CZĘŚĆ PIERWSZA

Dwudziestolatki

Rozdział 1 | Wrzesień

WERONIKA

Wrzeszczański Garnizon był jednym z tych modnych osiedli, na których chciał mieszkać prawie każdy. Nowoczesna prawie dzielnica położona nie gdzieś–tam–hen–za–obwodnicą–koło–wysypiska–śmieci–całe–życie–w–korkach–ale–nie–jest–przecież–to–znowu–tak–daleko–od–centrum–tylko–dwadzieścia–minut–jak–nie–ma–korków–ale–one–kurwa–zawsze–są, tylko w samym sercu tysiącletniego miasta. Blisko tramwaju i kolejki, rzut beretem od centrów handlowych, biur, teatru i kina. Nieopodal lasu.

Garnizon wypełniały liczne restauracyjki i kawiarnie, było tam całkiem sporo zwykłych sklepów z jedzeniem, ale takim bardziej bio, kwiaciarnia, cukiernia, piekarnia, gabinety lekarskie, fryzjer (czytaj: barber), a nawet księgarnia i sala koncertowa.

Idealnie skomunikowane osiedle, estetyczna architektura i fajni sąsiedzi, którzy wyglądali dokładnie tak samo: jak ludzie sukcesu, jak ci, którym się powiodło. Mieli pieniądze, umieli je wydawać, jadali wege, nosili eco fashion, pili tylko wodę z kranu, a wszystkich dookoła mieli głęboko w dupie.

Wrzesień tego roku należał do wyjątkowo wiosennych. Nie trzeba było kryć się przed słońcem i zajeżdżać klimatyzatora jak w czerwcu ani grzać na maksa jak w listopadzie. Dało się po prostu wyjść na miasto w samej koszulce, usiąść gdzieś przy stoliku, zamówić caffè latte i powiedzieć głośno do kelnerki: „Czemu nie mogłoby tak być przez cały rok?”.

W taki właśnie piękny dzień, około godziny czternastej, wydarzyła się rzecz, która zapewne zbulwersowałaby cały kraj. Rzecz tak okropna, że sprawa małej Madzi z Sosnowca i jej niesławnej matki to przy niej tylko niewinna zabawa przedszkolaka kryminalisty. Widzowie Faktów i Wiadomości, czytelnicy „Wyborczej” i „Rzepy” byliby zdruzgotani, gdyby tylko wiedzieli. Ale nie wiedzieli. I mieli się nigdy nie dowiedzieć.

Przez wrzeszczański Garnizon szła Weronika. Była zwyczajną dziewczyną – raczej ładną niż brzydką, raczej cichą niż głośną. Była przechodniem, czyli przypadkową osobą, która akurat znalazła się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie. Miała przejebane.

Kilkanaście metrów od Weroniki stała para dwudziestokilkulatków. Trzymali się za ręce, więc pewnie byli parą. On wysoki, dobrze uczesany. Ona metr sześćdziesiąt osiem, blond włosy, zielone oczy, kolczyk w nosie. Hipsterzy. Zwracali na siebie uwagę ubiorem, urodą, nonszalancją.

– Hej, przepraszam – zaczął chłopak, podchodząc do Weroniki.

Najpierw zobaczyła jego buty, beżowe adidasy na grubej podeszwie. Z tym że to nie były adidasy, kosztowały sześć czy siedem razy tyle co adidasy i były brzydkie. Takie pozdro–dla–kumatych: mam pieniądze, ale nic dla mnie nie znaczą; obczaj metkę i spierdalaj.

– Hej – odparła lekko speszona (tak jak peszą się ludzie nijacy przy ludziach przebojowych; tak jak powiedziałaby kujonka w liceum, gdyby koleś ze szkolnej drużyny spytał ją, w której sali jest matma).

– Słuchaj, tak się zastanawialiśmy z moją dziewczyną, czy moglibyśmy cię o coś spytać. To taki mały zakład.

– No… spoko.

– Spójrz. Tu jest mnóstwo ludzi. Środek dnia. Bezpieczna dzielnica.

Weronika mimowolnie rozejrzała się dookoła. Nieznajomy miał rację. Ludzie siedzieli przy stolikach, żartowali, śmiali się, jedli. Żadnej nieprzyjemnej twarzy. Żadnych meneli, żadnej patologii.

– No tak. A o co chcieliście spytać? Jak się tu mieszka? Ja tu nie mieszkam, tylko…

– Nie, nie o to – przerwał jej chłopak, lekko mrużąc oczy. – Wiesz, chcielibyśmy się z tobą o coś założyć. Złapiemy cię teraz pod ręce, zaciągniemy do auta, zwiążemy i zawieziemy do naszej meliny. Tam będziemy ci bić, gwałcić i torturować. I chociaż jest południe i pełno ludzi, absolutnie nikt ci nie pomoże.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Przez chwilę analizowała słowa nieznajomego, myśląc, że jest to jakiś pojechany prank. Wkręcali ją.

– Muszę już lecieć – rzuciła, nie mając ochoty wdawać się w jałowe dyskusje.

– Niestety, mamy co do ciebie inne plany. Zresztą wiesz już jakie – odpowiedział chłopak.

Weronika ruszyła przed siebie. Deptakiem spacerowało kilkanaście osób. Mijała je w pośpiechu, chcąc jak najszybciej uciec od pokręconej pary. Czuła rosnący niepokój, choć cały czas myślała, że to tylko jakiś chory żart. Każdy by tak pomyślał.

Chwycili ją pod ręce, tak jak zapowiadali. Weronika krzyczała i próbowała się wyrwać. Oni jednak mieli więcej siły. Zaciągnęli ją do czarnego vana, wrzucili na pakę, a tam zakleili jej usta taśmą klejącą, związali ręce i przykuli kajdankami do podłogi.

To zdarzenie widziało przynajmniej kilkadziesiąt osób. Weronika wrzeszczała ile sił w płucach, obudziła jakiegoś śpiącego noworodka. „Nienormalne dzieciaki. Gnojki” – pomyślała jego matka.

Był środek dnia, wrzeszczański Garnizon, nowoczesna, bezpieczna dzielnica pełna wykształconych i odpowiedzialnych ludzi. Nikt się nie przejął, nikt jej nie pomógł, nikt nie wziął tego na serio.

– Debile… – zaklął pan z teczką.

Rozdział 2 | Czerwiec

GUSTAW

Studenci ustawiali się przed tablicą, na której wywieszono wyniki ostatniego z egzaminów.

– Serio już mogliby to po kolei dać…

– Albo nazwiskami.

– Pierdolone RODO…

Od gabloty odbijał się blask jarzeniówki, która oświetlała korytarz. Światło skakało po powierzchni szyby.

– Nic nie widzę, sprawdzisz mi?

– Jak tylko się dopchnę.

– Ja jebię, no i chuj.

– Nie gadaj!

Dziewczyna przepchnęła się przez tłum.

– Sorry…

– Ej, Kaśka, nie zdałaś?

– Twoja stara nie zdała.

Wyniki były zanonimizowane. Na kilku arkuszach papieru wydrukowano numery indeksów, obok nich zaś wpisano oceny z egzaminu. Nikt z katedry się nie pofatygował, żeby w jakikolwiek sposób je uporządkować. Odszukanie swojego numeru pośród trzystu pozycji nastręczało sporo trudności.

Co chwilę na schodach pojawiała się kolejna grupka studentów. Widząc tłum przed gablotą, błyskawicznie przyspieszali i biegli sprawdzić wyniki.

– Ej, Łaga, chyba są! – krzyknął Gustaw do przyjaciela, gdy znaleźli się na korytarzu.

– No nie pierdol…

Koledzy podeszli do gabloty.

