Hannah Whitten

Król trujących kwiatów

przełożył Stanisław Bończyk

Tytuł oryginału: The Foxglove King

Copyright © 2023 by Hannah Whitten

Cover design by Lisa Marie Pompilio

Cover illustration by Mike Heath | Magnus Creative

Cover background image by Shutterstock

Cover copyright © 2023 by Hachette Book Group, Inc.

Map by Charis Loke

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2023

Copyright © for the Polish translation by Stanisław Bończyk 2023

Wydanie I

Warszawa 2023

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

Motto

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Wszystkim tym, którzy wybrali siebie

Świat ludzkich spraw zbyt wiele dla nas znaczy, w dłoni

Dzierżąc nietrwałą zdobycz, każdy swego ducha

Wyjaławia. Niczyje serce już nie słucha

Natury. Zaprzedane codziennej pogoni.

To morze, gdy pierś oku Księżyca odsłoni,

Ten wiatr, jutrzejsza może wściekła zawierucha,

Dziś śpiące jak skulone kwiaty: nasza głucha

Dusza jest z tym – ze wszystkim – w wiecznej dysharmonii;

Świat potrąca w nas niemą strunę.

William Wordsworth, Świat ludzkich spraw zbyt wiele dla nas znaczy, przeł. Stanisław Barańczak

Rozdział 1

Nie ma cierpliwszych nad umarłych.

Przysłowie auverraińskie

Michal co miesiąc zarzekał się, że dogadał się z właścicielem domu, a Nicolas, również co miesiąc, i tak wysyłał któregoś z synów po pieniądze. Ci ciągnęli chyba słomki, by ustalić, któremu z nich tym razem przypadnie to niewdzięczne zadanie. W tym miesiącu pechowcem okazał się Pierre, najmłodszy i najbardziej pryszczaty. Wlókł się teraz przez portową dzielnicę Dellaire, przypominając skazańca zmierzającego na szafot.

Lore jego nastrój był całkiem na rękę.

Przypatrując się nadchodzącemu chłopakowi, oparła się o framugę, tak aby mająca najlepsze lata dawno za sobą podomka zsunęła jej się z ramienia. Wzrok Pierre’a co rusz wędrował ku odsłoniętemu skrawkowi jej nagiej skóry, a Lore musiała aż przygryźć policzek, by się na ten widok nie roześmiać. Cóż, jak widać, dla faceta golizna to golizna – Pierre’owi nie przeszkadzały najwyraźniej srebrnawe blizny na jej skórze. Na ciele Lore widniała niejedna pamiątka po toczonych w ciemnych zaułkach potyczkach na noże. Była też i inna, ciekawsza blizna. Ją jednak skrywała skrzętnie wewnątrz zaciśniętej dłoni.

Od oceanu powiał chłodny wiatr. Lore z trudem zapanowała nad sobą, by nie zadrżeć z zimna. Pierre, choć musiał wiedzieć, że poranki w tej okolicy są chłodne nawet latem, nie zadał sobie najwyraźniej trudu, by zastanowić się, dlaczego stanęła w drzwiach półnaga. Był łatwym celem. Pod wieloma względami.

– Pierre! – Posłała mu zniewalający uśmiech, taki sam, na którego widok Michal mrużył nieufnie oczy i pytał, czego chce. Ponownie otarła się o framugę i przybrała następną niewymuszoną na pozór pozę, a jednocześnie kolejny podmuch zimnego wiatru sprawił, że pod nosem zaklęła. – Czy to już koniec miesiąca?

Nie ona powinna tu teraz stać. Ten cholerny dom to w końcu problem Michala. Zdecydowała mimo to, że da mu pospać, bo sporo się poprzedniego dnia nabiegał. Musiał lecieć z towarem od Gilberta aż do Okręgu Północno-Wschodniego.

Wczesna pobudka miała zresztą z punktu widzenia Lore swoje zalety. Dzięki niej nieniepokojona przetrząsnęła kieszenie Michala i odczytała współrzędne zrzutu. Potem mogła pójść spokojnie do tawerny na rogu i przekazać je stojącemu za barem Frederickowi, który był na liście płac Val, odkąd tylko sięgała pamięcią. Gdy ten otrzymał już współrzędne, Val wysyłała kogoś, by je od niego odebrał, a potem – jeszcze przed wschodem słońca – wyprawiała kolejnego umyślnego w miejsce zrzutu, by zgarnął pozostawioną truciznę, nim zdąży to zrobić klient, który ją zamówił.

Lore, gdy się do czegoś brała, robiła to porządnie.

Teraz jej zadaniem było dopilnować, aby mężczyzna – z którym mieszkała od roku, by dzięki temu szpiegować jego szefa – nie został eksmitowany.

– No… tak. – Pierre z wyraźnym wysiłkiem spojrzał jej w oczy. – Mój ojciec mówi, że tym razem żarty się skończyły i…

Lore z rozmysłem pozwoliła swojemu uśmiechowi stopniowo blednąć. Najpierw ustąpił miejsca dezorientacji, potem zdumieniu i wreszcie – smutkowi.

– Och… – powiedziała cicho, otulając się rękoma i odwracając twarz tak, by wyeksponować długą, alabastrową szyję. – Że też akurat w tym miesiącu… – Tu zawiesiła głos. Dobrze wiedziała, że nic więcej dodawać nie musi. Dwadzieścia trzy przeżyte lata, z których dziesięć spędziła na ulicach Dellaire, nauczyły ją, że mężczyźni generalnie nie lubią widzieć w kobietach aktywnych graczy. Wolą przypisywać je do niewielkich ról w ramach historii, które sami sobie opowiadają.

Kątem oka dostrzegła, że Pierre wyraźnie się zafrasował i jednocześnie spąsowiał na piegowatej twarzy. Wszyscy synowie Nicolasa byli bardzo bladzi. Gdy się czerwienili, wyglądali, jakby dopadła ich jakaś infekcja.

Chłopak spojrzał ponad ramieniem Lore w głąb sypiącego się szeregowego domu. Cienie poranka kryły jednak wszystko poza drobinami kurzu wirującymi w smużkach światła. Inna rzecz, że nawet gdyby dało się dostrzec więcej, nie byłoby czego oglądać. Michal spał na górze, a jego siostra, Elle, drzemała rozwalona na kanapie, wciąż trzymając w dłoni butelkę wina i zaskakująco melodyjne chrapiąc. Ot, dom jak każdy inny na tej ulicy: zapuszczony szeregowiec zamieszkały przez ludzi mniej lub – jak w tym przypadku – bardziej na bakier z prawem i usiłujących związać jakoś koniec z końcem.

– Te trudności to przez chorobę? – spytał niemal szeptem Pierre. Starał się przy tym przybrać współczujący wyraz twarzy, ale wyszedł mu raczej grymas kogoś, kto napił się właśnie skisłego mleka. – A może spodziewasz się dziecka? Wiem, że to Michal wynajmuje dom, ale czy…

Lore uniosła brwi. Pozwalała w życiu snuć mężczyznom niejedną historię na własny temat, ale tego jeszcze nie było. Pierre’owi wyraźnie chodził po głowie seks – jak inaczej wytłumaczyć to, że niemal natychmiast pomyślał o ciąży? Postanowiła iść za ciosem. Lepszego wyjścia i tak nie miała. Delikatnie oparła dłoń na brzuchu – i ten gest wystarczył za całą jej odpowiedź. Technicznie rzecz biorąc, nawet w tym momencie nie kłamała. Dała po prostu Pierre’owi wysnuć własne mylne wnioski.

Inna rzecz, że nie wyrzucała już sobie kłamstw. Tak czy siak, czekało ją potępienie, choćby nawet jej dusza pozostała nieskalana. Po co więc miała się pilnować?

– Biedactwo… – Pierre, choć chyba młodszy od niej, przybrał protekcjonalny ton starej kwoki. Lore w ostatniej chwili powstrzymała się, by nie przewrócić oczami. – I to z roznosicielem trucizny? – ciągnął chłopak. – Wiesz przecież, że on nie będzie potrafił o ciebie zadbać.

Znów przygryzła policzek, tym razem mocniej. Jej fikcyjna niedola wyraźnie ośmieliła Pierre’a.

– Mogłabyś pójść ze mną – dodał. – Mój ojciec na pewno pomoże ci znaleźć pracę. – Uniósł rękę i oparł dłoń na jej odsłoniętym ramieniu.

W tym momencie każdy nerw w ciele Lore zamarł.

Gest Pierre’a był na tyle niespodziewany, że nie zdołała się opanować. Zadrżała i wyłamując się z roli kruchej, potulnej istoty, natychmiast odtrąciła jego dłoń. Przywykła czuć coś podobnego, gdy szło o kamień, metal czy tkaninę. Ba, nawet zwłoki, jeśli kontakt z nimi okazał się nieunikniony. Mortem wyczuwalny w czymś nieożywionym – jakkolwiek nieprzyjemny – był czymś naturalnym. Lore miała dość wprawy, by zapanować wtedy nad swoją reakcją.

