niego, marszcząc brwi.

— Nie martwię się — odpowiedziała. — Raczej wściekam, że znów jestem wciągana w problemy innych ludzi. Z drugiej strony Miriam to moja przyjaciółka.

— Wystarczyło, że byłaś z nią, kiedy tego potrzebowała, i wysłuchałaś, co miała do powiedzenia.

To nie tyle wystarczyło, ile ją wręcz przerosło. Była bardzo niezadowolona, że przez kilka godzin z rzędu musi siedzieć i rozmawiać o swoim byłym mężu, a Christoph tego słucha. Gdyby odwrócić sytuację, sama raczej by tego nie wytrzymała.

— Musiałeś słuchać tego wszystkiego — powiedziała po prostu. — Bardzo cię przepraszam.

— Naprawdę martwisz się o mnie? — Christoph podszedł bliżej, wziął ją w ramiona i pocałował. Uśmiechał się. — Niech będzie, może byłem trochę zazdrosny. Ale masz szansę to naprawić.

— Serio? — Pia uśmiechnęła się szeroko. — Powiedz mi jak. Zrobię wszystko.

— Dzisiaj wieczorem chodź ze mną na obiad. Przyjeżdżają moi znajomi z Berlina i Wuppertalu. Byłoby mi bardzo przyjemnie, gdybyś mi towarzyszyła.

— A niech to… raczej nie dam rady. — Potrząsnęła głową. — Dzisiaj wieczorem jest walne zgromadzenie mieszkańców w Ehlhalten. Muszę tam być. No chyba że uda nam się porozmawiać z gośćmi, których wskazał mój szef.

— Nie ma sprawy. Praca jest najważniejsza. — Christoph uniósł brwi i wypuścił ją z ramion. Niech to szlag. Przed urlopem mieli małą scysję — drobne nieporozumienie, któremu daleko było do kłótni. Po dwóch weekendowych kursach i bezustannych dyżurach nie mogła mu towarzyszyć w służbowym obiedzie. Christoph nie skarżył się, ale wziął ze sobą akurat Inkę Hansen, weterynarkę z ogrodu zoologicznego, której Pia nie darzyła szczególną sympatią.

— Poproszę kogoś z pracy, żeby poszedł tam za mnie. — Pia zmieniła zdanie. — Wtedy będę mogła ci towarzyszyć. Masz moje słowo.

— Wspaniale. W takim razie dzisiaj wieczorem o siódmej w moim biurze. Rezerwację mamy na wpół do ósmej.

— Dobrze. Już się nie mogę doczekać.

Mężczyzna uśmiechnął się, a Pia poczuła, że robi jej się ciepło na sercu. W czasie urlopu postanowiła, że nie popełni tego samego błędu co Henning, który swoją pracą zniszczył ich małżeństwo. Christoph był jej zbyt drogi.

Pocałowała go na pożegnanie i patrzyła, jak wsiada do samochodu, a potem jedzie w stronę bramy. Kiedy wypuszczała konie na wybieg, rozległ się dzwonek komórki. Spojrzała na wyświetlacz. Bodenstein.

— Pia! — krzyknął. Miał zmieniony głos. — …koniecznie musisz tu być… natychmiast… Ehlhalten… Hirtreitera…

Połączenie było tragiczne, ale to, co udało jej się usłyszeć, przyprawiło ją o ciarki na plecach.

— …mój ojciec… pod drzewem… zastrzelony!

Pia poczuła, jak jej włosy stają dęba.

— Nic nie rozumiem! — darła się do słuchawki. Ale połączenie zostało przerwane.

Chwilę później siedziała w samochodzie i niecierpliwie bębniła palcami po kierownicy, czekając, aż któryś z egoistycznych idiotów jadących główną ulicą w niekończącym się sznurku aut wypuści ją w końcu z podporządkowanej. Już chciała włączyć syrenę i wystawić na dach koguta, który leżał za jej fotelem, kiedy jeden z kierowców zlitował się nad nią i zwolnił, lecz nie mógł darować sobie migania światłami i niecierpliwego poganiania gestami. Zupełnie jakby chciał powiedzieć: „No pospiesz się, głupia krowo!” Pia uznała, że za coś takiego nie należą mu się podziękowania. Pięćdziesiąt metrów dalej większość samochodów skręcała na autostradę w stronę Frankfurtu. Pia dodała gazu. Bez skutku usiłowała dodzwonić się do Bodensteina i do byłego męża.