– Sorry, możemy? – spytał Gustaw znajomej z grupy.

– Nie widzisz, że też próbuję sprawdzić?

– Wyluzuj, Ruda, stoisz tu pewnie od rana – rzucił Łaga. – Zdałaś?

– No chyba tak…

– Jak to chyba? Wpisali ci znak zapytania zamiast oceny?

– Spierdalaj…

– Ej, młody, widzisz coś?! – krzyknął do Gustawa.

– Czekaj, zaraz…

Łaga podszedł bliżej. Dotknął palcem szyby.

– No i mamy to! Zajebiście! Ha! – zawołał głośno. – Słyszysz, Ruda? Mocne trzy!

Dziewczyna stała z grobową miną.

– No super, dzięki za cynk.

– A ty jak? – spytał jeszcze raz koleżankę, a zaraz potem przyjaciela: – Gustaw, masz?

Gustaw ponownie sprawdzał każdą z cyfr numeru indeksu. „A jeśli się pomylili? Może źle wpisali?” – pomyślał.

– Tróję dostałam – powiedziała w końcu Ruda.

– No i prawidłowo. Gustaw! Halo!

– Już, już…

– Mordo, dawaj! – ponaglał go Łaga.

– Czwórkę mam…

– O ja jebię, u Kamińskiej?! Z cywila? No to się nie dziwię, że jesteś takim nolife’em!

Gustaw odszedł kilka metrów na bok. Wciąż nie mógł uwierzyć swojemu szczęściu. Egzamin z prawa cywilnego był jednym z trudniejszych przedmiotów na drugim roku. Sporo studentów szykowało się na poprawkę.

– No zdałem, Łaga, zdałem – wymamrotał, oswajając się z sukcesem.

– W chuj dobrze, mordo! – powiedział Łaga. Podszedł do kolegi. – Wiesz, co to znaczy?

– Żadnych poprawek, trzy i pół miesiąca wakacji…

– Mordo, to znaczy, że dziś pijemy! – Łaga klepnął go lekko w twarz.

– Nie no, ja muszę odpocząć…

– Czy ciebie pojebało?

– Dopiero to ze mnie schodzi. Skoczymy na browarka, ale nie dziś.

Łaga chwycił twarz Gustawa obiema dłońmi. Spojrzał mu głęboko w oczy.

– Żadnego browarka, mordo. Idziemy na Elektryków, najebiemy się jak świnie i wyrwiemy jakieś laski.

Gustaw tylko się zaśmiał.

– Chyba dziś nie mam ochoty na imprezę…

– Ja pierdolę, nigdy nie masz! – skwitował Łaga. – Ale ja ci obiecałem, że jak zdamy sesję, to pójdziemy w melo.

– No spoko…

– Co spoko? Co robiłeś w zeszłe wakacje?! – krzyknął poirytowany.

– Pracowałem, siedziałem trochę na wsi…

– Słuchaj, jak chcesz być takim nudziarzem jak śmierdziele w polarach – wskazał palcem na grupę kujonów – to zajebiście. Ale jak chcesz być człowiekiem – złapał się za brzeg koszuli – jak chcesz być spoko ziomkiem, to przestań pierdolić i raz w życiu wrzuć na luz.

Gustaw analizował wszystko w myślach. Nigdy nie był typem imprezowicza, a po kilku tygodniach nauki rzeczywiście czuł się zmęczony. Najbardziej na świecie chciał zaszyć się w domu, w swojej jaskini, w swojej twierdzy, i pooglądać seriale.

Z drugiej strony bał się jednak tego, co pomyślą inni. Faktycznie, raczej nie miał opinii luzaka i często brali go za kujona. Robił wtedy dobrą minę do złej gry. Przez całe liceum i dwa lata studiów balansował na cienkiej granicy, która oddzielała ludzi nijakich od nerdów.

Popatrzył na Łagę. Imprezowy kolega był jego tarczą ochronną, która dodawała mu punktów do fajności. Gdyby nie on, już dawno byłby w dupie.

– No dobra, Łaga… To gdzie pijemy?

– Mordo! – zawołał z szarmanckim uśmiechem Marek Łagocki. – Lepiej spytaj, gdzie nie pijemy!

*

– Jesteśmy z ciebie naprawdę dumni, synu!

– No, pokaż indeks!

Gustaw spojrzał na matkę.

– Został w dziekanacie, profesor musi wpisać oceny…

– Ach, tak. Oby tylko szybko się z tym uporał! Babcia nie może się już doczekać! – Kobieta ustawiła na stole talerze. – Zosiu, obiad!

– To chyba chwilę potrwa. Nie wpisali mi jeszcze z żadnego pisemnego, więc pewnie indeksy będą tak krążyć między katedrami…

– Zosiu, obiad!

– Jak nie chce, to niech nie je.

– Tadziu! – Kobieta skarciła męża. – Chodź, zupa wystygnie!

W talerzach zagościła gęsta pomidorówka.

– Co masz? Zupę? Nie chcę. Za gorąco – bąknęła nastolatka, zaglądając do kuchni.

– Jak zaczniesz sobie sama gotować, będziesz decydować – orzekł ojciec. – A teraz siadaj i jedz, co matka przygotowała!

– Przed chwilą mówiłeś, żebym nie jadła. Zresztą mogę sobie sama gotować…

– Chciałabym to zobaczyć – westchnęła matka.

– No chodź tu do nas! – polecił córce Tadeusz. Spojrzał na nią surowo spod swoich ciemnych brwi. – Twój brat zdał ostatni egzamin, możemy razem poświętować.

– Pomidorową? – spytała z dziwną manierą w głosie Zosia.

– U babci będzie ciasto. Zapraszała na dziewiętnastą.

– Jedziemy dziś do babci? – zdziwił się Gustaw.

– Wybacz. Pewnie chciałeś jej sam powiedzieć, ale nie mogłam się doczekać. Jak tylko wysłałeś mi SMS-a, zaraz do niej zadzwoniłam.

– Kurczę, chyba dziś nie mogę…

– Znowu będziesz wkuwał? – Zosia popatrzyła z niesmakiem na brata.

– No przecież zdałem sesję. Trzy i pół miesiąca wakacji, czaisz?

Dziewczyna przyłożyła do policzka środkowy palec.

– Widziałem to, Zofio! – krzyknął ojciec.

– To tylko dla beki – odparła.

– W tym domu się tak nie zachowujemy.

– Dobra, tato, ona tylko żartowała – powiedział Gustaw, nie mając ochoty na niepotrzebne dyskusje.

– Dzięki, brat.

Ojciec wskazał dłonią na swój pusty talerz.

– Czy mogę prosić o dokładkę, Elżbieto?

– Jeszcze będzie drugie… – powiedziała matka.

– Pół chochelki. Taką większą połowę…

– Zawsze mówiłeś, że nie ma czegoś takiego jak większa połowa! – Zosia była dumna ze swojej uwagi. Ojciec uczył matematyki; wiecznie ich strofował.

– Punkt dla czarnego fortepianu! – odpowiedział mężczyzna i siorbnął zupę.

Gustaw spojrzał na telefon. Łaga dołączył go do jakiegoś zbiorowego czatu, gdzie dyskutowano o wieczornej imprezie.

– Nie dam rady jechać dzisiaj do babci. Oblewamy koniec sesji.

– Ty oblewasz? – spytała zdziwiona Zosia. – Chyba mlekiem…

– A ty tylko z imprezy na imprezę?

– Więcej melanżuję od ciebie, nudziarzu…

Ojciec spojrzał na nią znad talerza.

– Ciekawe kiedy? Podstawówka to na pewno jest odpowiedni czas na imprezy? Skończyłaś już szkołę? Wszystkie oceny wystawione?

