Klucze

* * *

Bruno Jasieński

* * *

Wersja demonstracyjna

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-271-1
Licencja: Domena publiczna
Źródło: Wikiźródła
Język i pisownia mogą być miejscami archaiczne - zachowane w brzmieniu zgodnym z oryginalnym wydaniem.
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab 2015

MASTERLAB
Białobrzegi, Polska

www.masterlab.pl

Klucze

Bruno Jasieński

"A ja tobie powiadam: iżeś ty jest opoka,

a na tej opoce zbuduję kościół mój,

a bramy piekielne nie zwyciężą go."

"I tobie dam klucze od królestwa niebieskiego."

"A cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebiesiech,

a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiesiech."

Mateusz XVI.

"...i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy..."

Mateusz VI., Łukasz X.

1.

Krucyfiks był stary i bardzo zniszczony. Powiadano, że mógł mieć ze sześćset lat.

Wisiał we wnęce zaraz przy wejściu do kruchty.

Zrobiony był z drzewa, co od starości stwardniało i zamieniło się w kamień, że niepodobna było już rozeznać gatunku; wysokości nieco większej od człowieka.

Chrystus na nim wyobrażony, sczerniały i wyschnięty, przymocowany był do krzyża trzema ogromnymi ćwiekami.

Ale najciekawsza była twarz Chrystusa - twarz ani trochę nie podobna do tych uduchowionych oblicz, z jakimi malarze Odrodzenia przedstawiają Go na swych płótnach. Była to twarz zbira, potwornie brzydka, o czarnych, głęboko wpadniętych oczodołach, o strasznym, złym wyrazie skamieniałym w rysunku wydatnych zwierzęcych szczęk, twarz zakrawająca bardziej na bluźnierstwo, niż na świętą podobiznę.

Mnich, co ją wyrzeźbił, musiał być opętanym, lub strasznym grzesznikiem i wykuł w niej całą swoją złą do dna pajęczą duszę.

Nogi wytarte do połowy przez pocałunki pobożnych ust były sztywne i kościste, jak nogi trupa.

Koniec wersji demo