Dziecięca seria „Szkoła charakteru” to 12 tytułów:

1. Kaczorek Kwaczek i lekcja pokory

2. Marnotrawny kotek

3. Baranek i poszukiwanie tożsamości

4. Kolorowy gołębnik i kwestia przyjaźni

5. Żółwik i szkoła cierpliwości

6. Skunksik i szkoła charakteru

7. Psi pamiętnik i znaczenie posłuszeństwa

8. Niedźwiadki i życiowe odkrycia

9. Jeżozwierz i nauka odwagi

10. Gorylek Barnaba ma rodzeństwo

11. Piesek preriowy i szkoła życia

12. Prosiaczek lubiący rywalizację

Informacje o dostępności tytułów na
www.wydawnictwo.psalm18.pl

Tytuł oryginału: A Cote of Many Colors

Copyright 1987, 2001 by Janette Oke

Originally published in English under the title A Cote of Many Colors by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Copyright © 2023 for Polish translation and edition:

Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Przekład i redakcja: Małgorzata Wołochowicz

Skład i adaptacja okładki: Marcin Nowak

Ilustracje: Nancy Munger

Korekta: Daniel Wołochowicz

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN: 978-83-66681-68-2

Wydawnictwo Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Świeradowska 47, 02-662 Warszawa

NIP: 9512138491

Dedykuję tę książkę Neilowi Neufeldowi,

mojemu byłemu duszpasterzowi

i długoletniemu przyjacielowi,

oraz ku pamięci jego ukochanej żony, Gladys.

SPIS TREŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

ROZDZIAŁ 1

Pozwólcie, że się przedstawię. Mam na imię Niebieski i jestem gołębiem pocztowym. Możecie sobie pomyśleć, że taki sobie ze mnie zwyczajny gołąb, ale nic bardziej mylnego. Jestem specjalnym gołębiem używanym do wyścigów. Mam nawet na swoim koncie nagrody za wyjątkowo szybkie latanie.

Gołębie pocztowe są trenowane po to, by latały na długie dystanse, nawet na tysiąc kilometrów! Potrafimy dolecieć naprawdę daleko. Jednak najbardziej wyróżniamy się tym, że zawsze potrafimy odnaleźć drogę powrotną do domu. Kiedyś fruwaliśmy z listami ukrytymi w specjalnych woreczkach. W ten sposób porozumiewali się ze sobą ludzie mieszkający daleko od siebie. Teraz nasi właściciele trenują nas raczej po to, byśmy byli jak najszybsi. Spotykamy się z innymi gołębiami, żeby się ścigać.

Ale to nie dlatego opowiadam wam moją historię. Bo wiecie, jakiś czas temu mnie i mojemu właścicielowi przydarzyło się coś niezwykłego. I właśnie o tym chcę wam opowiedzieć.

Mój właściciel nazywał się Faraday. Pan Faraday kochał swoje gołębie. Miał nas całe mnóstwo. Mieszkaliśmy w specjalnie dla nas zbudowanym gołębniku za domem pana Faradaya. Bardzo o nas dbał – zawsze mieliśmy odpowiednią karmę oraz wodę. Trenował nas, abyśmy potrafili jak najszybciej przelecieć wiele kilometrów, a potem wrócić do domu.

Lecz pan Faraday nie lubił ludzi, a zwłaszcza dzieci. Obchodziły go tylko i wyłącznie jego ptaki. Tak więc, choć bardzo się cieszył hodując nas, reszta jego życia przedstawiała się dość samotnie.

A oto historia o tym, jak życie pana Faradaya zupełnie się zmieniło, a ja stałem się jednym z najszczęśliwszych gołębi na całym świecie.

ROZDZIAŁ 2

Pan Faraday był szorstkim, zrzędliwym starszym człowiekiem. I straszna szkoda, że nie lubił dzieci, bo w domu obok mieszkali dwaj najbardziej przyjaźni i mili chłopcy, jakich kiedykolwiek spotkałem. Mieli w zwyczaju wyglądać zza płotu i patrzeć, jak pan Faraday nas karmi albo trenuje.

Łatwo było zauważyć, że Marek i Tymek bardzo nas – gołębie – lubili. Ale z drugiej strony, lubili także koty i psy. A poza tym również koniki, owieczki, chomiki oraz króliki. Ale Marek i Tymek nie mieli żadnych zwierząt. Ani jednego. A to za sprawą pana Faradaya.

Dom, w którym mieszkali chłopcy, był wynajmowany właśnie od niego. A starszy pan nie lubił kotów, bo koty uganiają się za ptakami. Nie lubił też psów, bo szczekają i straszą mu gołębie. Dlatego oznajmił chłopcom, że w tym domu nie wolno im trzymać zwierząt.

Nie była to luksusowa willa, ale rodzina zażywała mnóstwo świeżego powietrza, chłopcy mieli gdzie się wybiegać, był też dość duży ogród, a nawet drzewa, na które można było się wspinać. Marek i Tymek mogliby żyć w tym domu w pełni szczęścia i radości gdyby nie gburowaty pan Faraday i jego surowe zasady.

– Żadnych zwierząt – powiedział. Gdy rozmawiał z mamą chłopców, powtarzał to jeszcze kilka razy z naciskiem: – Jeśli zobaczę jakiegokolwiek zwierzaka, wyrzucę was na bruk. Drugiej szansy nie będzie!

Dlatego Marek i Tymek mogli jedynie wspinać się na płot i z zapałem obserwować gołębie.

ROZDZIAŁ 3

Tego lata obudziłem się pewnego ranka i wiedziałem, że coś jest nie tak. Inne ptaki z mojego stada machały skrzydłami, drepcząc nerwowo w tę i z powrotem.

– Gdzie on się podziewa? – spytał ktoś.

Pulchny błękitno-szary ptak tupiąc nogą spojrzał z niezadowoloną miną w stronę słońca, które było już wysoko na niebie.

– Nigdy wcześniej się tak nie spóźniał – skomentował.

– No właśnie, więc musi być ku temu jakiś poważny powód – odparł szybko inny ptak. – Bo już dawno, dawno minęła pora śniadania. On na pewno dobrze wie, że my tu umieramy z głodu.

Spojrzałem na nasze karmidło i zobaczyłem, że było puste. Dziwne – pomyślałem sobie. – Pan Faraday nigdy się nie spóźnia z naszymi posiłkami. Ciekawe, co się stało.

Przefrunąłem na samą górę gołębnika, żeby zerknąć na mały, żółty domek, w którym mieszkał nasz właściciel. Nie wyglądało na to, żeby ktoś tam w ogóle był.

Pode mną gołębie kręciły się niespokojnie. Łagodne, pełne zadowolenia gruchanie, które zwykle rozlegało się rankiem, już dawno ustało. Zamiast tego słychać było teraz, że gołębie niemal szaleją ze strachu. Gdzie się podziewa człowiek, który daje nam jeść?

– Niebieski, widzisz tam coś? – spytało mnie niemal jednocześnie kilka starszych gołębi.

– Nic. Nikt nie chodzi po domu. Ani śladu pana Faradaya.

Głośno zaburczało mi w brzuchu. Gdzie on jest? Gdzie nasze śniadanie?

W gołębniku zawrzało od pełnego niepokoju gruchania. Jeśli pan Faraday nie przyjdzie nas nakarmić, to co się z nami stanie?

ROZDZIAŁ 4

Zauważyłem jakiś ruch przy płocie. To Marek i Tymek. Chłopcy jak zwykle chcieli popatrzeć, jak pan Faraday karmi swoje ptaki. Lecz nawet dla dzieci było oczywiste, że coś jest nie tak. Wyraźnie słyszałem, co mówią.

– Co im jest? – wyszeptał Tymek.

– Nie wiem – odparł jego starszy brat. – Ale rzeczywiście coś je zaniepokoiło.

– Widzisz jakieś koty? – zapytał Tymek.

Marek uważnie zlustrował całe podwórko, nim odpowiedział:

– Nie. Niczego ani nikogo tu nie widać.

Nastąpiła chwila ciszy. Obaj chłopcy intensywnie myśleli.

– Widzisz gdzieś pana Faradaya? – spytał wreszcie Tymek.

– Nie – pokręcił głową Marek.

– A zauważyłeś, żeby gołębie dziś rano już jadły?

– Nie.

– Może nie zostały nakarmione?

– Przecież on je zawsze karmi z samego rana – odpowiedział Marek. Przyjrzał się naszym karmnikom, żeby zobaczyć, czy były dziś napełniane.

– No wiem – mówił dalej Tymek – ale może mu na przykład zabrakło karmy dla ptaków i musiał pojechać kupić więcej?

– On nigdy nie zapomina kupić im jedzenia – odpowiedział Marek.

Pokiwałem główką. Marek miał rację. Pan Faraday w szopie miał mnóstwo karmy dla nas. Wystarczyłoby na kilka tygodni.

– Jestem pewien, że coś jest nie tak – powiedział Marek. – Ptaki nigdy się tak nie zachowują. Są jakby czymś zdenerwowane.

Marek podparł brodę dłonią i wyglądało na to, że mocno się nad czymś zastanawia. Nagle podskoczył.

– Wiem! Pan Faraday jest chory. Na pewno. Nic innego nie mogłoby go powstrzymać przed nakarmieniem gołębi.

– To chodźmy – przynaglił Tymek, ciągnąc brata za rękaw. – Zajrzyjmy tam i zobaczmy, co się stało.

Gdy dotarli do drzwi pana Faradaya, Tymek schował się za starszym bratem, a oczy pociemniały mu ze strachu.

Marek zrobił głęboki wdech, wyciągnął szyję, żeby spróbować coś dojrzeć przez okno, po czym lekko zapukał.

Z miejsca, gdzie siedziałem, zorientowałem się już, że pan Faraday nie podchodzi do drzwi.

– A co jeśli pan Faraday nie może wstać? – powiedział Marek.

W oczach Tymka malowało się przerażenie.

– Myślisz, że jest aż tak chory?

– Być może. Skoro nie nakarmił gołębi, to raczej jest w poważnym stanie.

– To co teraz zrobimy? – spytał Tymek.

– Pan Faraday ma tu gdzieś drabinę. Widziałem, jak z niej korzystał. Przystawimy ją do okna.

Chłopcy zeskoczyli z ganku i ruszyli na poszukiwanie drabiny pana Faradaya. Znaleźli ją zawieszoną na ścianie szopy. We dwóch jakoś dali radę ją przenieść i postawić pod parapetem. Tymek przytrzymywał drabinę, a Marek wspiął się po niej, by zajrzeć przez okno.

– Widzisz coś? – wyszeptał Tymek z obawą.

– Widzę go! – wykrzyknął Marek. – Leży na podłodze!

ROZDZIAŁ 5

Nie bardzo rozumiałem to, co się działo potem. Chłopcy pobiegli do domu, żeby zadzwonić na pogotowie. Następnie wrócili razem z mamą, by pomóc lekarzom znaleźć pana Faradaya. Tymczasem całe nasze stado oczekiwało w napięciu, co będzie dalej.

Gdy karetka odjechała na sygnale, Marek i Tymek podeszli do naszego gołębnika. Obserwowałem ich z niepokojem. Wiedziałem, że to mili chłopcy, ale co jeśli nas stąd zabiorą pod nieobecność pana Faradaya? Co oni chcą z nami zrobić? Jakie mają zamiary?

Marek zawahał się, po czym rozejrzał się dokoła. Zauważył leżący na ziemi wąż ogrodowy, wziął go i nalał wody do poidła.

– Co on wyprawia? – narzekał jeden z gołębi.

– Wygląda na to, że daje nam wodę – wyszeptałem.

– Ależ to jest zadanie Faradaya! – wykrzyknął tamten w odpowiedzi.

– Nie powinien tego ruszać – powiedział inny. – Założę się, że nawet nie potrafi się tym wężem posługiwać.

– Tak czy inaczej – odparłem – dobrze by było mieć się czego napić.

– Jeszcze nas otruje – przekrzywiła głowę jedna z gołębic, patrząc podejrzliwie na chłopca.

– A po co miałby to robić? – spytałem.

Całe stado obserwowało, jak Marek najpierw opłukuje nasze poidło, a potem wlewa do niego czystą wodę. Potem chłopiec pobiegł zakręcić kran, zwinął wąż i odwiesił go na miejsce. Gdy skończył, cofnął się i usiadł w cieniu drzewa rosnącego obok żółtego domku. Było to dokładnie to samo miejsce, gdzie siadał pan Faraday, gdy już napoił i nakarmił ptaki. Gdy tylko nasz właściciel tam zasiadał, całe stado opuszczało gołębnik i zlatywało na dół, żeby się najeść i napić.

Nie mogłem już dłużej wytrzymać. Lekko skoczyłem w powietrze, rozprostowałem skrzydła i podryfowałem w dół, by poczęstować się wodą. Naprawdę chciało mi się pić. Gdy chłodna woda spływała mi po gardle, ogarnęło mnie przyjemne uczucie. Zanurzyłem dziób jeszcze raz i łyknąłem kolejną porcję wody. Gdy byłem przy trzecim łyku, zauważyłem, że dołączyły do mnie inne gołębie. One również zaczęły łapczywie pić.

Bardzo ostrożnie zerknąłem w kierunku Marka i zobaczyłem, że jego twarz rozjaśnił ciepły uśmiech. W tym uśmiechu kryło się coś niezwykle miłego. Poczułem się szczęśliwy. Bo wiecie, całe nasze stado wiedziało, że pan Faraday nas kocha, ale nie był to człowiek, który by się uśmiechał.

ROZDZIAŁ 6

Marek i Tymek byli na tyle sprytni, że znaleźli zaczęty worek z ziarnem. Świetnie sobie poradzili z nakarmieniem nas. Oczywiście my byliśmy tak głodni, że nie przyszłoby nam do głowy wybrzydzać!

– Musimy się dowiedzieć, jak mamy się zatroszczyć o te ptaki, póki pan Faraday jest w szpitalu – powiedział Marek.

Ucieszyłem się, że o tym pomyślał. Jeśli pan Faraday miał przez jakiś czas nie wrócić do domu, ktoś musiał się nami zająć.

– Założę się, że mama będzie dzisiaj chciała pojechać do szpitala, żeby odwiedzić pana Faradaya. Może spytajmy, czy wzięłaby nas ze sobą. W ten sposób mielibyśmy okazję zapytać, czy możemy się zaopiekować jego gołębiami. Może dałby nam nawet klucz do szopy?

Marku, cóż za świetne rozwiązanie! – pomyślałem. Inne gołębie ze stada zgadzały się ze mną, machając skrzydłami. Wszyscy się cieszyliśmy, że ktoś będzie nas doglądał.

Po południu Marek przyszedł do naszego gołębnika z wielką klatką dla ptaków. Otworzył ją i postawił na podłodze, a potem powiedział:

– Jedziemy odwiedzić pana Faradaya. Na pewno się ucieszy, jeśli jeden z was pojedzie z nami. Jest ktoś chętny?

Marek rozglądał się z nadzieją w oczach.

Od razu wiedziałem, co powinienem zrobić. Bez słowa do innych ptaków sfrunąłem lekko na ziemię i pomaszerowałem do klatki. Marek był zaskoczony moją szybką reakcją. Ale sęk w tym, że miał rację. Pan Faraday poczuje się lepiej, gdy zobaczy któregoś ze swoich gołębi.

Marek ostrożnie przeniósł klatkę, ze mną w środku, do samochodu. Droga była wyboista, a w aucie głośno. Jednak wkrótce parkowaliśmy już przy szpitalu.

Był to duży budynek z cegły. Rozciągał się w każdym kierunku. Przelatywałem nad nim nieraz, ale nigdy nie byłem w środku. Czy mnie tam w ogóle wpuszczą? Czy zrzędliwy pan Faraday pozwoli chłopcom nas karmić pod swoją nieobecność? A jeśli nie, to kto się nami zajmie?

ROZDZIAŁ 7

Pan Faraday wyglądał jakby na mniejszego, niż go zapamiętałem. Nie miał złowrogiego grymasu na twarzy, był raczej zatroskany. Gdy zobaczył chłopców niosących klatkę ze mną, jego oczy pojaśniały. Wyciągnął osłabioną chorobą rękę, żeby przez kratę klatki pogładzić mnie po skrzydle.

W pokoju był również pan doktor. Powiedział, że pan Faraday miał „wylew”. Wyjdzie z tego, ale musi zostać w szpitalu przez dwa tygodnie.

– Pan Faraday ma teraz kłopoty z mówieniem – wyjaśnił lekarz. – Ale na pewno będzie chciał z wami porozmawiać. Może pisać na kartce papieru.

Lekarz wyciągnął z kieszeni notes i ołówek, które wsunął panu Faradayowi w dłoń.

Mama chłopców odciągnęła pana doktora na bok i rozmawiali szeptem. Tymczasem Marek z Tymkiem przyparli plecami do ściany, bojąc się zbliżyć zanadto do starszego sąsiada. Ale ja wyraźnie widziałem, że pan Faraday cieszył się, że przyszliśmy. Zauważyłem na jego twarzy ulgę.

– Panie Faraday, ci dwaj chłopcy chętnie zajmą się pańskimi gołębiami do czasu, aż poczuje się pan lepiej – wyjaśnił lekarz. – Przyszli tu, żeby ich pan poinstruował, aby mogli zaopiekować się ptakami tak samo dobrze, jak zrobiłby to pan osobiście, gdyby tylko był w stanie.

Nie wiem, czy tylko mi się wydawało, czy naprawdę zobaczyłem w oczach pana Faradaya łzy.

Dużo czasu zajęło mu dokładne spisanie instrukcji, jak opiekować się jego stadem. Zanim wyszliśmy, spojrzał na każdego chłopca z osobna. Jestem pewien tak samo jak skrzydeł na moim grzbiecie, że pan Faraday się uśmiechnął.

Marek i Tymek życzyli mu szybkiego powrotu do zdrowia, a ja zagruchałem, dołączając się do owych życzeń. Pan Faraday pomachał nam na do widzenia i wyszliśmy.

Tymek w swej małej rączce ściskał starannie spisane notatki na temat opieki nad ptakami, klucz do domu pana Faradaya oraz wskazówki, gdzie znaleźć klucz do szopy, w której znajduje się karma.

Nie mogłem się doczekać powrotu do gołębnika, żeby powiedzieć wszystkim, że mamy tymczasowych opiekunów.

ROZDZIAŁ 8

Gdy Marek odnosił mnie do gołębnika, słyszałem głosy innych ptaków. Lecz gdy zobaczyły chłopców, ucichły. Choć znały ich z widzenia, gołębie nie wiedziały, czy można tym ludziom zaufać.

Gdy Marek i Tymek poszli do domu pana Faradaya, ptaki obskoczyły mnie ze wszystkich stron, zadając mnóstwo pytań.

– Co się wydarzyło?

– Jak się czuje pan Faraday?

– Kiedy wróci do domu?

– Co teraz z nami będzie?

Uciszyłem wszystkich machaniem skrzydłami. A potem próbowałem im wyjaśnić, co się wydarzyło.

– Pan Faraday wyzdrowieje, ale musi trochę pobyć w szpitalu. Marek i Tymek to bardzo mili chłopcy. Nie musimy się ich bać. Dobrze się mną zajęli i dostali od pana Faradaya instrukcje, jak troszczyć się o nas, to znaczy o całe stado. Podjęli się tego zadania na czas nieobecności naszego właściciela.

– Co takiego?! – zaskrzeczał jeden z ptaków. – Jak pan Faraday może zaufać komukolwiek, poza sobą samym, w kwestii opieki nad nami? Przecież jesteśmy gołębiami pocztowymi. Wymagamy profesjonalnej pielęgnacji.

– Posłuchajcie. Pan Faraday nie jest w stanie się nami zajmować. Ale obiecuję wam, że Marek i Tymek dadzą sobie radę. Pan Faraday przekazał im wszystko, co powinni wiedzieć. Nie popełnią żadnego błędu. Chcą pomóc. Nie mają zamiaru zrobić nam krzywdy. Zapewnią nam odpowiednią opiekę.

Gdy kończyłem zdanie, dało się słyszeć trzaśnięcie tylnych drzwi. Marek z Tymkiem szli właśnie do szopy, w której pan Faraday przechowywał karmę. Nasze oczy zwróciły się w stronę chłopców. Każdy chciał wiedzieć, czy zrobią wszystko jak należy. Od tego zależało nasze przetrwanie.

Chłopcy nie mieli pojęcia, że ich obserwujemy. Zauważyłem, że byli bardzo podekscytowani swoim zadaniem. I wreszcie, choć nie mogli mieć u siebie żadnych zwierząt, mieli okazję zaopiekować się nami. To dało im wiele radości.

ROZDZIAŁ 9

Pan Faraday idealnie chłopców poinstruował. Marek i Tymek rozłożyli zapisane kartki papieru przed sobą na ziemi. Uważnie przeczytali wszystko, co zapisał nasz właściciel.

– Musimy się pospieszyć, bo gołębie zaraz będą głodne. To pora ich obiadu – powiedział Marek. – Musimy też zachowywać się cicho i nie robić gwałtownych ruchów. Ptaki nadal mogą się nas bać.

Zabrawszy kartki ze sobą, chłopcy weszli do szopy i znaleźli odpowiednie ziarna oraz nasiona. Wzięli naczynia do odmierzania, ustawili potrzebne worki z karmą, a nawet zamietli podłogę. Wiedziałem, że pan Faraday byłby zadowolony z ich pracy.

Gdy już przygotowali mieszankę zgodnie z instrukcjami, wsypali ją do karmideł dla gołębi. Zamknęli drzwi do szopy na klucz, który następnie odwiesili w domu pana Faradaya na haczyk przy szafce kuchennej. I nawet dolali świeżej wody do poideł.

Ku naszemu zaskoczeniu chłopcy udali się w stronę swojego domu. Minutę później zobaczyliśmy, jak wychylają głowy zza płotu. Odeszli na bezpieczną odległość, żeby zapewnić nam nieco prywatności podczas obiadu.

Spojrzałem wymownie na resztę stada, jakbym chciał rzec: „A nie mówiłem?”. Potem zaś sfrunąłem na dół, by zjeść posiłek. Idealne proporcje! Zupełnie tak, jakby przygotował go sam pan Faraday. Po kilku kęsach inne ptaki w zupełności się ze mną zgodziły.

Widząc, jak się zajadamy, Marek i Tymek wydali z siebie okrzyki radości. Podfrunąłem do nich i przycupnąłem na płocie nieopodal ich głów. Ich oczy błyszczały z podziwu. Każdy by zauważył, że ci chłopcy naprawdę kochają zwierzęta. Szkoda, że pan Faraday nie pozwala im trzymać w domu żadnych pupili. Marek i Tymek byliby najlepszymi właścicielami, jakich można sobie wyobrazić.

Przysunąwszy się ku nim jeszcze tylko odrobinkę, zagruchałem, chcąc wyrazić wdzięczność za to, że tak świetnie wypełnili swoje zadanie.

– Myślisz, że on nam dziękuje? – spytał zdumiony i zachwycony Tymek.

– Na to wygląda – odpowiedział Marek. – To są naprawdę mądre ptaki.

Słysząc taką pochwałę, z dumą napuszyłem pierś.

– Pan Faraday to ma szczęście. Ma tyle pięknych ptaków – rzekł Tymek z rozmarzonym wyrazem twarzy.

A ja pomyślałem sobie: Pan Faraday ma szczęście, mając takich dobrych sąsiadów jak wy.

ROZDZIAŁ 10

Dni mijały szybko. Marek i Tymek przychodzili dwa razy dziennie, rano i wieczorem, żeby nas nakarmić i nalać nam świeżej wody. Dodatkowo w sobotnie poranki czyścili nasz gołębnik. Pan Faraday chyba ich nawet o to nie prosił. Jednak to pokazuje, jakimi byli wspaniałymi chłopcami.

Marek zawsze witał nas z szerokim uśmiechem. A Tymek, gdy pracowali, przemawiał do nas najłagodniej i najciszej, jak tylko potrafił. Teraz już całe stado w pełni ufało tym dwóm braciom.

Tęskniłem za panem Faradayem. Lecz działo się we mnie coś jeszcze, coś zaskakującego. Z większą niż kiedyś niecierpliwością czekałem na porę karmienia. Nie tylko z powodu samego jedzenia. Zaczynałem się zaprzyjaźniać z chłopcami i najbardziej lubiłem czas, gdy przebywali oni na naszym podwórzu.

Marek i Tymek również nie mogli się mną nacieszyć. Przynosili sobie książki o gołębiach i czytali je siedząc na trawie. Tymek patrzył, jak jem, upewniając się przy tym, że mam wystarczająco ziarna. Obaj chwalili się, że potrafię bez trudu przelecieć dłuższy dystans niż wszystkie inne gołębie. Chyba stałem się ich ulubieńcem.

Ja zaś z kolei bardzo się starałem zdobyć ich uznanie, wykonując różne sztuczki. Na przykład wzlatywałem na gałąź i ukrywałem się w koronie drzewa, a potem, gdy mnie zawołali, sfruwałem z powrotem do gołębnika.

Starałem się nie martwić faktem, iż pan Faraday niedługo wróci do domu. Przypuszczałem, że znów będzie starym, zrzędliwym sobą. I choć wiedziałem, że będzie się nami świetnie opiekował, nie sądziłem, że pozwoli Markowi i Tymkowi kręcić się po swoim podwórzu.

Chłopcy zapewne podzielali moje zdanie, bo przez ostatnie kilka dni spędzali z nami prawie cały swój wolny czas. Było nam smutno. Staraliśmy się nacieszyć tymi wspólnymi chwilami, bo już niedługo nastąpi ich koniec.

ROZDZIAŁ 11

Wreszcie nadszedł dzień, na który wszyscy czekaliśmy. Pan Faraday miał wrócić do domu. Wszystkie ptaki były podekscytowane, nawet ja. Pokochaliśmy Marka i Tymka, ale człowiek, który nas hodował i troszczył się o nas przez te wszystkie lata, zajmował w naszych sercach szczególne miejsce. Wielką niewiadomą pozostawało natomiast, co teraz będzie z Markiem i Tymkiem.

Już kilka minut po powrocie do domu pan Faraday wyszedł tylnymi drzwiami, witając się z nami wszystkimi. Pełni entuzjazmu, odpowiedzieliśmy mu gruchaniem.

Poruszał się o lasce, dość chwiejnym krokiem. Lecz jego twarz wyrażała czystą radość. Nasz właściciel cieszył się, że jest znów w domu.

Marek i Tymek przez kilka dni pozostawali po swojej stronie płotu. Gdy pana Faradaya nie było w pobliżu, bacznie nas obserwowali. Lecz kiedy tylko nasz właściciel wychodził na zewnątrz, chłopcy biegli do domu, ile sił w nogach. Och, jakże tęskniłem za ich delikatnymi rączkami i radosnym usposobieniem.

Byłem bardzo ciekawy, jak pan Faraday postąpi teraz wobec chłopców, gdy już wrócił ze szpitala. I pewnego ranka wszystko się wyjaśniło.

Pan Faraday zamiatał szopę. Poruszał się dość powoli, ale dokładnie, i praca szła mu dobrze. Marek z Tymkiem bawili się u siebie na podwórku i pan Faraday ich usłyszał. Z błyskiem w oku zerknął na dzielący go od chłopców płot, po czym odłożył miotłę i wydał z siebie cichy jęk.

– Ooooch!

Obaj bracia podbiegli do ogrodzenia.

– Nic się panu nie stało? Możemy jakoś pomóc? – spytał Marek.

– No nie wiem – powiedział pan Faraday. – Trochę mi ciężko tak zamiatać. Bylibyście tak mili, żeby mnie w tym wyręczyć? Przyjdziecie tu do mnie?

– No jasne! – zakrzyknęli radośnie i już po chwili obaj znaleźli się przy swoim sąsiedzie. Chłopcy pomogli starszemu panu usiąść, po czym sami wzięli się do pracy.

– Coś podobnego – wymamrotałem sam do siebie. – Wygląda na to, że stary pan Faraday jednak się zmienił.

ROZDZIAŁ 12

Lato trwało nadal i wciąż było ciepło. Nawet kiedy pan Faraday poruszał się już zupełnie sprawnie bez pomocy laski, wciąż codziennie czekał na wizytę chłopców. Nie był już tym samym zrzędliwym sąsiadem, którego poznali wprowadzając się do wynajmowanego od niego domu. Zamiast tego pan Faraday zdawał się cieszyć z towarzystwa chłopców prawie tak samo jak z ich pomocy.

Byłem taki szczęśliwy. Po pierwsze pan Faraday stał się bardziej radosny, a po drugie ja wciąż mogłem spędzać czas z Markiem i Tymkiem. Pracowali ze mną na zmianę, a pan Faraday uczył ich, jak mają mnie trenować. Zauważyłem, że obaj mają do tego talent. Pomocny był fakt, że kochali zwierzęta, lecz stwierdziłem również, że w głębi serca mieli szczególną miłość do gołębi.

Pan Faraday spędzał mnóstwo czasu siedząc na ganku i przyglądając się nam – swoim ptakom – oraz chłopcom. Czasami opowiadał dawne historie o swoich gołębiach, a Marek z Tymkiem uważnie go słuchali. Gołębie stały się ich największą pasją, więc jakakolwiek rozmowa o nich była niebywale interesująca. Pan Faraday zapewniał chłopców, że wyrosną na świetnych trenerów gołębi.

– Tak – zgodził się Tymek. – Ale będzie super, jak kiedyś dostaniemy własnego ptaka.

Jego rozmarzony wzrok powędrował ku mnie.

Pan Faraday był już odmienionym człowiekiem, dlatego, kiedy tak siedząc na ganku popijali lemoniadę zrobioną przez mamę chłopców, zaskoczył ich ekscytującą propozycją.

ROZDZIAŁ 13

Nagle pan Faraday wydał mi się jakiś onieśmielony. Odchrząknął, po czym powiedział:

– Już od jakiegoś czasu przyglądam się bacznie temu, jak opiekujecie się moimi gołębiami i jak dla mnie – robicie to pierwszorzędnie. Czas najwyższy, abyście mieli swój własny gołębnik.

– Nie byłoby nas na to stać – odezwał się Marek. – Mamie wystarcza pieniędzy jedynie na czynsz i jedzenie.

– Tak – zawtórował bratu Tymek. – Dobre ptaki kosztują mnóstwo pieniędzy, a byle jakich bym nie chciał.

Oczy pana Faradaya rozbłysły.

– Tylko dobre ptaki wchodzą w grę, prawda?

– No właśnie – odpowiedzieli chórem chłopcy.

– A czy uważacie, że moje są dobre? – kontynuował pan Faraday.

Wypchnąłem pierś do przodu i pomyślałem: oczywiście! Przecież nasze stado składa się z samych najlepszych okazów!

– Tak – odparli chłopcy i, jakby czytali mi w myślach, dodali: – Są najlepsze.

– Tutaj całkowicie się z wami zgodzę – zaśmiał się cicho starszy pan. – A gdybym wam powiedział, że możecie wybrać jednego ptaka z całego mojego gołębnika, to którego byście wybrali?

Chłopcy sądzili, że pan Faraday tak tylko pyta.

– To łatwe – powiedział Marek. – Wybrałbym Niebieskiego.

Trudno było wypiąć pierś jeszcze bardziej, niż uczyniłem to do tej pory, niemniej jednak po usłyszeniu takiego komplementu spróbowałem napuszyć się jeszcze mocniej.

– A ty, Tymku? – spytał pan Faraday młodszego z braci.

– Ja tak samo – odparł chłopiec. – Bo jest najładniejszy i najszybszy. A do tego wydaje mi się, że jest też najmądrzejszy.

– Tak uważasz? – pan Faraday znów zachichotał. – Jesteście sprytniejsi, niż myślałem. Macie rację, bo ja też wybrałbym Niebieskiego.

Po tych słowach pan Faraday roześmiał się w głos.

– Ach, wy małe łobuziaki – powiedział. – Właśnie pozbawiliście mnie mojego najlepszego gołębia.

W tym momencie dziób mi opadł. Czy ja dobrze usłyszałem? Chłopcy tymczasem tylko patrzyli na pana Faradaya.

– No to jak planujecie się troszczyć o swojego ptaka? – zapytał. – Bo wiecie, przydałby się wam gołębnik.

– Jak to? – wyjąkał niewinnie Tymek.

– Oddaję wam Niebieskiego na własność.

– Ale… ale…

– Żadnego „ale”. Gołąb jest wasz.

Tymek rzucił się panu Faradayowi na szyję, a po jego małej twarzyczce płynęły łzy. Marek poszedł za przykładem młodszego brata.

Starszy pan również uronił kilka łez, gdy tak patrzył za chłopcami, którzy podekscytowani pobiegli do domu, ledwie wierząc we wspaniałą nowinę, którą koniecznie chcieli się podzielić. Ich mama słyszała radosne okrzyki zanim jeszcze chłopcy dotarli do tylnych drzwi swojego domu.

– Mamy gołębia! Mamy gołębia! Naszego własnego! Własnego gołębia!

ROZDZIAŁ 14

Podczas kolejnych ciepłych, letnich dni pod bacznym okiem pana Faradaya został zbudowany nowy gołębnik. Wszyscy mieli przy tym dużo radości. A ja nigdy nie widziałem Marka, Tymka ani pana Faradaya szczęśliwszych.

Starszy pan sąsiad był teraz dobrym przyjacielem chłopców, prawie jak rodzony dziadek.

– Wiesz co – powiedział pewnego ranka Marek. – Nasz gołębnik tak łyso wygląda. Ten pana Faradaya ma taki ładny szaro-niebieski kolor. Nasz też powinien mieć jakiś kolor. Pomalujmy go. Może w ogóle na kolorowo?

Chłopcy od razu zabrali się do pracy. A ja się przyglądałem. Nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć, jak będzie wyglądał mój nowy dom. Malowali przez całe popołudnie: kawałek jaskrawo pomarańczową farbą, potem kawałek zieloną, następnie niebieską. Na dachu dodali nieco różowego, żerdzie i dachówki pociągnęli czekoladowobrązowym, a rogi i kanty wykończyli na żółto.

– Wygląda świetnie – zawyrokował Tymek. – Mamie też się spodoba. Założę się, że nigdzie na świecie nie ma tak ładnego ani tak kolorowego gołębnika jak nasz.

Rzeczywiście, gołębnik był niezwykle kolorowy. Niektórzy mogliby poddać w wątpliwość, czy ładny, lecz ci dwaj chłopcy promienieli z dumy.

– Wiesz, że o gołębnikach mówi się też, że to są domki dla gołębi? – powiedział Marek do Tymka.

Tymek spojrzał zaskoczony.

– Przecież w domach mieszkają ludzie.

– Zgadza się, ludzie w domach, a gołębie w domkach.

– To może nazwijmy nasz gołębnik domkiem – zaproponował Tymek.

– Ale zazwyczaj mówi się „gołębnik”.

– To nie znaczy, że my musimy robić tak, jak się robi zazwyczaj – upierał się Tymek. – Skoro już go pomalowaliśmy inaczej niż wszyscy, możemy go też nazywać inaczej, jeśli tylko zechcemy.

Marek uznał, że takie postawienie sprawy ma sens.

– Dobrze – odpowiedział. – U pana Faradaya będzie gołębnik, a u nas domek. W takim wypadku zawsze będziemy wiedzieć, o którym mowa.

Usłyszałem, jak mama chłopców cicho się roześmiała. Marek z Tymkiem odwrócili się do niej, więc wszyscy trzej patrzyliśmy, zastanawiając się, co ją rozbawiło.

– Tak sobie pomyślałam – rzekła radośnie – że wasz kolorowy domek przypomina szatę Józefa z waszej Biblii dla dzieci.

Chłopcy również się uśmiechnęli.

ROZDZIAŁ 15

I tak się kończy moja historia. Kto by pomyślał, że taki mały, niepozorny ptak jak ja może wnieść tyle radości w życie tak wielu osób. Bo wiecie, ludzie często nie lubią gołębi. Myślą, że mieszkamy w parkach i tylko przeszkadzamy. Dlatego następnym razem, kiedy spotkacie kogoś, kto tak uważa, opowiedzcie mu moją historię. Założę się, że zmieni o nas zdanie!

Naprawdę świetnie mi się mieszka w kolorowym domku na podwórzu Marka i Tymka. Nadal codziennie widuję się z gołębiami, z którymi zamieszkiwałem wcześniej. No bo w końcu mamy do siebie tylko kilkanaście metrów odległości.

Pan Faraday czuje się już zupełnie dobrze. Porusza się bez laski i nie potrzebuje w niczym pomocy. Ale to oczywiście nie stoi na przeszkodzie, by chłopcy codziennie go odwiedzali. Pomyślcie tylko: gdyby pan Faraday nie zachorował, Marek i Tymek wciąż nie posiadaliby żadnych zwierząt. A pan Faraday nie zyskałby dwóch wspaniałych przyjaciół. Jak dobrze jest widzieć, jak wszystko współdziała ku dobremu.

Z kodem: SZKOLACHARAKTERU

dowolny ebook lub audiobook cyfrowy

na naszej stronie 50% taniej:

https://psalm18.pl/kolekcja/ebooki