— A niech cię diabli, Henning — mruknęła wściekła.

Mógł ruszyć w trasę promocyjną swojej nowej książki koleją, w pierwszej klasie, albo samolotem, w klasie biznesowej, a jednak wolał przemierzać Niemcy własnym samochodem. W czasie jazdy długimi odcinkami autostrad miał czas, żeby myśleć. Poza tym zyskiwał niezależność i trochę spokoju. Odstręczały go tłumy ludzi przewalające się przez dworce i lotniska. Godził się na to jedynie, kiedy musiał udać się za granicę i nie było innego sposobu, by się tam dostać. W Instytucie krążyła nawet plotka, że boi się latać, ale nie przejmował się tym, co ludzie mówili za jego plecami. Musiał to zaakceptować, tak samo jak tłumy pochlebców, zazdrośników, potakiwaczy i intrygantów. Jako dyrektor Niemieckiego Instytutu Klimatycznego był bardzo wpływową osobą, lecz jednocześnie wzbudzał niechęć — ba, nienawiść! — wszystkich tych, którzy podawali w wątpliwość zasadność polityki klimatycznej, którą kształtował. Dirk Eisenhut uruchomił silnik swojego samochodu, volvo xc 90. Kolejnym przystankiem na trasie jego tournée był Hamburg. W południe spotkanie i podpisywanie książek w Centrum Europejskim, gdzieś przy Jungfernstieg, a wieczorem wykład. Jadąc w kierunku A10, wprowadził do systemu nawigacji adres. 284 kilometry. Szacowany czas przyjazdu jedenasta dwadzieścia osiem. Prognozowany mały ruch. Jego myśli wciąż krążyły wokół Bettiny i tamtego sylwestrowego wieczoru. Ze względu na eksponowane stanowisko i funkcję, jaką pełnił, policja przeprowadziła pełne dochodzenie w celu ustalenia okoliczności pojawienia się ognia w jego poczdamskim domu. Lokalnych funkcjonariuszy zmusili do tego przełożeni, bo już wcześniej dostawał bardzo wiele gróźb. Przychodziły do niego mejle i zwykłe listy z zapowiedzią pobicia, śmierci czy po prostu z wyzwiskami. Oczywiście niemal zawsze anonimowe. Badano nawet wersję z zamachem. Zapytano go, czy miał wrogów. No a jakże! Miał ich na pęczki. Dla ogromnej rzeszy sceptyków profesor doktor habilitowany Dirk Eisenhut był ucieleśnieniem całego zła i kłamstwa, którego źródłem byli wszyscy czerpiący krociowe zyski ze wzbudzania strachu przed katastrofą klimatyczną — w tym jego Instytut. Lecz wrogów miał również wśród współpracowników. Wielu zazdrościło mu sukcesu. Jego znajomości i wpływy sięgały najwyższych stanowisk w ONZ, a ówczesny rząd federalny niemal jadł mu z ręki, bo jego prognozy przez długie lata stanowiły podstawę kształtowania polityki klimatycznej całego kraju.

Po dość długim czasie dochodzenie zostało zawieszone ze względu na brak jakichkolwiek wyników. Uznano, że pożar był nieszczęśliwym wypadkiem.

Jednak Eisenhut wiedział lepiej. Tyle że nie miał dowodów uzasadniających podejrzenia. Popełnił dwa błędy — dwa idiotyczne błędy, które mogły kosztować go wszystko, co osiągnął przez ostatnie ćwierć wieku. Od tamtej sylwestrowej nocy chwytał się każdej możliwości i pozaciągał wiele długów wdzięczności, żeby pewne sprawy zostały sprawdzone w sposób legalny i nieco mniej legalny. Wyniki były zatrważające. Cała sprawa okazała się mieć znacznie większy zasięg, niż przypuszczał, i stanowiła ogromne zagrożenie. Niestety, nie udało mu się znaleźć jednoznacznego dowodu.

Dirk Eisenhut zwolnił nieco i wjechał na rozjazd Havelland, na A24 do Hamburga. Odezwał się telefon pokładowy. Kciukiem wybrał odpowiedni przycisk na kierownicy luksusowego volvo i odebrał połączenie.

