Tytuł oryginału: FROM BLOOD AND ASH

Ilustracja i projekt okładki: © by Hang Le

Redaktor prowadzący: Arkadiusz Nakoniecznik

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Aleksandra Zok-Smoła, Magdalena Zabrocka

© 2020 by Jennifer L. Armentrout

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2022

ISBN 978-83-287-2015-2

You&YA

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2022

fragment

Tobie, Czytelniku

Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

Podziękowania

ROZDZIAŁ
1

– Znaleźli Finleya tego wieczoru, tuż pod Krwawym Lasem, martwego.

Podniosłam wzrok znad kart i spojrzałam ponad czerwono malowanym blatem na trzech mężczyzn siedzących przy stole. Wybrałam to miejsce nie bez powodu. Nie czułam od nich… niczego, kiedy wcześniej dryfowałam pomiędzy zatłoczonymi stołami.

Żadnego bólu, fizycznego czy emocjonalnego.

Zwykle nikogo nie sondowałam, żeby sprawdzić, czy go nie boli. Robienie czegoś takiego bez powodu wydawało się nadmiernie inwazyjne, jednak w tłumie trudno mi było kontrolować, ile dokładnie pozwalam sobie czuć. Zawsze znalazł się ktoś, czyj ból ranił tak głęboko, do żywego, że stawał się namacalnym bytem, który wyczuwałam, nawet nie otwierając zmysłów – którego nie mogłam zignorować i odejść. Tacy ludzie rzutowali swoje cierpienie na cały świat wokół nich.

Nie wolno mi było nic z tym robić. Nie wolno mi było nigdy wyjawić, jaki dar zesłali mi bogowie, i nigdy, przenigdy, nie posuwać się poza samo wyczuwanie.

Chociaż nie zawsze robiłam to, co mi kazano.

Najwyraźniej.

Ale tym mężczyznom nic nie dolegało, kiedy sięgnęłam do nich zmysłami, żeby uniknąć tych bardzo cierpiących. Dziwne, biorąc pod uwagę, jak zarabiali na życie. Byli strażnikami z Zapory – potężnego muru zbudowanego z wapienia i żelaza wytopionego z rud w górach Elizjum. Odkąd wojna Dwóch Królów zakończyła się przed czterema stuleciami, Zapora otaczała całą Masadonię i chroniła wszystkie miasta w królestwie Solis. Mniejsze wersje osłaniały wioski, posterunki szkoleniowe, wspólnoty rolnicze i inne skromniejsze miasteczka.

To, co regularnie widywali strażnicy, to, co musieli robić, często sprawiało ból, nie tylko pochodzący od ran, ale sięgający głębiej niż rozerwana skóra i poobijane kości.

Tego wieczoru pozbyli się nie tylko cierpień, ale również mundurów i broni. Ubrali się w luźne koszule i bryczesy z koźlej skóry. Wiedziałam jednak, że nawet po służbie wypatrywali śladów straszliwej mgły i grozy, która jej towarzyszyła, i tych działających na szkodę królestwa. Nadal byli uzbrojeni po zęby.

Ja też.

Pod fałdami płaszcza i cienkiej sukni, którą nosiłam pod spodem, w pochwie przytroczonej do uda kryła się zimna rękojeść sztyletu, która... który nigdy nie nagrzewał się od ciała. Podarowany mi na szesnaste urodziny, nie był moją jedyną bronią ani najbardziej zabójczą, ale ulubioną. Rękojeść wykonano z kości dawno wytępionego wilkłaka – stwora, który nie był ani człowiekiem, ani zwierzęciem, ale jednym i drugim – a klinga z krwawnika była ostra jak brzytwa.

Mogłam po raz kolejny zrobić coś wyjątkowo nierozważnego, niestosownego i surowo zabronionego, ale nie byłam na tyle głupia, żeby wejść do miejsca takiego jak Czerwona Perła bez broni, którą umiałam się posługiwać.

– Martwy? – rzucił drugi strażnik, młodszy, z brązowymi włosami i łagodną twarzą. Chyba nazywał się Airrick i nie mógł być dużo starszy ode mnie, a ja miałam osiemnaście lat. Finley nie był po prostu martwy. Stracił całą krew, był pogryziony, jakby napadło go stado dzikich psów, i rozszarpany na kawałki.

Karty rozmazały mi się przed oczami, a w żołądku poczułam kulki lodu. Dzikie psy nie robiły takich rzeczy. Nie mówiąc o tym, że żadnych dzikich psów nie było w okolicach Krwawego Lasu, jedynego miejsca na świecie, gdzie drzewa krwawiły, plamiąc korę i liście głębokim szkarłatem. Krążyły pogłoski o innych zwierzętach, przerośniętych gryzoniach i padlinożercach, żerujących na zwłokach tych, którzy zbyt długo zwlekali w lesie.

– I wiecie, co to znaczy – ciągnął Airrick. – Oni muszą być blisko. Atak…

– Nie wiem, czy powinniśmy o tym rozmawiać – przerwał mu starszy strażnik. Znałam go. Phillips Rathi. Służył na Zaporze od lat, co było dość niezwykłe. Strażnicy nie żyli długo. Kiwnął głową w moją stronę. – Nie w obecności damy.

Damy?

Tylko Ascendentki określano mianem damy, ale takiej osoby jak ja również nikt nie spodziewał się zobaczyć w Czerwonej Perle… zwłaszcza nikt w tym budynku. Gdyby mnie nakryto, miałabym… no, sporo kłopotów i nie uniknęłabym surowej reprymendy.

Kary tego rodzaju, jakie Dorian Teerman, książę Masadonii, po prostu uwielbiał wymierzać. I przy jakich jego bliski zausznik, lord Brandole Mazeen, uwielbiał asystować.

Z narastającym niepokojem patrzyłam na ciemnoskórego strażnika. Wykluczone, żeby Phillips mnie rozpoznał. Górną połowę twarzy zasłaniała mi biała maska domino, którą znalazłam przed wiekami porzuconą w Ogrodach Królowej, nałożyłam zwyczajny niebieski płaszcz, który, hm, „pożyczyłam” od Britty, jednej z licznych zamkowych służek, kiedy podsłuchałam, jak opowiadała o Czerwonej Perle. Miejmy nadzieję, że Britta nie zauważy braku płaszcza, zanim wrócę rano.

Jako Panna, Wybrana, zwykle przez cały czas zakrywałam welonem włosy i twarz, oprócz ust i podbródka.

Wątpiłam, czy Phillips mógłby mnie rozpoznać wyłącznie po tych rysach. Zresztą gdyby mnie rozpoznał, żaden z nich nie siedziałby już spokojnie. Wlekliby mnie, chociaż delikatnie, z powrotem do moich opiekunów, księcia i księżnej Masadonii.

Nie było powodu do panikowania.

Uśmiechnęłam się, z wysiłkiem rozluźniając mięśnie karku i ramion.

– Nie jestem damą. Przy mnie możecie całkiem swobodnie rozmawiać, o czym tylko chcecie.

– Nawet jeśli tak, wskazany byłby jakiś mniej makabryczny temat – zauważył Phillips, spoglądając znacząco na dwóch pozostałych strażników.

Airrick podniósł na mnie wzrok.

– Przepraszam.

– Nie ma za co, ale przyjmuję.

Trzeci strażnik opuścił podbródek i pilnie wpatrywał się w swoje karty, również mamrocząc przeprosiny. Policzki mu poróżowiały, co uznałam za całkiem urocze. Strażnicy służący na Zaporze przechodzili brutalne szkolenie, uczono ich posługiwania się wszelkiego rodzaju bronią i walki wręcz. Nikt, kto przeżył swoją pierwszą wyprawę poza Zaporę, nie uniknął rozlewu krwi i widoku śmierci.

A jednak ten mężczyzna się czerwienił.

Odchrząknęłam, zamierzając zapytać o więcej: kim był Finley, czy strażnikiem z Zapory, czy może łowcą z oddziału armii, który zapewniał komunikację między miastami i eskortował podróżnych oraz towary. Łowcy spędzali połowę roku poza ochronnych pierścieniem Zapory. Pełnili służbę zdecydowanie należącą do najbardziej niebezpiecznych, więc nigdy nie podróżowali samotnie. Niektórzy już nie wracali.

Niestety niektórzy wracali odmienieni, już nie ci sami. Śmierć deptała im po piętach i szczerzyła zęby.

Przeklęci.

Wyczułam, że Phillips nie dopuści do rozmowy na ten temat, więc powstrzymałam pytania tańczące na końcu mojego języka. Jeśli z Finleyem byli inni i zostali ranni w starciu z tym czymś, co prawdopodobnie go zabiło, dowiem się tego tak czy inaczej.

Miałam tylko nadzieję, że nie wśród wrzasków przerażenia.

Mieszkańcy Masadonii nie zdawali sobie sprawy, ilu dokładnie przeklętych wraca zza Zapory. Widzieli tylko garstkę tu i tam, ale nie znali prawdziwej liczby. Gdyby znali, z pewnością panika wybuchłaby wśród ludzi, którzy tak naprawdę nie mieli pojęcia o potwornościach czyhających poza Zaporą.

Nie tak, jak mój brat Ian i ja.