– Prawie, panie profesorze – fuknęła dziewczyna.

Matka przytuliła Gustawa.

– Cieszę się, że w końcu gdzieś wyjdziesz. Należy ci się. Tyle ostatnio ślęczałeś nad podręcznikami…

– No ale chyba mógłby odwiedzić babcię? – Pan Kolasa miał własną wizję świata: „Fajnie, że zdałeś, ale teraz umyj okna”. – Starej kobiecie też należy się trochę szacunku.

Elżbieta wstała od stołu. Sprawdziła widelcem gotujące się ziemniaki.

– A od kiedy to zależy ci na teściowej?

– Od nigdy. Ale są zasady.

W kuchni robiło się coraz goręcej.

– Idź z kolegami i wyszalej się za te wszystkie miesiące! – Matka pocałowała syna w czoło. – Może i jesteś mądry po ojcu, ale piękną buźkę masz po mnie. Będą z wami jakieś dziewczyny? A nie! – Zrobiła głupią minę. – O nic nie pytam!

– Ha, Gustaw i dziewczyny! Przecież on jest gejem! – ryknęła Zosia.

– Zocha!

– A ty masz coś do homoseksualistów? – spytała matka. – Przecież chodzisz na te parady.

– Chodzisz na jakieś parady? – zdziwił się ojciec. – Zresztą nic mi do tego. Możesz manifestować swoje poglądy. Każdy może. O to walczyliśmy.

– Widzisz, starzy nic do tego nie mają – powiedziała Zosia, patrząc bratu prosto w oczy.

– Przecież nie jestem gejem, głupia małpo!

– Seksualność to spektrum, może stoisz gdzieś pośrodku…

– Dobra, ja wychodzę. – Gustaw wstał od stołu. – Nie chcę już tego dłużej słuchać.

– Zosia, weź się czasem ugryź w język – powiedziała matka, rozkładając ręce.

– Dobre te mielone, wilgotne – zauważył ojciec.

– Idę się położyć. Wieczorem wychodzę z Łagą.

Zadzwonił telefon.

– To pewnie babcia. – Elżbieta szukała wzrokiem słuchawki.

– Łaga, przystojniaczek. Fajna z was parka – rzuciła z przekąsem Zosia.

– Nawet tego nie skomentuję. – Gustaw ostentacyjnie trzasnął drzwiami swojego pokoju.

KONRAD KROON

Prokurator Konrad Kroon siedział w barze nieopodal dworca i czekał na dziewczynę. Poza nim w knajpie był tylko właściciel. Znali się jeszcze ze studiów.

– Prowadzisz?

– Jeden browarek wjedzie – odparł z uśmiechem prokurator.

– Well done z czosnkowym?

– A jak!

Właściciel knajpy założył gumową rękawiczkę. Wyciągnął z lodówki gotowy kotlet i wrzucił na płytę. Potem zajął się robieniem kanapki.

– Co tam ciekawego w robocie? Jakieś fajne sprawy? – spytał zza winkla.

– Boże, broń nas od ciekawych spraw. Jakbym chciał robić ciekawe sprawy, to już dawno poszedłbym do okręgowej – wyjaśnił Kroon.

– Musisz się jeszcze wykazać?

– Wykazać? Proszę cię! Czy wyglądam na samobójcę?

– W telewizji pokazywali tego, tego… no, taki prokurator, co mówił o sprawie Hoffera, tego polityka. Ciągle go tam pokazują.

– Bo to rzecznik prasowy – wyjaśnił Kroon.

– Nie chciałbyś być takim rzecznikiem? Buźkę masz ładną.

– Wiesz, co bym chciał? Mieć trochę mniej roboty. Mam teraz dwieście spraw w referacie. Myślisz, że to się da jakoś ogarnąć?

Właściciel wzruszył ramionami.

– Nie wiem. To dużo czy mało?

– To w chuj dużo. – Wziął łyk piwa. – Normalnie w rejonie można robić jakieś pięćdziesiąt spraw. Wtedy ogarniasz, co się dzieje. My mamy po dwieście.

– Ale że same zabójstwa? Czy co to są w ogóle za sprawy?

– Oglądaj więcej telewizji, Mirek, to będziesz mądrzejszy – rzucił z przekąsem. – Dwieście zabójstw. Czy ciebie pogrzało?

– No faktycznie… Czyli co to są za sprawy?

– Alimenciarze, pijani kierowcy, oszuści internetowi, złodzieje. Trochę grubszych spraw. Chodzi o to, że jak masz tego tak dużo, to po prostu tracisz panowanie.

– Chcesz tylko ten czosnkowy?

– Tak.

Ktoś wszedł do baru z burgerami. Dziewczyna. Konrad Kroon szybko zmierzył ją wzrokiem, jak miał to w zwyczaju. Buty na koturnie, rogowe okulary, torba w tęczę.

– Czy są jakieś wegańskie?

– Sorry, niestety – odparł Mirek.

Niedoszła klientka zrobiła zniesmaczoną minę i wyszła.

– Mógłbyś trochę rozszerzyć ofertę. Jesteś jebanym dinozaurem.

– Kto by jadł to gówno?

– Na przykład ja – powiedział Kroon, wskazując frytką na swoje czoło.

– No nie wiem. Weganie i tak idą do tych pedalskich knajpek na Wajdeloty. To nie moi ludzie.

– Sam tam chodzę – zauważył prokurator.

– To przez Zuzę…

Konrad tylko się zaśmiał. Chciał coś odpowiedzieć, ale akurat miał pełne usta.

– Odbieram ją zaraz z pendolino.

– Warszawa?

– Jo…

Właściciel przetarł szmatą blat.

– Pamiętam, jak jeździło się do Wawy tym Polskim Busem. Ja pierdolę, co to był za sajgon.

– Wagon bydlęcy. – Kroon zarechotał. – A potem nogi miałeś w dupie. Kto by to przeżył na trzeźwo?

– Jeszcze jednego? – spytał Mirek.

– Nie, prowadzę.

*

Pociąg wjechał na stację. Przypominał srebrną czaplę i dla wielu ludzi wciąż stanowił symbol luksusu i elegancji. Kawa lub herbata na powitanie, bo lubimy mieć wybór. Nokturn Es-dur Chopina grany na każdej stacji.

Dlaczego? Bo przecież każdy z nas kocha muzykę klasyczną, a Chopina, Szopena (romantycznego gruźlika ze Stalowej, wróć, Żelazowej Woli) to ciśniemy na Spotify przez cały rok, od stycznia do listopada, robiąc tylko mały wyjątek w grudniu dla Last Christmas i George’a Michaela z czasów, kiedy jeszcze wolał dziewczyny.

Pociąg wjechał na stację.

– Ja pierdolę, znowu to zrobili. – Konrad zaśmiał się pod nosem, gdy zobaczył, jak pendolino wjeżdża na zupełnie inny peron, niż zapowiadała dyspozytorka. Zdezorientowani podróżni ruszyli tłumnie w stronę schodów. Niektórzy, ci mniej zaradni życiowo, wybrali windy. Windy nie działały.

Otworzyły się drzwi. Na schodach wagonu czwartego stanęła blondynka koło czterdziestki, z dużym plecakiem i torbą na laptopa. Rozejrzała się, po czym sięgnęła po telefon.

– Już idę. Wjechał na inny peron.

Kroon poczekał, aż minie go tłum pasażerów, po czym ze stoickim spokojem podreptał w stronę tunelu.

– Cześć. – Zuza dała mu buziaka na powitanie. – Weźmiesz to ode mnie?

Prokurator założył na ramię plecak.