— Dzień dobry, panie profesorze. — Z głośników popłynął nieco spięty głos, którego przez kilka sekund nie mógł przypisać do żadnej twarzy. Skojarzył go dopiero po dłuższej chwili. — Czy nie przeszkadzam?

— Nie, nie, siedzę w samochodzie. W czym mogę pomóc?

Spojrzał przed siebie, na prostą i pustą autostradę. Przyspieszył. Dwustuczterdziestotrzykonny silnik bez problemu wręcz katapultował ciężką maszynę do przodu. Pojedyncze ślimaczące się ciężarówki na prawym pasie migały tylko w bocznym oknie, kiedy je mijał.

— To raczej nie jest rozmowa na telefon, panie profesorze. Niestety, pojawił się drobny problem.

Problemy zawsze oznaczały coś niedobrego, a ton głosu partnera w interesach oznaczał, że słowo „drobny” było eufemizmem.

— A jaki konkretnie? O co chodzi?

— Chodzi mianowicie o ekspertyzę, którą zamówiliśmy u pana i pańskich współpracowników. Mieliśmy włamanie do firmy. I najwyraźniej dokument wpadł w ręce komuś, kto nie powinien był go widzieć.

Eisenhut zmarszczył czoło.

— Może pan mówić jaśniej? Obawiam się, że wciąż nie rozumiem, na czym polega problem?

— W czasie włamania zginęła jedna osoba. Mamy na karku policję kryminalną.

— No i? Co to ma wspólnego ze mną?

— Bezpośrednio nic. Ale możliwe… no cóż, można się spodziewać, że w jakiś sposób dotrze to do pana. — Mężczyzna po drugiej stronie nie mówił wprost, o co chodzi. — Dokładniej rzecz biorąc, w jakiś sposób już to pana dosięgło.

— Pojutrze będę przecież u was na miejscu — stwierdził Dirk Eisenhut. — Wtedy porozmawiamy w spokoju.

— Obawiam się, że nie mamy tyle czasu.

— Teraz już zupełnie nic nie rozumiem. Ekspertyza przygotowana na pańskie zamówienie była rzetelna i nie do podważenia. Moi pracownicy stworzyli odpowiednie modele całkowicie zgodne z dostarczonymi przez pana danymi i…

— I tu właśnie tkwi problem — przerwał mu rozmówca. — Te dane… one nie były… hmmm, nie były właściwe.

Eisenhut zaczynał rozumieć. Niech to szlag. Drobna przysługa dla znajomego, która może okazać się kamieniem młyńskim u szyi. I to akurat teraz, kiedy cała branżowa prasa interesowała się jego osobą i książką, którą napisał… tylko tego brakowało!

— Mam nadzieję, że się przesłyszałem — oznajmił lodowato. — Oddzwonię z hotelu.

Leżał w łóżku i czekał, aż Ricky i Nika zamkną za sobą drzwi do domu. Wtedy wstał i zszedł do piwnicy. Jannis chciał wejść do pokoju Niki, ale zamknęła go na klucz. Poczuł rozczarowanie. Spojrzał na zamek w tanich drzwiach z supermarketu i się zawahał. Drucianym wieszakiem mógłby je bez problemu otworzyć, ale miałby kłopot z zamknięciem, a okno zostało kiedyś zabezpieczone kratami. Zaczął się skłaniać ku temu, by porzucić swój plan i poczekać na lepszą okazję. Jednak ciekawość i chęć dowiedzenia się czegoś więcej o Nice były silniejsze niż dyskomfort płynący z naruszenia czyjejś prywatności — tym bardziej teraz, kiedy już wiedział, z kim ma do czynienia. Jej nieszczerość potwornie go oburzała.

Jannis wpatrywał się niezdecydowanym wzrokiem w zamek. Po chwili odwrócił się na pięcie i wbiegł na górę, do sypialni. Gwałtownym ruchem otworzył szafę z ubraniami i wybrał dość mocny wieszak. Przy odrobinie szczęścia niczego nie zauważy. W kilka minut poradził sobie z drzwiami i stanął pośrodku pokoju swojej lokatorki. Zanim go jej wynajęli, pomieszczenie służyło im za siłownię.