Dlatego też, kiedy rozmowa przy stole zeszła na bardziej prozaiczne tematy, próbowałam siłą woli stopić lód skuwający moje wnętrzności. Mnóstwo ludzi oddało życie, żeby zapewnić bezpieczeństwo tym wewnątrz Zapory, ale to zawiodło – nie miało szans – nie tylko tutaj, ale w całym królestwie Solis.

Śmierć…

Śmierć zawsze znajdzie wejście.

Przestań, nakazałam sobie, walcząc ze wzbierającą falą niepokoju. Dzisiejszego wieczoru nie chodziło o te wszystkie rzeczy, których byłam świadoma, chociaż chyba nie powinnam. Dzisiejszego wieczoru chodziło o to, żeby żyć, żeby… nie leżeć bezsennie przez całą noc, samotna i przerażona, że nad niczym nie panuję, że… nawet nie wiem, kim jestem, wiem tylko czym.

W następnym rozdaniu dostałam słabą kartę. Dostatecznie często grywałam z Ianem, żeby wiedzieć, że nie odegram się z tym, co mam w ręku. Oznajmiłam, że pasuję, i wstałam, a strażnicy kiwnęli głowami i każdy życzył mi miłego wieczoru.

Przeszłam między stolikami, wzięłam kieliszek szampana zaoferowany przez kelnera w rękawiczkach i próbowałam odnaleźć podniecenie, które buzowało mi w żyłach wcześniej tego wieczoru, kiedy spiesznie przemykałam ulicami.

Dyskretnie rozejrzałam się po pokoju, prawie nie używając zmysłów. Nawet jeśli pominąć tych, którzy potrafili rzutować swój ból na przestrzeń wokół siebie, nie musiałam nikogo dotykać, żeby wiedzieć, czy cierpi. Wystarczyło mi na niego spojrzeć i się skupić. Nie wyglądał inaczej, jeśli coś go bolało, nie zmieniał się w moich oczach, kiedy się na nim koncentrowałam. Po prostu czułam jego udrękę.

Ból fizyczny prawie zawsze był gorący, ale taki, którego nie widać?

Prawie zawsze był zimny.

Sprośne okrzyki i gwizdy wyrwały mnie z zamyślenia. Na krawędzi stołu sąsiadującego z tym, od którego odeszłam, usiadła kobieta w czerwieni. Jej suknia uszyta ze skrawków czerwonej satyny i gazy ledwie zakrywała uda. Jeden z mężczyzn chwycił pełną garścią jej krótką, prześwitującą spódniczkę.

Kobieta odtrąciła jego rękę z zalotnym uśmiechem i przechyliła się do tyłu, wyginając ciało w zmysłowy łuk. Gęste blond loki rozsypały się wśród zapomnianych monet i żetonów.

– Kto chce mnie wygrać dziś wieczorem? – zapytała głębokim, wibrującym głosem, przesuwając rękami po talii gorsetu z falbankami. – Zapewniam was, chłopcy, że wystarczę na dłużej niż byle garniec złota.

– A jeśli będzie remis? – zapytał jeden z mężczyzn w dobrze skrojonym surducie, sugerującym zamożnego kupca albo przedsiębiorcę.

– Wtedy będę miała dużo więcej zabawy – odparła, sunąc ręką niżej po brzuchu, jeszcze niżej, pomiędzy…

Z płonącymi policzkami szybko odwróciłam wzrok i wzięłam łyk musującego szampana. Zmrużyłam oczy przed oślepiającym blaskiem złoto-różowego żyrandola. Czerwona Perła najwyraźniej prosperowała, a właściciele mieli znajomości. Elektryczność była kosztowna i podlegała ścisłej rządowej reglamentacji. Zastanowiło mnie, kim byli tutejsi klienci, skoro dostępne były takie luksusy.

Pod żyrandolem trwała kolejna karciana rozgrywka. Brały w niej udział również kobiety, z włosami upiętymi w skomplikowane fryzury ozdobione kryształkami, w sukniach znacznie mniej śmiałych niż stroje tutejszych pracownic. Nosiły jaskrawe fiolety i żółcie oraz pastelowe odcienie błękitu i lila.

Ja mogłam ubierać się tylko na biało, czy to w swoim pokoju, czy to publicznie, co nieczęsto się zdarzało. Toteż fascynowało mnie, jak rozmaite kolory sukni pasują do cery albo włosów. Wyobrażałam sobie, że zwykle wyglądam w bieli jak duch nawiedzający korytarze zamku Teerman.

Te kobiety również nosiły maski domino zakrywające połowę twarzy, chroniące ich tożsamość. Zastanawiałam się, kim są niektóre z nich. Zuchwałe żony zbyt często zostawiane same? Młode kobiety, które nie wyszły za mąż albo może owdowiały? Służące albo kobiety pracujące w mieście, które wyszły się zabawić? Czy wśród zamaskowanych postaci przy stole i w tłumie znajdowali się lordowie i damy dworu? Czy przyszli tu z tych samych powodów co ja?

Nuda? Ciekawość?

Samotność?

Jeśli tak, byliśmy bardziej do siebie podobni, niż przypuszczałam, nawet jeśli oni byli drugimi córkami i synami, oddanymi na królewski dwór po ukończeniu trzynastu lat podczas dorocznego Rytuału. A ja… ja byłam Penellaphe z zamku Teerman, krewną Balfourów i faworytą królowej.

Byłam Panną.

Wybraną.

A za niecały rok, na dziewiętnaste urodziny, zostanę Ascendentką, jak wszystkie damy dworu i lordowie. Nasze Ascendencje będą inne, to będzie największe wydarzenie od pierwszego Błogosławieństwa bogów, które miało miejsce po zakończeniu wojny Dwóch Królów.

Gdyby ich przyłapano, nic wielkiego by im się nie stało, ale ja… Ja naraziłabym się na niezadowolenie księcia. Zacisnęłam usta, kiedy zakiełkowało we mnie ziarenko gniewu, zmieszane z lepkim osadem niesmaku i wstydu.

Książę miał zbyt natrętne ręce i niezdrowe zamiłowanie do karania.

Ale nie zamierzałam o nim myśleć. Ani martwić się, że zostanę ukarana. Gdybym sobie na to pozwoliła, równie dobrze mogłabym wrócić do swoich komnat.

Oderwałam wzrok od stołu i zauważyłam, że w Perle były też uśmiechnięte, roześmiane kobiety, które nie nosiły masek, nie ukrywały swojej tożsamości. Siedziały przy stołach ze strażnikami i przedsiębiorcami, stały w zacienionych alkowach, rozmawiały z zamaskowanymi kobietami i mężczyznami oraz pracownikami Czerwonej Perły. Nie wstydziły się i nie obawiały się, że ktoś je zobaczy.

Kimkolwiek były, cieszyły się wolnością, której im serdecznie zazdrościłam.

Tego wieczoru ja także czułam się wolna, zamaskowana i nikomu nieznana, i tylko bogowie mogli się dowiedzieć, że tu jestem. A co do bogów, już dawno zdecydowałam, że mają dużo ciekawsze rzeczy do roboty niż pilnowanie kogoś takiego jak ja. Przecież gdyby zwracali na mnie uwagę, już dawno musiałabym się stawić na przesłuchanie w sprawie licznych wykroczeń, które popełniłam.

Tak więc dzisiejszego wieczoru mogłam być każdym.

Taka wolność uderzała do głowy znacznie mocniej, niż sobie wyobrażałam. Nawet mocniej niż niedojrzałe ziarna maku dostarczane przez tych, którzy je palili.

Dzisiejszego wieczoru nie byłam Panną. Nie byłam Penellaphe. Byłam po prostu Poppy. Tego przezwiska używała moja mama i oprócz mojego brata Iana bardzo niewiele osób tak mnie nazywało.

Jako Poppy nie musiałam przestrzegać żadnych ścisłych zasad ani spełniać żadnych oczekiwań, żadna Ascendencja nie czekała mnie w przyszłości szybciej, niż byłam na to gotowa. Strach nie istniał, przyszłość i przeszłość nie miały znaczenia. Dzisiejszego wieczoru mogłam trochę użyć życia, chociaż przez parę godzin, i nazbierać jak najwięcej doświadczeń, zanim odstawią mnie z powrotem do stolicy, do królowej.

Zanim zostanę ofiarowana bogom.

Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie – niepewność i ukłucie smutku. Stłumiłam go, nie pozwoliłam mu urosnąć. Rozmyślanie nad tym, co nadejdzie i czego nie można zmienić, nie miało sensu.

Poza tym Ian dostąpił Ascendencji przed dwoma laty i listy, które od niego dostawałam co miesiąc, świadczyły, że się nie zmienił. Jedyna różnica polegała na tym, że zamiast snuć opowieści na głos robił to na piśmie w każdym z listów. Zaledwie w zeszłym miesiącu napisał o dwójce dzieci, siostrze i bracie, która dopłynęła na dno Wełnistego Morza i zaprzyjaźniła się z wodnym ludem.

Uśmiechnęłam się i uniosłam kieliszek z szampanem. Nie miałam pojęcia, skąd Ian brał takie pomysły. O ile wiedziałam, nie dało się dopłynąć na dno Wełnistego Morza i nie istniał żaden wodny lud.

Wkrótce po swojej Ascendencji, na rozkaz królowej i króla Ian poślubił lady Claudeyę.

Nigdy nie wspominał o swojej żonie.

Czy był szczęśliwy w tym małżeństwie? Mój uśmiech zbladł i spuściłam wzrok na musujące różowawe wino. Podobno prawie się nie znali przed ślubem. Jak to może wystarczyć, skoro masz spędzić z tą osobą resztę życia?

A Ascendenci żyją bardzo, bardzo długo.

Wciąż dziwnie mi się myślało o Ianie jako o Ascendencie. Nie był drugim synem, ale ponieważ ja byłam Panną, królowa pomodliła się do bogów o wyjątek od naturalnego porządku rzeczy i pozwolono mu dostąpić Ascendencji. Nie czekał mnie los Iana, małżeństwo z obcym, innym Ascendentem, który z pewnością pożądał piękna ponad wszystko, ponieważ urodę postrzegano jako rzecz boską.

I chociaż byłam Panną, Wybraną, nigdy nie uznają mnie za boską. Zdaniem księcia nie byłam piękna.

Byłam tragiczna.

Nieświadomie musnęłam palcami drapiącą koronkę po lewej stronie maski. Gwałtownie cofnęłam dłoń.

Jakiś mężczyzna, w którym rozpoznałam strażnika, wstał od stołu i odwrócił się do kobiety noszącej białą maskę jak ja. Wyciągnął do niej rękę, mówiąc coś za cicho, żebym usłyszała. W odpowiedzi kobieta uśmiechnęła się i skinęła głową, zanim położyła dłoń na jego dłoni. Wstała i spódnica liliowej sukni spłynęła po jej nogach jak woda. Mężczyzna wyprowadził ją z pokoju i ruszyli w stronę drzwi dostępnych dla gości, dwóch na przeciwległych końcach połączonych komnat. Prawe drzwi prowadziły na zewnątrz. Lewe na piętro, do bardziej prywatnych pokojów, gdzie według Britty działy się różne rzeczy.

Strażnik poprowadził zamaskowaną kobietę w lewo.

Zapytał. Ona powiedziała tak. Cokolwiek robili na górze, robili to chętnie i z własnego wyboru, czy miało to trwać parę godzin, czy całe życie.

Nie odrywałam wzroku od drzwi jeszcze długo po tym, jak się zamknęły. Czy także dlatego przyszłam tu dzisiejszego wieczoru? Żeby… żeby zaznać przyjemności z kimś, kogo sama wybiorę?

Mogłam, gdybym chciała. Podsłuchałam rozmowy między damami dworu, od których nie wymagano, żeby pozostały nietknięte. Według nich istniało… wiele rzeczy, które mogła robić kobieta dla przyjemności, nadal zachowując czystość.

Czystość?

Nienawidziłam tego słowa, znaczenia, które się za nim kryło. Jakby moje dziewictwo decydowało o mojej wartości, mojej niewinności, a jego istnienie albo brak w jakiś sposób było ważniejsze niż setki wyborów, których dokonywałam każdego dnia.

Czasami nawet zastanawiałam się, co zrobiliby bogowie, gdybym przyszła do nich już nie jako Panna. Czy zlekceważyliby wszystko inne, co zrobiłam albo czego nie zrobiłam, tylko dlatego, że już nie byłam dziewicą?

Nie byłam pewna, ale miałam nadzieję, że tak nie jest. Nie dlatego, że planowałam uprawiać seks teraz albo w przyszłym tygodniu, albo… w ogóle, ale ponieważ chciałam mieć ten wybór.

Chociaż nie wiedziałam, jak miałabym się znaleźć w sytuacji, w której w ogóle pojawiłaby się taka możliwość. Ale wyobrażałam sobie, że w Czerwonej Perle nie zabrakłoby chętnych do robienia rzeczy, o których rozmawiały damy dworu.

W piersi poczułam nerwowe trzepotanie i zmusiłam się, żeby wypić jeszcze łyk szampana. Słodkie bąbelki połaskotały mnie w gardle i złagodziły nagłą suchość w ustach.

Prawdę mówiąc, decyzję o dzisiejszym wieczorze podjęłam pod wpływem chwili. Przez większość nocy nie mogłam zasnąć, i tak aż do świtu. A jeśli już udało mi się zasnąć, niemal tego żałowałam. Tylko w tym tygodniu trzy razy budziłam się z koszmaru i własne krzyki dzwoniły mi w uszach. A kiedy koszmary nadchodziły stadami jak teraz, wydawały się zwiastować nieszczęście. Instynkt bardzo przypominający zdolność wyczuwania bólu wykrzykiwał ostrzeżenie.

Wzięłam płytki oddech i spojrzałam tam, gdzie patrzyłam wcześniej. Kobieta w czerwieni nie pozowała już na stole. Zamiast tego siedziała na kolanach kupca, który pytał wcześniej, co się stanie, jeśli wygrają dwaj mężczyźni. Sprawdzał swoje karty, ale jego ręka spoczywała tam, gdzie przedtem kierowały się jej dłonie, zanurzona głęboko między jej udami.

O rany.

Przygryzłam wargę i odwróciłam się od tego widoku, zanim moje policzki zapłonęły żywym ogniem. Przesunęłam się do następnego stołu oddzielonego niską ścianą, gdzie również toczyła się gra w karty.

Było tam więcej strażników, niektórych nawet rozpoznałam jako należących do Gwardii Królewskiej, żołnierzy, którzy zamiast służyć na Zaporze chronili Ascendentów. Ci potrzebowali osobistych strażników, gdyż przedtem ludzie próbowali porywać dla okupu osoby należące do dworu. Na ogół nikt nie doznawał poważnego uszczerbku w takich sytuacjach, jednak podejmowano też inne działania, wynikające z całkiem odmiennych, znacznie groźniejszych powodów.

Stojąc obok liściastej rośliny doniczkowej, pyszniącej się maleńkimi czerwonymi pączkami, nie bardzo wiedziałam, co mam teraz robić. Mogłam przyłączyć się do następnej karcianej rozgrywki albo nawiązać rozmowę z jedną z osób licznie krążących wokół stołów, ale nie umiałam prowadzić towarzyskich pogawędek z nieznajomymi. Na pewno palnęłabym jakąś gafę albo zadała dziwaczne, bezsensowne pytanie. Więc ta opcja odpadała. Może powinnam wrócić do moich komnat. Robiło się późno i…

Nagle ogarnął mnie dziwny niepokój, który zaczął się jako mrowienie na karku i narastał z każdą mijającą sekundą.

Miałam wrażenie, że… jestem obserwowana.

Rozglądając się po sali, nie zauważyłam, żeby ktoś zwracał na mnie szczególną uwagę, jednak wrażenie było tak silne, że spodziewałam się zobaczyć kogoś stojącego obok mnie. Poczułam ściskanie w żołądku. Zaczęłam się odwracać w stronę wyjścia, kiedy miękkie, przeciągłe tony jakiegoś instrumentu strunowego przyciągnęły mój wzrok. Spojrzałam w lewo, na krwawoczerwoną zasłonę z gazy, kołyszącą się lekko od poruszeń innych gości lokalu.

Zamarłam, nadsłuchując wznoszącego się i opadającego rytmu, do którego wkrótce dołączył ciężki łomot bębna. Zapomniałam o wrażeniu, że ktoś mnie obserwuje. Zapomniałam o wielu rzeczach. Ta muzyka była… niepodobna do niczego, co wcześniej słyszałam. Była głębsza, gęstsza. Zwalniała, a potem przyspieszała. Była… zmysłowa. Co mówiła Britta, służąca, o tańcach, które odbywały się w Czerwonej Perle? Zniżała głos, kiedy o tym opowiadała, a druga służąca, która tego słuchała, wydawała się zgorszona.

Przeciskając się pod ścianami, podeszłam do zasłony, wyciągnęłam rękę, żeby ją odsunąć…

– Raczej nie chcesz tam wejść.

Zaskoczona obejrzałam się na dźwięk tego głosu. Za mną stała kobieta – jedna z pracujących w Czerwonej Perle. Rozpoznałam ją. Nie dlatego, że wieszała się u ramienia tego kupca czy przedsiębiorcy, kiedy tu weszłam, ale ponieważ była uderzająco piękna.

Włosy miała czarne jak noc, gęste i wijące się, skórę w odcieniu głębokiego, ciepłego brązu. Jej czerwona sukienka bez rękawów miała duży dekolt, a tkanina przylegała do jej ciała jak druga skóra.

– Przepraszam? – bąknęłam, nie wiedząc, jak zareagować, i opuściłam rękę. – Dlaczego nie? Oni tylko tańczą.

– Tylko tańczą? – Zerknęła ponad moim ramieniem na zasłonę. – Mówią, że tańczyć to jak uprawiać miłość.

– Ja… nigdy tego nie słyszałam.

Powoli obejrzałam się za siebie. Przez zasłonę dostrzegłam zarysy ciał wirujących w rytmie muzyki, poruszających się z płynną, hipnotyzującą gracją. Niektóre tańczyły same, ich sylwetki i krągłości rysowały się wyraźnie, natomiast inne…

Gwałtownie wciągnęłam oddech i pospiesznie przeniosłam spojrzenie na kobietę stojącą przede mną.

Jej umalowane na czerwono usta wygięły się w uśmiechu.

– To twój pierwszy raz tutaj, prawda?

