Tytuł oryginału: Kretsen

Przekład z języka szwedzkiego: Michał Bolek

Copyright © Veronica Sjöstrand, 2024

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2024

Projekt graficzny okładki: Anders Timren

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Aneta Iwan

ISBN 978-91-8034-997-0

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

1

Drobne, niemal mikroskopijne płatki śniegu wirują, spadając z czarnego nieba. Pontusowi przyszła ochota, żeby łapać je na język jak w dzieciństwie. Uśmiechnął się sam do siebie i podciągnął odrobinę zamek kurtki. Miał za sobą ciężki tydzień, ale postąpił właściwie. Wybrał właściwie. Wszystko się ułoży. Skręcił w niewielką przecznicę łączącą parki Kungsträdgården i Berzeliusa. Wcisnął dłonie głęboko w kieszenie i pochylił głowę. Nagle poczuł, jak coś twardego i zimnego przyciska się do jego skroni. Zesztywniał na całym ciele. Bicie serca zadudniło mu w uszach. Duża dłoń w rękawiczce chwyciła go za ramię, obróciła i przyparła do kamiennego muru. Mężczyzna stojący naprzeciwko był wysoki i barczysty. Pod obszerną czarną peleryną przeciwdeszczową Pontus dojrzał parę jasnych oczu i – mógłby przysiąc – uśmiech. Rozglądał się rozpaczliwie za kimś w pobliżu, za kimkolwiek, kto by mu pomógł, ale ulica była zupełnie pusta. Zanim Pontus zdążył zawołać na pomoc, mężczyzna przycisnął jego głowę do chropowatej ściany budynku i owinął mu ramię wokół szyi. On z całych sił spróbował nabrać powietrza, ale mu się nie udało. Przed oczami wystrzeliły mu białe iskry. Poczuł, jak drży na całym ciele, i przestał się kontrolować. Po nogach spłynął mu ciepły mocz. Usłyszał głuchy huk. A potem wszystko spowiła czerń.

Ciało Pontusa Olssona upadło na chodnik. Wysoki mężczyzna pochylił się i wcisnął mu w usta złożoną kartę. Następnie odszedł szybkim krokiem, powstrzymując się jednak od biegu. Przy najbliższym koszu na śmieci zdjął czarną pelerynę i ją zgniótł. Pod spodem miał czarny płaszcz zimowy sięgający do ziemi, czarne trzewiki i zrobioną na drutach czapkę. Rękawiczek nie ściągnął. Poszedł w dół ulicy, a potem przez park Berzeliusa. Wszędzie panowała cisza. Płatki śniegu wciąż wirowały w powietrzu. Topiły się natychmiast po wylądowaniu w ciemnoczerwonej kałuży, która powstała na chodniku.

2

Kiedy chuchałam na dłonie w rękawiczkach, żeby się rozgrzać, oddech zmieniał się w wielką chmurę. Stałam pośrodku mostu Strömbron i zmrużonymi oczami wpatrywałam się w połyskującą wodę. Widziałam nieprzerwany strumień opatulonych ludzi sunący przez wąską kładkę prowadzącą do Moderna Museet. Chwiałam się na zdrętwiałych palcach u stóp. Był pierwszy naprawdę słoneczny dzień od dawna. Kiedy tylko zobaczyłam, jak przez okno sypialni wpada żółtobiałe zimowe światło, włożyłam koszulkę polo, długi, gruby płaszcz z wełny oraz mocne trzewiki na wysokim obcasie i wyszłam z domu, słuchając Andrei Bocellego na słuchawkach iPoda. Dobrze się złożyło, bo i tak przed południem miałam się spotkać z Emelie pod bankiem Lindstein.

Przeszłam przez most i zatrzymałam się w okolicach dolnej części Kungsträdgården. Tuż obok wielkiego kręgu drzew znajdował się skwer z prostokątnymi, schludnie przyciętymi krzewami bukszpanu. Dokładnie nad prostą krawędzią żywopłotu wystawały maleńkie róże w kolorze ciemnego, zgaszonego różu, a brzegi ich płatków oprószone białym szronem iskrzyły się w słońcu. Mróz zakonserwował kwiaty. Stałam tak i długo się im przyglądałam. Kiedy obchodziłam klomb, żeby zobaczyć je z drugiej strony, prawie wdepnęłam w zamarznięte wymiociny. Pamiątka po którymś z gości Café Opera. Obróciłam się na pięcie i poszłam dalej, mijając ślizgawkę z hałaśliwymi łyżwiarzami.

Duet Madonny i Justina Timberlake’a leciał z głośników lodowiska na cały regulator i ostro wbijał się w subtelne tony Ave Maria w moich słuchawkach. Wokół tafli zbudowano całe miasteczko składające się z czerwonych miniaturowych domków. Mocno kontrastowały ze snobistycznymi, niedostępnymi fasadami otaczającymi park. Wokół placu jedyny pokrzepiający widok stanowił kościół Świętego Jakuba w żywym pomarańczowo-czerwonym kolorze, sąsiadujący z Café Opera. Skręciłam w stronę budynku z grubo ciosanego szarego kamienia z wielkimi czarnymi kratami w oknach. Emelie stała przed drzwiami i rozmawiała przez zestaw słuchawkowy ukryty pod czarnym kapeluszem w stylu lat dwudziestych. Spod ronda wystawały jej blond włosy. Mówiła z ożywieniem, śmiała się i gestykulowała. Brązowe oczy lśniły. Zastanawiałam się, kto jest na drugim końcu linii. Kiedy weszłam na chodnik i do niej pomachałam, pożegnała się, wyłączyła telefon i mocno mnie uścisnęła.

– Właśnie rozmawiałam z Fredrikiem Hesslowem z banku. Spotka się z nami za dziesięć minut. Carl przyjdzie trochę później.

– Co to za Fredrik? Dyrektor?

– Dyrektorem jest Carl. To o nim ci wcześniej opowiadałam, że wygląda jak horrorowa wersja pana Burnsa z Simpsonów. Hesslow jest kontrolerem, a poza tym prawą ręką Carla, że się tak wyrażę. To moja osoba do kontaktu.

– Aha. I na pewno fajny facet – odparłam, kiwając znacząco w stronę jej telefonu.

– O tak! – odpowiedziała Emelie z szerokim uśmiechem. – I w sumie przystojny. A do tego singiel. Z moim szczęściem na pewno jest gejem. – Emelie przewróciła brązowymi oczami. – Zdążymy sprawdzić, gdzie zginął Pontus Olsson, jeśli jeszcze chcesz.

– Jasne.

Emelie wskazała drogę, po czym weszłyśmy w pobliski zaułek. Machnęła w głąb ulicy. Znajdował się tam granatowy kontener na odpady budowlane. Był pokryty bazgrołami i otoczony rozwalonym płotem. Pod ścianą stał przepełniony kosz na śmieci.

– Jakbyś poszła dalej, trafisz do parku Berzeliusa i hotelu Berns. Tutaj go zastrzelono. Za kontenerem.

Weszłyśmy za płot. Na chodniku rozpościerała się wielka ciemna plama. Wciąż wisiała tu biało-niebieska taśma policyjna. Dzisiaj był poniedziałek, a ciało jakaś kobieta z psem znalazła wczesnym rankiem w sobotę. Popatrzyłam w obie strony. Miejsce można było dojrzeć z parku Berzeliusa, ale z Kungsträdgården już nie. Na kilku zaciemnionych szybach po jednej stronie ulicy widniało logo Chinateatern. Po drugiej stronie wysoko w górze było otwarte okno, a wewnątrz pomieszczenia wisiały lśniące patelnie.

– Raczej niezbyt dogodne miejsce, żeby do kogoś strzelać. – Podrapałam się w głowę pod czapką z daszkiem. – Chociaż oczywiście, w środku nocy, w środku zimy jest tu na pewno dość pusto. Ale i tak wymagało to sporo chłodnej kalkulacji albo kompletnego szaleństwa.

Emelie pokiwała głową.

– W zeszły piątek Pontus wyszedł z banku jako ostatni. Było w okolicach jedenastej. Około siódmej rano w sobotę policja zatelefonowała do Tommy’ego, współlokatora Pontusa, który też jest technikiem w banku. Od razu do mnie zadzwonił.

– Dlaczego? – Przestępowałam z nogi na nogę i uderzałam się skrzyżowanymi ramionami, żeby się rozgrzać.

– Odpowiadam przecież za bezpieczeństwo banku, w tym danych. Jeśli policja zechce sprawdzić komputer służbowy Pontusa, a chciała, dopilnuję, żeby przy okazji nie dotarły do niej żadne tajemnice biznesowe.

Emelie miała własną firmę o nazwie Infosec zajmującą się bezpieczeństwem danych. Zatrudniała w niej pięciu pracowników. Lindstein był ich największym klientem. Dodała:

– Popędziłam do banku i zrobiłam kopię twardego dysku Pontusa. A potem sama zaczęłam w nim trochę grzebać, no i… – Zaśmiała się sucho, kopiąc pognieciony jednorazowy kubek. – Wtedy się zorientowałam, że mam problem. – Podeszła do mnie i wsunęła mi rękę pod ramię. – Całe szczęście, że możesz pomóc. Liczę na to, że kiedy wytrzasnę im profilerkę, chociaż trochę się ucieszą.

Ścisnęłam jej dłoń.

– Jasne. Od czego są przyjaciele?

– Mam nadzieję, że nie musiałaś niczego przeze mnie odwoływać.

Uśmiechnęłam się i pokręciłam głową.

– Bez obaw. Raczej nikt nie zasypuje mnie pracą.

Zaczęłyśmy powoli kierować się w stronę banku.

– Myślałam, że pracujesz dla Modusa.

– Tak, robię trochę analiz jako freelancerka, ale raczej nie za dużo. To bardzo miłe ze strony Toma, że chciał mnie zostawić w firmie. Ciągle jeszcze marudzi, żebym wracała. Ale nie chcę się przeprowadzać do Nowego Jorku, a jego zespół woli oczywiście zaangażować pracownika, z którym można odbywać spotkania stacjonarnie. Ja też bym wolała. – Rozłożyłam ramiona. – Znalezienie pracy w Szwecji graniczy z cudem. Baza klientów nie jest zbyt duża.

– Policja, policja albo policja, tak?

– Coś w tym rodzaju. Ale od tamtej sprawy zeszłego lata nie zadzwonili.

Dotarłyśmy pod wejście do banku. Emelie otworzyła ciężkie przeszklone drzwi i weszłyśmy do pomalowanej na biało sali o wysokim suficie. Na drugim końcu pomieszczenia pięły się ogromne spiralne schody. Wyglądało jak w hotelowym lobby. Nigdzie nie było widać skrytek ani tablicy elektronicznej z czerwonymi cyframi. Wielki plakat głosił:

Działamy na 100%

Obsługa – bezpieczeństwo – internet

– Myślałam, że w całym tym halo z Lindsteinem chodzi o to, że nie ma biur – powiedziałam do Emelie, rozglądając się dookoła.

– Bo nie ma. Wszystkie pozamykali dwa lata temu. To jest siedziba główna, tutaj spotyka się wewnętrzny krąg bankowców i kluczowych klientów. Prawdziwe szychy. Innymi słowy, to miejsce do wręczania łapówek przy lunchu i zawierania potajemnych układów.

Podążyłam za Emelie do białego kontuaru wypolerowanego na wysoki połysk. Kiedy szłyśmy po jasnej kamiennej podłodze, rozlegało się echem stukanie naszych wysokich obcasów. Recepcjonistka wpisała nas na listę, dała mi identyfikator gościa i wskazała dwa duże fotele o wysokich oparciach, obite czerwonym materiałem firmy Marimekko. Zdjęłyśmy szaliki, rękawiczki i czapki, po czym usiadłyśmy. Chociaż powinnam powiedzieć, że ja zdjęłam brązowy kaszkiet, dzianinowe rękawice i długi jaskrawoczerwony szalik. Emelie natomiast kapelusz w stylu lat dwudziestych, czarne skórzane rękawiczki i apaszkę marki Pucci w różnych odcieniach zieleni. Nikt nie mógłby nam zarzucić, że za sprawą trwającej ponad dwadzieścia lat znajomości jedna upodobniła się za bardzo do drugiej. Emelie spojrzała na zegarek, a potem na mnie.

– Spotkanie nie powinno za długo potrwać. Zjemy u mnie potem brunch? Wstawiłam do lodówki ciasto do wyrośnięcia.

– Do lodówki? To tam cokolwiek wyrośnie?

– No… Nie pytaj, jak to się dzieje. To zbyt skomplikowane dla tak kulinarnie upośledzonej jak ty.

Przewróciłam oczami.

– Tak, tak, obrażaj mnie, obrażaj, śmiało!

Brunch u Emelie wart był kilku przytyków. Uwielbiała brunche tak bardzo, że właściwie przyrządzała je o każdej porze dnia i nocy.

Po pięciu minutach podszedł do nas jakiś mężczyzna. Lśniące blond włosy zaczesał na karku w długi, ciasny kucyk i miał orzechowobrązowe oczy. Ubrany był w białą koszulę, kamizelkę i dopasowany jasnoszary garnitur ze srebrnymi guzikami mankietów. Eleganckie, minimalistyczne oprawki, także srebrne. Sygnet na małym palcu. Poruszał się z mieszanką delikatności i siły, która niezupełnie pasowała do oficjalnego stroju.

– Fredrik Hesslow – podał mi rękę z uprzejmym uśmiechem i popatrzył w oczy.

– Althea Molin.

Uścisk jego dłoni był mocny i przyjemny. Fredrik i Emelie gawędzili ze sobą, kiedy wspinaliśmy się po wielkich spiralnych schodach w drodze do bankowego biura.

– Wchodźcie i siadajcie, ja tylko poproszę o kawę – powiedział, otwierając nam drzwi do sali konferencyjnej.

Weszłyśmy. W środku panowała kompletna cisza. Nie było słychać ulicznego hałasu ani muzyki z lodowiska w Kungsträdgården. Przechadzałam się, rozglądając dookoła. Przesunęłam palcami po gładkiej, lśniącej powierzchni pieca kaflowego.

– Ale sala! – powiedziałam cicho.

– No… Raczej wyższa półka, wiem – odrzekła Emelie, również cichym głosem.

W pomieszczeniu stały krzesła w stylu gustawiańskim, stół konferencyjny wypolerowany na wysoki połysk i z ciemnego drewna wyprodukowanego wbrew zasadom ochrony lasów deszczowych, a na ścianach wisiały portrety w złotych ramach. Pomieszczenie wypełniały reprodukcje. Chociaż Lindstein nazywano obecnie najnowocześniejszym bankiem w Szwecji, jego przedstawiciele najwyraźniej nie chcieli, aby goście odwiedzający siedzibę główną zapomnieli, że jest też jednym z najstarszych. Luksusowe wnętrze bez wątpienia nie współgrało z finansowymi turbulencjami w ostatnim czasie. Ale oczywiście nikt nie może przecież żądać, aby bank powyprzedawał swoje gustawiańskie krzesła tylko dlatego, że giełda szaleje. Czy na pewno?

Drzwi lekko skrzypnęły i wszedł do nas Hesslow. Usiedliśmy w trójkę.

– Kawa się parzy. Carl przyjdzie za kilka minut i opowie o banku, a kiedy będziemy czekali, może się przedstawisz? – Spojrzał na mnie.

– Jasne. Jestem, jak na pewno mówiła Emelie, wykwalifikowaną profilerką, kryminolożką i psycholożką. Pracuję głównie dla firmy o nazwie Modus Operandi. – „Głównie” to pewnie lekka przesada, ale brzmiało dobrze.

– Czy to nie ciebie napadł tamten seryjny morderca w Nowym Jorku?

Pokiwałam głową, ale nic nie powiedziałam. Nie miałam ochoty zagłębiać się w szczegóły na temat tego, jak w zimnym kościele w Nowym Jorku niemal poderżnięto mi gardło. Uznałam, że nie ma to nic wspólnego ze sprawą. Gazety w Szwecji sporo na ten temat pisały, więc mimo wszystko nie zdziwiłam się, że o tym słyszał. Dotarło do mnie, że wydarzyło się to niemal dokładnie rok temu.

Na szczęście przerwała nam kobieta w średnim wieku ubrana w szarobeżowy kostium, wchodząc z tacą. Stały na niej cztery misterne filiżanki z biało-niebieskiej porcelany i półmisek cynamonowych bułeczek.

– Dziękuję – powiedział Hesslow do kobiety, gdy porozstawiała przed nami filiżanki, a ona uśmiechnęła się i wyszła z pomieszczenia.

Jak zauważyłam, nowoczesność nie rozciągała się też na role płciowe. Ani na rozmiar filiżanek do kawy. Drzwi znowu się otworzyły i do środka wszedł starszy mężczyzna. Był łysy. Bezwłosą głowę zdobiło kilka plam wątrobowych. Miał pomarszczoną twarz i jasnoszare, kryształowo przejrzyste oczy za parą szkieł bez oprawek. Jego ubrania były wprost perfekcyjne. Inaczej nie da się tego opisać. Dopasowany fason, spinki do mankietów ekskluzywne, ale nie nachalne, i granatowy nowoczesny garnitur. Dłoń, którą wyciągnął, daleka jednak była od perfekcji. Przypominała raczej łapę z pazurami – pomarszczona i upstrzona starczymi plamami. Kiedy wstawałam, żeby się z nim przywitać, przypomniało mi się, że Emelie opisywała go jako pana Burnsa z Simpsonów. Nie mogłam się powstrzymać od uśmiechu. Opis pasował kropka w kropkę. Jedyną różnicą było to, że Carl Lindstein, dyrektor generalny banku, wydawał się znacznie bardziej nieprzejednany. Kiedy wszyscy się ze sobą przywitali i z powrotem usiedliśmy, Carl zabrał głos.