W jednym narożniku stała bieżnia elektryczna, w drugim wariacko drogi rower stacjonarny, na którym razem nie przejechali więcej niż dziesięć kilometrów, a pod ścianą znalazło się miejsce na stojak z hantlami. Ricky od miesięcy nosiła się z zamiarem sprzedaży całego sprzętu przez eBay, lecz nigdy nie było na to dość czasu. Jannis przesunął wzrokiem po starannie pościelonym łóżku, stoliku z wazonem pełnym polnych kwiatów i skoncentrował się na regale z książkami. Popatrzył na tytuły. Beletrystyka. Głównie kryminały, ale też trochę biografii. Znani autorzy, prawie same bestsellery. Nika musiała być prawdziwym molem książkowym, bo kupiła je już po tym, jak się wprowadziła — wszystkie wyglądały na nowe.

Na białych ścianach wisiały obrazy, które Ricky pasjami kupowała w supermarketach, gdzie była stałą klientką — krajobrazy z Toskanii, tanie reprodukcje wielkich dzieł… ten rodzaj sztuki zajmował wszystkie ściany w domu. Jannis szczerze ich nie cierpiał, ale pasowały do stylu, w jakim jego dziewczyna urządziła wnętrza. Podszedł do szafy z boku i otworzył drzwi. Starannie poukładane spódnice w kwiaty, w których gustowała Nika, sukienki, bluzki i swetry robione na drutach. Jannis wyjmował szufladę za szufladą i bez śladu wyrzutów sumienia sprawdzał po kolei ich zawartość. Prosta, biała bawełniana bielizna, biustonosze w kolorze beżu, rozmiar 75B, białe i szare skarpetki. Żadnych siatkowych pończoch, żadnych przejrzystych dessous, wszystko takie, jak się spodziewał. Nika nie należała do kobiet o wyrafinowanych potrzebach.

Otworzył drzwi kolejnej szafy. W środku znalazł jedynie dwie walizki, z którymi do nich przyjechała. Nic. Rozczarowany chciał zamknąć szafę, lecz dostrzegł, że pod złożonymi kocami na samym dole leży jeszcze skórzana torba podróżna. Schylił się, odsunął materiał i złapał za rączkę. Była bardzo ciężka. Wyjął ją i obejrzał dokładnie. Mimo że trochę zużyta, wyglądała na wykonaną z bardzo dobrych materiałów. Z rosnącą niecierpliwością rozpiął dwie klamry i podniósł wieko.

— No proszę, co my tu mamy — mruknął. Najpierw w oczy rzucił mu się laptop. MacBook. A pod nim nawet iPhone! Co za podstępna kobieta! I fałszywa. W torbie znalazł jeszcze pęk kluczy, szkatułkę z biżuterią, portmonetkę z prawem jazdy, dowodem osobistym, paszportem i całą baterią kart kredytowych i bankowych.

Dlaczego Nika udawała przed nim i Ricky kogoś innego, niż była? Dlaczego się kryła? Zamyślił się. Czy Ricky wiedziała, że przyjaciółka ich oszukuje? Jeśli tak, to dlaczego mu nie powiedziała? Nie potrafił tego zrozumieć. Jannis przyjrzał się pojedynczym ubraniom, które Nika trzymała w torbie. Dżinsy, bluzka, dwa sweterki, dwie pary czółenek. Nagle drgnął, jakby się poparzył. Patrzył na zawartość skórzanej torby i głęboko oddychał. Wielu rzeczy mógł się spodziewać, ale zupełnie nie liczył się z możliwością znalezienia tego, co miał przed sobą.

Pia zatrzymała samochód za radiowozem, który stał przed bramą podwójnego garażu, wyskoczyła zza kierownicy i rozejrzała się. Gospodarstwo Ludwiga Hirtreitera leżało powyżej Ehlhalten, jakieś dwa kilometry od wsi, niedaleko lasu. Dookoła zieleniły się łąki, upstrzone kolorowymi kwiatami, a w powietrzu unosiła się mgła. Wysypana tłuczniem droga prowadziła do leżącej nieco z tyłu szopy, bo asfalt zakręcał ostro przy samej bramie do gospodarstwa i wspinał się dalej, do parkingu na skraju lasu. Pia przeszła przez podwórze i zatrzymała się. Dom zbudowany był w charakterystycznym stylu górnobawarskim, ze ściemniałego od upływu czasu drewna, maskującego brzydotę budowli, z porożem przytwierdzonym pod samą kalenicą. Posiadał nieco cofniętą galeryjkę i werandę. Pii kamień spadł z serca, bo na stopniach prowadzących na drewniany podest siedział hrabia Heinrich von Bodenstein — blady, ale cały i zdrowy. Bogu niech będą dzięki! Pia znała ojca swojego szefa jako bardzo dumnego, stanowczego starszego pana. Trudno jej było uwierzyć, że człowiek, którego wcześniej spotkała kilka razy, i ten zgarbiony, z potarganymi włosami starzec, siedzący nieruchomo na schodkach z wzrokiem wbitym w ziemię, to jedna i ta sama osoba.

