Agata Konefał

Krucjata

Saga

Krucjata. Saga Niebios i Otchłani tom 1

Mapy: Aleksandra Skrzycka

Korekta i redakcja: Aleksandra Bednarek, Katarzyna Wieczorek

Copyright ©2024, 2025 Agata Konefał i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727229416

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Dla wszystkich, którym wmawiano, że są słabi. Nikt — być może i Wy sami — nie zdaje sobie sprawy, jak silni jesteście.

Rozdział 1

Sharleen

Sto dni i dwadzieścia dwie godziny. Tyle czasu spędziła w celi, czekając na proces oraz wyrok. Zdołała zapoznać się z każdą rysą i plamą na kamiennych murach. Ciemność stała się jej bliższą przyjaciółką niż w dotychczasowym życiu, więc gdy przed celą rozjaśniało światło kryształów, zmrużyła oczy skrzywiona. Z zaciśniętymi ustami i zmarszczonym czołem spojrzała na dwóch strażników w ciężkich, płytkowych zbrojach.

Wreszcie nadeszła ta chwila. Trzasnął zamek, kiedy jeden z mężczyzn otworzył drzwi więziennej klitki. Uchylił je, wywołując piskliwe skrzypienie zawiasów.

– Proszę z nami – powiedział beznamiętnym tonem.

Posłusznie wstała i podeszła bliżej. Spostrzegłszy łańcuch, mocno zacisnęła zęby. Pozwoliła przypiąć ogniwa do kajdan, które uciskały jej nadgarstki. Upokorzenie wezbrało w niej jak fala, ale nie powiedziała słowa, gdy strażnicy rzucili jej taksujące spojrzenia, a potem pociągnęli za sobą.

Przeszli przez lochy, aż pod schody, które prowadziły do szerokich, mosiężnych drzwi. Sharleen zlustrowała ich zdobienia widoczne w delikatnie pulsującym świetle kryształów. Nie powinno jej tu być. Nie powinna być skuta okowami z żelaza i kamritu — grafitowego kamienia pochłaniającego magię. Była niewinna.

Strażnicy pociągnęli za pęta, żeby przyśpieszyła kroku. Syknęła na nich, ale nawet się nie obejrzeli. Mieli tupet tak się z nią obchodzić. Więźniarka, czy nie, nie pozbawiono jej statusu społecznego. Powinni się z tym liczyć, a nie nonszalancko pokonywać stopnie, które prowadziły ku wysokim, łukowatym, ozdobionym rycinami drzwiom.

A może mieli do tego prawo? Mimo nazwiska nadal była tylko jedną z wielu. Poza tym w tej chwili z pewnością nie wyglądała jak ktoś ważny. Była brudna, w podartym ubraniu i miała skołtunione włosy. Bardziej przypominała żebraczkę niż wielokrotnie odznaczoną pogromczynię potworów.

Jeden z mężczyzn otworzył drzwi prowadzące do… Dokąd właściwie? Sharleen uniosła głowę i spotkała się z wieloma spojrzeniami. Rzędy ław ciągnęły się w dal, nie pozwalając jej zobaczyć sali w całości, ale dziesiątki twarzy zwrócone w jej stronę i odbijająca się nań mieszanka emocji w zupełności wystarczały.

Sąd Imperialny. Po pojmaniu przewieziono ją podziemnymi korytarzami aż do lochów pod tą kolosalną budowlą. Nie mogła uwierzyć, że wcześniej się tego nie domyśliła.

Strażnicy znów szarpnęli za łańcuch, ale prawie nie zwróciła na to uwagi. Ruszyła za nimi przez ogromne pomieszczenie. Mijała loże widzów z uniesioną głową, aż wyszła poza rzeźbione poręcze z marmuru. Wstąpiła na szeroki na półtora metra pomost i podeszła do otoczonej barierką wysepki. Strażnicy przykuli ją do żelaznego słupa, jakby była jakimś żądnym krwi stworzeniem, co dodatkowo pogorszyło jej samopoczucie. Pod sobą ujrzała pogrążoną w ciemnościach czeluść, a na wprost Ławę Zaprzysiężonych.

Kiedy pierwszy zbrojny się wyprostował, posłał Sharleen dziwne spojrzenie. Próbował jej coś przekazać? Jeśli tak, to w obecnym stanie nie była zdolna go zrozumieć. Skupiła się na zdobiących ściany freskach, od których odbijały się szepty gapiów. Nie rozumiała, po co z jej procesu robiono takie widowisko ani dlaczego tak długo czekała na wyrok. Nie zasługiwała na karę za czyny, jakich się nie dopuściła.

Kryształy powoli przygasły, pogrążając prawie całą salę w ciemnościach. Tylko na uwięzioną kobietę padał strumień światła i częściowo na ławy po obu jej stronach. Sharleen ostatni raz obrzuciła wzrokiem otoczenie. Zauważyła w kącie skrybę i parę znajomych twarzy wśród świadków. Na jednej z nich pojawił się cień pokrzepiającego uśmiechu, przez co natychmiast odwróciła głowę. Przygryzła wargę, skupiając się na kajdanach na swoich nadgarstkach.

Przeklęte żelastwo. Przeklęty kamrit. Oba minerały blokowały dostęp do mocy, przez co od tygodni doskwierał jej wewnętrzny dyskomfort.

Zadrżała, gdy po sali poniósł się stukot drewnianego młotka. Uniosła wzrok na mężczyznę, który zasiadł na miejscu sędziego. Rozpoznała go. Giusto Dexiá. Jak zawsze nie robił przyjemnego wrażenia. Był barczysty i dość wysoki. Miał ziemisty odcień skóry, który znacznie ciemniał przy zapadniętych, głęboko osadzonych oczach. Na garbatym nosie spoczywały okrągłe okulary; ciemne, naznaczone pasmami siwizny włosy zaś były gładko zaczesane do tyłu. Zacisnął wąskie, nieco sinawe usta ukazujące się zza krótkiego zarostu i zmierzył chłodnymi, seledynowymi oczyma wszystkich zebranych w pomieszczeniu. Później wyrównał plik dokumentów i złożył go przed sobą.

– Proszę o ciszę – przemówił niskim, silnym głosem Giusto Dexiá. – Na mocy nadanej mi przez Jego Imperialną Mość rozpoczynam rozprawę porucznik Sharleen Sheherezady Klaheangard oskarżonej o stworzenie wiru, wskutek czego doszło do zniszczenia mienia publicznego i osobistego, oraz świadomego z jej strony zagrożenia życia mieszkańców Gorhto. – Zerknął na leżące przed nim papiery, a potem na stojącą na wysepce kobietę. – Oskarżona stawiła się w sądzie, więc pouczam ją, że za przyzwoleniem przysługuje jej prawo do wyjaśnień lub ich odmowa. Czy to jest zrozumiałe, poruczniku Klaheangard?

– Tak, wysoki sądzie – odparła beznamiętnie.

– Czy przyznaje się pani do winy?

– Nie, wysoki sądzie.

Dexiá zawiesił na niej przenikliwe spojrzenie, a potem odchrząknął i ponownie zabrał głos:

– Zatem przejdźmy do zeznań świadków. Proszę sołtysa Gorhto o powstanie.

Po lewej stronie pojawiło się poruszenie i już po chwili w wątłym świetle kryształów znalazł się przygarbiony starzec, który wspierał się na lasce zwieńczonej wizerunkiem sowy. Sharleen nie przypominała sobie, aby widziała go kiedykolwiek wcześniej. Zatem wątpiła, żeby sołtys był obecny na miejscu podczas tamtego niefortunnego zdarzenia.

– Wysoki sądzie – rozpoczął mowę starzec – wieś pod moją opieką bardzo ucierpiała przez niekompetencję tej kobiety…

– Zważaj na słowa – przerwał mu gwałtownie mężczyzna po przeciwnej stronie sali. – Sharleen nie jest niekompetentna. To doskonale wyszkolona pogromczyni. – Pochylił się delikatnie, przybierając groźną postawę. – Nie nadużywaj swojej straty, by rzucać słowami, których później pożałujesz.

Sołtys skulił się pod naporem spojrzenia odzianego w dystyngowane szaty, młodo wyglądającego szlachcica.

– Proszę o spokój! – Sędzia uderzył młotkiem o blat swojej ławy. – Czcigodny lordzie Lealigoedzie, proszę wrócić na swoje miejsce. Przyjdzie czas i na pana zeznania.

Młody anioł zmrużył stalowoniebieskie oczy, lecz ustąpił. Zerknął tylko jeszcze na Sharleen, a ona dyskretnie skinęła głową na znak wdzięczności. Dobrze było wiedzieć, że przyjaciel wciąż był po jej stronie. Miała nadzieję, iż ci, którzy stali obok niego, mieli podobne nastawienie.

– Proszę kontynuować, sołtysie – powiedział Dexiá.

– N-no więc, jak mówiłem, ta kobieta przyczyniła się do zniszczenia dużej części mojej wsi. Wielu ludzi zginęło, zakonnicy odprawiali pogrzeby przez dwa tygodnie, tyle ciał wydobyliśmy spod gruzowisk!

– Rozumiem pański żal, sołtysie, ale jest pan tu, aby zrelacjonować wydarzenia z dnia, w którym doszło do tej tragedii.

– Oczywiście, przepraszam, wysoki sądzie – pokajał się staruszek, po czym dodał szybko: – To był późny wieczór, doszło do wybuchu, który wyrwał mnie z łóżka. Zobaczyłem z okna ogień i usłyszałem wycie potworów, więc natychmiast wybiegłem z domu, aby przeprowadzić ewakuację. Moja służąca próbowała mnie zatrzymać, ale ja wiedziałem, że muszę interweniować. Niestety na zewnątrz panował chaos i… Ludzie panikowali, nie mogłem nad nimi zapanować ani tym bardziej pokierować do schronu. Co gorsza, potwory i wir…

– Spokojnie, sołtysie – przemówił łagodnym tonem sędzia. – Niech pan powie, co jeszcze pan pamięta.

– Pamiętam j ą. – Wskazał oskarżycielsko na Sharleen. – Stała pośrodku tego wszystkiego. Nie próbowała niczego zrobić. Zamiast chronić mieszkańców wioski przed potworami, po prostu się przyglądała.

– Jest pan pewien, że to była oskarżona? Nie nosiła maski, jak jej nakazuje prawo?

Starzec pokiwał głową, a Sharleen zaklęła w duchu.

– O tak, doskonale pamiętam jej twarz. Nawet tona brudu nie ukryje skazy wokół jej lewego oka.

– Rozumiem… – Dexiá coś zanotował, a potem ponownie skupił się na sołtysie Gorhto. – Czy pana służąca może potwierdzić pańskie zeznania?

– Tak, jest tu ze mną.

– Proszę o wystąpienie.

Z ławy wstała drobna dziewczyna o rudawych włosach i łagodnej twarzy. Niczym się nie wyróżniała, prawie stapiała się z otoczeniem.

– To ja, wysoki sądzie – powiedziała drżącym głosem.

– Czy potwierdzasz zeznania sołtysa? – zapytał rozjemca.

– T-tak, jednakże… – zająknęła się, zaciskając palce na jasnym fartuszku swojej skromnej sukni. – Pamiętam, że pogromczyni nie była tam sama. Tam był ktoś jeszcze…

Sołtys wbił wściekłe spojrzenie w swoją pracownicę, na co ta skuliła się przestraszona i zamilkła.

– Ktoś jeszcze? – dopytał twardo sędzia. – Możesz opisać tę osobę?

Służąca potrząsnęła szybko głową, a potem wydusiła:

– Nie wiem, kto to był. Nie widziałam dobrze. W powietrzu unosiło się mnóstwo dymu, a my musieliśmy szybko uciekać, zanim porwał nas wir.

Giusto Dexiá skinął głową i znów coś zanotował. Nie zadał więcej pytań służce, co mocno rozczarowało Sharleen. Miała nadzieję, że ta zlękniona biedaczka powie coś jeszcze, może potwierdzi to, co ona powtarzała wszystkim od początku.

To nie ona stworzyła wir, to nie ona napuściła na ludzi potwory. Była niewinna!

Sfrustrowana zamknęła oczy i zagryzła wargi niemalże do krwi. Gdyby mogła, zaczęłaby wrzeszczeć, ale tak nie poprawiłaby swojej sytuacji. Była skazana na decyzję Ławy Zaprzysiężonych. A bacząc na to, kto w niej zasiadał, miała pewność, że to był pierwszy i ostatni proces w sprawie nieszczęścia, które dotknęło Gorhto.

Ciężar tamtych zdarzeń znów zaczął przygniatać jej ramiona. Jak mogło do tego wszystkiego dojść? Przecież dostała proste zadanie, właściwie nawet ujmujące jej randze, gdy zdecydowała się je przyjąć. Na taką misję powinni wysłać tropiciela, ewentualnie łowcę, a nie pogromczynię.

Ale wszystko poszło nie tak.

Uniosła lekko głowę, zerkając dyskretnie na prawo. Pochwyciła spojrzenie stalowoniebieskich oczu. Mainard zdawał się ją obserwować, odkąd weszła na salę rozpraw. I był wyraźnie zmartwiony. Podobnie jak Melianna, Dynastine i Erial. Jej przyjaciele… ale nie wszyscy. Kilkoro brakowało. Choćby Tytusa i Ineriada.

Szum rozmów wybił ją z otępienia. Rozejrzała się szybko, dostrzegając mężczyznę, który właśnie wycofał się w cień. Jego miejsce zajął odziany w czarny mundur żołnierz w średnim wieku. Spojrzał w jej stronę, lecz gdy skrzyżował z nią wzrok, natychmiast odwrócił głowę.

– Nicolas Bhitra – przedstawił się spokojnie. – Jestem jednym z żołnierzy, którzy przybyli do Gorhto, aby zapewnić pomoc i ochronę mieszkańcom wsi.

– Co może pan powiedzieć o całym zdarzeniu oraz udziale w nim oskarżonej? – zapytał Dexiá.

– Jestem pewien, że straciła panowanie nad sytuacją. – Spojrzał na pogromczynię. – Kiedy przybyliśmy na ratunek ludziom, wokół panoszyły się potwory, a oskarżona… cóż, starała się zablokować im drogę, ale nie nadążała. Dookoła wybuchały kolejne pożary. Waliły się domy i drzewa… – Pokręcił głową. – To był chaos. Trudno było nad tym zapanować, ale na szczęście wśród naszych szeregów mieliśmy kilku przeszkolonych zabójców. Tylko dzięki nim udało się pozbyć tych wszystkich potworów.

– A wir? Co pan może o nim powiedzieć?

– Nie widziałem go, lecz już po całej akcji słyszałem od ludzi, że pojawił się wir powietrzny. Dokładnie taki, jak przed dekadą – odparł lekko zamyślony. – Jeśli mogę nadmienić, wysoki sądzie, to nie wydaje mi się, aby to działanie pogromczyni doprowadziło do jego powstania.

– Dlaczego tak pan uważa?

– Jak wspominałem, porucznik robiła wszystko, aby powstrzymać potwory. Stale korzystała ze swoich mocy, ale w tym czasie nie powstało podobne zjawisko. Widocznie nie ma umiejętności, które tworzą wiry.

– Rozumiem… – Przesłuchujący coś zanotował. – Czy może pan potwierdzić, że na miejscu był ktoś jeszcze?

– Nie, wysoki sądzie. Pogromczyni w chwili pojmania twierdziła, że to nie ona stworzyła wir, a ktoś inny i w ten sposób przywołał potwory, ale nie znaleźliśmy potwierdzenia dla jej słów. Nie wiemy, jak powstał wir, lecz mnogość potworów na pewno była wynikiem jej nieostrożności.

Giusto Dexiá skinął głową, po czym znów coś zanotował.

– Dziękuję za pańskie zeznania.

Żołnierz wrócił w cień, a Sharleen poczuła ukłucie niepokoju. Ilu świadków zdążyło pokazać się w czasie rozprawy? Dlaczego do tej pory nie zadano jej pytań? Wprawdzie zeznawała tuż po aresztowaniu, tłumaczyła, co się stało, ale nikt jej nie uwierzył. Czy podczas procesu zostanie pominięta? Mimo przyznania prawa do składania wyjaśnień sędzia nie zezwoli jej zabrać głosu? Przecież w ten sposób jawnie odmawiał jej możliwości do obrony. To był jakiś absurd.

– Proszę o wystąpienie lorda Lealigoeda – przemówił nagle rozjemca.

Mainard wstał i wszedł w półokrąg światła kryształów, który padał na niego z sufitu. Wyprostował się i spojrzał poważnie na przewodniczącego ławy sędziowskiej.

– Szanowni Zaprzysiężeni, pragnę w imieniu swoim i towarzyszy broni Sharleen Sheherezady Klaheangard złożyć w wasze ręce oświadczenie o jej niepodważalnych umiejętnościach i k omp e t e n c j a c h. – Wymownie zerknął na przeciwną stronę, gdzie w mroku krył się sołtys Gorhto. – Sharleen jest jedną z najznamienitszych pogromczyń potworów, które kiedykolwiek stąpały po ziemiach Edu Tiar. Doskonale radzi sobie w trudnych sytuacjach, umiejętnie włada bronią i swoimi mocami. Nigdy nie porzuciła swoich towarzyszy na polu bitwy – oznajmił, a siła w jego głosie sprawiła, iż wszyscy uważnie go słuchali. – Proszę wziąć pod uwagę, że Sharleen została pogromczynią w bardzo młodym wieku i nigdy nie zawiodła. To, co stało się w Gorhto, niezaprzeczalnie jest plamą na jej honorze, ale sprawę owiewa mnóstwo niewiadomych. Dlatego uważam, że był to wypadek, którego nawet archaniołowie nie zdołaliby przewidzieć. Wnoszę więc, aby nie wyznaczać jej surowej kary.

Ostatnie słowa wzbudziły w piersi Sharleen rozczarowanie, ale rozumiała, że przyjaciel celowo nie poprosił o uniewinnienie. W gruncie rzeczy bardzo ucieszyła ją jego przemowa. Podczas gdy inni wyrażali się o niej bardzo niepochlebnie, Mainard okrył ją na nowo otoczką sławy i mistycyzmu. Nie była pewna, czy na to zasługiwała.

Pamiętała, że tamtego dnia, kiedy wybierała się na misję, zaproponował jej swoje towarzystwo. A ona odmówiła i machnęła ręką, twierdząc, iż szkoda jego fatygi na jednego bergrola. Gdyby tylko przewidziała to, co stało się później… Westchnęła cicho, przybita.

Dlaczego nikt jej nie wierzył? Przecież tego wszystkiego sobie nie uroiła. Aniołowie potrafili czytać w myślach, mogli zobaczyć jej wspomnienia, ale z jakiegoś powodu nawet nie chcieli spróbować. Skazali ją na sto dni gnicia w celi i ten śmieszny proces, podczas którego nikt o nic jej nie spytał.

A przecież jeśliby to zrobili, powiedziałaby im wszystko. Powiedziałaby im, jak trafiła na nieznanego potwora, na zapieczętowaną dziwną mocą grotę i została zaatakowana przez mężczyznę w czarnym habicie przewiązanym pasem z czaszek. To on stworzył wir, to on wezwał potwory. Dziesiątki kreatur, jakich Sharleen nigdy wcześniej nie widziała na oczy. Nie pasowały do definicji bestii występujących na wszystkich kontynentach i wyspach Edu Tiar. Nie przypominały też orków ani centaurów z dzikich plemion. Ich esencja była inna, niepokojąca. Nie miała w sobie nawet najmniejszej iskierki życia.

Drgnęła, gdy dostrzegła obok siebie dwóch mężczyzn. Strażnicy. Odpięli powoli łańcuch, którym wcześniej przypięli ją do wysepki, a potem spojrzeli na nią wymownie. Lekko zdezorientowana zerknęła na Ławę Zaprzysiężonych. Była pusta.

Odwróciła się i ruszyła po pomoście do alei z miejsc widzów i szczupłych kolumn. Gapie nadal bacznie ją obserwowali, szemrając między sobą. Im dłużej to trwało, tym bardziej miała ochotę na nich warknąć. Gówno wiedzieli, nie mieli prawa jej oceniać. Żaden z nich nigdy nie będzie dźwigać na ramionach takiej odpowiedzialności jak ona.

Strażnicy wprowadzili ją ponownie wielkimi wrotami do ciemnego, zatęchłego korytarza. W lochach zapadła cisza, kiedy drzwi zamknęły się za nimi.

– Idź – rzucił szorstko jeden z mężczyzn.

Sharleen posłusznie zeszła po stopniach i ruszyła przed siebie. Nie pamiętała, jak daleko znajdowała się jej cela, ale w tej chwili niezbyt miała ochotę troskać się tak błahymi sprawami. Martwiła się swoim losem. Co ją czeka? Czy w ogóle powinna liczyć na łagodny wyrok? Wiedziała, że z jej winy zginęło wielu ludzi, bo nie zdążyła im pomóc. Sołtys Gorhto nie bez powodu patrzył na nią z taką nienawiścią.

– Jak długo będę czekać na wyrok? – zapytała, nie oglądając się na markotnych strażników.

– Dwa dni.

Skinęła głową niepocieszona. Wolałaby usłyszeć werdykt od razu, niżeli tkwić jeszcze minutę w tamtej celi. Spędziła tam najbardziej monotonne, zarazem najgorsze chwile swojego życia. W miejscu bez drogi ucieczki, pogrążonym w mroku.

Jednak — niezależnie, jak bardzo tego nie chciała — ostatecznie i tak znalazła się przy ciasnym pomieszczeniu, oddzielonym od korytarza kratami. Wtedy odpięto łańcuch od obręczy na jej nadgarstkach i nakazano jej wejść do środka. Nie opierała się. Wiedziała, jak bezsensowne byłyby próby ucieczki lub jakiegokolwiek oporu. Poza tym w ten sposób dałaby powody do wątpienia w swoją niewinność, którą tak żarliwie zapewniała.

Wycofała się pod ścianę, o którą się oparła i osunęła po niej na podłogę. Siedząc z wyciągniętymi nogami, wpatrzyła się w przestrzeń, którą po chwili spowiła ciemność, gdy strażnicy odeszli, zabrawszy wypełniony kryształami lampion.

Rozdział 2

Sharleen

Młotek sędziowski uderzył trzykrotnie o podstawkę, wymuszając na zebranych na sali ciszę. Wszyscy czekali w napięciu, aż Giusto Dexiá ogłosi wyrok, ale Sharleen wyczuwała na sobie igiełki spojrzeń widowni nawet wtedy, gdy członkowie Ławy Zaprzysiężonych powstali, żeby odczytać, co postanowili.

