Księga sióstr

Tytuł oryginału francuskiego Le livre des sœurs

Copyright © Éditions Albin Michel, Paris 2022

Copyright © Nowela, Poznań 2024

Copyright © for the translation by Jakub Jedliński

Redakcja Emilia Zwoniarska

Korekta Karolina Frąckowiak

Opracowanie graficzne i skład JNK Graftekst Justyna Nowaczyk

ISBN 978-83-67936-12-5

Wydawnictwo Nowe

Nowela sp. z o. o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

www.wydawnictwonowe.pl

redakcja@wydawnictwonowe.pl

Dział handlowy (+48 61) 847 40 40

zamowienia@nowela.pl

Spis treści

- Księga sióstr

Miłość Florenta była najważniejszym zdarzeniem w życiu Nory. Wiedziała, że nie będzie ani innej miłości, ani zdarzenia. Już nigdy nic jej się nie przytrafi.

W wieku dwudziestu pięciu lat pracowała jako księgowa w warsztacie na północy Francji. Nudę uważała za coś normalnego. Trzydziestoletni Florent był kierowcą w armii. Kiedy przyjeżdżał sprawdzić opony, widział Norę palącą przed warsztatem. Podbiła jego serce, więc zjawiał się codziennie.

– Gdyby ktoś mi powiedział, że spodobam się żołnierzowi!

– Nie jestem żołnierzem.

– Pracujesz dla wojska.

– Ty pracujesz w warsztacie. I co, jesteś mechanikiem?

To była szaleńcza miłość. Mało ze sobą rozmawiali, bo niewiele mieli do powiedzenia.

– Jak ci się podobam?

– A ja tobie?

Od kiedy się spotkali, zaczęła się tajemnica. Każde muśnięcie wywoływało iskry. Pocałunki ‒ zawroty głowy.

„Istnieją hotele” – mówiono im.

Wiedzieli o tym. Ale wiedzieli też, jak bardzo konieczny jest każdy etap. Najkrótsza rozłąka sugerowała pożegnanie, najkrótsze spotkanie ‒ niekończące się czułości. Nic nie mogli na to poradzić. Miłość to nie przelewki.

Ludzie ich studzili:

„Przejdzie wam. Namiętność jest ulotna”.

Opinie były różne: dawano im od dwóch miesięcy do trzech lat miłosnego uniesienia. „Potem to się unormuje” – twierdzili życzliwi.

O dziwo, Florent i Nora – notorycznie nieświadomi – mieli pewność, że wszyscy inni się mylą. Nie okazywali potrzeby prostowania tych opinii. Sam na sam Florent mówił Norze:

„Oni tego nie zrozumieją”.

Byli potępieni czy wybrani? To ich nie interesowało. Całkowicie akceptowali swój los.

– Weźmiemy ślub? – zapytał.

Co nie miało nic wspólnego z tradycyjnym „Wyjdziesz za mnie?”.

– Tak – odparła po prostu, jakby pytał o kolor zasłon do sypialni.

Ogłosili nowinę. Ślub miał się odbyć dwudziestego szóstego lutego.

– Lepiej poczekajcie do wiosny – doradzano im.

– Dlaczego?

Data została utrzymana.