Sytuacja zdawała się przytłaczać jej szefa, bo nie zwykł widywać ojca w podobnym stanie. Oczywiście nawet przez myśl mu nie przeszło, żeby wziąć go w ramiona i po prostu przytulić — Pia zdawała sobie z tego sprawę, a co więcej, znała przyczynę takiego stanu rzeczy. Otóż w surowej dyscyplinie, w jakiej wychowywani byli wszyscy Bodensteinowie, miejsce serdeczności i empatii zajęło opanowanie i dystans. W sumie nie dziwiła się nawet jego bezradności.

— Pia — powitał ją z ulgą i ruszył w stronę podwładnej. — Denat był najbliższym przyjacielem mojego ojca. Tata znalazł go mniej więcej przed godziną. Jest w szoku.

— Nie możesz mieć mu tego za złe — odparła Pia. — Powiedział coś?

— Nie, nic. — Bodenstein wzruszył ramionami. — Ja… prawdę mówiąc nie wiem, co powinienem zrobić.

— Spokojnie, ja się nim zajmę.

Pia poleciła umundurowanym funkcjonariuszom zabezpieczającym okolicę, by odsunęli się kawałek i zamknęli wejście na szutrową dróżkę. Gdyby morderca poruszał się samochodem, istniała możliwość, że zostały tam ślady opon. Kiedy policjanci poszli wykonać polecenie, Pia podeszła do ojca Bodensteina.

— Jak się pan czuje? — zapytała, siadając obok niego na drewnianym schodku, i położyła mu dłoń na ramieniu.

Staruszek westchnął, a potem uniósł głowę i spojrzał na nią pustym wzrokiem.

— Ludwig był moim najstarszym przyjacielem — wychrypiał. — Co za okropna śmierć! Dlaczego musiał tak umrzeć…

— Tak strasznie mi przykro. — Pia wzięła go za rękę i ścisnęła, żeby wyrazić współczucie. — Poproszę kogoś od nas, żeby odwieźli pana do domu.

— Nie, dziękuję… mam tu samochód… — zaczął, ale niespodziewanie załamał mu się głos. — Tell też tam leży. Tuż obok Ludwiga. I ten lis… lis… on ich…

Zamilkł i zasłonił oczy wolną dłonią. Walczył, żeby się nie załamać. Pia spojrzała na szefa i napotkała jego przerażone spojrzenie. Czyżby się wstydził, że jego ojciec okazuje uczucia? Potrząsnęła głową, dając mu do zrozumienia, żeby jeszcze nie podchodził. Bodenstein w mig zrozumiał jej zamiary, odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę miejsca, gdzie znajdowało się ciało.

— Kto tam leży? — zapytała cicho, kiedy szef znalazł się poza zasięgiem głosu. — I o co chodzi z tym lisem? Może mi pan powiedzieć?

Starszy mężczyzna potaknął milcząco, a ona czuła, że cały drży. Przez chwilę siedzieli tak obok siebie, zanim zaczął opowiadać.

— Tam siedzi Ludwig. Obok niego leży Tell, jego pies. Wszystko jest we krwi… — Jego głos ponownie zaczął się załamywać.

— Przepraszam — wyszeptał ledwie słyszalnie. Przez chwilę usiłował jeszcze zapanować nad emocjami, lecz szok i rozpacz były zbyt silne, by mógł utrzymać je za murem opanowania. Pia trzymała go za rękę i pozwalała opłakiwać śmierć zamordowanego przyjaciela.

