Wydanie elektroniczne

JOHN D. MACDONALD

(1916-1986)

Jeden z najwybitniejszych i zarazem najpłodniejszych twórców amerykańskiego kryminału, z dorobkiem literackim obejmującym kilka zbiorów opowiadań oraz prawie siedemdziesiąt powieści. Do inspiracji jego twórczością przyznają się tak znani autorzy, jak Stephen King, Dean Koontz, Carl Hiaasen, Kurt Vonnegut Jr. i Lee Child. King nazwał go „jednym z najważniejszych pisarzy amerykańskich XX wieku”; Vonnegut napisał, iż „za jakiś tysiąc lat na nowo odkryta spuścizna literacka MacDonalda okaże się znaleziskiem na miarę skarbów z grobowca Tutenchamona”. W wywiadzie prasowym Koontz stwierdził, iż wszystko, co napisał MacDonald, „czytał cztery czy pięć razy”. W 1980 pisarz otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę literacką w USA – National Book Award. Najważniejsze w jego dorobku pozycje stanowią takie tytuły, jak The Executioners, The Dead Low Tide, The End of Night, A Bullet for Cinderella i Condominium. Światową sławę przyniosła twórcy seria 21 powieści z prywatnym detektywem Travisem McGee. Filmowcy niejednokrotnie sięgali po powieści MacDonalda. The Executioners była dwukrotnie ekranizowana jako Przylądek strachu – najpierw z Gregorym Peckiem i Robertem Mitchumem, w latach 90-tych z Nickiem Nolte’em i Robertem de Niro.

Tego autora z Travisem McGee

NIEBIESKIE POŻEGNANIE

KOSZMAR NA RÓŻOWO

PURPUROWA ŚMIERĆ

Tytuł oryginału:

NIGHTMARE IN PINK

Copyright © John D. MacDonald Publishing Inc. 1964

Copyright renewed © Maynard MacDonald 1992

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Tomasz Wyżyński 2013

Redakcja: Marzena Wasilewska-Ginalska

Ilustracja na okładce: Lev Dolgachov/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-095-3

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

1

Pracowała w jednym z wieżowców na Park Avenue, które chętnie fotografują turyści. Miło je odwiedzać, lecz nikt nie chciałby w nich mieszkać.

Niewielka, pretensjonalna firma mieściła się na dziewiętnastym piętrze i zajmowała się projektowaniem opakowań. Przyjechałem o piątej, jak się umówiliśmy, i podałem w recepcji swoje nazwisko, a ona wyszła do mnie w fartuchu, co świadczyło, że oderwałem ją od deski kreślarskiej.

Nina Gibson. Pulchna, niska dziewczyna. Widziałem jej zdjęcie jako dwunastolatki. Mike nosił je w portfelu. Teraz, gdy była dwukrotnie starsza, wyglądała inaczej. Miała bujne kruczoczarne loki, intensywnie błękitne oczy Mike’a, drobną, przekorną twarz i mlecznobiałą cerę.

Zachowała figurę dziewczynki, ale taką, jaką mają te o już kobiecych kształtach. Wąska talia i obfite, przyjemne krągłości u góry i u dołu.

– Przykro mi, musi pan chwilę poczekać – rzekła.

– Więc jak pani wróci, niech się pani uśmiechnie i przywita.

– A powinnam? To spotkanie to nie mój pomysł, panie McGee.

– Tak nakazuje uprzejmość, Nino.

– Nie będziemy mieli wielu okazji do wymiany uprzejmości – odpowiedziała i wróciła do arkanów swojej profesji. Siedziałem wśród gablotek, w których wystawiono opakowania popularnych artykułów gospodarstwa domowego. Miękka plastikowa butelka za trzy centy plus homogenizowana papka o wartości dwóch centów, plus reklamy telewizyjne w najlepszym czasie antenowym oznaczają roczną sprzedaż dwudziestu ośmiu milionów butelek po sześćdziesiąt dziewięć centów za sztukę. Serce amerykańskiego przemysłu. Siedziałem i obserwowałem recepcjonistkę. Była przyzwyczajona, że ludzie na nią patrzą, i wyraźnie to lubiła. Ona również wydawała się opakowana. Recepcjonistka, sztuk jeden, apetyczna, opakowana w afektowany angielski akcent i ziemiański tweed. Firma była niewielka, lecz nowoczesna. Zatrudnili dziewczynę, która wyglądała, jakby owiewał ją wiosenny wiatr znad wrzosowisk, a w korytarzu czekał uwiązany rumak.

Nina wyszła – w rękawiczkach, z torebką, w kapeluszu i jesiennym kostiumie zbyt dopasowanym jak na jej figurę. Towarzyszył jej wątły, bezbarwny mężczyzna. Zatrzymali się i zaczęli rozmawiać, a Nina rzekła:

– Freddie, mój drogi, doskonale wiesz, że jeśli pokażesz mu trzy projekty, to zgłupieje. Z tym swoim ptasim móżdżkiem nie jest w stanie się zdecydować nawet na jeden z dwóch, chyba że wybór jest oczywisty. Dlatego przedstaw mu propozycje Tommy’ego i Mary Jane. Pierwsza jest najlepsza, druga najgorsza, więc wybierze projekt Tommy’ego i jesteśmy w domu.

Freddie wzruszył ramionami, westchnął i wrócił do pracowni. Nina władczo skinęła do mnie głową, po czym zjechaliśmy na dół windą, w której grała muzyka, i przeszliśmy półtorej przecznicy do niewielkiego cichego hotelu. W holu lampy reflektorowe rzucały snopy światła na wymuskane damskie i męskie fryzury, futra i marynarki szyte na miarę, lśniące kieliszki i eleganckich ludzi, którzy nakłaniali się do nieopisanych rzeczy, wymieniając uśmiechy, rozmawiając ściszonymi głosami i popijając zabójcze martini. Usiedliśmy w ustronnym miejscu na kanapie pod ścianą. Nina zdjęła rękawiczki, zapaliła papierosa, przyjmując podany przeze mnie ogień, i zamówiła wytrawne sherry.

– Legendarny Travis McGee – rzuciła ironicznie, by pokryć niepewność. – Mike mówił o panu jak o postaci z bajki. Dziękuję, już wyrosłam z bajek.

– Widziałem panią tylko na bardzo starej fotografii i nie sądziłem, że jest pani aż tak ładna.

– Zawsze byłam ślicznotką.

Wolałbym się nie zbliżać do tej ślicznotki na tysiąc kilometrów. Wolałbym nie siedzieć w październiku w Nowym Jorku. Wolałbym być z powrotem na pokładzie Busted Flush, zacumowanej przy kei F-18 w Bahia Mar w Fort Lauderdale. Busted Flush była szesnastometrową, zbudowaną na zamówienie łodzią, na której mieszkałem i na którą mogłem zapraszać ślicznotki w swoim typie: opalone, beztroskie, ochoczo harujące w kambuzie, otwierające piwo, łowiące ryby, szczęśliwe dziewczyny w wyblakłych od słońca ciuchach, o spłowiałych włosach i pupach szorstkich od piasku. Ale Nina patrzyła na mnie szczerymi błękitnymi oczami swojego brata Mike’a, a on po raz pierwszy o coś mnie poprosił.

– Opowiem pani pewną historię – rzekłem.

– Zamieniam się w słuch.

– Pojawiła się możliwość otrzymania przepustki na trzydzieści sześć godzin i nasz kapitan nie chciał puścić jednocześnie mnie i Mike’a. Rozstrzygnęliśmy to za pomocą zakładu i wygrałem. Pojechałem jeepem do miasta i złapałem samolot do Japonii. Spędziłem cały czas w lekkim drewnianym pawilonie o wypolerowanej podłodze ze ślicznotką, której imienia nie potrafiłem wymówić, więc nazywałem ją Missy. Nosiłem jedwabną szatę i kąpaliśmy się razem w kamiennym basenie wypełnionym gorącą, parującą wodą. Myła mnie, karmiła i kochała. Miała sto pięćdziesiąt centymetrów wzrostu i chichotała, zasłaniając usta dłonią. Myśl o tym, że biedny Mike został w bazie, sprawiała, iż było mi jeszcze przyjemniej. Wsiadłem do samolotu, wróciłem jeepem do jednostki i dowiedziałem się, że Mike nie żyje. Zmarł na punkcie opatrunkowym, w szpitalu bazy albo w drodze do szpitala ogólnego; nikt nie był pewien. Potem powiedzieli, że ciągle żyje, ale umrze. A teraz, oczywiście, jest, jak mówią, pod opieką państwa; nie widzi, nie może chodzić i w uroczyste dni wywożą go na wózku inwalidzkim, by posiedział przez godzinę na słońcu. Mimo to udało się go utrzymać przy życiu dzięki wspaniałym postępom wiedzy medycznej. Puenta tej historii to poczucie winy, Nino. Poczucie winy, ponieważ jestem zadowolony, że spotkało to Mike’a, a nie mnie, a przecież uważam się za kogoś niezwykłego i wspaniałego. Nie chcę być zadowolony, lecz jestem. Istnieje również drugie źródło poczucia winy. Odwiedzam go przeciętnie raz do roku. Czy jeżdżę do niego, by sobie udowodnić, że to się przytrafiło jemu zamiast mnie? Czy powinienem go widywać częściej, czy wcale? Nie mam pojęcia. Wiem tylko jedno. Pielęgniarka napisała, że Mike chce się ze mną zobaczyć. Pojechałem do niego. Opowiedział mi o pani wizycie. Kazał mi ustalić, co się stało. Więc to zrobię, z pani pomocą lub bez niej, Nino.

– Strasznie to miłe z pana strony! Niesłychanie przyjacielskie! – rzekła z przekąsem. – Nie powinnam się zwracać do Mike’a ze swoimi problemami, panie McGee. Postąpiłam egoistycznie. Wytrąciłam go z równowagi i nic nie osiągnęłam. Jak mógłby cokolwiek sprawdzić? Dlaczego nie wymyśli pan po prostu jakiejś uspokajającej historyjki i nie wróci do swojego próżniaczego życia na Florydzie?

– Mike jest inwalidą, ale nie kretynem.

– Już za późno. Jeśli zacznie pan się tym zajmować, nic dobrego z tego nie wyniknie.

– Może są jakieś pytania, na które chcielibyście znaleźć odpowiedzi?

Przez chwilę na jej twarzy malował się ból.

– Odpowiedzi? Jakie odpowiedzi? Howie nie żyje.

– Mogę dyskretnie się rozejrzeć.

– Pan, dyskretnie? Doprawdy, panie McGee! Jest pan wyjątkowo wysokim mężczyzną, tak mocno opalonym, że wygląda to wręcz wulgarnie, i zwraca pan na siebie uwagę. Ma pan w sobie trochę chłopięcego uroku, ale to nie sprawa dla dyletanta, amatora, kolegi z wojska, który chce wyświadczyć przysługę staremu kumplowi. Żaden wielki sympatyczny facet o szarych oczach i szerokim uśmiechu nie rozwiąże moich problemów. Niczego nie zyskam, jeśli zacznie pan grzebać w moim życiu. Dziękuję za wspaniałomyślny gest, ale nie występujemy w telewizji. Nie potrzebuję namiastki starszego brata. Czemu nie wróci pan po prostu do swojego beztroskiego życia na Florydzie?

– Zrobię to, jak będę gotowy.

– Mój narzeczony nie żyje. Howard Plummer nie żyje. – Spojrzała na mnie groźnie i uderzyła w stół drobną piąstką. – Jest martwy i spoczywa na cmentarzu! Okazał się kimś innym, niż sądziłam. Próbuję sobie z tym poradzić, pogodzić się z myślą, że go straciłam i że byłam idiotką. Więc proszę nie rozgrzebywać tej sprawy!

– Co zrobiła pani z pieniędzmi?

Umilkła i popatrzyła na mnie ze zdziwieniem.

– Jakimi pieniędzmi?

– Tymi, o których zaczęła pani mówić Mike’owi.

– Nic mu nie powiedziałam. Ugryzłam się w język.

– Nino, Mike się domyślił. Leży samotnie w swoim pokoju i odtwarza w wyobraźni wszystkie pani niedopowiedzenia. Właśnie dlatego nie mogę tam pojechać z uspokajającą historyjką. Co z pieniędzmi?

– Nie pańska sprawa.

– Teraz również moja.

– Proszę, niech pan nie będzie taki natrętny i apodyktyczny, panie McGee. Nie chcę pańskiej pomocy.

– Przyjechałem grzebać w pani życiu na prośbę Mike’a. Plummer został zamordowany w sierpniu. Policja wszczęła śledztwo. Mogę wkroczyć na scenę i powiedzieć, że Plummer ukrył znaczną kwotę w gotówce i że przejęła ją jego narzeczona. Zasugerować, że ma to jakiś związek z zabójstwem.

– Nie zrobiłby pan tego!

– Dlaczego nie?

– Nie istnieje żaden związek! To głupie. Wpadłabym w poważne tarapaty. Boże, mój brat poprosił pana, by mi pan pomógł, a nie wpakował w kabałę! Nie chcę żadnej pomocy!

– Muszę pani coś wyjaśnić, Nino – powiedziałem, uśmiechając się rozbrajająco. – Jestem próżniakiem, a to wymaga pieniędzy, jeśli chce się żyć z fasonem. Aby otrzymywać pieniądze regularnie, trzeba na nie pracować, lecz wtedy straciłbym swój status. Muszę je zdobywać po trochu, w nieregularnych odstępach, co pozwala mi prowadzić obecny tryb życia. Raczej nie zainteresowałbym się historią Niny Gibson, gdyby nie zasugerowała pani swojemu bratu, że narzeczony podkradał komuś znaczne kwoty. Kiedy to usłyszałem, natychmiast nadstawiłem uszu. Jeśli gdzieś pojawiają się pieniądze, oznacza to, że w pobliżu może ich być jeszcze więcej. Lubię przybywać na ratunek do miejsc, gdzie są pieniądze.

Nina wydawała się wstrząśnięta. Drżącą ręką uniosła do ust pusty kieliszek. Pochwyciłem usłużny wzrok przechodzącego kelnera i zamówiłem następną kolejkę.

– Kim pan właściwie jest? – szepnęła.

– Pani przyjacielem i opiekunem, Nino.

Usiłowała się roześmiać.

– Mówi pan ironicznie, prawda? Biedny Mike chciał pomóc młodszej siostrze, a przysłał wielkiego, cynicznego potwora!

– Odbędziemy wiele miłych rozmów, siostrzyczko.

Przymrużyła intensywnie błękitne oczy. Jej rzęsy były bardzo czarne, bardzo gęste, bardzo długie.

– Nie chcę żadnych miłych rozmów. Wiem, że postąpiłam głupio w sprawie pieniędzy. Nie tknęłam ich. Nikomu o nich nie powiedziałam. Omal się nie wygadałam przed Mikiem, lecz poza tym trzymałam język za zębami. – Spojrzała na naszych sąsiadów na kanapie, zniżyła głos i pochyliła się lekko w moją stronę. – McGee, gdybym choć przez chwilę podejrzewała, że te pieniądze mogą mieć jakiś związek ze śmiercią Howiego, sama powiedziałabym o tym policji. Przez cały czas udawał świętoszka, zapewniając mnie o swojej uczciwości i odpowiedzialności, a jednocześnie okradał pana Armistera tak samo jak inni. Znalezienie tych pieniędzy na zawsze złamało mi serce. Nie chcę ich. Nie chcę kradzionych pieniędzy. Zastanawiałam się, czy ich nie spalić. Może pan rozwiązać mój drobny problem. Dam je panu. Niech pan je weźmie i odejdzie. To dużo pieniędzy. Dokładnie dziesięć tysięcy dolarów.

– Dlaczego pani uważa, że je ukradł?

– Myśli pan, że się nie zastanawiałam, skąd mógł je wziąć? Rozważyłam wszystkie możliwości. Zamierzałam go poślubić. Kochałam go. Myślałam, że wiemy o sobie wszystko. Sądziłam, że dziwnie się zachowuje, bo martwi się tym, co robią panu Armisterowi. Ale kiedy znalazłam pieniądze, zrozumiałam, dlaczego był taki dziwny. Dam je panu, McGee. Proszę odejść i zostawić mnie w spokoju!

Straciła panowanie nad sobą. Na jej rzęsach zalśniły łzy. Otworzyła torebkę, wyjęła chusteczkę i wydmuchała nos. Zerknęła na mnie z desperacją i podreptała do toalety.

Popijałem nowego drinka i przypomniałem sobie zmartwiony głos Mike’a w popołudniowej ciszy domu opieki dla weteranów w Karolinie Północnej.

– Problem polega na tym, że Nina zawsze była przez wszystkich kochana – powiedział. – Może to źle. Człowiek staje się od tego straszliwie pewny siebie; wierzy, że świat da mu szansę, by się zrealizował. Plummer wydawał się odpowiednim typem mężczyzny. Otworzyła przed nim serce, do końca. Ludzie, których zawsze kochano, potrafią bardzo dużo dać z siebie innym. Teraz, kiedy Plummer nie żyje, Nina nie może mu wybaczyć. Męczy ją to. Trav, mogę pokryć wszystkie koszty, jeśli…

– Do diabła z kosztami!

– Czy był kanciarzem? Nina nie dostrzega odcieni: wszystko jest dla niej czarne lub białe. Nigdy się nie oszukiwała. Chciałbym, żebyś się czegoś o nim dowiedział, a potem wytłumaczył jej, dlaczego robił to, co robił. Inaczej może zniszczyć w sobie to coś wyjątkowego, co zawsze w sobie miała.

– Nie będzie chciała, żebym się wtrącał.

– Wstrząśnij nią w razie potrzeby, Trav. Zmartwiło mnie jej zachowanie, gdy tu przyjechała. To nie w stylu Niny. Cała ta gorycz… Próbuje nienawidzić samej siebie. Może uważa, że w sprawie Plummera zachowała się jak idiotka.

– Mike, nawet najpiękniejsze dziewczyny wpadają w sieci nieprzyjemnych typów.

– Jeśli tak rzeczywiście było, dowiedz się tego na pewno. Zobacz, co możesz zrobić, by pomóc jej dojść do siebie. Ale nie poświęcaj na to zbyt dużo czasu.

Nie podobały mi się te słowa. Kiedy spytałem, co ma na myśli, przyznał, że po prostu nie chce, bym marnował dużo czasu na osobistą przysługę tego rodzaju. Po wyjściu rozmawiałem przez chwilę z pielęgniarką, która opiekowała się nim od kilku lat – muskularną, bezbarwną kobietą niskiego wzrostu. Kiedy spytałem ją o Mike’a, spojrzała na mnie i jej oczy powoli wypełniły się łzami, lecz ich nie odwróciła. Nagle skinęła głową.

– Znów chcą go operować. Spytał, czy mogą to odłożyć na pewien czas.

– Jakie jest ryzyko?

– Bez operacji wkrótce umrze. Nawet jeśli zabieg się uda, może niedługo umrzeć. Długo wszystkich oszukiwał. Mike to wspaniały człowiek. Wszyscy zwierzamy mu się ze swoich kłopotów, nawet niektórzy lekarze. I w ogóle nie możemy mu pomóc. Zazdroszczę panu, panie McGee, że jest pan w stanie coś dla niego zrobić. Podobno kiedyś był zgorzkniały, ale ja jeszcze tu nie pracowałam. Kocham go. Mam męża, którego również kocham. Rozumie pan, co chcę powiedzieć?

– Chyba tak.

– Kiedy umrze, nie będę mogła tu zostać. Nie zniosłabym tego.

– Nie pierwszy raz wszystkich oszukał, siostro.

Skinęła głową, odwróciła się i odeszła szybkim krokiem, unosząc ramiona, jakby się spodziewała ciosu i próbowała się przed nim zasłonić.

***

A zatem wytrąciłem z równowagi młodszą siostrę Mike’a, którą tak kochał. Zatrzasnęła drzwi serca. Nie liczyła na pomoc życzliwego nieznajomego, lecz mogła na nią wpłynąć groźba chciwego intruza.

Wróciła z toalety lekko zaróżowiona, ale nosiła się dumnie i wyglądała dobrze. Usiadła na kanapie i powiedziała:

– Nie żartowałam. Mówiłam poważnie o tych pieniądzach.

– Może pani sobie pozwolić na taki kosztowny gest?

– Mam dobrą pensję. Stać mnie na wszystko, czego pragnę. Ale pan także musi dotrzymać warunków umowy i zostawić mnie w spokoju.

– Dlaczego to takie ważne?

– Wielu ludzi uważało Howarda za bardzo miłego człowieka. Chcę, by tak zostało. I chyba nie chcę wiedzieć więcej niż teraz.

– Kiedy mam pieniądze w garści, mięknę o wiele łatwiej, kotku.

– Nie wierzy mi pan?

– Obejrzyjmy je. A może umieściłaś je w skrytce bankowej?

Dopiła sherry i odstawiła kieliszek.

– Możemy zobaczyć te pieniądze w każdej chwili, panie McGee.

– Trav.

Wzruszyła ramionami.

– W porządku, Trav. Ale przechodzenie na ty nie ma większego sensu. Nie zamierzam zawierać z tobą bliższej znajomości. Mike pewnie by nie chciał, żebym poznała cię za dobrze. I nie sądzę, że on cię dobrze zna.

– Kiedyś znał. Ale ludzie się zmieniają.

– Nie powinien się domyślić, że chodzi o pieniądze.

Zaczęłam o tym mówić, ale urwałam w pół słowa. Szkoda, że się domyślił.

Dopiłem drinka i uniosłem dłoń, prosząc o rachunek.

– Dzięki temu się spotkaliśmy, Nino.

– Cudownie! Bardzo się cieszę!

2

Mieszkała w niewielkim apartamencie z jedną sypialnią, na drugim piętrze budynku przy Pięćdziesiątej Trzeciej Ulicy, niedaleko Drugiej Alei. Hol miał w sobie coś dziewczęcego, a w stęchłym powietrzu unosiła się leciutka woń mydła i perfum. Takie zapachy często występują razem. Kiedy pojawi się jeden z nich, wkrótce dołączają zaprzyjaźnione aromaty – nigdy ich nie brakuje.

Nina Gibson była czysta, lecz nie porządna. Wielkie stosy czasopism o wzornictwie przemysłowym, dekoracji wnętrz i rzemiośle artystycznym. Półki z modelami projektów, których nie przekazano do realizacji. Wysoka deska kreślarska z przymocowanymi lampami wyglądającymi jak wielkie, szare, metalowe koniki polne. Książki o sztuce. Abstrakcyjne obrazy w stylu Franza Kline’a, ale bez jego powagi i godności. Wielka tablica z przypiętymi rysunkami. Rozrzucone drobiazgi, zestaw do odtwarzania muzyki.

Kobiety sztywnieją, gdy zapraszają mężczyznę do swojego gniazdka. Domyślam się, że to jedna z oznak współczesnej nowej wolności. Mężczyzna i kobieta przebywający razem w miejscu, gdzie się je i śpi. Oto jaskinia, w której żyję. Sztywność, nienaturalna swoboda i śmiech (cha! cha! cha!) – powtarza się to za każdym razem. I zbyt długie chwile milczenia między banalnymi uwagami. Moim zdaniem dzieje się tak dlatego, że przebywanie pod jednym dachem skupia uwagę na podtekstach seksualnych. W mieszkaniu, za zamkniętymi drzwiami, kobiety stają się ostrożne i czujne. Stale przychodzi im do głowy podstawowe pytanie, które nigdy nie zostaje wypowiedziane na głos: Jak byłoby nam razem? Oczy stają się trochę rozbiegane. Wymówki są wygłaszane podniosłym tonem, a szczególne zalety wymienia się nadętym głosem greckiego przewodnika oprowadzającego turystów po zrujnowanych świątyniach.

– Przepraszam za bałagan – rzekła. – Dużo pracuję w domu.

Ni stąd, ni zowąd wybuchnąłem śmiechem. Popatrzyła na mnie, jakbym zwariował. Nie mogłem jej opowiedzieć o zdumiewającym, freudowskim przejęzyczeniu, które nagle sobie przypomniałem. Przed laty zabrałem pewną nieśmiałą dziewczynę na kolację. Miała ogromny apetyt; zjadła dwie porcje ciasta z kremem kokosowym. Poszedłem do jej mieszkania na drinka, w oczywistym celu. Sublokatorka wyjechała na weekend. Sondowaliśmy się nawzajem, gawędziliśmy na banalne tematy, tworząc zmysłowe napięcie. Czekałem na okazję, by ją pocałować, a ona zastanawiała się, kiedy to nastąpi i jak zareagować: przyjąć moje zaloty czy je odrzucić. Nagle westchnęła, uśmiechnęła się, dotknęła swojej spódnicy i powiedziała: „Mój Boże, powinnam była zrezygnować z drugiej porcji majtek”.

– Co cię tak strasznie śmieszy? – spytała Nina.

– Nic, ja tylko… – Uratował mnie dzwonek telefonu. Pośpieszyła do aparatu i podniosła słuchawkę.

– Halo? O, cześć, Ben! Co takiego? Nie. Nie, przykro mi, chyba nie. Nie, kochany, to nie tak. Pracuję w tej chwili nad dwoma zleceniami i po prostu nie mam czasu.

Uprzejmym, sympatycznym tonem bezwzględnie odrzucała kolejne propozycje Bena. Podszedłem do tablicy z przypiętymi rysunkami i zacząłem oglądać jej prace. Zafascynował mnie jeden z projektów. Przedstawiał słoik odznaczający się surowym, klasycznym pięknem. Nina odłożyła słuchawkę i zbliżyła się do mnie.

– Podoba ci się? – spytała.

– Bardzo.

– Masz dobre oko, McGee. Klientowi się nie podobało. Wmawiamy sobie, że dobry gust to gwarancja sukcesu komercyjnego. Może tak jest, we właściwym czasie i miejscu. Ale najłatwiej odnieść sukces dzięki wulgarności podrasowanej w taki sposób, by wyglądała jak trafiająca w dobry gust. A najlepsi w branży są ludzie, którzy potrafią tworzyć takie projekty w sposób naturalny i naprawdę wierzą, że są świetne.

Spojrzałem na jej zamyśloną twarz.

– Problem z tym słoikiem polega na tym, że nie wiadomo, co w nim sprzedawać, Nino?

– Masz rację. Zaczekaj.

Weszła do małej sypialni i zamknęła drzwi. Zacząłem krążyć po mieszkaniu. Obejrzałem książki i płyty. Mimo niezdrowego zamiłowania do kwartetów smyczkowych i nieco naiwnego doboru popularnych książek z zakresu socjologii, zdała test Travisa McGee na czwórkę z plusem. Do licha, nawet na piątkę z minusem! Książki Vance’a Packarda mogła dostać od kogoś w prezencie. Ma on lukratywną umiejętność: potrafi przedstawiać rzeczy oczywiste w taki sposób, że wydają się nowe i zdumiewające. W ten sam sposób Norman Vincent Peale wymyślił chrześcijaństwo, a James Jones zaprojektował karabin M-1. W porównaniu do artystycznego słoika Niny ich dzieła wydawały się podrasowaną wulgarnością.

Nagle wyszła z sypialni, zbliżyła się do mnie i wręczyła mi dziesięć tysięcy dolarów. Usiadłem na kanapie, podrzuciłem je w dłoni i zdjąłem dwie spinające je gumki. Trzy paczki używanych banknotów z banderolami oznaczonymi inicjałem kasjera. Dwie zawierające po pięćdziesiąt pięćdziesięciodolarówek i jedna z pięćdziesięcioma setkami. Nina stała przede mną, ubrana w jasnoszarą bluzkę, spódnicę, nylonowe pończochy i ciemne buty na wysokich obcasach. Na jej twarzy malowało się niezadowolenie i patrzyła na mnie wyzywająco. Wyrażała w ten sposób swoje rozczarowanie miłością i żałowałem, że muszę wszystko popsuć. W milczeniu przesunąłem palcem po brzegach banknotów, założyłem z powrotem gumki, po czym cisnąłem wszystkie trzy paczki w stronę głowy Niny. Uchyliła się instynktownie i uniosła rękę, ku swojemu zdziwieniu łapiąc jedną z paczek. Wpatrywała się we mnie pustym wzrokiem.

– O co chodzi? – spytała.

Uniosłem nogi i z dłońmi splecionymi na karku wyciągnąłem się na kanapie.

– To bardzo ładne złote jajko, kotku, ale chciałbym spotkać kurę.

– Ty sukinsynu! – zawołała, tupiąc nogą.

– Trochę mnie kusiły te pieniądze, ale niewystarczająco. Zdaje się, że kura nazywa się Armister.

– Wynoś się stąd!

– Porozmawiajmy spokojnie.

Wpadła we wściekłość i nierozważnie rzuciła się, by ściągnąć mnie z kanapy. Chwyciłem ją za nadgarstki. Była niska, lecz bardzo silna. Omal nie zatopiła zębów w mojej dłoni, lecz w końcu objąłem ją przedramieniem za szyję. Próbowała kopać, ale nie miała miejsca ani punktu oparcia. Mimo to walczyła – prychała, wiła się, wyrywała, aż wreszcie wylądowała w pozycji siedzącej obok kanapy; towarzyszył temu głuchy odgłos. Po chwili poddała się, ciężko dysząc z wyczerpania; spomiędzy rozczochranych kruczoczarnych włosów spoglądało błękitne oko.

– Niech cię cholera! – jęknęła. – Niech cię jasna cholera!

– Wysłuchasz mnie?

– Nie!

– To bardzo proste. Co ze wspaniałym Howardem Plummerem, znakomitym kandydatem do małżeństwa? Jak możesz go traktować w taki sposób?

– Nie słucham cię!

– To twoja stała cecha, kotku, bardzo męcząca. Gdyby Howie żył, prawdopodobnie jego też byś nie słuchała. Załóżmy, że znalazłaś pieniądze i zaczynasz z nim rozmawiać. Wyobrażam sobie tę scenę. Twoje oczy miotają błyskawice. Wsparłaś się gniewnie pod boki. Mówisz cholernie nieprzyjemnym tonem. Howie, kochany, udowodnij, że nie jesteś złodziejem, i postaraj się zrobić to przekonująco. Tak naprawdę ten biedaczyna miał wielkie szczęście, że cię nie poślubił, ślicznotko. Howie, mój drogi, mam nadzieję, że ta mała czerwona plamka na twoim kołnierzyku to krew, a nie szminka, ty sukinsynu. Howie, kochany, jeśli wychodzisz z naszego szczęśliwego gniazdka, muszę wiedzieć, gdzie jesteś, co do minuty.

– Ty… ty plugawy…

– Biedna mała świętoszka. Biedna cnotka.

– O co ci właściwie chodzi?

– Chcę, żebyś go traktowała w taki sposób, jak potraktowałby go każdy sąd. Obowiązuje domniemanie niewinności. Poza tym sąd nie poszedłby z nim do łóżka przed wydaniem wyroku bez dowodów, skarbie.

Puściłem jej nadgarstki. Zadała mi mocny cios, po czym natychmiast uderzyłem ją otwartą dłonią w twarz, aż się zachwiała. Popatrzyła na mnie szeroko otwartymi błękitnymi oczami, które na chwilę zmętniały. Po chwili zobaczyłem w nich przerażenie i łzy. Zaczęła rozpaczliwie szlochać; pochyliła się i oparła policzek o bok mojego kolana. Pogłaskałem ją po włosach. Jej ciałem wstrząsały dreszcze jak w trakcie wymiotów po alkoholu. Zastanawiałem się, czy naprawdę płakała po śmierci Howiego. Pozbywała się trucizny, wyrzucała ją z siebie. Trwało to bardzo długo, aż wreszcie trochę się uspokoiła. Wstałem, pomogłem jej usiąść na kanapie, odnalazłem łazienkę i przyniosłem mokrą, chłodną ściereczkę i duży miękki suchy ręcznik. Usiadłem na podłodze obok kanapy i głaskałem ją co pewien czas. Zapadła się w sobie, wydawała się straszliwie zmęczona; dostała czkawki. Westchnęła i obróciła twarz w moją stronę. Otarłem ją zimną ściereczką i wysuszyłem ręcznikiem. Patrzyła na mnie spokojnie i uroczyście jak sprawiedliwie ukarane dziecko.

– Trav. Trav, zachowałam się okropnie…

– A zatem?

– Nie rozumiesz? Nie dałam mu żadnej szansy. Nie mógł się wytłumaczyć. Nie dałam mu szansy…

– Wiesz, dlaczego tak postąpiłaś, Nino?

– N… nie.

– Musiałaś w jakiś sposób stłumić ból i zmniejszyć poczucie straty, więc starałaś się sobie wmówić, że kłamał i oszukiwał. Ale tak naprawdę nie mogłaś w to uwierzyć. To dowód, jak bardzo go kochałaś.

– Potraktowałam go tak niesprawiedliwie…

– Nie jego, kotku. Co najwyżej pamięć o nim.

– Co… co powinnam teraz zrobić?

– Jest tylko jedna rzecz, którą możemy zrobić. To, po co przyjechałem i o co prosił Mike. Dowiedzmy się, co się stało.

– Sugerowałeś, że to tylko kwestia pieniędzy…

Odgarnąłem włosy z jej podpuchniętego oka.

– Mike powiedział, że może będę musiał tobą wstrząsnąć.

Spojrzała na mnie, pokręciła powoli głową i się skrzywiła.

– Wy dwaj, ty i Mike… Jak to możliwe, że wiecie o mnie więcej niż ja sama?

– Umowa stoi?

Uśmiechnęła się słabo, lecz jednak się uśmiechnęła.

– Będziemy mogli odbyć ze sobą dużo miłych rozmów.

Kiedy odzyskała dość energii, aby sprawdzić spiżarnię, powiedziała mi, jak daleko i w jakim kierunku muszę iść, by znaleźć najbliższe delikatesy. Gdy wróciłem, przebrała się w luźne spodnie i obszerny różowy włochaty dres. Poprawiła makijaż i fryzurę, po czym nakryła do stołu koło okna. Rozpakowała siatki, oskarżając mnie o dziwaczny, ekstrawagancki gust. Ale okazało się, że jest bardziej głodna, niż się spodziewała. Głos miała ciągle zachrypnięty od płaczu, a na jej lewym policzku pojawił się niewielki siniak.

Kiedy zjedliśmy kolację i odniosła talerze do kuchni, usiedliśmy z drinkami na kanapie.

– Dowiedziałam się, że go zabito, dopiero następnego dnia o dwunastej w południe – odezwała się cichym, zamyślonym głosem. – Kompletnie się załamałam. Prawie nie pamiętam, co się ze mną działo. Środki uspokajające, przyjaciele, którzy usiłowali mnie pocieszać… Ja też chciałam umrzeć. Stracić go w ten sposób wydawało się koszmarnym absurdem. Miałam wrażenie, że zginął przez pomyłkę. Nagle pojawiło się chore, wstrętne zwierzę, chciwe, przestraszone i nieostrożne, i zaatakowało. Ale udało mi się jakoś wytrzymać. Z Kalifornii przyleciała siostra Howarda. Odprawiono nabożeństwo żałobne, bo miał przyjaciół w Nowym Jorku. Siostra zajęła się jego rzeczami; część rozdała, ofiarowała mi kilka pamiątek, które jej zdaniem mogłabym chcieć zatrzymać, zlikwidowała mieszkanie. Ciało przewieziono do Minnesoty, by je pochować w grobie rodzinnym z ojcem i matką. Nie zniosłabym drugich uroczystości pogrzebowych i nie pojechałam. Myślę, że siostra Howarda zrozumiała. Mam taką nadzieję. Dopiero po jej wyjeździe przypomniałam sobie o rzeczach, które u mnie zostawił. Byłam kompletnie oszołomiona. Nie mieszkaliśmy razem, po prostu nocował u mnie od czasu do czasu. Po ślubie zamierzaliśmy zamieszkać tutaj i zrezygnować z jego mieszkania. Tak byłoby wygodniej. Miał klucz i trzymał u mnie trochę rzeczy osobistych. Nie wiedziałam dokładnie, co przyniósł. Przełożyłam swoje ubrania, by zrobić mu trochę miejsca. Ustaliliśmy, które meble przywieziemy z jego mieszkania. Dałam mu połowę półek w szafie. W końcu zebrałam się na odwagę, by przejrzeć rzeczy, które przywiózł; od czasu do czasu przerywałam i strasznie płakałam. Nad drobnostkami. Musiałam stanąć na krześle, by dosięgnąć końca półki. Pieniądze znajdowały się z tyłu, w rogu. Były owinięte w szary papier i związane sznurkiem. Howie zginął tydzień przed moimi dwudziestymi czwartymi urodzinami, i nie chciałam otwierać pakunku, bo się bałam, że to schowany prezent dla mnie i że na zawsze złamie mi to serce. Usiadłam na łóżku, rozwinęłam papier. i zobaczyłam pieniądze. I nagle poczułam chłód w sercu i doszłam do wniosku, że… że…

– Spokojnie, Nino.

– Jeśli myślisz, że wiesz o kimś absolutnie wszystko, a potem…

– Oboje rozumiemy, że to reakcja obronna.

– Szkoda, że nie jestem tego tak pewna jak ty, Trav. Może jestem głupią małą świętoszkowatą cnotką.

– Po prostu się dowiedzmy, skąd wziął te pieniądze.

Skinęła głową i ujęła moją rękę.

– Tak, myślałam o tym. Teraz wiem, że muszę się dowiedzieć. I dlatego… dlatego chcę ci podziękować. Co z nimi zrobimy?

– Zastanowimy się później. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, wezmę je i umieszczę w sejfie hotelowym. Teraz opowiedz mi o swojej pracy.

Po chwili zaczęła ziewać. Zrozumiałem, że dała mi już wszystko, co mogła ofiarować w ciągu jednego dnia. Znalazła dużą szarą kopertę, po czym zakleiłem w niej pieniądze. Odprowadziła mnie do drzwi i, senna jak dziecko, odruchowo nadstawiła twarz do pocałunku. Miała miękkie wargi. Cofnęła się nagle i uniosła dłoń do szyi.

– Nie chciałam być…

– Połóż się do łóżka, Nino. Idź spać. Niech ci się przyśni coś miłego.