Redakcja: Karolina Oponowicz

Korekta: Beata Wójcik

Konsultacja merytoryczna: Beata Drynda-Pędziwiatr

Opracowanie graficzne, ilustracje i projekt okładki: Malwina Hajduk

Skład: Elżbieta Wastkowska, ProDesGraf

Redaktorka prowadząca: Maria Gładysz

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

Copyright by Agora Książka i Muzyka Sp. z o.o., 2024

Copyright by Agata Romaniuk, 2024

Copyright by Malwina Hajduk, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2024

ISBN: 978-83-8380-134-6

Znak towarowy „ŚLĄSKIE Kopalnioki. Nasze śląskie bombony” zacytowany na s. 80 jest zarejestrowanym znakiem towarowym w Urzędzie Patentowym RP pod numerem R 242229 na rzecz Visa Bell Sp. z o.o. z siedzibą w Pszczynie.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Dla Leosia, czyli

Bardzo Małego Kota

Rozdział pierwszy

Za oknami kryjówki Kociej Szajki w Cieszynie padał deszcz. Żółte liście pokryły brukowaną ulicę koło Studni Trzech Braci. Kot Morfeusz przyglądał się kroplom, które dzwoniły o rynnę. Robił na szydełku szalik, ale szło mu opornie, bo Precelek, pręgowany kociak, cały czas plątał włóczkę.

– Musisz schować pazurki, bo wszystko poszarpiesz – pouczył malca rudzielec, ale ten tylko prychnął.

– Ja chcę poszalpać!

Morfeusz westchnął i pomyślał, że chyba lepiej byłoby przeznaczyć popołudnie na drzemkę, jak pozostałe koty. Bracia Piksele posapywali aż miło, splątani ogonami. Komandos chrapał wtulony w Lolę, a Poziomka i Bronka mruczały przez sen zwinięte w jednym koszyku.

Błogą atmosferę przerwało nagle energiczne pukanie do drzwi. Wąsy na ośmiu pyszczkach od razu stanęły na baczność, a koty zerwały się na równe łapy.

– Kto to się dobija w taką myszowstrętną pogodę? – syknęła Lola bardzo niezadowolona, że ktoś ją obudził i przerwał jej tym samym piękny sen.

Bronka od Cieślarów wysupłała się spod kocyka i – jak na kota przystało – przeciągnęła się z gracją, a potem otworzyła drzwi. Stała w nich dobrze znajoma kotom postać, dziś ubrana w żółtą pelerynę i zielone kalosze w biedronki. Nie uśmiechała się jednak jak zwykle, zamiast tego miała zmartwioną minę.

– Walerko! – wykrzyknęła Lola na widok gościa. – Co się stało?

Policjantka Walerka Koczy nie odpowiedziała, tylko od razu weszła do środka. Koty natychmiast zrozumiały, że sprawa musi być poważna. Czyżby chodziło o jakąś nową aferę kryminalną w sennym zazwyczaj i spokojnym Cieszynie?

Panna Koczy usiadła ciężko na kraciastym pufie, a Piksele pomogli jej ściągnąć kalosze. Poziomka przygotowała kubek kakao z mysią posypką, bo wiadomo, że ono najlepiej pomaga na smutki. Pozostali członkowie Szajki czekali, aż starsza aspirantka zacznie opowiadać. Znali się od dawna, przeżyli razem wiele mrożących krew w ogonach przygód, ale nigdy jeszcze nie widzieli swojej przyjaciółki tak zdenerwowanej.

Tymczasem Walerka westchnęła i zaczęła mówić:

– Dziś rano zadzwoniła do mnie ciotka Aniela, żona wujka Alojzego, sztygara w kopalni węgla Guido.

– Sztygala? Kto to sztygal? – chciał koniecznie wiedzieć Precelek, który wciąż nie wymawiał „r”.

– Nie przeszkadzaj, nicponiu – mruknął Morfeusz.

– Sztygar to taki kierownik w kopalni – wyjaśniła Walerka. – Zarządza pracą górników. Mój wuj jest sztygarem na emeryturze i pracuje teraz jako przewodnik.

– A co przewodzi? Prąd? – zapytał starszy Piksel. Niezależnie od tego, czego dotyczyła sprawa, bracia zawsze mieli techniczne skojarzenia.

– Nie – odparła Walerka. – To znaczy, że oprowadza wycieczki. A raczej oprowadzał.

– I już nie chce tego robić? – zapytała delikatnie Lola.

– Wczoraj został porwany – powiedziała głucho Walerka, a w kryjówce Kociej Szajki zapadła cisza jak żwirkiem zasiał.

Mieli do czynienia z różnymi sprawami kryminalnymi: z kradzieżą śledzi, z fałszowaniem pierników, a nawet z napadem na moście, ale porwanie? Komandos, szef Szajki, zmarszczył pyszczek. Nie był pewien, czy futrzani detektywi poradzą sobie z tak poważną sprawą. Zebrał się jednak w sobie, nie chcąc zawieść przyjaciółki, i zapytał tylko:

– Imię i nazwisko porwanego?

– Wujek. Nazywa się wujek! – zawołał Precel.

– Tak, Precelku, ale żeby rozpocząć śledztwo, musimy znać szczegóły – pouczył kociaka Komandos.

– Alojzy Uszok. – Walerka wyjęła z kieszeni zdjęcie wuja w odświętnym górniczym stroju.

– Dlaczego on ma pióra na czapce? I złote guziki? Czy wybiera się na bal? – Poziomka nachyliła się do Bronki od Cieślarów, która zawsze wszystko wiedziała, a nawet jeśli nie wiedziała, doskonale udawała, że tak jest.

– Łodpicował się na Barbórkę – odpowiedziała czarna kotka. Poziomka zrobiła wielkie oczy, bo nie zrozumiała ani jednego słowa, więc Bronka musiała jej przetłumaczyć na koci: – Ubrał się elegancko na Barbórkę, święto górników, w strój galowy i czapkę.

– A te pióra to po co?

– Czerwony pióropusz oznacza, że Uszok gra w orkiestrze górniczej. Ale daj posłuchać – syknęła Bronka, która chciała się dowiedzieć, jaki jest plan śledztwa.

Tymczasem Walerka Koczy mówiła dalej:

– Nie wiem zbyt wiele ponad to, co powiedziała mi roztrzęsiona ciotka Aniela – tłumaczyła policjantka. – Wczoraj wieczorem, zamiast wrócić do domu o piętnastej, jak w każdą sobotę, i nakarmić gołębie, wuj po prostu zniknął.

– A skąd podejrzenie, że to porwanie? – zapytał młodszy Piksel, który notował informacje potrzebne do rozpoczęcia dochodzenia.

– Nie wiadomo właśnie – westchnęła Walerka – i dlatego policja nie chce podjąć żadnych działań. Bo może wuj Alojzy po prostu nagle wyjechał.

– A to możliwe? – spytał Morfeusz. – Nie wybrał się na wycieczkę?

– I zapomniał powiedzieć ciotce Anieli? – Walerka pokręciła głową z niedowierzaniem. – Niemożliwe. On przez całe życie nie opuszczał Śląska. Nigdy nie przespał nawet jednej nocy poza domem. Zawsze mówi, że ma w życiu trzy miłości.

– Trzy żony? – pisnęła oburzona Lola.

– Nie – sprostowała policjantka. – Trzy miłości: ciotkę Anielę, gołębie i węgiel.

– Węgiel? – wyrwało się Poziomce. – Jak można kochać kamień? Przecież on nie ma uczuć.

– To prawda – powiedziała Walerka – ale węgiel ma wiele zalet. Stosowano go do ogrzewania domów, do produkcji leków i kosmetyków. Mój wuj całe życie pracował przy wydobyciu węgla i ma do niego wiele szacunku.

– Ja go rozumiem – westchnął Morfeusz. – Oprócz was i Brydzi najbardziej kocham słodycze. I może takie pierniczki na przykład nie są bardzo uczuciowe, a lukier nie wyzna „kocham cię”, ale... – Nie dokończył, bo Komandos mu przerwał:

– Sprawa jest poważna. W tej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak rozpocząć dyskretne śledztwo na własną łapę.

– O to właśnie chciałam was poprosić. – Walerka wzięła na kolana Precelka, który kręcił się koło jej kostek.

– Nie zakładajmy jednak od razu porwania. – Komandos otarł się o łydkę policjantki. – Rzetelność zawodowa każe nam sprawdzić inne tropy.

– Jakie? – nie mogła wytrzymać Bronka.

– Może sztygar Uszok ma jakąś mroczną tajemnicę – zasugerował młodszy Piksel, drapiąc się po ogonie.

– Albo się ukrywa, bo ktoś mu groził – dodał jego starszy brat bliźniak.

– Czy wuj miał wrogów? – zapytał Komandos, a Walerka pokręciła przecząco głową.

– To najłagodniejszy człowiek na świecie. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś mógł mu źle życzyć.

– A jednak zniknął – wyszeptała Bronka od Cieślarów. – Coś musi się za tym kryć. Na tym świecie dzieją się rzeczy, o których nie śniło się nawet kotom.

Na chwilę zapadła cisza i znowu było słychać, jak jesienny deszcz uderza o dachówki kamienicy. Napięcie wisiało w powietrzu. W końcu Komandos nastroszył ogon i położył łapę na kolanie panny Koczy.

– Na potęgę mysiego czerepu! Możesz na nas liczyć. Jutro się pakujemy i ruszamy do kopalni Guido.

Walerka spojrzała z wdzięcznością na całą ekipę i poczuła, że jest jej odrobinę lżej na sercu.

[...]