Zmarły siedział w wysokiej trawie, plecami oparty o chropowatą korę wiśni. Gdyby nie grzywa siwych włosów, mokrych i skołtunionych, Bodenstein nie rozpoznałby przyjaciela swojego ojca, bo zamiast twarzy widać było czerwoną, bezkształtną masę zakrzepniętej krwi, tkanek i kości. Drugi strzał trafił Hirtreitera w brzuch, zmieniając go w szkarłatną breję. Martwe ciało, niczym różowym całunem, pokryte było płatkami kwiatów wiśni. Przerażająco groteskowy widok. Tuż obok, z pyskiem na jego kolanie, leżał Tell, pies Ludwiga. Postrzał pozbawił go połowy klatki piersiowej. Sądząc po śladach krwi na ziemi, konające zwierzę ostatkiem sił doczołgało się jeszcze do swojego martwego pana.

— Biedactwo — wyrwało się Pii. — Zimno się robi, jak się patrzy na coś takiego. Szkoda mi twojego ojca.

Bodenstein nie odpowiedział. Przykucnął i z odległości przyjrzał się ranie.

— Stawiam na śrutówkę. Strzał najwyżej z pięciu metrów — odezwał się tak rzeczowo, jak tylko potrafił. Stan jego ojca wstrząsnął nim do głębi — pewnie nawet bardziej niż widok zwłok Hirtreitera. Co gorsza, nie potrafił znaleźć słów ani gestów, którymi mógłby dodać otuchy Heinrichowi. W trudnych sytuacjach starał się uciekać w rutynę i tym razem nie było inaczej. Jednak, przekonywał się w myślach, ojciec pewnie wolałby, żeby tak było, bo przecież w ich rodzinie nie okazuje się słabości…

— Czy… czy mój ojciec cokolwiek powiedział? — zapytał.

— Niewiele — odparła Pia. — Jest w szoku. Bardzo go to wszystko poruszyło. Znałeś ofiarę?

— Oczywiście. — Bodenstein wstał i się wyprostował. — Ludwig Hirtreiter był najlepszym przyjacielem ojca.

Przypomniał sobie dzieciństwo. On i jego rodzeństwo uwielbiali wycieczki do gospodarstwa Hirtreiterów. Wujek Ludwig wspaniale opowiadał różne historie, a znał ich całe mnóstwo. Ciocia Elfi zawsze piekła jakieś ciasto. Po jej śmierci Ludwig bardzo się zmienił. Zgorzkniał i zrobił się złośliwy. Nawet ojciec czasem nie wiedział, jak zareagować na jego gburowate zachowania.

— Musimy powiadomić jego rodzinę. — Pia zapięła kurtkę. Po kilku niemal letnich dniach znów zrobiło się chłodno. Na dodatek przemoczyła buty w mokrej trawie i trzęsła się z zimna. Silniejszy podmuch wiatru porwał płatki kwiatów wiśni i przykrył nimi ciała psa i jego pana. Bodenstein odwrócił głowę i spojrzał w stronę zabudowań. Przed gospodarstwo podjechały dwa radiowozy, a tuż za nimi zatrzymała się ciemnogranatowa furgonetka ekipy techników zabezpieczających miejsce zbrodni.

— Ja się tym zajmę — pokiwał głową. — Żona Ludwiga zmarła kilka lat temu. Przekażę jego dzieciom, co się stało.

Pia przysiadła na najwyższym stopniu werandy, pod daleko wysuniętym dachem, i zapaliła papierosa. Zaczął siąpić delikatny deszczyk, nikomu nie było do śmiechu, a nastroje techników kryminalistycznych były grobowe. Ojciec Bodensteina wcisnął jej do ręki kluczyki do swojego zielonego landrovera i wsiadł do jednego z radiowozów, którym miał wrócić do domu.

Policjantka przesunęła wzrokiem po podwórzu i zatrzymała się na rozłożystym kasztanowcu pośrodku. Christoph powinien go zobaczyć, pomyślała. Byłby chyba tak samo zachwycony jak ona. Gospodarstwo było nieco zapuszczone, ale jeszcze niepodupadłe. Christian Kröger zaprowadził swoich ludzi do ciała, a potem wrócił przed dom. Pia jeszcze raz zaciągnęła się papierosem.

— Tylko mi nie rzucaj niedopałków byle gdzie — burknął szef techników, kiedy ją mijał, idąc w kierunku drzwi.

— Wstałeś lewą nogą? Czy coś się stało? — Pia zdusiła niedopałek obcasem. Po dość krótkiej nocy w towarzystwie Miriam nie była w najlepszym humorze. — Żebyś nie szukał za długo, klucz leży pod doniczką z bukszpanem.