Otwarłam usta, żeby zaprzeczyć, ale poczułam rumieniec rozpływający się po każdej widocznej części mojej twarzy. Samo to wystarczyło za potwierdzenie.

– Czy to takie oczywiste?

Roześmiała się gardłowo.

– Nie dla wszystkich. Ale dla mnie tak. Nigdy wcześniej cię tu nie widziałam.

– Skąd możesz wiedzieć? – Dotknęłam maski, żeby sprawdzić, czy się nie zsunęła.

– Twoja maska jest w porządku. – Coś błysnęło znacząco i osobliwie w jej oczach, które były złotobrązowe. Nie całkiem orzechowe. Złoto miało o wiele za jasny i za ciepły odcień. Przypomniały mi inne oczy, ciemnocytrynowe. – Rozpoznam twarz, czy do połowy zakrytą, czy nie, a twojej jeszcze tu nie widziałam. To twój pierwszy raz.

Naprawdę nie miałam pojęcia, jak na to odpowiedzieć.

– I pierwszy raz również dla Czerwonej Perły. – Nachyliła się do mnie i zniżyła głos. – Bo nigdy nie gościliśmy tu Panny.

Szok przetoczył się przeze mnie falą. Mocniej zacisnęłam palce na śliskiej nóżce kieliszka.

– Nie wiem, o czym mówisz. Jestem drugą córką…

– Jesteś jak druga córka, ale nie w taki sposób, w jaki zamierzałaś – przerwała, lekko dotykając mojego okrytego płaszczem ramienia. – W porządku. Nie masz się czego bać. Twój sekret jest u mnie bezpieczny.

Gapiłam się na nią chyba przez całą minutę, zanim odzyskałam mowę.

– Jeśli to prawda, dlaczego taki sekret byłby bezpieczny?

– A dlaczego nie? – odparła. – Co bym zyskała, gdybym komuś powiedziała?

– Zasłużyłabyś na łaskę księcia i księżnej. – Serce mi waliło.

Jej uśmiech znikł, spojrzenie stwardniało.

– Nie potrzebuję żadnej łaski Ascendentów.

Powiedziała to w taki sposób, jakbym sugerowała, że zabiega o łaskę kupy błota. Prawie jej uwierzyłam, ale żaden mieszkaniec królestwa nie przepuściłby okazji, żeby zdobyć względy Ascendentów, chyba że…

Chyba że nie uznawał króla Jalary i królowej Ileany za prawowitych władców. Chyba że popierał tego, kto nazywał się księciem Casteel, prawdziwym następcą tronu.

Tylko że nie był żadnym księciem ani następcą. Był jedynie pozostałością po Atlantii, zepsutym i przeżartym zgnilizną królestwie, które upadło po zakończeniu wojny Dwóch Królów. Potworem, który szerzył zniszczenie i przelewał krew, wcieleniem czystego zła.

Był Mrocznym.

A jednak znaleźli się tacy, którzy popierali jego i jego sprawę. Descendenci, którzy brali udział w zamieszkach i zniknięciu wielu Ascendentów. W przeszłości Descendenci siali niezgodę tylko poprzez niewielkie zgromadzenia i protesty, i nawet wtedy rzadko do tego dochodziło na skutek kar wymierzanych tym, których podejrzewano o przynależność do Descendentów. Procesy sądowe nawet nie zasługiwały na tę nazwę. Żadnych drugich szans. Żadnych długich wyroków. Śmierć była szybka i ostateczna.

Ale ostatnio to się zmieniło.

Wielu uważało, że Descendenci są odpowiedzialni za tajemnicze zgony królewskich gwardzistów wysokiej rangi. W Carsodonii, stolicy państwa, kilku w niewytłumaczalny sposób spadło z Zapory. Dwóch zabito strzałami w tył głowy w Pensdurth, mniejszym mieście na wybrzeżu Wełnistego Morza nieopodal stolicy. Inni po prostu znikali w mniejszych wioskach i więcej nikt ich nie widział.

Zaledwie kilka miesięcy temu w Trzech Rzekach, rojnym mieście handlowym za Krwawym Lasem, wybuchło powstanie zakończone rozlewem krwi. Dwór Mysikrólika, królewska siedziba w Trzech Rzekach, został spalony, zrównany z ziemią razem ze świątyniami. W pożarze zginął książę Everton, a także wielu strażników i służących. Cudem tylko księżna Trzech Rzek zdołała uciec.

Descendenci nie byli po prostu Atlantami ukrywającymi się wśród ludu Solis. Niektórzy stronnicy Mrocznego nie mieli w żyłach nawet kropli atlantyjskiej krwi.

Wzrok mi się wyostrzył i skupił na pięknej kobiecie. Czy ona mogła należeć do Descendentów? Nie pojmowałam, jak ktokolwiek mógł popierać upadłe królestwo, nawet jeśli był nieszczęśliwy albo cierpiał nędzę. Przecież to Atlanci i Mroczny sprowadzili mgłę i to, co w niej czyhało. To, co prawdopodobnie zabiło Finleya oraz mnóstwo ludzi, włącznie z moją matką i ojcem, i wypaliło we mnie wspomnienie grozy rozrastającej się we mgle.

Chwilowo odsunęłam na bok podejrzenia i otwarłam się, żeby wyczuć, czy ta kobieta nosi w sobie jakieś wielkie cierpienie, coś wykraczającego poza fizyczny ból, wypływającego z rozpaczy albo rozgoryczenia. Ten rodzaj bólu, który każe ludziom popełniać okropne czyny, żeby chociaż odrobinę złagodzić męczarnię.

Nic takiego od niej nie promieniowało.

Ale to nie znaczyło, że nie należy do Descendentów.

Kobieta przechyliła głowę.

– Jak mówiłam, nie masz się czego obawiać z mojej strony. Z jego strony? To całkiem inna historia.

– Z jego strony? – powtórzyłam.

Przesunęła się na bok, kiedy główne drzwi się otwarły i nagły powiew zimnego powietrza zapowiedział przybycie następnych gości. Wszedł jakiś mężczyzna, a za nim starszy dżentelmen o jasnych, rudawych włosach i pobrużdżonej twarzy, ogorzałej od słońca…

Wstrząśnięta, szeroko otwarłam oczy z niedowierzaniem. To był Vikter Wardwell. Co on robił w Czerwonej Perle?

Przed moimi oczami pojawiły się obrazy kobiet w krótkich sukienkach i z częściowo obnażonymi piersiami. Przypomniałam sobie, dlaczego sama tu jestem.

O bogowie.

Nie chciałam już myśleć o celu jego wizyty. Vikter był zahartowanym członkiem Gwardii Królewskiej, mężczyzną sporo po czterdziestce, ale dla mnie był kimś więcej. To on dał mi sztylet, który nosiłam przytroczony do uda, to on przełamał zwyczaj i dopilnował, żebym nauczyła się nie tylko posługiwać sztyletem, ale również robić mieczem, trafiać strzałą w niewidoczny cel i nawet bez broni pokonać mężczyznę dwukrotnie większego ode mnie.

Vikter był dla mnie jak ojciec.

Był również moim osobistym strażnikiem, odkąd przybyłam do Masadonii. Ale nie jedynym. Dzielił obowiązki z Rylanem Kealem, który zastąpił Hannesa, kiedy ten umarł we śnie niecały rok temu. Była to niespodziewana strata, ponieważ Hannes dopiero przekroczył trzydziestkę i cieszył się znakomitym zdrowiem. Uzdrawiacze uważali, że spowodowała to jakaś nieznana choroba serca. Jednak trudno było uwierzyć, że ktoś kładzie się spać całkiem zdrowy, żeby nigdy się nie obudzić.

Rylan nie wiedział, że jestem tak dobrze wyszkolona, zdawał sobie jednak sprawę, że umiem się posługiwać sztyletem. Nie miał pojęcia, dlaczego Vikter i ja tak często znikaliśmy z zamku. Był miły i całkiem wyluzowany, ale w żadnym razie nie byliśmy ze sobą tak blisko, jak z Vikterem. Gdyby Rylan tu przyszedł, łatwo mogłabym się wymknąć niezauważona.

– Do diabła – zaklęłam i odwróciłam się, naciągając kaptur na głowę. Moje włosy miały charakterystyczny miedziany odcień, łatwy do zauważenia. Lecz nawet kiedy zakryłam włosy i twarz, Vikter mógł mnie rozpoznać. Miał szósty zmysł, typowy dla rodziców, którzy zawsze wyczuwają, kiedy ich dziecko coś zbroi.

Zerknęłam w stronę wejścia i duch we mnie upadł, kiedy zobaczyłam, że Vikter usiadł przy stole twarzą do drzwi – jedynej drogi ucieczki.

Bogowie mnie nienawidzili.

Naprawdę, ponieważ nie miałam wątpliwości, że Vikter mnie zobaczy. Nie doniósłby na mnie, ale wolałabym już wpełznąć do dziury pełnej karaluchów i pająków niż tłumaczyć się przed nim, właśnie przed nim, dlaczego przyszłam do Czerwonej Perły. I musiałabym wysłuchać kazania. Nie groziła mi surowa reprymenda i kara, w jakich lubował się książę, ale takie kazanie mogło dotknąć do żywego i sprawić, że przez wiele dni czułabym się okropnie.

Głównie dlatego, że zostałam przyłapana na czymś, co zasługiwało na naganę.

I szczerze mówiąc, nie chciałam zobaczyć miny Viktera, kiedy odkryje, że wiem o jego obecności w tym lokalu. Zaryzykowałam kolejne ukradkowe spojrzenie i…

O bogowie, jakaś kobieta klęczała przy nim i trzymała rękę na jego nodze!

Przetarłam oczy.

– To Sariah – wyjaśniła kobieta. – Jak tylko on się zjawia, ona zaraz się do niego klei. Chyba się w nim durzy.

Powoli przeniosłam wzrok na kobietę stojącą obok mnie.

– On tu często przychodzi?

Uniosła jeden kącik ust.

– Dostatecznie często, żeby wiedzieć, co się dzieje za czerwoną zasłoną i…

– Wystarczy – ucięłam. Teraz musiałam wyczyścić mózg. – Nie chcę wiedzieć więcej.

Zaśmiała się miękko.

– Wyglądasz jak ktoś, kto potrzebuje kryjówki. I tak, w Czerwonej Perle łatwo rozpoznać kogoś takiego. – Zręcznie odebrała mi kieliszek z szampanem. – Na górze są teraz wolne pokoje. Spróbuj szóstych drzwi po lewej. Znajdziesz tam azyl. Przyjdę po ciebie, kiedy będzie bezpiecznie.

Obudziły się we mnie podejrzenia, kiedy napotkałam jej wzrok, ale pozwoliłam, żeby wzięła mnie za ramię i poprowadziła w lewo.

– Dlaczego mi pomagasz?

Otworzyła drzwi.

– Bo każdy powinien móc użyć trochę życia, chociaż przez kilka godzin.

Szczęka mi opadła, bo kobieta dokładnie powtórzyła moje myśli sprzed paru minut. Stałam oniemiała.

Mrugnęła do mnie i zamknęła drzwi.

To nie mógł być przypadek, że odgadła, kim jestem. I przypadkiem powtórzyła to, co wcześniej myślałam? Akurat. Wyrwał mi się szorstki śmiech. Ta kobieta mogła należeć do Descendentów, a co najmniej nie przepadała za Ascendentami. Ale mogła również być Widzącą.

Myślałam, że już żadnego z nich nie ma.

I ciągle nie mogłam uwierzyć, że Vikter tu jest – że przychodził tu tak często, że jedna z dam w czerwieni obdarzyła go sympatią. Właściwie nie wiedziałam, dlaczego tak się dziwię. Gwardzistom królewskim nie zabraniano szukania przyjemności ani nawet ożenku. Wielu było dość… promiskuitycznych, ponieważ ich życie było pełne niebezpieczeństw i często o wiele za krótkie. Po prostu Vikter miał kiedyś żonę, którą stracił na długo, zanim go poznałam: zmarła w połogu razem z dzieckiem. Wciąż kochał swoją Camilię równie mocno jak wtedy, kiedy żyła i oddychała.

Jednak to, co tu znajdował, nie miało nic wspólnego z miłością, prawda? I każdy czasem czuje się samotny, nawet jeśli jego serce należy do kogoś, kto już odszedł.

Trochę tym zasmucona, odwróciłam się na wąskich schodach oświetlonych przez lampy naftowe na ścianach. Odetchnęłam głęboko. W co ja się wpakowałam?

Tylko bogowie wiedzieli, a teraz nie miałam już odwrotu.

Wsunęłam rękę pod płaszcz i trzymałam ją blisko rękojeści sztyletu, kiedy wchodziłam po stopniach na piętro. Korytarz był szeroki i zadziwiająco cichy. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale sądziłam, że usłyszę… odgłosy.

Kręcąc głową, liczyłam drzwi, aż dotarłam do szóstych po lewej stronie. Nacisnęłam klamkę i stwierdziłam, że nie są zamknięte na klucz. Zaczęłam je otwierać, ale się powstrzymałam. Co ja wyprawiam? Nie wiadomo, co czeka za tymi drzwiami. Tamta kobieta na dole…

W korytarzu rozległ się męski śmiech i drzwi obok mnie się otworzyły. Spanikowana szybko weszłam do wyznaczonego pokoju i zamknęłam drzwi za sobą.

Rozejrzałam się z walącym sercem. Nie było tu lamp, tylko świecznik na gzymsie kominka. Przed pustym paleniskiem stała kanapa. Nawet się nie rozglądając, wiedziałam, że jedynym pozostałym meblem w pokoju na pewno było łóżko. Odetchnęłam głęboko i poczułam zapach świec. Cynamon? Ale czułam coś jeszcze, coś przypominającego przyprawy korzenne i igły sosnowe. Zaczęłam się odwracać…

Czyjeś ramię objęło mnie w talii i przyciągnęło do bardzo twardego, bardzo męskiego ciała.

– Tego – szepnął niski głos – się nie spodziewałem.

ROZDZIAŁ
2

Zaskoczona podniosłam wzrok. Błąd, którego Vikter uczył mnie nigdy nie popełniać. Powinnam była sięgnąć po sztylet, ale zamiast tego stałam bez ruchu, kiedy ramię ścisnęło mnie mocniej w talii, a druga ręka spoczęła na moim biodrze.

– Ale to miła niespodzianka – ciągnął, odsuwając ramię.

Wyrwana z oszołomienia odwróciłam się gwałtownie do niego, wciąż osłonięta kapturem, i sięgnęłam po sztylet. Spojrzałam w górę… A potem spojrzałam jeszcze raz.

Och, bogowie.

Zamarłam pod wpływem szoku, który spowodował zwarcie w moim mózgu, kiedy zobaczyłam jego twarz w łagodnym blasku świec.

Wiedziałam, kim jest, chociaż nigdy z nim nie rozmawiałam.

Hawke Flynn.

Wszyscy w zamku Teerman wiedzieli, że kilka miesięcy temu z Carsodonii, stolicy, przybył strażnik Zapory. Ja nie byłam wyjątkiem.

Chciałam się okłamać, że chodziło tylko o jego niezwykły wzrost – przewyższał mnie prawie o głowę. Albo o sposób, w jaki się poruszał, płynnie, z wrodzonym, drapieżnym wdziękiem, typowym dla wielkich, szarych jaskiniowych kotów, które zwykle grasowały po Pustkowiu, chociaż widziałam też kiedyś jednego jako dziecko w pałacu królowej. Groźną dziką bestię trzymano w klatce i kot nieustannie krążył tam i z powrotem w zbyt ciasnym zamknięciu, co jednocześnie fascynowało mnie i przerażało. Niejeden raz widywałam, jak Hawke chodził tam i z powrotem w ten sam sposób, jakby on również był zamknięty w klatce. Może szło o poczucie władzy, które zdawało się z niego promieniować, chociaż zapewne nie był dużo starszy ode mnie – może był w wieku mojego brata albo miał rok czy dwa lata więcej. Albo może chodziło o jego mistrzostwo we władaniu mieczem. Pewnego ranka, kiedy stałam obok księżnej na jednym z licznych balkonów zamku Teerman, z widokiem na plac treningowy w dole, księżna powiedziała mi, że Hawke przyjechał ze stolicy ze świetnymi rekomendacjami i zapowiadał się na jednego z najmłodszych członków Gwardii Królewskiej. Wpatrywała się w śliskie od potu ramiona Hawke’a.

Ja też.

Od czasu jego przyjazdu wiele razy ukrywałam się w zacienionych alkowach i obserwowałam, jak ćwiczy z innym strażnikami. Oprócz cotygodniowych posiedzeń rady miejskiej w Wielkiej Sali tylko wtedy go widywałam.

Hawke wzbudził moje zainteresowanie, ponieważ… no cóż, po prostu był piękny.

Nieczęsto można to powiedzieć o mężczyźnie, ale nie znałam lepszego słowa, żeby go opisać. Gęste, ciemne włosy wiły mu się na karku i zwykle spadały na czoło, muskając równie ciemne brwi. Płaszczyzny i kąty jego twarzy sprawiały, że marzyłam o talencie do malowania lub rysunku. Miał wysokie i szerokie kości policzkowe, a nos zadziwiająco prosty jak na strażnika. Wielu z nich miało nosy co najmniej raz złamane. Miał też mocny, kwadratowy podbródek i ładnie ukształtowane usta. Kilka razy widziałam, jak się uśmiechał, a wtedy unosił mu się prawy kącik i w policzku pojawiał się głęboki dołek. Czy miał dołek również w lewym policzku, nie wiedziałam. Ale najbardziej urzekającą cechą jego twarzy były oczy.

Przypominały mi zimny miód, niezwykły kolor, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam, i patrzyły w taki sposób, że pod tym wzrokiem człowiek czuł się obnażony. Wiedziałam o tym, ponieważ czułam jego wzrok podczas posiedzeń rady w Wielkiej Sali, chociaż nigdy wcześniej nie widział mojej twarzy ani nawet moich oczu. Z pewnością zwrócił na mnie uwagę tylko dlatego, że byłam pierwszą Panną od stuleci. Ludzie zawsze gapili się na mnie w miejscach publicznych, czy to strażnicy, czy panowie i damy dworu, czy też pospólstwo.

Jego wzrok mógł być również tylko wytworem mojej wyobraźni, napędzanej przez drobne, ukryte pragnienie, żeby ten piękny mężczyzna był mnie ciekaw tak samo, jak ja byłam ciekawa jego.

Niewątpliwie z tych wszystkich powodów wzbudził moje zainteresowanie, ale istniała jeszcze jedna przyczyna, do której trochę wstydziłam się przyznać nawet przed sobą.

Świadomie sięgnęłam do niego zmysłami, kiedy go zobaczyłam. Wiedziałam, że nie powinno się tego robić bez wyraźnej potrzeby. Nic nie usprawiedliwia takiej inwazji. I nie miałam żadnego pretekstu poza ciekawością, co takiego sprawiało, że krążył tam i z powrotem jak jaskiniowy kot zamknięty w klatce.

Hawke nieustannie cierpiał.

Nie był to fizyczny ból. Sięgał głębiej, czułam go jak ostre odłamki lodu na skórze. Był przenikliwy i nie miał końca. Ale cierpienie, które zdawało się podążać za Hawkiem jak cień, nigdy go nie pokonało. Gdybym nie sięgnęła, wcale bym go nie poczuła. W jakiś sposób trzymał w ryzach tę męczarnię, a nie znałam nikogo innego, kto by to potrafił.

Nawet wśród Ascendentów.

Tylko dlatego że od nich nigdy niczego nie czułam, chociaż wiedziałam, że doznają fizycznego bólu. Skoro nigdy nie musiałam się obawiać, że wykryję u nich osad cierpienia, powinnam szukać ich towarzystwa, ale zamiast tego przyprawiali mnie o dreszcze.

– Nie spodziewałem się ciebie dziś wieczorem – powiedział Hawke. Obdarzył mnie tym swoim półuśmiechem, niesięgającym oczu, przy którym nie pokazywał zębów, ale demonstrował dołeczek w prawym policzku. – Minęło dopiero parę dni, cukiereczku.

Cukiereczku?

Otworzyłam usta, a potem szybko je zamknęłam, kiedy dotarło do mnie znaczenie tej sytuacji. Zamrugałam. On mnie wziął za kogoś innego! Kogoś, z kim widocznie się tutaj spotykał. Spojrzałam na mój płaszcz – pożyczone okrycie. Był dość charakterystyczny, bladoniebieski z obszyciem z białego futra.

Britta.

Czy on mnie wziął za Brittę?

Byłyśmy prawie tego samego wzrostu, trochę poniżej przeciętnego, a płaszcz skrywał moją sylwetkę, której daleko było do chudości Britty. Nieważne, ile ćwiczyłam, nigdy nie mogłam osiągnąć wiotkich kształtów księżnej Teerman czy niektórych dam.

Z niepojętych przyczyn jakaś cząstka mnie, ta ukryta, czuła się… rozczarowana i może nawet trochę zazdrosna o ładną służącą.

Zmierzyłam wzrokiem Hawke’a. Miał na sobie czarną tunikę i bryczesy, jakie wszyscy strażnicy nosili pod zbroją. Czy przyszedł tu prosto po służbie? Szybko obrzuciłam spojrzeniem cały pokój. Na małym stoliku obok kanapy stały dwa kieliszki. Hawke nie był tu sam, zanim przyszłam. Czy mógł być z inną? Łóżko za jego plecami było posłane i nie wyglądało, jakby ktoś w nim… spał.

Co mam zrobić? Odwrócić się i uciec? To byłoby dziwne. Hawke na pewno zapytałby o to Brittę, ale jeśli zwrócę płaszcz i maskę niepostrzeżenie, ona nie będzie mnie podejrzewać.

Tylko że na dole pewnie wciąż był Vikter, no i ta kobieta…

O bogowie, ona na pewno była Widząca. Instynkt mi podpowiadał, że ona wiedziała, że ten pokój jest zajęty. Wysłała mnie tutaj umyślnie. Czy wiedziała, że to jest Hawke i pewnie weźmie mnie za Brittę?

To się wydawało zbyt niewiarygodne.

– Czy Pence ci powiedział, że tu jestem? – zapytał Hawke.

Zabrakło mi tchu, serce zaczęło mi walić jak młot o żebra. Pence był chyba strażnikiem na Zaporze, mniej więcej w wieku Hawke’a. Blondyn, o ile pamiętam, ale nie widziałam go na dole. Pokręciłam głową.

– Więc mnie wypatrywałaś? Śledziłaś mnie? – Cmoknął cicho. – Będziemy musieli o tym porozmawiać, nie uważasz?

Dziwna nuta pogróżki w jego głosie sugerowała, że wcale nie jest zadowolony na myśl, że Britta go śledziła.

– Ale nie dziś wieczorem, jak się zdaje. Jesteś dziwnie milcząca – zauważył.

Na ile znałam Brittę, zwykle buzia jej się nie zamykała. Ale gdybym się odezwała, Hawke natychmiast by poznał, że nie jestem tą służącą, a ja… jeszcze nie chciałam, żeby to odkrył. Właściwie sama nie wiedziałam, czego chcę. Nie trzymałam już ręki na sztylecie, chociaż nie wiedziałam, co to znaczy. Wiedziałam tylko, że serce wciąż mi wali.

– Nie musimy rozmawiać. – Sięgnął po rąbek swojej tuniki i zanim zdążyłam zaczerpnąć powietrza, ściągnął ją przez głowę i odrzucił na bok.

Szeroko otwarłam oczy i rozchyliłam usta. Widywałam już męskie torsy, ale takiego nigdy nie widziałam. Mięśni, które napinały się i prężyły pod cieńszą koszulą, w jakiej ćwiczyli strażnicy, teraz nic nie okrywało. Szerokie ramiona i klatka piersiowa były szczupłe i muskularne, wytrenowane przez lata intensywnych ćwiczeń. Pod pępkiem zaczynało się pasmo delikatnego owłosienia, które znikało w bryczesach. Spuściłam wzrok jeszcze niżej i rumieniec powrócił, innego rodzaju, bo nie tylko zaczerwienił skórę, ale rozpalił krew.

Nawet w blasku świec widziałam, jakie obcisłe były bryczesy, jak opinały jego ciało, pozostawiając bardzo niewiele pola wyobraźni.

A wyobraźnię miałam nieźle rozwiniętą dzięki skłonności dam dworu do dzielenia się plotkami i mojej skłonności do podsłuchiwania.

Poczułam dziwne mrowienie w dole brzucha. Nie było nieprzyjemne. Wcale. Było ciepłe i łaskoczące, przypominało mi pierwszy łyk musującego szampana.

Hawke zrobił krok w moją stronę i moje mięśnie napięły się do ucieczki, ale zmusiłam się, żeby zostać na miejscu. Wiedziałam, że powinnam się odsunąć, przemówić i wyjawić, że nie jestem Brittą. Powinnam natychmiast wyjść. Jego długie nogi pożerały przestrzeń, gdy zbliżał się do mnie w taki sposób, że odgadłabym jego zamiary, nawet gdyby nie zdjął tuniki. I chociaż miałam niewielkie doświadczenie – no dobrze, absolutnie żadne – instynktownie wiedziałam, że kiedy do mnie podejdzie, dotknie mnie. Może nawet zrobi coś więcej. Może mnie pocałuje.

A to było zakazane.

Byłam Panną, Wybraną. Nie mówiąc o tym, że brał mnie za inną kobietę i najwyraźniej był w tym pokoju z kimś innym, zanim tu weszłam. To nie znaczyło, że był z kimś, ale mógł.

Wciąż nie mogłam się poruszyć ani odezwać.

Czekałam, serce biło mi tak szybko, że zrobiło mi się słabo. Lekkie dreszcze przebiegały po rękach i nogach.

A przecież nigdy nie drżałam.

Co ty robisz? – szepnął głos rozsądku w mojej głowie.

Żyję, odszepnęłam.

I zachowujesz się wyjątkowo głupio, zripostował głos.

Miał rację, ale i tak nie ruszałam się z miejsca.

Nadmiernie wyczulonymi zmysłami obserwowałam, jak Hawke stanął przede mną i podniósł ręce. Jedną ręką chwycił z tyłu mój kaptur. Przez chwilę myślałam, że go ściągnie i szarada się skończy, ale tego nie zrobił. Kaptur tylko trochę zsunął się do tyłu.

– Nie wiem, jaką grę na dzisiaj wymyśliłaś – powiedział Hawke głębokim, gardłowym głosem. – Ale chętnie się dowiem.

Drugą ręką objął mnie w talii. Wyrwał mi się stłumiony okrzyk, kiedy Hawke przygarnął mnie do piersi. To wcale nie przypominało przelotnych uścisków Viktera. Jeszcze nigdy żaden mężczyzna tak mnie nie trzymał. Nawet centymetr nie dzielił naszych ciał. Ten kontakt wstrząsnął moimi zmysłami.

Hawke uniósł mnie tak, że stanęłam na palcach, a potem całkiem zawisłam w powietrzu. Zdumiałam się jego siłą, bo wcale nie byłam lekka. Oszołomiona oparłam dłonie na jego ramionach. Żar jego twardej skóry zdawał się przepalać moje rękawiczki, płaszcz i cienką białą szatę, w której zwykle sypiałam.

Przechylił głowę i poczułam na wargach ciepło jego oddechu. Dreszcz napięcia i oczekiwania przebiegł mi po kręgosłupie, a jednocześnie obawa ścisnęła mi żołądek. Nie było czasu na walkę dwóch sprzecznych emocji. Hawke obrócił się i zrobił parę kroków z tą samą kocią gracją, jaką widziałam u niego wcześniej. Po kilku niepewnych uderzeniach serca opuścił nas na łóżko, trzymając mnie mocno, lecz ostrożnie, jakby zdawał sobie sprawę z własnej siły. Opadł na mnie, wciąż z jedną ręką za moją głową, jego szokujący ciężar wgniótł mnie w pościel, a potem jego usta odnalazły moje.

Hawke mnie pocałował.

Nie było w tym nic słodkiego ani miękkiego, jak sobie wyobrażałam pocałunek. Był twardy i natarczywy, zaborczy, a kiedy gwałtownie wciągnęłam oddech, wykorzystał to i sięgnął głębiej. Jego język dotknął mojego, czym mnie zaskoczył. Panika zatrzepotała mi w brzuchu, ale razem z nią coś innego, coś znacznie silniejszego, przyjemność, jakiej dotąd nie zaznałam. Smakował złocistym likworem, który kiedyś podkradałam, i czułam pieszczotę jego języka w każdym zakamarku ciała. Czułam mrowienie na skórze, niepojęty ciężar w piersi, skręcające napięcie pod pępkiem i jeszcze niżej, gdzie nagle krew zaczęła mi pulsować między nogami. Zadygotałam, wbiłam palce w jego ciało i pożałowałam, że noszę rękawiczki, bo chciałam dotknąć jego skóry. Wątpiłam, żebym w tym stanie mogła się skupić na tym, co on czuł. Przechylił głowę, otarł się dziwnie szorstką…

Bez ostrzeżenia przerwał pocałunek i uniósł głowę.

– Kim ty jesteś?

Myśli miałam dziwnie powolne, moja skóra śpiewała. Zamrugałam i otworzyłam oczy. Ciemne włosy opadły mu na czoło. W słabym, migotliwym blasku świec nie widziałam wyraźnie jego twarzy, ale jego wargi wydawały się równie nabrzmiałe jak moje.

Ruchem zbyt szybkim, żebym go zauważyła, Hawke ściągnął mi kaptur z głowy i odsłonił moją zamaskowaną twarz. Uniósł brwi. Nagle przejaśniło mi się w głowie i serce skoczyło mi w piersi z całkiem innego powodu, chociaż wargi wciąż mnie paliły od pocałunku.

Mojego pierwszego pocałunku.

Hawke przeniósł złociste spojrzenie na moją głowę i zabrał rękę z mojego karku. Zesztywniałam, kiedy sięgnął po kosmyk moich włosów i uniósł go tak, że włosy zalśniły miedzią w blasku świec. Przechylił głowę w lewo.

– Stanowczo nie jesteś tym, kim myślałem – mruknął.

– Skąd wiesz? – palnęłam.

– Bo kiedy ostatnim razem pocałowałem właścicielkę tego płaszcza, o mało nie wessała mi cholernego języka do gardła.

– Och – szepnęłam. Czy powinnam była tak zrobić? To nie wydawało się przyjemne.

Patrzył na mnie z góry taksującym wzrokiem, wciąż leżąc na mnie połową ciała. Wepchnął mi jedną nogę między nogi, a ja nawet nie zauważyłam, kiedy to się stało.

– Czy już ktoś cię kiedyś całował?

Twarz mi zapłonęła. O bogowie, czy to było takie oczywiste?

– Tak!

Uniósł jeden kącik ust.

– Zawsze kłamiesz?

– Nie! – skłamałam natychmiast.

– Kłamczucha – mruknął niemal kpiącym tonem.

Ogarnęło mnie zażenowanie, które stłumiło drżącą przyjemność tak nagle, jakby mnie oblano lodowatą wodą. Odepchnęłam jego nagą pierś.

– Powinieneś zejść.

– Zamierzałem.

Powiedział to w taki sposób, że zmrużyłam oczy.

Hawke roześmiał się i po raz pierwszy… po raz pierwszy usłyszałam jego śmiech. Kiedy go widywałam w Wielkiej Sali, był milczący i obojętny jak większość strażników, a podczas treningów miał na twarzy tylko ten półuśmieszek. Ale nigdy się nie śmiał. A wiedząc o jego skrywanym cierpieniu, podejrzewałam, że w ogóle nie potrafił się śmiać.

Ale teraz się śmiał i ten śmiech brzmiał prawdziwie; głęboki i przyjemny wibrował w moim ciele, docierał aż do palców nóg. Z opóźnieniem uświadomiłam sobie, że jeszcze nigdy nie słyszałam, jak on mówi. Miał lekki akcent, niemal muzyczny zaśpiew w głosie. Nie potrafiłam go umiejscowić, ale bywałam tylko w stolicy i tutaj, a ludzie na ogół rzadko rozmawiali ze mną czy w mojej obecności. O ile się orientowałam, ten akcent mógł być całkiem pospolity.

– Naprawdę powinieneś się ruszyć – powiedziałam, chociaż podobał mi się jego ciężar.

– Tu mi całkiem wygodnie – odparł.

– No ale nie mnie.

– Powiesz mi, kim jesteś, księżniczko?

– Księżniczko? – powtórzyłam.

– Jesteś dość wymagająca. – Wzruszył jednym ramieniem. – Przypuszczam, że księżniczki są wymagające.

– Nie jestem wymagająca – zaprzeczyłam. – Złaź ze mnie.

Uniósł brwi.

– Doprawdy?

– Jeśli każę ci zejść, to nie znaczy, że jestem wymagająca.

– W tym się nie zgadzamy – zrobił przerwę – księżniczko.

Wargi mi drgnęły z cierpkiego rozbawienia, ale zdołałam powstrzymać uśmiech.

– Nie powinieneś mnie tak nazywać.

– Więc jak mam cię nazywać? Może imię?

– Jestem… jestem nikim – zapewniłam pospiesznie.

– Nikim? Co za dziwne imię. Czy dziewczyny z takim imieniem często przebierają się w cudze rzeczy?

– Nie jestem dziewczyną – warknęłam.

– Mam wielką nadzieję, że nie. – Znowu zrobił przerwę i lekko opuścił kąciki ust. – Ile masz lat?

– Dostatecznie dużo, żeby tu być, jeśli tym się martwisz.

– Innymi słowy dostatecznie dużo, żeby się przebrać za kogoś innego, pozwalać ludziom wierzyć, że jesteś inną osobą, a potem pozwalać się całować…

– Wiem, o co ci chodzi – przerwałam mu. – Tak, mam dostatecznie dużo lat na wszystkie te rzeczy.

Uniósł jedną brew.

– Powiem ci, kim jestem, chociaż mam wrażenie, że już to wiesz. Jestem Hawke Flynn.

– Cześć – powiedziałam i zrobiło mi się głupio.

Dołeczek w jego policzku się pogłębił.

– To jest ten moment, kiedy mi mówisz, jak się nazywasz.

Moje usta i język pozostały nieme.

– Więc będę musiał dalej nazywać cię księżniczką. – Jego spojrzenie było teraz dużo cieplejsze i chciałam sprawdzić, czy ból złagodniał, ale się powstrzymałam. Pomyślałam, że może jego ból zniknął. Jeśli tak…

– Przynajmniej możesz mi powiedzieć, dlaczego mnie nie powstrzymałaś – zaproponował, zanim uległam ciekawości i sięgnęłam do niego zmysłami.

Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć, ponieważ sama tego nie rozumiałam.

Kącik ust mu drgnął.

– Na pewno chodziło o coś więcej niż mój nieodparty urok.

Zmarszczyłam nos.

– Oczywiście.

Znów krótko się zaśmiał, ale tym razem w jego głosie usłyszałam zaskoczenie.

– Chyba mnie obraziłaś.

Skrzywiłam się rozczarowana.

– Nie zamierzałam…

– Ranisz mnie, księżniczko.

– Bardzo wątpię. Z pewnością doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, jak wyglądasz.

– Owszem. Przez to wiele osób dokonało niewłaściwych życiowych wyborów.

– Więc dlaczego powiedziałeś, że cię obraziłam… – Uświadomiłam sobie, że on się ze mną droczy, i zrobiło mi się głupio, że od razu tego nie zauważyłam. Ponownie pchnęłam go w pierś. – Ciągle na mnie leżysz.

– Wiem.

Zaczerpnęłam tchu.

– To niegrzecznie z twojej strony, że wciąż mnie przygniatasz, chociaż wyraźnie ci powiedziałam, że chcę, żebyś zszedł.

– To niegrzecznie z twojej strony, że wtargnęłaś do mojego pokoju ubrana jak…

– Twoja kochanka?

Uniósł brwi.

– Nie nazwałbym jej tak.

– A jak byś ją nazwał?

Hawke wydawał się nad tym zastanawiać, wciąż rozciągnięty w połowie na mnie.

– Hm… dobrą przyjaciółką.

Poczułam pewną ulgę, że nie nazwał jej żadnym obraźliwym określeniem, bo zdarzało mi się podsłuchać, że mężczyźni wyrażali się tak o kobietach, z którymi mieli intymne kontakty, ale „dobra przyjaciółka”?

– Nie wiedziałam, że przyjaciele zachowują się w ten sposób.

– Założę się, że niewiele wiesz o tych sprawach.

Nie mogłam zignorować prawdy zawartej w tym zdaniu.

– I założysz się na podstawie tylko jednego pocałunku?

– Tylko jednego pocałunku? Księżniczko, z jednego pocałunku można się dowiedzieć mnóstwa rzeczy.

Patrząc na niego, nie mogłam nic poradzić, że czułam się bardzo… niedoświadczona. Z jego pocałunku dowiedziałam się tylko tego, że sprawiał wrażenie, jakby chciał mnie posiąść.

– Dlaczego mnie nie powstrzymałaś?

Jego spojrzenie ześliznęło się po masce i niżej, tam, gdzie mój płaszcz się rozchylił, odsłaniając zbyt cienką szatę i całkiem śmiały dekolt. Naprawdę nie wiem, co sobie myślałam, kiedy wkładałam tę część garderoby. Prawie jakbym podświadomie przygotowywała się na… na coś. Żołądek skręcił mi się w supeł. Raczej przy wyborze stroju kierowałam się fałszywą brawurą.

Hawke napotkał moje spojrzenie.

– Chyba zaczynam rozumieć.

– Czy to znaczy, że zejdziesz ze mnie, żebym mogła wstać?

Dlaczego go nie zrzuciłaś? – szepnął ten głupi, bardzo logiczny głos rozsądku. Celne pytanie. Potrafiłam wykorzystać ciężar rywala przeciwko niemu. Co ważniejsze, miałam sztylet i mogłam po niego sięgnąć. Ale nie sięgnęłam, a w dodatku niezbyt gorliwie odpychałam Hawke’a. Co to znaczyło? Chyba czułam się… bezpieczna. Przynajmniej chwilowo. Wprawdzie bardzo słabo znałam Hawke’a, ale nie był obcy, przynajmniej nie myślałam tak o nim i nie bałam się go.

Hawke pokręcił głową.

– Mam pewną teorię.

– Czekam z zapartym tchem, żeby ją usłyszeć.

Dołeczek w jego prawym policzku ponownie się pojawił.

– Myślę, że weszłaś do tego pokoju w określonym celu.

Miał rację, ale wątpiłam, czy odgadł prawdziwy powód.

– Dlatego się nie odzywałaś ani nie próbowałaś sprostować mojej pomyłki. Może ten płaszcz też pożyczyłaś nie bez powodu – ciągnął. – Przyszłaś tu, bo chcesz czegoś ode mnie.

Chciałam zaprotestować przeciwko temu, co sugerował, ale słowa uwięzły mi w gardle. Milczenie nie oznaczało ani zgody, ani zaprzeczenia, jednak żołądek znowu mi się ścisnął.

Hawke przesunął się nieznacznie, położył mi prawą rękę na policzku, rozstawił palce.

– Mam rację, prawda, księżniczko?

Serce mi waliło jak szalone. Próbowałam przełknąć ślinę, ale w gardle mi zaschło.

– Może… może przyszłam tu, żeby… porozmawiać.

– Porozmawiać? – Uniósł brwi. – O czym?

– O wielu rzeczach.

Twarz mu złagodniała.

– Na przykład?

Przez kilka sekund w głowie miałam kompletną pustkę. Potem palnęłam pierwsze, co mi przyszło na myśl.

– Dlaczego wybrałeś służbę na Zaporze?

– Przyszłaś tu dziś wieczorem, żeby o to zapytać?

Nic w jego minie czy tonie głosu nie wskazywało, że mi uwierzył, jednak przytaknęłam, dodając w duchu, że to kolejny przykład świadczący, że w ogóle nie umiem rozmawiać z ludźmi.

Milczał przez chwilę, a potem powiedział:

– Wstąpiłem do służby z tych samych powodów co większość.

– Czyli z jakich? – zapytałam, chociaż znałam większość tych powodów.

– Mój ojciec uprawiał rolę i to nie było życie dla mnie. Nie ma zbyt wielu innych możliwości, jak zaciągnąć się do królewskiej armii i bronić Zapory, księżniczko.

– Masz rację.

Oczy mu się zwęziły, na twarzy odmalowało się zaskoczenie.

– Dlaczego tak uważasz?

– Bo dzieci nie mają zbyt wielu możliwości, żeby stać się kimś innym niż ich rodzice.

– To znaczy, że dzieci nie mają zbyt wielu możliwości, żeby poprawić swoją życiową pozycję, osiągnąć więcej niż ich przodkowie?

Kiwnęłam głową.

– No… naturalny porządek rzeczy właściwie na to nie pozwala. Syn rolnika jest rolnikiem albo…

– Woli zostać strażnikiem i ryzykować życie za stałą płacę, chociaż z reguły nie żyje dość długo, żeby się nią nacieszyć – dokończył. – Nie najlepsza perspektywa, co?

– Nie – przyznałam, ale sama już pomyślałam o innym rozwiązaniu. Hawke mógł się starać o inną pracę. Mógł zostać handlarzem lub myśliwym, ale te zawody również niosły ze sobą ryzyko, bo wymagały częstego wychodzenia poza Zaporę. Po prostu nie były aż tak niebezpieczne jak służba w królewskiej armii i patrolowanie Zapory. Czy źródłem jego cierpienia było coś, co widział jako strażnik? – Może nie ma dużego wyboru, ale mimo to myślę… Nie, wiem, że służba w straży wymaga sporo siły ducha i odwagi.

– Myślisz tak o wszystkich strażnikach? Że są odważni?

– Tak.

– Nie wszyscy strażnicy to dobrzy ludzie, księżniczko.

Zmrużyłam oczy.

– Wiem o tym. Odwaga i siła nie równają się dobroci.

– W tym się zgadzamy.

Spuścił wzrok na moje usta, a ja poczułam niewytłumaczalny ucisk w piersi.

– Mówiłeś, że twój ojciec uprawiał rolę. Czy on… Czy odszedł do bogów?

Coś przemknęło przez jego twarz i znikło zbyt szybko, żebym zdążyła to rozszyfrować.

– Nie. Żyje i ma się dobrze. A twój?

Lekko pokręciłam głową.

– Mój ojciec… oboje moi rodzice odeszli.

– Przykro mi to słyszeć – powiedział i w jego głosie zabrzmiała szczerość. – Strata rodzica albo członka rodziny boli długo po ich odejściu, ból się zmniejsza, ale nigdy nie ustaje. Jeszcze po latach przyłapujesz się na myśli, że oddałbyś wszystko, żeby ich odzyskać.

Miał rację i pomyślałam, że może stąd się bierze jego ból.

– Mówisz tak, jakbyś to znał z pierwszej ręki.

– Znam.

Pomyślałam o Finleyu. Czy Hawke dobrze go znał? Większość strażników była ze sobą blisko, łączyły ich więzi silniejsze od pokrewieństwa. Nawet jeśli Hawke nie znał Finleya, z pewnością znał innych, którzy zginęli.

– Przykro mi – powiedziałam. – Współczuję ci z powodu tych, których straciłeś. Śmierć jest…

Śmierć jest stałą.

A ja widziałam jej wiele. Nie powinnam była, skoro tak mnie chroniono, ale widziałam śmierć aż nazbyt często.

Hawke przechylił głowę i ciemne loki spadły mu na czoło.

– Śmierć jest jak stary przyjaciel, który przychodzi z wizytą, czasami wtedy, kiedy najmniej się go spodziewasz, a czasami wtedy, kiedy na niego czekasz. Nie pierwszy raz i nie ostatni składa wizytę, ale żadna śmierć nie jest z tego powodu mniej okrutna i bezlitosna.

Smutek wkradł się do mojej piersi, wypierając ciepło.

– Tak to jest.

Nagle Hawke opuścił głowę i przysunął usta do moich ust.

– Wątpię, czy to potrzeba konwersacji sprowadziła cię do tego pokoju. Nie przyszłaś tu rozmawiać o smutnych rzeczach, których nie można zmienić, księżniczko.

Wiedziałam, po co tu przyszłam dziś wieczorem, i Hawke znowu miał rację. Nie przyszłam rozmawiać. Przyszłam żyć. Doświadczać. Wybierać. Być kimś innym, kimkolwiek, byle nie mną. Żadna z tych rzeczy nie wymagała rozmawiania.

Ale przeżyłam dzisiaj pierwszy pocałunek. Mogłam tu się zatrzymać albo dzisiejszego wieczoru mogłam przeżyć wiele pierwszych razów, wszystkie z mojego wyboru.

Czy ja… czy naprawdę to rozważałam, czymkolwiek to było? Bogowie, naprawdę. Zadygotałam lekko. Czy on to poczuł? Drżenie skupiło się w żołądku, tworząc małe węzły oczekiwania i strachu.

Byłam Panną. Wybraną. Moje wcześniejsze przekonanie, że bogowie nie zwracają uwagi na drobiazgi, jakoś osłabło. Czy uznają mnie za niegodną? Co dziwne, nie owładnęła mną panika. Zamiast tego zapłonęła we mnie iskierka nadziei i to najbardziej wytrąciło mnie z równowagi. Ten maleńki płomyczek nadziei wydawał się zdradziecki i bardzo niepokojący, skoro uznanie za niegodną pociągało za sobą poważne konsekwencje.

Gdyby uznano mnie za niegodną, czekałaby mnie pewna śmierć.

Zostałabym wygnana z królestwa.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

You&YA

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz