Krzysztof Kamil Baczyński

KRZYŻ CZŁOWIECZY

CZĘŚĆ I

Wydawnictwo Avia Artis

2021

ISBN: 978-83-8226-570-5

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

spis treści

Pod nieba dłoniastą palmą...

Pod nieba dłoniastą palmą nie daj mi chodzić samotnie

Agni.
Otwórz rzeki, a sosny krzykiem z ognia i wiosny
podpal i nagnij.
W jakie zimy prowadzisz, jakich kolęd słuchać
śmiertelnych?
Otom jest syn wygnany z ziemi niepoznanej,
niewiernej.
Obco mi niebo czarne i białe zawieszasz
nad czas samotny;
oceany z kamienia, w które się przemieniam
jak w lodach okręt.
Nad dniem ostatnim stawiasz mi długie, woskowe
świec rzędy,
które są stare drzewa, kiedy w portów brzegach
rżą argonauckie okręty.
Odbierz mi ziemię, miłość rozumną oderwij
i porwij,
z pośród umarłych rzeczy, gdzie dojrzewa wieczór
o woni morwy.
Daj mi konia o Agni z żółtych, strasznych płomieni
i białych,
bo oto spadam owoc w grób ziemi pod sobą
dojrzały.

Pieśń o ciemności

Sny leżą na mnie warując milczenia

jak lwy z pomników co warują śmierci
i liść opada czasem, śnieg, albo i obłok,
albo ptaków pióropusz wzbije się i przejdzie.
I niebo stoi. Wtedy mam podobną
twarz do nieba, choć cienia niema w niej, ni żalu
słyszę jak się sodomy w cichym trzasku palą.
O nie sędzią ja czekam! Dzień płonie jak listek
na płytę pieca opadły i zwija
sieć żyłek delikatną, a z nim giną wszystkie
chwile nerwem łączone. Noc i dzień przemija.
I w katakumbach czasu od sklepień odbija
głos, może napomnienie, może bitwa walna —
— wszystko nierozróżnione i rozdarte wszystko.
I noc przechodzi górą jak śmierć — triumfalna
i spływa obraz do mórz wrzących pysków.

W huku werbli, w burz wrzawie, w łoskocie pokoleń
idą chłopcy o oczach z największych przeznaczeń,
idą, aż za daleko przechodzą — do ziemi,
idą, kiedy za nimi i świt nie zapłacze
mlekiem błękitnym. I tak stygną z niemi
i przechodzą żelazem — karty czarnej ziemi.

A tyle rzeczy czeka jak spod dłoni — nowych
na nadawanie imion. Jak zwierzęta stoją,
tak smutnieją mijane i schylają głowy,
aby przeżuwać zapomnienia zmierzch.

O zatrzymać! Płacz milknie. Znów przywala grób,
znów sen się kładzie głazem mruczący jak lew
i niebo jak kolumna. Stygnie w urnach krew,
a burza ciężko pełznie nad doliną.

Noc. Po nocy powstają upiory i z ciała
wychodzą, aby truć oczy i zmieniać je w popiół,
aby smutnym dziewczynkom twarz jak orzech gnieść,

i słuchać w płaczu cichym zwycięstwa i śmiechu
swojej strasznej postaci jak uschnięty badyl
natchniony śmiercią, lub serc wodospadem,
który się w ciemność toczy. Znowu dym spowija
i snem przybity leżąc umieram. Wiek mija.

O! Zatrzymać! Milczenie. Widzę jeszcze ludy
i naród pod kopułą, gdzie szalone wozy
wypruwają z obłoków deszcze krwawych nożyc.

I pada mór i ludzie wypłoszeni
do bram łomoczą, a bramy z kamieni
więc przypadają do stóp drżącej ziemi,
a ta otwiera paszcze, całuje i wchłania,
a niebo drga, nie woła żaden głos.

Milczenie. Sny ziewają. Puszcze płyną górą
i leżą tak, a w dłoniach kolumny z marmuru
wbite warują ciszy. Nie przychodzi śmierć
i tylko niebo błyszczy oparte o pierś,

a ciało jeszcze raz zmienia się w sypki popiół.

Pieśń o klęsce

Mija godzina, która nie na tarczy:
ciało zmienia się w popiół, a wzrok w ołów.
Łez na powstanie z martwych nie starczy:
poznanie — koło.

To tylko ziemia gaśnie — kula pusta,
na której Bóg rozdarty tysiącem szatanów chodzi —
— tysiącem ludzi. Zieją kamienne lustra,
barwa nie rodzi.

To z wysokości, czy z grobu widziana
urna spełnienia jest wzgórzem skorup.
O drzewo! drzewo! Czyś tylko trumną
pod ruchów korą?

Tak się w pogardzie odosobniony
przestaje czuwać w śnie i godzinie.
Jeszcze ton przejdzie, nie będąc tonem,
przechodząc — minie.

Jeszcze łodygi zielone co w tobie
jak kolumnady pułapu rosły
są u zsiniałych wód po potopie
strzaskanym wiosłem.

Jeszcze łzy płynąc staną się gromem
co serc naczyniom grającym tobie
rozbije obraz; nigdy zielone,
nigdy na grobie.

I nad żyjącym żadna przyczyna
i żaden koniec. Popiół i droga,
bo głosy klątwy w pogardzie wszczęte
nie głosem Boga.

O drzewo! drzewo! mija godzina,
a czas jej wiekiem.
Drzewo przeklęte w nieznanych winach
jakżeś człowiekiem?

Spojrzenie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rycerz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Żal

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z szopką

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Historja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Starość

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Krzyż

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dzień sądu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Elegia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Psalm 2 o krzyżu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Psalm 3 o łasce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O miasto, miasto — Jeruzalem żalu...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W żalu najczystszym

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

U niebios rozkwitających

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nie wstydź się...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Młot

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Serce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rzeka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Śnieg jak wieko żelazne...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rzeczy niepokój

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wyroki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W każdej przemianie...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ty jesteś...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pioseneczka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z nocy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Biała magia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Promienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wróble

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Miłość

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pragnienia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z wiatrem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Śpiew do snu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Niebo złote ci otworzę...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Krzysztof Kamil Baczyński

KRZYŻ CZŁOWIECZY

CZĘŚĆ I

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret

Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

Autor: anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2021