Ludzie wymyślali tak naiwne i łatwe do zgadnięcia schowki na zapasowe klucze do swoich domów, że graniczyło to z głupotą.

— Dzięki — burknął Kröger. W tej samej chwili na podwórze wjechał szybko srebrny mercedes kombi na frankfurckich numerach.

— Niech to diabli, jeszcze tego mi tutaj brakowało. A ponoć miał być chory — utyskiwał szef techników, robiąc przy tym bardzo niezadowoloną minę.

— Ja nie narzekam, mam z nim do pogadania. — Pia potrząsnęła głową, schowała niedopałek do kieszeni kurtki i zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę samochodu byłego męża. Ledwie się zatrzymał, szarpnęła za klamkę i otworzyła drzwi kierowcy.

— Czy ci do cna odbiło? Co ty w ogóle wyprawiasz? — zaatakowała go na powitanie. — Co ci strzeliło do głowy?!

— Cześć, Pia. — Doktor Henning Kirchhoff wyszczerzył zęby i wysiadł z auta. Nie wyglądał świeżo, ale za to był w doskonałym humorze. A potem zrobił coś niewiarygodnego: przy wszystkich ludziach wziął Pię w ramiona i pocałował w policzek.

— Odbiło ci? — odepchnęła go ze złością. — Przez całą noc usiłowałam się do ciebie dodzwonić! Dlaczego nie odbierałeś?

— A coś się stało? — O dziwo, nie był na nią w ogóle zły. Pia wpatrywała się w niego zaskoczona. Co się z nim stało? Czyżby widok dziecka tak go odmienił, że z radości całkowicie zapomniał o Miriam?

— Jak mogłeś tak po prostu rzucić wszystko i popędzić do tej Löblich i… — zaczęła, ale nie dokończyła, bo Henning przerwał jej gwałtownie.

— Hej! Posłuchaj uważnie! — Aż zatarł z radości ręce. — Racja, pojechałem prosto do szpitala. I tak, poszedłem zobaczyć dzieciaka. Ale nie dlatego, że nie mogłem się go doczekać. Zabrałem ukradkiem jeden włosek i pobrałem wymaz ze śluzówki w ustach. I wszystko tak, że Valerie niczego nie zauważyła!

Mówiąc to, aż zachichotał z radości. Pia zaczęła podejrzewać, że postradał rozum. Nigdy jeszcze nie widziała go w takim stanie emocjonalnym.

— Przez pół nocy siedziałem w laboratorium, żeby przeprowadzić test na ojcostwo — zdradził półgłosem. Pia straciła mowę.

— …i? — wykrztusiła po chwili.

— I na dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent nie jestem ojcem jej dziecka! — oznajmił zadowolony z siebie.

— No to szczere gratulacje. Ale za to na dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent pozbyłeś się też Miriam — odparła Pia trzeźwym głosem i podparła się pod boki. — Od wczoraj wieczora jest w całkowitej rozsypce. Noc spędziła u mnie, wypłakując sobie oczy.

Z twarzy Henninga zniknął samozachwyt. Przez chwilę patrzył na nią zbity z tropu.

— Och… — mruknął w końcu.

— Może byłoby inaczej, gdybyś chociaż do niej zadzwonił albo przynajmniej odebrał telefon — dodała z wyrzutem.

Zza narożnika domu pojawił się Christian Kröger. Przemoczony kombinezon kleił mu się do ubrania jak druga skóra i był w jeszcze gorszym nastroju niż na początku.

— Może ruszyłby pan łaskawie z robotą, co? — zwrócił się niemiłym tonem do Henninga. — Bo chciałbym skończyć jeszcze przed wieczorem.

— Rozmawiam właśnie z byłą żoną, jeśli pan nie zauważył — odpowiedział Henning bardzo podobnym tonem. — Niech się pan cieszy, że udało się panu pojawić na miejscu przede mną. Mam tylko nadzieję, że nie zrobiliście znowu czegoś głupiego.

Kröger momentalnie spochmurniał.

— Co to ma znaczyć? Jak to, znowu? — zaatakował lekarza sądowego.

Henning otworzył bagażnik swojego mercedesa.

— Ostatnim razem, kiedy ujawnienie zwłok nastąpiło w deszczu, któryś z waszych dyletantów przykrył je folią, dzięki czemu nie dało się już ustalić temperatury ciała i czasu zgonu — wyjaśnił, nie odwracając się.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki