Jacek Waniewski

Konsolacje

* darmowy fragment *

© Copyright by Jacek Waniewski 2014

ISBN 978-83-7564-438-8

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

Wypadek

Nad moją głową unosiła się nicość. Z respektem patrzyłem na jej przeciwbieżne piły w nieustannym ruchu, ostry ząb przy ostrym zębie, rząd zębów przy rzędzie zębów, tartak nicości. I zobaczyłem sokoła spadającego jak kamień z nieba wprost w nicość. Zajęczały głucho piły powstrzymane na moment w swoim biegu, wstrząsnęła się nicość i ptak pojawił się po drugiej stronie. Odruchowo wyciągnąłem rękę, sokół spostrzegł to i przyleciał. Nie pomyślałem niestety o założeniu ochronnej rękawicy i ostre szpony rozcięły skórę i żyły na mojej dłoni. Kiedy oprzytomniałem z bólu, po nicości i sokole nie było już śladu. Musiałem szybko zająć się tamowaniem krwi płynącej z poharatanej ręki.

Sen

Szykuje się wielka uroczystość. Król z rodziną już przybył i siedzi na trybunie. Nieoczekiwanie przez nadrzeczne, puste jeszcze błonia przetaczają grupę niewielkich wodolotów i sprawnie spuszczają do rzeki. Rozumiem, że coś gdzieś się stało i trzeba natychmiast wysłać ekipę ratowniczą. Obserwuję jej odlot. Jeden z wodolotów ma kłopoty – prąd spycha go na brzeg, ale w ostatniej chwili udaje mu się ustawić wzdłuż nurtu i natychmiast startuje. Grupa samolotów zgodnie macha na pożegnanie skrzydłami i odlatuje. Mają niewielkie skrzydła, wyglądają bardziej na rakiety. Z daleka przypominają dmuchane zabawki. Widzę jednak jeszcze jeden kształt prujący toń rzeki w pogoni za odlatującą flotyllą. Ale to wielki dmuchany ponton, a nie samolot! Wysoko podniesiony przód – właściwie tylko sama rufa z silnikiem jest jeszcze zanurzona w wodzie – i coraz głośniejszy ryk motoru wskazują na zdeterminowanie siedzącego na tylnej burcie sternika do oderwania się od wody. Domyślam się, że pusty w tej chwili ponton jest przeznaczony do transportu ofiar wypadku. Systematycznie przyspiesza i wkrótce mija ostry zakręt rzeki. Obserwuję go dalej. Tuż za zakrętem znajduje się tama, jest tak blisko, że rozpędzony ponton nie ma szans na wyhamowanie. Skręca jednak i kieruje się w stronę małego pomostu przy styku tamy i brzegu. Za moment rozbije się, i tu wypływa z mojej podświadomości ciekawość, jak wygląda kraksa dmuchanego pontonu. Nie mam jednak czasu na zastanawianie się. Przy molo wyłaniają się z wody dwaj nurkowie w opasłych skafandrach. Przez szybki hełmów widać ich przerażone twarze. Rzucają się na boki i znikają pod wodą. Nie wiem jak, ale ponton skręca jednak pod kątem prostym i płynie wzdłuż brzegu w górę rzeki. Udaje mu się to chyba tylko dlatego, że wisi już prawie pionowo w powietrzu, więc promień jego skrętu może być mały. Wodolotów nie widać, nie mogły czekać, a prawdopodobnie nie zwróciły nawet uwagi na nieudany start pontonu. Otwieram oczy przerażony kraksą, która wydawała się nie do uniknięcia, i zastanawiam się, czy ten sen ma jakieś znaczenie dla mojego życia.

Mit założycielski

Jestem. Jest to bardzo pozytywny fakt. Jeden tylko mam z tym szkopuł, że moje istnienie jest nie najlepszego gatunku. Wyraźnie domaga się uszlachetnienia. Czegoś mu brakuje, więc trzeba mu coś dodać. Czy nie przydałby mi się na przykład mit założycielski? Tak, mit założycielski. On może pokazać, jak i dlaczego powstałem. Kto jest moim twórcą. Co jest moją misją. A więc, kto jest moim twórcą? Teraz odpowiedź jest prosta: Mit. Można od razu uzupełnić: Mit Założycielski. A jak powstałem? No, po prostu założył mnie Mit. Na przykład:

Dawno, dawno temu, przed wieloma dniami, wąskim skrawkiem piasku między morzem a wznoszącymi się stromo górami wędrował Mit. W pewnym miejscu urwiste skały dochodziły do samej wody i nie można było ich obejść. Były zbyt strome, żeby wspiąć się na nie. Jednym słowem: pułapka. Pozostawało tylko jedno wyjście: wycofać się. Zawrócić i pójść z powrotem. Tak postąpiłby każdy, ale nie Mit Założycielski. Na pewno nie on! Rozejrzał się z przyjemnością dookoła i powiedział: „Jakie wspaniałe miejsce! W sam raz, żeby tu coś założyć”. I założył. Założył po prostu, że skał zagradzających mu drogę nie ma. Spodobało mu się to założenie. „Co za wspaniałe założenie! – pomyślał. Teraz trzeba z niego wyciągnąć wnioski”. I zaczął wyciągać. Najpierw wyciągnął ze swojej podróżnej sakwy zwój podpłomyków i niewielki słoik oliwy z oliwek. Potem wyciągnął z niej wielki termos z aromatyzowaną herbatą. „A więc moim pierwszym wnioskiem będzie następujący lemat – stwierdził już bez żadnej dalszej zwłoki. Z założenia, że skał zagradzających drogę nie ma, wynika, że można się posilić. Dowód: Jeżeli droga przede mną jest wolna od przeszkód, to nie ma potrzeby się spieszyć. A ponieważ nie ma potrzeby się spieszyć, więc można się posilić. Co było do okazania”. I zabrał się za spożywanie podpłomyków maczanych w oliwie z oliwek. Kiedy już zjadł cały ich zwój, otworzył termos z herbatą i nalał ją do kubka-zakrętki. Rozszedł się wspaniały aromat. „Ach, co za wspaniały aromat – pomyślał Mit – trzeba nim się trochę porozkoszować!” Rozsiadł się wygodnie na suchym piasku i, popijając herbatę drobnymi łykami, patrzył na fale bijące równomiernie o brzeg. „Hm – rozmyślał dalej – mam duży termos bardzo aromatycznej herbaty i mogę się nią z kimś podzielić. Założę więc, że ten ktoś jest tu ze mną”. Moment później siedziałem obok niego na piasku. „Mam wspaniałą aromatyczną herbatę – powiedział – poczęstuj się”. I podał mi kubek-zakrętkę wypełniony czarną cieczą, pachnącą truskawkami. Wzdrygnąłem się z obrzydzenia. „Nie lubię aromatyzowanych herbat” – odpowiedziałem, zbyt późno zdając sobie sprawę, że było to trochę niegrzeczne. Spojrzał na mnie nieco zaskoczony. Po chwili mruknął: „Nie wyszło mi to założenie. Ale cóż, pora już kontynuować mój marsz”. Spakował podróżną sakwę i ruszył powoli po swoich śladach.

Siedziałem na piasku głodny i spragniony. Patrzyłem na fale bijące równomiernie o brzeg. Z mojej lewej strony piętrzyły się wysokie skały, dochodzące do samej wody, z prawej można było jeszcze dostrzec małą sylwetkę oddalającego się Mitu Założycielskiego. „To naprawdę wspaniały Mit, szkoda, że pija taką paskudną herbatę – pomyślałem. I jaki prawdziwy, pomimo pewnych niekonsekwencji”. Ale przecież nikt nie powinien wymagać od mitów żelaznej logiki.

Flet

Nie przypadłem do gustu bogom. Atenie się nie dziwię, a gdzieżby. Nie pasowałem zupełnie do niej, tej mądrej i dzielnej wojowniczki. Upuściła mnie jakby niechcący, ale z odczuwalnym obrzydzeniem. Na szczęście w pobliżu znalazł się Marsjasz. O, ten potrafił zrobić ze mnie użytek! Był to wspaniały okres mojego istnienia. Nie potrafiłem tylko zrozumieć, dlaczego on szukał coraz większego poklasku. Dlaczego nie wystarczało mu życie pięknem, jakie potrafił ze mnie i z siebie wydobyć? I po cholerę ten pojedynek? Byliśmy jak zawsze wspaniali. Ale cóż, ta boska lira! Sam się zasłuchałem… A potem? Nie zdążyłem się nawet zorientować, co jest grane. Wyrwany z ręki Marsjasza poleciałem w krzaki. Po pewnym czasie doleciał mnie potworny ryk, coś jakby wycie sylena obdzieranego żywcem ze skóry. Mną nikt się już nie interesował. Pęczniałem na deszczach, pękałem na ostrym mrozie i w suchym upale, powoli rozpadałem się na kawałki, a te w końcu rozsypały się w proch rozwiany wiatrem. Jeżeli teraz odrobina energii, która kiedyś była we mnie zawarta, trafi do ludzkiego ciała, wydobywa z człowieka okruch piękna, tak, na pewno piękna, ale przemieszanego z fałszem i zgrzytem; okruch, który jeszcze nigdy nie wzbudził zainteresowania na Parnasie.

Spis treści - fragment

Strona tytułowa

Wypadek

Sen

Mit założycielski

Flet