Ale żeby wyczuć go w żywym człowieku?! I to takim, który bynajmniej nie stał nad grobem? Była tym zszokowana, lecz zaraz przyszło kolejne wrażenie – zapach naparstnicy. Tak wyraźny, że nie miała wątpliwości: Pierre musiał przyjąć dawkę ledwie kilka minut przed przyjściem pod jej dom.

I on miał czelność szkalować gońców roznoszących truciznę! Hipokryta.

Dłoń Lore błyskawicznie zacisnęła się na nadgarstku chłopaka i go wykręciła. Sprowadzony na klęczki, Pierre poślizgnął się dodatkowo na kamieniu, wyrzucając w bok nogę pod nienaturalnym kątem.

– Kurwa! – Jego zdławiony głos poniósł się echem po nierozbudzonych jeszcze uliczkach dzielnicy portowej.

Lore przykucnęła, tak aby znaleźli się twarzą w twarz. Wiedziała już, czego szukać, więc zadanie było banalne. Wystarczyło, że spojrzała chłopakowi w oczy, a dostrzegła natychmiast, że są szkliste i przekrwione. Ręką wyczuła jednocześnie jego spowolniony, nierówny puls. Było jasne, że odwiedził któregoś z najtańszych truciźniarzy, jednego z tych, którzy nie potrafią nawet porządnie dobrać dawki dla klienta. Żyłki w kącikach oczu Pierre’a były ledwie muśnięte szarością. Przyjął zbyt mało trucizny, by jakkolwiek przedłużyć sobie życie, i stanowczo za mało, by choć otrzeć się o moc czekającą u progu śmierci.

Inna rzecz, że prawdopodobnie ani na jednym, ani na drugim mu nie zależało. Większość tych, którzy odwiedzali handlarzy, chciała się po prostu naćpać.

Ciemne żyłki Mortemu pod skórą Pierre’a kolejny raz zadrgały pod naciskiem palców Lore. To trucizna sprawiła, że się przebudziły. Sam Mortem, esencję śmierci i moc zrodzoną z entropii, nosił w sobie każdy. W każdym bez wyjątku czekał on tylko, by wziąć górę w chwili, gdy ciało okaże słabość. Jedyny sposób, by go ujarzmić i wykorzystać po swojemu, to otrzeć się o śmierć.

Ci, którym nie zależało na mocy ani euforycznych stanach, zwykle przyjmowali truciznę, aby zyskać kilka dodatkowych lat. Umiejętne dawkowanie pozwalało utrzymać ciało w stanie delikatnej równowagi pomiędzy życiem a śmiercią. Okresowe ustępstwa wobec obecnego w ciele Mortemu pozwalały, paradoksalnie, pożyć nieco dłużej. Inna rzecz, że zyskane w ten sposób życie z pewnością nie było pierwszej jakości. Żyły z czasem dosłownie kamieniały, a krew sączyła się przez nie niczym z kolana trącego o bruk.

Pewne było jedno: po cokolwiek Pierre poszedł do handlarza, zapłacił zbyt mało, aby to otrzymać. Gdyby dostał choć tyle, by porządnie się naćpać, leżałby sobie teraz w jakimś zaułku, a nie zawracał jej głowę o komorne. A skoro o komornym mowa, to kwota rzucona przez Pierre’a wydawała się dziwnie wysoka w porównaniu z tą z poprzednich miesięcy.

– Posłuchaj teraz dobrze – poleciła szeptem. – Pójdziesz do Nicolasa i powiesz mu, że rozliczyliśmy się z tobą za sześć miesięcy z góry. W przeciwnym razie dowie się, że przepuszczasz jego kasę u truciźniarzy.

Do cholery z nieudolnymi wybiegami Michala. Lore uznała, że najwyższa pora, by to ona raz a dobrze załatwiła sprawę komornego.

Chłopak spojrzał na nią zdumiony spod ciężkich od trucizny powiek.

– Skąd wi…

– Cuchnie od ciebie naparstnicą i masz oczy jak dukaty. – Nie dała mu skończyć pytania.

Nie było to do końca prawdą i Lore zapewne nie zorientowałaby się, gdyby nie wyczuła Mortemu dotykiem. Wiedziała jednak, że chłopak jeszcze przez dłuższą chwilę nie będzie mógł uważniej się sobie przyjrzeć. Potem zaś efekty uboczne przyjęcia trucizny i tak by ustąpiły. – Wystarczy na ciebie spojrzeć, Pierre. Od razu widać – ciągnęła po chwili. – Chociaż handlarz tak cię okantował, że pewnie ledwo poczułeś dreszczyk. Wątpię, żebyś zyskał dzięki tej dawce chociaż pięć minut, więc mam nadzieję, że przynajmniej było miło.

Chłopakowi aż opadła szczęka. Z rozdziawionymi ustami i szklistymi oczami wyglądał teraz jak ryba. Lore nie miała wątpliwości, że za mizerną porcyjkę naparstnicy zapłacił sporą sumę. Gdyby nie była tak dobra w szpiegowaniu dla Val, sama mogłaby zostać handlarką. Truciźniarze dorabiali się niezłych pieniędzy, a w gruncie rzeczy gówno robili.

Pierre tymczasem zaczerwienił się jak burak.

– Nie mogę… – wydukał po chwili. – Jeśli tak powiem, będzie dopytywał, gdzie mam pieniądze.

– Tak zaradny chłopak jak ty na pewno jakoś je zorganizuje – rzuciła Lore, po czym dała Pierre’owi prztyczka i go puściła.

Podniósł się niepewnie i stojąc na trzęsących się nogach, rozprostował wymiętą koszulę. Szarawy odcień żyłek w kącikach jego oczu zaczynał już zanikać.

– Spróbuję – odparł głosem równie drżącym jak on sam w tej chwili. – Ale nie obiecam ci, że ojciec uwierzy.

Lore posłała mu triumfalny uśmieszek i naciągnęła podomkę na ramię.

– Lepiej dla ciebie, żeby uwierzył.

Pierre oddalił się może nie biegiem, ale jego chód był nietypowo żwawy.

Słońce pięło się po niebie coraz wyżej, dzielnica portowa budziła się ze snu. W ciemnych zaułkach poruszały się kolejne kłęby łachmanów – pijacy jeden za drugim przytomnieli, muśnięci chłodną bryzą znad oceanu. Kolejne pary oczu otwierały się, drażnione coraz to ostrzejszym światłem. Lore usłyszała w domu naprzeciwko głośne westchnienie – nieomylny znak, że dziewczyny madame Brochfort zaraz posprzeczają się o to, która pierwsza skorzysta z balii. Było też kwestią chwili, że ostatni zasiedziali klienci zostaną grzecznie, acz stanowczo wyproszeni z przybytku.

– Pierre? – zawołała Lore za chłopakiem, gdy ten był już w połowie ulicy.

Odwrócił się natychmiast i spojrzał na nią, zaciskając wargi. Wyglądał, jakby spodziewał się usłyszeć z jej strony kolejny szantaż.

– Mała rada. – Tu zwróciła się w stronę domu Michala, a jej podomka załopotała na wietrze. – Prawdziwi truciźniarze mają na zapleczu kostnice. Wiesz, szalę śmierci łatwo przechylić.

*

Elle, która niedawno się ocknęła, była wciąż półprzytomna. Mrużąc oczy pod burzą złotych loków, powiodła wzrokiem po unoszących się w rozświetlonym powietrzu drobinach kurzu. Na jej twarzy wciąż widać było resztki rozmazanego makijażu.

– Co jest? – spytała.

– Jakbyś nie wiedziała – odparła Lore, strzepując dłoń, którą dotknęła wcześniej Pierre’a. Usiłowała pozbyć się w ten sposób resztek kłucia i mrowienia. Z coraz większą łatwością wyczuwała Mortem i niespecjalnie cieszył ją taki rozwój sytuacji. Raz jeszcze energicznie potrząsnęła dłonią, a następnie ruszyła w stronę kuchni. – Koniec miesiąca, kwiatuszku.

W poszczerbionym glinianym naczyniu było ledwie dość kawy dla jednej osoby. Lore wsypała ją w skrawek poplamionej tkaniny, której używała jako sitka, i umieściła w swoim kubku. Potem sięgnęła po czajnik i postawiła go na ogniu. Skoro w domu nie było więcej kawy, to ta nędzna resztka należała się właśnie jej.

– Nie mów tak do mnie – jęknęła Elle. W nocy zasnęła tak, jak siedziała: nie zdjąwszy nawet rajstop do tańca. Na obu łydkach dawno puściły jej oczka. Ją samą strasznie to wkurzało, ale bywalcom pobliskiego Pod Syreną i Skrzypkami zdawało się nie przeszkadzać wcale. Elle przymrużonym okiem ostatni raz zerknęła w głąb butelki. Gdy okazało się, że nie ma w niej już ani kropli wina, dźwignęła się z kanapy na nogi. – Michal śpi – rzuciła. – Nie musimy udawać, że się lubimy.

Lore mimowolnie parsknęła śmiechem. Mieszkała w tym domu od roku i już dawno stało się dla niej jasne, że nie znajdzie wspólnego języka z siostrą Michala. Nie żeby ją to zresztą szczególnie martwiło. Jej relacja z samym Michalem opierała się na kłamstwie i nie było szans, by okazała się trwała, po co więc troszczyć się o przyjaźń z jego bliskimi? Jedno słowo Val i zawinie się stąd bez mrugnięcia okiem.

Elle przecisnęła się obok niej w głąb kuchni. Pęknięcia w okiennych szybach rzucały na jej postrzępioną tiulową spódniczkę cienie przywodzące na myśl pajęczynę.

– Nie ma kawy? – spytała, zerkając do dzbanka.

– Niestety – odparła Lore, ściskając w garści szmatkę.

– Niech to szlag! – Elle opadła ciężko na jedno z krzeseł przy sfatygowanym stole. Gdy była trzeźwa, poruszała się jak na tancerkę zaskakująco niezgrabnie. – Dobra – burknęła po chwili. – Może być herbata.

– Nie myślisz chyba, że ci ją przyniosę?

Elle mruknęła coś pod nosem i przewróciła oczami, po czym dźwignęła się zza stołu i powlekła w stronę szafki. Gdy stała zwrócona do Lore plecami, ta wykorzystała moment i dyskretnie dolała sobie gorącej wody do kubka. Liczyła na to, że Elle wciąż nie do końca wytrzeźwiała i nie wyczuje zapachu kawy.

Nadal gderając coś pod nosem, Elle wsypała do swojego kubka resztki herbaty.

– No i? – spytała, odbierając z rąk Lore czajnik i nie wyczuwając chyba kawowego aromatu. – Na czym stanęło? Czy Michal będzie musiał w końcu wydać pieniądze na coś innego niż chlanie i zakłady na walkach?

– Nie. W każdym razie nie na komorne – odparła Lore, celowo nie zwracając się twarzą w jej stronę, i dyskretnie schowała zawiniątko z fusami do kieszeni. – Jesteśmy rozliczeni za najbliższe pół roku z góry.

– To dlatego jesteś taka poczochrana? – Elle szyderczo wydęła wargi. – Mógł skoczyć naprzeciwko, wyszłoby mu taniej.

– To, jak wyglądam, to akurat zasługa twojego brata. – Lore oparła się o blat i zwróciła teraz w stronę Elle. – I naprawdę, kwiatuszku, nie na miejscu są takie uwagi o dziewczynach madame Brochfort. To praca jak każda inna. Jeśli się z tym nie zgadasz, to nie za wiele masz w głowie.

Siostra Michala znów przewróciła oczami i skrzywiła się, popijając słabą herbatę, a Lore jeszcze szerzej uśmiechnęła się z satysfakcją. Następnie pociągnęła solidny łyk kawy i ruszyła w stronę schodów. Wcześniej tego dnia odebrała w tawernie wiadomość. Val potrzebowała jej pomocy przy zrzucie. Angażowanie Lore w takie akcje, gdy wciąż działała jako agentka pod przykrywką, było ryzykowne. Znów jednak dał o sobie znać niedobór ludzi. Co rusz podkupywano kogoś do doków.

Poza tym Lore miała umiejętności, którymi nie mógł pochwalić się nikt inny.

Potrzebowała wymówki na usprawiedliwienie całodziennej nieobecności. Jeśli obudzi Michala pocałunkami, pomyślała, ten nie będzie raczej zbyt dociekliwy. Złapała się na tym, że uśmiecha się na myśl o własnym fortelu. Lubiła całować Michala.

Jej uśmiech zaraz zbladł, bo wiedziała oczywiście, że takie słabostki to grząski grunt.

Wiodące na piętro szeregowca schody były mocno zdezelowane. Jak zresztą wszystko w tym domu. Czwarty stopień wydał z siebie przeraźliwy trzask, a Lore, która poczuła, jak jej stopa się zapada, oblała sobie palce wciąż gorącą kawą.

Gdy odsunęła zapyziałą kotarę odgradzającą ich sypialnię, zastała Michala siedzącego na materacu, niechlujnie okrytego od pasa w dół zsuwającą się na podłogę pościelą. Trudno było stwierdzić, czy zbudził go trzeszczący stopień, czy przekleństwo, które wyrwało się Lore, gdy poparzyła sobie palce.

Michal odgarnął ciemne włosy z wciąż przymrużonych oczu.

– To kawa? – spytał.

– Ostatni kubek, ale podzielę się z tobą, jeśli tu podejdziesz.

– Miło z twojej strony, bo pewnie sama jej potrzebujesz – rzucił Michal, po czym podniósł się z materaca z prześcieradłem owiniętym wokół nagich lędźwi. – Znów śnił ci się jakiś koszmar. Miotałaś się przez sen, jakby goniła cię sama Nocna Wiedźma.

Lore zaczerwieniła się nieco, ale nic nie odpowiedziała, wzruszyła tylko ramionami. Jej koszmary były nowością ostatnich tygodni. Jak się wydawało – przypadkową. Niemal nic z nich nie zapamiętywała. Pozostawało jedynie mgliste, szczątkowe wspomnienie, które niezbyt pasowało do nękającego ją przerażenia. Ot, niebieskie niebo i morskie fale. Do tego jakiś nieostry kształt unoszący się w powietrzu, coś jakby gęstszy dym…

Wyciągnęła rękę z kawą w stronę Michala.

– Przepraszam, jeśli nie dałam ci spać.

– Tym razem przynajmniej nie krzyczałaś. – Michal upił solidny łyk i natychmiast się skrzywił. – Bez mleka?

– Elle zużyła resztkę. – Lore wzruszyła ramionami, wzięła od niego kubek, a następnie opróżniła go jednym haustem.

Michal przyczesał dłonią niesforne włosy, po czym sięgnął po rozrzucone na podłodze ubranie. Gdy okrywające go prześcieradło zsunęło się na posadzkę, pozwoliła sobie zerknąć łakomie w stronę jego bioder.

– Mam dziś zrzut – oznajmił Michal i zaczął się ubierać. – Wrócę pewnie dopiero wieczorem.

To bardzo ułatwiało Lore życie. Starając się nie dać po sobie poznać ulgi, oparła się o parapet i przyglądała, jak Michal wkłada na siebie kolejne elementy garderoby.

– Gilbert ostro cię goni – powiedziała.

– Jest coraz więcej zamówień, a ludzi ubywa. Co rusz ktoś odchodzi pracować przy załadunkach. Gilberta nie stać, żeby płacić tyle, co w dokach.

Michal ze skupieniem powiódł wzrokiem po pokoju i po chwili wypatrzył w kącie swój but ukryty pod stertą pościeli.

– Presque Mort i krwawi szykują się na jutrzejszy ingres Księcia Słońca. Wszyscy korzystają z ich nieuwagi.

Lore miała wrażenie, że plan Gilberta jest mało roztropny i pomimo chwilowego braku czujności służb prosi się on o kłopoty. Jego interesy nie były jednak jej problemem. Tak przynajmniej powtarzała sobie w chwilach, gdy zaczynała niepokoić się o Michala.

– Ingres jak jasna cholera, skoro zaprosili tam Presque Mort. Umówmy się, to nie są wymarzeni goście.

Michal zaśmiał się cicho, wciągając buty.

– Fakt – przyznał. – Zwłaszcza jeśli na imprezie ma być trucizna.

Wstał i pokręcił głową, by pozbyć się odrętwienia, które powodował twardy jak kamień materac.

– Uważaj wieczorem – powiedziała do niego Lore, ale zaraz ugryzła się w język. Nie zamierzała tego mówić. Wyrwało jej się, i to, co gorsza, szczerze.

Kąciki ust Michala uniosły się w leniwym uśmiechu. Podszedł do niej i ujął jej twarz w dłonie.

– Lore, czyżbyś ty się o mnie martwiła?

Spojrzała spode łba, ale nie odtrąciła jego rąk.

– Nie przyzwyczajaj się – odparła.

Michal zaniósł się śmiechem. Przytulona do niego Lore poczuła rytmiczne drżenie jego piersi, a tuż po nim – ciepło jego ust na swoich wargach. Z westchnieniem odwzajemniła pocałunek, otaczając rękoma ramiona Michala i przyciągając go ku sobie. To, co ich łączyło, i tak miało się wkrótce skończyć. Dlaczego więc nie nacieszyć się chwilą?

Lore, nawet wtulona w ciepłe ciało Michala, wciąż była bliska dreszczy. Wokół wyczuwała Mortem. Był wszędzie: na koszuli Michala, na ulicznym bruku za oknem, w stojącym na parapecie poszczerbionym ceramicznym kubku. W ostatnich miesiącach u Lore systematycznie rosła zdolność jego wyczuwania, ale dotąd – jeśli zechciała – zwykle udawało jej się ignorować jego bliskość. Tę kruchą równowagę zaburzyło jednak nieoczekiwane poranne spotkanie z odurzonym naparstnicą Pierre’em. Tu, na obrzeżach Dellaire, stężenie Mortemu było co prawda znacznie niższe niż w pobliżu Cytadeli i pochowanych pod nią zwłok bogini, ale i tak wystarczało, by przyprawić Lore o gęsią skórkę.

Dzielnica portowa, położona na południowym krańcu miasta – to tu najdalej mogła w praktyce dotrzeć Lore. Dalej Mortem nie pozwoliłby jej się zapuścić. Jasne, mogłaby wsiąść na statek czy ruszyć którąś z krętych dróg prowadzących w głąb Auverraine, ale nie zdałoby się to na nic. Drobiny Mortemu, którym przesiąkła do szpiku kości, i tak ściągnęłyby ją z powrotem. Lore była skazana na to cholerne miasto. To, że nie zdoła go opuścić, stało się równie pewne jak to, że wszystkich żyjących czeka śmierć; równie oczywiste jak półksiężyc wypalony u spodu jej dłoni.

Wargi Michala powędrowały tymczasem ku jej szyi. Lore wygięła się ku niemu i zamknęła oczy. Wczepiła się palcami w jego włosy, a on objął ją ręką w talii, jakby miał zaraz unieść ją, ułożyć na materacu i pozwolić jej zapomnieć, że ich wspólne dni są policzone. I już sama świadomość, że chciałaby zapomnieć, sprawiła, że natychmiast odsunęła go od siebie.

– Ej, bo się spóźnisz! – powiedziała, siląc się na figlarny ton.

Michal raz jeszcze przesunął wargami po jej ustach, po czym się cofnął.

– W takim razie widzimy się wieczorem – oznajmił.

Lore odpowiedziała mu uśmiechem, czuła jednak, że wypadł mało autentycznie.

Michal ruszył schodami na dół. Po chwili usłyszała skrzypienie tego samego co zawsze stopnia, a jeszcze później – odgłos zamykanych drzwi i towarzyszący mu brzęk okien. Do uszu Lore dobiegło też westchnienie Elle, która zdawała się uważać, że zajęcie, jakim para się jej brat, jest dla niej osobistą zniewagą. Ściany i sufit były tu tak cienkie, że choć Elle została na parterze, Lore czuła się, jakby stały tuż obok siebie.

Jeszcze przez moment nie ruszała się z miejsca. Promienie niespiesznie wznoszącego się słońca muskały jej włosy i znoszoną jedwabną podomkę. Dopiero po chwili ubrała się w obszerną koszulę i obcisłe bryczesy i sama zeszła na dół. Wkrótce miała udać się na spotkanie z Val.

Elle, znów zwinięta w kłębek na kanapie, w jednej ręce trzymała zaczytane powieścidło, a w drugiej kubek letniej herbaty. Na przechodzącą Lore spojrzała tak, jak patrzy się na coś nieładnego, co dostrzeże się na ulicy.

– A ty dokąd? – rzuciła w jej stronę.

– Nie słyszałaś? Mam zaproszenie na ingres księcia. Nie wybierałam się, ale gadają, że po ceremonii będzie orgia. Tego sobie nie odmówię.

Elle przewróciła oczami, wkładając w to tyle wysiłku, że Lore aż się zdziwiła, że czegoś sobie nie nadwyrężyła.

– Coś jest z tobą grubo nie tak – odparła Elle kąśliwie.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo. – Lore otworzyła drzwi prowadzące na zewnątrz. – Pa, kwiatuszku.

– Gnij sobie w swoim piekiełku, najdroższa.

Gdy tylko zamknęły się za nią drzwi, Lore zaczęła nieco nerwowo kręcić młynka palcami. Przeczuwała, że gdy jej misja w tym domu się skończy i Val każe jej szpiegować inną komórkę, jakaś jej część będzie tęsknić za Elle. Pewna była zaś tego, że będzie tęsknić za Michalem.

W przypadku żadnego z nich tęsknota nie miała jednak trwać długo. Tak to już w życiu Lore było: jedni ludzie się pojawiali, inni znikali. Jedynymi niezmiennymi elementami były jej matki, Val i Mari, oraz ulice Dellaire – miasta, którego nie mogła opuścić. No i jeszcze wspomnienia z dzieciństwa, o którym nieustannie usiłowała zapomnieć.

Lore po raz ostatni zerknęła w stronę zapuszczonego szeregowego domu, po czym ruszyła przed siebie ulicą.

Rozdział 2

Zrodzeni w mroku będą mieć go za składnik swej natury. Grzech będzie nieodłączny ich jestestwu, ich ciałom i ich duszom.

Księga Praw Śmiertelniczych, Rozprawa 7

Poruszanie się po Dellaire było łatwe. Lore wiele nasłuchała się o innych miastach – chaotycznych, nieczytelnych i pełnych ślepych zaułków – ale z trudem je sobie wyobrażała. Pół życia spędziła w Dellaire, którego układ był uporządkowany. Ot, cztery okręgi, dwa zachodnie skierowane ku morzu, a dwa wschodnie – otwarte na pagórkowate pola uprawne. W samym środku wzniesionego na planie koła centrum – kościół i cytadela. O ile jednak ulice Dellaire układały się w logiczną siatkę, o tyle ciągnące się pod miastem katakumby były prawdziwym labiryntem.

Lore czuła, jak słabe promienie słońca nieśmiało ogrzewają jej kark. Stała teraz przed wejściem do zaniedbanego budynku oddalonego o kilka przecznic od domu Michala. Bryła, którą przed sobą miała, musiała w swojej historii spełniać różne funkcje i przechodzić liczne przebudowy. Ich łączny efekt był taki, że budynek zatracił jakikolwiek wyraz i charakter. Suszące się w oknach znoszone ubrania poruszały się w podmuchach wiatru od morza.

Zaklęła cicho. Ilekroć zbliżała się do katakumb, zaczynała czuć się nieswojo. Wiedziała, że nikogo w nich nie ma. Wyczuwała to nawet teraz, stojąc dobrych kilka metrów od wejścia. Tunele były puste w promieniu co najmniej trzech kilometrów. Mimo to Lore poczuła mrowienie na skórze.

Ta właśnie szczególna zdolność czyniła ją bezcenną. To nią zadziwiła Mari przed dziesięciu laty, w dniu, w którym się poznały. Lore miała wtedy trzynaście lat. Włóczyła się po ulicach z nieprzytomnym spojrzeniem i świeżą blizną po oparzeniu na dłoni. Żona Val szła właśnie na targ, gdy spostrzegła ją obok prowadzącej do katakumb wyrwy w ścianie zapuszczonego budynku. Lore wyparła prawie wszystko, co było wcześniej – trzynaście lat życia niemal w całości spędzonych pod ziemią. Tamten dzień i spotkanie z Mari pamiętała jednak doskonale. Jakby jej umysł postanowił zapisać go w pamięci w najdrobniejszych detalach – po to, by na całą resztę rzucić cień zapomnienia.

– Wszystko w porządku? – Głos Mari był cichy i łagodny. Głowę wieńczyły jej splecione ciemne warkocze. Z lekkim wahaniem oparła na ramieniu Lore dłoń, a jej skóra miała złotobrązowy odcień. – Czy coś się stało? – spytała.

Lore wpatrywała się w czerń w głębi wyrwy, wciąż czując swędzenie świeżego oparzenia na dłoni. Ciemność i mrok były dotąd wszystkim, co znała. Gdy zamrugała, widziała pod powiekami rozkład podziemnych tuneli.

– Nikt nie idzie – powiedziała po chwili. – Teraz nie.

Dorosła obecnie Lore pokręciła tylko głową. Z biegiem lat nabrała wprawy w kontrolowaniu swojej wrażliwości na bliskość katakumb. Potrafiła ją dozować i wzmagać wyłącznie wtedy, gdy była jej potrzebna. Udawało jej się to nawet pomimo tego, że jej szczególny dar przybierał na sile, odkąd stała się wyczulona na Mortem. Teraz jednak, kiedy znajdowała się tak blisko wejścia, ignorowanie sygnałów wydawało się niemal niemożliwe. Świadomość bliskości katakumb sączyła się przez ciało Lore niczym smużki atramentu w wodzie. Była jak czucie w fantomowych kończynach, jakby katakumby i obecny w nich Mortem stanowiły część niej samej. Lore nachodziła czasem myśl, że gdyby zerwać z niej skórę i wywrócić ją na lewą stronę, ukazałaby się mapa podziemi.

Z westchnieniem oparła się o ścianę budynku. Val była bardzo punktualna, ale Lore pojawiła się na miejscu spotkania nieco przed umówioną godziną.

Minutę później zobaczyła zmierzającą w jej stronę kobietę. Val jak zwykle szła zdecydowanym, żwawym krokiem – poruszała się tak niezależnie od tego, czy spacerowała, czy miała zaraz stoczyć walkę na noże. Była w średnim wieku, z wyglądu raczej surowa niż urodziwa. Miała papierowobladą cerę i ciemnozielone oczy. Złote włosy przewiązała chustką, która zdążyła już niemal całkowicie stracić kolor.

Lore uniosła dłoń w geście powitania, a Val ujęła ją za palce, przyciągnęła ku sobie i czule objęła.

– Nie pakujesz się w żadne kłopoty, myszko? – spytała.

– Nie w takie, których byś nie chciała – odparła Lore, odwzajemniając uścisk.

Gdy tylko zbliżyła się do Val, poczuła znany, kojący zapach pszczelego wosku i whisky. Kobieta, którą miała przed sobą, wychowywała ją wspólnie z Mari od dnia, kiedy Lore wyłoniła się z mroku na nieznany sobie świat. Razem zapewniły jej bezpieczeństwo i dały poczucie celu w życiu. Nie poddawały się, nawet jeśli oznaczało to dla nich ryzyko – gdy w przerażający sposób dawało o sobie znać to, w jakich okolicznościach upłynęła większość dzieciństwa Lore.

Dziś żadna z nich o tym nie wspominała.

Val zaśmiała się pod nosem i odsunęła się nieco, wciąż opierając wyprostowane ręce na ramionach Lore. Jej spojrzenie jak zawsze było ostre niczym brzytwa.

– Zdejmuję cię z tego tematu – oznajmiła bez słowa wstępu.

– Co takiego? – Lore zmarszczyła brwi.

– Wiemy już o komórce Gilberta wszystko, co trzeba. A jeśli naprawdę planuje na ten tydzień tak duży przerzut towaru, to niedługo i tak przestanie zajmować się trucizną. Każdy ingres wywołuje duże poruszenie religijne i przez jakiś czas członkowie Presque Mort mogą być mniej czujni, ale wierz mi: po ceremonii rzucą się do roboty z zapałem, jakiego jeszcze nie widziałaś.

Lore szczerze kochała swoje przybrane matki, ale nawet ona nie miała złudzeń: jedna i druga były pozbawione skrupułów. Cel Val i Mari to zostać jedynymi dostawczyniami trucizny w całym Dellaire. Wiedziały, że gdy już im się to uda, staną się praktycznie nietykalne. Krwawi sami wystawiali ręce po łapówki, a zarówno Presque Mort, jak i reszta Kościoła potrafili niekiedy przymknąć oko na to, co trzeba. Auverraiński półświatek przestępczy przestawał być uznawany za przestępczy, o ile tylko odpowiednia ilość złota trafiała we właściwe ręce.

Lore pokręciła głową. W myślach tłumaczyła sobie, że jej opór wobec porzucenia sprawy jest czysto zawodowy i nie ma nic wspólnego z Michalem.

– To zły pomysł – odparła po chwili. – Mogę się jeszcze sporo dowiedzieć.

Val uniosła jasną brew i przekrzywiła głowę, posyłając Lore kolejne bezbłędnie wnikliwe spojrzenie.

– Spodobał ci się.

– Nie – wyparła się Lore. – On nie ma tu nic do rzeczy.

– Myszko… – westchnęła Val. – Mówiłam ci przecież: nie wolno ci się angażować.

Sęk w tym, że Lore nigdy dotąd tego nie robiła. Moc, którą w sobie nosiła, i to, do jak potwornych rzeczy była zdolna, sprawiały, że zawsze trzymała się z dala od wszystkich i wszystkiego. Ten jeden raz miło było poczuć nieco ciepła i otuchy – dać się lubić czy nawet kochać za to, co w niej dobre.

Val poklepała ją po ramieniu.

– Tak będzie lepiej, Lore. Zaufaj mi.

Na moment zapadła cisza. Lore nerwowo przygryzła wargę.

– Naprawdę, tak będzie lepiej dla wszystkich – powtórzyła po chwili Val.

Miała rację, jak zawsze. Lore westchnęła tylko i bez słowa skinęła głową.

Nie czekało ją zresztą nic szczególnie trudnego. Miała na takie sytuacje gotowe scenariusze i długą listę wymówek. Przez lata serwowała je kolejnym kochankom, w których życie wbrew przestrogom wchodziła, by zdobyć jak najwięcej informacji na temat ich mocodawców. Była więc wersja o chorej ciotce, którą musi się zaopiekować, wersja o zazdrosnym mężu, któremu udało się ją namierzyć, czy bajeczka o tym, że nagle zapragnęła przeprowadzić się do innego miasta, aby zacząć wszystko od nowa. Wymówek tych zwykle nikt nie kwestionował, a Dellaire to miasto na tyle duże, że najczęściej nie miała więcej do czynienia z byłymi kochankami. Jeśli już z rzadka któregoś gdzieś zobaczyła, ten nawet jej nie zauważał. Romanse Lore kończyły się szybko, a kurierzy roznoszący truciznę jeszcze szybciej podążali dalej własną drogą.

– Mów o zrzucie. – Lore chciała szybko zmienić temat.

– Sprawa jest prosta. – Val na moment odwróciła wzrok. – Normalnie nie zawracałabym ci tym głowy, ale klient zażyczył sobie, żeby towar zostawić w wejściu do katakumb przy targu w Okręgu Północno-Zachodnim.

– Mam pilnować towaru, żeby nikt nie zgarnął go przed klientem…

Zewnętrznymi tunelami poruszało się po Dellaire wielu włóczęgów. Pozostawianie czegokolwiek cennego w tej części katakumb było bardzo ryzykowne.

– To nie potrwa długo – odparła uspokajająco Val. – Jeśli ruszysz od razu i pójdziesz skrótem przez doki, dotrzesz na miejsce przed zmianą warty. Będzie rozgardiasz, bo wszyscy szykują się na jutrzejszy ingres. Jean-Paul dostarczy towar na plac. Jeśli znajdzie się na miejscu, kiedy strażnicy będą się zmieniać, powinno mu się udać przemknąć bez kontroli. Wtedy możesz pomóc mu przy rozładunku.

Dostać się na plac, przygotować zrzut i pilnować trucizny do chwili, aż odbierze ją klient. Proste. Zamawiający nie lubili, gdy towar długo czekał w miejscu odbioru, więc Lore nie powinna musieć stróżować dłużej niż godzinę. Potem będzie mogła wrócić do domu Michala i w rdzewiejącej wannie zmyć z siebie pobyt w katakumbach. Gdy już to zrobi, pomyśli, jakim kłamstwem się posłużyć, by zakończyć związek, czy jak tam nazwać to coś, co ich łączyło.

– W takim razie ruszam – powiedziała ze stanowczym skinieniem głowy.

Val przyjrzała jej się z trudnym do rozszyfrowania wyrazem twarzy. Potem postąpiła o krok naprzód i przytuliła Lore tak mocno, że ta z zaskoczenia omal nie krzyknęła.

– Mari i ja kochamy cię jak własną córkę – szepnęła jej do ucha. – Wiesz o tym, prawda?

Lore skinęła głową na tyle, na ile mogła w ciasnych objęciach Val.

– Tak, oczywiście – odparła nieco oszołomiona.

– Jeśli coś robimy, to dlatego, że tak trzeba. – Val cofnęła się, pozostawiając dłonie oparte na ramionach Lore. Spojrzenie jej zielonych oczu było zaskakująco łagodne. – Przepraszam, że każemy ci od niego odejść, myszko.

Lore znów nieco nerwowo kiwnęła głową. W gardle czuła dziwny ucisk.

Jeszcze jedno ściśnięcie ramion i Val w końcu ją puściła.

– A teraz leć – powiedziała. – Lepiej, żebyś się nie spóźniła. – Odwróciła się i zaczęła się oddalać tą samą drogą, którą przyszła.

Lore przymknęła oczy i westchnęła, a po chwili ruszyła w przeciwną stronę, ku dokom.

*

Wybór drogi przez doki był błędem. Lore nie przeszła nawet dwóch kilometrów, a już widziała w oddali złotą poświatę. Po kolejnych kilkuset metrach stało się jasne, że przygotowania do ingresu spowodowały niemal całkowite zatarasowanie ulic na odcinku pomiędzy miejscem, gdzie się znajdowała, a Okręgiem Północno-Zachodnim. Puste zwykle uliczki zastawione były kolorowymi kramami, na każdym kroku oferowano figurki Krwawiącego Boga i miedziane repliki zdobnej w promienie słońca korony jego syna. Krwawi w swoich charakterystycznych karmazynowych mundurach krążyli w gęstniejącym tłumie, połyskując bagnetami. Lore wypatrzyła również kilku członków Presque Mort, od stóp do głów odzianych w złowieszczą czerń.

– Co za głupota – syknęła pod nosem. – Żeby robić zrzut tuż przed ingresem.

Wiedziała, że jakoś dotrze do celu, ale ominięcie tłumów wymagało czasu. To zaś oznaczało, że towar dłużej pozostanie bez dozoru. Klnąc cicho, Lore zawróciła i truchtem ruszyła w stronę miejsca, w którym rozmawiała z Val. Skoro droga górą była zablokowana, pozostawał tylko jeden sposób, by znaleźć się o czasie w wyznaczonym punkcie. Musiała iść przez katakumby.

Szlag by to wszystko trafił!

Dobrze chociaż, że miała u boku sztylet. Jego ciężar zawsze dodawał Lore otuchy.

Z pochyloną głową przeszła ostrożnie przez walącą się furtkę, wypatrując naokoło tak zwanych zjaw. Ich ruchy były powolne, a ciała zniszczone przez nadmiar trucizny i nienaturalnie długie życie, więc nie stanowiły one tak naprawdę większego zagrożenia. Jednak Lore i tak nie miała chęci na spotkanie. Zjawy gromadziły się zwykle w pobliżu wejść do katakumb, a tak się pechowo składało, że tu jej szczególny dar nie działał. Wyczuwała jedynie, czy ktoś znajduje się w głębi tuneli.

W pobliżu wejść zdarzały się też wycieki Mortemu, zatem przebywanie tam było w najlepszym razie nieprzyjemne, w najgorszym zaś – zwyczajnie niebezpieczne. Nieukierunkowany Mortem potrafił przeżreć ciało na wylot, a ze zwłok pochowanej pod Cytadelą bogini wybijał w takich ilościach, że niekiedy Kościół – nawet przy wsparciu Presque Mort – nie dawał sobie z nim rady.

Na samą myśl o Presque Mort Lore nerwowo zacisnęła wargi. Była to elitarna grupa mnichów przyjmujących Mortem, utworzona specjalnie po to, by przekierowywać wycieki i zapobiegać jego rozprzestrzenianiu się po mieście. Czasem jednak i oni nie potrafili sprostać zadaniu. Samo kanalizowanie polegało zwykle na wpuszczeniu Mortemu z powrotem w skałę – rozwiązanie logiczne, bo substancja była już martwa. Sęk w tym, że na dłuższą metę skutkowało to powstawaniem dziur i zapadlisk. Martwa bogini okazała się dla infrastruktury Dellaire prawdziwym koszmarem.

Alternatywnym rozwiązaniem było kanalizowanie Mortemu w coś żywego – zazwyczaj rośliny. Po mieście krążyła plotka, jakoby Presque Mort miało cały ogród skamieniałych kwiatów i znieruchomiałych, martwych drzew. Gdy okoliczności stawały się szczególnie dramatyczne, mnisi musieli obracać w kamień całe pola uprawne. Na szczęście już od wielu lat nie zdarzył się wyciek, który wymagałby tak radykalnych działań.

Wejście do katakumb znajdowało się na tyłach budynku, za stertą pomazanych napisami kamieni i połamanych desek podłogowych. Ktoś życzliwy postanowił narysować obok buźkę ze znakami „x” zamiast oczu i strzałkę we właściwym kierunku.

Lore nie potrzebowała takich podpowiedzi. Im bliżej była katakumb, tym silniej odczuwała mrowienie na skórze. Jej wrodzony dar budził się do życia i z każdą sekundą dawał mocniej o sobie znać. Teraz, gdy była już prawie w środku, wystarczyło, że na moment zamknęła oczy, a widziała splot ciemnych linii odzwierciedlający układ tuneli. Obraz katakumb coraz wyraźniej przeplatał się z jej myślami i jak zawsze czuła się przez to nieswojo. Kierując się w głąb, oddychała więc głęboko i ze wszystkich sił starała się nie mrugać. Chciała w miarę możliwości zachować czysty umysł.

Zostawić w katakumbach towar do odbioru to jedno, a wędrować nimi i odczuwać je na sobie z każdej strony – to coś zupełnie innego. Lore poczuła przelotny ból w miejscu, gdzie na jej skórze widniał półksiężyc. Ukłucie gorąca kosztowało ją sekundę nieuwagi, a to wystarczyło, by ktoś dopadł ją od tyłu, nim zdążyła się zorientować.

Czyjeś ręce chwyciły ją za szyję. Dotykowi brudnych paznokci na jej skórze wtórował silny zapach wilczych jagód. Cedząc pod nosem przekleństwo, Lore natychmiast wymierzyła napastnikowi cios łokciem. Atakujący okazał się potwornie chudy. Zjawa, na sto procent. Kolejny ludzki wrak o wyglądzie chodzących zwłok.

Zjawa zaśmiała się, wydając z siebie świszczący odgłos. Znów dał się wyczuć ostry roślinny zapach. Ręka napastnika puściła szyję Lore, a on sam zachwiał się i zatoczył do tyłu. Ten ułamek chwili wystarczył, by dziewczyna odwróciła się, dobyła sztyletu i przystawiła ostrze do gardła przeciwnika.

Zjawa, którą miała przed sobą, od dawna już powinna nie żyć. Jej nieporadne ciało było przerażająco kościste. Pozostało jej niewiele zębów, oczy zapadły się głęboko, a twarz przybrała trupio bladą barwę, na której tle wyraźnie odcinały się kamiennoszare żyłki. Postać okazała się tak wyniszczona, że nie dało się ustalić z całą pewnością, jakiej jest płci. Gdy po chwili zjawa znów zaniosła się świszczącym śmiechem, Lore widziała przez jej skórę, jak pracują utrudzone płuca. Ciało, które znajdowało się przed nią, miało więcej wspólnego z kamieniem niż z żywą tkanką.

– Myślałaś, że się ukryjesz? – Usta zjawy zastygły na chwilę w upiornym uśmiechu. Wargi rozchyliły się, ale nie sączyła się spomiędzy nich żadna ciecz. – Na kilometr czuć od ciebie śmiercią, złotko. Takie bogactwo! Jakim cudem wyglądasz tak zdrowo? Dziewczyna przeznaczona nicości nie powinna w ten sposób wyglądać.

– Główka pracuje, chociaż ciało ledwo ciepłe? – syknęła Lore.

Jej rozmówca zaśmiał się szorstkim, bolesnym śmiechem.

– Parę razy byłem blisko. O krok od tego, żeby dotknąć wieczności… – Wzruszył ramieniem. – Nie udało się, choć niewiele brakowało. Ale ty… Tobie taka moc przychodzi bez żadnego wysiłku. Co za rzadkość. Co za dar… – Obnażył w uśmiechu spękane żółte zęby. – Powinni cię byli zabić, kiedy mieli okazję.

Lore na ułamek sekundy zesztywniała. Czubek jej sztyletu zadrgał na gardle zjawy.

– Byłem tam na dole, wiesz? – Postać znów się uśmiechnęła. – Wędrowałem całymi dniami i wszystko widziałem. Robią zapasy. Mają już tego całe piękne rządki. Szykują się na wojnę.

Nonsens. Bełkot umęczonego, konającego umysłu. Na moment ogarnęło ją współczucie wobec rozmówcy, który dawno już powinien być trupem. Lore jednak nie miała sumienia go zabijać. Odłożyła sztylet do pochwy i na lekko drżących nogach ruszyła przed siebie. Zastanawiała się, czy nie zacząć biec. Gdyby pokonała w ten sposób całą drogę, dotarłaby na miejsce spotkania tylko kilka minut po czasie.

Po chwili usłyszała za plecami śmiech i trzask kości układających się na posadzce.

– Możesz biec, złotko – rzuciła łagodnie zjawa. – Przed samą sobą i tak nie uciekniesz.

*

Lore wiedziała, że się spóźniła, zanim jeszcze zobaczyła strażników.

Tych, swoją drogą, trudno było nie zauważyć. Trzymający wartę przy Cytadeli nosili karmazynowe dublety, a ich wypolerowane na wysoki połysk bagnety jaśniały czystością tak bardzo, że nasuwało się pytanie, czy kiedykolwiek używali ich do walki. Lore znała jednak brutalną prawdę – przydomek „krwawi” nie wziął się znikąd. Wiedziała również, że z włosami ukrytymi pod czapką i w luźnym, maskującym jej kształty męskim ubraniu zdoła przemknąć się niezauważona, o ile tylko nie będzie zadzierać głowy.

Było już ewidentnie po zmianie warty. Pozostawało jej mieć nadzieję, że Jean-Paul zdołał załatwić sprawę, zanim posterunek został ponownie obsadzony. Tu, w pobliżu targu, tłum okazał się jeszcze gęstszy niż przy dokach. Lore wspięła się na palce, usiłując wypatrzyć charakterystyczną rudą czuprynę Jean-Paula lub łagodnego, rosłego konia, którego wykorzystywali do miejskich zrzutów. Gdy przez dłuższą chwilę nie udawało jej się dojrzeć ani jednego, ani drugiego, poczuła ukłucie paniki. Mocno zaniepokojona, ruszyła w stronę starej witryny sklepowej, przy której Jean-Paul miał zostawić towar. Może przedostał się już przez punkt kontrolny i czekał tam na nią…

Gdy wyszła zza rogu, jej oczom ukazała się stara witryna. A tuż obok niej karmazynowe mundury, wypolerowana broń, głowa o rudych włosach i wóz wypełniony głównie pustymi skrzynkami. Jean-Paul posłał jej szybkie spojrzenie. Ten przysadzisty mężczyzna w średnim wieku pracował dla Val od bardzo dawna, znacznie dłużej niż sama Lore. Zachowywał wystudiowanie niewzruszony wyraz twarzy, ale w jego oczach widać było niemal zwierzęcy strach.

Za późno. Za późno.

Przez chwilę Lore nie potrafiła ruszyć się z miejsca, ale gdy tylko jeden ze strażników spojrzał w jej stronę, natychmiast ukryła się w bocznej uliczce. Przywarła plecami do szorstkiego muru, oddychając tak ciężko, że aż poczuła drapanie w gardle.

– Niech to szlag! – wycedziła.

Po chwili, wstrzymując oddech, zerknęła znów na ulicę. Wyglądało na to, że Jean-Paul dostał się na plac bez kontroli, lecz chwilę później krwawi zdali sobie sprawę, że popełnili błąd, i postanowili zatrzymać go na przeszukanie pod samą witryną. Nawet gdyby Lore dotarła na miejsce o czasie, niczego by to nie zmieniło.

Jean-Paulowi należało oddać, że podczas przeszukania wozu bezbłędnie odgrywał spokój. Stał sobie z rękoma w kieszeniach i kołysał się od niechcenia na piętach. Ot, kolejny prosty kupiec cierpliwie poddający się kontroli krwawych. Mogłoby go zdradzić jedynie przerażenie w oczach, ale to ukrył skwapliwie pod szerokim rondem kapelusza.

Lore powinna go tak zostawić. Wiedziała o tym. Była to jedna z pierwszych lekcji, jakich udzieliła jej Val: gdy na robocie robi się gorąco, każdy jest zdany na siebie. A jednak nie potrafiła tak po prostu uciec. Jean-Paul miał męża i małego syna. Gdyby go zatrzymano, trafiłby na Popielne Wyspy. Lore nie mogła pozwolić, by spotkał go taki los.

– Niech to wszystko jasna cholera – zaklęła jeszcze raz pod nosem, po czym wymknęła się z ciasnej uliczki i wtopiła w tłum.

Potrafiła nie rzucać się w oczy, krwawi bowiem nie zwrócili na nią najmniejszej uwagi. Jeden z nich, krzepki wąsaty mężczyzna, przyglądał się właśnie podejrzliwie skrzynce pełnej ziemniaków, które niemal wypuszczały już pędy.

– Gdybyś był pan moim dostawcą, tobym zaczął podejrzewać, że mnie kantujesz – rzucił ze złośliwym uśmieszkiem.

Skrzynki z nielegalnym towarem zawsze układano z wierzchu. Krwawi zupełnie się tego nie spodziewali i zawsze przeglądali te na samym spodzie. Wydawało im się oczywiste, że trucizna będzie ukryta tak głęboko, jak to tylko możliwe. Jeśli więc ktoś został zatrzymany w połowie wyjazdu, istniała spora szansa, że towar leży już spokojnie w punkcie zrzutu.

– Alarykowi były potrzebne skrzynki – odparł beznamiętnie Jean-Paul. Alaryk to imię, które ludzie Val podawali, ilekroć ktoś pytał ich, dla kogo pracują. – Chce w nich coś trzymać. Ziemniaki wrzuciłem tylko po to, żeby dociążyć je na wozie.

Wszystkie skrzynki zostały już zdjęte, a towarzysze wąsacza zaczęli teraz przeglądać te wyładowane w ostatniej kolejności. W pierwszej, którą otworzyli, znaleźli tylko mączyste kartofle. W drugiej również. I w trzeciej.

– Jakiś kupiec opłacił wozaka, żeby przewieźć między okręgami skrzynki starych ziemniaków?

Zostało sześć skrzyń. W trzech z nich była mandragora. Lore poczuła na karku krople potu.

– Mnie tam nic do tego, jak wydaje pieniądze – odpowiedział Jean-Paul.

Kolejna otwarta skrzynka. Jeśli miała coś zrobić, należało działać już. Tyle że nie wiedziała jak. Krwawych było zbyt wielu, by załatwić ich sztyletem, zwłaszcza że tylko jednego mogłaby wziąć z zaskoczenia. Walka wręcz też odpadała – Lore nigdy nie była w tym dobra.

Czuła w dłoniach pełzające mrowienie. Nasilało się. Wyraźnie wyczuwała Mortem uśpiony w ulicznym bruku, w ceglanych ścianach i w martwym drewnie sklepowej witryny oraz wozu. Była też oczywiście trucizna zawarta w nieodkrytej wciąż mandragorze. Wrażenie, którego doświadczała Lore, przypominało jej cichy szept. Mortem był jak nić, którą mogła ująć w dłoń i pociągnąć. Jakież byłoby to łatwe…

Jeden z krwawych sięgnął po kolejną skrzynkę i podważył bagnetem wieko. Gdy Lore dostrzegła w ciemnym wnętrzu skrawek zieleni, momentalnie odegnała od siebie zew Mortemu i ruszyła naprzód.

– No, znalazłeś je! – rzuciła, nim na dobre zdążyła się zastanowić, co robi.

Jean-Paul i wąsacz jednocześnie zwrócili się w jej stronę. Krwawy, któremu przerwała kontrolę, podejrzliwie zmarszczył na jej widok brwi. Lore tymczasem błyskawicznie chwyciła otwartą przed momentem skrzynkę i przycisnęła ją do piersi.

– Ojciec mnie przysłał. Wybacz, że nie byłam na czas.

Wąsacz przekrzywił głowę i powiódł po niej wzrokiem.

– A panienki ojciec to może Alaryk? – spytał.

Diabli nadali taki biust, pomyślała Lore. Zdawało jej się, że ma na sobie na tyle luźne ubranie, że jej piersi nie będą rzucać się w oczy. Okazało się inaczej. Cóż, bujne kształty w tym miejscu zawsze było jej trudno ukryć.

– Tak – odparła Lore, stając prosto i uśmiechając się szeroko. – Strasznie się gniewał, bo tłukłam słoiki, ładując je sztuka po sztuce. Na gwałt potrzebowaliśmy tych skrzynek… – Wyrzucając z siebie słowa i szafując uśmiechami, krok po kroku wycofywała się ku starej sklepowej witrynie. Znajdująca się tuż obok zapadnia prowadziła wprost do katakumb, a niezawodny instynkt podpowiadał jej, że w pobliskich tunelach nikogo nie ma. Byle tylko przepchnąć skrzynki jeszcze kawałeczek…

W tym momencie Lore pośliznęła się na obluzowanym kamieniu i straciła równowagę. Skrzynka wypadła jej z rąk i na bruku pojawiła się zielona smuga mandragory.

Na ułamek chwili wszyscy zamarli jak w malarskim kadrze: Lore, Jean-Paul, krwawi i nawet bezimienny łagodny koń, którego dziewczyna czule nazywała po prostu Konikiem. Tuż po tym jednak wąsacz z okrzykiem triumfu rzucił się naprzód.

– Spieprzamy! – Lore, dobywając jednocześnie sztyletu, uskoczyła bokiem w stronę uliczki, w której chwilę wcześniej się schroniła. Pech chciał, że lądując, krzywo ustawiła stopę. Z bólu aż pobielało jej przed oczami i momentalnie osunęła się na kolana. Poczuła zaraz, jak silne dłonie w rękawiczkach chwytają ją i szarpią ku górze.

Krwawi byli nagle wszędzie. Wystraszony koń stanął dęba, zarzucając wozem w stronę zgromadzonych wokół gapiów. Jean-Paul na widok mielących powietrze kopyt otworzył usta w rozpaczliwym niemym okrzyku i rzucił się natychmiast w stronę konia, próbując chwycić za uzdę. Ale było już za późno. Moment wcześniej bagnet jednego z krwawych przeszył szyję zwierzęcia i Konik w agonalnych drgawkach padł ciężko na bruk.

Lore, wciąż widząc nieostro, usiłowała wymierzyć cios trzymającemu ją gwardziście. Nie udało jej się jednak zamachnąć sztyletem, bo kolejny krwawy błyskawicznie wykręcił jej rękę z taką siłą, że o mały włos jej nie złamał. Lore wydała z siebie głuche rzężenie. Krzyk uwiązł w jej gardle, gdy poczuła przystawiony do szyi bagnet. Miała teraz przeciwko sobie trzech gwardzistów, w tym jednego z bronią palną. Szanse w starciu z nimi wyglądały blado.

Wtem znów poczuła mrowienie w dłoniach. Raz jeszcze dał o sobie znać pełzający chłodny dotyk jej szczególnego daru.

– Rusz się tylko, a strzelam – warknął gwardzista. – Od strzału w szyję nie umiera się szybko i bezboleśnie.

Lore poczuła drżenie palców. Mortem sączył się z katakumb i ze stygnącego truchła nieszczęsnego konia. Nie władała nim od trzynastu lat. Każdy jego zew spychała na dno umysłu i pozwalała mu tam gnić. W tym momencie jednak niemal tonęła w doświadczeniu jego obecności.

Doświadczenie obecności i instynkt. Dawały o sobie w tej chwili znać z niespotykaną wcześniej mocą. Lore niemal parzyły dłonie – jej ciało aż rwało się, by przywołać Mortem i uczynić go sobie posłusznym. Opieranie mu się wywoływało płytki oddech i poczucie odurzenia.

Połowa krwawych rzuciła się na rozsypaną mandragorę, lecz ich dowódca skupił się na Jeanie-Paulu i natychmiast chwycił go za rękę. Ten usiłował sięgnąć po ukryty pod płaszczem sztylet, ale przeciwnik nie dał mu na to szans i błyskawicznie przytknął ostrze bagnetu do jego gardła.

– Nie zmuszaj mnie, żebym cię zabił – rzucił dowódca patrolu spod krzaczastych wąsów. – Przydasz się w kopalni na Popielnych Wyspach. – Tu mężczyzna zaniósł się śmiechem. – Panienka też. Wygląda na silną, da sobie radę z łopatą.

Szczerze mówiąc, nawet kula w szyję zdawała się bardziej kusząca niż zesłanie do kopalni. Lore słyszała o niejednym kurierze, który wolał sam poderżnąć sobie gardło niż spędzić resztę życia w mrokach i pyle gdzieś na Popielnych Wyspach.

Ciemność. Pył. Śmierć. Wszystko to zdawało się wirować w głowie Lore i dosłownie wciskać w jej zatoki. W powietrzu czuła miedziany zapach krwi. Z końskiego truchła uniosła się tymczasem utkana z czarnych smug mgiełka widoczna jedynie dla władających Mortemem. Z zastygłych oczu i zwiotczałego pyska zwierzęcia dobywało jej się coraz więcej. Mortem wzywał Lore.

Posłuż się nim.

Lore nie była pewna, czy naprawdę usłyszała głos, czy to tylko jej umysł rozpaczliwie starał się wymyślić jakiekolwiek wyjście z sytuacji.

Odwrócić choć na moment uwagę gwardzistów – tego potrzebowała. Byle tylko Jean-Paul miał chwilę na ucieczkę. Musiałoby wydarzyć się coś na tyle przerażającego, by zdążył wymknąć się krwawym. Dla niej i tak było już za późno. Została pojmana i cokolwiek by się teraz stało, nic nie mogło tego zmienić. Jej pozostawał wybór między kopalnią a stosem. Mniejsza o to, na co by padło, jeśli Jean-Paul miałby otrzymać szansę powrotu do rodziny.

Nie było zatem co zwlekać. Lore zdecydowała, że odwróci uwagę krwawych – i jej ciało natychmiast przystąpiło do dzieła.

Zaczerpnęła powietrza i przytrzymała je w płucach, tak aby instynkt wziął górę. Chciała, by poprowadził ją jak przed laty. Urodziła się, aby to właśnie robić. Była córką mroku i magii i każda jej cząstka – z wyjątkiem umysłu – aż rwała się ku nim.

Na ułamek chwili wszystko rozbłysło upiornym blaskiem, ale zaraz potem Lore ledwie widziała własne otoczenie zanurzone teraz w odcieniach szarości. Czuła pieczenie w płucach, jej ciało grawitowało ku śmierci. Krwawi, Jean-Paul, zebrani wokół gapie – każdy był teraz otoczony lśniącą białą poświatą. Biel aury wokół zwłok konia z każdą sekundą bladła, ustępując miejsca czerni – życie ulatywało, przejmowane przez śmierć. Wijące się w powietrzu smugi Mortemu były jak czarna świetlna korona odwróconego słońca.

Lore, nie patrząc po sobie, wypuściła powietrze. Trzymała Mortem mocno w ryzach i czuła, jak unosi ją prąd instynktu. Wiedziała dobrze, jak w tej chwili wygląda – palce miała trupio blade, a oczy pokryte bielmem. Blizna w kształcie półksiężyca z całą pewnością mieniła się czarnym blaskiem, który – choć uosabiał brak światła – był tak ostry, że od spojrzenia nań bolały oczy. Na sercu Lore zaciskał się misterny węzeł mroku: skryta pod ubraniem czarna gwiazda nicości.

Tak, wiedziała dobrze, jak wygląda. Jak krocząca przed siebie śmierć.

Jej dłonie zacisnęły się w pięści. Niczym mortemowy magnes przywoływała ku sobie potęgę śmierci. Czarne smugi nad martwym koniem zaczęły drgać i zaraz przemieszczać się w stronę Lore. Wiły się i splatały w powietrzu, po czym wnikały w palce jej dłoni. Ciało nie stanowiło dla magii zapory.

Śmierć zwierzęcia tańczyła teraz w żyłach Lore, płynęła przez nią niczym skażona krew. Uchwycony w jarzmo Mortem wędrował przez jej organizm, sącząc się jak wody na wpół zamarzniętego strumienia. Splatał się ze słabym biciem jej serca i coraz płytszym oddechem. Magia śmierci krążyła po każdym z jej organów, sprawiając, że nieruchomiały – przysypiały jak oszronione w wiosenny poranek pąki.

Tak właśnie działanie Mortemu miało wydłużać życie. Zmrożone od wewnątrz ciało wolniej płynęło przez czas, a tym samym upływ lat mniej dawał się we znaki. Biorący truciznę nie potrafili ukierunkować śmierci, którą sobie dozowali, z powrotem na zewnątrz. Pozwalali tylko, by przebudzała obecny w ich ciałach Mortem, i zastygali pomału w czymś na kształt kalekiej nieśmiertelności. By prawdziwie władać Mortemem, trzeba było otworzyć się na śmierć – przyjąć ją jak kochankę i ufać, że wypuści nas ze swych objęć. Na to zaś porywał się mało kto, na pewno nie z rozmysłem.

Tak przynajmniej Lore to sobie wyobrażała. Ona sama po prostu się z tym darem urodziła. Śmierć towarzyszyła jej od narodzin niczym cień.

Bardzo powoli skierowała Mortem w swoim ciele z powrotem ku dłoniom, jakby nabierała czarnych smug w garść. A potem wyrzuciła z siebie cały zabójczy ładunek.

Mortem wystrzelił z jej palców, niosąc spragnioną nowego domu śmierć. Lore miała dość refleksu, by w ostatniej chwili wycelować go w klomb pełen kwiatów, które zaskakujący o tej porze roku brak opadów zdążył już pozbawić życia. Rośliny w mgnieniu oka stały się popielatoszare i kruche jak spalony papier. Mortem wniknął następnie w kamienną misę i pokrył ją pajęczą siecią pęknięć aż po podstawę. Nie utworzyło się – chwała wszystkim martwym i umierającym bogom – zapadlisko. Skończyło się na rozdziawionych w niemym krzyku ustach gapiów.

Serce Lore zaraz jednak zamarło w piersi. Instynkt, który ją niósł, nagle jakby uleciał, a pozostały tylko panika i obrzydzenie.

Bo oto, wydając z siebie bolesny, wytężony odgłos, Konik dźwignął się na nogi.