Barbara Rutkowska

Kołysanka

Wybór wierszy dla dzieci

© Barbara Rutkowska, 2017

Zbiór wierszy dla dzieci w wieku przedszkolnym. Wiersze powstały w latach 1990 — 1999. Inspiracją okazały się rozmowy z dziećmi i wnukami przyjaciół autorki tomiku „Kołysanka”.

ISBN 978-83-8126-190-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Kołysanka

2. Kołysanka 7.03.1999

3. Na Dzień Nauczyciela

4. Dwa kociaki

5. Dla Lidzi

6. Koraliczki

7. Sroczka

8. Dwa chochliki

9. Kotek spacerowicz

10. Gąska Balbinka

11. Łakomczuszek

12. Żabka

13. Żegnaj przedszkole

14. Październik

15. Na Dzień Taty

16. Święto Babci

17. Jesień

18. Wiosna

19. Kochane przedszkole

20. Baśń

21. Kurka

22. Biedronka i pająk

23. Żabia narada

24. Agusia

25. Kasia

26. Mruczek wspaniały

27. Krasnoludki

28. Dwa pieski

29. Na dobranoc

30. Myszka i kotek

Kołysanka 7.03.1999

Idzie nocka granatowa,

Dzień za chmury już się chowa.

Odpoczywać będzie nocą,

Gwiazdy zaraz zamigocą.

Złota gwiazdka z nieba mruga

Za nią światłem błyszczy druga.

Coraz więcej gwiazd na niebie —

Uśmiechają się do siebie.

Uśmiechają się, mrugają,

Do snu dzieci zapraszają.

Śpij więc synku nasz kochany,

Abyś jutro był wyspany.

Dziecko we śnie szybko rośnie,

Jest mu dobrze i radośnie.

Odpoczywaj. Gdy dzień wstanie,

To „dzień dobry” powiesz Mamie.

Tacie uśmiech podarujesz

I oboje ucałujesz.

Na Dzień Nauczyciela

Dzisiaj nasi wychowawcy

Swoje święto mają.

Dziś im wszystkie przedszkolaki

Życzenia składają.

A życzenia te serdeczne

Z serc małych płynące;

A życzenia te, jak kwiaty,

Świeże i pachnące.

Więc życzymy sto lat zdrowia,

Sto lat pomyślności.

Samych dni słonecznych — sto lat

I sto lat radości.

Choć jesteśmy jeszcze mali,

Niewiele umiemy,

To wasz trud i pracę dla nas

Dobrze rozumiemy.

Wy uczycie jak być mądrym,

Jak ludzi szanować,

Jak miłować kraj ojczysty,

Jak żyć i pracować.

I dlatego piękne dzięki

Za to wam składamy.

Dlatego was szanujemy

I bardzo kochamy

Dwa kociaki

Miała Kasia dwa kociaki, jeden taki, drugi siaki.

Jeden duży, drugi mały, jeden czarny, drugi biały.

Jeden wesół i radosny, pełen życia i beztroski,

Drugi smutny, osowiały,

Chodził senny przez dzień cały.

Jeden psocił i figlował,

Drugi się po kątach chował.

Jeden lubił łowić myszy,

Drugi wolał siedzieć w ciszy.

Jeden miał apetyt wielki, zjadał ryby i serdelki,

Drugi wolał jadać skromnie,

Przeto chudy był ogromnie.

Choć tak różne dwa kociaki

— jeden taki, drugi siaki —

Choć humory różne miały,

Bardzo jednak się kochały.

I ten czarny, i ten biały żyć bez siebie nie umiały.

Kasia bardzo je lubiła, chętnie z nimi się bawiła.

Raz gdzieś zniknął jeden kotek,

Czarny kotek ten od psotek.

Szuka kotka z drugim kotkiem na podwórku

I za płotkiem.

Szuka w kuchni i w pokojach, w gęstej trawie,

Przy powojach,

W szafie, w skrzyni, w beczce nawet,

Dom już przeszukała prawie.

„Może pobiegł do sąsiada?

Może myszki w polu zjada?

Może ukrył się na daszku

I zakrada się do ptaszków?

Lub w spiżarni chłepce mleko?

Kici, kici, kotku miły, wyjdźże wreszcie!

Nie mam siły, by cię szukać przez dzień cały”.

Nagle kury zagdakały i frunęły sprzed komórki

Wystraszone białe kurki, a za nimi kot niecnota.

Kasia woła: „Łapcie kota!”

A kot myk na drzewo wskoczył,

Zmrużył swoje kocie oczy.

Murmurando mruczy kocie,

Myśli już o nowej psocie…

Dla Lidzi

Wędruje nocą sen po niebie

Między gwiazdami, mleczną drogą,

A gwiazdy świecą i migocą,

Bo gwiazdy nocą spać nie mogą.

A potem sen, jak cień ulotny,

Na ziemię niewidzialny spływa.

Puka do okien, do drzwi puka,

Wśród dzieci się ukrywa.

Więc śpij córeczko nasza miła,

Niech sen przyniesie gwiazdkę z nieba.

Niech ci ta gwiazdka świeci we śnie,

A dobry duszek bajkę śpiewa.

A kiedy rano znikną gwiazdy,

Sen powędruje gdzieś w nieznane.

Otworzysz oczy swe niebieskie,

Ujrzysz przy sobie tatę, mamę.

Koraliczki

Przyszły kaczki do indyczki,

Chciały kupić koraliczki.

Indyczka korale miała,

Ale sprzedać ich nie chciała.

„Te czerwone koraliczki

w sam raz tylko dla indyczki” — powiedziała.

„Jakże ja bym wyglądała,

Gdybym kaczkom je sprzedała?”.

Lecz kaczki uparte były,

Wciąż czekały i prosiły:

„Sprzedaj, sprzedaj nam korale,

One takie okazałe.

Tak by pięknie pasowały

Do tych naszych piórek białych”.

Indyczka się oburzyła

I na kaczki rozzłościła.

„Czyście kiedy gdzieś widziały,

By kaczki korale miały?

Kaczki wszak to nie indyczki,

Po co więc im koraliczki?

Chociaż białe piórka macie,

Pięknie przecież wyglądacie”.

Kaczki stały i słuchały,

Wreszcie wszystko zrozumiały.

Indyczkę więc przeprosiły

I do domu powróciły.

Sroczka

Pewnego dnia w lecie,

Na okiennym parapecie,

Młoda sroczka się zjawiła —

Czarno-biała, bardzo miła.

W okno dziobem zapukała,

Po sroczemu zagadała.

Łepek śmiesznie przekrzywiła,

To tu, to tam popatrzyła.

Podreptała nóżeczkami,

Poruszyła skrzydełkami,

Do mieszkania zaglądała,

Jakby się tu dostać chciała.

I wtem frr frr — odleciała

Śmieszna sroczka czarno-biała.

Dwa chochliki

Dwa chochliki psotniki

W kącie się schowały,

Tylko ich zielone oczy

W ciemności błyszczały.

Bardzo lubią hałasować,

Śmiać się i figlować.

Stuku, puku, puku, stuku

Ciągle w nocy słychać,

Kiedy dzieci śpią już smacznie

I sny piękne mają.

Wtedy to chochliki owe

Sen z oczu spędzają.

„Hi, hi, ha, ha, szuru buru,

Obudźcie się dzieci!

Już się właśnie noc skończyła,

Słonko pięknie świeci”.

Dzieci budzą się, ziewają,

Cicho, ciemno wkoło.

Tylko tym chochlikom z kąta

Coś bardzo wesoło.

Kiedy noc się wreszcie kończy,

Chochliki znikają

I dopiero, gdy się ściemni,

Ochoczo wracają.

Kotek spacerowicz

Na podwórku przez dzień cały

Siedzi sobie kotek mały.

W ciepłym słońcu się wygrzewa

I czasami z nudów ziewa.

Mama gdzieś powędrowała,

Siedzieć grzecznie przykazała,

A kotkowi siedzieć nudno,

Wytrzymać na słonku trudno.

Choć gorąco, słonko piecze,

A czas się tak wolno wlecze,

Myśli kotek:

„Pójdę sobie gdzieś nad wodę,

Miłą znajdę tam ochłodę”. Ruszył w drogę.

Przeskoczywszy niski płotek,

Wnet się w polu znalazł kotek.

Tu przyjemnie! Wietrzyk polny

Dmucha wesół i swawolny.

Jakieś zielsko wkoło rośnie

I śpiew ptaków słychać głośny.

„Miau, jak pięknie! Miau, jak miło!

Na podwórku tak nie było!”.

Skacze kotek prosto w trawę,

Wyśmienitą ma zabawę.

W trawie konik polny cyka,

Tuż, tuż szara mysz umyka.

A kotkowi wprost do ucha

„Bzz, bzz” bzyczy wielka mucha.

Kotek długie robi skoki.

Hop! Przeskoczył rów wysoki.

Hop! Na płot się wdrapał żwawo

I skaleczył łapkę prawą.

„Oj, oj łapka bardzo boli,

Chyba dość już tej swawoli.

Już czas wracać, trudna rada,

Już mi w domu być wypada.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.