Spis treści

Karta tytułowa

Kroniki Olchy

Wstęp

Część I • Rozniecenie

Preludium. Dar Ojca Burzy

1. Wredny Lis

2. Niemożliwość

3. Propozycja

4. Szata z cierni

5. Narzędzia kanonu

6. Skrzynia, beczka i pytanie

7. Powrót do Nory

8. Co pozostało w Sor Cala

9. Stworzenie paktu

Część II • Drużyna

Interludium. Jeździec Burzy

10. Moment zgubnej niepewności

11. Kawałek kości

12. Ugody w obliczu strachu

13. Wezwania

14. Sekret

15. Zasadzka

16. Wiedźmy nowych czasów

17. Wiatr i płomień

18. Pan Mah

19. Konsekwencje

20. Lis i wilk

21. Pułapka w rzece krwi

22. Drużyna

23. Ucieczka

24. Droga do morza

25. Schronienie

Część III • Pycha

Interludium. Burza, która ma przeorać świat

26. Plan

27. Wyzwanie

28. Pierwszy i najważniejszy wybór

29. Bitwa o Wschodnią Fortecę

30. Niewykonalna propozycja

31. Polowanie na Głosy

32. Arogancja

33. Odsłonięcie świata

34. Wędrujący Wąskim Traktem

35. Czarna Paszcza

J.T. Greathouse

Karta redakcyjna

Okładka

Wstęp

Zatrzymajmy się na chwilę w miejscu, gdzie opowieść przestaje należeć już tylko do mnie. Pomówmy o tym, co wydarzyło się wcześniej, i o tym, co miało dopiero nadejść.

Mam jeszcze sporo własnej historii do opowiedzenia, ale nierozerwalnie splata się ona z dziejami pewnego imperium, pewnego świata oraz pewnego upadku. Moja historia wiąże się z wyborami dokonanymi w dawnych czasach i z tym, jakie były ich skutki na przestrzeni kolejnych wieków. Każdy z owych wyborów był jak seria przeszywających dźwięków uderzających w szybę, aż ta w końcu rozpadnie się z brzękiem.

Pamiętam dobrze dźwięki, które rozlegały się podczas mojego krótkiego życia.

Pierwszym była moja podwójna edukacja. Za dnia uczyłem się imperialnej doktryny, a w nocy poznawałem sekrety dobrze skrywane przed okiem urzędników. Najpotężniejszą tajemnicą ze wszystkich była magia mojej babci, istniejąca dzięki paktowi zawartemu przez jej lud z bogami, a zakazana przez zdobywców. Przekazana mi sztuka rozpaliła we mnie pragnienie osiągnięcia mistrzostwa we władaniu magią i nadzieję na zdobycie wolności. Dzięki temu pragnieniu stałem się jednym z urzędników imperium, które jako jedyne na całym świecie władało magią bez lęku, gdyż tę sankcjonowała wola imperatora.

Drugim dźwiękiem, w którym pobrzmiewała melancholia, była nauka pobierana pod okiem Dłoni Przewodnika. Dzięki niemu poznałem skutki, jakie magia wywiera na świat, ale doświadczyłem również rozczarowania, gdy dotarłem do prawdy o imperialnej magii. Dowiedziałem się, że nigdy nie staje się ona niczyją własnością, ale jest wydzielana przez imperatora – tak jak władca posiadłości przekazuje część swojej władzy zarządcy – reszta mocy zaś kryje się za nieprzeniknionymi murami, które odgrodziły mnie od możliwości uratowania życia Wildze, synowi gubernatora i mojemu pierwszemu prawdziwemu przyjacielowi. Nie udało mi się ich sforsować i Wilga, którego gardło przeciął nóż buntownika, wykrwawił się w błocie.

Trzeci dźwięk – mroczny, bo zrodzony wskutek tej straty – doprowadził mnie do miasta An-Zabat, gdzie poznałem tajemnice wiatromistrzów, pozbyłem się resztek lojalności wobec imperium i zacząłem stawiać mu opór. To tam Tancerka Wiatru o imieniu Atar udzieliła mi pierwszych lekcji miłości i ofiarności. Tam też dowiedziałem się, czym jest pęknięte serce. Z powodu mojej ignorancji i arogancji oddałem sekret magii wiatromistrzów wprost w ręce imperium, przez co An-Zabat wśród huków granatów, jęku rozdzieranego srebra i grzmotów walących się bloków piaskowca zostało zniszczone.

Powinienem był nie rozstawać się z nią. Powinienem był pozostać na pokładzie wiatrowca, walczyć u jej boku i spłacić dług jej rodakom, ale sny o ogniu i o nayeńskim wilczym bogu Okarze zwabiły mnie z powrotem na ojczystą wyspę. W snach wyczytałem bowiem obietnicę rychłego spotkania z prawdziwą nauczycielką, zwaną Kobietą Kości. To ona mogła wreszcie uchylić drzwi oddzielające mnie od magii, którą tak bardzo pragnąłem opanować.

Jednakże odnalezienie Kobiety Kości nie było łatwym zadaniem. Przemierzyłem cały Nayen, najpierw w towarzystwie doktora Sho, który pomógł mi, gdy byłem dzieckiem, wrócić do pełni sił po pierwszym nieprzemyślanym kontakcie z magią. Potem razem z rannym psem, noszącym blizny wilczych bogów. W końcu odnalazłem prawdziwą nauczycielkę w osobie Syczącej Kocicy, która opowiedziała mi o prastarej wojnie między bogami i wiedźmami oraz o wypalonych w ciele paktach kończących tę wojnę. Dzięki paktom magia została ujęta w struktury, podzielona i przydzielona rozmaitym ludom na świecie.

Sam nosiłem na dłoniach i ramionach znaki takich paktów łączących mnie z magią Nayenu, An-Zabat i Sienu, do chwili, gdy je usunąłem, a wraz z nimi także i magię. Każdy pakt ofiarował pewną moc, ale jednocześnie ją ograniczał – taką cenę za pokój z bogami i świat wolny od boskich ingerencji zapłaciły przed wiekami wiedźmy.

Ów pokój przetrwał wieki, a cesarz, jeśli wierzyć wilczym bogom, miał zamiar go zerwać. Jego imperium było tylko narzędziem, które miało wcielić wszystkie rodzaje magii do sieneńskiego kanonu, a każdy z jego Dłoni i Głosów odgrywał jedynie rolę broni. Zamierzał dokonać sprytnych zmian w kanonie i przekazać lojalnym poplecznikom tajniki starych sztuk magicznych zakazanych przez pakty z bogami i tym samym pozbyć się prastarych przeciwników ze świata.

Oczywiście bogowie nie byli ślepi i nie mieli zamiaru tolerować zagrożenia, jakie przedstawiało sobą imperium. W czwartym i ostatnim dźwięku, który wybrzmiał podczas mojego dojrzewania, pojawił się więc dylemat. Nie wiedziałem, czy mam pozostać z Syczącą Kocicą i szukać czystego zrozumienia magii, o czym zawsze marzyłem, czy też dołączyć do nayeńskiej rebelii, kierowanej przez moją babcię, wraz z którą mogłem pomóc wyzwolić ojczyznę i zadać bolesny cios snującemu apokaliptyczne plany imperatorowi.

Na skutek podjętych wyborów dotarłem do Twierdzy Szarego Mrozu, gdzie postanowiłem uratować rebelię przed oblężeniem, na którego czele stał mój dawny nauczyciel Dłoń Przewodnik, wyniesiony do tytułu Głosu cesarza. Tam wreszcie opanowałem moce wykraczające poza starożytne pakty czy cesarski kanon, za co zapłaciłem utratą znaków oraz własną prawą dłonią, i odebrałem Przewodnikowi moce przydzielone mu przez imperatora. Przepełniony przerażeniem i rozpaczą, mój były mentor roztrzaskał swoje ciało w zderzeniu ze ścianą świetlistego więzienia, a wówczas jego uczeń Dłoń Lotka wycofał się z resztą imperialnej armii. Pozostałem sam. Musiałem zająć się zarówno swoimi obrażeniami, jak i ranami, które odniosła moja babcia.

Gdy trzymałem ją w ramionach i sięgałem głęboko do studni magii uzdrowicielskiej, bogowie spotkali się na naradzie. Będąc pierwszym prawdziwym czarownikiem od wielu tysiącleci, stanowiłem dla nich zagrożenie, ale jako wróg imperatora mogłem przecież służyć ich celom. Pozostawili mnie więc przy życiu, ale surowo przykazali, bym nie przekazywał swoich mocy innym.

Ta decyzja przypominała piękny dźwięk, który zwiastował kolejny krok w tym pełnym napięcia układzie, ruch, który mógł wstrząsnąć światem i ostatecznie rozbić ową taflę szkła, choć wówczas nie zdawałem sobie jeszcze sprawy z konsekwencji.

Wszak, wciąż jako młody człowiek, dopiero co posiadłem ogromną moc, a do tego poznałem sprawę, dla której byłem gotów walczyć. Sprawę, która mogła mi pomóc osiągnąć wyżyny mistrzostwa, a potem otchłanie rozpaczy.

Ale to już nie jest wyłącznie moja historia. Inni również odegrali swoją rolę w wydarzeniach, które nastąpiły po zerwaniu pokoju. Pora, by ich głosy dołączyły do pieśni.

Preludium

Dar Ojca Burzy

Leżała związana w świetle, przyciskając policzek do drewna, które ze zgrzytem przesuwało się po piasku. Pogrążała się w oślepiającym chaosie, którym jej umysł stał się za sprawą światła. Rozpaczliwie szukała myśli, wspomnień czy drogi ucieczki.

Nazywała się Ral Ans Urrera i była dzieckiem girzańskich stepów. Zrodzonym pod Gwiezdnym Pasem podczas burzy z piorunami, która rozgniotła trawy stepu, pośród przeraźliwego rżenia przerażonych burzą koni. Ona jednak nie płakała. Starsi mówili, że nie krzyczała, gdy błyskawice wywabiły ją z namiotu matki, by tańczyła do rytmu wybijanego przez deszcz i ogłuszające pomruki piorunów.

Pamiętała to uczucie wyraźniej niż jakiekolwiek inne. Pamiętała impuls przywodzący na myśl zaciskanie mięśni, który przemknął przez powietrze, a potem przeszył jej ciało. Skądś nabrała wówczas pewności, że błyskawice nic jej nie zrobią, choć uderzały w ziemię godzinę drogi od obozu i zamieniały ją w szkło.

Gdy starsi zwrócili na nią uwagę, jej matka poczuła strach. Najpierw lękała się jej samej, a potem zaczęła się o nią bać. Uświadomiła sobie bowiem, że w ciele córki odżyły stare moce, o których myślano, że zagarnęło je imperium.

Ral Ans Urrera pamiętała noce, które spędziła, leżąc na plecach, przywiązana do siodła. Jej twarz wystawiona była na dotyk Ojca Nieba, na wycie wiatru, okrucieństwo słońca, litość chmur i deszczu. Cierpiała z powodu starych tradycji, nadal przekazywanych z pokolenia na pokolenie, choć imperium wybiło już Jeźdźców Burzy, do których owe tradycje należały.

Jeden z sekretów był strzeżony aż nazbyt pilnie. Sekretne znaki, które miały powierzyć jej dar władania światłem i błyskawicami przekazywany przez Ojca Burzy, zostały utracone z chwilą śmierci ostatniego Jeźdźca Burzy. Mimo to starsi nie stracili nadziei i nadal ją szkolili. Oślepiające światło imperium nie mogło zniszczyć jej wspomnień z tego okresu. Dobrze pamiętała długie miesiące, kiedy to wychodziła w każdą burzę i siadała ze skrzyżowanymi nogami na świętych łupkach, a błyskawice wypalały powietrze wokół niej. Pamiętała, jak jej włosy unosiły się i poruszały, jak zaciskała powieki i otwierała umysł na boską tkaninę, której nici – gdyby nadzieje starszych nie okazały się płonne – któregoś dnia miały same zacząć się splatać. W końcu, gdy w swoim ciele nadal czuła wibracje uderzeń pioruna i mimo zaciśniętych powiek wciąż widziała poszarpane światło błyskawicy, wyszła umysłem z ciała i stworzyła własną błyskawicę.

Mijały lata. Przyzwyczajała się do swojej mocy i sięgała po nią coraz śmielej. Wyrastała na przywódczynię szanowaną na równi ze starszymi, dobrze znaną poza swoim niewielkim kręgiem plemiennym, odwiedzaną przez wodzów wypraw łupieskich, grupy myśliwych, władców koni i królowe równin.

Wiedziała, że to miało doprowadzić ją do zguby.

Wiedziała, że jej sekret był bezpieczny tylko dlatego, że Sien nie interesował się szczególnie sprawami mieszkańców stepów. Po zagarnięciu girzańskiej magii imperium przypominało o sobie jedynie raz na rok, kiedy nawet najdalej żyjące grupy koczowników spotykały się w Domu Ojca Nieba. Tam właśnie płacono imperium trybut w skórach, futrach, mięsie i stadach bydła zapędzanych do imperialnych zagród. Ral Ans Urrera była tam raz po swoim przebudzeniu, ale przed pierwszym udanym wykorzystaniem magii.

Pamiętała poszarpany, wysoki skraj krateru, naturalną fortyfikację wykutą przez samego Ojca Nieba w czasach wspominanych jedynie w legendach. Ów mur chronił Jeźdźców Burzy do chwili, gdy imperium wyszarpnęło w nim dziurę, przez którą wdarły się szeregi ich żołnierzy. Dziura przypominała wielką ranę, ale nikt jak dotąd jej nie załatał. Głos imperatora stał na murach i przyglądał się uważnie stadom girzańskiego bydła pędzonym przez szeroką wyrwę – brutalny dowód imperialnej potęgi, wypisany na popękanych i skruszonych głazach. Jednak w pamięci Ral Ans Urrery najlepiej zachowało się inne wspomnienie, przywołane teraz przez oślepiające światło – wspomnienie srebrnej wstążki, która wypływała z czoła Głosu i ciągnęła się na wschód, ciężka niczym żelazo, a przerażająca jak ryk głodnego lwa.

Ten strach towarzyszył jej w drodze powrotnej na bezmiar stepu, daleko od granic imperium. Wzmocnił jej determinację, by odnaleźć inne dzieci takie jak ona – dzieci umiejące wyczuć mięśnie i ścięgna świata. Chciała wraz z nimi odbudować formację Jeźdźców Burzy, ale uczynić to po cichu i z dala od dociekliwych spojrzeń urzędników imperium. Liczyła na to, że jej rodacy zwiążą z tym nadzieję, a któregoś dnia wspólnie zerwą kajdany założone im przez imperium.

Jednakże pojawiła się plotka, która rozeszła się po plemionach niczym deszcz po koleinach i wnet dotarła do imperium. Odpowiedzią był łoskot kopyt, urywane wrzaski dzieci, kolumny duszącego dymu, trzask płomieni i zygzaki błyskawic. Walczyła zawzięcie – ciskała we wrogów błyskawicami, które topiły zbroje, zwęglały ciała i oślepiały tak bardzo, że zataczała się, sięgając po swoją moc. A potem? Kadłub statku. Szelest piasku.

Śmierć nadziei.

Nie miała pojęcia, dlaczego jej nie zabito, ale nie chciała się tego dowiadywać. Nie zależało jej. Postanowiła, że gdy dotrą na miejsce, zdobędzie się na ostatni atak. Miała nadzieję, że dymiące, zwęglone ciała wrogów okażą się godną zasługą, a Ojciec Nieba nagrodzi ją szybką, piękną śmiercią. Usiłowała odepchnąć oślepiającą aurę, nadal mieszającą jej w głowie, i sięgnąć po nici swojej mocy. Nagły impuls bólu, który przeszył jej ciało, był najlepszym dowodem na to, że udało się je znaleźć. Zacisnęła zęby i nie wypuszczała ich. Łańcuchy światła, w które ją zakuto, nie przypominały żadnego innego więzienia – przywodziły na myśl napięty mięsień struktury świata. Wiedziała, że się przebije. Czuła, że je pozrywa, bo przecież wszystko można było zniszczyć, a wtedy wezwie piorun, który zetrze imperium z mapy świata.

Pokład przechylił się. Dziewczyna zamrugała i rozchyliła powieki. Jej łańcuchy migotały upiornie w ciemnościach ładowni. Panika chwyciła ją za gardło. Od wielu, wielu dni statek szedł w linii prostej, a teraz skręcał, co oznaczało, że dotarł do punktu docelowego. Kończył się czas.

Oczy ją rozbolały, gdy ponownie wniknęła w głąb otaczającego ją nimbu. Wspomnienia, które mogłyby doprowadzić ją do źródeł mocy, były zamglone, ale udało się je znaleźć i okiełznać siłą woli. Dziewczyna zdławiła okrzyk.

Światło wokół zaczęło migotać i przygasać. Czuła, jak ustępuje. Zalewały ją kolejne fale bólu, które schodziły w dół kręgosłupa i wnikały w kończyny. Nie, to nie mogło jej zatrzymać. Pociągnęła i poczuła, jak pierwsze ogniwo łańcucha pęka.

Świat dookoła zaczął się zmieniać. Przez gródź przebiła się błyskawica. Drobiny strzaskanego drewna nadziały się na nagie ramiona i nogi. Okręt zatrzymał się nagle, a dziewczyna zamrugała, oślepiona blaskiem pustynnego słońca, odbijającego się od zboczy wydm. Przez dziurę w kadłubie, okoloną szczątkami desek przypominającymi połamane zęby, widać było rufową część statku, leżącą teraz na burcie w odległości kilkunastu kroków.

Jednakże świetliste łańcuchy nie puszczały.

Z górnych pokładów dobiegły szczęk oręża oraz wrzaski ginących, a potem zapadła cisza. Dziewczyna przywarła do ściany i oddychała cicho. Słyszała już stłumione słowa w języku, którego nie znała.

Rozległ się kolejny krzyk bólu, a wtedy aura w jej umyśle znikła, jakby nigdy nie istniała. Świetliste łańcuchy skruszyły się jak rozbite szkło. Ku swojemu zdumieniu odkryła, że jest zbyt oszołomiona, by zareagować. Zmusiła się do powstania i wbiła wzrok w najbliższą drabinę, doskonale widoczną, bo ładownia nie była niczym wypełniona.

Słyszała kroki. Zgrzytnęły zawiasy. W słońcu błysnęła stal zwisająca z przetkanej srebrną nicią szarfy. Nie znała mężczyzny, który pojawił się na drabinie. Miał lśniące oczy i włosy spłowiałe od słońca, co oznaczało, że należał do mieszkańców Pustkowia. Zwisał z drabiny, przytrzymując się jedną ręką, podczas gdy druga spoczywała na połyskującym mieczu. Przyglądał się jej.

– To niepotrzebne – odezwał się w mowie używanej przez kupców z jego ludu, choć akcent sprawił, że w pierwszej chwili nie zrozumiała jego słów. Wtedy wskazał ruchem głowy jej dłoń, a dziewczyna uświadomiła sobie z zaskoczeniem, że wznosi trzaskającą błyskawicę, gotowa, by nią cisnąć. – Nie jesteś Dłonią – dodał, a dziewczyna zrozumiała, że to nie akcent zniekształcił jego słowa. Głos przybysza drżał. – Kim więc jesteś?

Zacisnęła dłoń i rozproszyła czar, choć w każdej chwili mogła przywołać błyskawicę ponownie, by zgładzić się w okamgnieniu i nie pozwolić na to, by znowu ją uwięziono. Bolały ją kolana, ale ani myślała usiąść. Pragnienie, lęk przed nieznanym i nadzieja na odzyskanie wolności sprawiły, że w ustach czuła ogromną suchość, ale mimo to rozpoczęła opowieść.

1

Wredny Lis

Głupi Kundel

Jak dotąd spotkałem mojego wuja dwukrotnie.

Pierwszy raz, gdy byłem dzieckiem, przez co wspomnienie zasnuła mgła. Pamiętałem tylko tyle, że jego dzikie oczy lśniły równie mocno jak ostrza włóczni strażników, którzy później przeszukiwali dom mojego ojca.

Po raz drugi spotkaliśmy się zaledwie tydzień temu, w samym środku oblężenia, z którego on uciekł. Ja zaś przełamałem napór wroga i zmusiłem do odwrotu armię, która położyłaby kres rebelii.

Wiedziałem, że nasze trzecie spotkanie nie będzie wcale takie krótkie. Po raz pierwszy w życiu miałem zasiąść naprzeciwko niego i odbyć z nim rozmowę. Ja, odcięta Dłoń cesarza, i on, Wredny Lis, nieuchwytny buntownik, którego imię i sława rzucały się cieniem na całą moją imperialną karierę, mieliśmy wreszcie stanąć twarzą w twarz.

Kikut mojego prawego ramienia przeszywały bolesne kurcze, gdy patrzyłem, jak wuj i jego ludzie zbliżają się do Twierdzy Szarego Mrozu. W czystym, mroźnym powietrzu niósł się stłumiony zgrzyt pracujących łopat. Zdziesiątkowana armia nayeńska, licząca teraz zaledwie dwadzieścia siedem dusz, zajmowała się przez ostatnie tygodnie głównie kopaniem masowych grobów w popiele, gdzie składano poczerniałe ciała niezliczonych sieneńskich żołnierzy, powalonych przez przywołaną przeze mnie burzę ognia, wiatru i błyskawic.

Stado dziesięciu rozmaitych, niepasujących do siebie ptaków zniżyło lot nad dziedziniec. Prowadzący grupę jastrząb nagle znikł w pachnącej cynamonem chmurze, z której wyszedł mój wuj. Rozciągnął ramiona, by rozluźnić napięte masywne mięśnie szerokiej piersi.

Podszedłem bliżej. Wszędzie dookoła pozostałe ptaki – kruki, sępy, sowy i sokoły – przechodziły w ludzkie postacie, a w powietrzu wisiał zapach magii. Przybysze prostowali się i rozciągali mięśnie. Mieli na sobie zbroje składające się z niedopasowanych elementów i przystrojone piórami, kośćmi i kawałkami kamieni. Przeczuwałem, że ozdoby te definiują tożsamość każdego z nich, co zapewne rozumiałbym bez trudu, gdybym wychowywał się wśród nayeńskich tradycji, a nie doktryn imperium.

– Witaj, Królu Słońca. – Złożyłem mu niski pokłon. – Twierdza Szarego Mrozu jest twoja.

– A przynajmniej to, co z niej zostało. – Wredny Lis przewiercił mnie swoim przenikliwym spojrzeniem. Analizował moją uniżoną postawę. – Zaszczyt dla Sieneńczyka to obraza dla Nayeńczyka, siostrzeńcze. Dobrze to sobie zapamiętaj. Gdzie jest moja matka?

– W głównej sali – odpowiedziałem, rumieniąc się z zażenowania. – Czeka tam na nas. Nasze starcie z imperialnymi magami sporo ją kosztowało, ale przeżyła.

– A ty straciłeś dłoń. – Wredny Lis ruchem głowy wskazał kikut mojej ręki.

Rana stanowiła dowód na to, że nie byłem niezniszczalny. Zastanawiałem się, czy to odkrycie dodało mu pewności siebie. Wiedział o mnie bardzo niewiele, nie licząc tego, że zniszczyłem imperialny legion za pomocą magii niedostępnej dla zwykłego czarownika, a także pokonałem jeden Głos i dwie Dłonie cesarza. Oczywiście wiedział też, że wcześniej służyłem imperium.

Znów przeszyła mnie nagła ochota, by odtworzyć brakującą rękę. Potrafiłem wyobrazić sobie potrzebną do tego magię, niewiele różniącą się od magii uzdrowicielskiej, którą posłużyłem się, by odciągnąć moją babcię znad krawędzi śmierci i poskładać jej ramię, porozrywane przez torturującego ją Dłoń Przewodnika. Posłużyłem się trzema mocami, które imperium skradło ludowi Toa Alon – moc wykrywania pomogła mi odnaleźć właściwe połączenie nerwów, moc uprawy zmusiła trupie pnącze, by rozrosło się w ciele babci, a moc uzdrawiania pozwoliła mi utrzymać ją przy życiu.

Pomasowałem kikut. Przed moimi oczami przemknęły wspomnienia rozciętego gardła Wilgi i pokruszonych resztek obelisków An-Zabat. Wrodzona arogancja zadała mi wiele ran i skłoniła mnie, bym zniszczył życie wielu tych, których uważałem za swoich bliskich. Nie mogłem pozwolić na to, żeby znów mną zawładnęła. Chciałem służyć wujowi i pomóc mu w realizacji wielkiego celu, jakim był wolny Nayen. Zamiast rozniecać jego lęki i wątpliwości, musiałem je stłumić, bez względu na to, jak bardzo ucierpiałaby na tym moja duma.

– Niewielka to ofiara wobec długich lat samotności i ciężkich walk, jakie przypadły w udziale tobie – odpowiedziałem, opierając się dobrze wyćwiczonemu odruchowi złożenia mu kolejnego ukłonu. Zamiast tego wskazałem na drzwi do sali głównej. – Pójdziemy? – zaproponowałem. – Babcia chciałaby z tobą porozmawiać. Sami też mamy sporo do omówienia.

Wredny Lis pogładził siwy kosmyk w brodzie, a potem wydał kilka szybkich rozkazów swoim przybocznym. Wezwali resztki armii buntowników na zbiórkę przed rozbitą bramą twierdzy, a wuj wszedł w ślad za mną do sali, gdzie chłodne powietrze zimy ustępowało kojącemu ciepłu bijącemu z żelaznych piecyków. Nad jednym z nich pochylała się Sycząca Kocica. Żarzące się węgle rzucały pomarańczowy blask i cienie na krucze czaszki wplecione w jej włosy. Pod ręką miała stosik krowich łopatek. Za pomocą starożytnych runów, których nikt z żyjących nie potrafił już odczytać, wypisała na nich swoje pytania. W drugiej dłoni trzymała długą żelazną igłę, której czubek rozgrzała do białości w żarze. Babcia siedziała przy stole ustawionym na środku sali, wpatrzona w towarzyszkę. Aż podskoczyła, gdy rozległo się trzaśnięcie drzwi.

– Cieszę się, że widzę cię w dobrym zdrowiu, synu. – Podniosła się ciężko i stanęła, wsparta o blat stołu zdrową ręką. Druga ręka, skurczona i zwiędła na skutek tortur Dłoni Przewodnika, zwisała luźno u boku, choć palce zaciskały się jeden po drugim. Ocaliłem jej życie i zrobiłem wszystko, co mogłem, by oddać jej zdrowie, ale mimo to wydawała się drobna i słabsza niż kiedyś. Nie przypominała już wojowniczki, która pokonała Dłoń Żara.

– I ja się cieszę, że cię widzę, matko. – Wredny Lis objął ją i przytulił, ale ani na moment nie spuścił wzroku z Syczącej Kocicy. – A kim jest twój gość?

– Jestem tylko kolejną stukniętą staruszką – oznajmiła Sycząca Kocica i zamachała jaśniejącym czubkiem igły. – Postanowiłyśmy, że zajmiemy się wspólnie robieniem na drutach.

– To Sycząca Kocia – przerwałem. – Moja nauczycielka.

– Ach – powiedział powoli Wredny Lis. – A więc to ona nauczyła cię sztuki przyzywania burzy?

– Nie. – Sycząca Kocica wsunęła igłę na powrót między węgle. – Tę sztuczkę opanował sam. Ja natomiast chętnie przypiszę sobie zasługi za to, co miało miejsce później.

– Tym to może zajmiemy się w innym czasie. – Odsunąłem krzesło. – Proszę, wuju. Usiądź.

Wredny Lis wsparł się na stole, bębniąc palcami po blacie.

– Twierdzisz, że istnieją sprawy, które musimy omówić, siostrzeńcze? Zgadzam się. W pierwszej kolejności wyjaśnij mi, co tu robisz.

Kłykcie mi pobielały i miałem wrażenie, że ściskane przeze mnie drewniane krzesło zaraz pęknie.

– Tobie i wszystkim, którzy walczą z imperium, jestem winien nie tyle wyjaśnienie, ile dług. Odnalazłem moc, której szukałem. Byłem głupcem i pragnienie jej zdobycia zaprowadziło mnie prosto na służbę imperialną, ale teraz gotów jestem po nią sięgać, żeby zmazać swoje przewiny. Chcę ujrzeć wolny Nayen. Chcę dopomóc w rzuceniu imperium na kolana. Chcę, żeby jego okrucieństwa wreszcie dobiegły końca.

– Mówiłaś, że ambitny z niego człowiek, matko – rzekł Wredny Lis. – Widzę, że to nie uległo zmianie.

– Ambicja staje się wadą jedynie wtedy, gdy nie udaje się jej realizować – odpowiedziała babcia. – Usiądź, synu, i posłuchaj.

Usta Wrednego Lisa drgnęły, ale usiadł na wskazanym krześle.

– Bez względu na to, jaką moc zdobyłeś, jesteś sam. Cesarz ma cały legion Dłoni i Głosów, a do tego Pięść, która strzeże go dzień i noc. Czyżbyś odkrył sekret, który czyni cię kimś lepszym od jego czarowników? Czyżbyś mógł stawić czoła ich tysiącom? Ba, a może mógłbyś rzucić wyzwanie samemu imperatorowi?

W sali rozległ się suchy trzask, a po nim poniósł się kwaśny smród palonej kości.

– Nie. Nie mógłby. – Sycząca Kocica uważnie przyglądała się kości leżącej na jej kolanie. – A na pewno jeszcze nie teraz.

– Tu chodzi o coś więcej niż tylko wolność, wuju. Wiesz, że cesarz rządzi od tysiąca lat, prawda? Powoli rozciąga swoje rządy coraz dalej i dalej, wchłania magię podbitych ludów i dodaje ją do swojego kanonu. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego to robi?

– Historia o tysiącletnich rządach to jedynie sieneńska bajka, która ma nas zastraszyć! – warknął Wredny Lis.

Sycząca Kocica odrzuciła głowę i roześmiała się. Jej śmiech przypominał odgłos wydawany przez głaz wytaczany z wnętrza góry.

– Chłopcze, chodziłam po tym świecie, długo zanim twój pierwszy Król Słońca stworzył naród zwany Nayeńczykami – oznajmiła. Blask żaru odbijał się w jej oczach. – Pamiętam, jak cesarz nazwał się Doktryną i uznał za poetę. Patrzyłam też, jak stapia dziesiątki języków większości ludów naszego kontynentu w jeden i narzuca nam jeden sposób życia. Twój mały bunt bawi mnie do łez. Przypomina mi igiełkę wbitą w lwi zad. Ciesz się, że nie rozbudziłeś jeszcze jego gniewu. Powiedz Alończykom i sieneńskim udzielnym królom czy samym bogom, że tysiącletnie rządy to jedynie bajka, i wsłuchaj się w ich szyderczy śmiech.

Wredny Lis zacisnął mocno pięści.

– Siostrzeńcze, jesteś pewien, że ta starucha jest po naszej stronie?

– Ja jestem po swojej własnej stronie – uśmiechnęła się Sycząca Kocica. – Póki co mamy jednak zbieżne interesy. Wolałabym, żeby świat się nie kończył. A ty?

Wuj wreszcie zwrócił uwagę na mnie. Pojedynek między nami mógł się skończyć wyłącznie moim zwycięstwem, jednak straciłem odwagę, gdy spojrzałem w jego twarde oczy, jakże nawykłe do oglądania przemocy.

– To właśnie planuje cesarz? Chce doprowadzić do końca świata?

– On chce się zemścić na bogach – powiedziałem, wskazując jego prawą dłoń i ledwie widoczne blizny, będące symbolem mocy. – Te znaki są pamiątką ugody między wiedźmami i czarownikami a bogami, którzy postanowili położyć kres chaosowi wojny. Uczestniczyli w niej zarówno cesarz, jak i Sycząca Kocica.

Słysząc moje słowa, staruszka machnęła ręką, uśmiechnęła się szeroko i chwyciła kolejną łopatkę.

– Bogowie obiecali, że wycofają się z ziemskich spraw, a w zamian za to wiedźmy i czarownicy zadeklarowali, że ograniczą własną moc. Symbole, które w ramach ustaleń paktu grawerowali na własnej skórze, przyznawały im ograniczone zdolności magiczne, bez względu na to, czy chodziło o zmiennokształtność, władanie ogniem, wodą i wiatrem, sztukę uzdrawiania, czy przyspieszanie wzrostu roślin, ale te ograniczenia miały dla ludzi ogromne znaczenie. Wiedźma czy czarownik, którzy nosili owe znaki, nie byli w stanie rozwinąć swojej mocy, nawet jeśli wrodzony talent czy ich wrażliwość stwarzały im znacznie większe możliwości. Dzięki tym ustaleniom nie trzeba już było się martwić, że bogowie rozszarpią świat na strzępy podczas wojny, bo wiedźmy i czarownicy nie stanowili już dla nich zagrożenia. Doktryna znalazł jednak sposób, żeby ominąć te ograniczenia. Dzięki magii, którą wybrał w ramach własnego paktu, mógł przekazywać myśli z umysłu do umysłu, co pozwoliło mu zjednoczyć imperium i przydzielić służącym moce z innych paktów. Gdy jego imperium podbijało lud, który władał magią, Doktryna dodawał ją do swojego kanonu i przekazywał sługom, nie naruszając przy tym porozumienia z bogami.

Wredny Lis wpatrywał się we mnie i bawił swoją brodą, wsłuchując się w moją opowieść. Być może w głębi duszy decydował, czy chce w nią uwierzyć.

– I myślisz, że cesarz poniesie porażkę? – spytał w końcu.

– Bogowie nie będą stać z założonymi rękami – odpowiedziałem. – Niektórzy uderzą natychmiast, ale inni uważają, że cesarz założył sobie zbyt ambitny projekt i jego imperium rozpadnie się, zanim zostanie ukończone. Wilczy bóg Okara znajduje się w tej pierwszej grupie i zmusiłby nas, żebyśmy pokrzyżowali plany cesarza, zanim bogowie zgodzą się wszcząć wojnę na nowo.

Wuj rozparł się na krześle i skrzyżował ramiona na szerokiej piersi.

– A wiesz o tym dlatego, że mówią do ciebie, tak jak przemawiali do pierwszego Króla Słońca.

Otworzyłem usta, by zaprotestować, ale wuj nie przerywał:

– Jastrząb ma bystre oczy i czujny słuch. – Oparł dłonie na stole i pochylił się ku mnie. – Słyszałem to i owo od żołnierzy, których wysłałeś do grzebania kości naszych wrogów. Uważają cię za cudotwórcę. Za kogoś, kogo bogowie wysłali, żeby wyzwolił tę wyspę. W trakcie mojej kilkudniowej nieobecności zaczęli przyszywać sobie do kurtek kawałki popalonych gałązek ze zniszczonego przez ciebie lasu. A robią to nie po to, żeby opowiadały o ich przeżyciach, ale żeby zaznaczyć własną lojalność. Nie wobec powstania, tylko wobec ciebie, jakbyś był bogiem w ludzkim ciele. Wiesz, co sądzę, siostrzeńcze? – Wycelował we mnie palec. – Myślę, że hierarchia imperium tłamsiła twoje ambicje, więc przybyłeś tutaj, żeby móc dać im upust. Czy istnieje lepszy sposób na to, żeby zawładnąć armią, niż ocalić ją od zagłady w ostatniej chwili? Czy znamy coś, co jednoczy ludzi szybciej od opowieści, która czyni cię przywódcą natchnionym przez bogów, noszącym na barkach ocalenie świata?

– Czy jego moc nie świadczy o tym, że mówi prawdę? – odezwała się w mojej obronie babcia. Uniosła uschnięte ramię, krzywiąc się z bólu. – Widzisz? On nie nosi znaków paktu, a mimo to wyrwał mnie z objęć śmierci.

– Najlepsze kłamstwa zbudowane są na fundamencie prawdy – oświadczył wuj. Mięśnie jego ramion były twarde i naprężone jak liny okrętowe. Miałem wrażenie, że lada chwila sięgnie po miecz. – Chłopak ma jakąś tajną wiedzę, nie ma wątpliwości. Ale wykorzystuje ją do własnych celów.

Jego słowa raziły jak noże. Jakże często w moim życiu uzbrajałem się w półprawdy! Przed nim jednak stanąłem wiedziony szczerością i uczciwością. Odrzuciłem grzechy z dawnych czasów i poczułem ból w sercu, gdy znów zostałem o nie oskarżony. Zapadła cisza, przerywana jedynie grzechotem czaszek we włosach Syczącej Kocicy i jej niskim śmiechem. Odwróciliśmy się ku niej, a ona uniosła głowę znad żelaznego kosza z ogniem.

– Nie zwracajcie na mnie uwagi – powiedziała. – Myślałam właśnie o tym, jak bardzo tęsknię za moją jaskinią. Cudowne malowidła, cisza i tak dalej.

Nabrałem tchu.

– Co mogę zrobić, żeby cię przekonać, wuju?

Uniósł dłonie niczym szalki wagi.

– To Nayen, siostrzeńcze. Nie ma tu hierarchii imperium, która wyznacza, kto stoi nad kim. Tu znaczenie ma władza i prestiż. – Opuścił prawą dłoń i podniósł lewą. – Ty dysponujesz wiedzą, której mnie brakuje. Władasz też silniejszą magią, co zakłóca równowagę między nami. Z tego układu sił wynika, że to ty powinieneś dowodzić, a nie ja, choć to ja poświęciłem tej walce całe życie. Przesuń równowagę w moją stronę.

– Z ochotą – powiedziałem. – Jak?

Wuj zacisnął dłonie i oparł je na stole.

– Naucz mnie, jak władać dawną magią tak, jak ty to robisz. Pozwól, żebyśmy walczyli ramię w ramię przynajmniej jak równi sobie.

Sycząca Kocica parsknęła śmiechem, co przypomniało mi o ostatnich słowach Tollu – córki wilczycy Ateri, nayeńskiej bogini mądrości – które padły podczas narady decydującej o moim życiu. Zawyrokowała wówczas, że jeśli zacznę uczyć innych, moje życie dobiegnie końca.

– Nie żartuję. – Wredny Lis wskazał swoje wiedźmie znaki, a na jego policzkach pojawił się gorący rumieniec. – Jeśli powiedziałeś prawdę, wystarczy, że pozbędę się tych blizn, a wówczas również będę mógł przywołać burze wiatru i błyskawic, tak?

– To nie takie proste – zacząłem.

Mięśnie jego szczęki zadrżały, gdy usiłował opanować przybierającą na sile furię.

– Prosisz o tę jedną rzecz, której chłopak nie może ci ofiarować – powiedziała Sycząca Kocica. Przestała się śmiać, ale na jej twarzy nadal widniał okrutny grymas rozbawienia. – A co więcej, wcale nie ma gwarancji, że dałbyś sobie ze starą magią radę. Ona w niczym nie przypomina tej, którą znasz. Jest ulotna i kapryśna, a przy tym nie wiąże jej żaden rytuał inicjacyjny.

– Mógłbym jednak zrobić to, co cesarz – wypaliłem. – Mógłbym stworzyć kanon i przekazać moje moce innym. Nie mam zamiaru chować ich dla siebie, wuju. Jestem gotów w każdej chwili podzielić się nimi dla rebelii.

– Ha! – Sycząca Kocica zerwała się, a jej długi cień rozlał się po ścianach. W jej głosie brakowało już wesołości. – Skrajna głupota! Nie dałbyś sobie z tym rady!

– Po raz pierwszy zgadzam się ze staruchą. – Wuj założył ręce na piersi i przyglądał mi się, jakby szukał cierni na powierzchni kuszącego owocu. – Sam powiedziałeś, że cesarz posługuje się swoimi czarownikami jak bronią. Gdybyś stworzył kanon i zaczął obdzielać magią innych, zdobyłbyś jeszcze większe znaczenie!

– A gdybym stworzył kanon poza sobą? – Słowa wypadły z moich ust, zanim zdążyłem je przemyśleć. Mój zdradziecki umysł z rozpaczą szukał rozwiązań. Gdyby wuj mnie odrzucił, tak jak odrzuciło mnie imperium, gdzie mógłbym się udać? – Pakty nie opierają się na transmisji. Mógłbym stworzyć coś podobnego, jakąś metodę przekazywania mocy, która przyzywałaby wiatr bądź leczyła rany. Mógłbym doprowadzić do tego, że nasze wiedźmy i nasi czarownicy dorównywaliby sieneńskim magom, ale byliby przy tym niezależni od mojej woli.

Moja arogancja i żądza zawładnięcia magią zniszczyły życie setkom ludzi. Nie miałem już do siebie tyle zaufania, by chcieć władać czy też kontrolować kanon magii. Mogłem jednak stworzyć taki kanon i przekazać Nayeńczykom magię, która była im potrzeba do wyzwolenia ojczyzny. I być może, gdybym zdołał zdobyć ich zaufanie, mogliby pomóc mi pokrzyżować plany cesarza, który chciał wypowiedzieć wojnę bogom. Co więcej, mogłem zasłużyć sobie na to, by zasiąść z nimi jako jeden z ich grona. Zasłużyłbym sobie na ten przywilej o wiele wcześniej, gdybym udał się z babcią w góry, a nie wkraczał na zdradliwą, pozłacaną ścieżkę kariery imperialnej.

Gdybym się zawahał... Gdybym choć przemyślał ów szalony plan, zamiast po prostu przedstawić go wujowi, ile cierpienia oszczędziłbym sobie w przyszłości?

Wredny Lis przechylił głowę.

– Starucho, znasz jego możliwości. Czy on naprawdę mógłby temu podołać?

– Nie bez mojej pomocy – prychnęła ze złością Sycząca Kocica. – W przeciwnym razie będzie się błąkał przez wiele, wiele lat niczym dziecko we mgle, próbując pojąć odmiany magii, których nigdy wcześniej palcem nie tknął.

– Pomożesz mu? – zapytał wuj.

Wyczuwałem napięcie, które pojawiło się między nami. Starucha spojrzała na kość łopatkową na swoim kolanie, uśmiechnęła się szyderczo i odrzuciła ją na stos.

– Może i przyda nam się coś takiego, jeśli będziemy chcieli rzucić wyzwanie Doktrynie – mruknęła. – Niemniej przekazywanie mocy to o wiele trudniejsza sprawa niż jej poszukiwanie.

– A więc dobrze – rzekł Wredny Lis. Jego krzesło zaskrzypiało na kamiennej podłodze, gdy się podnosił. – Zabierz się za swoje obowiązki, a ja zajmę się moimi. Ta armia, choć niewiele z niej zostało, musi być gotowa do wymarszu. Imperium otrzymało cios, a ja nie zmarnuję takiej okazji.

Babcia dotknęła zdrowym ramieniem obojczyka w pełnym czci salucie. Zrobiłem to samo, a Sycząca Kocica prychnęła i roztrąciła węgle igłą. Wredny Lis zatrzymał się jednak, wciąż dotykając palcami blatu stołu, by mi się przyjrzeć.

– Naznacz mnie, Głupi Kundlu – powiedział. – Dopóki służysz Nayenowi, dopóty będę cię miał za sojusznika. W chwili gdy dasz mi powód, żebym bał się twojej zdrady, nie zawaham się. Może i jesteś silniejszy ode mnie, ale wolę umrzeć, niż ułatwić robotę kolejnemu tyranowi takiemu jak cesarz, bez względu na to, z jakiego rodu pochodzi.

– Nie mam zamiaru zostać tyranem – odparłem zaskoczony.

Wuj zastukał kłykciami o stół, zmrużył oczy i wyszedł z sali bez słowa. Odgłos jego kroków i łoskot zatrzaskiwanych drzwi poniosły się ciężkim echem.

Wredny Lis przyjął moją pomoc. Wykonałem pierwszy krok. Teraz musiałem dać mu to, co obiecałem, a wtedy być może nauczy się mi ufać.

– Chodź, Kundlu. – Sycząca Kocica wstała znad ognia i ruszyła w stronę znajdujących się w cieniu drzwi w przeciwległym kącie pomieszczenia. – Porozmawiamy sobie na osobności. – Ruchem głowy wskazała babcię.

– Och, mną się nie przejmujcie – mruknęła staruszka, poruszając uschniętym ramieniem. – Rozumiem potrzebę przekazywania tajnych lekcji z dala od uszu wścibskich ludzi.

Udałem się w ślad za Syczącą Kocicą ciemnym korytarzem i razem zeszliśmy osypującymi się schodami do sporego pomieszczenia z niskim sufitem. Ogień tlił się w kręgu kamieni, tocząc skazaną na porażkę walkę z wilgotnym chłodem w powietrzu. Na podłodze i ścianach widziałem ślady po beczkach i skrzyniach, które upływ czasu oraz wilgoć zamieniły w smugi poczerniałego kurzu. W którymś z kątów zalegały resztki po dziesiątkach rozgniecionych kości łopatkowych.

– Ty idioto! – warknęła Sycząca Kocica. Wyciągnęła palec, a wtedy jej wola, mocna i ostra niczym żelazny szpikulec, wbiła się w strukturę świata. Na jej dłoni zatańczył ognik, który rozsiał w powietrzu zapach cynamonu i napełnił moje ciało nierealnym ciepłem. – Zgaś płomień, jeśli umiesz.

Był to stary test, który oblałem setki razy, ale w końcu zdałem go w bitwie z Głosem Przewodnikiem. Tak jak wówczas zagłębiłem się w strukturę świata i zamieniłem w jadeitową kulę w samym sercu wiecznej relacji między śmiercią i narodzinami, między światłem i cieniem, między wschodem i zachodem słońca. Zespoliwszy się ze strukturą, sięgnąłem myślą w stronę płomienia, który stworzyła, płomienia, który stanowił pogwałcenie naturalnego porządku. Ściany kanonu cesarza rozpadły się pod moim dotykiem, co odebrało Przewodnikowi jego magię. Ogień na dłoni Syczącej Kocicy miał podzielić jego los.

Moja wola zderzyła się z jej wolą niczym kropla deszczu uderzająca w wysoką górę.

Z daleka dobiegły echa frustracji, które rozpędziły spokój właściwy osobie władającej prastarą magią. Wszak opanowałem tę sztukę, prawda? Zawładnąłem również mocą, której potrzebowałem, by pokonać cesarza i jego czarowników. Zacisnąłem powieki i natarłem gwałtownie na jej siłę woli. Nie mogłem pozwolić na to, by bez trudu odebrała mi nadzieję!

Przez ułamek sekundy czułem, jak żelazny kolec przesuwa się jak drzazga powoli wypychana przez gojące się ciało. Sycząca Kocica burknęła, a potem cisnęła we mnie mocą, z którą jak dotąd zetknąłem się tylko raz – gdy klęczałem przed cesarzem i jego Tronem Tysiąca Ramion.

Kolec stał się ostrzem równie twardym jak imperialna stal, wbijającym się w stronę serca struktury. Zalało mnie gorąco, jakby niespodziewanie dopadła mnie choroba. Wciągnąwszy gwałtownie powietrze, otworzyłem oczy. Byłem przekonany, że płomień na jej dłoni będzie gorzał jak pożar pochłaniający las. Ten migotał łagodnie niczym promyk świecy, osłonięty siłą woli kobiety.

– Doktryna jest zawsze zmuszony do tego, żeby skupiać swoją uwagę na całym, jakże rozległym imperium – powiedziała Sycząca Kocica. Drżące cienie pogłębiały jej zmarszczki. – Zakłóciłeś jego transmisję, zanim zauważył, co w ogóle robisz. Nie sądzisz chyba, że ta sztuczka uda się ponownie?

Zamknęła dłoń i zgasiła płomień. Napór i gorąco bijące z jej magii nagle osłabły, a ja poczułem, jak uginają się pode mną kolana.

– Wyglądasz, jakbyś był chory, Głupi Kundlu – powiedziała. – I może tak jest. Właśnie obiecałeś, że pomożesz wujowi stoczyć wojnę, której nie ma szans wygrać. Zaproponowałeś również, że wręczysz mu dar, który jeśli coś pójdzie nie tak, spęta go klątwą. Masz jakieś pojęcie, od czego zacząć budowanie kanonu? Nawet ja nie za bardzo wiem, jak tego dokonać. Jak dotąd nie dokonał tego nikt poza Doktryną, a ty sam odrzuciłeś kanon, bo ujrzałeś w nim więzienie.

Rozciągnąłem ramiona, usiłując zademonstrować pewność siebie, której nie czułem. Starucha miała rację. Nie miałem pojęcia, jak spełnić obietnicę daną Wrednemu Lisowi, ale nie miałem wyboru i musiałem spróbować. Wynik powstania, a także wszelkie szanse na zdobycie zaufania wuja zależały od mojego sukcesu.

– Wiem, że nie mogę się równać z cesarzem, ale ty władasz podobną mocą. Jestem pewien, że tak. Z twoją pomocą i dzięki twoim naukom znajdę na to sposób, a mój kanon nie będzie więzieniem. Chcę oddać magię każdemu, kto będzie jej potrzebował. Nie będę ograniczał jej własną wolą.

– O ile to w ogóle możliwe! – prychnęła Sycząca Kocica. – Mówisz z wielkim przekonaniem o rzeczach, których nie rozumiesz. Pięćset lat temu być może mogłabym się zmierzyć z Doktryną, ale w czasie gdy on budował swoje imperium, ja chowałam się w jaskini. Gdybyśmy go zaskoczyli lub gdybyś ty zajął jego uwagę, być może udałoby mi się go pokonać, ale nie mam żadnej pewności.

Przełknąłem żółć.

– Powiedziałaś, że pomożesz.

– Kiedy nabierzesz sił, a ja odzyskam więcej niż tylko cząstkę tego, kim kiedyś byłam, zbudujemy armię i zrobimy to, co do nas należy. Póki co Doktryna ma jeszcze sporo świata do podbicia. Mamy czas, Kundlu, zanim cesarz rozpocznie tę wojnę.

– A więc co tu robisz? Myślałem, że chcesz walczyć? – spytałem.

– Jesteś pierwszym czarownikiem od tysiąca lat! – parsknęła w odpowiedzi. – Nie mam pojęcia, w jakim celu struktura cię stworzyła, ale nie pozwolę ci zginąć w walce w powstaniu skazanym na porażkę.

Zakotłowało się we mnie ze zgrozy i z frustracji. Miałem wrażenie, że zaraz eksploduję gniewem.

– Skoro chcesz mnie uchronić przed śmiercią, będziesz musiała walczyć obok mnie.

Miałem wrażenie, że siwa chmura jej włosów aż trzeszczy, jakby miała zacząć ciskać błyskawicami.

Jej usta drgnęły i skrzywiły się, a powieki zmrużyły się niebezpiecznie.

– Mogłabym wrócić do jaskini, Kundlu. – Jej głos przypominał odległy pomruk zbliżającej się burzy. – Mogłabym przyglądać się, jak opadasz z sił, odbijając się od woli Doktryny, i śmiać się z twojej głupoty.

– Każdy z nas kiedyś umrze – odparłem. Zebrałem całą swoją odwagę, by móc spojrzeć w jej kipiące furią oczy. – Moja śmierć będzie przynajmniej miała jakieś znaczenie, a ty po prostu zamienisz się w pył i kupkę kości w twojej nędznej podziemnej świątynce.

Starucha drgnęła, a na jej obliczu pojawiły się oznaki toczonej w sercu bitwy. Myślałem, że uniesie dłoń i zmiecie mnie ze świata, ale niespodziewanie parsknęła niskim, głuchym śmiechem, który odbił się od kamiennych ścian małego pomieszczenia.

– Walczyłaś kiedyś z bogami – powiedziałem. – Gdzie się podziała twoja odwaga, Sycząca Kocico?

Starucha skrzywiła się.

– Utonęła w otchłani czasu i żalu. Co więcej, podczas tej wojny walczono bronią, za którą nie umiemy już chwycić. Ale przecież my próbujemy nie dopuścić do wojny z bogami, Kundlu, a nie rozpętać kolejną!

– Bogowie są po mojej stronie! – Przetrzymałem punkt kulminacyjny naszej rozmowy i przejąłem inicjatywę, zupełnie jakbym na powrót siedział w ogrodzie mojego ojca i odpowiadał na pytania z doktryny zadawane przez nauczyciela Koro Ha, a nie dyskutował o losie świata z wiedźmą, która mogłaby mnie rozerwać na kawałki samą myślą. – Walczymy z ich wrogiem! Z pewnością wybaczą nam, że w tym celu sięgnęliśmy po moc.

Starucha powoli wciągnęła powietrze w płuca i pokręciła głową.

– Rzucasz się na niebezpieczeństwa, które ledwie rozumiesz, a zaufać chcesz istotom, których nie ogarniasz umysłem. Wróć ze mną do jaskini. Przezorność to nie przeciwieństwo odwagi, ale jej sojusznik. Arogancja zaś zapuszcza korzenie głęboko. Możemy sobie myśleć, że udało nam się ją wykorzenić, ale znów odrasta i pokrywa się kwieciem życzliwości.

– Już raz porzuciłem mój lud, żeby służyć imperium. Drugi raz nie zrobię tego samego. Pozostaniemy tu i będziemy walczyć wraz z moimi rodakami. Wyzwolenie Nayenu będzie pierwszym krokiem na drodze do zniszczenia imperium i pokrzyżowania wszelkich planów Doktryny.

– Doprawdy? – Czaszki kruków we włosach Syczącej Kocicy zagrzechotały, gdy potrząsnęła głową. – Powiedzmy, że mogłabym ci pomóc, porzucić cię albo zabić tu i teraz.

Przeszył mnie dreszcz, a starucha wyszczerzyła zęby, widząc moją niepewność, i wzruszyła ramionami.

– Tylko jedna decyzja mogłaby w jakikolwiek sposób pokrzyżować plany Doktryny – powiedziała.

Napięcie w moich barkach zaczęło powoli słabnąć.

– Zostaniesz więc? Będziesz walczyć wraz z nami?

Starucha prychnęła i kucnęła obok paleniska. Futra zakryły jej skrzyżowane nogi.

– Jasne, zostanę. Przynajmniej do chwili, gdy odbijesz się od muru własnej głupoty i zaczniesz słuchać mojej mądrości. – Szturchnęła żar, który odżył. – Ale wiedz jedno, Kundlu. Nie chodzi już o imperialną karierę czy odrobinkę magii. Teraz zależy nam na mocach, które kiedyś rodziły góry i wprawiały morza w stan wrzenia.

Nie była do końca przekonana. Przeczuwałem, że jej ochota, by mnie wspierać, balansuje na krawędzi przepaści i moje następne słowa mogły okazać się tchnieniem wiatru, który strąci ją w dół. Miałem na szczęście tyle zdrowego rozsądku, by zostawić ją z jej ogniem i kośćmi i wyjść.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

J.T. Greathouse

Pisze fantasy i science fiction od ukończenia jedenastego roku życia. Posiada licencjat z historii i filozofii oraz tytuł magistra z metod nauczania uzyskany na Uniwersytecie Whitwortha. Ukończył też drugi fakultet z kultury azjatyckiej. Spędził cztery miesiące na intensywnym kursie nauki języka chińskiego i kultury Chin na Uniwersytecie Minzu w Pekinie.

Jego opowiadania, często pod pseudonimem Jeremy A. TeGrotenhuis, ukazywały się w Beneath Ceaseless Skies, Writers of the Future 34, Deep Magic, Orson Scott Card’s Intergalactic Medicine Show i innych miejscach.

Pracował również jako nauczyciel angielskiego jako języka obcego w Tajpej, księgarz w Auntie’s Bookstore w Spokane i jako nauczyciel w liceum.

Obecnie mieszka w Spokane w stanie Washington z żoną Hannah i regałami pękającymi od książek.

COPYRIGHT © BY Jeremy TeGrotenhuis 2022
COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2023

TYTUŁ ORYGINAŁU
The Garden of Empire

WYDANIE I

ISBN 978-83-7964-751-4

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA
Eryk Górski
Robert Łakuta

PROJEKT I GRAFIKA OKŁADCE
Ashley Ruggirello © Orion Publishing Group, Ltd 2022

PROJEKT OKŁADKI POLSKIEGO WYDANIA NA PODSTAWIE ORYGINAŁU
Szymon Wójciak

OPRACOWANIE OKŁADKI
Konrad Kućmiński

ILUSTRACJE
Paweł Zaręba

TŁUMACZENIE
Marcin Mortka

REDAKCJA
Joanna Orłowska

KOREKTA
Magdalena Byrska

SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ
pan@drewnianyrower.com

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

Zamówienia hurtowe
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. (+ 48 22) 733 50 31/32
www.dressler.com.pl
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl

WYDAWNICTWO
Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl
www.facebook.com/fabryka
instagram.com/fabrykaslow