– Dziękuję za przybycie. Na początek chciałbym powiedzieć kilka słów na temat banku.

Pokiwaliśmy głowami.

– Lindstein to bardzo stary bank i trzeci pod względem wielkości w Szwecji. Założył go mój dziadek. – Carl wskazał sękatą dłonią złote ramy na przeciwległej ścianie pokoju. Zastanawiałam się, w jakim może być wieku. Jeśli był tak stary, na jakiego wyglądał, musiał mieć dobrych osiemdziesiąt lat. Na pewno nie aż tyle. Popatrzył na mnie ostro, jakby potrafił czytać w myślach. Mimowolnie wyprostowałam plecy. Ciągnął:

– Oferujemy usługi zarówno dla przedsiębiorców, jak i klientów indywidualnych. W zaledwie pięć lat udało nam się przejść drogę od wiekowej firmy z tradycjami do najnowocześniejszego i najlepiej prosperującego banku w Szwecji. W tym czasie nasze notowania giełdowe wzrosły dziesięciokrotnie.

Zauważyłam, że nie wspomniał, iż w ciągu ostatnich sześciu miesięcy notowania spadły o ponad połowę.

– Kluczowe okazały się właśnie usługi internetowe, w związku z którymi praca Emelie nad bezpieczeństwem w ostatnim czasie tak bardzo się nam przysłużyła. – Zrobił teatralną przerwę i wziął niewielki łyk kawy. – Mężczyzna, którego w tak… nieprzyjemny sposób nam odebrano, pracował jako operator systemu w dziale IT. Chciałbym jak najmocniej podkreślić powagę sytuacji. Jeśli zabójstwo miało coś wspólnego z bankiem, chcę to wiedzieć. Chcę, żebyśmy dowiedzieli się na temat śledztwa wszystkiego, co tylko się da. – Carl wbijał po kolei wzrok w każdego z nas.

Nikt nic nie powiedział. W końcu odwrócił głowę do Emelie.

– Przejdźmy jednak do kwestii najważniejszej. Fredrik wspomniał, że w komputerze Pontusa znalazłaś nieprawidłowości. Mogłabyś to rozwinąć?

Emelie miała usta pełne kawy, którą szybko przełknęła i ostrożnie odstawiła filiżankę.

– W zeszłą sobotę prewencyjnie przeprowadziłam rutynową kontrolę komputera Pontusa, żeby nie znalazło się tam nic, czego nie powinna zobaczyć policja…

Carl pokiwał z aprobatą i minimalnie się uśmiechnął. Emelie odwzajemniła uśmiech i mówiła dalej:

– Odkryłam, że w sobotę rano, to znaczy po śmierci Pontusa, jakiś fałszywy użytkownik zalogował się do jego komputera i usunął z niego pliki.

– Co znaczy „fałszywy”? – spytał Carl.

– Chodzi o konto użytkownika, które wygląda dokładnie tak samo jak konto wszystkich innych poza tym, że nie można go przypisać do żadnego pracownika banku. To Pontus zakładał nowe konta, więc to też musiał osobiście utworzyć jako jakiegoś rodzaju konto dodatkowe.

– Co usunęła osoba, która zalogowała się na to konto?

– Na razie zdążyłam uruchomić tylko najbardziej podstawowe programy diagnostyczne, ale już wiadomo, że skasowała historię chatów i wiadomości e-mail. Pracuję nad ich przywróceniem, żeby sprawdzić, co w nich było.

– Chodzi o jakąś formę przestępstwa? – Carl się pochylił. Wyglądał poważnie.

– Tak. Wydaje mi się, że ktoś szukał danych wrażliwych. Może jakiegoś rodzaju informacji do wykorzystania w celu wywarcia presji. Żeby powiedzieć więcej, muszę przeprowadzić całościową analizę. – Skinęła w moją stronę. – Zaprosiłam tu dziś Altheę. Zarówno z tego powodu, że ma doświadczenie ze śledztwami w sprawie zabójstwa i może nas wprowadzić w metody pracy policji, jak i dlatego, że mogłaby wykonać profil psychologiczny Pontusa, co pozwoli nam go lepiej zrozumieć.

– Ale czy to ma coś wspólnego z morderstwem? – spytał Hesslow.

– Zdecydowanie istnieje taka możliwość – odpowiedziała Emelie. – Trudno mi sobie wyobrazić, że to zbieg okoliczności.

Carl ściągnął usta w linijkę i wolno pokiwał głową.

– Rozumiem. Brzmi to bardzo poważnie. Jeśli coś zagraża bezpieczeństwu banku, musimy to dogłębnie zbadać. W ciągu tygodnia chcę otrzymać szczegółowy raport i plan działania. To pod żadnym pozorem nie może się dostać do wiadomości publicznej. Media potrafią rozdmuchiwać takie sprawy poza wszelkie granice. – Utkwił spojrzenie w Emelie i uśmiechnął się chłodno. Skinęła głową. Carl zwrócił się w moją stronę. – W obliczu tych faktów rozumiem, dlaczego Emelie zechciała cię zaangażować. Spojrzenie na problem pod tym kątem wydaje mi się bardzo interesujące. Emelie poinformowała cię zapewne, że obowiązuje cię taka sama zasada poufności co Infosec. Mam nadzieję, że to nie problem.

– Absolutnie – odpowiedziała szybko za mnie Emelie.

– Dobrze. – Wstał, a wraz z nim Emelie, Fredrik i ja.

– Dziękuję, że przyszliście. Fredrik omówi z wami szczegóły. Informujcie go o wszystkim na bieżąco i do zobaczenia za tydzień.

Uścisnęliśmy sobie dłonie. Kiedy Carl odszedł, wokół stołu przez chwilę panowała cisza. Pierwszy odezwał się Fredrik Hesslow:

– Cała ta afera jest strasznie niepokojąca, Emelie. Dopilnujesz, mam nadzieję, żeby policja niczego się nie dowiedziała? Nie wiemy jeszcze, czy to w ogóle coś poważnego, a ostatnia rzecz, której byśmy sobie życzyli, to niepokojenie naszych klientów groźnymi nagłówkami w gazetach, że mamy problemy z bezpieczeństwem. Nie mam racji?

Emelie i ja obeszłyśmy stół.

– Tak, całkowicie się zgadzam. Musimy wiedzieć znacznie więcej, zanim z kimkolwiek porozmawiamy. Althea przeprowadzi tak zwaną autopsję psychologiczną Pontusa, czyli analizę jego życia, stanu psychicznego i tego, jaką osobą był tuż przed śmiercią, aby znaleźć zachowania mogące wskazywać, że popełnił przestępstwo lub je planował.

– Dobrze. – Fredrik zwrócił się w moją stronę. – Dziękuję, że zgodziłaś się nam pomóc. Chcę, abyś wiedziała, że nie spodziewamy się cudów. Z taką garstką informacji wyciągnięcie jakichkolwiek wniosków raczej nie może być łatwe, prawda?

– Nie, to prawda, ale coś na pewno uda mi się wypracować.

– Tak jak mówię, wszystko się przyda, nawet drobiazgi. I widzimy się za tydzień. Emelie, mogłabyś przez ten czas dzwonić i informować mnie na bieżąco?

– Jasne.

Fredrik wziął wyciągniętą rękę Emelie w swoje obie dłonie i uśmiechnął się krótko, a potem odwrócił się do mnie i uścisnął moją dłoń nieco bardziej oficjalnie.

– Powodzenia z psychologią – rzekł, patrząc na mnie oczami o orzechowobrązowym kolorze. Potem zniknął za drzwiami.

– Ale się spieszył – powiedziałam, spoglądając za nim.

– Tak, jak zwykle – stwierdziła Emelie i uśmiechnęła się krzywo. – My też się spieszymy. Na brunch!

3

Światło słoneczne wpadające przez okno sprawiało, że intensywnie zielona kuchnia Emelie z oknem wychodzącym na restaurację Claes på Hörnet niedaleko Roslagsgatan nabierała śródziemnomorskiego charakteru.

– Ty nakryj do stołu, a ja wstawię chleb do piekarnika. – Emelie zaczęła wyczarowywać na stole jedzenie. Trzy rodzaje sera, jajecznica, pieczone pomidory, pieczarki podsmażane na maśle i jagodowe smoothie. Dosłownie wszystko. Nikt nie umiał przygotowywać brunchów tak jak ona. Poza tym rozniósł się niebawem po kuchni zapach świeżo pieczonego chleba. Otworzyłam szafkę, wzięłam opakowanie płatków i prawie je upuściłam. Ważyło dobrych parę kilo.

– Co ty trzymasz w tej paczce? Sztabki złota?

Emelie się zaśmiała.

– Kopię zapasową danych z banku. To najbezpieczniejsze miejsce, jakie znam.

– Ty jesteś naprawdę nienormalna. Czy to nie powinno być w sejfie czy czymś takim?

– Ech, to przecież pierwsze miejsce, w którym by szukali. Poza tym jeden egzemplarz jest też w sejfie antywybuchowym. To w zasadzie tylko kopia zapasowa systemu Infosecu, ale jego dużą część stanowią dane banku.

– Wiedzą tam o tym?

– Że ją mam? Tak, to wchodzi w zakres moich obowiązków. A gdzie ją mam, to zupełnie inna kwestia…

– O rany! – Ostrożnie odłożyłam paczkę wraz z jej drogocenną zawartością na sam tył szafki i wyjęłam inną, o odpowiedniej wadze. – To są płatki? Czy znajdę tu system innego klienta?

– To są prawdziwe płatki, nic innego, przysięgam. Resztę trzymam w paczkach mąki.

Emelie wybuchła śmiechem, widząc moje szeroko otwarte oczy.

– Żartowałam! Spokojnie. Jak ci się podobał Fredrik? – spytała, krojąc świeżo upieczony chleb.

– Nie wiem. Nie jest trochę zbyt… czarujący?

Emelie uniosła brwi.

– Zbyt czarujący? Pierwszy raz słyszę, żeby ktoś to uznawał za wadę. W przeciwieństwie do tych dupków, którymi interesuję się zazwyczaj, tak?

– Nie, tak. Nie o to mi chodziło, przepraszam. Tylko normalnie nie podobają ci się tacy wymuskani faceci. Bardzo dużo ma z przedstawiciela elity finansowej, a bardzo mało z rock’and’rollowca.

– To prawda. To ty się zakochujesz w kolesiach jak z reklam Ganta. Może po prostu zaczynam dojrzewać. Boże uchowaj! Ma w każdym razie długie włosy.

– Właśnie. Spotkałaś się z nim kiedyś? – Wzięłam duży kęs kanapki. Miała nieziemski smak: słony, lekko orzechowy, a na górze delikatnie roztopione masło.

– Kilka razy zjedliśmy lunch i umawialiśmy się na drinka. Kiedy śledztwo się skończy, może spróbuję go gdzieś wyciągnąć. Parę kolejek Long Island Ice Tea wystarczy, żeby pozbyć się tych jego kancików i poluzować mu krawat, no nie?

– Jasna sprawa. Podaj jajecznicę.

– Proszę. À propos eleganckich facetów, odzywał się do ciebie twój chłopak? Co u niego?

– Świetnie się bawi – odpowiedziałam z ponurą miną.

Rickard był komisarzem kryminalnym i spędzał urlop na nartach w Val d’Isère z trzema najlepszymi kumplami. Taki mieli najwyraźniej coroczny męski rytuał. Nie dostałam zaproszenia, by im towarzyszyć. Powiedział coś w stylu „kobiety niemile widziane”. Nienawidziłam zjeżdżać ze stoku, więc właściwie mi to nie przeszkadzało, ale i tak nie mogłam się powstrzymać od dowcipkowania na ten temat. Coś mi się chyba należy od życia za to, że zostałam w styczniowym Sztokholmie, który z wyjątkiem dzisiejszego dnia był smutny i ponury, podczas gdy Rickard jeździł slalomem, popijał wino i mieszkał w fantastycznym hotelu.

– Mało solidarnie z jego strony. Mimo wszystko powinien cię zabrać. Zamiast zjeżdżać mogłabyś przecież chodzić do spa.

Wybuchłam śmiechem.

– Do spa? Ja? To byłby jakiś koszmar! Pamiętasz, jak dostałam od ciebie kartę upominkową na manicure? Po kwadransie piłowania i dłubania dostałam świra. Ile czasu może zająć ogarnięcie dziesięciu paznokci?

– Jesteś po prostu zbyt niecierpliwa. Musisz się nauczyć, jak zwalniać i cieszyć się tym, co tu i teraz.

– Cieszyć się tym, co tu i teraz, to żaden problem, ale siedzieć bez ruchu i nie robić nic innego? To nie dla mnie.

– W takim razie nic dziwnego, że twoje paznokcie wyglądają tak okropnie. – Emelie lekko zmrużyła oczy i uważnie przyjrzała się mojej twarzy. – Powinnaś przynajmniej nakładać w domu jakąś maseczkę, bo wyglądasz szaro i blado.

– Tak, tak… Zaczynasz mówić jak moja mama. Też ma obsesję na punkcie pielęgnacji skóry.

Przewróciłam oczami i zmieniłam temat.

Kiedy najadłyśmy się już tak, że omal nie pękłyśmy, posprzątałyśmy ze stołu, a Emelie włączyła zmywarkę. Zerkałam na nią ukradkiem. Sama była blada i mimo uśmiechu i makijażu wyglądała na wyczerpaną. Zaczęłam się zastanawiać, czy opowiedziała mi wszystko, czy jest coś jeszcze. Chociaż to jasne – odkrycie potencjalnej kradzieży danych w banku, gdzie sama odpowiada za bezpieczeństwo, to na pewno nic przyjemnego. Nawet jeśli Infosec wyszedł z tego cało, utrata takiego klienta jak bank byłaby zapewne katastrofą. Nie miała nikogo, kto pozwalałby wyciągać choćby podobne pieniądze.

Kiedy posprzątałyśmy w kuchni, wzięłyśmy filiżanki z kawą i usiadłyśmy na ciemnozielonej sofie w salonie. Mieszkanie Emelie wyglądało, jak by to ująć, niczym wnętrze w stylu Laury Ashley na speedzie. Albo rezultat eksplozji w sklepie z farbami. Na mniej więcej sześćdziesięciu metrach kwadratowych mieszały się jaskrawa zieleń, bordo, złoto i błękit, paski i kwiatki. Krótko mówiąc, wszystko. Poza tym Emelie miała niemożliwą wprost liczbę poduszek i bibelotów. Przede wszystkim niewielkich aniołów. Zbierała je, odkąd była dzieckiem. Nie mogłam tego pojąć. Dlaczego miała bzika akurat na ich punkcie? W moich oczach reprezentowały tylko to, co powierzchowne. To, co powierzchowne, a obecnie smutek. Po śledztwie w sprawie morderstwa latem trudno mi było oglądać anioły, nie myśląc o pomordowanych młodych kobietach. Podciągnęłam nogi na sofę i wzięłam łyk kawy.

– Co sądzisz o sprawie banku? Możesz w ciągu tygodnia wyciągnąć z tego coś sensownego o Pontusie?

– Coś pewnie by się dało, ale będę potrzebowała sporo informacji na jego temat.

– Żaden problem. – Emelie wyciągnęła swojego blackberry. – Jeśli zajdziesz jutro do biura, możemy zacząć analizować to, co już mamy. Spróbuję zaprosić też Tommy’ego, współlokatora Pontusa. Wystarczy na początek? Czego jeszcze potrzebujesz?

– Gdybym tylko wiedziała! – Związałam swoje niesforne kręcone włosy w gruby węzeł, który spięłam długopisem.

– Najpierw opracuję jego profil, czyli autopsję psychologiczną, a potem zobaczymy, dokąd nas to zaprowadzi. Musimy rozłożyć jego życie na czynniki pierwsze. Nie do końca wiem, jak możemy się dowiedzieć, kim był, nie zdradzając nikomu, czym się zajmujemy. Jeśli porozmawiamy z jego bliskimi, zachodzi ryzyko, że powiedzą o tym policji, a my nie będziemy mogli temu zapobiec.

– Wiem, co zrobimy. Nie masz pojęcia, ile można się dowiedzieć przez internet. Przede wszystkim o kimś, kto – z tego, co wiem, jak Pontus – prowadził tam dużą część życia towarzyskiego.

Przez chwilę przerzucałyśmy się pomysłami, po czym wróciłam do domu. Moje mieszkanie zdradzało pilną potrzebę sprzątania, a ja odkładałam to wystarczająco długo. Nie wyrywałam się do szorowania podłóg. Kiedy jechałam z powrotem autobusem, rozległ się sygnał mojego telefonu. Na wyświetlaczu zobaczyłam, że to mama dzwoni z Nowego Jorku. W przyszłym tygodniu przylatują z tatą do Sztokholmu i spędzą tu prawie miesiąc. Mama będzie trochę fotografować, a tata spotykać się z ludźmi i omawiać nowe projekty dla ONZ. Poza tym wykorzystają ten czas, żeby zobaczyć się ze znajomymi, których tu mają, i oczywiście ze mną. Byłam koszmarnie zmęczona tymi wszystkimi planami i dyskusjami, z którymi wiązała się ich wizyta. Mama dzwoniła ostatnio kilka razy dziennie. Westchnęłam i odebrałam.

– Cześć, umma.

– Mina-ya, jak to dobrze, że cię złapałam! Mam wspaniałe wieści! Rozmawiałam z Tilly i Cleasem i zaprosiłam ich na wspólne świętowanie Seollal w domku. Uznali, że to doskonały pomysł. A skoro ja i tata przylatujemy do Szwecji wcześniej, możemy się razem naprawdę dobrze przygotować! Jesteśmy przecież teraz prawie rodziną, więc to się cudownie składa!

– Mamo… Nie jestem pewna, czy Rickard chce w ogóle obchodzić koreański nowy rok. – Przesunęłam dłonią po twarzy.

– Eee tam. Oczywiście, że Rickard chce świętować z nami i swoimi rodzicami. Nie ma chyba znaczenia, że to koreańskie święto? Przecież chodzi tylko o smaczne jedzenie i miłe towarzystwo!

Desperacko próbowałam wpaść na sposób, jak się z tego wykręcić. Pewnie trzeba było winić samą siebie. Tak to jest, kiedy człowiek się zwiąże z synem najlepszych przyjaciół swoich rodziców. Dostrzegłam ostatnią deskę ratunku i spróbowałam rozpaczliwie:

– Nawet nie wiem, czy będziemy mogli… Kiedy wypada nowy rok?

– Siódmego lutego. Tilly mówiła, że Rickard i tak planował przyjechać do nich w ten weekend, więc wiem, że jest wtedy wolny.

– Tak, ale mamo, no nie wiem…

– Daj spokój, będzie wspaniale. Ty i Rickard możecie zajechać kiedyś do domku i tylko trochę go ogarnąć, a ja i tata zajmiemy się później resztą!

– Tak, ale…

– Nie możemy się już doczekać, aż się z tobą spotkamy! Buziaki!

Mama się rozłączyła. Odchyliłam głowę na oparcie i wbiłam wzrok w sufit autobusu. Z całą pewnością nawet się nie zastanowiła, czy uważam to za dobry pomysł, czy nie. Czy ona nie rozumie, że nie podoba mi się traktowanie mnie i Rickarda praktycznie jak małżeństwa, chociaż jesteśmy razem zaledwie pół roku? Ale to dla mamy takie typowe. Nie domyśliła się też, że chętnie spędziłabym z nimi ostatnie święta. Usiłowałam to zasugerować i pytałam, czy mam przyjechać do Flushing, ale mama zaplanowała już wyjście na dużą koreańską imprezę w Nowym Jorku, którą organizowało kilkoro jej przyjaciół ze sfer politycznych. W ogóle nie zrozumiała moich aluzji. Przypuszczałam, że to trochę zderzenie kultur. W Korei Boże Narodzenie spędza się z przyjaciółmi, a tutaj to święto rodzinne. Mimo wszystko mama była znacznie bardziej koreańska niż ja, chociaż od piątego roku życia mieszkała w Stanach. Skończyło się tak, że musiałam spędzać święta u rodziców Rickarda w Ekerö. I to naprawdę nie wypadło tak jak trzeba. Cały czas czułam się jak intruz. Siedziałam w swojej najelegantszej bluzce wyprostowana jak struna i poklepywałam ich czworonożnego pupila. Byli niezwykle serdeczni i robili wszystko, żebym czuła się jak w domu, ale i tak wydawało mi się, że jest nie tak, jak powinno. Ich dom był elegancki i fantastycznie urządzony. Tilly, mama Rickarda, była kiedyś primabaleriną i dało się to zauważyć. W pozytywnym sensie. Miała w sobie wielką siłę i wdzięk. W porównaniu z nią czułam się bardziej zaniedbana niż ich pies.

Westchnęłam i wyjrzałam przez szybę autobusu na Karlbergskanalen. Światło latarni ulicznych odbijało się i połyskiwało w czarnej wodzie. Co ja mam z tym zrobić? Wydawało mi się trochę żenujące, że muszę opowiedzieć Rickardowi o zwariowanym planie mamy. Miałam wielką nadzieję, że się zgodzi. Co prawda już zaplanowaliśmy, że pojedziemy na weekend za miasto, więc oczywiście mogliśmy wtedy posprzątać domek, ale i tak mnie wkurzało, kiedy mama stawiała mnie w takich sytuacjach i zmuszała do rozwiązywania problemów powstających wokół niej. Z wściekłością skubałam pomarańczowy, zmechacony materiał siedzenia i resztę jazdy poświęciłam na wymyślanie sposobów, jak wykręcić się z tego, na co się właśnie zgodziłam albo czemu nie udało mi się choćby zapobiec. Jeszcze.

Otworzyłam drzwi mieszkania. Podłogę w przedpokoju zasypywały torebki, buty, szaliki i kurtki, a do tego ulotki reklamowe i egzemplarze „Dagens Nyheter” z połowy tygodnia. Zamknęłam za sobą drzwi i przekręciłam klucz. Oparłam się o ścianę i z głębokim westchnieniem zdjęłam płaszcz. Od czego zacząć? Padło na kuchnię, tam było najgorzej. Zrzuciłam marynarkę i resztę ubrań na sofę w salonie i włożyłam znoszony czerwony dres. Nastawiłam głośno starą płytę Melissy Etheridge. W moim ukochanym mieszkaniu zupełnie brakowało jaskrawych kolorów, które tak lubiła Emelie. W salonie, gabinecie i kuchni ściany były białe, a w sypialni jasnozielone. Całe mieszkanie zostało oszczędnie wyposażone brązowymi i beżowymi meblami. Dużo książek. Nieco koloru dawały jedynie rośliny doniczkowe wypełniające każdy możliwy kąt, nawet przestrzenie między dużymi czarno-białymi fotografiami, z których większość zrobiła mama. Przedstawiały moje drugie miasto rodzinne – Nowy Jork.

Najbardziej uwielbiałam zdjęcie babci. Siedziała na nim w ogródku ulubionej kawiarni w dzielnicy Flushing. Przed nią znajdowały się mała filiżanka herbaty i gruba książka. Niewielkie okulary miała zsunięte na czubek nosa, a ciepłe, figlarne spojrzenie skierowała prosto na aparat. Przeprowadzili się z dziadkiem z Korei do Stanów Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych, podczas wojny. Mama miała wtedy zaledwie pięć lat. Babcia kochała Amerykę i nigdy nie przestała odczuwać wdzięczności za szansę, jaką ten kraj dał naszej rodzinie.

Była drobną, z pozoru uległą kobietą z mnóstwem wewnętrznej siły, odwagi cywilnej i niezłomnej woli. Przesiadywała w tej kafejce, czytając książki, niemal codziennie przez te lata, gdy mieszkaliśmy we Flushing. Kiedy przeprowadziła się z nami do Sztokholmu, zawsze powtarzała, że to za tym tęskni najbardziej. A przeprowadziła się ze względu na mnie. Zmieniła całe swoje życie. Przeprowadziła się, bo wiedziała, że potrzebuję jej wsparcia. Zawdzięczam jej wszystko. To ona jako pierwsza zrozumiała, że jestem naprawdę chora, a nie tylko „jakaś taka nieswoja”, jak mawiała mama.

Ostrożnie przesunęłam palcami po matowej powierzchni fotografii. Popatrzyłam babci w oczy. Nie spodobałoby się jej, że mam taki bałagan. Że dbanie o dom połączyłam z chorobą. Zawsze kiedy sprzątałam, serce zaczynało mi mocniej walić i robiło mi się niedobrze. Tak bardzo się bałam, że robienie porządków wywoła natrętne myśli. Zawsze krążyły wokół układania i liczenia, więc w mojej głowie związek był oczywisty. Niemal słyszałam, jak babcia mówi do mnie z nieba. „Bzdury!”, powiedziałaby swoją łamaną angielszczyzną, gdyby usłyszała moje wymówki. I miałaby rację. Wystarczyło w zasadzie tylko ruszyć. Poszłam do kuchni i zabrałam się do mycia przepełnionego, śmierdzącego zlewu. Godzinę później kuchnia była przynajmniej jako tako wysprzątana, a mnie oblewał pot. Rozległ się sygnał telefonu. Dzwoniła Emelie.

– Przeszkadzasz mi w sprzątaniu!

– Co takiego? Ty sprzątasz?! To muszę chyba wpaść na kontrolę!

– Niczego nie musisz. Czemu dzwonisz?

– Pogrzebałam trochę w komputerach. Myliłam się, a raczej miałam rację co do Pontusa.

Wydawało mi się, że Emelie jest w lekkim szoku.

– Nie rozumiem. – Podczas rozmowy chodziłam po mieszkaniu, podnosząc z podłogi brudne pranie.

– To nie Pontus zrobił coś podejrzanego. Wręcz przeciwnie. Udało mi się przywrócić jeden z chatów, które usunięto z jego komputera. Pontus pisze: „Czuję się zmuszony, żeby zgłosić to na policję”. Nieznany użytkownik odpowiada: „Czuję się zmuszony odstrzelić ci łeb, skoro przychodzi ci to do głowy”.

– Kurde, brzmi to tak, jakby ktoś się na niego wściekł! Morderca?

– Możliwe. Tak się wydaje, bez dwóch zdań. Rozmawiali w dniu poprzedzającym morderstwo.

– Ale przecież w takim razie Pontus nie tyle wszystkich oszukał, ile im pomógł.

– No właśnie. To co robimy?

– Proszę, opowiedz całą tę historię jeszcze raz.

– A więc ktoś, pod własną nazwą użytkownika, groził Pontusowi śmiercią, a potem usunął pliki. Albo chat nie ma z bankiem nic wspólnego, chociaż to w zasadzie nieprawdopodobne. Po co ten człowiek miałby wtedy w banku konto użytkownika? Moim zdaniem, chociaż nie potrafię jeszcze tego udowodnić, Pontus odkrył coś, czego nie powinien.

– Na przykład co?

– Cóż, cokolwiek. Włamanie do systemu bankowego. Afera łapówkowa. Czyjaś zdrada. Carl Lindstein w czerwonych damskich majtkach. Nie mam pojęcia!

– Coś, dla czego warto zabić. Myślę, że i tak przeprowadzimy całościową analizę jego osoby. Może znajdziemy tam jakieś ciekawe wątki.

– Zgoda. Wracaj do sprzątania, a ja jeszcze pogrzebię. Do zobaczenia jutro w biurze!

Rozłączyłam się i westchnęłam. Wypiłam w kuchni dużą szklankę lodowatej wody i zabrałam się z powrotem do pracy.

4

„Nie mogę tego skumać. Że Cię nie ma. Już mi brakuje Twojego masakrycznego bajzlu. Imprezy, mecze, nie no, kurde, całe życie będzie bez Ciebie do dupy”.

„Kochany! Ostatni raz w The Lab to najlepszy wieczór w moim życiu. Tak chciałam Ci powiedzieć, jak bardzo Cię kocham, ale zabrakło mi odwagi. I już nigdy się nie dowiem, czy czułeś to samo. Jak mam przestać płakać? Kiedy znajdę w sobie siłę, by wrócić do życia? Na zawsze pozostaniesz w moim sercu”.

Strona Pontusa Olssona na Facebooku zmieniła się w księgę kondolencyjną. W pomieszczeniu zapadła kompletna cisza. Wszyscy wpatrywali się w ekran. Pontus uśmiechał się do nas łobuzersko ze zdjęcia profilowego. W pasku na dole znajdowały się jego data urodzenia i śmierci. Jego matka zamieściła post, w którym dziękowała za wszystkie ciepłe słowa o synu i podawała datę pogrzebu. Poza tym stronę wypełniały wiadomości od przyjaciół. Wyrazy pamięci, krótkie anegdoty i wzruszające pożegnania.

Siedzieliśmy w siedzibie Infosecu. Było to gigantyczne, pomalowane na biało poddasze z aneksem kuchennym w jednym rogu i nowoczesną salą konferencyjną ze szklanymi ścianami na krótszym boku. Zostawiono nieoheblowane panele i belki u sufitu. To tutaj pracowała Emelie i jej pięciu kolegów, sami faceci. Żeby dojść do biura, trzeba było minąć kilka zupełnie zwyczajnych krzywych boksów magazynowych z niepomalowanych desek. Emelie wymarudziła możliwość używania lokalu, który znajdował się w tym samym budynku, gdzie mieszkała.

Dzięki wielkiemu uporowi i wielu puszkom farby zmieniła poddasze w prawdopodobnie najbardziej klimatyczną siedzibę firmy IT w Sztokholmie. Sama podczas urlopu w Szwecji wystawałam tu z pędzlem malarskim i jej pomagałam, a potem bardzo często korzystałam z wolnego biurka, kiedy nie miałam ochoty pracować sama w domu. Na sofie przed ekranem siedział obok mnie Tommy ze skrzyżowanymi ramionami. Był jednym z techników pracujących w banku i osobą najbliżej związaną z Pontusem. Wynajmowali wspólnie mieszkanie. Zaoferował pomoc, udzielając nam dostępu do aktywności Pontusa w internecie.

Profil Pontusa na Facebooku ciągnął się w nieskończoność. Pontus miał wśród znajomych dwieście osiemdziesiąt osób. Co najmniej połowę z nich stanowiły kobiety. Kilkoro to starzy znajomi z politechniki KTH, a część – koledzy z pracy i przyjaciele. Poprosiłam Tommy’ego, aby wyświetlił następną zakładkę, żebym mogła sprawdzić, jakie aplikacje zainstalował Pontus. Większość pól zajmowały programy randkowe z nutką porno. Do jego pozostałych zainteresowań należały horrory, ciekawostki, gra World of Warcraft i drużyna koszykarska, w której grał. Pomyślałam o swoim własnym, dość skromnym profilu. Lubiłam Facebook. Stanowił dla mnie sposób na utrzymywanie kontaktu z wieloma amerykańskimi oraz szwedzko-koreańskimi znajomymi i kolegami ze studiów. Na moim profilu nie było jednak żadnych gier ani aluzji seksualnych, za to głównie informacje na temat dobrych książek i starych czarno-białych filmów. Bez wątpienia wypadam na największą nudziarę świata! Pontus sprawiał zaś wrażenie ciepłego, towarzyskiego faceta o gimnazjalnym humorze, uganiającego się ciągle za kobietami. Emelie wskazała jego zdjęcie z paroma kumplami. Był wysoki, dość barczysty i miał jasne, krótko przystrzyżone włosy. Z kuflem piwa wzniesionym w stronę aparatu wyglądał na szczerego i wesołego.

Byłam absolutnie zafascynowana tym, jak wiele śladów zostawiamy za sobą w internecie. Jak wiele piszemy o swoim życiu, jak wiele zamieszczamy zdjęć, nie myśląc o tym, jak mogą je odbierać inni. To był dla mnie zupełnie nowy świat. Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam. Wpisy na grupach dyskusyjnych, blogi, zdjęcia rodzinne na Flickrze, awatary na platformie Second Life. Dla kogoś, kto wiedział, jak i gdzie szukać, całe życie danej osoby było jak otwarta księga. Dzięki temu, że Tommy znał hasło Pontusa, już wcześniej czytaliśmy jego wpisy na forum Flashback i na match.com. Pomimo – a może dlatego – że zajmował się w pracy bezpieczeństwem, używał tego samego hasła do wszystkich kont w internecie, to znaczy „Nicole”, od imienia swojej ulubionej celebrytki Nicole Richie.

– Co teraz? – spytała Tommy’ego Emelie i położyła mu po przyjacielsku dłoń na ramieniu. To było dla niego trudne zadanie. Uśmiechnął się trochę zakłopotany.

– World of Warcraft.

Odwróciłam się w jego stronę.

– Dużo grał?

Tommy pokiwał głową.

– Rozgrywaliśmy trzy, cztery misje, to znaczy graliśmy trzy, cztery wieczory w tygodniu. Mamy dość mocną Gildię.

Emelie włączyła grę na monitorze. Ukazał się mroczny świat fantasy.

– Jaką postacią grał Pontus?

– Łotrzykiem, a jego główną profesją była alchemia. Jego najlepsza umiejętność to rybołówstwo.

– Duży facet, który jest alchemikiem i lubi wędkować – przetłumaczyła mi Emelie.

– Ach tak. Okej.

To, jaką postać wybiera dana osoba w grze RPG, jest niesamowicie ciekawe. O ile wiem, nie istnieją żadne konkretne badania w tym obszarze, ale zabawiałam się przeprowadzaniem własnych obserwacji. Odniosłam wrażenie, że istnieją trzy grupy. Część to ci, którzy wybierają postać, aby stać się tym, kim nie są w prawdziwym życiu. Niski, chudy chłopak gra mięśniaka, pacyfista wojownika i tak dalej, choć w zasadzie nie jest to zbyt częste. Powszechniejsze są raczej wybory autoironiczne, takie jak Pontusa, który zdecydował się grać dużym, przyczajonym alchemikiem lubiącym wędkować, a nie żadną bardziej atletyczną lub powabną postacią. Trzecią grupę stanowią ci, którzy po prostu wzmacniają własne cechy charakteru. Jakbym na przykład grała karlicę, która potrafi czytać w myślach.

– Chcesz zobaczyć więcej? – spytała mnie Emelie.

– Nie, myślę, że nie teraz – odpowiedziałam.

– To może zjemy lunch? Chodź z nami, Tommy.

– Nie, raczej urwę się do domu. – Był blady i wyglądał na zmęczonego.

Dobrze go rozumiałam.

– Okej. Zdzwonimy się w tygodniu. Wielkie dzięki za pomoc.

Emelie mocno go przytuliła. Wydawał się kompletnie zażenowany. Skinął chłopakom, włożył niebieską puchową kurtkę w ogromnym rozmiarze i wyszedł.

– Jak technicy funkcjonują jako zespół? Masz jakieś wyobrażenie o roli Pontusa w grupie? – spytałam Emelie w windzie, gdy jechałyśmy na dół.

– Są bardzo zgrani. Oni kontra reszta świata. Byli dla mnie niesamowicie mili, biorąc pod uwagę, że właściwie to ich pracę analizuję.

– Jeśli dobrze cię znam, też włożyłaś całkiem sporo energii, żeby nawiązać z nimi dobrą relację – odrzekłam, próbując przeskoczyć dużą kupę szarobrązowego błota pośniegowego obok pasów. Wyciągnęłam rękę, żeby pomóc Emelie ominąć tę breję. Miała kolor pomyj ze zlewu.

– To prawda – odparła. – Znacznie łatwiej się wtedy pracuje. No i wpadło jedno czy drugie piwo na koszt Infosecu.

Zaśmiałam się.

– Jaka była rola Pontusa w zespole? Był liderem? Błaznem? Milczkiem?

– Czarusiem i trochę dyplomatą. To chyba on z chłopaków najlepiej rozumiał, że ważne są relacje z innymi działami i osobami. I to on się mną zajął, chociaż nie należało to do jego obowiązków.

Emelie poprowadziła mnie ku wejściu do restauracji. Na tablicy widniał napis: „Bollywood – najlepsze curry w mieście”.

– W tym miejscu dają naprawdę fantastyczne curry. – Otworzyła przede mną drzwi i zeszłyśmy po stromych schodach do niewielkiego lokalu.

Zamówiłyśmy i zapłaciłyśmy za dwie porcje curry z jagnięciną, po czym usiadłyśmy przy jednym ze stolików pod oknem. Na zewnątrz było szaro, jakby ktoś przykrył niebo wełnianym kocem. Słońca przez cały dzień nie było widać.

Nasze jedzenie pojawiło się natychmiast. Podano je w niewielkich głębokich miseczkach z metalu. Nabrałam curry na łyżkę i spróbowałam. Smakowało kardamonem, kminem rzymskim i czosnkiem w cudownym połączeniu.

– Pycha!

– Owszem, raczej nie mają konkurencji – odpowiedziała Emelie z pełnymi ustami.

– Jak to możliwe, że danie wynalezione w upalnych Indiach tak dobrze pasuje do naszego surowego klimatu?

– Dobre pytanie.

Przez chwilę jadłyśmy w milczeniu, po czym wróciłam do swojego przepytywania:

– Jakie wrażenie robił na tobie Pontus jako osoba?

– Był bardzo miły, interesował się sportem, raczej nieskomplikowany. Bardziej zrównoważony niż większość ludzi. Chciał się pokazać jako bardzo zdolny. Może odrobinę mądrala, lubił zajmować się innymi i wypowiadać, jak trzeba zrobić to czy tamto.

Odchyliłam się na oparcie i wyjrzałam na Roslagsgatan. Rozpadało się. Jakaś kobieta z dużym pomarańczowym wózkiem dziecięcym dla bliźniaków właśnie przechodziła przez pasy. Dwaj faceci od przeprowadzek zaparkowali na drugiego po przeciwnej stronie ulicy, a teraz manewrowali sofą, wnosząc ją przez tylne drzwi furgonetki. Duży niebieski autobus skręcił za róg i usiłował wcisnąć się między nią a wysepkę dla pieszych, wściekle przy tym trąbiąc. Myślałam o Pontusie Olssonie. Dlaczego został zamordowany? Na co takiego się natknął, że aż trzeba było pozbawić go życia? Czarujący technik, który wieczorami grywał w kosza, a nocami w World of Warcraft.

Po lunchu poszłyśmy do Non Solo na Odengatan i kupiłyśmy latte na wynos. Padała lekka mżawka. Powietrze było zimne i wilgotne. Kiedy wróciłyśmy do biura, zabrałam się z powrotem do analizowania całego materiału, który udało się zdobyć Emelie. Konwersacje e-mailowe. Prywatne pliki z komputera Pontusa. Niedokończony szkic kiepskiego horroru. Emelie z resztą zespołu nadal rozpracowywali włamanie i w miarę możliwości śledzili jego skutki. Emelie krzyknęła z radości, kiedy udało się jej przywrócić naprawdę sporo usuniętych e-maili i chatów. Zielonym flamastrem na dużej białej tablicy rysowano coraz więcej okręgów przedstawiających elementy układanki. Łączyły się ze sobą, z czworokątami i czerwonymi znakami zapytania. Z każdą przynoszoną przeze mnie filiżanką kawy schemat nieco się powiększał. Około dziesiątej wieczorem w lokalu nagle zapadła cisza. Nikt nic nie mówił, nikt nie stukał w klawiaturę. Ze zdziwieniem podniosłam wzrok. Wszyscy poza mną wpatrywali się w dużą tablicę.

– Niech mnie cholera, to jest genialne! Zrobił salami! – wykrzyknął Jerker.

Podeszłam do nich i też się przyjrzałam. Na tablicy wiła się plątanina okręgów, linii i napisów. Niczym gigantyczna mapa myśli z lat osiemdziesiątych.

– Nic z tego nie kumam – powiedziałam.

– Usiądź na sofie, wyjaśnię ci – powiedziała Emelie i odwróciła się do Jerkera. – Zostało z sylwestra jakieś piwo? Chyba wszyscy potrzebujemy po jednym.

– Robi się!

Dwie minuty później siedzieliśmy z zimnymi budweiserami w dłoniach. Emelie wskazała butelką piwa miszmasz na tablicy.

– Zacznijmy od początku. Jakiś koleś włamuje się do systemu bankowego za pomocą pełnoprawnego konta. Swojego użytkownika nazywa „Henry Dorsett Case”. To główny bohater książki Neuromancer Williama Gibsona. – Emelie uniosła brwi, wskazując rysunek komputera i ludzika na samej górze. Rzeczywiście, było tam napisane „Case”.

– Niezła książka. Główna postać, Case, to raczej egoista, bezwzględny wyrzutek i haker, więc nazwa pewnie pasuje – powiedziałam nie bez dumy. Science fiction to jeden z moich koników. Każdy szanujący się miłośnik tego rodzaju literatury znał Neuromancera – kultową powieść cyberpunkową. Zanotowałam, żeby sprawdzić, czy mam jeszcze na półce egzemplarz.

– To się zgadza z naszymi odkryciami – odpowiedziała Emelie. – Ale skąd on wziął konto, nadal nie wiem…

– Nie mógł wyłudzić go od Pontusa? – wtrącił Jerker.

– Nie wiem, ale jest taka możliwość. W rozmowach między Case’em a Pontusem nie znaleźliśmy tego stwierdzonego wprost. Znaleźliśmy natomiast bezpośrednią groźbę śmierci. Pontus pisze: „Czuję się zmuszony, żeby zgłosić to na policję”. Użytkownik Case odpowiada:

„Czuję się zmuszony odstrzelić ci łeb, skoro przychodzi ci to do głowy”.

– Co za żartowniś – powiedziałam sucho i podciągnęłam nogi na sofę.

– Coś w tym rodzaju. No więc Case zalogował się przez tunel VPN…

– Przez co takiego? – dopytałam.

– To bezpieczne połączenie między komputerem domowym a siecią w firmie.

Pokiwałam głową. W Modusie było coś podobnego.

– Kiedy już dostał się do systemu, miał większość uprawnień, ale nie wszystkie. Bardzo inteligentnie, dlatego że zareagowalibyśmy, gdyby użytkownik, którego nie rozpoznajemy, miał pełne uprawnienia administratora do systemu. – Wskazała następne pole w kształcie niewielkiego walca. – No więc wyszukiwał konta użytkowników, zarówno firm, jak i osób, które miały kilka różnych rat kredytu na miesiąc. Powiększał tam po prostu stopę procentową o pięć setnych, a nadwyżkę umieszczał na własnym koncie. Ale to nie koniec. Dodał też dziesięć koron do wszystkich opłat rocznych na kontach, które wykazywały jakiś zysk i gromadziły odpowiednio duże środki. Zdaje się, że ani jedna osoba i ani jedno przedsiębiorstwo tego nie zauważyły i nie odezwały się do banku. Mógł pewnie zmieniać tę metodę w nieskończoność. Jak na razie nie potrafimy sięgnąć zbyt daleko w przeszłość, ale w grę wchodzą na pewno ogromne kwoty, które wyprowadzał w ten sposób. Bank oferuje czterysta tysięcy kont. Myślę, że wszedł na jedną trzecią z nich i zgarniał przynajmniej kilkaset koron na jednym.

– Szaleństwo! – powiedziałam. – To przecież ponad dziesięć milionów!

Emelie pokiwała głową z powagą.

– Poza tym pousuwał z systemu finansowego wszelkie ślady transakcji, żeby ostatecznie liczby i statystyki się zgadzały. Ten facet jest przerażająco zdolny, przechodzi przez nasze zabezpieczenia jak nóż przez masło. Genialny z niego programista. Jerker przy użyciu inżynierii odwrotnej przeanalizował program Case’a. Jest świetnie napisany.

– A co to ma wspólnego z salami? – spytałam. Musiałam się dowiedzieć.

Emelie wybuchła śmiechem.

– Chodzi o technikę – wyprowadzał niewielkie sumy naraz, jak plasterek po plasterku. To niemal legendarna metoda, o której wszyscy mówią, ale z którą w rzeczywistości spotykaliśmy się bardzo rzadko.

Zaciekawiło mnie to.

– Jerker, ty sprawdziłeś program. Opisz mi, jakiego rodzaju programista go napisał.

– Profesjonalista. Inteligentny kod. Proste rozwiązania trudnych problemów. Ale to nie zorganizowany typ programisty. Kod napisano chaotycznie. Jest trudny do odczytania. Powiedziałbym, że koleś jest samoukiem, chociaż niektóre konwencje formatowania i wyrażenia przekazywane na KTH też można tam znaleźć. Jest więc prawdopodobne, że przynajmniej przez krótki czas tam studiował. Mówi po szwedzku. W programie jest kilka poprawnie napisanych wersów komentarza.

– Dobra analiza. Kiedy znudzisz się programowaniem, może uda mi się zainteresować cię psychologią.

– Proszę nie podbierać mi personelu! – odezwała się Emelie i wytrzeszczyła oczy w udawanym oburzeniu. Chrząknęła. – A teraz, jeśli mogłabym kontynuować… Generowana nadwyżka trafiała na mniej więcej trzydzieści kont numerycznych, między innymi w Monako.

– Fantastycznie. – Nie byłam pewna, czy wszystko zrozumiałam, ale na pewno mnie to interesowało.

– Właśnie. Kiedy dorwiemy tego typa, najpierw zgłoszę go na policję, a kiedy wyjdzie z więzienia, zaproponuję mu pracę – zapowiedziała Emelie.

– A co się dzieje po zasileniu tych kont? Możecie posunąć się dalej?

Markus, chudy, ciemnowłosy facet, pokręcił głową.

– Nie, dzięki temu idzie mu tak gładko. Po prostu oficjalnymi kanałami nie da się uzyskać wglądu w konta i dane o ich właścicielach. W bankowym systemie informatycznym ani na wyciągu anonimowe konto numeryczne nie jest przypisane do nazwiska. Jedyny sposób identyfikacji polega na tym, że w banku musi być co najmniej jeden pracownik rzeczywiście znający nazwisko klienta, którego rzecz jasna nie wyjawia. Mimo to nadal będziemy to analizować, bo nie jest wykluczone, że wpadniemy na to czy tamto. Strzelam, że konta należą do jakiejś fundacji, która z kolei posiada w Szwecji spółkę akcyjną, gdzie pracuje Case. Spółka płaci mu wysoką pensję i… szast-prast – pieniądze z włamań do systemu są opodatkowane i czyste.

Wzięłam łyk piwa. Poczułam się przytłoczona.

– Nawet ja zaczynam rozumieć.

– Nie może być! Aż takie skomplikowane to raczej nie było… – rzekła z uśmiechem Emelie.

– Jak długo się tym zajmował?

– Nie wiem, jest dobry w zacieraniu po sobie śladów. Mogę opierać się tylko na tym, że konto użytkownika zostało utworzone w banku trzy lata temu…

– Trzy lata! Dawał radę aż tak długo?

– Obawiam się, że tak.

– Co teraz zrobimy? – spytałam zszokowana.

– Musimy jeszcze pogrzebać, ale myślę, że w środę, najpóźniej w czwartek, umówimy się z bankiem na spotkanie. Po prostu musimy ich skłonić, żeby zgłosili włamanie na policję. Chodzi przecież o mnóstwo okradzionych przedsiębiorstw i osób. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tak umiejętną i dobrze zaplanowaną kradzieżą danych. Ten typ ze swoją wiedzą może zrobić dosłownie wszystko.

– I jest gotowy zrobić dosłownie wszystko – dodałam. – Nie tylko ukradł pieniądze, ale też zamordował Pontusa, żeby nie wpaść. Mamy to czarno na białym w ich konwersacji. Tego musi się dowiedzieć policja i może to być niezwykle istotne w jej śledztwie.

W sali panowała zupełna cisza. Wszyscy się zastanawialiśmy, co to wszystko oznacza. A im więcej o tym myślałam, tym okropniejsze mi się to wydawało.

5

Środowy poranek poświęciłam na zapoznanie się z Henrym Dorsettem Case’em. Siedziałam skulona w swoim wyświechtanym fotelu, z dużym kubkiem herbaty i ogromną cynamonową bułeczką podgrzaną w mikrofalówce. Na kolanach miałam wszystko, co wydrukowałam z internetu na temat bohatera Gibsona, a do tego wygrzebałam własny, niesamowicie sfatygowany egzemplarz Neuromancera. Świat stworzony przez Williama Gibsona to głęboki hołd złożony cyberprzestępczości. Błyskotliwy obraz bardzo ciemnej i brudnej przyszłości sterowanej przez ogromne przedsiębiorstwa i astronomiczne sumy pieniędzy. Co interesujące w tym kontekście, główny bohater, Case, był faktycznie hakerem, złodziejem danych, co w książkowym uniwersum wydawało się zupełnie normalne i nie bardziej godne moralnego potępienia niż obecnie praca na czarno. Coś nadającego się do usprawiedliwienia faktem, że przecież trzeba zarabiać na chleb. Nasz morderca identyfikował się więc z pewnym zaćpanym hakerem. Który ponadto był gotowy popełnić każdą zbrodnię, aby odzyskać zdolność łączenia się przez skroń z wirtualną rzeczywistością. Ciekawe. Podeszłam do komputera i usiadłam. Cały świat za oknem, pod którym stało biurko, znowu był szary. Idealny dzień, by pić nieskończone ilości herbaty i pracować.

Spróbowałam pomyśleć, od czego zacząć sporządzanie dla Emelie profilu, a raczej profili. Musiałam przygotować jeden Pontusa i jeden Case’a, czyli hakera. Hakera w czarnym kapeluszu, jak właściwie powinno się go nazywać zgodnie z tym, czego się dowiedziałam. Haker może być zarówno dobry, jak i zły – w białym kapeluszu i w czarnym kapeluszu. A nawet w szarym kapeluszu. Głupawe określenia, ale sens rozumiałam. Wiedza była ta sama, tylko wykorzystywana na różne sposoby. Coś w rodzaju: różne cele – różne kapelusze.

Zaburczało mi głośno w brzuchu i pomyślałam, że chyba lepiej będzie, jak najpierw upichcę jakiś lunch, a dopiero potem zabiorę się do profilowania. Niestety lodówka była zupełnie pusta, jeśli nie liczyć słoika kimchi i spleśniałego ogórka, ale w szafce znalazłam puszkę ravioli. Słabo, ale musiało wystarczyć.

Po południu opatuliłam się i wygrzebałam parasol. Musiałam kupić coś do jedzenia. Przekroczyłam Karlbergskanalen i zeszłam Kungsgatan. Moje buty już w okolicach torowiska wokół dworca Centralstationen przemokły, a stopy zmarzły. Zatęskniłam za komputerem. Dziś była środa, więc nazajutrz miałam przedstawić Emelie profile w jakiejś postaci. Co z tym zrobić? W zasadzie miałam zbyt mało informacji, ale nie mogłam powstrzymać się od myśli, że fantastycznie mieć sprawę, w którą można się zagłębić. Przyspieszyłam, żeby nie zmarznąć. Kiedy przechodziłam przez Vasagatan, musiałam wręcz rzucić się na chodnik, żeby nie ochlapał mnie od góry do dołu jasnoszary mercedes, i dosłownie wpadłam na gazety wywieszone przed kioskiem Pressbyrån. Diabeł zastrzelił 29-latka! I jak tu nie kochać popołudniówek? Naprawdę w nich wiedzą, jak tworzyć rzeczowe, wyważone i zgodne z prawdą nagłówki. Uznałam, że owym dwudziestodziewięciolatkiem określają Pontusa Olssona, tak bowiem nazwali go dwa dni wcześniej, kiedy po raz pierwszy poświęcili mu główny artykuł. Westchnęłam, skapitulowałam, weszłam do środka i kupiłam gazetę. Oraz snickersa.

Z artykułu dowiedziałam się, że według anonimowego źródła policja we własnym kręgu nazywała mordercę „Diabłem”. Gdy autor tekstu zadał oficjalne pytanie, skąd się wziął pseudonim, organy ścigania odmówiły odpowiedzi. To się nazywa robić z igły widły. Policja nierzadko nadaje mordercy jakieś miano, bo to po prostu bardziej praktyczne, niż cały czas określać go jako „podejrzanego” czy „zabójcę”, przede wszystkim dlatego, że w bieżącej pracy toczy się często wiele spraw. A ma ono niemal zawsze mają jakieś banalne wytłumaczenie. Niemniej zastanawiałam się, czego takiego dopuścił się akurat ten sprawca, że zasłużył sobie na takie dość drastyczne miano jak „Diabeł”. Pomyślałam, czy mogłabym poprosić Rickarda, żeby trochę powęszył, ale mimo wszystko nie wydawało się to całkiem w porządku. Ech, dziennikarzom uda się na pewno wkrótce wygrzebać jeszcze więcej. Wcisnęłam gazetę do materiałowej torby i ruszyłam dalej, przeżuwając snickersa.

Na placu Hötorget skręciłam w niewielki zaułek i przeszłam przez nierzucającą się w oczy bramę. Za nią surowe, grubo ciosane drewniane schody prowadziły do Omi Foods. Zazwyczaj zdecydowanie kiepsko się bawiłam, kupując jedzenie, lecz w ostatnim czasie zrobiło się jeszcze gorzej. Popełniłam błąd, czytając w święta dwie książki – jedną krzykliwą i poszatkowaną o tym, jak żyć bardziej ekologicznie, a drugą bardzo dobrze napisaną o trwającym obecnie wielkim oszustwie spożywczym, wszystkich substancjach chemicznych w jedzeniu i produkowanej przemysłowo żywności. Tę drugą podarował mi Rickard, żebym przestała jeść tyle przetworzonych produktów. I zadziałało. Czułam prawdziwy wstręt na myśl o tych wszystkich podejrzanych składnikach, więc postanowiłam się wysilić i sama spróbować gotowania. A do tego żyć bardziej ekologicznie, według zasad z pierwszej książki. Gdy po raz pierwszy chciałam zrobić zakupy zgodnie z kryteriami, doprowadziło to do małego kryzysu. Miałam kupować produkty ekologiczne, lecz nie takie, które były ekologiczne, ale przybyły aż z Brazylii, bo wtedy robiło się nieekologicznie. Który ketchup jest zdrowszy? Ekologiczny z dodatkiem cukru, bez cukru, ale ze sztucznym słodzikiem czy taki z obniżoną zawartością cukru i oznaczeniem Fair Trade? Co jest lepsze? Nieekologiczna ryba czy ekologiczne mięso? Mieszało mi się od tego w głowie. Zakupy zajęły mi dwie godziny i kosztowały majątek.

Poza tym miałam jeszcze jeden problem, i to właściwie dość poważny – nie umiałam gotować. Jedyny rodzaj jedzenia, o którego przyrządzaniu miałam jakiekolwiek pojęcie, to koreańskie. Nauczyłam się tego od babci przez te lata, gdy u niej mieszkałam. Kłopot polegał jednak na tym, że produkty były najczęściej typowo koreańskie i dlatego trochę za dużo się napodróżowały, żeby załapać się do ekologicznej przegródki. Na żadne rozwiązanie jeszcze nie wpadłam, weszłam więc z wyrzutami sumienia do dużej, zaniedbanej piwnicy, w której mieściło się Omi Foods, i kupiłam sobie jedzenie na wieczór. Zwracałam uwagę, żeby wybierać tylko to, czego nie ma w lokalnej wersji. Wodorosty na naszej szerokości geograficznej po prostu nie występują, więc podejrzewałam, że wersja z zachodniego wybrzeża Szwecji raczej nie wróży sukcesu. Wypakowałam cały koszyk różnymi towarami, ale pod koniec skapitulowałam na całej linii, wzięłam gigantyczne opakowanie gotowych mrożonych pierożków i zapłaciłam.

Po zakupach przeszłam przez Hötorget i zeszłam do Hötorgshallen. Kupiłam tu warzywa, butelkę białego wina i całego śledzia dla Kisse, kotki Rickarda, która u mnie tymczasowo pomieszkiwała. On wracał dopiero w piątek, więc ja i Kisse miałyśmy przed sobą jeszcze dwa samotne wieczory.

Na koniec kupiłam na targu czerwone tulipany. Niosąc torby z zakupami, poszłam w kierunku ulicy Kungsbro Strand. Tęskniłam za wiosną. Emelie twierdziła, że zmierzamy już ku jaśniejszemu okresowi, lecz ja uważałam, że nadal prawie bez przerwy było ciemno.

W domu zrzuciłam płaszcz na podłogę w przedpokoju i wtarabaniłam się z torbami do kuchni. Kisse zgotowała mi ciepłe powitanie. Podejrzewałam, że wyczuła zapach kupionej ryby. Kiedy stawiałam torby na blacie kuchennym, niecierpliwie ocierała mi się o nogi. Ogon stał jej na sztorc. Uśmiechnęłam się, podrapałam ją za uchem i postawiłam jej talerzyk na podłodze. Rozległ się chrzęst, gdy z rozkoszą wbiła zęby w rybę. Podgrzałam pierożki w mikrofalówce i przygotowałam dip z sosu sojowego, sezamu, octu, chili i cukru. Wyłożyłam na talerz wielką górę kimchi – cudownej pikantnej, fermentowanej kapusty z chili, którą uwielbiałam i jadłam do wszystkiego. Ukłucie wyrzutów sumienia sprawiło, że dodałam odrobinę sałaty i kilka plasterków ogórka. Wzięłam jedzenie, poszłam do gabinetu i usiadłam przed komputerem. Przeżuwając pierożka, chwilę się zastanawiałam. Postanowiłam zacząć od Rady ds. Zapobiegania Przestępczości, bo potrzebowałam przede wszystkim informacji ogólnych.

Między jednym gryzem a drugim dowiedziałam się z niezależnych raportów Rady, że kradzieży danych częściej dokonują pracownicy wewnętrzni niż osoby pochodzące z zewnątrz, ale to te przestępstwa firmy zgłaszają chętniej, przypuszczalnie dlatego, że z wewnętrznymi radzą sobie sami. Poza tym naruszeń ochrony danych dokonywali niemal wyłącznie mężczyźni i że sześćdziesiąt osiem procent sprawców ma od piętnastu do dwudziestu pięciu lat. Wow, jacy młodzi.

Po chwili dołączyła do mnie Kisse, która wskoczyła mi na kolana. Podreptała dookoła, położyła się z zadowoleniem i zamruczała. Pogłaskałam ją jedną ręką, a drugą odsunęłam klawiaturę.

Wróciłam do czytania raportu. Stwierdzono w nim, że anonimowość osób korzystających z komputerów i brak konkretnych ofiar stwarzały warunki do popełniania w internecie przestępstw, o których sprawcy w prawdziwym życiu nie mogliby nawet pomarzyć – zwykłe normy w rzeczywistości wirtualnej nie obowiązywały w równie oczywisty sposób. Przestępczość jest też obecnie w większym stopniu globalna – pieniądze między państwami można przelewać w ułamku sekundy. Składano też bardzo niewiele zgłoszeń. Firmy w badaniu Rady uzasadniały to tak, że chciały uniknąć negatywnej opinii, a policja i tak nie dysponowała wystarczającymi kompetencjami ani zasobami, aby prowadzić dochodzenia w sprawie o te przestępstwa. Nie nadążało też prawo, gdyż w najwyższym stopniu trudno było określić, co stanowiło naruszenie przepisów i jak kwalifikować czyny. Wyglądało to na jedno wielkie bagno.

Po trzech godzinach, górze wyśmienitych pierożków, dwóch lampkach wina i dwóch filiżankach kawy odchyliłam się na oparcie i rozciągnęłam ramiona. Kisse niezadowolona zeskoczyła z moich kolan i ułożyła się na fotelu. Z zafascynowaniem przewertowałam kilka raportów i analiz Rady. Przestępcy finansowi nie byli choć w minimalnej części tak szczegółowo opisani jak mordercy czy nawet mordercy seryjni. Ilu ich przypadało na jednego zabójcę? Może tysiąc? A mimo to istniało niewiele, jeśli w ogóle jakiekolwiek sprawdzone teorie dotyczące typu osób, które popełniają te przestępstwa. Krążyły jedynie luźne pomysły.

Jak mam posunąć się dalej? Stanęłam przy białej tablicy wiszącej na ścianie obok biurka. Co wiedziałam? Że facet, który to zrobił, jest bez wątpienia inteligentny. Miał wieloletnie doświadczenie w programowaniu, być może studiował na KTH, jak twierdził Jerker. Dysponował bardzo dużą wiedzą o tym, jak przebiegają transakcje bankowe. Czy Pontus mógł go tego nauczyć? Czy mógł to być ktoś, kogo znał? Niewykluczone. Czy mógł to być któryś z techników bankowych? Emelie uważała, że to na pewno nikt z pięciu pracowników działu IT, gdyż żaden z nich nie miał wystarczającej wiedzy na temat programowania.

Podrapałam się po karku, wpatrując się w notatki na tablicy. Sprawca miał prawdopodobnie nie więcej niż dwadzieścia pięć lat, jeśli wierzyć statystykom Rady. Raczej na pewno był to mężczyzna. Nawet jeśli jest dużo zdolnych programistek i hakerek, to niewiele dokonuje zabójstw. Ta osoba spełniała oba kryteria.

Ta ostatnia kwestia sprawiała mi duży kłopot. Jak to oba kryteria? To dwa zupełnie różne typy osobowości. Dobry programista jest cierpliwy, umie się skoncentrować i głowić nad rozwiązaniem problemu całymi godzinami czy dniami, lecz również nie zawsze jest zbyt społecznie rozwinięty i odważny. Motywem hakera bywa chęć zysku, lecz także zwykła chełpliwość – może się gdzieś włamywać tylko z zamiarem udowodnienia, że sobie z tym poradził.

Żeby zabić kogoś w taki sposób, potrzebne jest chłodne wyrachowanie w rzeczywistości, a nie pośród zer i jedynek. Case zamordował, aby chronić swoją inwestycję, czyli włamanie do systemu bankowego. Zamordował, aby samemu nie ryzykować, że trafi do więzienia. Zamordował, aby zatrzymać pieniądze, które ukradł do tej pory, z chciwości, żeby zdobyć ich jeszcze więcej. Większość zbrodni popełnia się w afekcie, jak to się dawniej mawiało. Ktoś wybuchł z wściekłości, ktoś sobie popił i wpadł w gniew, a ktoś inny wdał się w bójkę czy był chorobliwie zazdrosny. Jeśli zupełnie zwyczajna osoba znalazła się w odpowiednim stanie napięcia emocjonalnego, mogła zamordować, kimkolwiek była. Nie w każdym wypadku, lecz prawie. Zamordować po namyśle, po wybraniu odpowiedniego sposobu, a przy tym – jak w tym przypadku – mając inne rozwiązania, bo Pontusa można było na przykład przekupić albo zmusić do milczenia, wymagało niewiarygodnego emocjonalnego chłodu.

Ten zabójca to podręcznikowy przykład osoby, która zamordowała z zimną krwią. Czekał na Pontusa i strzelił mu w skroń, bez jakichkolwiek wstępów czy rękoczynów. Gdyby doszło do wymiany zdań albo kłótni, zastrzeliłby Pontusa z odległości paru kroków. Gdyby morderca się zdenerwował, zaobserwowalibyśmy jeszcze więcej przemocy. Wszystkie znaki wskazywały tu na zaplanowane i kontrolowane działanie, choć nie był psychopatą. Ci nie mają wystarczającej cierpliwości do pracy programisty. Był to ktoś, kto prawdopodobnie wcale nie cierpiał na żadną chorobę psychiczną, tylko po prostu zimna, wyrachowana osoba. I to naprawdę niebezpieczna, gotowa posunąć się do wszystkiego, aby nie dać się złapać. Przekopywałam się dalej przez literaturę przedmiotu, żeby znaleźć więcej informacji.

Wyprostowałam się. Jak na razie nie ruszyłam z hakerem zbyt daleko. Zaczęło się robić późno, więc postanowiłam zostawić Case’a i przez chwilę zająć się Pontusem. Zaczęłam wypisywać, co o nim wiedziałam. Uprawiał koszykówkę. Pracował w banku od trzech lat. Grał w World of Warcraft, internetową grę RPG, co najmniej trzy wieczory w tygodniu. A na Facebooku był prawdziwym czarusiem. Sprawiał na mnie wrażenie nieskomplikowanego, dość zrównoważonego i towarzyskiego kolesia. Przeczytałam jego wpisy na niszowej stronie na Flashbacku. Należał do tych facetów, którzy lubią mówić innym, jak działa to czy tamto i jak coś trzeba robić, ale nigdy nie zachęcał do przestępstwa. Zgadza się to z teorią, że naprawdę odkrył włamanie, natknął się na Case’a, a potem został zamordowany, bo zagroził zgłoszeniem na policję. Czy znał tożsamość Case’a? Nie, jeśli wierzyć chatom odkopanym przez Emelie. Według niej tego użytkownika nie dało się wyśledzić.

Napisałam tak szczegółowy raport, jak tylko mogłam. Z koszmarnie zagraconej półki przyniosłam jedną książkę i dla pewności sprawdziłam kilka źródeł, po czym uznałam, że wszystko gotowe. Wpatrywałam się przez chwilę w półkę, a następnie wcisnęłam książkę w wolną szczelinę. Tova, z którą pracowałam nad sprawą zeszłego lata, zatrudniona w policji błyskotliwa, zabawna członkini subkultury gotyckiej, pomogła mi uporządkować książki, ale półka powoli pogrążała się z powrotem w chaosie. Naprawdę powinnam ją posprzątać. Wyjęłam parę książek. Ustawiłam je we właściwych miejscach. Wyciągnęłam jeszcze kilka. Zadrżały mi palce. Ogarnęła mnie fala mdłości. Waliło mi serce i poczułam silny przymus policzenia książek. Dotknięcia ich wszystkich po kolei. Złapałam się za pierś. Nie mogłam oddychać. Pieprzone choróbsko!

Zmusiłam się, by odejść od półki, potarłam się po twarzy i nalałam do wanny gorącej wody. Było to prawie niewykonalne, lecz zmuszałam samą siebie, by pamiętać, że tymi myślami straszy mnie tylko mój mózg i że nie są prawdziwe. Spróbowałam odwrócić swoją uwagę. Myśli powoli ustępowały. Mogłam z powrotem oddychać. Kiedy kąpiel była gotowa, zniknęły prawie całkowicie. Bolał mnie każdy mięsień i oblewał mnie pot. Ale wygrałam, mimo wszystko. Nie liczyłam książek ani nie dotykałam każdej okładki po kolei w bolesnym poniżeniu. Rozebrałam się i opłukałam twarz zimną wodą. Kiedy zanurzyłam duży palec u nogi, zadzwonił telefon. Zaczęłam biegać nago po mieszkaniu, chcąc go znaleźć. Doprawdy nie powinnam mieć pozwolenia na posiadanie telefonu komórkowego. Po jakichś dziesięciu sygnałach znalazłam go pod fioletowym szalem, na dużej koreańskiej szafce lekarskiej, która służyła w korytarzu za komodę. Owinęłam się nim, żeby nie zamarznąć na śmierć, i z trudem łapiąc oddech – odebrałam.

– Mówi Althea.

– Cześć, kochanie! Poszłaś do łóżka z listonoszką? Wydajesz się taka zasapana.

– Możesz sobie pomarzyć. Znowu nie mogłam znaleźć tego durnego telefonu.

Listonoszką była młoda dziewczyna z jaskrawoczerwonymi włosami.

– Może spróbuj przyczepić telefon w przedpokoju?

– Niezły pomysł, chociaż trochę w stylu lat siedemdziesiątych. A jak tam u ciebie i reszty twardzieli?

– Ekstra! Pięknie świeci słońce, a stoki są idealne. Musimy tu kiedyś przyjechać we dwójkę.

Uśmiechnęłam się, pocierając brzuch swojego dużego śmiejącego się buddy. Stał pośrodku bezładnej kupy listów, rękawiczek, biletów autobusowych w bloczkach i podobnych drobiazgów.

– A mają dla mnie dziecięcy stok? A może przystojnego instruktora?

– To przecież ja będę robić za przystojnego instruktora!

– Ha! Tylko nie instruuj żadnych innych kobiet.

– Nic się nie bój. – Milczał przez chwilę. – Tęsknię za tobą.

– Ja też. I ja, i Kisse za tobą tęsknimy.

– Jutro znowu zadzwonię. Śpij dobrze. Ucałuj ode mnie Kisse.

– Nigdy w życiu! Zjadła na kolację całego śledzia. Do usłyszenia jutro.

Odłożyłam telefon i przejrzałam się w lustrze. Nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać. Całe szczęście, że to nie była rozmowa wideo, bo pewnie wtedy Rickard nie tęskniłby za mną równie mocno. Swoje czarne, grube loki związałam w węzeł, który opadał z jednej strony na pół głowy. Skóra blada z wyjątkiem ciemnych kręgów pod oczami. Ciało miałam kanciaste jak chłopak przed okresem dojrzewania. Byłam chuda, chociaż brzuch niemal wystawał mi bardziej niż nieistniejące piersi. Elegancko. Zachwycająco. Seksownie. Muszę coś z tym zrobić. Zaczęłyśmy chodzić z Emelie na jogę, bo miałyśmy dosyć naszych trzęsących się rąk i miękkich brzuchów, więc wspólnie podjęłyśmy postanowienie noworoczne, że zapiszemy się na kurs. Znalazłyśmy cudowne, klimatyczne maleńkie spa na Roslagsgatan, zaledwie kilka przecznic od budynku, gdzie znajdowały się mieszkanie i biuro Emelie. Zajęcia jogi prowadzili w ładnym pokoju z wysokim sufitem, piecem kaflowym, w którym trzaskał ogień, i skrzypiącymi panelami, ale wydawało mi się, że to raczej nie wystarczy do nabrania kondycji. Spojrzałam na ulotkę z sieci siłowni SATS, którą przyczepiłam do lustra w przedpokoju. Jutro zadzwonię i się zapiszę. Może.

Poszłam do łazienki, położyłam się w wannie i oddałam niewesołym rozmyślaniom. Fakt, że nie miałam prawdziwej pracy, i próby sprostania narzuconej przez samą siebie roli normalnej, uroczej dziewczyny całkowicie mnie dobijały, co dość absurdalne. Kochałam Rickarda i śmiertelnie się bałam, że go stracę, co dodatkowo pogarszało całą sprawę. Moje żądania, aby być normalną, sprzątać mieszkanie, nie rechotać na całe gardło, nie drapać się po nieodpowiednich miejscach, nie zostawiać po sobie nieprzyjemnego zapachu w toalecie ani długich czarnych włosów pod prysznicem, nieustannie wpędzały mnie z powrotem w problemy psychiczne. One i brak sensownej pracy. Nie chciałam pisać artykułów o profilowaniu ani analiz innych spraw, co było moim jedynym zajęciem przez ostatnie pół roku. Chciałam robić coś na poważnie. Tylko wtedy, kiedy mogłam naprawdę pracować, pomagać, coś zmieniać, czułam się dobrze. Wtedy wierzyłam w siebie. Wtedy byłam zadowolona. Im bardziej szalonych sprawców analizowałam, tym normalniejsza wydawałam się samej sobie.

Minął dopiero tydzień, odkąd otrzymałam ofertę pracy jako profilerka dla nowojorskiej policji. To była najlepsza propozycja zawodowa, jaką kiedykolwiek dostałam. Nie miałam odwagi nikomu o niej powiedzieć. Chciałam przyjąć to stanowisko, ale nie zamierzałam rozstawać się z Rickardem. To, że chciałby przeprowadzić się ze mną, uznałam za nieprawdopodobne. Był w samym środku kariery komisarza w Rejonowym Wydziale Kryminalnym i uwielbiał swoją pracę. Jego rodzice zaczynali się starzeć, podobnie jak moi, a on przywiązywał dużą wagę do tego, by być przy nich. Chciałam zostać z nim tutaj, ale czy warto poświęcać całą karierę mężczyźnie, z którym byłam od pół roku? A gdybym nie opuściła Sztokholmu i miała nieudaną karierę, czy czułabym się szczęśliwa, nawet w związku z Rickardem? Westchnęłam głęboko i zanurzyłam się głębiej w gorącej, pachnącej lawendą wodzie.

6

Pieprzone konie. K. P. Rönndahl zgniótł kupon i ścisnął go w dłoni. Siedział w swoim ulubionym fotelu i wpatrywał się w telewizor. Ostatnia gonitwa właśnie się skończyła. Wstał powoli z ciężkim westchnieniem i poszedł do kuchni. Napił się wody. Przesunął dłonią po siwym kilkudniowym zaroście. Taki był pewien tej gonitwy. Z drugiej strony sto pięćdziesiąt koron to przecież żaden majątek. Po prostu nienawidził przegrywać. Rozległ się dzwonek do drzwi. Poszedł posuwistym krokiem do przedpokoju i wyjrzał przez niewielki wizjer. Na klatce schodowej panowały ciemności. Pieprzeni wandale znowu tu byli. Nie mógł dojrzeć, kto stoi za drzwiami, ale to na pewno Agda z naprzeciwka. Zawsze się niepokoiła, kiedy na klatce było ciemno, i potrzebowała towarzystwa. Otworzył jej z uśmiechem. Mężczyzna z ciemnoszarym kapturem naciągniętym głęboko na czoło przeszedł szybko przez drzwi i cicho je za sobą zamknął.

– Czego chcesz? Tu nie ma nic do zabrania. Nie mam pieniędzy!

Rönndahl odwrócił się i wbiegł w głąb mieszkania, żeby dotrzeć do telefonu. Mężczyzna złapał go z tyłu i mocno zacisnął mu ramię wokół szyi. Rönndahl dziko wymachiwał rękami, udało mu się oswobodzić, ale stracił równowagę, uderzył plecami o ścianę i runął na chwiejny stolik w przedpokoju. Zdołał przytrzymać się jego krawędzi i nie upaść. Pierwszy strzał trafił w linię włosów. Rönndahl krzyknął, lecz rozległ się jedynie gardłowy jęk. Następny strzał trafił w środek klatki piersiowej. Mężczyzna był martwy, jeszcze zanim ciało z głuchym łoskotem uderzyło o podłogę.

7

Jak to się mogło stać? Wpatrywałam się sceptycznie w swoją szafę. W środku wisiały dwie sukienki i marynarka. Reszta ubrań znajdowała się w dwóch wypełnionych do połowy torbach z Ikei, które stały w garderobie obok sypialni. Od ostatniego prania nawet ich nie rozpakowałam. Jedna z toreb się przewróciła, a jej zawartość wypadła na podłogę. Rzuciłam okiem na zegarek w sypialni. Jeśli miałam być na czas, do wyjścia zostało mi piętnaście minut. Prawie cały czwartek pracowałyśmy z Emelie w Infosecu i sporządziłyśmy naprawdę dobry, szczegółowy raport. Dziś natomiast był piątek, a my miałyśmy się spotkać z przedstawicielami banku. Co na siebie włożyć? Stanęło na koszuli w kolorze królewskiego błękitu i czarnych spodniach. Przez dziesięć minut usiłowałam wygładzić swoje niesforne włosy i spleść je w jako taki poważny węzeł opadający na kark. W końcu się poddałam. Zawsze zostawał jakiś mały wystający lok. Tak po prostu było. A na zakończenie tego koszmarnego poranka pociągnięcie zalotką, odrobina tuszu do rzęs i trochę błyszczyku. Po raz ostatni przejrzałam się w lustrze i jeszcze trochę podniosłam kołnierzyk koszuli, próbując zakryć długą bliznę, która zaczynała się w okolicach lewego obojczyka i biegła nad prawą piersią. Pamiątka po napadzie w Nowym Jorku. Miałam nadzieję, że po roku blizna się rozjaśni i nie będzie już taka wypukła, ale nic na to nie wskazywało. Zanotowałam w pamięci, żeby się dowiedzieć, czy można coś z nią zrobić, i wypadłam przez drzwi z torebką i płaszczem w ręce. W windzie posłałam swojej garderobie nienawistną myśl.

Że znajdowała się w tak kiepskim stanie, było winą Emelie, chociaż nie, raczej wyłącznie moją własną. To, co wydawało się na początku naprawdę dobrym pomysłem, okazało się bardzo złym. Od kiedy pamiętam, w kwestii ubioru byłam beznadziejna. Chyba nigdy nie wyjęłam z szuflady pary rajstop, które byłyby całe. Ubrania w mojej obecności jakby się rozpadały. Puszczały szwy. W przeciwieństwie do plam. Swetry z dzianiny zmieniały się w zmechacone nieszczęścia. Za nic nie potrafiłam zadbać o własną garderobę, co mnie zawstydzało, lecz z czym mimo wszystko się pogodziłam. Za każdym razem jednak, kiedy czekało mnie ważne spotkanie, byłam na siebie równie mocno zła. Pewnego listopadowego wieczoru po tego typu spotkaniu, kiedy to chodziłam w dziurawych rajstopach i z brzegiem spódnicy zacerowanym agrafką, siedziałyśmy u mnie z Emelie i piłyśmy wino. Rozmawiałyśmy o moim odzieżowym kalectwie i Emelie zaproponowała środek zaradczy.

– Masz po prostu za dużo starych, zniszczonych ubrań. Musimy ci zrobić w szafie czystkę. Gdybyś miała mniej ciuchów, dbałabyś o nie lepiej.

– Ale ja je tak lubię.

Nic nie powiedziała, tylko spojrzała znacząco na czerwony sweter z dzianiny, który miałam na sobie. Był znoszony i rozciągnięty we wszystkie strony, aż trudno go było rozpoznać.

– Okej, może powinnyśmy w takim razie trochę powyrzucać – przyznałam.

– Trochę! Zobaczmy. – Wstała i poszła w stronę garderoby.

– Teraz?

– A jak! Najwyższy czas.

Emelie powyrzucała z toreb z Ikei i szuflad wszystkie moje ubrania. Następnie usiadłyśmy na podłodze z kieliszkami wina. Nadal nie byłam do końca pewna, czy podoba mi się ten pomysł.

– A te? Moim zdaniem do wyrzucenia. – Emelie podniosła parę czarnych spodni z popsutym zamkiem.

– Nie… Przecież by się nadały, gdybym je naprawiła…

– Akurat to zrobisz! Ale okej, odłóżmy je na kupkę „Może”, a ja w przyszłym tygodniu wezmę ze sobą igłę i nitkę.

– Nigdy nie będzie mnie stać, żeby kupić tyle nowych ubrań – stwierdziłam ponuro, wpatrując się w wielki stos „Do wyrzucenia”.

– Chodzi o to, żebyś nie miała tylu ubrań. Nikt nie potrzebuje sześciu par czarnych spodni. Wystarczą dwie, o które będziesz naprawdę dbać. I rzadziej pierzesz.

– No tak, chyba masz rację.

– Poza tym większość potrzebnych rzeczy możemy kupić w lumpeksie. To ci się na pewno spodoba – powiedziała, wyrzucając jednocześnie z niesmakiem niesamowicie sprany biustonosz.

Skończyłyśmy dopiero około północy.

– Kupka „Zostawić” wydaje mi się niepokojąco mała – odezwałam się.

– Tak, ale reszta to same szmaty. – Wstała i rozciągnęła plecy. – A teraz na śmietnik!

– W środku nocy?

– Owszem. Teraz. Bo inaczej założę się, że kiedy przyjdę następnym razem, połowa tych ubrań w jakiś tajemniczy sposób znajdzie się z powrotem w szafie. – Wzięła się pod boki i wbiła we mnie wzrok.

Przewróciłam oczami. I poczułam się winna.

Do śmietnika na odpady wielkogabarytowe spółdzielni mieszkaniowej zaniosłyśmy cztery pełne papierowe torby z ubraniami. Później, kiedy już pożegnałam się z Emelie, wślizgnęłam się tam i wykradłam z powrotem trzy swetry zrobione na drutach i ukochany, najbardziej wyświechtany dres.

Po tym wieczorze moja garderoba była niemal pusta. Zupełnie niespodziewanie możliwe kombinacje stały się bardzo ograniczone. Ale Emelie miała rację. Te wszystkie odzieżowe opcje były w zasadzie całe i czyste, nawet jeśli jeszcze niewyprasowane. Szkopuł oczywiście w tym, że nigdy nie przyszło mi do głowy, by wybrać się na zakupy, skompletować garderobę i przywrócić ją do stanu używalności.

Na spotkanie z Emelie zdążyłam z zaledwie dwuminutowym zapasem. Widziałam, jak chodzi tam i z powrotem przed wejściem do domu towarowego NK i stuka w swojego blackberry. Ma na sobie rozpięty, szyty na miarę płaszcz w kremowym kolorze, szary kostium i szare lakierki na wysokim obcasie. Lśniły jej obcięte na pazia włosy. Kurde, ależ ona jest ładna. Uśmiechnęłam się, podeszłam do niej i ją przytuliłam. Zrobiło mi się jej żal. Emelie nie lubiła przegrywać, a to włamanie odebrała bardzo osobiście.

– Pospałaś chociaż trochę?

– Eee tam… Pospać mogę kiedy indziej. Najważniejsze jest ratowanie firmy.

– A jadłaś?

Emelie wyglądała poważnie.

– I tak muszę schudnąć. – Zaczęła iść w kierunku placu Norrmalmstorg.

– Nie idziemy do banku? – spytałam.

– Idziemy do jakiegoś małego prywatnego klubu premium, o którym nigdy wcześniej nie słyszałam. Na Jakobsbergsgatan, przecznicy od Biblioteksgatan – wyjaśniła. – Nie chcieli się spotkać w biurze, bo nie chcieli, żeby ludzie zaczęli pytać, dlaczego biegamy tam tak często. – Emelie prychnęła.

Na Jakobsbergsgatan zapukałyśmy do niepozornych drzwi i zostałyśmy wpuszczone przez mężczyznę w czarnym garniturze. Wprowadził nas do dużego pomieszczenia pogrążonego w absolutnej ciszy. Tu i tam stały grupki mocno wypchanych foteli obitych bordową skórą. Z sufitu zwisał ogromny kryształowy żyrandol. Dwie grupy sof były zajęte. Sami mężczyźni, wszyscy w ciemnych garniturach. Rozmawiali ściszonymi głosami. Część z nich czytała gazetę. Stałyśmy przy drzwiach i nie do końca wiedziałyśmy, dokąd powinnyśmy się skierować, kiedy z innych drzwi wyszedł do nas Hesslow. Miał dziś na sobie szarą koszulę zapiętą pod szyję, fioletowy krawat i czarny garnitur, a jego kucyk był związany równie schludnie jak ostatnio. Uśmiechnął się do nas uprzejmie i uścisnął najpierw dłoń Emelie, a potem moją. Wyjątkowo Emelie się myliła. Facet był do niej zdecydowanie pozytywnie nastawiony, dało się to wyczytać w jego oczach.

– Witamy – powiedział stłumionym głosem. – Tędy.

Przeszliśmy przez salę jadalną zastawioną okrągłymi stolikami, na których leżały białe obrusy sięgające podłogi, i znaleźliśmy się na długim korytarzu z nieoznaczonymi drzwiami. Hesslow otworzył trzecie i wpuścił nas do środka. W okrągłym piecu kaflowym trzaskał ogień. Siadłyśmy naprzeciwko w skórzanych fotelach. Carl Lindstein już tu czekał.

– Zobaczmy, do czego doszłyście – odezwał się Hesslow.

– Z przyjemnością – odpowiedziała Emelie, chociaż wiedziałam, że w rzeczywistości się tak nie czuje. – Pracowałyśmy nad tym problemem z dwóch różnych perspektyw. Częściowo w tym celu, aby sporządzić całościową analizę tego, co się stało w systemie, a częściowo aby w kilku punktach wzmocnić bezpieczeństwo. Wszystko jest w pisemnym raporcie, który otrzymacie.

Carl Lindstein pokiwał głową. Złączył opuszki palców i odchylił się na oparcie fotela.

– Co znalazłyście? – Hesslow sprawiał wrażenie zniecierpliwionego. Zauważył, że na niego patrzę, i niemal demonstracyjnie spojrzał na zegarek.

Westchnęłam niesłyszalnie.

Emelie rozłożyła dłonie.

– Znalazłyśmy niemal genialny program do niezauważalnego wysysania pieniędzy z banku. Niestety nie mogę jeszcze ocenić, jak długo to trwało ani o jakie kwoty chodzi, ale obstawiałabym, że odbywało się to od trzech lat, a klienci banku stracili co najmniej dziesięć milionów koron.

Żaden z mężczyzn nie zmienił wyrazu twarzy. Byli jednak znacznie bledsi niż kilka chwil temu.

– Odkryłyście jakieś poszlaki, kto dokonał włamania? – spytał Hesslow.

– Nie, niestety nie. Ślad kończy się na kilku zagranicznych kontach numerycznych, których jako firma nie mamy możliwości wyśledzić. Lecz przy pomocy policji…

– Nie ma mowy! – wykrzyknął Carl. Hesslow odchylił się ciężko na oparcie. – Czy to nie ten technik dokonał włamania? – Lindstein wyglądał sceptycznie.

– Nie, przeciwnie – odkrył włamanie i groził, że zgłosi je na policję.

– Chodzi więc o to, że dokonał tego ktoś inny z banku czy to złodziej z zewnątrz?

– Tego nie wiemy, ale jesteśmy raczej pewni, że to ktoś z zewnątrz, ponieważ nie mogliśmy znaleźć ani jednego logowania na to konto z banku. Zawsze logował się z zewnątrz.

– „Raczej pewni”, co to ma być za odpowiedź, do cholery? – Carl zamachał ręką. – Robisz za eksperta w tym temacie i jesteś zatrudniana za ciężkie pieniądze, żeby to się nigdy nie zdarzało. A kiedy już się zdarza, nawet nie potrafisz mi podać jednoznacznej informacji. Jestem głęboko rozczarowany.

– Jestem równie rozczarowana, że do tego doszło, ale będziemy mogli się dowiedzieć, co się stało, i odzyskać pieniądze klientów. Razem z policją…

– Sądziłem, że jest jasne jak słońce, iż nie będziemy w to mieszać żadnych organów. Chyba to rozumiesz, moja panno? Nasze notowania giełdowe poleciały w dół, ale i tak mniej niż innych banków. Takiego kryzysu jednak nie wytrzymamy. Tu wchodzi w grę istnienie całej firmy. Dziesięć milionów to dla nas drobna suma, zwłaszcza w porównaniu z wartością naszej reputacji.

– Tak, ale klienci mają przecież prawo wiedzieć. To ostatecznie ich pieniądze zniknęły.

– To pieniądze banku! – ryknął. – I wydaje mi się, że to ja nim kieruję. Żadnego zgłaszania na policję! – Podniósł sękaty palec i wbił wzrok w Emelie.

– Tak, ale…

– I mam nadzieję, że jesteś objęta bardzo dobrym ubezpieczeniem. Spodziewaj się pozwu. Drogo cię to będzie kosztowało.

– Chcę tylko zaznaczyć, że nie byłam odpowiedzialna za ten obszar bezpieczeństwa banku. W trakcie całej naszej współpracy odmawialiście mi do niego dostępu. Poza tym w umowie jest zapisane czarno na białym, że pod żadnym pozorem nie mogę być pociągnięta do odpowiedzialności za…

– Bzdury. Odpowiadasz za to. Chcę, abyś w ciągu dwóch tygodni znalazła osobę, która to zrobiła, i wymyśliła rozwiązanie, jak odzyskać pieniądze, które straciliśmy. Wtedy się ewentualnie zastanowimy, czy zostawić ci to zlecenie. Chyba zdajesz sobie sprawę, że kiedy przestaniemy być twoim klientem, trudno ci będzie potem znaleźć innych, nieprawdaż?

Emelie siedziała z założonymi rękami i tylko się w niego wpatrywała. Była blada jak ściana.

– Dobrze. W takim razie dzisiaj nie mamy już sobie nic do powiedzenia. Zostaw tu raport.

– Mam nadzieję, że nie istnieje więcej kopii – odezwał się Hesslow.

– Nie, tylko te dwie – potwierdziła Emelie.

Skinął krótko, wyszedł za nami, delikatnie zamykając za sobą drzwi, i powiedział:

– Przepraszam, że Carl był taki niemiły. Pomówię z nim o tym pozwie. Chyba mogę go nakłonić, żeby dał sobie spokój.

– Tak, o ile nie chce, żeby to się dostało do wiadomości publicznej, niełatwo mu będzie napisać pozew, no nie? – spytałam, nie mniej wściekła niż Emelie.

Hesslow się uśmiechnął. Z zakłopotaniem. Serdecznie odwzajemniłam uśmiech. Nie wątpiłam ani przez chwilę w to, że jego zdaniem Carl postąpił niewłaściwie.

– Trudno się nie zgodzić. Emelie, skontaktujmy się za tydzień i wtedy zobaczymy, co robimy dalej z dochodzeniem.

Emelie krótko skinęła i uścisnęła jego wyciągniętą dłoń. W milczeniu przeszłyśmy przez klub. Kiedy znalazłyśmy się na ulicy, drzwi ciężko się za nami zamknęły. Z oczu Emelie sypały się iskry wściekłości. Zapięłam płaszcz pod samą szyję i wsadziłam ręce głęboko do kieszeni.

– Carl Lindstein to kompletny idiota, największy, jakiego spotkałam – powiedziałam z naciskiem.

– Tak. Althea, co ja mam, do cholery, zrobić?

– Idziemy się napić po dużej filiżance mocnej kawy. – Włożyłam jej rękę pod ramię. – Damy sobie radę.

Wyglądała, jakby nie była tego równie pewna. Szczerze mówiąc, ja też nie, ale nie miałam zamiaru tego tak od razu przyznawać. W milczeniu przeszłyśmy po Biblioteksgatan i przez Norrmalmstorg i minęłyśmy wysokie, kanciaste filary z granitu pośrodku placu, mające stanowić coś w rodzaju fontanny, otoczone przez wielką, płytką kałużę pełną niedopałków papierosów, liści i skrawków papieru. Kawałek dalej szedł jakiś mężczyzna i grzebał w koszach na śmieci. Typowa starsza pani z dzielnicy Östermalm w różowej garsonce o splocie matelassé i kapeluszu oraz z papierosem w rozczapierzonych palcach siedziała na sąsiedniej ławce i patrzyła na poszukiwacza z niesmakiem. Skręciłyśmy w Hamngatan i w końcu dotarłyśmy do kafejki obok księgarni w NK. Siedziałyśmy tam, w tej twierdzy zbytku, popijałyśmy cappuccino i patrzyłyśmy na ludzi. Gadałyśmy o urządzaniu wnętrz. I o książkach. Kawa była dobra, a największy szok po chwili minął, więc odważyłyśmy się porozmawiać o spotkaniu z przedstawicielami banku. Musiałyśmy przyznać, że umowa mimo wszystko mocno wiązała Emelie. Najlepszym, co mogła zrobić, było kontynuowanie dochodzenia, aby znaleźć trochę więcej informacji, które zadowoliłyby Carla, a potem spróbowałaby zrezygnować ze zlecenia tak szybko, jak tylko na to pozwalały zapisy umowy.

– Nie chcę mieć nic wspólnego z tym wstrętnym typem dłużej, niż to konieczne. A ja myślałam, że mu zależy na klientach. Idiotka ze mnie. Zależy mu wyłącznie na jego pieprzonym szwajcarskim koncie!

– Dobrze rozumiem, że nie chcesz się z nim zadawać. Ale nie stracisz tego zlecenia, o tym jestem absolutnie przekonana.

– Jak możesz być tego taka pewna?

– Jeżeli wypowie ci umowę, to przecież skończą się też jego możliwości, by tobą kierować, kontrolować, co robisz, i dbać o to, że trzymasz buzię na kłódkę, prawda?

– I tu możesz mieć rację. – Emelie chwilę się zastanawiała. – Olać go. A teraz idziemy zrobić zakupy na pocieszenie. Nie mam siły wracać do biura.

– Idealnie. Jak wiemy, mam w szafie tylko echo.

Niespiesznie podążyłyśmy przez miasto. Kupiłam w Stadium wiatrówkę i parę rękawiczek, a do tego obszerny golf w H&M. W Beyond Retro na Drottninggatan znalazłam przy pomocy Emelie prześliczne rzeczy. Ten sklep był absolutnie niewiarygodny. Nigdy wcześniej nie byłam w lumpeksie takich rozmiarów. Mnóstwo ciuchów z lat pięćdziesiątych i kolejnych dekad. Klienci od nastolatków po starsze panie. Szybko doszłam do wniosku, że to od dzisiaj mój ulubiony sklep.

Po południu, po tym jak na Centralstationen przekazałam rozwścieczoną Kisse w podróżnej klatce Tilly, mamie Rickarda, wsiadłam do pociągu jadącego do Flen razem z nowymi nabytkami w wielkiej torbie i resztą bagażu. Wtaszczyłam dwie torby na półkę i usiadłam przy oknie. Kiedy pociąg nabierał prędkości, czułam, jak moje tętno się obniża. Wyjrzałam za okno. Zatoka Riddarfjärden była ciemna i wyglądała na zimną i nieprzyjazną, ale surowa bryła ratusza Stadshuset była ładna w każdą pogodę. Nie było na świecie drugiego miasta tak pięknego, tak zróżnicowanego, tak dopracowanego w szczegółach. Manhattan i Flushing, dwa pozostałe miejsca, w których mieszkałam, nie były ani trochę tak ładne jak Sztokholm. Nie poruszały mnie surowa czarno-biała kolorystyka Manhattanu ani jego pokaźny obszar prostych jak struna ulic i błyszczących drapaczy chmur. Moje serce skradła niska, kompaktowa zabudowa Sztokholmu z matowymi otynkowanymi fasadami w całej skali kolorów – od najjaśniejszego beżu po najciemniejszą ceglastą czerwień, podkreślonych niebieskoszarym blaskiem wody. I tak było od zawsze.

Ale miałam jeszcze jedną miłość – rodzinny domek letniskowy w Sörmlandzie. Bujnie porośnięte dębami zbocza wokół budynku i połysk jeziora były tak piękne, że działały jak balsam na duszę. Na święta dostałam w tym roku domek od mamy i taty w prezencie i to tam teraz jechałam. Wracając ze swojego wyjazdu dla twardzieli, Rickard miał wylądować na Skavście, zabrać stamtąd samochód i do mnie dołączyć. Domek dostałam prawdopodobnie dlatego, że rodzice wiedzieli, jak bardzo Rickard też go lubił. Kiedy byliśmy dziećmi, nasze rodziny wiele razy świętowały tam nadejście lata. Zarówno mama, jak i tata byli przeszczęśliwi, że związałam się z Rickardem. Miał wszystko, czego oczekiwali od zięcia. Roztaczał poczucie bezpieczeństwa, był dobrze wychowany i układała mu się kariera. To mnie trochę niepokoiło. Może ich zdaniem domek stanowił gwarancję, że mnie nie zostawi. Mama straciła rozum do tego stopnia, by sądzić, że coś takiego miałoby jakiekolwiek znaczenie. Sama była niemal kompletnie oderwana od rzeczywistości. Nie gdy dotyczyło to życia towarzyskiego, przeciwnie, uwielbiała ludzi i przyjęcia, ale w głowie miała jedynie fotografowanie. To było jej życie, jej pasja. Finanse, relacje rodzinne, uczucia innych czy ziemskie dobra… Wszystkie te sprawy jawiły się jej jako obce i niezrozumiałe. Była uznaną fotografką, ale nigdy nie dostałaby nagrody dla matki roku.

Zawsze miałyśmy, delikatnie mówiąc, trudną relację. Co prawda po napadzie się poprawiła, ale tylko nieznacznie. Jesienią pojechałam do Nowego Jorku, żeby obejrzeć jej wystawę w muzeum PS1. Jak zwykle ta sama historia. Na dzień wcześniej zarezerwowałyśmy stolik, żeby zjeść lunch, i umówiłyśmy się, że wpadnę do jej pracowni we Flushing. Kiedy zadzwoniłam, drzwi otworzył młody chłopak z ciemnym makijażem i grzywką tak długą, że nie było widać jednego oka. Pewnie nowy asystent. Wyjaśniłam, kim jestem. Wpuścił mnie i poinformował, że Sun Hi pracuje, i spytał, czy on tymczasem może zaproponować mi latte. Zgodziłam się i stanęłam pod ścianą na samym końcu dużej pracowni, żeby nie przeszkadzać. Światło wewnątrz było naprawdę zachwycające. Pomalowane na biało pomieszczenie miało niemal pięć metrów wysokości, a z krótszej strony okna od podłogi po sufit.

Wzdłuż ściany stało na statywach kilka wielkich reflektorów. Duży, biały rulon papieru na stojaku był rozwinięty aż do podłogi. Pośrodku całej tej bieli znajdowało się jaskrawoczerwone futurystyczne krzesło obrotowe. Siedziała na nim rzeczniczka Izby Reprezentantów, której nazwiska nie pamiętałam. Przed nią stała moja maleńka koreańska mama, niższa niż ja, lecz o takiej aurze i z takim głosem, które dominowały w całym pomieszczeniu. W jej dłoniach aparat wyglądał na surrealistycznie duży. Przyglądałam się im przez chwilę. Mama naprawdę znała się na rzeczy. Udało się jej sprawić, że rzeczniczka skupiła się tylko na niej, chociaż w lokalu nieustannie kręcili się ludzie. Doliczyłam się co najmniej sześciu osób. Od przypominającego pandę asystenta dostałam swoją kawę. Powiedział, że sesja skończy się za kwadrans.

– Mina-ya, wspaniale cię widzieć! – Mama w końcu do mnie podeszła i krótko mnie przytuliła, nadal trzymając aparat w jednej dłoni.

– Cześć, umma. Dużo pracy? – spytałam cierpko. Najwidoczniej zapomniała o naszym lunchu.

Przewróciła oczami, nie słysząc sarkazmu w moim głosie.

– Nie wyobrażasz sobie! Końca nie widać. Nie mam teraz nawet czasu na własne projekty, ciągle tylko portrety! Widzę, że dostałaś kawę. – Spojrzała na zegarek.

Oszczędziłam jej konieczności przyznawania, że zapomniała o naszym spotkaniu.

– Lunch? – spytałam.

Rozpromieniła się.

– Otóż to! Zaraz wyślę Jeana.

– Pandę?

– Pandę? – Przez sekundę wyglądała na zdezorientowaną, ale po chwili jej twarz się ożywiła. – Ach, no tak, tak, on. Co chcesz do jedzenia?

Nie wchodziło w grę, żeby wyszła z pracowni bez wcześniejszego obejrzenia i zaakceptowania cyfrowych zdjęć, które właśnie zrobiła.

– Coś koreańskiego? Z Arirang?

Zaśmiała się. W Arirang jedliśmy, odkąd pamiętam. Kuchnia mamy nie należała do najlepszych, podobnie jak moja, nawet jeśli ona miała więcej entuzjazmu dla domowego jedzenia.

– Oczywiście. Jean! – wykrzyknęła jego imię tak, że było słychać w całym pomieszczeniu.

Podczas lunchu mama wiele razy odbierała telefon. Kiedy rozmawiała, gestykulując, patrzyłam na nią i zastanawiałam się, czy kiedykolwiek uda nam się ze sobą pomówić szczerze. I w spokoju. Jest tyle kwestii, które musimy poruszyć. Tyle starych spraw, których nie wyjaśniłyśmy.

Konduktor, który chciał zobaczyć mój bilet, przywrócił mnie do rzeczywistości. Kiedy poszedł, sprawdziłam godzinę i zorientowałam się, że jeszcze tylko piętnaście minut. Wyjęłam kosmetyczkę i poprawiłam makijaż. Rickard miał się ze mną spotkać na stacji, a ja nie chciałam wyglądać niechlujnie.

8

Wszędzie leżał bielutki śnieg. Cały świat był biały. Śnieg pod nami, niebo nad nami, a wokół nas powietrze nasycone wilgocią. Byłam zlana potem, przemoczona i roześmiana. Ciepło parowało mi spod kołnierza i czułam, jak krople potu spływają mi pod pachami. Rickard ani ja nie zdawaliśmy sobie sprawy, że w domku będzie tyle śniegu. Zarząd Dróg był tak miły, że odśnieżył niewielką ścieżkę prowadzącą do naszego podwórka, ale nie dalej. Za pomocą awaryjnej szufli z samochodu udało się nam przedostać do stodoły z jednej strony dziedzińca, żeby wygrzebać dwie duże łopaty. A potem wystarczyło już tylko zabrać się do pracy. Dom znajdował się na niewielkim wzniesieniu jakieś dwadzieścia metrów od podwórka. Dotarcie do werandy zajęło nam dwie godziny. Usiadłam na przymocowanej do ściany ławce i przez chwilę tylko oddychałam, a potem okręciłam szalik wokół szyi i spojrzałam na dużą łąkę przed domem. Po drugiej stronie zobaczyłam proste jak tyczki pnie brzóz, które w półmroku prawie świeciły. Ostatni raz byłam tu zdecydowanie zbyt dawno.

Na posiadłość składały się czerwony dwupiętrowy dom z klasycznymi białymi narożnikami i szklaną werandą oraz dwa małe budynki rozmieszczone nieco przypadkowo. Jeden był starszy niż sam dom, a drugi dobudowaliśmy jako domek dla gości. Ten pierwszy stanowił cel moich ucieczek, kiedy byłam jeszcze na tyle mała, że musiałam jeździć z mamą i tatą za miasto, ale wystarczająco duża, by uznawać spędzanie z nimi czasu za nudne. I wreszcie stała tam wspaniała, ogromna stodoła z gratami gromadzonymi przez co najmniej trzy pokolenia. Wszystkie budynki będą pewnie od nas wymagały sporo pracy. Cieszyłam się, że już zima, tak że akurat oszczędziłam sobie oglądania, jak zdążył zarosnąć ogród. Przez wiele lat mieszkali tu na stałe babcia z dziadkiem od strony taty. Kiedy zmarli, zaczęliśmy korzystać z domku wyłącznie w wakacje. Przez ostatnich pięć lat ani ja, ani rodzice nie bywaliśmy tu więcej niż około raz w roku. Ale i tak było to jedno z moich ulubionych miejsc na ziemi.

Rickard wyszedł na werandę i otrzepał z butów śnieg, podczas gdy ja wygrzebałam klucz, wciąż przyozdobiony mikołajem na czerwonym sznureczku, po czym otworzyłam drzwi domu, o którym już zaczynałam myśleć „nasz”, nie tylko „mój”. Kiedy weszliśmy, uderzył w nas zapach stęchlizny.

– Typowy zapach domku letniskowego! – rzekł Rickard, węsząc z zadowoleniem w powietrzu.

– Boże, jak cudownie wejść do środka! – Zdjęłam kurtkę i gruby sweter, po czym ściągnęłam trzewiki.

Kilka lat wcześniej zainwestowaliśmy w ogrzewanie, które można włączać przez telefon, a ja byłam teraz za to niewymownie wdzięczna. System działał już dobę. Rickard zrobił jeszcze jedną rundkę, żeby przynieść jedzenie, które kupił po drodze ze Skavsty. Rozejrzałam się dookoła. Nie pamiętałam, że było tutaj naprawdę tak brzydko. Czy rzeczywiście musieliśmy remontować tu w latach siedemdziesiątych? Podeszłam do kominka w salonie.

– Odważymy się tu zapalić? – zawołałam do kuchni.

– Cóż, warto spróbować. We wszystkich dobrych filmach para na wakacjach uprawia seks przed kominkiem, no nie? Nie możemy przecież być gorsi.

– Ha, ha – odpowiedziałam sucho, lecz mimo wszystko ucieszyłam się, że Rickard myśli o łóżku, chociaż wyglądałam, jak wyglądałam. – To przynieś trochę drewna, sprawdzimy, czy da się tu jakoś rozpalić.

– Tak jest! Możesz nastawić wodę? Mam straszną ochotę na kawę. Jest w którejś torbie.

Poszłam do kuchni i postawiłam garnek na niewielkiej kuchence. Przeszukałam siatki i zaczęłam wkładać zakupy do lodówki. Rickard wkroczył ciężko do środka z pełnym naręczem drewna.

– Jedzenia kupiłeś jak dla wojska!

– Typowy błąd. Nie można kupować na głodnego.

Zostawił drewno i wziął jeden z kubków z kawą. Razem zabraliśmy się za kominek i rozpaliliśmy go po drobnych kłopotach z powodu zamkniętego szybra. Z zadowoleniem usiedliśmy przed trzaskającym ogniem na brązowej drewnianej sofie z poduchami w pomarańczowe kwiaty.

– To jak, fajnie będzie wrócić do pracy? Czy zostaniesz teraz instruktorem narciarskim na pełen etat? – spytałam, ogrzewając dłonie o kubek.

– Cóż, co prawda uwielbiam śnieg, ale mam dosyć zimna na cały przyszły rok. Super będzie z powrotem zabrać się do roboty.

– Naprawdę podziwiam, że dajesz sobie radę z całą administracją, finansami i sprawami personalnymi, a jednocześnie aktywnie pracujesz jako śledczy.

Rickard oparł łokcie o kolana i wbił wzrok w płomienie. Przeczesał dłonią ciemnoblond grzywkę. Miał na sobie granatowe, prawie czarne dżinsy i białą koszulę. Jak zawsze. Musiałam przyznać, że Emelie miała rację, twierdząc, iż podobali mi się mężczyźni, którzy wyglądali jak wyjęci z reklam Ganta. Rickard naprawdę się do nich zaliczał, chociaż nie był przesadnie przystojny. Miał raczej niezgrabny nos i wysokie kości policzkowe. Ale tym, co w pierwszej chwili się u niego zauważało, zawsze były fantastyczne oczy. Miał najserdeczniejsze, najcieplejsze oczy, w jakie kiedykolwiek patrzyłam. Za każdym razem roztapiałam się pod ich spojrzeniem.

– Tak, nawet ja czasami czuję, że jest za dużo administracji. A prawdziwej roboty za mało – odpowiedział, rozkładając dłoń.

– Doskonale cię rozumiem. Byłoby mi strasznie trudno pracować w takim miejscu.

– Myślałem, że to tego chcesz – zdobyć stanowisko w policji. Bo gdzie indziej będziesz pracować? – Odchylił się i spojrzał na mnie badawczo.

– Co prawda, to prawda. W Szwecji nie ma zbyt wielu innych potencjalnych pracodawców. – Wzięłam łyk kawy, żeby zebrać się na odwagę przed następnym krokiem. Muszę powiedzieć mu o propozycji z Nowego Jorku.

– Na pewno coś znajdziesz – rzekł Rickard, zanim zdążyłam się odezwać. Cmoknął mnie delikatnie w usta.

Ugryzłam go w wargę. Pocałował mnie długo i intensywnie. Po moim ciele rozeszło się gorąco. Pomanewrowałam przy guzikach białej koszuli i wreszcie ją z niego ściągnęłam. Z rozkoszą przesunęłam powoli dłońmi po piersi. Uwielbiałam jego żylaste ciało biegacza. Rickard rozpiął mi spodnie i pociągnął za nogawki. Poddałam się całym ciałem. Sięgnęłam do krawędzi kanapy, ale nie trafiłam i gruchnęłam z hukiem na podłogę. Potarłam tył głowy i zaśmiałam się z jego zdziwionej, skruszonej miny. Wykorzystałam okazję, klęknęłam i rozpięłam mu rozporek dżinsów. Położył mnie na szmacianym dywaniku przed kominkiem, tym razem osłaniając mi tył głowy dłonią. Wplątaliśmy się w siebie, na przemian śmiejąc się i jęcząc z rozkoszy. Po wszystkim leżeliśmy długo w milczeniu, patrząc w ogień. Położyłam głowę na brzuchu Rickarda.

– Musimy kupić owczą skórę. Ten dywanik to jakiś koszmar – powiedział w końcu i się przeciągnął.

– Owszem. To może chodźmy do łóżka?

Ubraliśmy się i weszliśmy na górę po skrzypiących schodach.

– Który pokój bierzemy?

– A który był normalnie twój?

Staliśmy na małym korytarzu z kwiecistymi tapetami i białą boazerią angielską. Było tu dwoje drzwi z lewej strony, dwoje z prawej, a na wprost po drugiej stronie mała wnęka z fotelem i sekretarzykiem pod niewielkim oknem.

– Odkąd skończyłam kilkanaście lat, moja była tamta klitka, ale naprawdę nie polecam jej nikomu powyżej metra siedemdziesiąt wzrostu.

– No tak. Poza tym nie mam zamiaru już się dziś zginać po tym odśnieżaniu – odparł Rickard, uchylając pierwsze drzwi na lewo. – Wiesz co? Chyba przez te wszystkie lata, kiedy tu przyjeżdżałem, ani razu nie byłem na górze.

– Nie? No coś ty! Ten pokój miała babcia, kiedy nas odwiedzała – wyjaśniłam, wchodząc do pomieszczenia, którego drzwi Rickard właśnie otworzył. Był to mały, pomalowany na biało pokój ze spadzistym sufitem i niewielkim, ładnym wykuszem z wbudowaną kanapą. Znajdowała się na niej duża poduszka w biało-czerwoną kratę. Obok leżała para małych okularów w stalowych oprawkach. Wzięłam je ostrożnie do ręki. Rickard podszedł i pogłaskał mnie po plecach.

– Twoja babcia była absolutnie wyjątkowa.

– Tak, to prawda. – Odłożyłam okulary na miejsce i wyszłam na korytarz. – Następna sypialnia była rodziców. Chyba ma bardziej odpowiedni rozmiar.

Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Ten pokój był zdecydowanie większy. Znajdowały się tu pokaźne stare łóżko małżeńskie, dwa duże fotele i ściana zastawiona szafami. A także kompletna seria fotografii erotycznych, które mama zrobiła w latach siedemdziesiątych. Między innymi taka, która przestawiała sześć albo i więcej półnagich, posplatanych ciał o różnych odcieniach skóry.

– Rzeczywiście wygląda, jakby Sun Hi ciągle tu była – rzekł Rickard z uśmiechem.

– Boże, tak. Kiedy tu przyjeżdżałeś, myślałeś na pewno, że znalazłeś się w najbardziej zwariowanej rodzinie w dziejach – odpowiedziałam, siadając na wielokolorowej patchworkowej kołdrze. Rickard zajął miejsce po drugiej stronie i oparł się o wezgłowie.

– Kiedy pierwszy raz dostaliśmy tu zaproszenie, miałem jakieś dziesięć czy jedenaście lat. Pamiętam, że z początku w ogóle nie miałem ochoty jechać. Ale potem totalnie przepadłem. Nigdy w życiu nie byłem wśród tak fajowych, tak szalonych ludzi. Głośna, kłótliwa i zawsze roześmiana rodzina, która rozmawiała na przemian po angielsku, koreańsku i szwedzku. Czułem się tutaj zawsze tak ciepło przyjmowany, taki dorosły. Twoi rodzice pytali, co sądzę na każdy temat, od polityki po muzykę, i faktycznie słuchali odpowiedzi. – Założył ręce za szyję i wybuchnął śmiechem. – Pewnego lata dostałem tu też swoją pierwszą lampkę wina, ku wielkiej rozpaczy mamy.

– Pamiętam to. I pełne frustracji miny Tilly, kiedy mama w twojej i mojej obecności wyrażała się trochę zbyt otwarcie!

– Oj, tak było. Sporo się tutaj o tym i owym nauczyłem. Zawsze miałem wrażenie, że jesteście szczęśliwi. Zwariowani, to na pewno, ale przede wszystkim serdeczni i zadowoleni z życia mimo twojej choroby i tego wszystkiego.

– W sumie to prawda. Mama przecież była i jest taka, jaka jest. Ale stabilność dawała mi babcia, a przy tym więcej miłości i wsparcia, niż kiedykolwiek mogłabym wymagać od taty. Nawet jeśli wiele razy wydawało mi się, że mieszkam w cyrku, to bardzo fajnie było z fotomodelkami mamy oraz wszystkimi koreańskimi i amerykańskimi znajomymi, którzy ciągle przyjeżdżali do Szwecji w odwiedziny. Radości z życia nigdy nam nie brakowało.

– Tak, a jest bardzo cenna. À propos radości z życia, co powiesz na to, żebyśmy przejęli tę sypialnię i wypróbowali łóżko?

– Chętnie. Chociaż te fotografie muszą raczej powędrować na strych.

– Nigdy w życiu! Są ekstra. To przecież retro w najlepszym wydaniu!

– No dobra. To przynajmniej nie mama i tata są na tym zdjęciu grupowego seksu.

– Jesteś pewna?

Roześmiałam się.

– Nie, w sumie to nie!

Pracowaliśmy w domu przez cały dzień – sprzątaliśmy, szorowaliśmy i wietrzyliśmy. Wyrzuciliśmy najbrzydsze i najbardziej zużyte rzeczy, ustaliliśmy, co musimy kupić, a co zatrzymamy. Rickard był zaskakująco zaangażowany, a do tego okazał się dobry w urządzaniu wnętrza. Miał dużo ciekawych pomysłów i spostrzeżeń. Trudno się tego było spodziewać, jeśli kiedyś przekroczyło się próg jego kawalerskiego mieszkania przy Fridhemsplan. Poza tym wybraliśmy się na odkrywczą wyprawę do stodoły, gdzie znalazłam swoje stare narzędzia do wyrabiania ceramiki, w tym malutki piec do wypalania, który dostałam od rodziców na osiemnaste urodziny. To było jedyne z moich zainteresowań, które mama gorąco wspierała. Psychologia cieszyła się mniejszym uznaniem, nie wspominając już o kryminologii. Natychmiast spakowałam te wszystkie szpargały do bagażnika z mocnym postanowieniem, by wrócić do starego hobby.

W niedzielę świeciło słońce, a my rozkoszowaliśmy się na podłużnej, przeszklonej werandzie książką i filiżanką kawy. Ciszę przerwał mój telefon. Popędziłam do przedpokoju i znalazłam go w ostatniej chwili głęboko w kieszeni kurtki, którą rzuciłam w kąt na podłogę.

– Althea Molin.

– Cześć! Mówi Lennart z Rejonowego Wydziału Kryminalnego w Sztokholmie. Chcielibyśmy zaprosić cię jutro na ósmą. Mamy zadanie, do którego szefowa chce cię zaangażować. Lubi amerykańskie kryminały.

– Słucham? Tak, no jasne. Mogę przyjechać jutro koło ósmej.

– Dobrze, w takim razie do zobaczenia. Spytaj w recepcji o Tovę, pokieruje cię.

Już miałam pytać, o jaką sprawę chodzi, kiedy Lennart się rozłączył. Wlepiłam wzrok w telefon. Wyszłam na werandę.

– Jeśli to Sun Hi, serdecznie ją ode mnie pozdrów – powiedział Rickard, nie odrywając wzroku od roziskrzonego słońcem krajobrazu za oknami.

– To nie mama, tylko Lennart z Rejonowego Wydziału Kryminalnego.

Rickard zdjął nogi ze stołu i ze zdziwieniem wbił we mnie wzrok.

– Lennart? Mój Lennart?

– Twój jak twój, ale tak. Naburmuszony, pyskaty, muszę-udowodnić-całemu-światu-jaki-ze-mnie-macho-chociaż-siedzę-za-biurkiem Lennart. Dokładnie ten.

– Czego chciał?

– Ma dla mnie zadanie. To ty go poprosiłeś, żeby zadzwonił?

– Gdybym to ja go poprosił, prędzej by zadzwonił do samego Boga Ojca niż akurat do ciebie. Musiał dostać bezpośredni rozkaz, żeby cię włączyć. Ciekawe, co to za sprawa.

– To komendantka chciała, żeby mnie wciągnęli. Nie powiedział, o jakie zadanie chodzi.

– To brzmi bardziej prawdopodobnie. Kristina była pod wielkim wrażeniem twojej pracy zeszłego lata. Kiedy masz się spotkać z Lennartem?

– Jutro o ósmej.

– Oj, to musimy bardzo wcześnie wyjechać. A może wolisz jechać do miasta już dziś wieczorem?

– I stracić jeszcze jedną noc gorących miłosnych uciech na dywanie albo w skrzypiącym łóżku? Nigdy w życiu.

Kiedy trochę później gotowaliśmy obiad w małej kuchni z jaskrawoniebieskimi przesuwnymi drzwiczkami i żółtymi plamkami na kafelkach, zebrałam się na odwagę. Miałam zamiar powiedzieć mu o zachowaniu mamy i pracy w Nowym Jorku. Równie dobrze można zająć się wszystkim naraz.

– A tak w ogóle, kilka dni temu rozmawiałam z mamą.

– Co u niej słychać? – Rickard spojrzał znad pomidorów, które właśnie kroił.

– Wszystko w porządku. – Przełknęłam ślinę. – Za parę dni przylatują do Sztokholmu. Wprosili się tutaj razem z twoimi rodzicami na wspólne świętowanie Seollal, koreańskiego nowego roku, nie pytając mnie o zdanie.

– Może wyszło dość niezręcznie, ale brzmi fajnie.

Odwróciłam się do zlewu i popatrzyłam na niego badawczo.

– Naprawdę tak myślisz? Jeśli chcesz, bez problemu możemy się z tego wykręcić, rozumiem, że nie… Wiem, że mama jest beznadziejna, nie zawsze się zastanawia, zanim wymyśli coś takiego.

Rickard odwrócił się do mnie z uśmiechem.

– Nie musisz usprawiedliwiać Sun Hi. Pasuje mi.

– Nie zawsze rozumie, ile robi problemów. Czasami jest tak niesamowicie oderwana od rzeczywistości.

– Ale jeżeli tak czujesz, nie musisz przecież ciągle usprawiedliwiać swojej matki. Wiem, jak potrafi się zachowywać, ale nie powinnaś mieć poczucia, że za nią odpowiadasz.

– Przecież nie mam! – Skrzyżowałam ramiona i wlepiłam w niego wzrok.

– Owszem, masz. Uważasz, że musisz przepraszać za to, co robi, i wszystko naprawiać. Pozwól jej samej za to odpowiadać. Masz dosyć swoich spraw. – Wrócił do krojenia.

– O co ci chodzi?

– Nie chodzi mi absolutnie o nic. – Pokręcił głową. – Tylko o to, że każdy musi brać odpowiedzialność za własne postępowanie i rozwiązywać własne problemy.

– Moje własne problemy? Wiesz, co według mnie masz na myśli? Według mnie uważasz, że jestem chora psychicznie i nie mam pracy. Bo twoim zdaniem na pewno za to powinnam wziąć odpowiedzialność?

Jak on śmie sugerować coś takiego?! Woda na makaron wykipiała. Ściągnęłam garnek z kuchenki, przełamałam spaghetti i wrzuciłam je do środka. Rickard z łoskotem położył nóż obok pomidorów i znowu na mnie spojrzał.

– Nie, nie to miałem na myśli. Chodziło mi o to, że masz tak naprawdę własne życie. Dlaczego jesteś taka wrażliwa? Nie nadinterpretuj tego wszystkiego.

– Nie nadinterpretuję! Staram się po prostu zrozumieć, co dokładnie mówisz. Wydaje mi się, że według ciebie nie potrafię kierować własnym życiem i zamiast tego martwię się o mamę. Myślisz, że nie zajmuję się swoimi problemami? Albo że znowu może być ze mną gorzej?

– Nie, nie myślę tak. Po prostu się niepokoję… – Rickard skrzyżował ramiona i spuścił wzrok na podłogę. Kopał frędzle dywanu.

– Czym ty się niepokoisz? Że do końca zeświruję? Nie chcę, żebyś się niepokoił. Dam sobie radę!

Rickard zaśmiał się z rezygnacją.

– Odpuść sobie! Nie powiedziałem o twojej chorobie ani słowa. To chyba zupełnie normalne, że martwimy się o ludzi, na których nam zależy, prawda? Nie rób z tego takiej wielkiej sprawy.

– To jest dla mnie wielka sprawa! Muszę wiedzieć, że tak prostu sobie nie czekasz, aż się psychicznie posypię. Chcę wiedzieć, że mi ufasz.

– Przecież mówię, że ci ufam! Tak naprawdę to ty nie słuchasz! Chodzi mi tylko o to, że twoja mama jest dorosła, a ty za nią nie odpowiadasz. To ty źle interpretujesz, co mówię!

Odwróciłam się z powrotem do garnka i z wściekłością zaczęłam mieszać w nim chochelką. Woda chlapnęła przez krawędź i zasyczała na płytce kuchenki.

– Nie, to ty sugerujesz różne rzeczy o moich problemach.

– Boże święty! – Rickard podniósł głos. – Powtarzam po raz ostatni – nie o to mi chodziło!

Zamilkłam, nie przerywając mieszania w garnku. Czułam, jak Rickard przez moment wpatruje się w moje plecy, ale byłam zbyt wzburzona, żeby coś powiedzieć. Głośno westchnął i wyszedł. Chwilę później usłyszałam, jak rąbie na zewnątrz drewno. Nie ruszyłam się od zlewu. Miałam łzy w oczach. Kłótnia z Rickardem to ostatnie, czego bym chciała. Właściwie przez te pół roku, kiedy byliśmy razem, prawie w ogóle się nie sprzeczaliśmy. Czy to początek końca? Ech… Nawet ja się zorientowałam, że taka myśl to przesada.

Towarzyszyło mi nieprzyjemne uczucie, że miał rację, a ja faktycznie posunęłam się za daleko, ale byłam wściekła. Wiedział równie dobrze jak ja, że na porażkę skazana jest próba sprawienia, by mama zrozumiała nas, którzy żyjemy w innej rzeczywistości niż ona. Co się tyczy mojego życia, to w ostatnim czasie dokonałam właściwie ogromnych postępów. Chodziłam do nowego psychologa i czułam, że teraz naprawdę kontroluję natrętne myśli. Nie przyjmowałam leków, ale bałam się mniej niż kiedykolwiek, że dostanę nawrotów. Myśli były, ale nauczyłam się z nimi postępować. Rickard powinien być naprawdę trochę bardziej wyrozumiały. Westchnęłam, otarłam łzy i pozmywałam do końca.

Resztę dnia i wieczoru traktowaliśmy się uprzejmie, ale żadne z nas nie miało zamiaru przepraszać. O seksie na dywanie nie było mowy.