– Czasem mam wrażenie, że oni to robią specjalnie. Ktoś siedzi w tej betonowej budce, patrzy na tych biednych ludzi i mówi: „Teraz was, chuje, urządzę”. No i nadaje do maszynisty: „Macie wolny drugi”. A potem ściąga gacie i przyciskając dupę do mikrofonu, stęka: „Opóźniony pociąg InterCity Premium z Katowic do Kołobrzegu wjedzie na tor przy peronie trzecim, prosimy zachować ostrożność i nie zbliżać się do krawędzi peronu”.

– Ty to jesteś pojebany – podsumowała Zuza, szukając wzrokiem samochodu. – Ciężki dzień w pracy?

– Każdy dzień w pracy jest ciężki. Cieszę się, że dziś piątek.

– Ja też muszę odpocząć. Trochę zresetować mózg.

Weszli na parking. Kilku bezdomnych szukało kolejnej ofiary.

– Pilnowałem samochodu, wszystko jest idealnie, kierowniku! – zakomunikował lekko śmierdzący żul.

– No i prawidłowo. Mówiłem: jakby coś było nie tak, tobym cię wpierdolił na dołek. A oni na Białej bardzo cię nie lubią.

– Nie no, panie prokuratorze…

– Dobra, spierdalaj już.

– Ale jakby pan prokurator znalazł jakieś dwa złote…

Kroon popatrzył na pijaka bez krztyny litości.

– Ty chyba naprawdę chcesz, żeby ci psy wpierdoliły, co?

– Dobra, Konrad, nie popisuj się – powiedziała Zuza, wsiadając do auta.

„Parkingowy” odszedł kilka kroków dalej i uniósł ręce.

– Nie chcę mieć żadnych problemów, kierowniku…

Kroon trzasnął drzwiami. Nowoczesne audi TT, niskie zawieszenie, czarna karoseria. Auto dla bogatego singla, sześć sekund do setki.

Włączył silnik. Zobaczył w kamerce, że mężczyzna wrócił do swoich kumpli. Pewnie go teraz przeklinali.

– Serio mogłeś mu dać te dwa złote.

– Nie znoszę takiego ścierwa.

*

Jechali autem przez miasto. Właściwie to trochę jechali, a trochę stali w korku. Paradoksalnie w Trójmieście latem był zazwyczaj większy ruch niż przez resztę roku. Turyści.

– Serial, browarek, ruchanko?

– Boże, jak ty mnie dziś denerwujesz! – fuknęła Zuza.

– Dobra, co powiedziałem nie tak?

– Musisz być cały czas taki prymitywny?

Kroon spojrzał nonszalancko na swoją dziewczynę.

– Opera, wino, ruchanko?

Zuza się zaśmiała. Byli razem już dziesięć lat.

– Dziś wieczorem wychodzimy z domu.

– Jeszcze nawet do niego nie wróciliśmy…

Zuza wyjęła z plecaka aparat. Była zawodową fotografką. Przeglądała pospiesznie pliki.

– Dzisiaj na Elektryków gra taki mój znajomy z Łodzi. Robił kiedyś muzykę do pokazów, jest didżejem. Będą Kaśka i Tymon.

Minęli kolejne skrzyżowanie.

– Bardzo musimy?

– Przecież ich lubisz.

Prokurator kiwnął głową.

– Są spoko, ale jakoś tak mi się dzisiaj nic nie chce.

– Zobaczysz, będzie fajnie.

Rozdział 3 | Czerwiec

GUSTAW

– O, Rossmann. Widzisz, jaki tu jest numer? Ja pierdolę, czy oni muszą to tak chujowo oznaczać?

– Czterdzieści. Czyje to mieszkanie?

Łaga pokręcił głową.

– Jakichś typiar od Wiktora Duchnowskiego.

– To ten twój ziomek z dzieciństwa?

– Jo. Mieszkaliśmy kiedyś na jednym osiedlu, ale potem się wyprowadzili.

– Chyba jest megadziany, co? – spytał Gustaw.

– No w chuj dziany. Jego stary kręci niezłe wałki.

Weszli w bramę. Łaga w hawajskiej koszuli, którą zamiast hibiskusów zdobiły drapieżne pantery. Włosy przycięte „na grzybka”, na nosie kolorowe lenonki. Obok niego dreptał nieco wystraszony kolega z roku. Białe polo, zwykłe jeansy, nic specjalnego.

– W sensie, że pierze pieniądze? – zgadywał Gustaw.

– Ej, ty to serio się z choinki urwałeś. Niby kujon, a jesteś taki tępy…

– Pytam tylko…

Łaga wyciągnął telefon, żeby sprawdzić wiadomość od kolegi. Wbił kod na domofonie.

– Słuchaj, na pewno trochę musiał posmarować. Tak się robi interesy w tym kraju.

Weszli do środka. Mieszkanie znajdowało się w samym środku Głównego Miasta, jakieś pięćset metrów w linii prostej od fontanny Neptuna. Turyści mylnie nazywali to miejsce starówką.

W Gdańsku nie ma starówki od dobrych osiemdziesięciu lat. W trakcie wojny miasto rozwalili Ruscy. W miejscu starówki wybudowano komunistyczne bloki. Na Głównym Mieście, czyli tam, gdzie znajdują się Neptun, Żuraw, Złota Brama i inne seksowne zabytki, non stop oblegane przez stada mocno opalonych niemieckich emerytów, też właściwie postawiono bloki, ale ukryto je za eleganckimi fasadami przedwojennych kamieniczek.

– Trzymaj to. – Łaga podał Gustawowi siatkę z browarami.

Klatka schodowa wyglądała dokładnie tak samo jak w każdym innym PRL-owskim budynku. Metalowe barierki, olejna lamperia na ścianie i schody z biedackiego lastryka.

– Które piętro?

– Chyba drugie…

Już z parteru słyszeli odgłosy imprezy. Latem był to naturalny element akustycznego krajobrazu. Sąsiedzi najpierw protestowali, a potem się grzecznie wyprowadzili. Mieszkało się tu głównie na wynajem.

Drzwi były uchylone. Łaga wszedł pewnym krokiem. Za nim dreptał Gustaw.

– Jest i on, największy sopocki ruchacz! – zawołał przystojny, wysoki chłopak.

– Elo, mordo! – Łaga zbił piątkę z Wiktorem.

W salonie kręciło się kilkanaście osób. Przy oknie stały dwie modnie ubrane dziewczyny. Gustaw poczuł się nieswojo.

– Ziom, co za kicie! – krzyknął Łaga, opierając się o ramię Wiktora Duchnowskiego. – Czy ty coś z nimi ten?

– Te jeszcze czekają grzecznie w kolejce – odparł młody Duchnowski. – Ale nie bój żaby, ja codziennie zaczynam od jebanka. Taka poranna gimnastyka…

Dziewczyny się tylko zaśmiały. Jedna z nich otworzyła okno i odpaliła papierosa.

– Wiesz, Wikuś, że z własną ręką to się nie liczy? – Zaciągnęła się dymem. Miała mocno wytatuowane ręce i kilka kolczyków w różnych dziwnych miejscach.

– Uuu! – zawołał Łaga.

– Punkt dla ciebie, świnka. Dziewczyny, to jest Marek Łagocki, mój człowiek na prawie. Za kilka lat, jak zostanie papugą, zrobimy taki hajs, że będziemy jagodziankami podcierać sobie dupy.

– Piona, laski.

– Jestem Sonia.

– Natalia… – Druga z dziewczyn wyciągnęła rękę na przywitanie, ale Łaga i tak dał obu po buziaku w policzek.

– A to mój ziomo Gustaw. Wybaczcie mu, że jest trochę sztywny, ale w dzieciństwie wyjebał go ksiądz i odtąd ma traumę…

Gustaw spłonął rumieńcem.