– Oto werdykt! – zawołał głośno sędzia, natychmiast uciszając wszystkie szepty i pomruki. – Ława Zaprzysiężonych na mocy nadanej przez Jego Imperialną Mość uznaje Sharleen Sheherezadę Klaheangard za winną!

Powietrze uleciało jej z płuc. Opuściła zrezygnowana ramiona i spojrzała w czeluść pod wysepką, na której stała. Może powinna się tam rzucić, zanim usłyszy, w jaki sposób będzie zmuszona odpokutować swoje „przewiny”.

Westchnęła. Prawie zapomniała o tym przeklętym łańcuchu, którym znów przypięto ją jak psa do podłogi.

– Oskarżona zostaje skazana na roczną krucjatę!

Sharleen zamarła. Powoli podniosła głowę i spojrzała pogubiona na siedmiu mężczyzn.

– Krucjatę…? – wydusiła z trudem.

To nie mogło się dziać naprawdę. Nie mogli jej tego zrobić! Nie mieli prawa jej jeszcze bardziej zobowiązać.

– Podczas trwania tej świętej misji zadaniem Sharleen Sheherezady Klaheangard będzie zabicie tysiąca potworów posiadających mistyczny kieł! – kontynuował sędzia, jakby jej nie usłyszał. – Ponadto Rada Dwunastu Skrzydeł zażądała, aby pogromczyni została naznaczona Pieczęcią Siedmiu Piorunów!

Tym razem pod Sharleen omal nie ugięły się kolana. Z rozdziawionymi ustami wpatrywała się w Ławę Zaprzysiężonych, nie dowierzając temu, co usłyszała.

Krucjata. Rok. Tysiąc mistycznych kłów. Pieczęć Siedmiu Piorunów.

Postradali rozum. Skazali ją na zobowiązanie się wobec niemożliwego zadania.

To nie mogło się powieść! Chcieli jej śmierci?

Tknięta tą myślą otrząsnęła się i zapytała z opanowaniem, które zaskoczyło ją samą:

– Co, jeśli nie uda mi się wywiązać z krucjaty?

– Twoja moc zostanie zapieczętowana, a ty sama skazana na wygnanie na Mimozę – odparł z powagą Dexiá. – Z postępów będzie rozliczać cię Jego Anielska Ekscelencja, Xerial Gordosth. – Posłał jej spojrzenie, które mówiło, że resztę szczegółów pozna później.

Zacisnęła zęby, powstrzymując wybuch frustracji. Kara była surowa. Dostała szansę na powrót do dawnego życia, to prawda, ale cena wydawała jej się zbyt wysoka. Zupełnie, jakby komuś zależało na tym, by się jej pozbyć. Ktoś chciał coś ukryć, a ona miała stać się ofiarą konieczną.

Usta zadrżały jej od nerwowego uśmiechu. Lubiła wyzwania. Była gotowa zagrać w tę partię, choć miała beznadziejne karty. I dowie się, co za tym wszystkim się kryje.

– Straże! – zawołał sędzia. – Odprowadźcie panią Klaheangard i zadbajcie, aby otrzymała wszystko, czego tylko będzie potrzebować.

– Tak jest! – Strażnicy stanęli na baczność.

Nie minęła chwila, a odpięto łańcuch od gładkiej, białej podłogi wysepki. Później zbrojni odczepili ogniwa od obręczy na rękach kobiety. Sharleen miała nadzieję, że pozbędą się od razu tych przeklętych kajdan, ale wyglądało na to, że to musiało poczekać. Zdusiła więc ukłucie rozczarowania i za pozwoleniem ruszyła po mostku do wyjścia z sali sądowej. Po drodze mijała oceniających sytuację widzów, lecz nie poświęciła im większej uwagi. W głowie już kombinowała, jak powinna to wszystko rozegrać.

Zamknięta w celi miała mnóstwo czasu na zastanawianie nad tym, co się stało. Była niewinna, jednak bezsprzecznie nie zdołała opanować sytuacji. Wielu ludzi straciło życie, ale nie z jej ręki. Był za to odpowiedzialny człowiek, w którego istnienie nikt nie chciał jej uwierzyć.

A teraz Sharleen została osądzona i skazana za jego czyny! Sama świadomość sprawiała, że świerzbiły ją dłonie, miała ochotę w coś uderzyć. Tkwiła przez ponad trzy miesiące w celi, podczas gdy prawdziwy łajdak pozostawał na wolności. O nie. Ona tak tego nie zostawi. Udowodni wszystkim, że jest niewinna, i uniknie wywiązania się z niedorzecznej krucjaty.

– Tędy, pani Klaheangard – oznajmił nagle jeden ze strażników, wybijając Sharleen z ponurego zamyślenia.

Zamrugała i popatrzyła na mężczyznę, który wskazywał jej długi, jasny korytarz. Światło dzienne wpadało przez wysokie okna, zdobione u szczytu złotymi witrażami. Na przeciwnej ścianie widniało sześcioro drzwi i jedne na końcu przejścia. Między nimi zwieszały się girlandy z kwiatów i pulsujących światłem kryształów.

– W jakim celu muszę się tam udać? – zapytała pogromczyni, spoglądając nieufnie na swoich towarzyszy. Siliła się na spokój. – Nie powinniście zaprowadzić mnie podziemiami do piwnic Niebiańskiej Wieży? – Uniosła wysoko brwi.

– Otrzymaliśmy jasne wytyczne w tej sprawie – odparł spokojnie strażnik, ten bardziej gadatliwy, jak zauważyła kobieta. – Zanim powrócisz, pani, do służby, należy zdjąć kajdany z twych rąk. Ława Zaprzysiężonych nalegała także, abyś skorzystała z kąpieli i się posiliła.

Zmrużyła oczy i, zachowując dozę sceptycyzmu, skinęła głową. Pozwoliła się zaprowadzić do jednego z pomieszczeń, gdzie — jak się okazało — czekał na nią anielski kowal. Wysoki, barczysty mężczyzna o ciemnobrązowej skórze uśmiechnął się do niej blado na powitanie. Sharleen nie była zdolna odpowiedzieć tym samym, gdyż pamiętała, jak ten pozornie przyjazny dostojnik zakładał jej te przeklęte obręcze na nadgarstki. Uniosła więc sugestywnie złączone przedramiona i spojrzała na mężczyznę.

– Nie jesteś zbyt szczęśliwa, że odzyskałaś wolność – skwitował anioł, przyglądając jej się przenikliwie.

– Zostałam niesłusznie oskarżona i niesprawiedliwie osądzona – odparła spokojnie, a potem uniosła wyżej ręce. – Mógłbyś już to zdjąć, lordzie?

– Oczywiście, oczywiście – westchnął przeciągle, a potem sięgnął po narzędzia. W jego dłoni pojawił się szpikulec z niebiańskiej stali i spiżu. – Napnij mięśnie.

Sharleen zacisnęła pięści i naprężyła ramiona, zanim kowal uderzył czubkiem szpikulca w splot kajdan. Mimo to odczuła wstrząs aż w kościach, gdy anielska magia połączona z błogosławionym metalem zetknęła się z okowami. Na obu natychmiast pojawiła się złocista rysa otoczona rzędem glifów, potem zaś rozbrzmiało osobliwe kliknięcie, kiedy otworzyły się zatrzaski. Kajdany opadły na podłogę.

Pogromczyni już od dawna czekała na ten moment, więc odetchnęła błogo. Moc w jej wnętrzu niemalże od razu się ustabilizowała, ona zaś poczuła jej przepływ w koniuszkach palców, a te roziskrzyły się bielą i srebrem. Uśmiechnęła się na ten widok, po czym spojrzała aniołowi w oczy.

– Dziękuję, lordzie Trotsgavro – powiedziała, choć wiedziała, że nie powinna być mu wdzięczna.

Kowal skinął głową, wyraźnie ukontentowany jej zmianą nastroju.

– Mam nadzieję, że już więcej nie będę musiał ci tego zakładać – oznajmił niespodziewanie. – Z szacunku do twojego ojca.

Przytaknęła, mimo że poczuła ucisk w dołku. Jako córka archanioła zrodzona z jego romansu z ludzką kobietą z pewnością nie była chlubą rodu Klaheangard.

Oficjalnie takie związki były zakazane. Nieoficjalnie dziewczynki o takim pochodzeniu rodziły się co kilka lat. Odbierano je ich matkom, by — kiedy nauczą się sprawnie chodzić — wręczyć im do ręki miecz i uczyć je walczyć. Już w kołysce skazywano je na polowanie na potwory. Tak było od zawsze, od narodzin pierwszej gromowładnej.

Sharleen posłała kowalowi jeszcze jedno spojrzenie, zanim odwróciła się i wyszła na korytarz w towarzystwie strażników. Udała się za nimi w milczeniu do pełnej przepychu łaźni. Czekały tam na nią dwie służące, które skłoniły się usłużnie. Potem podziękowały mężczyznom, dając im tym samym do zrozumienia, żeby wyszli.

Widok parującego, usytuowanego poniżej poziomu podłogi zbiornika zachęcił Sharleen do pozbycia się łachmanów więziennych. Tęskniła za swoim strojem bojowym i rynsztunkiem. Tak jak za wieloma innymi rzeczami, kiedy była w więzieniu.

Teraz, gdy pozbyła się wszystkiego, co kojarzyło jej się z ciemną celą, wreszcie poczuła się spokojniejsza. Z lubością zanurzyła się w wodzie i oddała pod opiekę służących. Kobiety gorliwie pomagały jej doprowadzić się do porządku. Rozplątały wszystkie kołtuny z jej długich włosów, wyczyściły, przycięły i przypiłowały paznokcie; umyły jej plecy. Sharleen już prawie zapomniała, jak dobre bywało życie pogromczyni, kiedy nie musiała uganiać się za bestiami. Uniosła z uśmiechem palec, sprawiając, że nad zbiornikiem zaczęły kłębić się naelektryzowane kule wody wymieszanej z pianą.

Kontrola nad wodą i błyskawicami to wspaniałe uczucie. Po tylu dniach blokady doceniała je podwójnie.

Pukanie do drzwi przerwało jej sjestę. Spojrzała w ich kierunku ze złością, lecz miała świadomość, że nie powinna ignorować sygnału. Wstała, po czym podeszła do schodków, żeby wyjść z wanny. Czysta i zrelaksowana przyjęła ubrania od służących. Nie prezentowały się tak, jakby chciała, ale nie mogła wymagać, żeby przyniesiono jej do Sądu Imperialnego mundur. Musiała się zadowolić okropną bielizną i suknią dzienną z bawełny, której w innych okolicznościach nigdy by nie założyła.

Gotowa opuściła łaźnię i ponownie oddała się pod opiekę strażników. Pantofelki na płaskim obcasie gryzły ją w pięty, przez co zyskała pewność, że były na nią o rozmiar za małe. Dobrze, że rąbek spódnicy sięgał ziemi, co kryło jej niezgrabne ruchy w tych przeklętych butach.

– Odprowadźcie mnie do wyjścia – powiedziała nagląco, czując, iż długo nie wytrzyma w tych ubraniach. – Zjem u siebie – dodała, spostrzegając miny mężczyzn.

– Jak sobie pani życzy. – Jeden z nich skłonił się, a później ruszył żwawo przez korytarz.

Podążyła za nim, wymijając tego mniej zadowolonego strażnika. Przemierzyli opustoszałe korytarze, żeby wreszcie trafić pod frontowe drzwi. Tam oczekiwał na Sharleen urzędnik, który wręczył jej do rąk przewiązaną czarnym sznurem tubę, zabezpieczoną z dwóch stron wieczkiem z herbem Imperatora. Domyśliła się, że to wytyczne krucjaty, na którą została skazana. Przyjęła je bez słowa, po czym wyszła na zewnątrz.

Przyjemnie było znów odetchnąć świeżym powietrzem, stać w blasku słońca i słyszeć niesiony echem gwar ulic. Syciła wzrok znajomymi widokami, odnajdując gmaszyska, które kojarzyły jej się z domem.

Eamudria była najpiękniejszym białym miastem w imperium Eadorath. Między budynkami zwisały łańcuchy ozdobione szklanymi latarenkami, które wypełniały drobne kryształy. Sięgały od ściany do ściany, czepiając się złocistych gzymsów i kolumn. Każdy dom miał dwa piętra, a ich fasady zdobiły ganki i skromne, pełne pachnących krzewów ogródki. Ponad głowami przechodniów górowały okrągłe wieżyczki i strzeliste pokryte ceramicznymi dachówkami dachy. Zabudowania stały pierzejami wzdłuż ulic, tworząc barwne aleje. Pobocza od drogi odgradzały kasztanowce i akacje na przemian ze stylowymi latarniami.

– Wyglądasz, jakby zaparło ci dech w piersi. – Usłyszała nagle, więc odwróciła się do karocy, która stała przed budynkiem sądu. – Czyli to jest twarz kobiety po wyjściu z więzienia – dodał wesołym tonem Mainard.

– Czekałeś na mnie? – spytała miło zaskoczona Sharleen, a on skinął głową. – Dziękuję. – Uśmiechnęła się i podeszła bliżej. – Również za to, co powiedziałeś podczas rozprawy. To naprawdę wiele dla mnie znaczy.

– Podniosłem cię na duchu? – rzucił żartobliwie, a potem machnął ręką na strażników, tym samym każąc im odejść.

– A kto nie ucieszyłby się, gdy przy tylu pogardliwych spojrzeniach padło dobre słowo?

– Zadajesz bardzo dużo pytań retorycznych – zaśmiał się, po czym otworzył drzwiczki karocy i skłonił się teatralnie. – Zapraszam, pani, do środka. Przed nami romantyczna podróż we dwoje po ulicach Eamudrii.

Sharleen przewróciła oczyma, ale nie potrafiła powstrzymać rozbawionego uśmiechu.

– A gdzie pozostali? Gdzie Dynastine, Melianna i Erial?

– Pojechali przodem. Musieli stawić się w Niebiańskiej Wieży, aby dopełnić formalności po wypełnieniu roli świadków na twoim procesie.

Potaknęła ze zrozumieniem i, przyjmując pomoc Mainarda, wsiadła do karocy. Usadowiwszy się wygodnie, zdjęła te przeklęte pantofelki, po czym odkopnęła je w przeciwny kąt. Chodzenie na bosaka po potłuczonym szkle byłoby przyjemniejsze od noszenia tych butów.

Przyjaciel nie skomentował jej skwaszonej miny, jedynie zapukał w ściankę za swoimi plecami, dając znak woźnicy, że może ruszać. Niewiele później koła zaczęły się toczyć, ogromna wieża Sądu Imperialnego zaś zniknęła z widoku.

Pogromczyni oparła się wygodnie o obitą miękkim pluszem ławę i spojrzała na siedzącego na wprost niej mężczyznę. Potargane, jasne włosy opadały mu na wysokie czoło, a stalowoniebieskie oczy wpatrywały się za okienko pojazdu. Przystojne rysy twarzy podkreślała nieskazitelnie czysta, waniliowa cera. Wyglądał tak młodo… Ale czego ona się spodziewała? Trzy miesiące nie sprawią, że Mainard się postarzeje. Ani lata, ani dekady. Był aniołem obdarzonym młodzieńczym wigorem na setki lat swojego życia.

„Chyba za długo siedziałam w celi”, pomyślała, odwracając od Mainarda spojrzenie. Przyjaźnili się, odkąd wstąpiła w szeregi pogromczyń. Często asystowała mu podczas misji. Ufali sobie. Jednak teraz odnosiła wrażenie, jakby coś się między nimi zmieniło. Jakby ją i jej bliskich oddzieliła szczelina spowodowana jej niepowodzeniem. Miała nadzieję, że to było zwodnicze uczucie, wywołane długim okresem w odosobnieniu.

– Mam coś na twarzy, że mi się tak przyglądasz? – zapytał Mainard, kiedy ponownie zawiesiła na nim wzrok.

– Nie, przepraszam – zmieszała się. – Ja tylko… tęskniłam za tobą. Za wami wszystkimi.

– My też za tobą tęskniliśmy. – Uśmiechnął się, ale po chwili spoważniał i usiadł wyprostowany. – Nie wiem, czy słyszałaś, że wstawiliśmy się za tobą. Próbowaliśmy cię wyciągnąć z lochów na wszelkie sposoby, jednak Rada była nieugięta. Nie jestem pewien, dlaczego tak bardzo im zależało, by cię ukarać, ale postąpili wobec ciebie niesprawiedliwie.

– Wiem – odparła sucho. – W końcu nikt nie zadał sobie trudu, aby mnie prawidłowo przesłuchać.

Mężczyzna przytaknął, a potem pochylił się delikatnie do przodu i spytał:

– Sharleen, co się wtedy tak naprawdę wydarzyło? Opowiedz mi od początku przebieg misji.

Zawahała się, pocierając kark. Ostatecznie przytaknęła.

– Jak wiesz, udałam się do Shivirlash, aby zabić bergrola – powiedziała beznamiętnie, zwracając twarz do okienka. – Mieszkańcy Gorhto skarżyli się, że kundel co noc wykrada im jagnięta i gęsi. Ich wyjaśniania były tak chaotyczne, że nie byłam pewna, czy miałam do czynienia z wygnanym ze stada osobnikiem, czy zwiadowcą.

– Skoro tak, to znaczy, że ich zgłoszenie nie wymagało interwencji pogromczyni – zauważył Mainard, po czym szybko poprosił: – Mów dalej.

Przytaknęła z wdzięcznością i kontynuowała opowieść:

– Poczekałam do zachodu słońca, zanim wyruszyłam na polowanie. Ten zagajnik zawsze krył w sobie wiele zagadek, ale nie spodziewałam się żadnych problemów. Bardzo łatwo odnalazłam trop, a kiedy trafiłam na bergrola… a przynajmniej to, co powinno nim być, zabiłam go.

– To, co powinno nim być? – powtórzył zaintrygowany. – Co masz na myśli?

– Nie mogłam się temu dobrze przyjrzeć… ciało się rozpadło tuż po tym, jak to zdechło. – Potrząsnęła bezradnie głową. – Ale, zaklinam się na Stwórczynię, to nie był bergrol. To był zupełnie inny stwór. Bardzo podobny, tylko trochę mniejszy i nie cuchnęło od niego moczem, a rozkładem. – Zmarszczyła brwi, próbując zebrać wspomnienia w całość. – Jeśli pamięć mnie nie myli, to jego grzbiet porastały kolce.

Mainard przez chwilę przyswajał sobie jej słowa, zanim powiedział poważnie:

– Pozwól mi zajrzeć do twoich wspomnień.

– Tak, oczywiście.

Anioł natychmiast się skoncentrował, przymykając oczy. Sharleen czekała, starając się krążyć myślami wokół wydarzeń z tamtego feralnego dnia. Nadal nie wierzyła, jak do tego wszystkiego doszło. Ale skąd mogła wiedzieć, że odnajdzie w Shivirlash zapieczętowaną grotę, a później zostanie zaatakowana przez dziwnego starucha w czarnym habicie, który krył twarz pod kapturem. Sprawiał wrażenie niepozornego mnicha. Trudno było się rozeznać, co tak naprawdę tam robił. Gdy tylko ją zobaczył, wrzasnął i zadziwiająco szybko cisnął zaklęciem. A nie był aniołem ani elfem. Nie powinien móc używać magii.

Dalsze nieszczęścia potoczyły się szybko. Spomiędzy drzew wypadły hordy potworów i pobiegły w kierunku wsi. Sharleen nie miała czasu, żeby zareagować, bo ten dziwny dziadyga stanął jej na drodze. Kiedy wreszcie udało jej się go odepchnąć i — jak się jej zdawało — pozbawić przytomności, bestie już pustoszyły Gorhto. Popędziła na ratunek mieszkańcom, ale nawet na tak dobrze wyszkoloną w walce pogromczynię, monstrów było zbyt wiele. Na ulicach zapanował chaos, wybuchały pożary, a ona nie nadążała z gaszeniem ich. Zabiła ponad dwie setki stworów, a wtedy znów pojawił się tamten osobliwy starzec. Później zaś doszło do całkowitej katastrofy.

Zupełnie jak tamtego dnia, kiedy wir powstał po raz pierwszy od stu lat i doprowadził do śmierci młodszej siostry Sharleen, Loriesty.

Mainard zaciągnął powietrze z sykiem, wytrącając ją z natłoku wspomnień. Spojrzała na niego delikatnie pogubiona. Nie potrafiła niczego wyczytać z wyrazu jego twarzy, gdy usiadł sztywno wyprostowany, zaciskając pięści.

– Dlaczego nie pokazałaś innym aniołom tego wszystkiego? – zapytał ponuro. – Naprawdę jesteś niewinna! To, co się tam stało… Nie mogłaś tego przewidzieć.

– Próbowałam. Celowo otwierałam na nich umysł, ale oni nie chcieli nawet poznać mojej wersji wydarzeń! Zupełnie jakby potrzebowali winnego – powiedziała ze złością. – Myślisz, że dlaczego skończyłam w lochu? – Wzdrygnęła się na samo wspomnienie. Z trudem przełknęła ślinę i zwalczyła drżenie palców.

– Wybacz, po prostu… – Pokręcił z niedowierzaniem głową. – Ta sprawa podejrzanie śmierdzi. Ktoś cię w to wrobił.

– Dlatego ja tego tak nie zostawię – oznajmiła hardo, zaciskając dłonie w pięści. – Choćbym miała wykopać wyjaśnienia spod ziemi, dowiem się, dlaczego zatuszowano istnienie tego starucha.

– A co z krucjatą? Nie możesz zlekceważyć wyroku. Pamiętaj, że postawiono nad tobą Xeriala Gordostha. Wiesz, jak bardzo jest skrupulatny w swoich obowiązkach. Nałoży na ciebie najsilniejszą pieczęć i będzie oczekiwał comiesięcznych raportów, które poświadczą, że się starasz zdobyć tysiąc mistycznych kłów.

– Wiem. – Wykrzywiła usta. – Ale, Mainardzie, oni zażądali, abym zabiła tysiąc takich potworów w r o k. Znalezienie dziesięciu w tak krótkim czasie graniczy z cudem. Chcą, abym zginęła, próbując tego dokonać, bo wiedzą, że to niemożliwe. Nikt nie zdoła zrobić tego w pojedynkę!

– Jesteś trzecią najlepszą pogromczynią w szeregach od dziesięciu lat…

– A jakie to ma znaczenie dla bezrozumnych bestii? Jak wiele pogromczyń zginęło, próbując dokonać niemożliwego? Polujemy na potwory od stuleci, a jeszcze żaden z ich gatunków nie wyginął… Nie wspominając już o rozpoznaniu, dlaczego któryś osobnik ma mistyczny kieł.

Blondyn westchnął przeciągle i głęboko, zanim powoli przytaknął. Oparł się wygodnie o ściankę za swoimi plecami, a potem zapatrzył za okienko.

– W takim razie pozostaje nam dogłębnie zbadać tę sprawę i udowodnić przed Radą i Imperatorem, że jesteś niewinna.

– Nam? – Przekrzywiła delikatnie głowę.

– Chyba nie sądzisz, że ja albo któreś z naszych przyjaciół zostawi cię z tym samą? – Zerknął na nią z cwanym uśmieszkiem. – Musisz mieć dowody i świadków, aby odwołać się od wyroku, a ja o to zadbam. Nie będzie łatwo, ale dowiemy się, o co w tym wszystkim chodzi.

Sharleen rozpromieniła się w ułamku sekundy.

– Jesteś wspaniały, Święty Rycerzu, Mainardzie Lealigoedzie.

Rozdział 3

Maimard

Głośny plask przeciął hol rezydencji Klaheangardów, gdy pan domu, archanioł Beliaril, spoliczkował córkę na powitanie. Mainard aż się wzdrygnął i już otworzył usta, żeby bronić kobiety, ale wtedy rodzic wziął Sharleen w mocne objęcia, zamykając oczy. Wyraz jego twarzy ukazał wszystkie emocje, które się w nim kłębiły. Złość, troskę, radość. Pogromczyni dopiero po kilku sekundach poklepała go dość niezręcznie po plecach, zupełnie jakby nie spodziewała się po nim takiej wylewności.

Święty Rycerz dyskretnie się wycofał, pozwalając im przeciągnąć tę chwilę prywatności na dłużej. Widział, jak ojciec coś wyszeptał do gromowładnej, na co ta pokiwała lekko głową. Później odsunęli się i spojrzeli na siebie z czułymi uśmiechami. Bardzo rzadkimi w przypadku archanioła i jego bękarciej córki.

– Dziękuję, że odwiozłeś ją do domu, Święty Rycerzu – powiedział Beliaril, zwracając się do anioła. – Jako jej krewny nie mogłem brać udziału w rozprawie, więc jestem ogromnie wdzięczny za wsparcie, które jej okazałeś.

– Czułem się zobowiązany. Sharleen jest mi bliską przyjaciółką. – Uśmiechnął się, lecz szybko spoważniał. – Czy już słyszałeś, jaki zapadł wyrok, lordzie?

– Słyszałem. – Natychmiast spochmurniał i odwrócił się bokiem do rozmówcy. Spojrzał przelotnie na Sharleen, a później skupił wzrok za progiem holu, gdzie było widać szeroki korytarz i część schodów prowadzących na antresolę. – To z tego powodu mamy niezapowiedzianego gościa. – Skrzywił się, wyraźnie niezadowolony, po czym odchrząknął i powiedział do córki: – O n chce się z tobą widzieć, dziecko. Nie jest szczęśliwy, iż musiał się tu pofatygować, bo ty nie udałaś się do niego tuż po procesie.

Pogromczyni wyraźnie się spięła i popatrzyła niespokojnie na dalszą część domu. Zacisnęła pięści, a wokół jej dłoni zatańczyło kilka drobnych przebłysków, jakby szykowała się do walki z paskudną bestią.

– Myślałam, że mogę odłożyć to do jutra – przemówiła półgłosem.

– Nie możesz. Wyrok zapadł dziś, co oznacza, że właśnie rozpoczęła się twoja roczna krucjata – odparł z widocznie wymuszonym spokojem pan domu. – Dobrze wiesz, jacy są ci z Rady. Nie dadzą ci nawet pół doby, byś mogła odpocząć i załatwić swoje sprawy.

Kobieta westchnęła przeciągle, odgarniając z twarzy krótsze kosmyki ciemnobrązowych włosów. Jej szare, nakrapiane srebrem oczy, które zwykle żywo błyszczały, teraz były zmęczone i podkrążone.

Mainardowi od zawsze podobały się oczy gromowładnych. Przypominały rozświetlone błyskawicami chmury burzowe. Sharleen miała najpiękniejsze ze wszystkich. Duże, obramowane gęstymi, czarnymi jak węgiel, długimi rzęsami. Przez to jeszcze bardziej dławiła go frustracja, kiedy widział ją w takim stanie. Zbyt długo przetrzymywano ją pod ziemią, bez możliwości ucieczki od swoich lęków.

– Cóż, nie ma co tego odwlekać – mruknęła pogromczyni. – Skoro zjawił się tu osobiście, to przynajmniej nie będę musiała odwiedzać jego cuchnącego gabinetu – dodała, uśmiechając się półgębkiem, po czym zwróciła się teatralnym szeptem do ojca: – Umył się chociaż, zanim złożył nam wizytę?

Beliaril posłał jej karcące spojrzenie, ale kącik ust drgnął mu w rozbawieniu. Pokręcił głową, na co Sharleen sapnęła z udręką.

– W porządku. W takim razie będę potrzebować waszego towarzystwa. Sama nie dam rady się z tym zmierzyć.

Mainard i pan domu popatrzyli po sobie z minami cierpiętników, ale nie odmówili. Święty Rycerz domyślał się, że archanioł chce, podobnie jak on, przynajmniej przez chwilę ulegać kaprysom gromowładnej. Zasłużyła, by choć odrobinę ją rozpieścić.

Wspólnie ruszyli do salonu gościnnego, gdzie konfrontacji oczekiwał Xerial Gordosth. Mainard mimowolnie rozglądał się po bogatym wnętrzu rezydencji. Już od dawna nie odwiedzał tego domu, ale niemalże nic się tu nie zmieniło. Wystrój korytarzy i wnętrz był utrzymywany w barwach zieleni, błękitu i złota, co wypełniało poczuciem spokoju i bezpieczeństwa. Szczególną uwagę przykuwały naścienne malowidła, stojące na cokołach rzeźby i oprawione w misterne ramy obrazy. Mężczyzna chętnie zawieszał na nich wzrok, choć domownicy mijali je, jakby w ogóle nie istniały.

Salon był przestronny, pozbawiony przepychu, ale nie donic z kwitnącymi roślinami. W centrum pomieszczenia stało kilka podłużnych sof i wygodnych foteli, gdzie przesiadywał sądowy wysłannik.

Xerial był żylastym, wysokim aniołem o jasnych włosach i wodnistych oczach. Miał ziemistą cerę, którą znaczyły drobniutkie zmarszczki i ledwie widoczne plamy wątrobowe. Był już bardzo wiekowy, ale wciąż w pełni sił. Przy czym miał dość… trudny charakter i problemy z utrzymywaniem higieny osobistej. Nawet stojąc w pewnej odległości, czuło się bijący od niego odór dawno niemytego ciała.

Na widok przybyłych, Xerial wykrzywił cienkie wargi w grymasie, jakby właśnie pokazano mu wyjątkowo paskudnie rozkładające się zwłoki potwora. Sharleen odwzajemniła tę minę, za co Mainard szturchnął ją w żebra. Spojrzała na niego z wyrzutem.

– Zachowuj się – mruknął kącikiem ust Święty Rycerz. – Pamiętaj, co zaraz się stanie.

– Nie pouczaj mnie – syknęła pogromczyni. – Nie jestem dzieckiem.

Westchnął, lecz nie strofował więcej przyjaciółki. Podszedł wraz z nią bliżej sądowego wysłannika, ale tak, by nie zbierało mu się na mdłości od bijącego od niego fetoru. Skłonił lekko głowę na powitanie, tak jak pozostali obecni. Kątem oka dostrzegł, że kobieta spojrzała tam, gdzie stał Xerial i miała przy tym taki wyraz twarzy, jakby w miejscu stóp urzędnika widziała dwie kałuże ogrzego łajna.

– Zechcesz mi wyjaśnić, pogromczyni, dlaczego nie zjawiłaś się w Niebiańskiej Wieży, aby dopełnić swojego wyroku? – przemówił pretensjonalnym tonem Xerial. Jak zwykle mówił powoli i irytująco przeciągał słowa. – Czy zapomniałaś, iż mam nałożyć na ciebie Pieczęć Siedmiu Piorunów?

Gromowładna znów się skrzywiła, zupełnie jakby mogła poczuć smród z ust urzędnika, pomimo dzielącej ich odległości.

– Myślałam, że mam na to czas. Nikt nie powiedział, kiedy mam się stawić w Niebiańskiej Wieży.

– Twoja pokuta rozpoczęła się od chwili zapadnięcia wyroku. Od dziś jesteś zobowiązana do krucjaty, która ma cię oczyścić z popełnionej zbrodni. Masz pełen rok i ani godziny dłużej. Rozumiesz to, szkaradna córo?

– Rozumiem. – Wyraźnie się powstrzymała, by nie wycedzić słowa przez zęby. – Dziękuję za przypomnienie i przykro mi, że musiałeś się tu osobiście pofatygować, Wasza Anielska Ekscelencjo.

Mainard z trudem powstrzymał rozbawiony uśmiech.

Xerial nie wyczuł niczego obraźliwego w słowach kobiety, więc tylko chrząknął, a potem niecierpliwym gestem nakazał jej podejść bliżej. Zrobiła to z oporem, tak jak Święty Rycerz, który był gotów przytrzymać przyjaciółkę, żeby nie upadła podczas wypalania znaku.

– Czy wiesz, jak działa Pieczęć Siedmiu Piorunów? – zapytał sądowy wysłannik.

– Nie, dotychczas nigdy mi jej nie nakładano – odparła zdławionym głosem Sharleen. – Nie znam też nikogo, kto by ją kiedyś nosił.

– Nic dziwnego. Ostatnia gromowładna, którą w ten sposób spętano, zmarła co najmniej dekadę przed twoimi narodzinami. Niemniej to haniebne, że nie znasz podstaw. – Zmrużył lekko powieki, wyrażając swoją dezaprobatę. – Znak ten jest w pewnym sensie rodzajem cyrografu. Twoje błyskawice i moja krew zostaną zmieszane z sokiem z Drzewa Życia, a później odciśnięte na twoim ciele. – Tknął pogromczynię paluchem na wysokości mostka. – Nosząc tę pieczęć, nie zdołasz uciec od walki ani w żaden inny sposób uniknąć swojej kary. Jeśli spróbujesz albo nie uda ci się odpokutować w wyznaczonym czasie, twoje serce zostanie przeszyte siedmioma piorunami i rozerwane na strzępy – oznajmił, a w jego oczach błysnęły iskierki okrucieństwa.

Sharleen nawet nie drgnęła, ale Mainard nie potrafił przyjąć tego tak spokojnie, jak ona. Rada Dwunastu Skrzydeł naprawdę chciała jej śmierci. Mimo rzekomej winy gromowładnej nie mogli zażądać jej egzekucji, więc wymusili na Ławie Zaprzysiężonych ten warunek pokuty.

Co takiego próbowali ukryć, że posunęli się tak daleko? Ta sprawa rzeczywiście śmierdziała. I to coraz bardziej.

– Mam pewne… zastrzeżenie – powiedziała powoli kobieta, nie spuszczając wzroku z twarzy urzędnika. – Sposób działania tej pieczęci wydaje się wadliwy. Jeśli postanowię się wycofać, kiedy będę zbyt zmęczona lub ranna, aby kontynuować walkę, znak mnie zabije, bo uzna to za próbę ucieczki od zobowiązania. Czy mam rację?

– Zależnie od okoliczności może tak się stać – odparł Xerial i tym razem nie krył się z satysfakcją, iż to on będzie nakładać ten kontrakt. – Częściej jednak zostaniesz porażona jednym z piorunów. Każdy z siedmiu ma inną moc. Jeden może sprawić ci trudność z oddychaniem, inny przysporzy ci takiego bólu, że nie zdołasz zachować przytomności na dłużej niż kilka sekund. – Uśmiechał się paskudnie pod nosem, sycąc się cieniami strachu, których Sharleen nie zdołała ukryć.

Mainard był bliski trzaśnięcia starego anioła w gębę, ale przycisnął ręce do boków. Odkąd został Świętym Rycerzem, zdawał sobie sprawę, jak wielką nienawiścią tamten pałał do gromowładnych. Choć Gordosth piastował urząd, który miał mu pomóc w ochronie praw bękarcich córek, robił wszystko, by tylko utrudnić im życie i odebrać przywileje.

Powody tej niechęci pozostawały tajemnicą. Powszechnie było wiadomo, że Xerial nigdy nie miał dzieci mieszanej krwi. Mimo że tego nie okazywał, gardził wszystkimi aniołami, którzy dopuścili się spółkowania z ludźmi, a szczególnie tymi, których romanse zaowocowały narodzinami potomstwa.

– Masz jeszcze jakieś pytania lub zastrzeżenia, szkaradna córo? – burknął zjadliwie sądowy wysłannik. – Jeżeli nie, przejdźmy do czynów. Nie ma co zwlekać. Być może ty nie przykładasz do tego wagi, ale ja cenię sobie s w ó j czas.

– Xerialu – przemówił bezbarwnym tonem Beliaril, który do tej pory obserwował wymianę zdań w milczeniu. – Będę wdzięczny, jeśli przestaniesz ubliżać Sharleen. Zachowujesz się, jakbyś wypełniał swój obowiązek za karę, a przypominam, że to nie ciebie dziś skazano.

Urzędnik posłał panu domu zimne spojrzenie, ale uśmiechnął się z wymuszoną kurtuazją.

– Oczywiście. Musisz mi wybaczyć. Jestem stary i zmęczony – oświadczył niby skruszony. – Zwykle o tej porze jestem już w łóżku.

Archanioł nie odpowiedział, ale wyraz jego oczu świadczył, iż kończy mu się cierpliwość.

Gordosth odchrząknął i odwrócił się do swojej walizki. Wyjął z niej niewielki flakonik, w którym był gęsty, złocisty płyn. Następnie sięgnął po srebrne ostrze, pędzel i płytką miseczkę. Ustawił przedmioty na stole, gdzie przystąpił do tworzenia mikstury służącej do zawarcia paktu, a co za tym szło — nałożenia pieczęci.

Sok z Drzewa Życia wypełnił drewniane naczynie do połowy. Urzędnik zamieszał go pędzelkiem, a następnie zwrócił się do pogromczyni:

– Oddaj swoją błyskawicę. Nie musi być duża. Wystarczy iskra mocy.

Kobieta przełknęła ślinę, ale wykonała polecenie. Opuszki jej palców pojaśniały i trzy srebrzyste światełka spadły do miseczki, a wtedy płyn nabrał jasnoszarej barwy.

– Teraz krew. – Xerial sięgnął po sztylet, nakłuł swój kciuk i spuścił trzy krople posoki do płynu. Ciecz zrobiła się karminowa. – Ja jestem spoiwem. Będę wiedział, co robisz, dzięki czemu zyskam kontrolę nad twoimi postępami w krucjacie. Mogę cię ukarać, jeśli zaczniesz zaniedbywać swoje obowiązki albo zrobisz coś, co zaszkodzi imperium.

Skazana przełknęła ślinę, a potem zerknęła na Mainarda, jakby szukała u niego otuchy. Skinął głową, na co zacisnęła usta. Wyraźnie obawiała się tego, co zaraz się stanie.

Xerial zamieszał pędzelkiem jeszcze trzy razy, zanim ponownie skupił się na gromowładnej. Spojrzał na nią z góry, z nieprzyjemnym błyskiem w oku.

– Rozbierz się.

Sharleen zacisnęła usta i sięgnęła do dekoltu sukni. Obsunęła go na tyle, by ukazać ciało od obojczyka po szczyty piersi. Ani milimetra więcej. Ten ruch z jej strony wyraźnie rozbawił sądowego wysłannika.

– Nie chcesz usiąść? To zaboli – rzucił szyderczo.

W odpowiedzi spojrzała na niego wyzywająco, a Mainard stanął za jej plecami, żeby ją przytrzymać w najgorszym momencie.

Gordosth pochylił się z pędzlem nad mostkiem kobiety. Zadziwiająco starannie zaczął kreślić pieczęć. Dwie zaokrąglone linie przypominające rozpołowione serce, miecz, siedem zygzakowatych linii i anielskie skrzydła. Całość została zamknięta w okręgu, a kiedy anioł odjął włosie przyboru od skóry kobiety, do uszu Mainarda dotarł cichy syk. Ze znaku uniosły się srebrzysty dym i kaskada iskier.

Sharleen wyraźnie się spięła, próbowała znieść ból po cichu, ale z jej gardła i tak wyrwał się głośny jęk. Zanim osunęła się na podłogę, Święty Rycerz złapał ją pod ramiona i przytrzymał. Szarpała się, otwierając usta w niemym krzyku. Po jej policzkach pociekły łzy.

Pieczęć powoli traciła karminową barwę, aż stała się blada, niemal niewidoczna jak stara blizna. Wtedy pogromczyni przestała się wić i tylko ciężko dyszała, dochodząc do siebie. Oparła się na Mainardzie, wyraźnie niepewna, czy zdoła samodzielnie utrzymać równowagę.

– Dokonało się. – Xerial skinął głową i wrzucił wszystkie przybory niedbale do walizki. Potem ponownie spojrzał na kobietę i wyszczerzył pożółkłe zęby w drapieżnym uśmiechu. – Powodzenia na krucjacie, szkaradna córo. Jestem ciekaw, jak długo uda ci się przeżyć. – Wyminął ją, nie poświęcając blondynowi nawet jednego spojrzenia, i opuścił salon.

Pan domu poszedł za nim, by jeszcze zamienić słowo, ale Mainard prawie nie zwrócił na to uwagi. Pomógł Sharleen położyć się na sofie, uchylił okno, a później ukucnął przy głowie przyjaciółki. Przez chwilę przyglądał jej się z troską, po czym spróbował pogładzić jej ciemne włosy, ale pacnęła go w rękę.

– Już dość, bo przez to czuję się jak na łożu śmierci – wymamrotała. – Ale przynajmniej mogę wreszcie wziąć głębszy wdech.

Anioł zaśmiał się cicho.

– Nadal boli?

– Już nie. – Spojrzała w sufit, zaciskając pełne usta w cienką linię. – Sukinsyn nawet nie próbował ukryć, jaką mu to sprawiało przyjemność – warknęła, widząc zaś wyraz twarzy mężczyzny, rzuciła: – Już przestań robić takie miny, świętoszku. Oboje wiemy, że żadna dobrotliwa i pełna cnót anielica nie może być matką tego zwyrola.

Święty Rycerz westchnął z rezygnacją, po czym się obejrzał, usłyszawszy kroki. Beliaril wrócił do pomieszczenia, wyraźnie zatroskany stanem córki.

– I jak się masz? Potrzeba ci czegoś? – zapytał, przystając obok sofy.

– No nie, ty też, staruszku? – Posłała mu pochmurne spojrzenie. – Och, na litość Niebios, przestańcie mnie już niańczyć. Mam sto pięćdziesiąt siedem lat. Już mi lepiej i dam radę usiąść sama. Zabieraj łapy, Mainardzie! – oburzyła się. – Ile jeszcze musi upłynąć czasu, aż przestaniecie traktować mnie jak dziecko?

– Aż dobijesz trzy setki. – Archanioł spojrzał na córkę z ojcowską zawziętością. – Albo ja wcześniej umrę.

Kobieta przewróciła oczyma, poprawiając się na miękkim siedzisku. Oparła się wygodnie i popatrzyła za okno.

– Cholera, już zrobiło się tak późno – mruknęła pod nosem, ale po chwili potrząsnęła głową i wstała dość ostrożnie. Zamrugała, jakby w polu widzenia zatańczyły jej mroczki, ale ponownie odtrąciła pomoc blondyna. Zrobiła jeszcze do niego minę, na co uniósł ręce w poddańczym geście.

– Skoro uważasz, że już masz się świetnie… – burknął urażony.

– Tak, ale będę potrzebować twojej pomocy w czymś innym. Poczekaj na mnie w powozie.

– Powinnaś odpocząć – wtrącił z naganą Beliaril. – Cokolwiek przyszło ci do głowy, możesz zrobić to jutro. Na dziś już zdecydowanie wystarczy ci wrażeń.

– T a t o – syknęła lekko zażenowana, odwracając się do niego. – Słyszałeś, co on powiedział. Mam rok i ani chwili dłużej. Wiem, że się martwisz, ale będziesz bardziej, jeśli pieczęć zacznie mi doskwierać.

Pan domu nie upierał się więcej, lecz widocznie poczuł się dotknięty zachowaniem swojej potomnej.

Mainardowi było za to niezręcznie. Słyszał od przyjaciółki, jak wyglądają jej relacje z członkami rodu Klaheangard, ale pierwszy raz był świadkiem ich prywatnej rozmowy. Publicznie zawsze zachowywali dystans, byli sztywni, jednak w murach domostwa żadne bariery nie istniały.

Trudno było powiedzieć, czy to dobrze. Sharleen była jedną z nielicznych gromowładnych, która po wymagającym szkoleniu na pogromczynię potworów została przyjęta przez swojego ojca. Większość aniołów zapominała o swoich dzieciach półkrwi jeszcze zanim te przyszły na świat.

– Idę się przebrać z tego ohydztwa i wracam. – Kobieta klepnęła Świętego Rycerza w ramię. – Jedna drobna przysługa i nie będę dziś już więcej cię wykorzystywać.

– A dokąd to chcesz udać się o tej porze? – Uniósł brew.

– Do Imperialnej Biblioteki.

Rozdział 4

Sharleen

Mistrzu Biblioteki, proszę. – Złożyła dłonie w błagalnym geście i uniosła je wysoko, pochylając głowę.

– Nie masz czego tu szukać, podrzędna pogromczyni! – prychnął starzec i już chciał zamknąć Sharleen drzwi przed nosem, ale zdołała wsunąć stopę między skrzydło a futrynę.

– Nie jestem podrzędną pogromczynią, dziadygo – wysyczała. – A ty masz obowiązek okazywać mi szacunek.

Mistrz Biblioteki zmierzył ją wrogim spojrzeniem znad oprawek okularów połówek.

– Masz już nałożoną pieczęć, że przychodzisz tu w środku nocy? – wysyczał, niemożliwie wykrzywiając wąskie wargi pod hakowatym nosem. – Tak, tak. Już słyszałem o wyroku.

Gromowładna zmrużyła oczy. Po tym, co wydarzyło się w rodzinnym domu, chciała natychmiast rzucić się w wir pracy, żeby udowodnić archaniołom, a przede wszystkim sobie, że dowiedzie swojej niewinności. W ten sposób nie tylko mogła zapomnieć o plamie na honorze, ale również ją zmazać.

– Czego zamierzasz szukać? – zapytał niechętnie starzec.

– Informacji.

– Jakich?

– O kultach i religiach.

– Tych ksiąg nie wolno mi nikomu udostępniać bez…

– To po co zostały wystawione na widok publiczny? Dla hecy? – przerwała mu zirytowana, a potem złapała mocno za drzwi i otworzyła je na oścież. Tym samym pociągnęła ku sobie zaskoczonego Mistrza Biblioteki, więc musiała go przytrzymać i wepchnąć z powrotem do środka. – Dziękuję i prowadź.

Starzec, masując obolały nos, zgromił ją wzrokiem, ale dłużej nie protestował. Złapał za obręcz latarenki stojącej na stoliku przy wejściu i ruszył między wysokie, zdobione pięknymi rycinami lub złotem regały oraz marmurowe popiersia wielkich uczonych ustawione na metrowych kolumienkach. Sharleen szła za nim krok w krok, zobojętniała na wspaniałość Imperialnej Biblioteki. Dawno temu, jako kadetka i później jako początkująca pogromczyni, spędziła w tym miejscu mnóstwo czasu, studiując geografię, bestiologię, podstawy medycyny i prawo. Czasem, kiedy instruktorki nie patrzyły, sięgała po książki historyczne, które bardzo lubiła. Uśmiechnęła się do swoich wspomnień.

Jako pół-anielica mogła cieszyć się o wiele dłuższym życiem, zgromadzić kilkakrotnie więcej doświadczenia, tak dużo zobaczyć i poznać tyle osób, że mogłaby z nimi wybudować miasto. Niestety bycie mieszańcem wiązało się z narzuconymi od chwili narodzin obowiązkami, ograniczeniami i surowym traktowaniem.

Aniołowie wstydzili się, że ulegali ludzkiej urodzie, a jeszcze bardziej tego, że ich potomkinie zyskiwały moc większą od nich. Wszak mogły sprawować kontrolę nad burzą — potęgą zniszczenia — co czyniło je niemal nieobliczalnymi.

To dlatego gromowładnym zakładano kajdany złożone z dyscypliny, poczucia obowiązku i gróźb. Spisane w księgach karty historii uświadomiły Sharleen, że jest niewolnicą i zakładniczką. Nie zmieniały tego żadne przywileje, powszechny szacunek ani to, że ojciec przyjął ją pod swój dach. Miała kochającą rodzinę. Macocha traktowała ją jak rodzone dziecko, a przyrodnie rodzeństwo troszczyło się o jej potrzeby, ale nie mogli jej uwolnić od jej brzemienia, samemu się nie narażając. Sharleen od pierwszego do ostatniego tchnienia będzie bronią imperium zwalczającą plagę potworów. Nie miała prawa nawet myśleć o tym, że mogłaby mieć inną przyszłość.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy, gdy przesiadywała w celi, a także później, podczas procesu, ze zdwojoną siłą odczuła tę niesprawiedliwość.

To nie tak, że nie lubiła walki ani tygodni z dala od domu. Po prostu czasem miała tego wszystkiego dość. Czasem chciała być… zwyczajna.

Właśnie dlatego musiała się dowiedzieć, dlaczego Radzie zależało na zatuszowaniu istnienia tamtego starca i skazano ją na śmierć. Nie ucieknie od kary, ale kiedy już nadejdzie koniec, przynajmniej będzie towarzyszyć jej świadomość powodów, dla których to wszystko ją spotkało.

Nerwowo potarła czarny materiał coltrui na wysokości mostka, gdzie był znak Pieczęci Siedmiu Piorunów.

Zagra w tę grę, ktokolwiek próbował rozdawać karty. Jeszcze pożałują, że jej nie uniewinnili.

– To tu – odezwał się Mistrz Biblioteki, wytrącając Sharleen z ponurego zamyślenia. – Dział kultur i religii. Dział, w którym nie powinnaś niczego szukać, pogromczyni. – Posłał jej pełne dezaprobaty spojrzenie. – Miej świadomość, że zgłoszę to niewskazane zainteresowanie generał Kragamie.

Kobieta nie odpowiedziała, choć miała ochotę roześmiać się starcowi w twarz. Chciał zawracać Vivianne głowę takimi bzdurami, proszę bardzo. Oby tylko mocno się nie zdziwił, kiedy zwierzchniczka Sił Łowieckich wykopie go z hukiem za drzwi swojego gabinetu.

– Dziękuję, dalej poradzę sobie sama – oznajmiła Sharleen, gdyż staruch nie zostawił jej jeszcze w spokoju.

– A skąd mam wiedzieć, że niczego nie wyniesiesz? – Zmrużył podejrzliwie oczy.

– Czy naprawdę pan sądzi, że tak mi śpieszno do kolejnego aktu oskarżenia, w dodatku o kradzież książek Imperatora?

Mistrz Biblioteki się zmieszał. Poruszył ustami, pokręcił nosem, a potem wreszcie ruszył do swojej skrytej przy archiwum komnaty.

– Tylko zostaw tutaj porządek – rzucił jeszcze na odchodne, zanim zniknął za sąsiednim regałem.

Pozostawił ją bez światła, ale nie było to coś, z czym gromowładna nie mogła sobie poradzić. Uniosła rękę, rozświetlając opuszki palców miniaturowymi błyskawicami, i zaczęła się rozglądać.

Książnica władcy Eadorath była największą ze wszystkich na całym kontynencie. Regały stały w równych rzędach, sięgając aż pod sufit. Każdy liczył dwie kondygnacje. Sharleen potrzebowała drabinki, by dostać się do większości półek lub łączących meble drewnianych kładek i balkoników. Znalazłszy się na jednej z takich konstrukcji, stuknęła czubkiem paznokcia w kilka białych kryształów, a te natychmiast zaczęły wydawać bladożółte światło, uwalniając ją od ryzyka, iż któryś z jej piorunów podpali książki.

Przejrzała połowę pierwszego regału, kilka woluminów zdjęła z półki i przewertowała, ale nie znalazła weń nic ciekawego. Potem przeczytała cieniutką książkę mówiącą o wydarzeniach sprzed dekady, jednak do niczego jej to nie doprowadziło. Westchnęła zrezygnowana, przepatrując kolejne półki i znajdujące się na nich tytuły.

Wreszcie jedna z książek rzuciła jej się w oczy. Czarna okładka wyróżniała się na tle innych, a na jej grzbiecie wytłoczono rząd znaków i posrebrzanych liter. Po każdej z nich stała złocista kropka.

– L. F. D. I. N. E. K. Z. Y. D. G. K… – przeczytała na głos Sharleen. – Anagram w tytule?

Skrzywiła się, drapiąc za uchem. Nawet jeśli się nie myliła i to był anagram, nie miała czasu, warunków ani nerwów, żeby go rozwiązywać. Otworzyła książkę i przelotnie sprawdziła jej treść. Zesztywniała, przeczytawszy kilka zdań.

„Znalazłam!” – pomyślała z satysfakcją. Usiadła pod drabinką prowadzącą na wyższą kładkę, bo tu miała najlepsze światło. Zaczęła czytać. Już po chwili zaczęły ją martwić kolejne, odległe jej czasom daty. Wiele z nich nawiązywało do ery, która poprzedzała obecną i ubiegłą. Już wtedy wiry zapisywały się na kartach historii.

Ale w oczy rzuciło jej się towarzyszące im słowo.

„Mnisi”.

Pogromczyni przerzuciła stronę i jej oczom ukazała się niedbała, pomniejszona kopia malowidła obrazującego prowadzony przez dawne pokolenia kult mnichów. Sylwetki sług ludu autor gwaszu ukazał w bijącej od nich potędze. Byli odziani w proste habity, przewiązane sznurami z małych czaszek, a pod obrazem było zapisane znakami starego języka: „Mladapie Sanse”, co Sharleen przetłumaczyła sobie dopiero po chwili: „Niszczyciele Istnień”. Podparła ręką głowę, studiując uważnie obraz.

„Niszczyciele Istnień… Jak to w ogóle rozumieć?” – zastanowiła się, nie widząc żadnej wskazówki. Zamiast odpowiedzi, znalazła kolejną zagadkę i nie podobało jej się to.

Postacie z obrazu pasowały wyglądem do tego starca, który zaatakował ją w Shivirlash. Miała wręcz dziwne wrażenie, że gdyby malarz nie zasłonił ich głów kapturami, ze stronicy spojrzałaby na nią twarz tamtego szaleńca.

Dławiąc to gryzące przeczucie, zaczęła przeglądać książkę dalej. Przeczytała kilkanaście stron, mówiących o krwawym rytuale, który to podobno mnisi mieli przeprowadzać pod osłoną Czarnego Księżyca. Ta informacja trochę rozbawiła gromowładną, gdy wyobraziła sobie tych starców tańczących wokół kotła krwi i ciał swoich ofiar przy zaćmieniu księżyca, ale kiedy zastanowiła się dłużej, zorientowała się, że mowa była o nowiu.

Jednak co mnisi, czy jakkolwiek się zwali, mogliby robić podczas tej fazy księżyca co jesień? Sharleen nigdy wcześniej nie słyszała o czymś podobnym ani tym bardziej żeby ktoś zaginął w tajemniczych okolicznościach, później zaś znaleziono jego ciało pozbawione krwi. A może to była metafora? Podrapała się po głowie zadumana, ale po chwili porzuciła rozmyślania i wróciła do tekstu.

Azali słowa zapisane w zapomnianej legendzie ongiś się wypełnią, takoż rasa ludzka, jak wszelkie inne, będzie skończona. Jeśli On a się pojawi, warunki przepowiedni zaś ostaną się spełnione, nie będzie ocalenia dla żadnego bytu. Tedy, jak tylko Czarny Księżyc wzejdzie jesienną porą, wzniosą się Schody Do Nieba i Mroczna Wieża z prochów powstanie, Niszczyciele wezmą w swe dłonie losy tegoż królestwa. Tor Czasu zaniknie na wieki, gdyż zamrze jego harmonia. Żadne życie nie zazna zmiłowania. Zatracimy się w cierpieniach.

Wierzenia tego okresu nie nadejdą, dopóty Klucz jest uśpiony. Nikt nie posiadł wiedzy o miejscu jego spoczynku, tak jak nie poznano imienia T e j, która będzie nim przeklęta. Szczęśliwie sami kapłani widzący te zdarzenia, nie mają wiedzy o J e j i C h ł o p c a dokładnej dacie narodzenia.

Mówi się, że słowa skazujące ten świat na rozpad, już od dawien dawna są zapomniane, lecz strach przed owym momentem jest zakorzeniony w ludziach. Odpychamy do siebie swój koniec poprzez nowe pokolenia, napełniwszy serca nadzieją, iż ta przyszłość możliwie nie jest nam pisana.

Sharleen zadrżała. Poczuła dziwny niepokój, mimo że nie zrozumiała połowy z tego, co autor próbował przekazać. Kim była „Ona”? Kim był „Chłopiec”? O jakiej przepowiedni mowa?

Zamrugała i zatrzasnęła książkę. Było bardzo prawdopodobne, że to tylko stek bzdur, którym nie powinna się przejmować. To nie było to, czego szukała, lecz postanowiła to zapamiętać. Ze zwykłej przezorności.

– Zdradzisz mi, czym przekupiłaś Mistrza Biblioteki, aby pozwolił ci spędzić tu noc?

Sharleen zmarszczyła czoło, kiedy do jej sennych marzeń przebił się znajomy głos. Uchyliła powieki, a potem zamrugała, próbując odzyskać ostrość widzenia. Uniosła głowę i spojrzała na stojącego nad nią mężczyznę. Erial uśmiechnął się szeroko.

– Skąd się tu wziąłeś? – zapytała skonsternowana.

– Wszedłem przez drzwi biblioteki, a potem po drabinach i cię znalazłem – powiedział pogodnie. Jego błękitne oczy błyszczały żywo. – Czego szukałaś w tych księgach? – Anioł kiwnął głową na stosy grubych woluminów zalegających dookoła kobiety.

Nadal półprzytomna gromowładna spojrzała po opasłych tomach. Przetarła powieki i ziewnęła głośno.

– Odpowiedzi na dręczące mnie pytania, ale zawierają tylko niezrozumiały bełkot. Szczególnie ta! – Chwyciła za grzbiet książki z anagramem zamiast tytułu i machnęła nią w powietrzu. – Nie powinnam, ale jestem zaskoczona, jak wiele wiedzy nieprzydatnej zgromadzono w tym pomieszczeniu.

– Lepiej nie powtarzaj tego Mistrzowi Biblioteki.

– Mogłabym – parsknęła. – Wnioskuję, że nie zjawiłeś się tutaj przypadkiem, prawda?

– Zgadłaś. Mainard już o wszystkim mi opowiedział. – Wyciągnął do niej pomocną dłoń, którą przyjęła. – Oboje igracie z ogniem, ale nie dziwi mnie, że nie chcecie tak tego zostawić. Mainarda aż nosi od rana przy przygotowaniach.

– Jakich przygotowaniach?

– Do drogi. Uznał, że nie będziesz chciała czekać i natychmiast rozpoczniesz swoją misję. A zaczniesz od miejsca, które stało się symbolem twojej udręki.

– To prawda, niemniej nie układałabym do tego pieśni – rzuciła kąśliwie, na co Erial się zaśmiał.

On i Mainard mieli te same uśmiechy, oczy w kształcie migdałów i jasne, prawie białe włosy, które podkreślały ich rodzinne podobieństwo. Starszy brat miał delikatniejsze rysy twarzy, niemal chłopięce, ale w jego oczach odbijała się starość. Nikt, nawet Święty Rycerz nie wiedział, ile Erial tak naprawdę ma lat. Był bardzo skryty, ale łatwo nawiązywał przyjaźnie. Sharleen go lubiła i szanowała z wielu powodów.

– Mainard, gorąca głowa – westchnęła, rozglądając się po rozrzuconych na kładce książkach. – Domyślam się, że Dynastine i Melianna towarzyszą mu w jego porannej szarży na targowisko?

– Tak. – Schylił się po pierwszy stos woluminów, by odłożyć każdy tom na jego miejsce. – Chcieli, abyśmy czym prędzej do nich dołączyli. Mój niecierpliwy braciszek twierdzi, iż przez noc wymyślił plan, który może ci pomóc dopiąć swego.

– Już się boję.

Gromowładna wspięła się na palce, żeby odłożyć zatytułowaną anagramem książkę na półkę i wtedy spomiędzy jej stronic wyślizgnęła się stara, pożółkła karteczka. Zatańczyła w powietrzu, a potem wylądowała u stóp kobiety. Zaintrygowana Sharleen odstawiła ubiegło nocną lekturę i sięgnęła po papierek. Z jednej strony był czysty, ale wyraźnie przebijał przezeń tusz. Odwróciła go i zamarła na widok treści.

– Co tam masz? – zaciekawił się Erial.

Pogromczyni wyprostowała się szybko i wepchnęła znalezisko do kieszeni spodni.

– To moje notatki. Prawie o nich zapomniałam – skłamała, z trudem panując nad swoim głosem.

Anioł mruknął niezobowiązująco i wrócił do pracy. Nie zakwestionował słów przyjaciółki, choć nigdzie nie było widać ani kałamarza, ani pióra do pisania. Uśmiechnął się tylko, gdy na niego spojrzała, na co z trudem odpowiedziała tym samym.

Nie rozumiała, dlaczego tak się zachowała. Karteczka zaczęła jej ciążyć w kieszeni niczym ołowiana sztabka, ale nie przyznała się do kłamstwa. Jeszcze nie mogła tego zrobić.

Rynek, na którym kupcy, rolnicy i rzemieślnicy sprzedawali swoje towary, był tak ogromny i zatłoczony, że stojąc na jednym końcu, nie dało się dostrzec drugiego. Targowisko stanowiło pstrokatą plamę dźwięków i kolorów na tle Eamudrii. Tworzyła je plątanina różnych kramów oraz jeszcze barwniejszych klientów. Od ludzi, po gnomy, elfy, a także, oczywiście, aniołów. Wszyscy zjawiali się w tym miejscu, by prowadzić legalny handel, reklamować swoje sklepy albo wytargować niższą cenę przedmiotu, który był im bardzo potrzebny. Gromowładna nie znosiła tego tłoku, ciągłego gwaru, mieszaniny zapachów. Takie miejsca mąciły jej zmysły jeszcze bardziej od ciasnych, ciemnych przestrzeni.

Na szczęście Erial prowadził ją na miejsce spotkania w cieniu budynków na granicy tego chaosu. Sprzedawcy w tej części targu wystawiali do kupna broń, zbroje i kilka innych niezbędnych części ekwipunku dla poszukiwaczy przygód. Na oko gromowładnej żadna z tych rzeczy nie była warta choćby miedzianego grala, ale zainteresowanych nie brakowało.

Dzień był ciepły, na niebie nie było ani jednej chmurki, toteż kobiecie szybko zachciało się pić. Nie okazała tego jednak z głupiego przyzwyczajenia. Surowy trening na pogromczynię wymusił na niej znoszenie niewygód tak długo, aż nie będzie mogła myśleć o niczym innym.

Poza tym pragnienie nie było tak dokuczliwe, jak przeszywające spojrzenia ukrywających się pod eleganckimi parasolkami arystokratów czy szepty przedstawicieli wszystkich innych klas społecznych. Prawie każdy, kogo mijała, wlepiał spojrzenie w maskę zakrywającą jej całą twarz, jakby nigdy przedtem nie widział takiego dziwactwa.

Maski pogromczyń nie były zwykłymi kawałkami drewna. Zostały obrobione i zaklęte przez aniołów. Choć uniemożliwiały dostrzeżenie twarzy kobiet, to one widziały wszystko doskonale. Każda maska była inna, z wyjątkowym splotem magicznych run i wzorów, dzięki czemu niwelowały zapach krwi gromowładnych i tylko ich właścicielki mogły je zdjąć. Gdyby spróbował zrobić to ktoś inny, straciłby palce.

– Zaczyna mnie to denerwować – burknęła za którymś natarczywym spojrzeniem Sharleen.

– Co takiego? – zaciekawił się Erial.

– Gapią się na mnie, jakby nigdy nie widzieli pogromczyni na własne oczy. Tym bardziej w masce.

– Nie powinnaś się dziwić. Rzadko można was spotkać w takim miejscu.

– Dobrze wiesz, że nie robimy zakupów. O wszystkie nasze potrzeby troszczy się Niebiańska Wieża. – Zrzuciła długi, gruby warkocz z ramienia na plecy. – Ale Mainard się nie pomylił, decydując się na taki krok. Trudno byłoby mi wytłumaczyć, dlaczego potrzebuję miesięcznych zapasów jedzenia i złotych grali dla pięciorga osób.

Anioł odchrząknął niezręcznie.

– Sześciorga.

Sharleen zmarszczyła brwi.

– Wybiera się z nami ktoś jeszcze? – zapytała skonsternowana. – Kto?

– Samfhell.

Pogromczyni przystanęła.

– Nie mówisz poważnie… Dlaczego nie odwiedliście go od tego pomysłu?

– To Mainard poprosił go o pomoc. – Erial uniósł ręce w poddańczym, niewinnym geście. – Na pewno nie zrobił tego przez byle kaprys.

– O ile wierzę w dobre intencje Mainarda, tak w przydatność Shella w całym przedsięwzięciu ani trochę. – Skrzywiła się poirytowana. – Wiesz, co on wyprawiał, kiedy ostatnim razem towarzyszył Dynastine i mnie w czasie misji w Górach Niedźwiedzich? Dokładnie oglądał… przepraszam, b a d a ł każde napotkane gówno!

Usta Eriala drgnęły, jakby miał się roześmiać, ale uniósł ponownie ręce, żeby uciszyć gromowładną.

– Dobrze, rozumiem, co chcesz powiedzieć, tylko rób to ciszej – poprosił, ledwo ukrywając rozbawienie. – Myślę, że jego pomoc naprawdę może nam się przydać. Samfhell jest świetnym biologiem, botanikiem…

– Gównoznawcą.

– I archeologiem – dokończył, ignorując to, co Sharleen burknęła pod nosem. – Może będzie umiał sklasyfikować potwora, którego napotkałaś w Shivirlash. – Wznowił wędrówkę przez rynek.

– Szczerze w to wątpię – westchnęła i podążyła za nim.

Przecisnęli się przez tłum klientów zainteresowanych amuletami, a później minęli piekarnię, z której unoszące się zapachy przyprawiły pogromczynię o złakniony skurcz żołądka. Skłonili się kilku aniołom, których wysoką pozycję podkreślały nieschowane skrzydła. Kobieta skrzywiła się pod maską, patrząc za nimi, gdy kierowali się w swoją stronę. Obawiała się dnia, w którym Mainard dołączy do ich grona. Wtedy bezpowrotnie straci przyjaciela.

Odpędziła od siebie ponurą wizję przyszłości i skupiła się na teraźniejszości. Właśnie dostrzegła rozbawioną grupkę kompanów, którzy ładowali skrzynie na wóz.

Święty Rycerz jak zawsze był bardzo zorganizowany. Do Potwornej Puszczy wszyscy będą podróżować konno, ale część niezbędnego ekwipunku zwyczajnie nie zmieściłaby się do juk przy siodłach, więc anioł zadbał o konieczny do ich spakowania pojazd.

– Sharleen! Erial! – Melianna jako pierwsza zauważyła pojawienie się brakujących członków drużyny. – Co tak długo? Zdążyliśmy już we wszystko się zaopatrzyć.

– Przepraszam. Musiałam wysłuchać długiej bury od Mistrza Biblioteki za brak poszanowania dla jego świętego miejsca – odparła ze zmęczeniem brunetka.

– To w jego stylu.

– Dobrze cię widzieć, Klaheangard – przywitał się Samfhell, podchodząc bliżej.

– Ciebie też, okularniku – rzuciła prawie obojętnie, choć ku swojemu zaskoczeniu, stwierdziła, że naprawdę dobrze było go zobaczyć po tak długim czasie. – Czym Mainard przekupił cię do wzięcia udziału w tej samobójczej wyprawie?

– O ile pamięć mnie nie myli, nikomu z nas nieśpieszno do umierania.

– Jasne, że nie. – Mimowolnie potarła pieczęć schowaną pod czarnym strojem bojowym.

– Jak oceniasz spotkanie z Gordosthem? – wtrąciła nagle Dynastine.

Sharleen spojrzała na rudowłosą przyjaciółkę. Choć nie mogła zobaczyć jej miny, ponieważ zakrywała ją maska, wyczuła napięcie i wstręt wobec Xeriala.

– Tak jak zwykle. – Wzruszyła ramionami. – Był wredny i nadal pachnie kompozycją zapachową Eau de Kaka. Chyba nie dożyję dnia, w którym on wreszcie się umyje.

Gromowładne parsknęły śmiechem, ignorując spojrzenia mężczyzn, którzy upewnili się, że nikt postronny tego nie usłyszał. Naznaczona nie miała im tego za złe. Znieważanie wysokiego urzędnika z Niebiańskiej Wieży nigdy nie kończyło się dobrze, ale w przypadku Xeriala nie potrafiła się powstrzymać. Nienawidziła tego starego drania.

– No dobra, wystarczy tych wygłupów i ckliwych słówek – powiedział Mainard, przyciągając spojrzenia towarzyszy. – Powinniśmy skończyć się pakować i wyruszać w drogę. Im szybciej to zrobimy, tym lepiej.

Pozostali przytaknęli, a potem wzięli się do pracy. Sharleen, skupiona na przesuwaniu skrzyń z prowiantem, prawie nie zauważyła, kiedy Święty Rycerz znalazł się obok niej.

– Jak się czujesz? – zapytał, lustrując ją uważnie, mimo że nie mógł dostrzec jej twarzy. – Pieczęć ci nie doskwierała, gdy byłaś w bibliotece?

– Nie, dlaczego miałaby… – urwała, zrozumiawszy, do czego zmierzał.

Próby odszukania dowodów na jej niewinność mogłyby uaktywnić znak, ale tej nocy nic takiego nie miało miejsca. Było to dość dziwne i zagadkowe, bo Gordosth wyraźnie zaznaczył, że każda próba uniknięcia kary będzie budzić pieczęć.

Jednak, skoro nic takiego się nie stało, czy to oznaczało, że szukanie informacji, nie narusza kontraktu? Jeśli tak, to gdzie była granica? Na jakie kroki gromowładna mogła sobie pozwolić, do czego się posunąć? Czy, jak długo nie odwracała się od polowania na bestie, pieczęć pozostanie uśpiona?

– Gonitwa twoich myśli przyprawia mnie o zawroty głowy – mruknął anioł, na co kobieta spojrzała na niego skruszona.

– Przepraszam. Czasem zapominam, jak to na ciebie działa.

– W tak zatłoczonych miejscach trudniej mi postawić barierę. – Potarł nerwowo skroń. – Nie cierpię tłumów.

– Widzisz, jakie masz szczęście, że niedługo będziemy tylko my, głusza i śliniące się na nasz widok bestie.

– Czyli żyć, nie umierać – rzuciła z rozbawieniem Dynastine, która właśnie przyciągnęła pod opadniętą tylną burtę powozu ostatni worek. – Nic więcej już nie zostało. Możemy stawić się w Niebiańskiej Wieży po pieniądze i nasze konie.

– Jak wyjaśnicie Vivianne ten zbieg okoliczności? – zaciekawiła się brunetka.

– Vivianne wie, a poza tym wczoraj wyjechała – powiadomiła Melianna. – Zostawiła pieniądze dla nas i klucze do zbrojowni u Hentnofre.

– Och – wydusiła zaskoczona Sharleen. Nie sądziła, że generał, która notabene była bardzo surową i rygorystyczną osobą, zrobi dla niej tak szczodry gest. – Będę musiała jej za to podziękować. – Uśmiechnęła się. – A koty?

– Czekają na nas.

– No, wskakujcie na wóz – wtrącił Mainard. – Będę powozić.

Drużyna bez słowa wykonała jego polecenie. Mężczyźni i kobiety stłoczyli się na zadaszonym płótnem wozie, zatrzaskując za sobą zwolnioną klapę zatyłka. Święty Rycerz umościł się na koźle i strzepnął łagodnie lejcami, zachęcając dwa gniade konie pociągowe do ruszenia przed siebie.

Sharleen rzuciła ostatni raz spojrzeniem na pozostawiane w tyle targowisko. Ludzie, elfy i gnomy odprowadzali czterokołowiec wzrokiem, wymieniając zdawkowe uwagi. Dla nich wiele się zmieniło, odkąd pojawił się pierwszy od dekady wir. Szczególnie iż to gromowładna została oskarżona o jego stworzenie.

Zacisnęła usta i odwróciła głowę. Znajdzie prawdziwego sprawcę, a wtedy zapewni bezbronnym bezpieczeństwo.

Rozdział 5

Aeron

Król znalazł się na łożu śmierci. Otoczony przez swoje liczne potomstwo, braci i siostry Aerona, powoli się z nimi żegnał, zostawiając im swą ostatnią wolę. Prosił, by troszczyli się o swoich, lecz przede wszystkim pamiętali o łączących ich więzach, kiedy nadejdzie czas wyłonienia spośród nich tego, który okaże się jego jedynym godnym następcą. Córki i synowie słuchali, ale na większości twarzy widniała skryta przed zmęczonymi oczyma ojca obłuda.

Aeron zacisnął pięści. Choć zależało mu na każdym członku rodziny, wiedział, czym skończy się objęcie władzy przez któreś z nich. Nie mógł im na to pozwolić. Ich rządy nie oznaczały żadnego rozwoju, tylko ciągłe trwanie w ukryciu i przy szkodliwych tradycjach.

Kochał ojca, ale nie mógł mu wybaczyć, że niczego nie próbował zmienić. Że nawet przez chwilę nie pomyślał o przyszłych pokoleniach, którym będzie żyć się coraz gorzej, w biedzie i głodzie. Archipelag nie wystarczał, żeby wykarmić zamieszkujące go istoty.

Król oraz znaczna większość rodzeństwa Aerona tego nie dostrzegali. Żyli na głównej wyspie i prawie nigdy nie opuszczali zamku, w którym pławili się w dobrobycie, podczas gdy ich poddani niejednokrotnie musieli sobie odmówić posiłku, bo inaczej nie mieliby co zjeść następnego dnia. To musiało się zmienić. Jego lud powinien wyjść z ukrycia, inaczej będzie powoli dogorywać przez nikogo niezapamiętany.

– Idźcie już, moje dzieci – wychrypiał nieco głośniej władca, kiedy skończył zamieniać słowo z każdym z synów i córek z osobna. – Wkrótce zapadnę w wieczny sen, a wy rozpoczniecie rywalizację o koronę. Pamiętajcie jednak, że macie tworzyć wspólnotę, nawet jeśli to nie wasze skronie zostaną ukoronowane. – Uniósł słabą rękę, kreśląc znak błogosławieństwa.

Wszyscy poczekali chwilę w milczeniu, a potem po kolei wyszli z komnat królewskich. Wszyscy, oprócz Aerona. Przez moment ojciec i siódmy książę patrzyli na siebie, aż umierający monarcha wyrzęził z trudem:

– Pamiętaj, co mi obiecałeś.

– Oczywiście, ojcze – odparł spokojnie syn. – Dałem słowo i go dotrzymam.

– W takim razie nie mam już o co się martwić. – Zamknął oczy. – Życzę ci powodzenia – wyszeptał i zasnął.

Pretendenci do tronu zaczęli się gromadzić przed kamiennym ołtarzem. Nie wszyscy dziedzice mieli prawo wziąć udział w rytuale ani nadchodzącej walce o koronę. Aeron z trudem odstąpił od Azzy — najmłodszej, bo jedenastej księżniczki. Obiecał jej, że przetrwa i zapewni jej bezpieczeństwo. Była dla niego szczególna, nie tylko przez wzgląd na to, iż opiekował się nią, odkąd przyszła na świat, lecz również dlatego, że mieli tę samą matkę. Łączyły go z nią najmocniejsze więzi.

Dziewięciu książąt i dziesięć księżniczek. Tylu miał rywali, ale na razie nie skupiał się na nich, nie analizował. Spojrzał na kapłana, który właśnie wspiął się na szczyt ołtarza, niosąc przed sobą jedwabną poduszkę, na której spoczywało królewskie insygnium z czerwonego złota i diamentów.

– Odszedł król i nadchodzi król! – obwieścił donośnym głosem, unosząc wysoko koronę na znak, że władca zmarł.

Napięcie na placu rosło. Zarówno członkowie rodziny monarszej, jak i zwykli mieszkańcy Archipelagu, czekali na ciąg dalszy przemowy duchownego, który zaraz wyjawi im, na czym będzie polegać wyłonienie nowego monarchy. Co pretendenci muszą osiągnąć, żeby zyskać zwycięstwo.

– Potomkowie króla! – zakrzyknął kapłan. – Wy, którzy udowodniliście, iż jesteście godni ubiegać się o miano następcy jego ognia i korony, udowodnijcie swą magią, że płynie w was jego moc! Zapalcie pochodnie! – Rozłożył ramiona po całej szerokości.

Aeron natychmiast zlokalizował tę oznaczoną symbolizującymi go klejnotami. Wsparte na trzech drewnianych kolumienkach metalowe naczynie zdobiły głowy smoków i motywy roślinne. Bardziej przypominało czarę niżeli pochodnię. Demon pstryknął palcami i w misie natychmiast buchnęły płomienie, po czym uformowały się na kształt kropli. W tym samym czasie zrobili to jego bracia i siostry, ale dwóch z dwudziestu pochodni nie rozjaśnił ogień.

– Kandydaci na następcę, którzy nie macie w sobie ognia króla, odejdźcie! – zagrzmiał przewodnik uroczystości.

Dwie księżniczki opuściły szereg i ze zwieszonymi głowami dołączyły do grona publiczności. Najmłodsze ze wszystkich rywalizujących o tron. Aeronowi ulżyło, że tak się stało. Mogłyby nie przeżyć tej nocy.

– Ci, którzy mają w sobie ogień, zmierzą się w walce, aby udowodnić swą determinację, spryt, siłę i wolę przetrwania – obwieścił duchowny. – Tylko ten, kto zwycięży, będzie godnym nam królem, a przegrani i ich potomkowie bezpowrotnie utracą prawo do dziedziczenia tronu. – Spojrzał uważnie po twarzach uczestników. – Terytorium waszego starcia będzie główna wyspa. Pierwszego dnia nie wolno wam korzystać z pomocy waszych popleczników ani zawierać sojuszy między sobą. Kiedy napotkacie rywala, musicie z nim walczyć! – Pokłonił się lekko, a potem złożył poduszkę z koroną na kamiennym ołtarzu. – Wasz ogień będzie płonąć, jak długo nie przegracie walki. Za przegraną zaś uważa się utratę przytomności lub życia.

„Sprytne”, pomyślał siódmy książę. Czary zostały rozświetlone za pomocą magii żywiołów, więc dopóki rzucający będzie zdolny utrzymać płomień, dopóty pozostanie w rozgrywce. Co oznaczało, że jeśli ktoś przerwie połączenie z zaklęciem zawieszonym przy pochodni, także zostanie zdyskwalifikowany.

Pod każdą z płonących mis stanął wojownik dzierżący berdysz o długim ostrzu. Choć ich włosów nie przecinały pasma siwizny, ich twarze były pomarszczone, a oczy przepełnione starością. Nikt jednak nie śmiałby ich zlekceważyć, ich obecność zaś w tym miejscu była zrozumiała. Członkowie gwardii zmarłego króla zamierzali dopilnować, by nikt nie próbował pomóc swojemu faworytowi w utrzymaniu ognia. To było ich ostatnie zadanie przed zasłużonym odpoczynkiem.

– Wybiła godzina! Ruszajcie na swoje ścieżki! – nakazał kapłan, a książęta i księżniczki posłusznie rozbili szereg.

Tłum rozstąpił się przed nimi, żeby każde z nich mogło swobodnie przejść do osiemnastu ścieżek prowadzących do lasu. Aeron opuszczał plac, nie oglądając się na swoje rodzeństwo. Patrzył przed siebie, na twarze tych, którzy go popierali. Po drodze ścisnął ramię Ardena, na co przyjaciel skinął porozumiewawczo głową.

Siódmy książę minął ostatnie osoby, wyszedł poza krąg światła, a potem zagłębił się w mrocznym lesie. Oczy natychmiast przyzwyczaiły mu się do panujących wokół ciemności. Zmysły demonów były czułe jak u kotów, co mężczyzna zamierzał bez skrupułów wykorzystać. Wyostrzony węch i słuch pomogą mu wyczuć przeciwników, zanim znajdą się dostatecznie blisko. Oczywiście to działało w obie strony, w końcu wszyscy jego bracia i siostry wywodzili się z tej samej krwi.

Całe szczęście miał niejednego asa w rękawie.

Zaczął biec przed siebie, poruszając się z gracją drapieżnika. Kiedy oddalił się wystarczająco od polany z ołtarzem, skręcił na północ. Wyczuwał, że ktoś próbował się do niego zbliżyć. Najpewniej był to Arranon, najstarszy z całego rodzeństwa. Aeron wiedział, że nie uniknie z nim walki, ale mógł ją odsunąć w czasie. I to na jak najdalszy termin. W tej chwili zamierzał wyeliminować kogoś innego.

Z oddali docierały do niego odgłosy cudzych starć. Krzyki, huk walących się konarów drzew, czyjś triumfalny śmiech. Podczas rozgrywek o koronę nie liczyły się rodzinne więzy. Nie było braci ani sióstr, tylko rywale. Nikt nie zdobywał się na subtelności, bo w tej walce chodziło o wszystko albo nic.

Mimo to demon wzdragał się na myśl, że może któremuś z nich odebrać życie. Pragnął zostać królem, m u s i a ł nim być, ale nie chciał mieć krwi swojego rodzeństwa na rękach.

Nie wykluczał jednak, że mogą zginąć, jeśli nie dadzą mu innego wyboru.

Przyśpieszył kroku, podążając za trzema głosami. Choć brzmiały, jakby należały do dorosłych mężczyzn, dla demonów to wciąż byli chłopcy. Wskazywało na to także ich nieprzemyślane zachowanie. W trakcie walki pokazywali jedynie brutalną siłę. Nie posuwali się do podstępu ani słownej prowokacji, która mogłaby zaoszczędzić im trudu. Aeron skwapliwie zapamiętywał te informacje, znajdując się coraz bliżej.

Ciemność była niemalże nieprzenikniona, ale on doskonale znał swój dom. Mógłby poruszać się po wyspie z zamkniętymi oczyma i zawsze trafiłby dokładnie tam, gdzie chciał. Tym razem podążał za kwaśnym zapachem strachu i bojowymi okrzykami. Przeskoczył kłodę, skręcił za skałami, a potem wbiegł na ścieżkę między drzewami. Był coraz bliżej.

Domyślał się, dokąd zmierzali jego bracia i jaki los chcieli zgotować jednemu z nich. Nie zdąży ich powstrzymać, ale…

Skraj lasu zamajaczył przed nim wcześniej, niż tego się spodziewał. Stopniowo zwolnił tempa, aż ostatecznie się zatrzymał i przycupnął w zaroślach. Oddychał szybko ze zmęczenia, ale nie dbał, żeby nad tym zapanować. Musiał się skupić.

Dwóch z najmłodszych pretendentów do korony walczyło zaciekle w pobliżu krawędzi. Arvel popchnął Amosa na skałę, a później kopnął go w żebra. Tamten krzyknął z bólu i zaskoczenia, jednak jego głos ucichł gwałtownie, kiedy dziewiąty książę złapał go za kołnierz, po czym rzucił nim poza wyspę, zupełnie jakby nic nie ważył.

Arvel odwrócił się do Austina, który właśnie wyszedł z lasu i obnażył zęby. Unieśli dłonie, żeby sięgnąć po magię żywiołów. Obaj rzucili się na siebie, a potem wbiegli między drzewa, próbując ich użyć jako osłony przed zaklęciami przeciwnika.

Aeron poczekał, aż się oddalą i znikną z pola widzenia, a później opuścił kryjówkę. Odbił się mocno od krawędzi i skoczył ku chmurom.

Rozprostował zwykle ukryte skrzydła podczas spadania i zatrzepotał nimi mocno, stabilizując pęd. Później namierzył wzrokiem Amosa, który zbliżał się do nieprzyjemnego spotkania z kontynentem. Siódmy książę syknął pod nosem, po czym zanurkował w powietrzu. Wiatr wyciskał mu łzy z oczu, jednakże nie zwolnił ani na sekundę. Był coraz bliżej nieszczęśnika, który wrzeszczał wniebogłosy i wymachiwał bezwładnie rękoma, jakby szukał czegoś, czego mógłby się złapać.

Amos był jeszcze za młody, by wyrosły mu skrzydła, ale mimo to nie brakowało mu odwagi i ambicji, aby starać się o koronę. Mógł się wycofać, nikt nie uznałby tego za tchórzostwo, lecz nie pozwoliła mu na to duma.

Aeron wyciągnął ramię po całej długości, jednakże jego dłoń była o metr za daleko od celu. Młodszy brat wpadł w chmurę. Nie mając wyjścia, brunet zanurkował za nim.

Nic nie widział. Kierował się instynktem i wyczulonymi zmysłami, co było dość proste przy tylu krzykach. Wyciągnął ręce bardziej przed siebie, aż trafił na koszulę na torsie chłopaka. Zacisnął palce na materiale i rozłożył lotne kończyny na całą rozpiętość, hamując w powietrzu.

Obłok rozwiał się delikatnie na boki, kiedy Aeron zamachnął kilkakrotnie błoniastymi skrzydłami. Oddychał szybko i głęboko, patrząc na zdumionego młodzika.

– Bracie…? – wydusił roztrzęsiony Amos.

Czarnowłosy demon odwrócił wzrok, a potem odchylił głowę do tyłu, żeby spojrzeć na Archipelag. Ten przesuwał się powoluteńku pośród morza chmur na południowy wschód, popychany przez bezwolne duszki.

Jego dom.

Westchnął cicho i zaczął powoli unosić się coraz wyżej, wracając na zaczarowany ląd. Młodszy brat dziękował mu, zalewając się łzami. Mówił coś jeszcze, ale Aeron go nie słuchał.

Wylądował półtora metra od skraju wyspy, puszczając koszulę chłopaka, ten zaś upadł z jękiem na ziemię. Amos rozmasował obolałe miejsca, a potem spojrzał niepewnie na siódmego księcia.

– Dlaczego mnie ocaliłeś? – zapytał drżącym głosem.

– Bo jesteś za młody, aby umrzeć – odparł beznamiętnie Aeron, a kolejno mocno uderzył najmłodszego brata w kark, ogłuszając go.

Amos jęknął krótko i upadł na ziemię nieprzytomny. Oddychał miarowo, jakby spał. Aeron poklepał go po jasnych włosach, po czym chwycił pod ramiona i zaciągnął w zarośla, żeby ukryć go przed bestiami wychodzącymi nocą na żer.

„Pierwszy pokonany”, pomyślał, po czym spojrzał w las, w kierunku, w którym udali się Arvel i Austin. Powinien pójść za nimi, ale w pobliżu znajdował się ktoś, kto pokrzyżował mu plany. Arranon.

Mógł zaczekać na pierwszego księcia tutaj, ale nie chciał ryzykować, że nieprzytomny demon ucierpi w czasie ich starcia, dlatego wbiegł w las. Nie rozglądał się, czuł, gdzie najstarszy brat się znajduje. Był coraz bliżej. Jego żądza krwi przepełniała powietrze.

Wszyscy od dawna wiedzieli, jak bardzo Arranon pragnął władzy. Miał zupełnie odmienne poglądy od Aerona, a metody, którymi chciał wprowadzić zmiany na gorsze, nie podobały się młodszemu pretendentowi do korony ani trochę. Szczególnie że zamierzał udowodnić swoją siłę i bezwzględność, mordując całą swoją rodzinę. Mógł to zrobić, nie obawiając się konsekwencji, tylko podczas igrzysk, czego nie omieszkał wykorzystać do granic możliwości.

Początkowo czarnowłosy demon zamierzał zająć się nim na samym końcu, pokonując wcześniej pozostałych, do których uda mu się dotrzeć, zanim on ich dopadnie. Ale teraz, kiedy dostrzegł już Arranona zaledwie kilka kroków od siebie z szaleństwem i żądzą mordu wymalowanymi na bladej twarzy, całkowicie odszedł od tego postanowienia. Nie zamierzał odbierać życia nikomu, jednak wiedział, że w tym starciu sam może zginąć, jeśli się zawaha.

– Wreszcie możemy się zmierzyć – przemówił starszy z braci. – Zawsze się zastanawiałem, jak długo dasz radę wytrzymać w pojedynku ze mną. Wszyscy mówili, że mi dorównujesz, co jest gówno prawdą – prychnął lekceważąco. – To, że władamy tymi samymi żywiołami, nic nie znaczy. Jesteś słaby!

– Być może – odparł spokojnie Aeron. – Przekonajmy się.

Arranon uśmiechnął się szeroko, ukazując prawie wszystkie zęby. Były nierówne i o wiele ostrzejsze niż u innych demonów, co w zadziwiający sposób dodawało rudowłosemu mężczyźnie groźnej prezencji. Ruszył na przeciwnika, natychmiast przystępując do ataku, ale o dziwo nie użył magii. Zamiast tego wysunął szpony i spróbował podrapać bruneta po twarzy, żeby go oślepić. Tamten zrobił unik, a potem uderzył starszego brata prosto w żołądek. Arranon zwinął się wpół, plując śliną wymieszaną z krwią, lecz nie dał się trafić kolejny raz. Odskoczył w tył, a później przywołał kulę ognia wielkości głowy ogra. Cisnął nią w Aerona, który w ostatniej chwili przypadł do ziemi i przetoczył się na bok, unikając przydeptania.

Płomienie zaczęły pożerać kilka drzew, co zbudziło je ze snu. Paręnaście par oczu o różnych wielkościach otworzyło się na pniach, by spojrzeć na tego, który śmiał wyrządzić im krzywdę. Zatrzeszczały gałęzie i zaszumiały liście, kiedy poruszyło się pierwsze z nich, ale nie zdołało nikogo dosięgnąć, bo demony posłały w ich kierunku silny podmuch powietrza, który ugasił ogień. Drzewa zasnęły z powrotem, a bracia wrócili do walki.

Wymieniali cios za ciosem, rzucali w siebie zaklęciami. Pierwszy książę kipiał nienawiścią, której wreszcie mógł dać upust. Każdy jego atak był wymierzony tak, by zabić. Aeron wkrótce miał już rozcięty łuk brwiowy, draśnięte pazurami żebra i lewy bok. Częściej się bronił, niż atakował przeciwnika, czym usypiał jego czujność.

– Jesteś śmieciem! Jesteś niczym, rozumiesz?! – krzyknął Arranon, wykrzywiając usta w upiornym uśmiechu. – Nigdy nie będziesz tak potężny, jak ja. Nikt nie będzie. To j a zostanę królem! – Znów rzucił się na przeciwnika.

Aeron zrobił unik, a potem uderzył prawym sierpowym, trafiając rudzielca prosto w szczękę. Tamtemu pękła warga i zatoczył się do tyłu, ale tylko na to się roześmiał, po czym splunął bratu pod nogi.

– Zabiję was wszystkich! – wykrzyczał siódmemu księciu prosto w twarz. – Nie jesteście warci pozostania na tym świecie. Ojciec popełnił błąd, biorąc kolejne żony, płodząc tyłu nieudaczników. To ja i t y l k o j a powinienem być jego dziedzicem!

„Mówi poważnie”, pomyślał z rozczarowaniem Aeron. Zachował obojętną twarz, choć w nim zawrzało. Powinien był się spodziewać, że ten skurwielec zrobi wszystko, żeby sięgnąć po władzę.

– Nie masz nic do powiedzenia, śmieciu? – Arranon zatrzymał się na moment, patrząc na młodszego brata z góry.

– Nie. Udowodniłeś mi nie raz i nie dwa, że nie warto z tobą rozmawiać.

– Ty sukin...

– Jeśli naprawdę zamierzasz zabić pozostałych, nie pozostawiasz mi wyboru. Będę musiał się ciebie pozbyć, zanim spróbujesz ich skrzywdzić.

– Możesz próbować, śmieciu! Gdy tylko z tobą skończę, zabiję Amosa. Wiem, że gdzieś tu jest. Czuję jego zapach! – wrzasnął i zaatakował.

– Amos jest nieprzytomny. – Złapał go za przeguby, zanim ten wpił szpony w jego twarz. – Już przegrał! Nie masz powodu, aby…

– A jakie to ma znaczenie?! Musi umrzeć. Wy wszyscy musicie, bym mógł zasiąść na tronie! – Wyrwał się Aeronowi i znów uderzył.

Przekonany o swojej przewadze rudzielec wykonywał coraz śmielsze i mordercze ataki, tym samym ujawniając niemal wszystkie swoje sztuczki. Nie było takiej, której siódmemu księciu nie udałoby się uniknąć, ale to nie zatrzymało Arranona ani na sekundę. Przywołał kolejną kulę ognia, tym razem większą, mocniej nasyconą magią, i posłał w młodszego brata.

Unik nie wchodził w grę. Płomienie przeobraziłyby się w pożogę, która obudziłaby cały las, a wtedy drzewa już nie szukałyby winnego. Ukarałyby każdego, kto nie zdołałby się ukryć przed ich wzrokiem. Aeron nie miał wyboru. Postawił przed sobą mur ze skał, o który rozbiło się zaklęcie. Żar był nie do wytrzymania. Spopielił część kamieni i ziemi, ale nie sięgnął ani jednej gałęzi.

Dym wymieszany z iskrami szczypał go w oczy, kiedy, kaszląc, przeszedł na drugą stronę. Spojrzał na zdumionego przeciwnika.

– Jakim cudem? – wydusił Arranon. – Co to za sztuczka, ty sukinsynu?!

– To nie sztuczka. To dowód na to, ile lat żyłeś w błędzie – odparł spokojnie Aeron. – Ja nigdy ci nie dorównywałem, bracie. Ja od zawsze cię przewyższałem. – Uniósł rękę i rozcapierzył palce.

Wodny bąbel zamknął się wokół Arranona w mgnieniu oka, dławiąc słowa, które właśnie miały paść z jego ust. Demon zaczął się szamotać, próbował wypłynąć na powierzchnię, ale to było niemożliwe. Uniósł więc wysoko dłonie, a te rozświetliły się czerwonym blaskiem. Woda zawrzała, zaczęła parować, lecz siódmy książę nie pozwolił swojemu zaklęciu zniknąć. Zamknął pięść, pozbawiając ciecz wszystkich drobinek powietrza, także tych, które Arranon próbował stworzyć wokół swojej głowy. Z niemal obojętną miną patrzył, jak z najstarszego pretendenta do tronu ulatnia się życie. Nie mógł się zawahać.

Rudzielec przestawał się miotać, tracił świadomość. Prawie niezauważalnie drżał, kiedy przyjęły go zimne ramiona śmierci.

Aeron jeszcze przez chwilę utrzymał zaklęcie, zanim pozwolił bezwładnemu ciału spocząć na ziemi. Podszedł doń nieśpiesznie, po czym spojrzał na zastygłą w niedowierzaniu twarz brata. Wypełnił go dojmujący smutek, choć wiedział, że Arranon nie poczułby tego samego, gdyby zwyciężył. Poszedłby dalej, nie oglądając się za siebie.

Ukucnął przy zmarłym i zamknął mu powieki. Potem przyłożył trzy palce do jego czoła, by uwolnić jego duszę.

– Żegnaj, bracie. Żałuję, że tak musiało się to skończyć – wyszeptał, a później odszedł, kierując się odgłosami pobliskiego starcia.

Jego rodzeństwo wciąż walczyło. Wszyscy byli zaciekli. Czuł to nawet od tych, którzy twierdzili, że królowanie nie jest dla nich. Tak naprawdę każdy z nich chciał koronę dla siebie. Kierowały nimi różne powody i ambicje, ale tak zostali wychowani przez ojca. Zawsze mieli pragnąć władzy i dobra dla całego Archipelagu.

Aeron spojrzał między koronami drzew w niebo upstrzone gwiazdami. Tej nocy świeciły wyjątkowo jasno. Jakby opłakiwały okrutny los, jaki spotkał dzieci Króla Demonów.

Rozdział 6

Aeron

Jedynym, czego nienawidził w życiu bardziej od niedoli, była przemoc wobec kobiet. Rodzice wpoili mu do głowy, że płeć piękną należy szanować i się o nią troszczyć. Uderzenie kobiety zaś było najgorszym, co mężczyzna mógł w życiu zrobić.

Dlatego, kiedy przyszło mu zmierzyć się ze swoimi siostrami, był bliski klęski.

Atterine ogłuszył dopiero wtedy, gdy omal nie wydrapała mu oka, Aquę zaś zmusił do poddania, podduszając ją. Przy starciu z kolejną siostrą, Arhegrą, nie hamował się już tak bardzo, co nie znaczyło, że było mu łatwiej. Obiecał sobie, że później im to wynagrodzi. Kiedy już zostanie królem, spełni jedno życzenie każdej z nich, o ile będzie w jego mocy.

Pogłaskał rude włosy nieprzytomnej księżniczki, a potem złożył ją pod drzewem, ukrywając przed innymi kandydatami do korony i potworami. Wkrótce powinni zjawić się wojownicy, żeby sprawdzić, co się z nią stało, i zabrać ją w bezpieczne miejsce, z dala od starających się o tron.

Aeron odetchnął głęboko i rozejrzał się po lesie. Walczył całą noc, jednak nie czuł się zmęczony. Przynajmniej nie na ciele. Nie sądził, że będzie mu tak trudno stawać naprzeciw rodzeństwa w prawdziwym starciu. Ani że zdecyduje się odebrać jednemu z nich życie, by chronić własne.

Czy w ogóle miał inny wybór? Czy gdyby tylko pozbawił Arranona przytomności, ten po wszystkim zaakceptowałby swoją przegraną? Instynkt podpowiadał mu, że nie. Widział to w oczach starszego brata, kiedy stanęli tej nocy do walki. Arranon zamierzał wymordować całą swoją rodzinę, począwszy od Aerona, którego od zawsze nienawidził.

Zamknął oczy, odpychając wspomnienie martwego krewnego. To nie był czas i miejsce na wyrzuty sumienia. Nie ma zwycięstwa bez poświęceń. Nawet tak bolesnych.

Nastał świt, co oznaczało, że od tej pory pretendenci do korony mogli zawiązywać sojusze lub oczekiwać pomocy od swoich popleczników, którym gwardia zezwoli wejść do lasu. Co gorsza, Aeron nie wiedział, ilu jego braci i sióstr zostało już pokonanych. To znacznie utrudniało dalszy etap rozgrywek, nawet jeśli sam mógł liczyć na wsparcie swoich przyjaciół i pragnących jego zwycięstwa poddanych.

Zanim jednak to nastąpi i zacznie myśleć, co dalej, komu będzie musiał stawić czoła, potrzebował snu, by ukoić nerwy. Musiał też coś zjeść. Odnosił wrażenie, że żołądek skurczył mu się do rozmiarów fasolki i burczy żałośnie, domagając się posiłku.

Od zawsze miał ogromny apetyt, mógłby zjeść całego konia z kopytami i byłoby mu mało. Jako książę powinien mieć dostęp do takiej ilości jedzenia, ile dusza zapragnie, ale spędzał mnóstwo czasu poza zamkiem i główną wyspą, więc nie korzystał z bogactwa królewskiego spichlerza. Powiększający się niedostatek pożywienia na Archipelagu nauczył go pościć, jak również szukać jedzenia tam, gdzie inni by nie zajrzeli.

Świerszcze i dżdżownice można było właściwie znaleźć pod każdym kamieniem. Jaszczurki i węże kryły się zazwyczaj w trawie lub wygrzewały na słońcu. Nie smakowały wybornie, nawet po upieczeniu w ogniu, ale lepsze było to, niż chodzenie o głodzie. Ponadto Aeron nauczył się rozpoznawać jadalne rośliny i przyrządzać z nich proste dania. Demony potrzebowały raczej mięsnych posiłków, inaczej zaczynały chorować, ale całkowity brak jedzenia sprawiał, że traciły kontrolę nad własną magią.

Dlatego, żeby mieć pewność, że dotrwa do końca rozgrywek, zaczął się rozglądać. Pierwsze, w czym musiał się upewnić, to to, czy okolica jest czysta. Prócz nieprzytomnej Arhegry nie natrafił na choćby ślad reszty rodzeństwa ani potworów. Nie słyszał też najcichszych odgłosów walki, co oznaczało, że wszyscy postanowili uzupełnić siły.

„Ciekawe, ilu nas zostało…” – zastanowił się mimowolnie, zerkając na rudą czuprynę włosów siostry. Sam pokonał tej nocy pięciorga ze swojego rodzeństwa. Gdyby dogonił Austina i Arvela, oni także dołączyliby do tego grona. Był ciekaw, jak rozstrzygnął się ich pojedynek. Kiedy obserwował ich w czasie treningów, obaj dorównywali sobie siłą, także tą magiczną. Być może tej nocy zawyrokowali, który z nich jest lepszy.

Aeron spojrzał w dal, na uśpione drzewa o granatowych i ciemnoczerwonych liściach. Nie wyczuł obecności żadnych małych zwierząt, nawet ptaków. Pod jego stopami uginała się srebrna i biało-zielona trawa, ale pośród źdźbeł nie siedziała żadna jaszczurka. Znalazł za to kilka chrząszczy i mrówki. Skrzywił się, bo ze wszystkich form zaspokajania głodu, tę lubił najmniej. Z dwojga złego wybrał większe owady. Opiekł je swoim ogniem, zjadł, a później napił się wody z bukłaka, który ukradł Aquie, bo swój własny zgubił. Obtarł usta dłonią, skrzywiony.

To nie był najlepszy posiłek, ale na prawdziwe polowanie nie mógł sobie pozwolić. Nie chciał zaryzykować spotkania z kolejnym rywalem, którego musiałby natychmiast pozbawić przytomności.

Zostawiwszy Arhegrę losowi, wyruszył na poszukiwania bezpiecznego miejsca, w którym zazna odrobiny snu. Nie musiało być mocno ukryte, ale wystarczająco, by ochronić go przed niechcianym wzrokiem. Rozważał wspięcie się na drzewo, lecz gdyby trafił na wyjątkowo obrażalskie, tylko napytałby sobie biedy. Z drugiej strony nie chciał spać w krzakach, bo wtedy na pewno nie zmrużyłby oka. W takich miejscach zawsze obłaziły go robaki. Marszcząc czoło, zagłębiał się coraz dalej w las, aż usłyszał za sobą trzask gałązki. Przystanął, gotowy do ataku, ale nic się nie wydarzyło.

– Nie mam złych zamiarów, bracie. – Głos Alfa, ósmego księcia, rozbrzmiał za jego plecami. – Chcę zawrzeć z tobą sojusz.

– To okropny pomysł. – Powoli odwrócił się do niego i spojrzał w jego posiniaczoną twarz. – Widzę, że miałeś ciężką noc.

– Ty również, jak sądzę. – Znacząco wskazał na rozcięcie przechodzące przez prawą brew aż pod kącik oka Aerona. – Czyja to robota?

– Arranona.

Alf rozchylił usta, ale zaraz je zamknął. Przyjrzał się uważnie starszemu bratu, każdemu zadrapaniu, które widniało spod podartych, czarnych ubrań.

– Pokonałeś go – bardziej stwierdził, niż zapytał, ale w jego głosie pobrzmiewało niedowierzanie. – Myślałem, że nikt nie da mu rady w pojedynkę. Że tylko zawiązując sojusz przeciw niemu, zdołamy się go pozbyć.

– Miałeś mnie za słabeusza? Obrażasz mnie – prychnął, jednak słowa Alfa połechtały mu ego.

Oczy młodszego brata rozbłysły figlarnie. On i Aeron byli do siebie bardzo podobni. Mieli te same kruczoczarne, niesforne włosy, karmelowy odcień skóry i zielone tęczówki, choć o innym odcieniu — oczy Alfa były nefrytowe, siódmego księcia szmaragdowe. Różniły ich szczegóły w rysach twarzy i rogi. Temu pierwszemu wyrastały z boków głowy, zagięte jak u byka, ciemnobrązowe i chropowate. Te należące do drugiego demona zaś kryły się pośród kosmyków ciemnych włosów, wygięte do tyłu i przypominały gładko oszlifowany obsydian.

– Chciałeś ze mną współpracować właśnie po to, aby pokonać Arranona? – zapytał Aeron.

– Między innymi, ale też dlatego, iż wiem, że pozostali zawiążą sojusze między sobą. Samemu może być trudno ich pokonać, nawet tobie – wyjaśnił, rozkładając ręce. – Każdy jest zdeterminowany, by zasiąść na tronie.

– Pamiętam o tym. Ilu naszych braci i sióstr pokonałeś?

– Dwoje.

– Kogo?

– Alscilę i Absoloma.

– Zabiłeś ich? – Zmrużył delikatnie oczy, a Alf potrząsnął prędko głową z przerażoną miną. – Wiesz, czy odpadł ktoś jeszcze?

– Arvel. Znalazłem go ciężko rannego nad ranem. – Sposępniał. – Wypaliłem jego ranę. Jeśli gwardziści zjawią się w porę, na pewno zdołają mu pomóc.

Aeron skinął głową. To oznaczało, że co najmniej połowa pretendentów do korony pozostała w rozgrywce. O ile nie mniej.

Z całego rodzeństwa za najgroźniejszego przeciwnika uchodził Arranon, ale on już nie żył. Jego miejsce więc zajęli Aiko, pierwsza księżniczka, Alyssa, druga księżniczka, oraz Asterion, drugi książę. Pozostali, choć dziesiątki lat starsi od Aerona, nie mogli się z nim równać siłą na żadnym polu. Przegrywali z nim każdy sparing pod okiem ojca, nieważne, jak bardzo się starali. Twierdzili, że dawali mu fory, bo jest młodszy, ale on wiedział, że tak naprawdę się nie oszczędzali i wciąż nie mogli z nim wygrać.

– Możemy zawrzeć sojusz – oznajmił po namyśle Aeron. – Ale pamiętaj, że potem nie zamierzam oddać ci wygranej.

– Wiem. – Alf skinął głową. – Ja właściwie jej nie chcę, więc poddam się, kiedy już zwyciężysz pozostałych.

Siódmy książę uniósł brwi.

– Nie rozumiem.

– Przemyślałem sobie to wszystko i mam pewność, że nie nadaję się na króla. Nie jestem wystarczająco bystry, silny ani gotowy na taką odpowiedzialność – wyznał, spuszczając wzrok. Podrapał się po głowie, zerkając po lesie. – Początkowo bardzo tego chciałem. Myślałem o tym, jaki będę podziwiany, kiedy wygram, i co pierwsze zrobię jako nowy władca, ale teraz… Powoli zacząłem sobie uświadamiać, że bycie królem nie jest dla mnie. To mnie przerasta. – Spojrzał mu w oczy. – Jednak ty się do tego nadajesz. Od dekad zajmujesz się sprawami Archipelagu. Szczerze mówiąc, uważam, że zrobiłeś więcej dla poddanych niż ojciec w całym swoim życiu.

Aeron przyglądał mu się przez moment, trochę oniemiały.

– Dziękuję – wydusił w końcu. – Ale jesteś tego pewien? Jeśli teraz zrezygnujesz, już nigdy nie będziesz miał praw do korony. Stracisz wszystkie przywileje.

– To moja ostateczna decyzja.

– W porządku. – Zdusił uśmiech i rozejrzał się po okolicy. – Powinniśmy najpierw odpocząć, zanim podejmiemy się walki z pozostałymi. Jadłeś coś?

– Złapałem wróbla – przyznał odrobinę zakłopotany. – A ty?

– Musiałem zadowolić się chrząszczami – westchnął rozczarowany. – Pozostaje więc znaleźć miejsce do spania.

Alf skinął głową i wspólnie ruszyli przez las na poszukiwania. Potrzebowali skały, za którą mogliby się schować, lub jakiegoś zacisznej kryjówki, z dala od oczu i uszu wszystkiego, co kręciło się po lesie.

Słońce było już wysoko, kiedy wreszcie trafili na odpowiednie miejsce. Ustalili warty, a potem Aeron jako pierwszy ułożył się do drzemki. Właściwie trwał w półśnie, by pozostać świadomym otoczenia. To nie tak, że nie ufał bratu, lecz sądził, że rodzeństwo posunie się do każdej rzeczy, żeby zdobyć tron. Nawet do tak haniebnego czynu, jak morderstwo we śnie. Ufał swoim wyostrzonym zmysłom. Choć te mówiły mu, że Alf nie kłamał, kazały mu też zachować czujność.

Jak okazało się niewiele ponad dwie godziny później, niepotrzebnie się martwił. Kiedy usiadł, młodszy książę wydreptywał ścieżkę w trawie i zaniechał tej czynności dopiero po stanowczej zachęcie. Aeron wziął wartę z lekkim sercem. Spojrzał na towarzysza prawie z braterską czułością, gdy tamten zasnął skulony na ziemi. Aż wracały wspomnienia z licznych treningów i psotnych zabaw.

Usiadł pod drzewem, rozglądając się po lesie. Było cicho i spokojnie, więc szybko się znudził. Uniósł rękę, sięgając po swoją magię. Na czubkach jego palców natychmiast zaczął pełgać płomyk, a później przeskakiwać to w prawo, to w lewo, jak niesforny zwierzak. Zgasł z sykiem, kiedy skórę demona pokryły krople wody, po czym przeistoczyły się w ostre igiełki lodu.

– Jak ty to zrobiłeś? – Usłyszał zdumiony szept Alfa, więc natychmiast przerwał zaklęcie i kawałeczki zmarzliny odpadły od jego palców.

– Zrobiłem co? – Aeron skrzyżował ramiona na piersi.

– Przywołałeś lód! Przecież twoimi żywiołami są powietrze i ogień. Nie powinieneś władać innym elementem…

Drugi demon tylko się uśmiechnął i wstał z ziemi. Przez całe dotychczasowe, długie życie nie podzielił się z rodzeństwem swoją tajemnicą. Poznał ją tylko Arranon, zabierając ze sobą do grobu.

– Wyjaśnię, gdy już będzie po wszystkim – orzekł siódmy książę. – Kiedy już zasiądę na tronie.

– Najpierw musisz stawić czoła pozostałym.

Aeron skinął głową z poważną miną. Na tym świecie mógł być tylko jeden Król Demonów. Tytuł ten wraz z koroną przypadał dziedzicowi lub dziedziczce, odzwierciedlając wszystko, czym dysponują. Potęgą, sprytem, poparciem. Pokonując najlepszych z najlepszych, udowadniali, iż są gotowi zmierzyć się z trudami przyszłości i przynieść zwycięstwo.

Taka była tradycja i zgodnie z jej prawami żyły demony. Aeron jednak nie uważał tego za odpowiedni sposób na wybranie kolejnego władcy. Czasem nie zwyciężała inteligencja, tylko brutalna siła. Właśnie to doprowadziło jego przodków do upadku, a obecne pokolenie do życia w ukryciu i nędzy. Zamierzał to zakończyć raz na zawsze.

Dlatego wygra, nieważne kto stanie mu na drodze do realizacji celów. Nikomu nie zależało tak bardzo na dobru całego Archipelagu jak jemu.

Nie wiedział, co planowała reszta, ale był pewien jednej rzeczy — nikt nie będzie czekał do zmierzchu ze wznowieniem walk. Każdy chciał jak najszybciej zdobyć koronę, dlatego i on musiał działać, mimo że wolałby być ostrożniejszy. Szczególnie iż miał przeczucie, z kim stoczy ostatnią, decydującą walkę w rozgrywkach.

Ojciec zawsze powtarzał swoim dzieciom, żeby nie wierzyli w zapisy kronikarzy, jak wyglądały igrzyska ich poprzedników. To wydarzenie nigdy nie trwało dłużej niż kilka dni. Przeważnie w ciągu trzech dób wyłaniano zwycięzcę, ponieważ walki między pretendentami do tronu były tak zajadłe i krwawe, iż zwyczajnie było niemożliwe, żeby miesiąc po śmierci poprzedniego władcy, wciąż nie było nowego króla. Pierwszej nocy zawsze odpadali najsłabsi, drugiej zaś ci, którzy mieli mniej szczęścia lub sprytu. Dwójce, która przetrwa do samego końca, w wygranej może pomóc tylko ich własna determinacja.

Teraz Aeron mógł tego wszystkiego doświadczyć samodzielnie i uwierzyć w słowa rodzica.

Większość mieszkańców Archipelagu uważała Arranona za najsilniejszego z całego potomstwa króla. Nie tylko cieleśnie, ale także w dziedzinie magii. Aeron zaś był przekonany, że pierwszy książę nie dorastał do pięt pierwszej księżniczce.

Aiko była potężna. Rzucała rozbudowane zaklęcia, często o wiele silniejsze, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Aeron nierzadko miewał z nią sparing lub prosił ją o lekcje w panowaniu nad magicznymi mocami. Wiedział więc, do czego była zdolna. Potrafiła więcej, niżeli pokazywała na co dzień.

Jedynym sposobem na zwycięstwo w starciu z nią wydawał się efekt zaskoczenia. Najstarsza siostra nie wiedziała, że Aeron mógł korzystać z więcej niż mocy wyłącznie dwóch żywiołów. Tylko to mogło być jej zgubą.

Skradając się po lesie, przechodził pod koronami różnobarwnych drzew. Pnie pokrywała chropowata kora i na wielu z nich były widocznie bruzdy przypominające zamkniętą powiekę, co oznaczało, że niejednokrotnie zostały przebudzone tej nocy. Demon zmrużył delikatnie oczy i zmarszczył czoło, sunąc spojrzeniem wzdłuż wytyczonej przezeń ścieżki. Prowadziła prosto na północ.

Zamknął powieki i wziął głęboki wdech. Poczuł intensywną woń starego lasu — przyjemną mieszankę mchu, grzybów, kory i liści — a także coś jeszcze. Zapach skóry innego demona.

Każda żyjąca istota miała swój indywidualny, niepowtarzalny zapach. Krewni mogli pachnieć podobnie, ale nigdy tak samo. Co wydawało się jeszcze bardziej fascynujące, choć woń ciała była cechą wszystkich żyjących istot, z jej pomocą łatwo można było rozróżnić, do jakiego gatunku ktoś należy. Zapach sylfów kojarzył się z czymś pikantnym, ludzi ze słodkim, demonów zaś z gorzkim.

Aeron spojrzał przed siebie. Uśmiechnął się pod nosem, bo wiedział, kto znajdował się w okolicy. Zgodnie z jego przypuszczeniami, Ami, trzecia księżniczka, wytrwała do finalnej części rozgrywek.

– Jesteś gotowy, Alfie? – zapytał bezbarwnym tonem, nie spuszczając wzroku z kierunku, z którego czuł zapach siostry. – Nadchodzi decydujący moment.

– Nie mów, że gdzieś tam czeka na nas Asterion albo Adiram – jęknął młodszy brat.

– Gorzej. To Ami.

Alf wydał z siebie nieartykułowany dźwięk, po czym zbliżył się ostrożnie, jakby każdy jego krok miał sprowokować księżniczkę do ataku.

– C-cóż, pocieszające jest to, że jeśli mamy przed sobą Ami, to nie czeka nas starcie z Alyssą ani Akmą.

Siódmy książę przytaknął powoli, choć to właściwie nie podnosiło go w żaden sposób na duchu. Dobrze wiedział, do czego była zdolna ta demonica. W końcu ona i Aiko miały tę samą matkę.

– Myślę, że Adiram i Austin także zakończyli swój udział w rozgrywkach. Zostało nas pięcioro… a właściwie czworo, ale o twojej rezygnacji jeszcze nikt nie wie.

– Czy twoi poplecznicy się zjawią, aby pomóc ci utorować sobie drogę do tronu?

– Arden już o to zadba.

– Świetnie.

– Lepiej już chodźmy. Czając się tutaj, jedynie ryzykujemy, że się zorientuje, iż jesteśmy w pobliżu. Musimy ją zaskoczyć.

Alf skinął głową.

Z przygotowanymi do rzucenia zaklęć rękoma, ruszyli przed siebie. Minęli kilka drzew i wtedy, w ciągu pięciu sekund, wyrosła przed nimi ściana ognia. Kolejny czar odrzucił ich do tyłu, aż uderzyli plecami o drzewa.

Aeron osunął się na ziemię, krzywiąc się z boleści. Splunął krwią w trawę, po czym wbił wzrok w gorejący przed nim żywioł.

Okolicę wypełnił wesoły, kobiecy śmiech. Z płomieni wyłoniła się pokryta krwią od stóp do głów czarnowłosa demonica. Złote łańcuszki na jej rogach zabrzęczały cicho, kiedy stanęła na wprost siódmego księcia. Jej błękitne oczy błyszczały niebezpiecznie, a pełne usta rozciągnęły się w złowieszczym uśmiechu.

– Witaj, bracie – powiedziała melodyjnie Aiko. – Czekałam na ciebie.

Aeron wyszczerzył się szeroko, ukazując ostre kły.

Rozdział 7

Mainard

Uważnie rozejrzał się wokół, strzepując suche liście z ramienia. On i jego towarzysze przedzierali się przez gęste zarośla od niemalże doby, a puszcza nie ustępowała ani o milimetr. Co gorsza, pogoda zaczynała się psuć, mimo że zeszłego dnia świeciło słońce.

Erial od jakiegoś czasu dłubał coś w drewnie, bez słowa podążając za obecnym przewodnikiem — Samfhellem. Mainard nie chciał się kłócić, więc pozwolił temu pyszałkowi prowadzić, chociaż jego zmysł orientacji w terenie był znacznie lepszy. Nie wspominając o tym, że dobrze znał tę okolicę, ale, skoro już zabrał uczonego, musiał tolerować jego kaprysy.

Westchnął pod nosem, wbijając wzrok w otaczające ich iglaki i ostrężyny. Wokół mogło czaić się wiele mniejszych potworów lub zwykłych drapieżników. Była duża szansa na to, że Shell zostanie pożarty, zanim ktoś z drużyny zdoła zareagować.

– Sądzę, że w tej okolicy nie trafimy na żadne potwory – oznajmiła po długim milczeniu Dynastine. – Nie uważacie, że powinniśmy udać się bardziej na południe? – zapytała, patrząc po kompanach. – Bliżej gór możemy zapolować na kanny albo doisy.

– Przecież wiem, co robię! – oburzył się Samfhell. – Bądź cicho i chodź za mną.

Ruda westchnęła pod nosem, a potem szturchnęła Sharleen w bok. Tamta pokręciła głową na znak, że nie zamierza się wykłócać.

Dalej maszerowali przez gęste zarośla, aż do momentu, gdy Shell niespodziewanie przystanął, wpatrując się w coś intensywnie. Uczony zrobił dziwną minę, po czym ominął wielkiego jałowca i zszedł w dół zbocza.

Mainard i Sharleen wymienili spojrzenia. Dali znak pozostałym i podążyli za okularnikiem. Na miejscu, gdzie Samfhell przykucnął, przekonali się, że jego pasjonujące odkrycie dotyczyło ogromnej… kupy.

– Co za smród. – Święty Rycerz zasłonił nos zniesmaczony, ignorując spojrzenie przyjaciółki, głoszące triumfalne „a nie mówiłam”. – Po co to oglądasz?

– Aby wyciągnąć z tego wnioski – odpowiedział niedbale uczony. – Wygląda na bardzo zdrowe łajno… – Przyjrzał się uważniej znalezisku.

– Jak takie zdrowe, to je zjedz. Smacznego – rzuciła Sharleen.

Samfhell uniósł na nią płonące gniewem spojrzenie.

– Jak nie masz nic wartościowego do powiedzenia, to milcz – syknął. – A jeżeli naprawdę jesteś tak tępa, to pozwól, że ci uświadomię, że na podstawie odchodów, można się dowiedzieć, jakie stworzenie plącze się w okolicy.

– Na sarnie bobki mi to nie wygląda – wtrącił ponuro anioł.

– No właśnie. To są odchody potwora, co powinna wiedzieć nasza obecna tu pogromczyni – wyjaśnił Shell, wskazując niedbale ręką na brunetkę. – To duży, żarłoczny okaz. Czyżby ogr?

– Ogry nie robią tak wielkiego gówna – prychnęła gromowładna, odsuwając się o krok. – Zresztą, po co ci to wiedzieć? I tak nie będziesz walczył, tylko czekał bezpiecznie z tyłu, przy koniach.

– Ale będę wiedział, jak się zachować, kiedy…

– I niby co zrobisz? – przerwała mu. – Strzelisz zabójczymi promieniami ze swoich binokli? – westchnęła ciężko. – To nie ma se…

Zanim skończyła swoją tyradę niezadowolenia, w pobliżu rozbrzmiał dziwny hałas. Wszyscy znieruchomieli, przyczajając się przy ziemi, i zmierzyli wzrokiem okolicę.

– Potwór chyba zmartwił się o swoją kupkę – szepnęła Sharleen.

Mainard ugryzł się w język, żeby się nie roześmiać, widząc, jaką wkurzoną minę zrobił Samfhell.

Wokół zapadła przejmująca cisza, a oni trwali w bezruchu, starając się jak najspokojniej oddychać. Jeżeli w okolicy naprawdę czaił się duży potwór, rzeczywiście mógłby to być ogr lub vuga, lub… stevia. O tych ostatnich Mainardowi mało było wiadomo, bo te bestie ukazały się po raz pierwszy ponad rok temu. Przypuszczalnie przez wcześniejsze dekady nie zbliżały się do ludzi i polowały jedynie na większe zwierzęta. A poza tym przypominały wyglądem rośliny, więc bardzo łatwo stapiały się z leśnym krajobrazem.

Samfhell cofnął się ostrożnie, ale nadepnął na gałązkę, która natychmiast złamała się z trzaskiem. Pogromczyni i rycerz rzucili mu karcące spojrzenia, na co tylko głupkowato się uśmiechnął.

Niestety drobny hałas zaalarmował potwora, który do tej pory czaił się po drugiej stronie zarośli. Teraz szarżował na drużynę, rycząc i warcząc. Nie był to żaden z trzech gatunków, które obstawiał Mainard.

Pysk tej istoty przypominał ludzką, zdeformowaną twarz otoczoną gęstą grzywą. Była wielka. Miała ciało lwa, a z jej pleców wyrastały poszarpane, nietoperze skrzydła. Ogon był zakończony żądłem skorpiona. Ogromne pazury wieńczyły wszystkie łapy, jedne z nich zaś pomknęły w kierunku ofiar, po drodze roztrzaskując pień najbliższego drzewa. Mantykora zaryczała, ukazując rząd ostrych kłów.

Jak na zawołanie wszyscy troje rzucili się ku szczytowi pagórka, omal nie potykając się o płożące pnącza. Biegli ile sił w nogach, byleby dotrzeć do miejsca, z którego będą mieć nad kreaturą znaczną przewagę. Bestia jednak nie zamierzała dać im na to szansy i pędziła za nimi, warcząc i kłapiąc paszczą.

Sharleen jako pierwsza dotarła na samą górę, czym nie zaskoczyła Mainarda. Zawsze była bardzo szybka i gibka. Nawet obłożona pełnym rynsztunkiem biegła jak pantera. Kiedy już prawie znalazła się przy pozostałych, spojrzała ponad ramieniem Świętego Rycerza i lekko zbladła.

– Najwyższa pora, abyś użył przeciwko potworkowi mocy swoich binokli! – zawołała na Samfhella. – Ruchy!

– Wyrżnij się o korzeń! – warknął uczony.

– Uspokoicie się w końcu?! – wrzasnął Erial. – To nie czas na kłótnie. Musimy się jej pozbyć!

– Mam pomysł! – oświadczyła Dynastine. – Wykorzystamy to! – Złapała za długie, skręcone ze sobą pnącza ostrężyn i, ruszając na odsiecz uczonemu, pociągnęła za sobą.

Pozostałe gromowładne natychmiast zrozumiały, jaki jest plan. Mainard kilka uderzeń serca później. To była stara sztuczka, ale ciągle skuteczna. Skinął głową i popędził za nimi.

Wraz z bratem zrobił półkole, żeby dostać się do Shella. Mantykora została nieco z tyłu. Nie mogła rozłożyć skrzydeł pośród gęsto rosnących drzew, co ją spowolniło. Tylko dlatego aniołom w porę udało się dobiec do towarzysza i odciągnąć go na bok, zanim wpadł prosto w kolczaste pędy.

Bestia ryknęła wściekle i przyśpieszyła kroku, warcząc. Rzuciła się do przodu, a wtedy Dynastine i Melianna rozbiegły się w przeciwnych kierunkach. Rozpięły giętkie łodygi po całej długości, naciągając je na drzewach i dbając o to, by znalazły się na odpowiedniej wysokości.

– Tutaj, złociutki! – zawołała Sharleen, wymachując nad głową uzbrojonymi w noże rękoma.

Mantykora kłapnęła zębami i skoczyła do przodu. Ostrężyny zaplątały się w jej grzywie, kłuły ją w pysk i w białawe ślepia. Zdezorientowany stwór się zatrzymał, wydając rozjuszone dźwięki, nie mogąc się oswobodzić. Im bardziej się miotał, tym mocniej się zaplątywał.

Aniołowie skorzystali z jego niedoli. Dobyli mieczy i zaatakowali miejsca witalne kreatury. Mainard przeciął krtań, Erial zaś wbił ostrze w serce bestii. Trwali chwilę w bezruchu, upewniając się, że nie zostaną ponownie zaatakowani, po czym wycofali ostrza. Stwór przewrócił się na bok. Martwy.

Święty Rycerz strzepnął krew z klingi, a potem schował ją do pochwy. Spojrzał na przyjaciół, kiedy ci zgromadzili się przy truchle.

– To właśnie moc binokli. Nie do pokonania – rzuciła złośliwie Sharleen, oglądając się na bladego uczonego. – Świetnie odegrałeś rolę przynęty. – Wyszczerzyła się do niego szeroko.

– Kiedyś cię zamorduję. Przysięgam – mruknął wściekły Samfhell, po czym podszedł do potwora. – Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego.

– To mantykora. Potrafi zamaskować swoją aurę, przez co trudno nam ją wyczuć. Zwykle nie są takie agresywne, ale ta musiała być bardzo głodna albo w jej gnieździe są młode – wyjaśniła beznamiętnie Melianna. – Poza tym ten gatunek potwora poluje w parach.

– Czy to znaczy…

Pytanie uczonego zagłuszył ryk bestii. Wszyscy jak na komendę podnieśli głowy, by spojrzeć na spadającą nań kreaturę. Rozproszyli się. Mainard pociągnął za sobą Samfhella, zanim mantykora przygniotła go do ziemi. Anioł syknął zirytowany przez zęby, puszczając oszołomionego chłopaka, i zerknął przelotnie w stronę koni. Zwierzęta pozostały na swoim miejscu. Były dobrze wyszkolone, ale nawet to nie zatrzyma ich od ucieczki w nieskończoność. Szczególnie iż żaden wierzchowiec nigdy nie radził sobie dobrze z obecnością wielkich monstrów.

Potwór obrócił się, chlastając ogonem, więc Erial i Melianna musieli się wycofać pomiędzy drzewa, by nie zostać zmiecionymi. Dynastine coś zakrzyknęła, Mainard jej nie zrozumiał, ale po chwili dostrzegł błysk ostrza, które utkwiło w piersi stwora. Mantykora odwróciła się do rudowłosej gromowładnej i obnażyła kły.

– No chodź, brzydalu! – zawołała nerwowo Dynastine. Bestia zawarczała i ruszyła w kierunku kobiety. Łapy maszkary uderzały rytmicznie o ziemię, wzbijając w powietrze zeszłoroczne liście i suche igły.

Mainard i Sharleen zaatakowali jednocześnie. Oboje dobyli mieczy, po czym skoczyli, żeby wbić klingi między żebra mantykory. Anioł ciął głęboko i wyrwał swój oręż, ale jego przyjaciółka nie miała tyle szczęścia. Jej broń zaklinowała się na kości, przez co szarpnęło nią dość mocno, kiedy poczwara ryknęła i zaczęła wić się z bólu. Kreatura odwróciła się do Sharleen, kłapiąc zębami. Kobieta puściła rękojeść, odskoczyła w tył i uniosła roziskrzone błyskawicami dłonie. Zacisnęła usta, wyraźnie rozdrażniona równie mocno, jak jej paskudna przeciwniczka.

Pozostali kompani dołączyli do niej, osaczając potwora. Ten warczał i sapał, kręcąc się w miejscu. Wyraźnie rozglądał się za drogą ucieczki, co było typowe dla tego gatunku. Ranne mantykory szybko opadały z sił i wpadały w panikę. Niektóre przez to robiły się bardziej agresywne, by jak najszybciej znaleźć bezpieczną kryjówkę, w której mogłyby dojść do siebie. Żadnej nie można było na to pozwolić.

Mainard uniósł miecz pokryty ciemną posoką stwora, co sprowokowało maszkarę do działania. Zaskakująco zwinnie rzuciła się między Sharleen a Eriala i pomknęła przed siebie. Święty Rycerz już miał krzyknąć, żeby nie dali jej uciec, ale wtedy zrozumiał, że bestia wcale tego nie próbowała. Dostrzegła najsłabszego pośród swoich oprawców.

– Szlag! – syknęła brunetka, ruszając za potworem. – Shell!

Okularnika sparaliżował strach. Nawet nie drgnął, kiedy mantykora zamachnęła się na niego łapą. Cios posłał go metr w powietrze, a potem chłopak z głośnym jęknięciem uderzył o ziemię. Przetoczył się w dół zbocza, aż trafił plecami w pień drzewa, co wyrwało z jego gardła okrzyk boleści. Podniósł się na rękach powoli, oszołomiony i zakrwawiony, po czym spojrzał na potwora, który zamierzał się na niego rzucić.

Zanim coś złego się stało, Sharleen wkroczyła do akcji. Stwór nie spodziewał się ataku, dzięki czemu stał się łatwiejszym celem dla gromowładnej. Spętała go błyskawicami, na co ten ryknął boleśnie, ale nie miał szans się uwolnić ze świetlistej sieci. W końcu, po blisko minucie, ucichł. Ciało upadło na runo leśne, drżąc konwulsyjnie, dopóki nie znieruchomiało całkowicie.

Wszyscy zebrali się wokół zdechłej bestii i schowali broń. Erial obejrzał Samfhella, który na szczęście był tylko lekko podrapany i poobijany. Pomógł mu wstać, na co ten tylko mruknął niewyraźnie podziękowania. Potem obaj spojrzeli na Sharleen, kiedy wyrwała swój miecz z żeber mantykory, a kolejno zajrzała do rozwartej paszczy monstrum.

– Cuchnie… – Cofnęła się, zasłaniając nos i usta dłonią. Znów spojrzała między zęby trupa, przyglądając im się w skupieniu. – Nie ma kła – uznała zawiedziona. – Wiedziałam, że to nie może być takie proste, ale wierzę w moc przypadków. – Wyprostowała się i spojrzała ni to z litością, ni złością na poturbowanego uczonego. – Czy to cię wreszcie nauczyło nie oglądać podejrzanie wielkich gówien? Mogłeś zginąć.

– Wiedziałaś, że w okolicy jest mantykora – oskarżył ją okularnik. – Dlaczego nie ostrzegłaś, że znalazłem odchody tego paskudztwa? – Wskazał na truchło.

– Czy to ważne? – rzuciła niedbale, sięgając po swoją maskę. Odgarnęła włosy do tyłu i zasłoniła twarz, po czym dodała lekko stłumionym przez drewno głosem: – Lepiej obierzmy bezpieczniejszą i pewniejszą trasę. Obecnie naszym celem nie jest zabijanie każdego potwora, który kręci się w okolicy. Zbyt długa droga przed nami, by tracić ją na torowanie szlaku albo bezsensowne sprzeczki.

Mainard pokiwał głową, a pozostali milczeli, zerkając czujnie po lesie. Na razie wyglądał na czysty. Nic nie wskazywało, żeby coś jeszcze czyhało w pobliżu. Święty Rycerz miał nadzieję, że tak zostanie na dłużej.

– A co myślicie o tym, aby podróżować wzdłuż rzeki? – Melianna wskazała na północny wschód. – Wędrówka tamtędy będzie znacznie prostsza i moglibyśmy wsiąść na konie.

– Dobry pomysł. – Erial potaknął. – Chodźcie.

Wspólnie wrócili do wystraszonych wierzchowców, gdzie opatrzyli uczonego i pomogli mu wsiąść na wóz. Wyczyścili broń, a potem obrali kierunek na rzekę — Wstęgę — która wypływała z Gór Niedźwiedzich i wpadała do swojej większej odpowiedniczki, Jasnej. Trakt prowadził także przy niskim wodospadzie i maleńkim jeziorze, przy których można było bezpiecznie rozbić obóz na noc.

Ostrożnie schodzili w dół zbocza po usypanej drobnymi kamieniami ścieżce. Przed nimi widniało szerokie na kilka metrów koryto rzeki, naruszone wystającymi, pokrytymi glonami skałami. W dole zbocza unosiła się delikatna mgła, która zwiastowała nadchodzący z wolna wieczór. Przy łagodnych brzegach Wstęgi rosły graby oraz niewielkie krzewy dzikich róż. Kilka pni drzew było wywróconych, jednak — na całe szczęście — nie zniszczyły mostu wzniesionego nad wodą.

Już na pierwszy rzut oka można było stwierdzić, że konstrukcja była od dawna nieużywana, ponieważ między belkami rosły kępki srebranu, lecz całość ostała się w dobrym stanie. Kamienie połączone spoiwem podtrzymywały kładkę, barierkę zaś tworzyły stalowe pręty. Przy jednym z nich tkwiła tabliczka informująca o nazwie rzeki.

Drużyna wstąpiła na most. Drewno skrzypiało cicho pod każdym końskim krokiem. Mainard zerknął na żwawy nurt, który wywoływała niska kaskada. Budowa czegokolwiek w takich warunkach musiała być niesamowicie trudna, więc podziwiał ludzi, którzy się tego podjęli.

Zeszli na drugi brzeg i od razu ruszyli dalej, pogrążeni w milczeniu. Pokonali pół mili, aż gdzieś nad ich głowami odezwało się miauczenie kota, a za nim kolejne dwa. Mainard spojrzał w górę, szukając plam futra pośród zieleni, szarości i brązu, ale zwierzęta dobrze się maskowały.

– Okolica czysta – odetchnęła Melianna. – Możemy je już chyba przyzwać, prawda? – Zwróciła zamaskowaną twarz w stronę Sharleen.

– Jeszcze nie. – Ta potrząsnęła lekko głową. – Nie oddaliliśmy się nawet o dobre dwadzieścia mil od skraju puszczy, a już trafiliśmy na potwory. Lepiej zachować ostrożność.

– W ciągu ostatnich kilku tygodni bestie zrobiły się bardziej aktywne – wtrącił Mainard. – Poszerzają swoje terytoria. Żadna z dotychczasowych ścieżek drwali ani myśliwych nie jest już bezpieczna.

– Dziwny zbieg okoliczności – mruknęła ponuro. – Potwór o odmiennej esencji, staruch opasany sznurem z kości, wir i wzmożona aktywność pokrak wszelkiego rodzaju…

– Dlatego postanowiliśmy z tobą pojechać – oznajmiła Dynastine. – Pogromczynie, poskramiacze, zabójcy, łowcy i tropiciele… Wszyscy z całego kraju są mobilizowani do polowań. Meliannę i mnie z pewnością też przydzielonoby wkrótce do któregoś rejonu imperium. Do tej pory w stolicy zatrzymywała nas jedynie twoja niejasna sytuacja.

– Naprawdę? – zdziwiła się brunetka. – Podczas rozprawy nie udzielono wam głosu…

– Przepytywano nas wcześniej. Wiele, wiele razy i zadawali nam mnóstwo podobnych pytań – odparła blondwłosa gromowładna. – Tak samo pozostałym. Tytusowi i Ineriadowi także.

Sharleen odwróciła się do Mainarda, szukając potwierdzenia. Anioł skinął głową, patrząc na nią poważnie.

– Gdzie teraz oni są? Tytus i Ineriad? – spytała.

– Wysłali ich z oddziałem zabójców do Woudvald – powiadomił Erial. – Mieli bronić miasteczka i okoliczne osady przed cyklopami.

– P r z e d c z y m? – Sharleen gwałtownie wyprostowała się w siodle, przez co omal z niego nie spadła. – Cyklopy pod Woudvald? Jakim cudem?

– Też chcemy to wiedzieć – mruknęła posępnie Dynastine. – Wir był tylko początkiem problemów, które Rada próbuje zamieść pod dywan. Ataki potworów za dnia i w nocy rozprzestrzeniły się tuż po tym, jak cię pojmano. Nie radzili sobie z tym, nie wiedzieli, jak to wytłumaczyć ani powstrzymać, więc potrzebowali kozła ofiarnego.

– Czyli mnie – warknęła. – A nie przyszło im do głowy, że oskarżanie pogromczyni o stworzenie wiru, to skrajna głupota? Teraz wysyłają nas, byśmy posprzątały ten bałagan. A ludzie wkrótce zaczną wierzyć, że to wszystko nasza wina!

– Dlatego musimy poznać prawdę – wtrącił Mainard. – Im szybciej to zrobimy, tym lepiej. To pozwoli nam na dobre zatrzymać ten chaos.

– Tak, świetnie – sarknęła porucznik. – Dlaczego nie powiedzieliście mi o tym wcześniej? To jest cholernie ważne. To pośrednie dowody na to, że jestem niewinna.

– Dopiero teraz mamy okazję, by o tym porozmawiać – oznajmiła matowo Melianna. – Opowiemy ci wszystko, od początku do końca, ale najpierw powinnaś nam powiedzieć, co się stało w Gorhto.

– Mainardzie, czyń honory.

– Co? – zdziwił się Święty Rycerz, jednak zaraz zrozumiał i zmrużył oczy. – Aha… Ty cwana bestio.

Sharleen zaśmiała się złośliwie, ale szczerze. Chyba po raz pierwszy, odkąd wyszła z celi.

Mainard streścił pozostałym to, co ujrzał w umyśle przyjaciółki. Pominął zbędne szczegóły, skupiwszy się na najważniejszych aspektach. Nieznanym potworze i starcu ukrytym pod habitem. We wspomnieniach ciemnowłosej kobiety to właśnie ten tajemniczy człowiek doprowadził do powstania wiru, a ona nie mogła go powstrzymać, bo osaczały ją masy potworów.

Kiedy skończył mówić, zapadło milczenie, przerywane terkotem kół wozu i parskaniem koni.

– Wygląda na to, że świadkowie powołani przez oskarżycieli kłamali jak z nut – podsumowała Dynastine.

– Oczywiście – prychnęła Sharleen. – Pieprzyli farmazony, że stałam i patrzyłam jak to ciele, jak potwory atakują ludzi i niszczą ich domy! – Gestykulowała jedną ręką, wykonując kilka obraźliwych gestów, kierowanych do wspomnianych zeznających.

– Moim zdaniem – przemówiła poważnie Melianna – oskarżenie akurat ciebie o stworzenie wiru to ogromny nietakt i świństwo ze strony Rady. Dobrze wiedzą, jaka tragedia dotknęła cię dekadę temu.

Brunetka nie odpowiedziała. Skupiła się na drodze, zupełnie jakby uznała tę część rozmowy za zakończoną, ale Mainard dostrzegł, jak mocno zacisnęła dłonie na cuglach. Choć starała się tego nie okazywać ani głośno o tym nie mówiła, bardzo mocno przeżyła śmierć Loriesty. Anioł przypuszczał, że nie pogodziła się z jej odejściem do dziś, i obawiał się, że obwiniała się o to, co się wtedy stało. Wyrzucała sobie, iż nie zdołała ocalić siostry, mimo że próbowała z całych sił.

– To co z tymi cyklopami i wielką wędrówką potworów? – zagadnęła Sharleen. – Dlaczego opuściły góry, jamy i najmroczniejsze ostępy puszczy?

– Kto to wie – mruknęła rudowłosa pogromczyni. – Niemniej sytuacja zaczęła wymykać się spod kontroli. Do tej pory do wsi i wiosek zakradały się tylko bergrole, plujki albo slugi… czasem gunidani. Zresztą, sama doskonale o tym wiesz. – Wzruszyła lekko ramionami. – Teraz nawet pod dobrze obwarowane miasto potrafią podejść trolle albo vugi.

– Pięknie – roześmiała się cynicznie. – Co za bagno… – dodała pod nosem.

– Zatem pozostaje nam zadecydować, co robimy dalej – wtrącił spokojnym tonem Erial. – Ruszamy swoją drogą do Shivirlash, czy spróbujemy w czasie podróży przyjrzeć się temu bagnu? – Spojrzał wymownie na Sharleen.

Kobieta przez dłuższy czas nie udzielała odpowiedzi, aż wreszcie stwierdziła:

– Nie mam prawa was prosić, byście poszli za mną. Tak wiele niewiadomych wiąże się wyłącznie z niebezpieczeństwem. Co gorsza, muszę polować na potwory, by przynajmniej spróbować zdobyć te przeklęte kły.

– Czyli powinniśmy skierować się do Woudvald – podsunął Mainard. – Jesteś niewinna, ale musisz tego dowieść. Jak inaczej tego dokonać, jak nie przez pomoc ludziom w potrzebie? – Uśmiechnął się, gdy towarzysze na niego spojrzeli.

– A więc postanowione – rzuciła Melianna.

Pozostali skinęli głowami. Święty Rycerz zerknął po nich uważnie, po czym skupił się na drodze. Nad głową znów usłyszał miauknięcie, tym razem należące do innego kota, ale w tym samym tonie. Okolica wciąż była bezpieczna.

Rozdział 8

Sharleen

Iskry wystrzeliły do nieba, kiedy dorzuciła drewna do ogniska. Ze znudzoną miną poszturchała popiół i wypalone węgle drzewne kijem, po czym sięgnęła po kawałek surowego mięsa zająca, którego upolowała na kolację. Wciąż było oblepione krwią i przylegał doń zapach śmierci, ale nie zniechęciło to pogromczyni do nabicia go na patyk ani zawieszenia nad płomieniami, by się upiekło. Była zbyt głodna, żeby ubolewać nad jakością swojego przyszłego posiłku.

Kompani także przyłączyli się do niej w smętnym, pełnym westchnień zmęczenia oczekiwaniu kolacji. Obolali po wielu godzinach w siodle, polowaniu i długim poszukiwaniu bezpiecznego miejsca na obozowisko nie mieli sił nawet na błahą rozmowę.

Sharleen podciągnęła kolana do klatki piersiowej i oparła na nich brodę. Ponad przedramionami wpatrywała się w płomienie, próbując przetrawić wszystko, czego tego dnia się dowiedziała.

Miała wrażenie, jakby obudziła się w jakiejś nowej rzeczywistości. Byli tu jej przyjaciele, ale to nie było to samo Edu Tiar. Świat wydawał jej się zawsze bardziej poukładany, nieskory do nagłych i tak nieprzewidywalnych zmian. A tu, w tym wymiarze, cyklopy opuszczały swoje górskie pieczary, żeby pożerać ludzi na ulicach ich rodzinnych osad. Vugi atakowały niesprowokowane każdego, kto pojawił się w pobliżu. Mantykory zakładały gniazda blisko skraju lasu… Jeszcze trochę, a usłyszy, że ogry nauczyły się tańczyć walca.

To było nienormalne. Sprzeczne ze wszystkim, co wiedziała o potworach. Owszem, każdy gatunek bestii migrował, ale nigdy nie opuszczały swoich naturalnych środowisk. Coś musiało je do tego zmusić. Jakaś siła wyższa. Gromowładna nie widziała po prostu innego wytłumaczenia.

Zadrżała lekko i mimowolnie przysunęła się bliżej ogniska. Cierpliwie obróciła patyk ze swoją porcją mięsa, by teraz przypiekało się z drugiej strony.

– Chyba powinniśmy ustalić warty – zasugerował nagle Erial. – Na razie jest spokojnie, ale koty jeszcze nie wróciły z obchodu.

– Neru już tu jest – zauważyła Melianna, wskazując na puszyste, złotookie kocisko, które właśnie wyłoniło się z zarośli.

Kocur podszedł z uniesionym wysoko ogonem do Sharleen, po czym przymilił się do jej boku, mrucząc głośno. Kobieta uśmiechnęła się szeroko i, prostując nogi w kolanach, podrapała Neru za uchem. Zwierzę uznało to za zaproszenie, więc wskoczyło na jej uda, gdzie zwinęło się w kłębek. Jego ciężar i ciepło były kojąco znajome.

Chwilę później zjawiły się pozostałe koty. Śnieżnobiała, błękitnooka Var, dwa rudzielce o zielonych ślepiach, Lemu i Oren, za nimi pojawiła się trzykolorowa, zielonooka Yana, a na końcu przybył bursztynowooki, srebrny Gris. Futrzaki rozgościły się w obozowisku, jakby właśnie trafiły do wykwintnego salonu, wybierając po jednej osobie, by je nakarmiła i pogładziła im futerko.

Sharleen uśmiechnęła się szeroko, rozczulona tym widokiem. Ze wszystkich rzeczy w życiu pogromczyni obecność kotów uwielbiała najbardziej. Ponieważ uchodziły z natury za łowców i pozbywały się szkodników, aniołowie uczynili je towarzyszami gromowładnych w trakcie polowań na potwory. Nie wszyscy przedstawiciele gatunku nadawali się do tego zadania. Przede wszystkim kotów nie dało się do niczego zmusić, ale można było zdobyć ich zaufanie i lojalność. Towarzyszyły pół-aniołom na misjach od wielu pokoleń, oswajane z podróżami, lasem i obecnością bestii od kocięcia.

Po wielu doświadczeniach z różnymi rasami ostatecznie rolę łowców i przewodników przypisano nui lian[1], gdyż były towarzyskie, oddane i inteligentne. Choć zwykle łagodne, potrafiły reagować w razie zagrożenia, nie przeszkadzało im pokonywanie dziennie długich dystansów, a także zawsze wracały do swoich właścicielek.

– Ależ jesteś ciężka, Var – zaśmiała się Dynastine, kiedy kotka wskoczyła jej na kolana. – Chyba upolowałaś jakiegoś dużego ptaka, hm? – Spojrzała na zwierzę z czułością i zaczęła przeczesywać jej długie futro palcami.

– A czego ode mnie chce ten sierściuch? – mruknął z niechęcią Samfhell, patrząc z ukosa na Grisa.

– Oczekuje, że go pogłaszczesz – odparła z naganą Sharleen. – W zamian za to, że cały dzień ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem.

– Przecież to kot. Mógł miauczeć, bo miał takie widzimisię.

– Jakiż ty jesteś głupi… Gris, chodź do mnie! – Wysunęła rękę w kierunku srebrnego kota.

Kocur mrugnął bursztynowymi ślepiami i podreptał do niej. Usiadł obok, patrząc wyczekująco na brunetkę. Pogłaskała go po łebku, na co uniósł lekko pyszczek i przymknął powieki.

– Widzisz, ignorancie? – zapytała Sharleen, spoglądając na uczonego. – Niby masz tak szeroką wiedzę, a nie rozumiesz kota.

– Nie przepadam za nimi – burknął okularnik. – I nigdy nie zrozumiem, dlaczego koty, a nie psy.

– Bo koty nie biegną za każdym stworzeniem w pobliżu, robiąc przy tym mnóstwo hałasu – odpowiedziała Melianna. – Poza tym zabójcy i tropiciele mają psy, bo oni nie mogą wyczuć bestii tak, jak my.

– To wciąż wydaje mi się nielogiczne, ale niech wam będzie. – Shell wzruszył ramionami. – Przynajmniej j a zjem porządną kolację. – Sugestywnie spojrzał na dwa mruczące przy Sharleen kocury.

Ta zerknęła na Neru i Grisa, wzruszyła ramionami, po czym mruknęła zjadliwie:

– A potem porządnie się wysrasz, jak zmarzniesz w nocy.

– Dobrze, już wystarczy – wtrącił Mainard, zanim uczony zdołał się odgryźć. – Domyślam się, że macie swoje niesnaski, ale już dość. Są ważniejsze rzeczy.

– Przecież to ona… – zaczął Samfhell, ale anioł przerwał mu stanowczo:

– D o ś ć.

– Przepraszam – pokajała się Sharleen. Nie chciała zdenerwować Świętego Rycerza, tym bardziej przed snem. – Chyba nie jestem do końca sobą. Nie popisałam się dziś w walce z mantykorami.

– Nic w tym dziwnego. Spędziłaś w celi ponad trzy miesiące – pocieszyła ją Melianna.

– Dużo ćwiczyłam, ale brzuszki i pompki to nie to samo.

– Skoro już wyjaśniliśmy sobie kocie sprawy, to ustalimy te warty? – spytał ze zmęczeniem Erial. – Mogę wziąć pierwszą.

– Ostatnią – rzuciła od razu Sharleen.

– To niesprawiedliwe – zaśmiała się cicho Dynastine. – Druga moja.

– Trzecia – zdecydowała Melianna.

– W porządku, w takim razie moja przedostatnia. – Mainard uśmiechnął się lekko. – Po kolacji powinniśmy od razu się kłaść. Długa droga jeszcze przed nami.

Przyjaciele przytaknęli i ponownie skupili się na opiekającym się nad ogniskiem mięsie. Wkrótce było gotowe, a wtedy posilili się, częstując koty. Potem poprawili swoje posłania, które zawczasu ułożyli wokół paleniska. Sharleen wstała jeszcze, żeby się upewnić, że konie są dobrze uwiązane do drzew. Nakarmiła Geheve, swojego łaciatego ogiera, marchewką, po czym wróciła do oczekujących jej na kocach mruczków. Uśmiechnęła się, dostrzegając, że zostawiły jej dość miejsca, by mogła się położyć.

Ułożyła się na boku między Neru i Grisem, a wtedy coś wgniotło jej się w udo. Skrzywiła się, bo była pewna, że odrzuciła wszystkie szyszki w krzaki, zanim rozłożyła posłanie. Sięgnęła ręką, ale nie wyczuła zgrubienia na ziemi. Było za to w kieszeni jej skórzanych spodni. Zmarszczyła czoło i wyjęła złożoną niedbale, pomiętą kartkę. Przez chwilę nie wiedziała, skąd się tu wzięła, lecz potem przypomniała sobie, że przecież wyjęła ją z tamtej książki zatytułowanej anagramem.

„Zapomniałam o tym”, pomyślała, obracając kawałek papieru w palcach. Przez całą podróż do Potwornej Puszczy ani razu nie wróciła myślami do tego, co przeczytała, ani do ukrytej między stronicami dodatkowej kartki. Zwyczajnie musiała skoncentrować się na innych sprawach, ale teraz… Rozprostowała ostrożnie kawałek papieru, a potem przyjrzała się mu uważnie. Był stary, poplamiony i pożółkły, jednak zachowały się na nim zdobienia symbolami rodowymi.

Symbolami należącymi do jej rodziny.

Zadrżały jej palce. Nie rozpoznała pisma, a jednak papier był ozdobiony emblematem Klaheangardów, co wywołało w niej nieoczekiwanie silniejsze emocje, niż by się po sobie spodziewała. Nigdy nie czuła się zbyt mocno związana z tym nazwiskiem. Owszem, nosiła je, jednak wystarczał kaprys Rady albo urzędników z Niebiańskiej Wieży i mogła zostać go pozbawiona.

Jednak to, że ktoś z jej krewnych może mieć jakieś powiązania z niemoralnymi mnichami oraz ich krwawymi rytuałami, wzbudzało w niej sprzeciw i lęk.

Zerknęła na przyjaciół. Już leżeli okutani w koce. Wszyscy, prócz Eriala, który zajął się sprawdzaniem i ostrzeniem swoich noży. Odetchnęła i skupiła się na karteczce, uważnie czytając jej treść.

Co to ma oznaczać? Przypominało nieudany, w większości pozbawiony zgrabnych rymów wiersz. I brzmiało tak… złowrogo.

– Chłopiec… – wyszeptała, przesuwając paznokciem po tym słowie i zaczerwieniła się zakłopotana, gdy usłyszała z posłania obok głos Shella:

– Jaki chłopiec?

Spojrzała na niego, a potem po pozostałych, którzy podnieśli głowy z poduszek lub znad srebrzystych i kościanych kling.

– Co ty tam masz? – zainteresowała się Dynastine.

Sharleen w pierwszym momencie chciała ich zbyć, jakoś się wykręcić, ale ugryzła się w język. Starała się nie okłamywać przyjaciół. Niemal nigdy tego nie robiła, dopóki nie pytali o jej samopoczucie. Nie rozumiała, dlaczego teraz chciała to zrobić.

Czy to przez niepokój, jaki wzbudził w niej ten dziwny tekst? Nie, przecież nie bała się zlepku wersów i zdań. Odetchnęła głęboko i usiadła, zyskując niezadowolone spojrzenie Neru.

– Kiedy próbowałam coś znaleźć o tym staruchu w habicie, to wypadło z jednej książki. – Uniosła pomiętą, poplamioną karteczkę tak, żeby wszyscy mogli ją zobaczyć. – Nie potrafię tego poprawnie zinterpretować, ale w jakiś sposób to wiąże się z tym, o czym czytałam.

Mainard, który miał posłanie po prawej stronie brunetki, wyciągnął rękę, więc podała mu pożółkły kawałek papieru. W napięciu czekała, aż przeczyta i coś powie, ale on, ku jej zaskoczeniu, milczał.

– Co tam jest napisane? – zniecierpliwiła się Dynastine.

Święty Rycerz podniósł głowę. Zamrugał, jakby wybudził się z transu.

– W jakiej książce to znalazłaś? – zapytał, zwracając się do Sharleen.

– Była w dziale kultur i religii – odparła niepewnie. – Taka stara, w ciemnej oprawie. Wydaje mi się, że miała anagram zamiast tytułu. I nie mogę sobie przypomnieć autora.

Przyjaciel zmarszczył lekko brwi, a potem wymienił poważne spojrzenie z bratem. Obaj mieli takie miny, że ciemnowłosa kobieta poczuła ucisk w dołku.

– Czy dowiemy się wreszcie, o co chodzi? – burknęła zirytowana Dynastine. – Czy tak będziecie tajemniczo na siebie spoglądać, a nam pozostawicie domysły na bezsenną noc?

Święty Rycerz westchnął głośno i podał jej karteczkę.

– Przeczytaj.

Rudowłosa zrobiła to, po czym posłała aniołowi pytające spojrzenie. Gestem nakazał jej przekazać stary świstek dalej, co uczyniła i tak zapisek przechodził z rąk do rąk, aż trafił do Eriala.

Sharleen w napięciu obserwowała jego twarz, kiedy czytał treść kartki. Zawsze było jej trudno odczytywać jego emocje, gdy starannie je krył za beznamiętną maską. Dokładnie tak, jak w tej chwili. Nie wiedziała, co myślał, kiedy już zapoznał się z tym nijakim wierszykiem ani gdy podniósł na nią wzrok.

– Jeśli dobrze zgaduję, o której książce wspominałaś – przemówił poważnie – to znalazłaś jedną ze starych przepowiedni.

Melianna, Dynastine i Samfhell wykrztusili różne słowa zdziwienia, ale Sharleen tylko rozchyliła usta.

To coś, ten zlepek nieukładających się w rymy słów, jest przepowiednią? Trudno było w to uwierzyć. Archaniołowie mogli zaglądać w przyszłość, ale nigdy nie słyszała o kimś, kto byłby wyrocznią.

– Powiedziałeś, że to jedna z przepowiedni – wydusiła w końcu. – To znaczy, że jest ich więcej?

– Było więcej – oznajmił, wlepiając wzrok w proroctwo. – Nie znam wszystkich, ale te, o których słyszałem, już się sprawdziły.

– Och. – Nie kryła zaskoczenia. – Kto je wygłosił?

Erial zacisnął usta i pokręcił głową.

– Przykro mi, to jeden z sekretów Imperatora i Rady.

Mogła się tego spodziewać, ale jedna rzecz tu nie pasowała. Udział w spisaniu tej przepowiedni przez ród Klaheangard. Dogłębnie poznała historię swojej rodziny i wiedziała, że nie była faworyzowana przez władcę Eadorath.

A może się myliła? Może nie znała swoich przodków ani własnego ojca tak dobrze, jak się jej wydawało?

Poza tym, dlaczego ta przepowiednia była w książce?

Kolejne zagadki, na które nie miała siły szukać odpowiedzi. Wystarczyło jej już problemów, z którymi musiała się zmierzyć.

– Jestem ciekawa – przerwała ciszę Melianna – ile czasu od wygłoszenia przepowiedni musi minąć, by zaczęła się wypełniać?

– Trudno powiedzieć. – Erial wzruszył ramieniem. – Może to być kilka dni, miesiąc albo wiele lat. Niektóre proroctwa ujawnione przez Radę wypełniły się po upływie całych wieków.

– W tej było wspomniane, że minie tysiąc lat od… Jak to było? – Dynastine zmarszczyła czoło. – Opadnięcia anielskich skrzydeł? Cokolwiek to znaczy.

– Czyli prawdopodobnie te wydarzenia nie będą miały miejsca za naszego życia – podsumował zmęczonym głosem Samfhell. – Dlatego nie powinniśmy dłużej o tym rozmawiać, tylko iść spać.

Pozostali uśmiechnęli się lekko, pobłażliwie lub z rozbawieniem. Erial zwrócił kartkę właścicielce, po czym wznowił czyszczenie noży.

Sharleen w pierwszym odruchu, chciała wrzucić proroctwo do ognia, by raz na zawsze o nim zapomnieć, ale coś ją powstrzymało. Jakieś przeczucie, mówiące jej, że jeszcze nie powinna porzucać myśli o tym. Schowała więc ten nieszczęsny kawałek papieru do kieszeni spodni, a potem zasnęła niespokojnym snem.

Noter

1. 1 NUI LIAN – odpowiednik edutiarskiej nazwy dla rasy kotów maine coon (przyp. autorki).