– Daj spokój…

– No ej! Byłeś przecież ministrantem, co nie?

– Kurwa, Łaga, proszę cię, stary.

Dziewczyny tylko się śmiały.

– Jak go wyruchał ksiądz, to przynajmniej nie jest prawiczkiem – rzuciła Sonia. – Nie to co Wik.

– Ale ty mnie dziś ciśniesz, kobieto… – powiedział Wiktor i wziął kolejny łyk piwa. – Co pijecie?

– Dawaj, co masz, mordo! – Łaga złapał się za klatę. – Jestem niezniszczalny!

– No i prawidłowo. To dajemy na wódeczkę! Lecę po kieliszki.

Wiktor pobiegł do kuchni, zostawiając Łagę i Gustawa w towarzystwie Soni oraz Natalii.

– Wiecie, czyj to kwadrat? – spytał Łaga.

– Mój – odpowiedziała wytatuowana dziewczyna. – Wynajmuję go z jeszcze jedną kumpelą i takim ziomeczkiem. Widzicie, stoi tam, koło kibla. To Kubson.

– Spoko melina. Taka dla emerytów, he, he.

– A ty gdzie mieszkasz? – Sonia wzięła kolejnego bucha.

– Na Przymorzu, bo blisko na uniwerek, ale muszę ogarnąć coś bardziej fancy.

– A ty? – spytała, patrząc się na Gustawa.

– Żabianka. Gdańsk-Żabianka – wydukał.

– No przecież nie Gdynia-Żabianka, mordo? – Łaga klepnął go po plecach. – Długo znacie Wiktora?

– A to jego da się długo znać? – Natalia zachichotała.

– W sumie…

Sonia wyrzuciła niedopałek przez okno.

– Przykleił się do nas na otwarciu Elektryków i nie chce się odczepić.

– Cały Wiktor. – Łaga pokiwał ze zrozumieniem głową. – O wilku mowa!

– Auuuu! – zawył Wiktor, rozstawiając na parapecie kieliszki. Szybko nalał każdemu po setce. – No to dajemy, za dobre melo!

– Ja chyba podziękuję, napiję się browarka – powiedział Gustaw.

– Prawilniak, nie pierdol, tylko pij!

Łaga wcisnął mu kieliszek do ręki. Gustaw wstydził się odmówić.

Wychylili kolejkę.

– Masz popitę? – spytała Natalia.

– Nie mam popity, złotko, bo zaraz walimy drugą kolejkę!

– O fuck… – zaklęła dziewczyna.

Sonia wychyliła kieliszek bez mrugnięcia. Gustawowi było trochę niedobrze.

– Skoczę po popitę – zaproponował.

W kuchni czuć było charakterystyczny zapach marihuany. Kilka osób stało w kółeczku, przekazując sobie z ręki do ręki grubego blanta.

– Chcesz bucha, ziom? – spytała jakaś nieznajoma.

– Nie, ja szukam tylko… – wziął do ręki karton soku pomarańczego – o, tego!

Wrócił do salonu.

– No to powiedz, Wik, jak tam ta twoja nowa laseczka? – zagaiła Sonia.

– Julia? Ma być dzisiaj.

– Fajna kotka – podsumowała Sonia. – Ruchałabym.

– Uuu, koleżanko! – Łaga objął ją ramieniem. – Widzę, że jesteś naughty. Kończymy dziś wieczorem u mnie na kwadracie?

– Spróbuj – odpowiedziała, trzymając usta ledwie kilka centymetrów od jego twarzy.

– O kurwa, to mój bit! – Łaga poczuł nagłe podniecenie. – Dzięki, Kubson! Dajemy na parkiet.

Podkręcili muzykę. Mocny bas sprawiał, że wszystkie meble, od meblościanki aż po żyrandol, zaczęły lekko drżeć.

– Jak ja to, kurwa, kocham! – wrzasnęła Sonia.

Skakali po drewnianej podłodze. Gustaw nie mógł nadążyć za wszystkimi nowymi twarzami. Widział sporo fajnych dziewczyn. Wydawało mu się, że wciąż ktoś dołącza do tej imprezy. W malutkim mieszkaniu musiało być ze trzydzieści osób.

– No dobra, a teraz na szocika!

*

Na dworze wciąż było jasno, mimo że zegar wskazywał prawie dwudziestą drugą. Gustawowi kręciło się lekko w głowie. Postanowił pić trochę mniej, żeby całkiem nie odlecieć.

Znów zabłądził w okolice kuchni.

– Palisz? – spytała Natalia, podając mu zioło.

– Nie, ja…

Obok dziewczyny stał Kubson, współlokator Soni. Szepnął coś Natalii na ucho, po czym ruszył w stronę swojego pokoju.

– Dbasz o płuca?

Gustaw wciągnął głęboko powietrze. Był konkretnie speszony. Natalia mu się podobała.

– Wiesz co, w sumie … – Alkohol wyłączył mu znaczną część mechanizmu samokontroli. – Daj bucha.

Nie chciał wyjść na sztywniaka i pragnął w końcu spotkać jakąś dziewczynę. W końcu. Wreszcie.

Tak naprawdę przez całe życie był sam. Kilka razy miał szansę kogoś poznać, ale po pierwszej randce zawsze dostawał kosza. Wracał wtedy do domu, zamykał się w łazience i patrząc w lustro, pytał: „Czemu ja zawsze muszę wszystko spierdolić? Przecież nie jestem brzydki. Dobrze wyglądam. Tylko jak otworzę ryj…”.

Natalia nie była taka wyszczekana jak inne laski na imprezie. Sprawiała wrażenie miłej dziewczyny. Kogoś bardziej z jego ligi.

Podała mu blanta. Mocno się zaciągnął. Gryzący dym wypełnił mu płuca. Zadrapało go w gardle. Dostał ataku kaszlu.

– Chyba nigdy nie paliłeś, co? – spytała Natalia, wciąż bardzo serdecznym tonem.

Gustaw nie mógł odzyskać głosu.

– Nieee – wychrypiał. Oddał dziewczynie skręta i kaszlał dalej.

– Napij się wody – powiedziała Natalia, podając mu butelkę.

Poczuł, że jest lepiej. W końcu odzyskał głos.

– Dzięki.

– Spoko. Nie możesz tak tego trzymać w gardle. Musisz wciągnąć głęboko i powoli wypuścić.

– To chyba nie dla mnie – odparł zrezygnowany.

– Ministranci nie jarają? – rzuciła z uśmiechem na ustach.

Gustawowi brakowało dystansu do samego siebie.

– Nie jestem ministrantem. Kiedyś, za dzieciaka, służyłem do mszy…

– Hej. – Złapała go za rękę. – To nic złego. Ja też chodzę do kościoła.

Gustaw spojrzał jej w oczy. Myślał, że go wkręca.

– No dobra, gołąbeczki, zbieramy się! Uberki zamówione, zaraz wbijamy na Ele! – wrzasnął Wiktor, gdy wpadł do kuchni.

– Pij dużo wody – powiedziała Natalia, wciąż nie puszczając ręki Gustawa. – A teraz chodź!

KONRAD KROON

Stocznia była tu właściwie od zawsze. Najpierw robili statki, było brudno i szaro. Za komuny ktoś się poważnie wkurwił, pokazał władzy środkowy palec, pociągnął za sobą innych. Pierwsza pokojowa rewolucja w dziejach Polski. Solidarność, Nobel dla Wałęsy, wizyta papieża, potem wolne wybory.

W międzyczasie przestali robić statki, robotnicy znów zaczęli strajkować. Politycy obiecywali, stocznia upadała; potem ją sprzedawali, restrukturyzowali, ale z każdym rokiem coraz bardziej oczywiste stawało się to, że czasy świetności nigdy nie wrócą.

Najpierw, kiedy jeszcze wokół całej stoczni stał płot i wchodziło się na przepustki, imprezowali tu jedynie artyści. Potem otworzyli klub Buffet i zjechali się hipsterzy.

Potem było kilka lat nie wiadomo czego. Miasto wyburzyło fajne loftowe budynki, zbudowało nikomu niepotrzebną drogę, która była solą w oku wszystkich nowoczesnych urbanistów. Wtedy jednak ktoś wpadł na pomysł, że można tu zrobić imprezownię. Nie klubokawiarnię, nie dyskotekę, nie salę koncertową, ale coś, czego w Europie jeszcze nie było. I wtedy narodziła się Ulica Elektryków.

Pośród dawnych stoczniowych hal, z widokiem na dźwigi, statki i doki, ustawiono bary i dancefloor. Wstawiono ogromny, designerski neon, rozwieszono lampki. Tańczono na dworze. Muzyka odbijała się od starych cegieł, nie przeszkadzając mieszkańcom i ryjąc mózgi imprezowiczom. Była miłość, były narkotyki i była wolność. To była prawdziwa młodość, ta sama co zawsze, od setek lat, ale w nowej odsłonie, szytej na lata dwudzieste trzeciego tysiąclecia. Taka, za którą się tęskni. Nieposkromiona, dzika i najpiękniejsza.

Konrad gadał właśnie z jakimś kumplem, popijając piwo. Jednak dał się zaciągnąć na stocznię.

– Marcin, mówię ci, kicha z tym twoim radiem.

– Stary, a gdzie indziej mam pracować w Trójmieście? To nie Warszawa, że możesz sobie wybrać.

– Ale tak się zeszmacić…

– Ja pierdolę, Konrad! Sam jesteś prokuratorem, robisz u Zdziśka, a mi masz za złe, że tyram w państwowym radiu!

Kroon spojrzał przed siebie. Zuza stała kawałek dalej i gadała z jakimiś artystami.

– Ja nie prowadziłem żadnej politycznej sprawy, a ty robiłeś nagonkę na Hoffera.

– Koleś ma sporo na sumieniu. Podobnie jak ten Duchnowski, którego co chwila o coś oskarżacie.

– Słuchaj, ja go nigdy o nic nie oskarżyłem. To po pierwsze. A po drugie Duchnowski nie jest politykiem opozycji. To duża różnica.

– Różnica jest taka, że ciebie nie boli branie państwowej kasy, ale nie lubisz, jak robią to inni.

– Marcinku. – Kroon spojrzał serdecznie na kolegę. – Przecież wiesz, że ja mam tak naprawdę w to wszystko wyjebane. Dlatego wciąż nie mam żadnych siwych włosów i staje mi jak piętnastolatkowi.

– To, kurwa, pojechałeś…

Podszedł do nich jakiś koleś. Usiadł przy barze i słuchał, o czym gadają.

– Musisz się odpiąć, Marcinku, wyluzować. Świata nie zmienisz.

– Zawsze obracasz kota ogonem.

Nieznajomy przysunął się bliżej.

– Jak się chcecie wyluzować, to znam kogoś, kto ma kilka fajnych rzeczy. Potrzebujecie czegoś?

Kroon popatrzył litościwie na dilera.

– Ty chyba, synu, całe życie masz pecha, co? Urodziłeś się w piątek trzynastego, a potem było już tylko gorzej?

– Hę? Nie kumam…

– Wiesz co… udam, że tego nie słyszałem. – Konrad spojrzał na niego z wściekłością. – Nie jestem już w pracy. A ty… spierdalaj stąd. I jak zobaczę, że sprzedajesz to gówno jakimś dzieciakom na imprezie, to cię, kurwa, zawinę na dołek, przyczepię akumulator do jaj i będę tak długo przesłuchiwać, aż mi podasz numer do swojego Escobara w Kolumbii, Wenezueli, Hondurasie czy skąd tam ciągniesz ten szajs.

– Człowieku, wyluzuj… Żartowałem – bąknął diler i ruszył w kierunku bramek.

– Masz wypierdalać. Rozumiesz? – powtórzył głośniej Kroon.

Diler szybko minął ochroniarza i zniknął gdzieś za winklem.

– Nigdy nie jarałeś? – spytał Marcin.

– Pewnie, że jarałem. Ale teraz jestem szeryfem. Kumasz?

GUSTAW

Kręciło mu się w głowie. Obrazy przelatywały przez jego świadomość w dziwnym, kalejdoskopowym porządku. Szedł gdzieś za Wiktorem, obok maszerowała Natalia. Trzymali się za ręce.

– Dajemy do baru! – zawołał Łaga.

– Wszyscy są? – spytała Sonia. – Kubson, gdzie leziesz?

Współlokator Soni podbiegł do jakiegoś kolegi. Pocałowali się na przywitanie.

– No i po nim – podsumowała Natalia.

– Dobra, kochanie, będzie… – Wiktor policzył, ilu znajomych jest teraz przy barze – …pięć szotów!

Gustaw się rozejrzał. Większość ludzi z domówki rozeszła się gdzieś po Ulicy Elektryków. Część wbiła od razu na parkiet, inni skoczyli do sąsiednich imprezowni.

– Wasze zdrówko, ziomeczki! – zawołał Łaga i wychylił pierwszy kieliszek.

– A teraz idziemy tańczyć! – zarządziła Sonia.

Stanęli kawałek od didżejki. Kubson ściskał się koło głośnika za swoim chłopakiem.

– Ooo, gołąbeczki – pisnęła Natalia.

Elektroniczna muzyka przeplatała mocny bit z jakimś starym polskim hitem z lat osiemdziesiątych. Rytmiczne brzmienie wprowadzało w lekki trans, nawet jeśli nie było się po narkotykach.

Sonia zamknęła oczy. Nie myślała o tym, gdzie jest, nie myślała o tym, gdzie będzie. Płynęła z prądem.

Wiktor co chwila sprawdzał telefon.

– No i gdzie ta twoja ciapcia? – szepnął mu do ucha Łaga.

– Zaraz ma być…

Gustaw starał się nie tracić tempa. Bał się, że tańczy zbyt pokracznie. Co chwila zerkał to na Łagę, to na Wiktora i starał się ruszać tak jak oni. Nagle ktoś go szturchnął.

– Sorry – powiedziała obca dziewczyna.

Gustaw nie odpowiedział.

– Ej, wszystko w porządku? – spytała Natalia.

– Tak, jest okej.

Spojrzała mu głęboko w oczy.

– Chyba nie za bardzo. Chodź wyczilować. – Złapała go za rękę i wyciągnęła z tłumu. Gustaw nie wiedział, co się dzieje. Stanęli przy barze. – Red bulla i wodę!

– Dwie dyszki.

Natalia przyłożyła telefon do terminala. Piknęło.

– Pij. – Podała Gustawowi energetyka. – Najpierw to, a potem woda.

Gustaw wziął puszkę.

– Ja…

– Chodź, przycupniemy gdzieś! – postanowiła dziewczyna.

Usiedli na drewnianych paletach ustawionych wzdłuż ściany dawnego magazynu. Sporo osób odpoczywało tu od tańca, inni sączyli driny. Niektórzy po prostu próbowali nie odlecieć.

Gustawowi zrobiło się trochę lepiej. Skumał, że Natalia cały czas go lekko podtrzymuje. Była bardzo ładna. Właściwie to w jego typie. Delikatna uroda, ciepłe oczy, serdeczny uśmiech. Niezbyt wysoka.

– Dzięki – powiedział łamiącym się głosem. Wtedy też poczuł, jak pocą mu się dłonie. Fajna laska i on. – Uratowałaś mnie.

– Taka ze mnie siostra miłosierdzia. – Zachichotała. – Włączył mi się opiekun.

– To przez ten kościół – powiedział. Pierwszy raz tego wieczoru sklecił jakiś żart. W dodatku śmieszny.

– Ty byłeś ministrantem, a ja chodziłam na scholę.

– Serio? – spytał z poważną miną.

– Serio to nie. – Wzięła od niego wodę. – Ale do kościoła czasem chodzę. – Mrugnęła.

– Uff. Bałem się, że wyszedłem na katolickiego taliba.

– Bo wyszedłeś. – Natalia była zadziorna.

Siedzieli chwilę w ciszy.

– Nie wiedziałem, że przyjdzie tu tyle ludzi.

Niemal na całej ulicy i po wszystkich okolicznych dyskotekach kręciły się prawdziwe tłumy. Kolejka tych, którzy chcieli wejść, miała dobre dwieście metrów.

– Zawsze tak tu jest latem.

– Tak słyszałem.

Natalia spojrzała na niego z wyrzutem.

– Nie mów, że jesteś tu pierwszy raz.

– Dobra, nie powiem. – Udał, że zamyka usta na klucz.

Zaśmiała się.

– Ministrant prawiczek…

– Rozgryzłaś mnie. – Mrugnął do niej.

„Ja pierdzielę, chyba mi wychodzi” – pomyślał. „Czy mam ją objąć? Złapać za rękę?”

Siedzieli tak jeszcze chwilę, obserwując ludzi. Gustaw czekał, aż coś się wydarzy. Liczył, że Natalia zadecyduje za niego.

– Chyba już wydobrzałeś – oznajmiła. – Chodźmy do innych!

WIKTOR

Łaga bajerował jakieś dziewczyny przy barze.

– Skąd jesteście? Warszawa?

– Z Iławy! – krzyknęła drobna blondynka.

– Skąd? – Łaga nie dosłyszał.

– Z Iławy! – pisnęła nieco głośniej.

– O kurczę, a wyglądacie jak z Warszawy.

Dziewczyny się zaśmiały.

– Dlaczego?

– Bo macie światowe twarze – wtrącił Wiktor, chowając telefon do kieszeni. – Co pijecie?

– Spoko, mamy piwko – odparła nieznajoma.

– Piwko… Ej! – krzyknął do barmana. – Dwa aperolki dla moich przyjaciółek. – Położył na blacie stówkę. – Zrób od razu i reszty nie trzeba!

Dziewczyny były wyraźnie podjarane.

– A wy? – zagaiła blondynka.

– My jesteśmy stąd… – wyjaśnił Łagocki. – To jest Wiktor Duchnowski, a ja…

– Łaga – wtrącił Wiktor. – Studiuję prawo!

– Uuu. – Dziewczyna spojrzała z uznaniem. – Ja jestem Karolina, a to Ola. – Wyciągnęła rękę na przywitanie.

– Tu, nad morzem, witamy się buziakiem – powiedział Łaga. Pocałował każdą z dziewczyn w policzek.

– A w Sopocie dajemy sobie zwykle trzy – dodał Wiktor i wymienił grzecznościowe buziaki.

– Ej, ale przecież nie jesteśmy w Sopocie – zauważyła Karolina.

Wiktor objął obie dziewczyny.

– A to wtedy należy się tylko jeden – rzucił, całując każdą kolejny raz.

Nieznajome zachichotały.

– I oto wjechały wasze drineczki! – zawołał Łaga, zabierając z baru kieliszki.

– Dzięki! – powiedziały niemal jednocześnie.

– Na ile tu przyjechałyście?

– Tylko na weekend – wyjaśniła Karolina. Była tą bardziej rozmowną.

– Impreza? – spytał Wiktor, przysuwając się do Olki. Wybrał ładniejszą.

– No… słyszałyśmy o Ulicy Elektryków…

– Czyli trzy dni melanżu – podsumował Wiktor i dość jednoznacznie wypchnął językiem policzek. Tę ukrytą wiadomość dostrzegł jedynie Łaga.

– Tak jakby. – Karolina zaśmiała się niezbyt inteligentnie.

– Idziemy baunsić! – zarządził Wiktor, biorąc Olkę za rękę.

Łaga chwycił dłoń Karoliny. Tańczyli w niewielkim kółeczku. Chwilę później dobiła do nich Natalia z Gustawem.

– O, są i nasze ziomeczki! – zawołał Wiktor, trzymając Olkę za biodro. Byli bardzo blisko.

– To jest największy mózg na prawie – powiedział Łaga, wskazując palcem na Gustawa. Ten odetchnął z ulgą. Bał się, że Łaga znów będzie miał z niego polewkę. Dziewczyny pokiwały głowami. – A to jest moja zaginiona druga połówka! Szukałem jej całe życie!

Karolina położyła dłoń na policzku Łagi.

– Słodki jesteś, ale nie tak szybko!

Olka nie miała takich oporów. Właśnie całowała się z Wiktorem.

– Co za agent. – Natalia pokręciła głową. Tańczyła obok Gustawa. – A gdzie Sonia?

– Poszła gdzieś z tym swoim pedziem – rzucił Wiktor, głaszcząc brzuch Olki.

– Wik, ty homofobie… – zbeształa go Natalia.

– Chyba tam jest – zauważył Gustaw, wskazując na drugi parkiet.

– O kurwa…

SONIA

Sonia weszła do kabiny z Kubsonem. Położyła torebkę na kiblu.

– Znasz go? Co to za ziomek?

– Jest kumplem Velosa. Sprawdzone źródło.

– To ten didżej? – spytał Kubson.

– Velos rozkręcił Elektryków. Czasem gra, ale teraz głównie ogarnia – wyjaśniła współlokatorka. Wyciągnęła z kieszeni foliowy woreczek.

Ktoś zastukał pięścią w drzwi toalety.

– Jak chcecie się jebać, to idźcie w krzaki! Ludzie czekają!

– Spokój, laska! – odkrzyknęła Sonia. Podała Kubsonowi tabletkę. Wyglądała jak pudrowy cukierek, z malutką, niezbyt równą gwiazdką.

– Nie odjadę przez to?

– Odjedziesz. O to chodzi. – Uśmiechnęła się, trzymając pigułkę między zębami.

– Ale nie wyląduję na OIOM-ie?

Sonia połknęła narkotyk.

– To tylko ecstasy, a nie żadne jebane dopalacze. MDMA, kofeina i trochę śmieci.

– No dobra…

*

Tańczyli na parkiecie, kręcąc mocno biodrami. Na Kubsona zerkała pląsająca obok, niezbyt przytomna brunetka. Sonia zbliżyła się do nieznajomej.

– Jak masz na imię?

– Paulina. A ty? To twój chłopak?

– Sonia. A to Kubuś. Ale raczej nie będziesz go mieć.

– Jesteście parą? Mnie to nie przeszkadza – wyjaśniła, kiwając głową w rytm muzyki. Perkusja wybijała jednostajne tempo. Sto osiemdziesiąt uderzeń na minutę, chrupiący bas.

– Po prostu nie lubi lasek – wyjaśniła Sonia.

– Jak można nie lubić lasek? – zdziwiła się nieznajoma.

– Nie wiem, kochanie – odparła i polizała Paulinę po krawędzi ucha. Przytuliły się do siebie.

JULIA

Wiktor tańczył z Olą. Wyciągnął telefon i spojrzał na Instagram. Brak powiadomień. Żadnej nowej wiadomości.

– Nie wiedziałem, że Sonia jest lesbijką. – Gustaw się zmieszał. – Nie wygląda na lesbę.

– A jak wygląda lesba? – spytała Natalia.

– No, taka bardziej ostrzyżona na krótko, bez makijażu, brzydka…

Natalia parsknęła śmiechem.

– Ty chyba serio oglądasz tylko TVP.

Gustawowi nagle zrobiło się strasznie głupio.

– Nie no, ja nic nie mam do homo, ale… po prostu myślałem…

– Nie kompromituj się już lepiej – powiedziała beztrosko Natalia.

Łaga zaciągnął swoją zdobycz do baru. Miał co do niej dużo planów, ale dziewczyna w pewnym momencie zaczęła trzymać dystans. Łagocki stwierdził, że winne temu jest zbyt niskie stężenie alkoholu.

Gustaw za to bał się, że znowu spalił.

– O, tu jesteście! – Sonia wbiła się do kółka wraz ze swoją nową zdobyczą. – Widzę, że Wiktor radzi sobie lepiej od Łagi.

Wydarzenia następowały po sobie bardzo szybko. Marek Łagocki trochę za bardzo zaszarżował i fajna laska z Iławy przestraszyła się, że bogaty dzieciak znad morza chcę ją po prostu przelecieć, zrobić zdjęcie, wysłać kumplom i pożegnać czułymi słowami: „O kurwa, ale już późno, muszę lecieć do starych, umówiliśmy się na sobotni obiadek, napiszę do ciebie, idź już, majtki możesz zostawić na pamiątkę”.

– Karolinka, o co chodzi? Co ty tak nagle spoważniałaś?

– Po prostu potrzebujemy trochę ochłonąć, Mareczku.

– Ale ja nie chcę ochłonąć! Jestem gorący jak jakaś jebana Etna, gorący i sztywny. – Raz jeszcze zagrał twardziela. To nie była właściwa taktyka.

– Widzę, Łaga. Wiem, do czego zmierzasz, ale to się nie skończy tak, jak planowałeś.

„Kurwa, dama się znalazła. Wieśniara z Iławy” – pomyślał Łagocki.

– Karolinko, serio, naprawdę mi się podobasz. Myślę, że coś z tego może być. Coś naprawdę wspaniałego.

Skrzyżowała ręce na piersiach. Szukała pomocy przyjaciółki. Niestety, Olka była w tej chwili bardzo zajęta. Kilka metrów na lewo rozgrywała się niemalże lustrzana sytuacja.

– Ej, Wiktor. Idziemy tańczyć? – spytała młodego Duchnowskiego Olka. Ten wpatrywał się w telefon, przeglądając po kolei wszystkie portale społecznościowe.

– Czekaj chwilę, nie widzisz, że coś robię? – Nagle zmienił mu się nastrój.

Olka posłusznie stanęła koło baru. Podobał jej się Wiktor, szybko się zorientowała, że ma kupę kasy. Przystojny, z dobrego domu, bogaty. Czego więcej może chcieć kosmetyczka z Iławy?

– Olcia, chodź się na chwilę przewietrzyć – zaczepiła ją Karolina.

– Przecież jesteśmy na powietrzu…

– Chodź na chwilę – prosiła koleżanka.

– Daj spokój. Baw się. – Przytuliła się do Wiktora. Ten ją całkowicie zignorował.

Sonia tańczyła z nowo poznaną Pauliną. One-night stand. Gustaw zerkał na Natalię. Dziewczyna dobrze się bawiła, ale nie szukała bliskości. Po prostu skakała w rytm muzyki. Rozejrzał się wokół. Ludzie oddani zabawie. Raczej w jego wieku, niektórzy trochę starsi. Patrzył na ich twarze, na ubiór, na gesty. I wtedy ją zobaczył.

Julia szła wolno przez tłum, nigdzie się nie spiesząc. Ludzie schodzili jej z drogi, rozstępując się na boki niczym Morze Czerwone. Miała biały top i jasne, szerokie spodnie. Długie brązowe włosy opadały na nagie ramiona.

Choć Gustaw był już wstawiony, mógł przysiąc, że dziewczyna emanuje delikatnym blaskiem. Otaczała ją jakaś niezwykła łuna, świetlista poświata. Do takich kobiet wzdychali poeci. O takie jak ona wszczynano wojny; dla takiej laski Parys podpalił Troję, a Bohun utopił Ukrainę we krwi.

– Julka! – zawołała Natalia, biegnąc przywitać się z nowo przybyłą. Dziewczyny padły sobie w ramiona.

– Cześć, laska! – krzyknęła Sonia i posłała jej buziaka.

Wiktor wciąż siedział z nosem w telefonie. Olka nie odstępowała go na krok. Spojrzał na parkiet i zaniemówił.

– To jest Paulina, to Gustaw – wyjaśniła Natalia. Wzięła Julię za rękę i wprowadziła do kółeczka. Dziewczyna przyłączyła się do zabawy.

Gustaw obserwował jej każdy ruch. Miała duże, ciemne oczy i delikatny uśmiech. „Gdzieś już go widziałem” – pomyślał. Nigdy nie był w Luwrze, właściwie to prawie w ogóle nie podróżował. W domu nigdy nie było na to kasy, ojciec mówił, że Polska jest najpiękniejsza. Widział ten obraz na reprodukcjach, słuchał Grechuty. Cholerny romantyk. „Kobieta ubrana z tamtych lat żywotnych, lekko się uśmiecha niepewna przybysza. Wykrzykujesz nagle imię jej gwałtownie – Gioconda! Lecz w oknie pustka, wokół cisza. Gioconda, to ona przemyka…”[1]

Śnił o takiej dziewczynie jak ona. Wiedział, że jest to istota, która stąpa po cienkiej linii oddzielającej to, co realne, od nieskończoności. Odsunął się kilka kroków w tył. Bardzo się bał.

Wiktor ruszył wolno w stronę Julii. Olka została przy barze, nie wiedząc, co ma robić.

– Kto to jest? – spytała Łagę Karolina. – Wygląda jak gwiazda…

Łagocki milczał. Sam chciał znać odpowiedź na to pytanie.

– Cześć, Julka. Myślałem, że już nie przyjdziesz – zaczął Wiktor, nachylając się do dziewczyny. Julia dała się pocałować w policzek.

– Jednak przyszłam – rzuciła zdawkowo.

Julia nigdy nie mówiła dużo. Świat kręcił się wokół niej, niczym wokół jakiegoś absolutu, a ona – zgodnie ze starym zwyczajem bogów – głównie milczała. Nie musiała nic mówić.

[1] M. Grechuta, Tajemniczy uśmiech (piosenka), Ocalić od zapomnienia, 1990.

Rozdział 4 | Październik

WERONIKA

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

CZĘŚĆ PIERWSZA. Dwudziestolatki

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

CZĘŚĆ DRUGA. Przesłuchanie

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

CZĘŚĆ TRZECIA. Vestigium

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

CZĘŚĆ CZWARTA. Krzycz, jeśli żyjesz

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

CZĘŚĆ PIĄTA. Langfuhr

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

CZĘŚĆ SZÓSTA. CZŁOWIEK ZBRODNIARZ

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Epilog

PODZIĘKOWANIA

Karta redakcyjna

Copyright © 2022, by Sylwia Zaręba-Gierz

All Rights Reserved.

Published by the Agreement with Book/lab Literary Agency, Poland

www.literatura.com.pl

Projekt okładki

Wojciech Krosnowski

Fotografia na okładce

© Cyryl Sone

Redaktor nabywający

Robert Medina

Redaktorka prowadząca

Sylwia Tusz

Redakcja

Magdalena Świerczek-Gryboś

Adrian Tomczyk

Adiustacja

Aurelia Hołubowska

Korekta

Patrycjusz Pilawski

Opieka redakcyjna

Natalia Hipnarowicz

ISBN 978-83-240-9408-0

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek