Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

Dedykacja i słowo od autora

Rozdział 1. Niebezpieczny zamiar

Rozdział 2. Codzienne rozmyślania o tym, jak stać się legendą

Rozdział 3. Niespodziewane spotkanie z zaskakującym nieznajomym

Rozdział 4. Porzućmy przeciętność i wszystko, co zwyczajne

Rozdział 5. Dziwna wyprawa w świat Porannych Nawyków

Rozdział 6. Lot do najwyższej Wydajności, Mistrzostwa i Niezłomności.

Rozdział 7. Przygotowania do transformacji zaczynają się w raju

Rozdział 8. Metoda 5 Rano: poranna rutyna budowniczych świata

Rozdział 9. W czym się przejawia wielkość

Rozdział 10. Cztery Cele Twórców Historii

Rozdział 11. Żeglowanie na falach życia

Rozdział 12. Klub 5 Rano odkrywa protokół instalacji nawyków

Rozdział 13. Klub 5 Rano uczy się Formuły 20/20/20

Rozdział 14. Klub 5 Rano wyjaśnia istotę snu

Rozdział 15. Klub 5 Rano uczy się 10 Taktyk Geniuszu

Rozdział 16. Klub 5 Rano przyswaja Bliźniacze Cykle Najwyższej Wydajności

Rozdział 17. Członkowie Klubu 5 Rano stają się bohaterami swojego życia

Epilog. Pięć lat później

Jak dalej potoczy się twoja przygoda?

O Autorze

Przypisy

Robin Sharma

Klub 5 Rano

Wydawca: Kompania Mediowa sp. z o.o.
ul. Chełmska 21, budynek 4A
00–724 Warszawa
www.kmbooks.pl

Tytuł oryginału: The 5 am Club
Own Your Morning. Elevate Your Life

Copyright © 2018 by Robin Sharma
All rights reserved
Published by HarperCollins Publishers Ltd
The original models, performance tools and learning tactics in this work are the intellectual property of Sharma Leadership International Inc. and cannot be used, in any form, without express written approval.

Copyright © Polish edition by Kompania Mediowa, 2021
Copyright © Polish translation Teresa Tomczyńska, 2021

ISBN 978-83-960629-4-9

Projekt okładki: Alexander Row, adaptacja wersji polskiej TYPO 2 Jolanta Ugorowska

Ilustracje Mae Besom (s. 33, 54, 127, 143, 230, 306)
oraz Lola Landekic (s. 204 i 312)

Redakcja: Magdalena Hildebrand

Korekta: Marzena Kłos

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

Produkcja: Leszek Marcinkowski

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted in any form by any means without the prior permission of the copyright owner.

Konwersja: eLitera s.c.

Będziemy mieli wieczność, żeby świętować zwycięstwa, ale tylko kilka godzin przed zmierzchem, żeby zwyciężyć.

Amy Carmichael

Jeśli to coś znaczy, nigdy nie jest za późno lub, w moim przypadku, za wcześnie, aby być tym, kim chcesz... Mam nadzieję, że prowadzisz życie, z którego jesteś dumny. Jeśli okaże się, że nie, mam nadzieję, że znajdziesz siłę, by rozpocząć wszystko od nowa.

Scott F. Fitzgerald

A ci, którzy tańczyli, zostali uznani za szalonych przez tych, którzy nie słyszeli muzyki.

Friedrich Nietzsche

Dedykacja i słowo od autora

Jestem niezmiernie wdzięczny, że ta książka znalazła się w Twoich rękach. Mam głęboką nadzieję, że pomoże Ci wyrazić w pełni Twoje talenty. I doprowadzi do głębokiej zmiany i dalszego rozwoju Twojej kreatywności i skuteczności, poprawi dobrobyt oraz przysłuży się światu.

Klub 5 Rano opiera się na koncepcjach i metodach, których uczę znanych przedsiębiorców, prezesów światowych firm, supergwiazdy sportu, ikony muzyki i członków rodziny królewskiej – z niezwykłym sukcesem – od ponad dwudziestu lat.

Pisałem tę książkę przez cztery lata we Włoszech, Republice Południowej Afryki, Kanadzie, Szwajcarii, Rosji, Brazylii i na Mauritiusie. Czasami słowa płynęły bez wysiłku, jak łagodna letnia bryza, kiedy indziej musiałem walczyć, żeby iść naprzód. Bywało, że miałem ochotę się poddać i wywiesić białą flagą, tak byłem wyczerpany, a jednak czułem, że odpowiedzialność ważniejsza niż moje potrzeby, zmusza mnie do dalszej pracy.

Dałem z siebie wszystko, pisząc dla Ciebie tę książkę. Bardzo dziękuję wszystkim dobrym ludziom z całego świata, którzy byli przy mnie aż do zakończenia pracy nad Klubem 5 Rano.

Dlatego z całego serca, dedykuję tę pracę Tobie, Czytelniku. Świat potrzebuje bohaterów. Na co czekać? Znajdź w sobie siłę, żeby nim zostać. Już dzisiaj.

Z miłością i szacunkiem,

ROZDZIAŁ 1

Niebezpieczny zamiar

Pistolet to zbyt drastyczne rozwiązanie. Pętla za staromodna. Podcięcie żył zbyt ciche. Zastanawiała się, jak szybko i skutecznie zakończyć swoje kiedyś tak wspaniałe życie, bez bałaganu, a jednocześnie efektownie.

Jeszcze rok temu miała tyle złudzeń. Uznano ją za fenomen w jej branży, liderkę społeczności oraz filantropkę. Skończyła trzydzieści lat i kierowała firmą technologiczną, którą założyła jeszcze na studiach, w akademiku. Pozycja firmy na rynku stale rosła, a klienci niecierpliwie czekali na jej produkty.

Teraz jednak czuła się kompletnie zdołowana złośliwą, podszytą zawiścią próbą przejęcia jej biznesu i groźbą utraty kontroli nad własną firmą, której stworzeniu poświęciła niemal całe życie. Będzie też musiała szukać nowej pracy.

Ten okrutny i niespodziewany zwrot wydarzeń był dla kobiety nie do zniesienia. Pod pozornie lodowatą powierzchownością biło wrażliwe, pełne współczucia i miłości serce. Czuła, że życie ją zawiodło. Że zasługiwała na znacznie więcej.

Rozważała połknięcie całej fiolki środków nasennych. W ten sposób niebezpieczny czyn będzie trochę czystszy. „Wziąć je wszystkie i skończyć z tym jak najszybciej”, pomyślała. „Muszę uciec od bólu”.

Nagle na stylowej dębowej komodzie w jej urządzonej na biało sypialni dostrzegła zaproszenie na wykład na temat rozwoju osobistego, które dostała od matki. Biznesmenka zazwyczaj śmiała się z tych, którzy bywali na takich wydarzeniach, nazywała ich ludźmi o podciętych skrzydłach i twierdziła, że szukają odpowiedzi u pseudoguru, podczas gdy wszystko, czego potrzebowali, by wieść bogate i pełne sukcesów życie, kryło się w nich samych. Może nadszedł czas, aby to przemyśleć. Nie miała zbytniego wyboru. Pójdzie na wykład i dozna przełomu, który uratuje jej życie. Albo odnajdzie spokój... poprzez szybką śmierć.

ROZDZIAŁ 2

Codzienne rozmyślania o tym,
jak stać się legendą

Nie pozwól jego ogniowi gasnąć, iskra po iskrze, w beznadziejnych bagnach bycia „mniej więcej”, „nie całkiem”, jeszcze nie”, „wcale nie”. Nie pozwól, by bohater w twojej duszy zginął w samotnej tęsknocie za życiem, na które zasługiwałaś, lecz nigdy nie zdołałaś osiągnąć. Przyjrzyj się swojej drodze i naturze swojej bitwy. Świat, którego pragnęłaś, jest do zdobycia, istnieje, jest prawdziwy, jest możliwy, jest twój.

Ayn Rand Atlas zbuntowany
Przekład Iwona Michałowska-Gabrych

Był mówcą najwyższej klasy. Prawdziwy Zaklinacz Słów.

Jego osławiona kariera dobiegała końca, skończył osiemdziesiąt lat i szanowano go na całym świecie jako arcymistrza inspiracji, legendę przywództwa i prawdziwego męża stanu, który pomagał zwykłym ludziom odkryć ich największe talenty.

W tak bardzo niestałym i niepewnym świecie, w którym zabrakło poczucia bezpieczeństwa, występy Zaklinacza Słów przyciągały niezliczone rzesze ludzi, marzących nie tylko o twórczym, spełnionym i oczywiście dostatnim życiu, ale pragnących także przeżyć je w sposób godny istoty ludzkiej. Bo w końcu chcieli być pewni, że pozostawią po sobie wspaniałe dziedzictwo i trwały ślad w kolejnych pokoleniach.

Jego praca była wyjątkowa. Łączył poglądy, które wzmacniały naszego wewnętrznego wojownika z ideami wysławiającymi uduchowionego poetę kryjącego się w naszych sercach. Przesłanie mówcy wskazywało przeciętnym ludziom, jak odnieść sukces na samym szczycie świata biznesu i odzyskać magię życia przeżytego w pełni. A zatem powracamy do poczucia pierwotnego zachwytu, który odczuwaliśmy, zanim twardy i zimny świat zdławił naszego naturalnego ducha w szaleństwie złożoności, powierzchowności oraz zachwytu nowoczesną technologią.

Choć Zaklinacz Słów był wysoki, ciężar lat przygiął go trochę do ziemi. Poruszał się po podium ostrożnie, lecz lekko. W idealnie dopasowanym ciemnoszarym garniturze w delikatne białe prążki prezentował się nader elegancko. A para niebieskich okularów dodawało mu akurat tyle luzu, ile trzeba.

– Życie jest za krótkie, żeby zaprzepaszczać nasze talenty – przemówił Zaklinacz Słów do wypełnionej widowni. – Urodziliście się po to, by wykorzystać swoją szansę, ale również jesteście odpowiedzialni za to, by stać się legendą. Stworzono was do wyczarowania mistrzowskich projektów. Przeznaczono do realizacji niezwykle ważnych celów i tak ukształtowano, abyście stali się siłą dobra na tej maleńkiej planecie. Macie w sobie dość odwagi, by zdobyć władzę nad waszą pierwotną mocą w cywilizacji, która przestała być cywilizowana. Odzyskajcie godność w globalnej społeczności, w której większość ugania się za eleganckimi butami i luksusowymi towarami, natomiast rzadko inwestuje w poprawę siebie. Wasze osobiste przywództwo wymaga – a raczej żąda od was, abyście przestali funkcjonować jak cyber-zombie bezustannie uzależnieni od nowoczesnej elektroniki i zmienili swoje życie tak, by stać się wzorem, przykładem przyzwoitości, abyście wyzbyli się egocentryzmu ograniczającego ludzi o szlachetnym sercu. Wszystkie wielkie kobiety i mężczyźni na ziemi więcej dawali, niż brali. Odrzućcie powszechne złudzenie, że wygrywają ci, którzy zgromadzą najwięcej. W zamian pracujcie, żeby stworzyć produkt oryginalny i użyteczny, który zaskoczy rynek swoją jakością. Radzę także, abyście prowadzili życie zgodne z etyką, pełne niewyobrażalnego piękna, bądźcie nieugięci i za wszelką cenę chrońcie wasz wewnętrzny ład. Wtedy, kochani, poszybujecie z aniołami. I będziecie kroczyć u boku bogów.

Zaklinacz Słów zamilkł. Wciągnął haust powietrza. Oddychał ciężko, a przy każdym wydechu wydawał ostry świst. Spojrzał na swoje wypucowane na błysk stylowe czarne buty.

Słuchacze w pierwszym rzędzie dostrzegli pojedynczą łzę spływającą po zniszczonej upływem czasu niegdyś przystojnej twarzy.

Opuścił wzrok. Zapadła przytłaczająca cisza. Zaklinacz Słów sprawiał wrażenie zagubionego.

Po kilku stresujących chwilach, gdy część publiczności zaczęła nerwowo wiercić się na krzesłach, Zaklinacz Słów odłożył mikrofon, który do tej pory trzymał w lewej dłoni. Powoli sięgnął do kieszeni spodni i wyciągnął starannie złożoną płócienną chusteczkę. Wytarł policzek.

– Każdy z was ma jakieś życiowe wezwanie. Każdy z was chroni w sobie pragnienie doskonałości. Nikt z was nie musi tkwić w przeciętności, dostosowywać się do banalności i nijakości tak widocznej w społeczeństwie oraz godzić się na powszechny obecnie brak profesjonalizmu w biznesie. Ograniczenia to nic innego jak sposób myślenia, mentalność wielu uczciwych ludzi, póki nie stanie się dla nich normą. Serce mi pęka na widok tak wielu potencjalnie potężnych ludzi, którzy uwierzyli, że nie mogą stać się kimś niezwykłym, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Wasze wymówki są zwodnicze, wasze lęki to blaga, a wątpliwości to złodzieje, pamiętajcie o tym.

Niektórzy przytaknęli. Kilka osób zaklaskało. Po chwili reszta także biła brawo.

– Rozumiem was. Naprawdę was rozumiem – mówił dalej Zaklinacz Słów. – Wiem, że wielu z was przechodziło w życiu trudne chwile. Wszyscy je przeżywamy. Rozumiem, że w waszym odczuciu sprawy nie potoczyły się tak, jak myśleliście w dzieciństwie, kiedy byliście dziećmi pełnymi życia, pasji poznania i ciekawości. Pewnie nie sądziliście, że dni upodobnią się do siebie, monotonne, szare, identyczne... prawda? A praca stłamsi waszą duszę. Będziecie się zmagali ze stresem, zmartwieniami i nużącymi obowiązkami, które zabijają oryginalność i kradną energię. Pogrążeni w bezustannej gonitwie za błahymi sprawami, pragnąc natychmiast spełnić trywialne zachcianki, nakręcani nowinkami technologicznymi, które uzależniają nas zamiast wyzwalać... Przeżywacie taki sam tydzień za tygodniem tysiące razy... I to się nazywa życie? Wyznam wam, że zbyt wielu z nas umrze, mając trzydzieści lat, lecz zostanie pogrzebanych w wieku lat osiemdziesięciu. Rozumiem was. Wierzyliście, że będzie inaczej. Ciekawiej. Że wasze życie będzie bardziej ekscytujące, wyjątkowe i pełne magii.

Ostatnie słowa powiedział drżącym głosem. Przez chwilę walczył o oddech. Zmarszczył czoło z niepokoju. Przysiadł na kremowym krześle usłużnie podstawionym na brzeg podestu przez jednego z asystentów.

– Choć oczywiście jestem świadom, że wielu z obecnych w tej sali prowadzi życie, jakie kocha. Odnieśliście prawdziwy sukces, na waszych warunkach, wzbogacając wasze rodziny i społeczności energią wypełniającą świat. Dobra robota. Brawo. Ale przeżyliście też momenty zagubienia w lodowatej i niebezpiecznej dolinie ciemności. Widzieliście także, jak wasza twórcza moc oraz zdolność działania nikną osaczone wygodnictwem, lękiem, odrętwieniem, które pokonały cały kunszt i pokłady odwagi tkwiące w waszych sercach. Wy także doświadczyliście rozczarowania jałowymi zimami życia nie przeżytego w pełni. Wyrzekliście się również wielu inspirujących dziecięcych marzeń. Zranili was ludzie, którym ufaliście. Zniszczono też wasze ideały. Wasze niewinne serca zostały zdewastowane, zaś wasze życie unicestwiono, jak kraj złupiony przez najeźdźców.

W ogromnej sali wykładowej zapadła głucha cisza.

– Nieważne, w jakim momencie waszej życiowej drogi jesteście, nie pozwólcie, aby ból wywołany wspomnieniami niedoskonałej przeszłości zniszczył wam wizję świetlanej przyszłości. Jesteście teraz dużo potężniejsi, niż sądzicie. Właśnie zbliżają się wspaniałe zwycięstwa i splot szczęśliwych zdarzeń. Znajdujecie się dokładnie tam, gdzie powinniście, aby zdobyć siłę konieczną do prowadzenia niezwykłego, pełnego wyzwań, zwycięstw i znaczenia życia, na jakie zasłużyliście dzięki najtrudniejszym doświadczeniom. Nic złego się nie dzieje, nawet jeśli macie wrażenie, że wszystko się wali. Jeśli czujecie, że wasze obecne życie to totalny chaos, to dlatego, że wasze lęki są silniejsze od wiary. Przez odpowiednie ćwiczenia wyciszycie obawy. A głos zwycięskiej strony waszej osobowości stanie się mocniejszy. Prawdę mówiąc, każde wyzwanie, jakie podjęliście, każda toksyczna osoba, którą spotkaliście w życiu, wszelkie próby, jakim zostaliście poddani, wspaniale was przygotowały do tego, abyście się stali tym, kim jesteście. Te lekcje były wam potrzebne do odkrycia drzemiących w was pokładów skarbów, talentów i mocy. Nic nie było przypadkiem. Zero strat. Jesteście dokładnie w miejscu, w którym powinniście być, aby rozpocząć wasze wymarzone życie. Takie, w którym zbudujecie imperium, a jednocześnie zmienicie świat na lepszy. A może nawet zmienicie historię.

– Łatwo mówić, trudniej wykonać! – krzyknął z piątego rzędu facet w czerwonej bejsbolówce. Miał na sobie szary T-shirt i dżinsy z dziurami, jakie można kupić w każdym centrum handlowym. Ten krzyk mógłby oznaczać brak szacunku, a jednak ton głosu oraz mowa ciała ujawniały prawdziwy podziw dla mówcy.

– Zgadzam się z tobą, wspaniała istoto ludzka – odpowiedział Zaklinacz Słów. Jego urok działał na słuchaczy, a głos zabrzmiał donośniej, kiedy wstał z krzesła. – Idee są nic nie warte, jeśli nie zostaną wprowadzone w czyn. Najmniejsza próba zastosowania znaczy więcej niż najwspanialsza idea. Gdyby bycie kimś cudownym oraz prowadzenie wspaniałego życia było takie łatwe, każdy by to robił. Wiesz, o co mi chodzi?

– Jasne, stary – odpowiedział facet w czerwonej bejsbolówce, pocierając palcem dolną wargę.

– Społeczeństwo sprzedaje nam mnóstwo bajerów – ciągnął dalej mówca. – Przyjemność jest lepsza od porażającego faktu, że każdy czyn wymaga ciężkiej pracy, ciągłego odkrywania i poświęcenia, tak głębokiego jak morze, skoro musimy opuścić bezpieczną przystań. Wiem, że wybranie złudnego poczucia bezpieczeństwa i łatwego życia jest w ostatecznym rozrachunku sto razy okrutniejsze niż życie, w którym idziecie na całość i walczycie o spełnienie swoich najskrytszych pragnień. Światowa klasa zaczyna się tam, gdzie kończy się wasza strefa komfortu – tę zasadę powinien pamiętać każdy człowiek skazany na sukces, najbardziej wpływowy i szczęśliwy.

Mężczyzna pokiwał głową. Część osób siedzących na widowni zrobiła tak samo.

– Od dzieciństwa jesteśmy zaprogramowani na myślenie, że życie zgodne z zasadami mistrzostwa, pomysłowości i skromności wymaga od nas niewiele wysiłku. A zatem jeśli droga staje się kręta i wymaga trochę cierpliwości, mamy wrażenie, że weszliśmy na złą ścieżkę – mówił dalej, a jednocześnie chwycił poręcz krzesła i usiadł.

– Zbudowaliśmy społeczność miękkich, słabych i delikatnych ludzi, którzy nie potrafią dotrzymać słowa, boją się zobowiązań i rezygnują ze swoich aspiracji, gdy tylko pojawi się najmniejsza przeszkoda.

Mówca westchnął głośno.

– Wysiłek jest potrzebny. Osiągnięcie prawdziwej wielkości i wykorzystanie waszych wrodzonych talentów może być trudne. Tylko ludzie wystarczająco zaangażowani, by dotrzeć do najdalszych krańców własnych ograniczeń, mogą rozwinąć swoje zdolności. A cierpienie, które może się pojawić podczas podróży zmierzającej do ujawnienia waszych wyjątkowych mocy oraz spełnienia najbardziej wygórowanych pragnień, jest jednym z największych źródeł ludzkiej satysfakcji. Głównym kluczem do szczęścia, a także do wewnętrznego ładu, jest świadomość, że zrobiliście wszystko, by zasłużyć na nagrodę i z uporem dążyliście do osiągnięcia doskonałości. Legenda jazzu, Miles Davis, ćwiczył do granic możliwości, żeby w pełni wykorzystać swój nieprawdopodobny potencjał twórczy. Michał Anioł bez reszty angażował się umysłowo, emocjonalnie, fizycznie i duchowo, dzięki czemu tworzył wspaniałe arcydzieła. Rosa Parks, prosta krawcowa, z niezwykłą odwagą i godnością zniosła niebywałe upokorzenia, kiedy została aresztowana, za to, że nie ustąpiła miejsca białym w autobusie w czasach segregacji rasowej, i tym samym rozpoczęła ruch na rzecz obrony praw obywatelskich. Karol Darwin wykazał się uporem i umiejętnościami przy badaniu skorupiaków – a dokładnie pąkli – przez osiem długich lat, kiedy tworzył słynną teorię ewolucji. Ludzie, którzy spędzają czas, przeglądając kolejne selfie czy zdjęcia śniadań swoich wirtualnych przyjaciół oraz grając w pełne przemocy gry wideo, ten rodzaj poświęcenia i dążenie do doskonałości nazwaliby dziś szaleństwem – zauważył Zaklinacz Słów, przyglądając się bacznie audytorium, tak jakby próbował zajrzeć prosto w oczy każdemu ze słuchaczy.

– Stephen King pracował w liceum jako nauczyciel angielskiego i dorabiał w pralni, zanim sprzedał prawa do Carrie, powieści, która przyniosła mu sławę – mówił dalej starszy pan. – I przypominam, że King tak bardzo się zniechęcił krytykami i odmowami, że wyrzucił maszynopis do śmieci, poddając się bez walki. Dopiero, gdy jego żona Tabitha znalazła tekst w koszu, otrzepała kartki z popiołu papierosowego, przeczytała i powiedziała, że to genialna powieść, King postanowił wysłać ją do wydawcy. Nawet wtedy za wydanie w twardej okładce zaproponowano mu dwa i pół tysiąca dolarów.

– Żartuje pan? – mruknęła kobieta siedząca blisko sceny. Miała na głowie ogromny zielony kapelusz ozdobiony wielkim szkarłatnym piórem i ewidentnie była bardzo z siebie zadowolona.

– Bynajmniej – stwierdził Zaklinacz Słów. – Na przykład Vincent van Gogh namalował dziewięćset obrazów i stworzył ponad tysiąc szkiców za życia, a zyskał sławę dopiero po śmierci. Jego pasja tworzenia nie wynikała z samonakręcającej się potrzeby zdobywania poklasku, tylko z mądrego instynktu, który podpowiadał mu, ile twórczej siły może z siebie wyzwolić, niezależnie od tego, jak wiele niedostatków będzie musiał znieść. Nigdy nie jest łatwo stać się sławnym. Choć ja wolałbym znieść trudy niż ból wynikający ze stagnacji i uwięzienia w codzienności, na który skazuje siebie tak wielu potencjalnie odważnych ludzi – powiedział stanowczo Zaklinacz Słów.

– Chociaż muszę przyznać, że w miejscu, gdzie spotyka was najwięcej niedogodności, możecie także natrafić na największą życiową szansę. Przekonania, które was niepokoją, uczucia, które was przerażają, plany, które was denerwują i niespodziewane talenty, jakie się w was objawiają, a które wy, niepewni siebie, odrzucacie – dokładnie tam powinniście zmierzać. Zmierzajcie wprost do wrót prowadzących do wielkości jako twórcy, poszukiwacza wolności osobistej czy też człowieka, który wierzy, że wszystko jest możliwe. Następnie przyjmijcie te wszystkie przekonania, uczucia i plany, zamiast układać życie w sposób, który doprowadzi was do wyrzeczenia się marzeń, Jeśli dotrzecie do właśnie tych przerażających spraw, odzyskacie zapomnianą moc. To jedyny sposób. Powrócicie wtedy do niewinności i zachwytu utraconych wraz z dzieciństwem.

Nagle mówca się rozkaszlał. Na początku tylko trochę. Potem coraz mocniej i głębiej, jakby opętał go jakiś demon zemsty.

Stojący w bocznym przejściu mężczyzna w czarnym garniturze, ostrzyżony na jeża, powiedział coś do mikrofonu dyskretnie wpiętego w mankiet koszuli. Światła zaczęły mrugać, a potem przygasły. Kilkoro widzów siedzących z boku widowni wstało, nie wiedząc, co mają robić.

Niebywale piękna kobieta z włosami upiętymi w koczek, z przyklejonym uśmiechem, ubrana w czarną dopasowaną sukienkę z haftowanym białym kołnierzykiem podbiegła do metalowych schodków, po których na początku wykładu wszedł Zaklinacz Słów. Niosła w jednej ręce telefon, a w drugiej – zszargany notes. Jej czerwone szpilki postukiwały: tik tok, tik tok, kiedy biegła w stronę chlebodawcy.

Niestety, było już za późno.

Mówca upadł na podłogę jak znokautowany bokser o odważnym sercu, lecz miernych umiejętnościach, w ostatniej rundzie niegdyś zwycięskiej kariery, którą powinien był zakończyć wiele lat wcześniej. Leżał nieruchomo. Z rany na głowie płynęła cienka strużka krwi. Tuż obok leżały okulary. Chusteczkę nadal trzymał w ręku. Jego dawniej pełne blasku oczy teraz były przysłonięte powiekami.

ROZDZIAŁ 3

Niespodziewane spotkanie z zaskakującym nieznajomym

Nie żyj tak, jakbyś miał żyć lat dziesięć tysięcy. Los wisi nad tobą.
Dopóki żyjesz, dopóki możesz – bądź dobry.

Marek Aureliusz, Rozmyślania, IV 17
Przekład Marian Reiter, Beata Pawlak

Biznesmenka skłamała uczestnikom seminarium, że przyszła nauczyć się słynnych zasad mówcy, pozwalających na gwałtowny wzrost wydajności oraz odkryć neuronaukę będącą podstawą doskonalenia osobistego, którą to wiedzą dzielił się z liderami biznesu. Myślała, że zgodnie z jej oczekiwaniami, metody guru pozwolą wreszcie zakończyć brutalną walkę o firmę i zapewnią jej biznesowi błyskawiczny rozwój oraz niepodważalną dominację na rynku. Wiemy jednak, że tak naprawdę przyszła po to, by odzyskać nadzieję. I ocalić własne życie.

Malarz zaś przyszedł na wykład, żeby dowiedzieć się, jak rozpalić pasję twórczą i poprawić umiejętności, ponieważ chciał, żeby jego sztuka pozostawiła trwały ślad.

W tym czasie na salę konferencyjną niezauważony wślizgnął się mężczyzna wyglądający na bezdomnego.

Biznesmenka i malarz usiedli obok siebie. To było ich pierwsze spotkanie.

– Myśli pan, że umarł? – spytała zaniepokojona, a Artysta pokręcił głową, machając dredami w stylu Boba Marleya.

Biznesmenka miała regularne rysy, podłużną twarz pokrytą siateczką zmarszczek. Głębokie zmarszczki przecinały jej czoło jak bruzdy na świeżo zaoranym polu. Miała ciemne, średniej długości włosy uczesane, jakby chciała powiedzieć: „Jestem poważną kobietą i nie próbuj wchodzić mi w drogę”. Była gibka jak długodystansowiec, miała szczupłe ramiona i smukłe nogi, wyłaniające się spod granatowej designerskiej spódnicy. Z jej oczu wyzierał smutek, ból starych, nigdy niezaleczonych ran. Oraz z chaosu, w jakim tkwiła jej ukochana firma.

– Nie wiem... Jest stary. Mocno się potłukł. Padł jak kłoda... Boże, to było straszne. Nigdy czegoś takiego nie widziałem – mówił zdenerwowany malarz, ciągnąc za kolczyk w uchu.

– Jestem tu nowa. Nigdy nie bawiłam się w takie rzeczy – wyjaśniła Biznesmenka. Dalej siedziała z ramionami skrzyżowanymi na kremowej bluzce z ogromną czarną kokardą zawiązaną elegancko pod kołnierzykiem. – Ale spodobało mi się to, co mówił o tworzeniu dóbr w dobie elektroniki niszczącej nasze umiejętności skupienia i spojrzenia w głąb siebie. Jego słowa zmusiły mnie, bym rozwijała zdolności poznawcze lepiej niż do tej pory – mówiła dalej, bardzo formalnie. Nie widziała żadnego sensu w tym, żeby się zwierzać z ostatnich wydarzeń w jej życiu. Ewidentnie chciała chronić swój wizerunek odnoszącej sukcesy Biznesmenki, gotowej do rozpoczęcia nowego etapu.

– Taa... No raczej – stwierdził Artysta, rozglądając się niespokojnie. – Bardzo mi pomógł. Nie do wiary, co się stało. Bez sensu, nie?

Był malarzem. Pragnął wznieść swój warsztat twórczy na wyżyny i naprawić życie osobiste, dlatego uważnie słuchał mówcy. A jednak z nieznanego powodu drzemiące w nim demony kontrolowały lepszą połowę jego samego. Dlatego nieuchronnie sabotował własne ambicje na miarę Herkulesa i wspaniałe oryginalne pomysły.

Malarz był potężnie zbudowany. Miał artystyczny zarost, kozią bródkę. Nosił czarny T-shirt i szorty zakrywające guzowate kolana. Czarne wysokie buty z gumową podeszwą, takie jakie noszą Australijczycy, uzupełniały jego niedbały, acz twórczy ubiór. Liczne tatuaże pokrywały ręce oraz lewą nogę. Jeden z nich głosił: „Bogacze to oszuści”. Drugi był zapożyczony od Salvadora Dalego, słynnego hiszpańskiego twórcy: „Nie biorę narkotyków. Sam jestem narkotykiem”.

– Witajcie, kochani – siedzący parę rzędów dalej bezdomny powitał ich bezceremonialnie. Widownia opustoszała, ekipa dźwiękowców demontowała sprzęt, robiąc straszny hałas. Organizatorzy wydarzenia sprzątali podłogę. W tle z głośników płynęła łagodna piosenka zespołu Nightmares on Wax.

Dwójka świeżych znajomych odwróciła się, żeby zobaczyć splątaną gęstwinę włosów, facjatę zarośniętą tak, jakby jej właściciel nie golił się od wieków oraz poszarpane i poplamione łachy.

– Tak? – spytała Biznesmenka tonem lodowatym jak arktyczny lód. – W czym mogę panu pomóc?

– Cześć, stary, o co chodzi? – rzucił Artysta trochę bardziej przyjaznym tonem.

Bezdomny wstał, przeczłapał przez salę i usiadł obok nich.

– Myślicie, że stary wykorkował? – spytał, jednocześnie zdrapując strup z nadgarstka.

– Chyba nie – odpowiedział Artysta, bawiąc się dredem. – Mam nadzieję, że nie.

– Podobało się wam seminarium? Przekonały was słowa tego staruszka? – wypytywał obdartus.

– Jasne – odpowiedział malarz. – Uwielbiam jego wykłady. Ciężko mi było to przyznać, ale mówi od serca. Całą prawdę.

– Nie jestem tego taka pewna – wycedziła cynicznie Biznesmenka. – Dużo spraw, o których mówił, podobało mi się, ale co do niektórych, wcale nie jestem przekonana. Potrzebuję trochę czasu, żeby to przetrawić.

– Myślę, że jest najlepszy – powiedział bezdomny i beknął głośno. – Zarobiłem majątek dzięki jego naukom. Cieszyłem się światowym życiem także dzięki niemu. Większość ludzi pragnie, by przydarzały im się wspaniałe rzeczy. On mnie nauczył, że to wspaniali twórcy sprawiają, że zdarzają się im wyjątkowe rzeczy. I najważniejsze, nie tylko przekazał mi tajemną wiedzę, jak spełnić moje największe marzenia, ale także nauczył mnie technik – poznałem taktykę i narzędzia służące do przekucia wiedzy w rezultaty. Jego rewolucyjne pomysły, jak nabrać podnoszących efektywność nawyków porannych już wykorzystałem w moich technikach sprzedaży.

Poszarpana blizna przecinała czoło bezdomnego tuż nad prawym okiem. Siwa broda była odrażająca. Na szyi miał naszyjnik z paciorków, taki jakie indiańscy szamani nosili podczas obrzędów. Mówił niewyraźnie, wygląd świadczył o wielu latach życia na ulicy, a jednak ton jego głosu świadczył, że przywykł do wydawania poleceń. Z jego oczu wyzierała pewność siebie lwa.

– Kompletny oszołom – szepnęła kobieta do malarza. – Jeśli on zarobił fortunę, to ja jestem Matka Teresa.

– Racja. Facet sprawia wrażenie wariata – odparł Artysta. – Ale proszę spojrzeć na jego ogromny zegarek.

Na lewym nadgarstku bezdomny, wyglądający na znacznie więcej niż sześćdziesiąt lat, nosił duży kosztowny zegarek, jaki Anglicy zarządzający funduszami inwestycyjnymi zakładają na firmowy obiad w Mayfair. Zegarek miał jasnobrązowy, otoczony obwódką ze stali nierdzewnej cyferblat, czerwoną, cienką jak igła wskazówkę godzinową i jaskrawopomarańczową wskazówkę minutową. Cenny czasomierz przytrzymywał zwykły czarny gumowy pasek, nadający mu sportowy charakter.

– Na oko wart jakieś sto tysiaków – powiedziała cicho Biznesmenka. – Niektórzy z moich pracowników kupili sobie takie zegarki dzień po pierwszej emisji papierów wartościowych. Niestety ceny naszych akcji gwałtownie spadły. A oni dalej mają te przeklęte zegarki.

– I co, kochani? Która część wykładu mówcy najbardziej wam się podobała? – spytał włóczęga, drapiąc się w nadgarstek. – Może ta o psychologii geniuszów, od której zaczynał? Albo te niewiarygodne przykłady skuteczności setek miliarderów, o których wspomniał w środku? Czy też to o neurobiologii wpływającej na zmaksymalizowanie wydajności? A może zauroczyła was jego teoria o naszej odpowiedzialności za to, by zdobyć sławę, działając dla dobra ludzkości, o czym mówił tuż przed dramatycznym końcem? – Bezdomny puścił oczko. I spojrzał na swój wielki, wypasiony zegarek.

– Hej, ludziska. To było naprawdę niezłe. Ale czas to jedna z najważniejszych rzeczy, jakie nauczyłem się cenić. Warren Buffett, błyskotliwy i fartowny inwestor, powiedział, że bogaci inwestują w czas. Biedak natomiast inwestuje w pieniądze. Dlatego nie mogę się z wami zasiedzieć. Wskakuję do odrzutowca i lecę dalej. Wiecie, o co chodzi?

„Naprawdę jest zaburzony...”, pomyślała Biznesmenka.

– Buffett powiedział także: „Kupuję sobie drogie garnitury. Ale wyglądają na mnie tandetnie”. Być może pamięta pan także te słowa. I... – mówiła dalej – nie chcę być niegrzeczna, ale sama nie wiem, jak pan tu się dostał. Oczywiście, nie mam pojęcia, skąd pan wziął ten cenny zegarek i o jakim odrzutowcu pan mówi. Bardzo proszę też, żeby przestał pan opowiadać o tym, co się stało w czasie wykładu takim lekkim tonem. Nie było w tym nic śmiesznego. Prawdę mówiąc, sama nie wiem, czy mówca jeszcze żyje.

– No, raczej... – zgodził się z nią Artysta, głaszcząc się po koziej bródce. – To wcale nie fajne. I czemu mówi pan jak surfer.

– Wyluzujcie, ludzie – powiedział bezdomny. – Po pierwsze, jestem surferem. Jako nastolatek surfowałem w Malibu. Zwykle dopływałem do miejsca, w którym załamywały się fale. Teraz surfuję na mniejszych falach w Tamarin Bay. Pewnie nigdy tam nie byliście?

– Nigdy nawet nie słyszałam o takim miejscu. Zachowuje się pan skandalicznie... – powiedziała Biznesmenka lodowatym tonem.

Bezdomny mówił dalej, niezrażony.

– A po drugie, miałem szczęście w interesach. Stworzyłem całą sieć firm, bardzo dochodowych w czasach, kiedy przedsiębiorstwa mają miliardy przychodów, ale nie mają nic do powiedzenia. Dobry żart. Świat oszalał. Za dużo chciwości, za mało zdrowego rozsądku. I po trzecie, jeśli pozwolicie – powiedział i jego niski głos zabrzmiał mocno. – Czeka na mnie samolot. Na pasie startowym, niedaleko stąd. Ale zanim odlecę, jeszcze raz spytam, bo chcę wiedzieć. Która część wykładu Zaklinacza Słów najbardziej wam się podobała?

– Generalnie całość – odpowiedział malarz. – Podobało mi się tak bardzo, że nagrałem cały wykład.

– To nielegalne – ostrzegł bezdomny, krzyżując ramiona. – Możesz mieć kłopoty natury prawnej.

– To wbrew prawu – potwierdziła Biznesmenka. – Czemu pan to zrobił?

– Bo tak chciałem. Nagle poczułem, że muszę. Zawsze robię, co chcę. Zasady są po to, żeby je łamać, no nie? Sam Picasso powiedział, że powinniśmy się uczyć zasad jako zwykli ludzie, a potem łamać je jako artyści. Musimy być sobą, a nie stadem potulnych baranów bez rogów, prowadzonych ścieżką, która wiedzie na manowce. Większość ludzi, zwłaszcza bogatych, to tylko banda oszustów – oświadczył Artysta. – Tak jak mówca czasami mówi: „Możesz się dopasować. Albo zmienić świat. Nie można zrobić tych dwóch rzeczy naraz”. Dlatego nagrałem występ mówcy. A teraz mnie zastrzelcie. Albo wsadźcie do kryminału. Na pewno spotkam tam ciekawych ludzi.

– Dobra, dobra – powiedział bezdomny – Nie podoba mi się to, co zrobiłeś. Ale spodobał mi się twój zapał. Tak trzymaj. Idź dalej. Odtwórz te części wykładu, które cię zmieniły.

– Wszystko, co nagrałem, zszokuje was! – Artysta podniósł rękę do góry i odsłonił precyzyjny tatuaż wirtuoza gitary Jimiego Hendrixa. „Kiedy siła miłości zwycięży miłość do władzy, świat zrozumie, co to pokój” – taki napis widniał nad głową zmarłego idola. – Jeszcze usłyszycie coś niezwykłego – dodał.

– Okej. Proszę odtworzyć te części, które najbardziej się panu podobały. – Biznesmenka podniosła się i zachęcała Artystę. Jeszcze nie była całkiem pewna dlaczego, ale zaledwie niezauważalnie, coś zaczęło się zmieniać w jej duszy. „Może życie specjalnie mnie załamuje”, pomyślała. „Żebym mogła dokonać jakiegoś przełomu”.

Udział w seminarium, spotkanie malarza, słowa mówcy, nawet jeżeli z niektórymi się nie zgadzała, być może te wszystkie wydarzenia, których ostatnio doświadczyła, miały przygotować ją do osiągnięcia wielkości. Ciągle jednak była sceptyczna. Miała wrażenie, że się otwiera, rośnie. Obiecała sobie zatem, że będzie kontynuować ten proces, zamiast się wycofać. Dawny styl życia już jej nie służył. Nadeszła pora na zmiany.

Kobieta pomyślała o słowach Theodore’a Roosevelta, które głęboko ceniła:

Nie krytyk się liczy; nie człowiek, który wskazuje, jak potyka się mocarz lub gdzie sprawca uczynków mógłby to zrobić lepiej. Kredyt należy do człowieka, który faktycznie jest na arenie, którego twarz jest zeszpecona kurzem, potem i krwią; który mężnie walczy; kto błądzi, który raz po raz przegrywa, ponieważ nie ma wysiłku bez błędu i niedociągnięć; ale kto faktycznie stara się czynić czyny; który zna wielki entuzjazm, wielkie oddanie; który wydaje się na szczytny cel; który w najlepszym razie zna w końcu triumf wielkich osiągnięć, a kto w najgorszym, jeśli zawiedzie, przynajmniej zawiedzie, mając wielką odwagę, aby jego miejsce nigdy nie było z tymi zimnymi i nieśmiałymi duszami, które nie znają ani zwycięstwa, ani porażki[1].

Przypomniała sobie także zdanie, które znalazła na stronie mówcy. Brzmiało ono mniej więcej tak: „Chwila, w której postanawiasz się poddać, to moment, w którym powinieneś iść naprzód”. A zatem kobieta zdecydowała wejrzeć w swoje wnętrze i przysięgła sobie, że będzie dalej drążyła w poszukiwaniu odpowiedzi, rozwiązywania kłopotów i przeżywaniu w pełni przyszłych dni. Rosła w niej nadzieja, a jednocześnie stopniowo znikały zmartwienia. I jakiś cichy głos, szept zaledwie w głębi duszy, podpowiadał, że właśnie zaczyna się wyjątkowa przygoda w jej życiu.

ROZDZIAŁ 4

Porzućmy przeciętność i wszystko, co zwyczajne

Ach, czasem udawało mi się uwierzyć w sześć niemożliwych rzeczy już przed śniadaniem.

Lewis Carroll, O tym, co Alicja odkryła po drugiej stronie lustra
Przekład Maciej Słomczyński

– Jesteś malarzem, prawda? – spytał bezdomny, bawiąc się zwisającym na nitce guzikiem obszarpanej koszuli.

– Tak – wymamrotał Artysta. – Trochę sfrustrowanym. Jestem dobry... Ale nie – wielki.

– Mam mnóstwo dzieł sztuki w apartamencie w Zurychu – stwierdził bezdomny, uśmiechając się życzliwie. – Kupiłem na Bahnhofstrasse, zanim ceny poszły w górę. Nauczyłem się, że należy otaczać się rzeczami najwyższej jakości, gdziekolwiek jesteśmy. To jeden ze zwycięskich ruchów, który wykonałem, aby stworzyć życie, jakie sobie wymarzyłem. W moim biznesie stawiam tylko na najwyższych graczy, bo nie da się prowadzić firmy na światowym poziomie, mając przeciętnych pracowników na średnim poziomie. Wypuszczamy tylko takie produkty, które zrewolucjonizują rynek i dzięki swojej wartości będą ewenementem w branży. Moje firmy oferują klientom usługi, które pod względem etycznym ich wzbogacają, dostarczają użytkownikom zapierających dech przeżyć oraz sprawiają, że nasi odbiorcy pozostają z nami na zawsze i nie potrafią sobie wyobrazić interesów z konkurencją. W życiu osobistym postępuję tak samo. Jem produkty najlepszej jakości, chociaż w niewielkich ilościach. Czytam tylko najciekawsze, a przy tym najbardziej skłaniające do myślenia książki. Większość czasu spędzam w miejscach pełnych słońca i inspiracji, zwiedzam najpiękniejsze okolice. Otaczam się wyłącznie ludźmi, którzy podsycają moją radość, budzą we mnie spokój i sprawiają, że staję się lepszym człowiekiem. Życie jest zbyt cenne, żeby trzymać z ludźmi, którzy do nas nie dorastają. Z którymi się nie dogadujesz. Z takimi, którzy mają inne systemy wartości i inne standardy. A także inne Nastawienie Umysłowości, Uczuciowości, Witalności i Duchowości. To prawdziwy cud, jak potężnie i głęboko nasze wpływy i otoczenie kształtują naszą skuteczność, a także nasze oddziaływanie.

– Ciekawe – stwierdziła kobieta, wpatrując się w telefon. – Zdaje się, że on naprawdę wie, co mówi – szepnęła do Artysty, nie odrywając wzroku od ekranu.

Siateczka zmarszczek na jej twarzy rozluźniła się. Na ręce nosiła dwie lśniące srebrne bransoletki. Na jednej z nich widniał wygrawerowany napis: „Zamień NIE MOGĘ w MOGĘ”, a na drugiej: „Gotowe jest lepsze niż doskonałe”. Biznesmenka kupiła sobie te dwie motywujące bransoletki, kiedy jej przedsiębiorstwo było w fazie start-upu, a ją przepełniała wiara w siebie i swoje projekty.

– Słyszałem o Umysłowości – odparł Artysta. – Ale nigdy nie słyszałem o Uczuciowości, Witalności i Duchowości, stary.

– To usłyszysz – stwierdził z przekonaniem bezdomny. – A kiedy to się stanie, sposób, w jaki będziesz tworzył, produkował lub występował w swoim świecie, już nigdy nie będzie taki sam. To są naprawdę rewolucyjne pomysły na miarę twórcy imperium albo budowniczego świata. I tak niewielu ludzi interesu czy innych istot z naszej planety cokolwiek o tym wie. Gdyby wiedzieli, każdy istotny element ich życia błyskawicznie zyskałby na jakości. Na razie pragnę tylko trzymać się mojego osobistego zobowiązania, by wszystko, co mnie otacza, było najwyższej jakości. Otoczenie naprawdę kształtuje nasze postrzeganie świata, inspiracje i realizacje. Sztuka jest pożywką dla duszy. Wspaniałe książki podtrzymują nadzieję. Ciekawe rozmowy podnoszą kreatywność. Cudowna muzyka uskrzydla serce. Piękne widoki wzmacniają duszę. Wystarczy jeden poranek pełen pozytywnej energii, aby dostarczyć potężną dawkę pomysłów, które uwznioślą całą generację, jak sami wiecie. I muszę stwierdzić, że motywowanie ludzkości to mistrzowska działalność w biznesie, na czym się zna jakieś pięć procent najlepszych. Prawdziwy i jedyny powód biznesu to wcale nie żądza szybkiego wzbogacenia. Tak naprawdę w tej grze chodzi o to, aby być pożytecznym dla społeczeństwa. Głównym celem mojego biznesu jest służyć. Pieniądze, władza i prestiż to tylko nieuniknione produkty uboczne, które pojawiały się w trakcie działania. Mój starszy i szacowny przyjaciel nauczył mnie w młodości, jak powinienem działać. To całkowicie odmieniło mój byt oraz zwiększyło osobistą wolność. Ta odmienna od innych filozofia biznesu zdominowała mój sposób działania. Kto wie, może ja też pewnego dnia przedstawię wam mojego mentora.

Obdartus zamilkł na chwilę. Spojrzał na swój wielki zegarek. Potem zamknął oczy i wypowiedział te słowa: – Szczęśliwy poranek zmienia wszystko. – I jak w magicznej sztuczce w jego wyciągniętej lewej dłoni pojawił się niewielki, acz gruby skrawek papieru. To była magia. Pewnie też bylibyście pod wrażeniem, gdybyście to zobaczyli.

A tak wyglądał znajdujący się na kartce obrazek:

Biznesmenka i Artysta zastygli z otwartymi ustami, zaskoczeni i zahipnotyzowani.

– Wy, oboje, macie w sobie bohatera. Wiedzieliście o tym jako dzieci, zanim dorośli kazali wam ograniczyć waszą moc, skrępować geniusz i zdradzić prawdę serc – tym razem bezdomny mówił jak Zaklinacz Słów.

– Dorośli to popsute dzieci – mówił dalej. – Kiedy byliście młodsi, wiedzieliście, jak żyć. Wpatrywanie się w gwiazdy napełniało was szczęściem. Biegając w parku, czuliście, że żyjecie. Łowienie motyli napełniało was radością. Jak ja lubię motyle... A potem, kiedy dorośliście, zapomnieliście, jak być człowiekiem. Zapomnieliście, jak być wspaniałym człowiekiem, pełnym entuzjazmu i miłości, żyjącym pełnią życia. Wasze cenne pokłady nadziei się skurczyły. Łatwiej akceptować osoby zwykłe, przeciętne. Światło waszej kreatywności, pozytywnego nastawienia oraz bliskość z wielkością gaśnie w chwili, gdy zaczynacie się martwić, jak się dostosować, jak posiadać więcej od innych czy jak zdobyć sławę. No dobrze, teraz do sedna: należy brać udział nie w świecie drętwych i skwaszonych dorosłych, pełnych niedostatków, apatii i ograniczeń. Zapraszam was do wkroczenia do tajemnej rzeczywistości znanej tylko prawdziwym mistrzom, wielkim geniuszom i legendom historii. Oraz do odkrywania w waszych sercach pierwotnych mocy, o których istnieniu nie mieliście pojęcia. Możecie stworzyć magię w pracy i życiu. Jestem tu, aby wam w tym pomóc.

Zanim nasi bohaterowie zdołali wydusić z siebie słowo, bezdomny kontynuował:

– Mówiłem wam o wadze sztuki. Oraz o ekosystemie, na którym zbudowane jest wasze życie. Przypominam sobie to, co powiedział portugalski pisarz Fernando Pessoa: „Sztuka uwalnia nas, poprzez iluzję, od nędzy bytu. Czując krzywdy i cierpienia Hamleta, księcia Danii, nie czujemy własnych, które są podłe, bo są nasze, i podłe, bo są podłe”. Pamiętam także słowa Vincenta van Gogha: „Moim zdaniem to niczego nie jestem pewien, jednak widok gwiazd sprawia, iż zaczynam marzyć”.

Bezdomny westchnął ciężko. Uciekł wzrokiem. Odchrząknął nerwowo.

– Kochani, wiele razy życie dało mi popalić. Rzucało mnie na deski, wielokrotnie mnie skopało. Chorowałem. Atakowano mnie. Wykorzystywano. Wyzyskiwano. Kurczę, brzmię jak piosenka country. Jeśli moja dziewczyna mnie zdradzi, a mój pies zdechnie, to przysięgam, że będzie to hit sezonu.

Bezdomny się roześmiał. Dziwnym, gardłowym śmiechem klauna cyrkowego na speedzie. I dalej mówił:

– Tak czy siak, wszystko na dobre wyszło. Cierpienie to drzwi do prawdziwej głębi. Wiecie, o co mi chodzi? Tragedia to naturalne oczyszczanie przyrody. Wypala obłudę, strach i arogancję, pozwala pozbyć się tego, co w nas najgorsze. Przywraca błyskotliwość i talent. Oczywiście, jeśli będziecie mieli tyle odwagi, aby przejść przez to, co was rani. Cierpienie przynosi wiele korzyści, na przykład empatię, oryginalność, niezawodność, autentyzm. Jonas Salk, wynalazca szczepionki przeciw grypie i polio, powiedział: „Miałem marzenia i koszmary, ale pokonałem koszmary dzięki moim marzeniom” – dodał niepytany, smutnym tonem.

– Strasznie dziwny. Ekscentryczny do granic możliwości. A jednak coś w nim jest – szepnęła Biznesmenka do Artysty, na chwilę pozbywając się maski cynizmu, pod którą chroniła się podczas błyskawicznej kariery. – Właśnie takie słowa były mi potrzebne. Jasne, wygląda, jakby spał w budzie z kartonów na ulicy. Ale posłuchaj go. Czasem mówi jak poeta. Skąd u niego taka dosłowność? Skąd się bierze taka głębia? I kim jest ten jego stary przyjaciel, który go tyle nauczył? Poza tym ma w sobie ciepło, przypomina mi tatę. Bardzo za nim tęsknię. Był moim najlepszym przyjacielem, powiernikiem. We wszystkim mnie wspierał. Codziennie o nim myślę.

– Okej – powiedział Artysta do dziwacznego nieznajomego. – Pytałeś, co mi się najbardziej podobało z jego wykładu. Chyba najbardziej trafił do mnie fragment, w którym wspomniał credo wojowników spartańskich: „Ten, kto najbardziej poci się na treningach, najmniej krwi traci na polu bitwy”. I jeszcze jedna maksyma: „Największe zwycięstwa odnosi się wczesnym rankiem, kiedy nikt nie patrzy i wszyscy śpią”. Jego nauki na temat wartości porannych zwyczajów były wspaniałe.

Kobieta spojrzała na swój tablet. – Zrobiłam niezłe notatki. Ale tych perełek nie zauważyłam – powiedziała, kiedy dotarły do niej słowa Artysty.

– Bo słyszymy tylko to, co jesteśmy gotowi usłyszeć – powiedział mądrze bezdomny. – Wszelkie nauki dochodzą do nas dokładnie w czasie i miejscu, w którym jesteśmy. A kiedy rośniemy, rozumiemy więcej.

Nagle nie wiadomo skąd rozległ się głos Zaklinacza Słów. Oczy bezdomnego zrobiły się wielkie niemal jak Tadź Mahal. Ewidentnie był niewiarygodnie zaskoczony, słysząc znajomy głos. Rozejrzał się wokoło w poszukiwaniu źródła. Wkrótce wszystko stało się jasne.

Artysta odtwarzał nielegalnie nagrany wykład.

– A w odpowiedzi na twoje pytanie, to jest moja ulubiona część, stary – oświadczył, patrząc prosto w oczy obdartusa.

We współczesnej kulturze cyber-zombies uzależnionych od rozpraszania uwagi i chorych na bezustanne przerywanie, najlepszą gwarancją konsekwentnego osiągnięcia mistrzowskich wyników w najważniejszych obszarach życia zawodowego i osobistego jest wprowadzenie żelaznej porannej rutyny. Zwycięstwo zaczyna się na samym początku. A te pierwsze poranne godziny to czas, kiedy tworzą się bohaterowie.

Wypowiedzcie wojnę własnym słabościom i stoczcie walkę z własnymi lękami. Naprawdę możecie wcześniej wstawać. Poranna pobudka jest niezbędna w waszej wspaniałej wyprawie ku sławie. Tylko tak staniecie się legendą.

Zadbajcie o początek dnia, wtedy reszta dnia sama się ułoży. Szczęśliwy poranek zmienia wszystko.

Słychać było, jak Zaklinacz Słów świszczy niczym początkujący pływak, który popłynął za daleko i za szybko. Malarz odtwarzał nagranie, jednocześnie zwiększając siłę głosu, więc dźwięk był coraz potężniejszy.

A tu macie pewien cenny sekret, którym tytani przemysłu, najbardziej wyróżniający się twórcy sztuki i ludzie sukcesu zasłużeni dla ludzkości nigdy się z wami nie podzielą: wiekopomne rezultaty w mniejszym stopniu zależą od odziedziczonych genów, a dużo bardziej od waszych codziennych nawyków. A wasze poranne zwyczaje są zdecydowanie najważniejsze. Raz zakorzenione, muszą stać się automatyczne.

Kiedy widzimy ikony biznesu, sztuki czy sportu w akcji, ich nieodparty urok przekazywany nam przez media sprawia, że wierzymy, że zawsze byli tacy wspaniali. Że już się urodzili tacy wyjątkowi. A w loterii DNA wygrali szczęśliwy los. Że ich talent i genialny umysł to kwestia odziedziczonych genów. Lecz prawdę mówiąc, my ich widzimy w chwili chwały po wielu latach ciężkiej pracy, niemal niekończących się godzin ćwiczeń i praktyk. Kiedy przypatrujemy się sławom biznesu, sportu, nauki i sztuki, widzimy ciężko wypracowane wyniki absolutnego skupienia na jednym celu, jednej konkretnej umiejętności, ogromne poświęcenie skierowane na jeden projekt, solidne przygotowania na niezwykłym poziomie i niewiarygodną dozę cierpliwości. Pamiętajcie, każdy zawodowiec był kiedyś amatorem i każdy mistrz kiedyś zaczynał jako praktykant. Zwykli, przeciętni ludzie mogą dokonać niezwykłych czynów, oczywiście jeśli przyswoją sobie właściwe nawyki.

– Ten gość jest niezły – stwierdził bezdomny. Klasnął brudnymi dłońmi jak dziecko na balu karnawałowym. Ponownie spojrzał na zegarek. Następnie zaczął szurać stopami, jednocześnie kołysząc biodrami w przód i w tył. Machał rękami w powietrzu i strzelał palcami, cały czas z zamkniętymi oczyma. Z jego spierzchniętych ust wydobywały się dźwięki podobne do tych, jakie wydawali pierwsi raperzy. Bylibyście zaskoczeni, widząc go w akcji.

– Co ty, do diabła, wyprawiasz? – krzyknął Artysta.

– Tańczę – odparł bezdomny, wciąż wdzięcznie się wyginając. – Więc dalej, sprowadź na mnie łaskę wiedzy. Sokrates kiedyś powiedział: „Edukacja to jak rozpalanie płomienia”. A Isaak Asimov napisał: „Jestem głęboko przekonany, że samokształcenie to jedyny rodzaj edukacji”. Więc odtwarzaj słowa starego guru. Są zupełnie odjechane.

Malarz znowu włączył nagranie:

Musicie się stanowczo oprzeć próbom rozproszenia was oraz doprowadzenia was do cyfrowej demencji. Skierujcie uwagę na everesty, szczyty potencjału, tęskniąc do pełniejszego wyrażania i jeszcze dziś pozbądźcie się wszystkich pretekstów, które są pożywką dla zastoju waszych sił. Rozbudźcie wyobraźnię – stańcie się jednymi z tych rzadkich osobników, którzy wiodą ku chwalebnej przyszłości, zamiast tkwić w okowach przeszłości. Każdy z nas marzy o dniach wypełnionych fajerwerkami cudów. Każdy z nas pragnie cieszyć się heroizmem w czystej formie oraz wykazać się niczym nieskrępowaną wyjątkowością. Wszyscy ludzie czują podstawową psychologiczną potrzebę tworzenia arcydzieł, które zadziwiają, życia wśród niebywałego codziennego zachwytu; muszą także wiedzieć, że w pewien sposób spędzają całe godziny, wzbogacając życie innych. Poeta Thomas Campbell określił to pięknym zwrotem: „Kto żyje w sercu tych, którzy pozostają, nie umiera”.

Każdy z nas – naprawdę – został stworzony, żeby budować historię na własny autentyczny sposób. Dla jednych może to oznaczać, że zostanie znakomitym programistą albo świetnym nauczycielem, który kształtuje młode umysły. Inni z kolei mogą zostać wspaniałymi rodzicami lub wybitnymi menedżerami. A jeszcze innym zrządzenie losu może pomóc stworzyć interes na dużą skalę, czy da możliwość zostania naprawdę fantastycznym sprzedawcą, który doskonale dba o klientów. To szansa, by nas zapamiętały następne pokolenia i żeby wieść życie, które naprawdę ma znaczenie. I nie jest to pusty frazes. Bo to rzeczywiście prawda. Mimo to tak niewielu z nas odkryło i potem przyjęło sposoby myślenia, poranne rutynowe czynności i stałe warunki, które gwarantują, że spodziewane rezultaty się pojawią. Wszyscy pragniemy ponownie odzyskać pierwotne prawo do nieskończonych talentów, bezgranicznej radości i życia pozbawionego lęku, lecz nieliczni są skłonni wykonać rzeczy, które sprawią, że nasz ukryty talent sam się objawi. Dziwne, prawda? I bardzo smutne. Większości z nas odebrano jasność, która jest naszą esencją. Większość z nas w tym wieku spędza najwięcej cennych godzin, goniąc własny ogon. Uganiamy się za banalnymi rzeczami i wymyślnymi rozrywkami, a zaniedbujemy prawdziwe życie. To przepis na dorobienie się ataku serca. Jaki sens ma spędzanie poranków i potencjalnie twórczych dni na zdobywaniu szczytów, które – jak stwierdzicie, kiedy będziecie starzy i pomarszczeni – wcale nie były potrzebne? To bardzo smutne.

– Ta część naprawdę do mnie przemawia – wtrąciła lekko poruszona Biznesmenka. – Jestem zdecydowanie przywiązana do nowinek technicznych. Bezustannie coś sprawdzam. To moja pierwsza czynność po przebudzeniu i ostatnia przed zaśnięciem. Tak mnie rozprasza. Z trudem skupiam się na ważnych projektach, do wykonania których zobowiązałam się ja i mój zespół. I cały ten chaos odbiera mi energię. Wszystko jest zbyt skomplikowane. Już nawet nie mam czasu dla siebie. Zupełnie mnie przytłoczyły te wszystkie wiadomości, powiadomienia, ogłoszenia i wydarzenia odwracające uwagę. Słowa mówcy bardzo mi pomogły zrozumieć, jak podnieść standardy jako liderka. W pewnym sensie doszłam do ściany. Moja firma rozrosła się szybciej, niż się tego spodziewałam. Odniosłam większy sukces, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam. Ale zdarzyły się pewne sprawy, które bardzo mnie stresują. – Obejrzała się i ponownie skrzyżowała ręce.

„Nie mogę im powiedzieć, z czym naprawdę walczę”, pomyślała.

I ciągnęła: – Musiałam zwolnić ludzi, których naprawdę lubiłam, bo nauczyłam się, że ci, którzy pasują do pierwszego etapu rozwoju firmy, nie dają rady, gdy firma się rozkręca. Nie było to wcale łatwe. Byli świetnymi pracownikami na początkowym etapie, ale już ich nie ma. Natomiast wyszły na jaw rzeczy, które wywróciły moje życie do góry nogami. Nawet nie chce mi się o tym mówić. To nie był dla mnie dobry czas.

– No dobrze, jeśli chodzi o ciebie i o rolę przywództwa w firmie – odpowiedział bezdomny. – Pamiętaj, że rola lidera polega na przekonaniu niedowiarków do swojej wizji, słabeuszy – do pokonania ich słabości i przywróceniu nadziei desperatom. To, co powiedziałaś o pracownikach, których lubiłaś, ale dłużej nie pasowali do twojego biznesu w obecnej formie, to normalny etap rozwoju firmy. Tak się dzieje, kiedy ludzie przestają się rozwijać, a firma rośnie. Zaczęli spadać. Przestali się uczyć, wprowadzać innowacje i lepiej wykonywać rzeczy, do których się zabrali. W efekcie przestali być cenni dla twojego przedsięwzięcia. Prawdopodobnie obwiniali za to ciebie. Choć sami są sobie winni – wyjaśniał nieznajomy, zaskakując słuchaczy trafną diagnozą procesu budowy zespołu oraz sukcesów w handlu.

– No właśnie – odparła kobieta. – Musieliśmy się rozstać, ponieważ dłużej nie osiągali rezultatów, za jakie płaciliśmy. Przez wiele nocy budziłam się o drugiej nad ranem, cała zlana potem. Może to tak, jak powiedział zawodnik Formuły 1 Mario Andretti: „Jeśli wydaje ci się, że wszystko masz pod kontrolą, to znaczy, że nie jedziesz dostatecznie szybko”. Właśnie tak wielokrotnie się czułam. Tak prędko przekraczamy najważniejsze wskaźniki wydajności, że aż w głowie mi się kręci. Nowi członkowie zespołu do wyszkolenia, nowe marki do wprowadzenia, nowe rynki do zbadania, nowi dostawcy do sprawdzenia, nowe produkty do udoskonalenia, nowi inwestorzy i udziałowcy do przekonania i tysiące nowych zadań do ogarnięcia. Tego naprawdę jest mnóstwo. Mam możliwości, żeby zadziały się wielkie rzeczy. Ale też zbyt duża odpowiedzialność na mnie spoczywa.

Biznesmenka ciaśniej objęła się ramionami i bezwiednie zmarszczyła czoło. Zacisnęła wąskie wargi jak ukwiał wyczuwający drapieżnika. Po oczach widać było, że cierpi. I to bardzo.

– A jeśli chodzi o twoje zdanie dotyczące uzależnienia od technologii, proszę pamiętaj, że inteligentnie stosowana, sprzyja postępowi ludzkości. Dzięki mądremu zastosowaniu nowinek technicznych życie staje się lepsze, wzbogaca się nasza wiedza i nasz wspaniały świat staje się mniejszy. To niekorzystanie z technologii niszczy ludzkie umysły, niweczy ich wydajność oraz miażdży najlepszą tkankę społeczeństwa. Telefon generuje wysokie koszty, wiesz o tym? Oczywiście, jeśli grasz na nim przez cały dzień. A to, co rzekłaś na temat presji, jaką odczuwasz, jest super. Pamiętasz, co powiedziała legendarna tenisistka Billie Jean King: „Presja to przywilej” – dorzucił bezdomny. – Musisz się rozwijać. A rozwój osobisty to najlepszy sposób na spędzenie reszty życia. Po każdym wyzwaniu pojawia się wspaniała szansa, żeby wejść na wyższy poziom jako lider, wykonawca czy istota ludzka. Przeszkody to zaledwie test, jak bardzo pragniesz chwały za swoje wysiłki. Mają też pokazać, jak chętnie podejmiesz się przemiany w osobę, która zdoła udźwignąć sukces tej miary. Porażka to po prostu rozwój w przebraniu wilka. I nic więcej nie jest tak ważne w życiu jak wzrost twojego potencjału. Tołstoj napisał: „Wszyscy chcą zmieniać świat, ale nikt nie chce zmienić siebie”. Rozwijasz się i automatycznie stajesz się lepszym liderem i wykonawcą. Oczywiście zgadzam się z tym, że rozwój może przerażać. A jednak mój mentor kiedyś powiedział: „Ta część ciebie, która się boi, musi przeżyć rodzaj ukrzyżowania, aby pozostała część, która zasługuje na najwyższe honory, przeszła przez coś podobnego do reinkarnacji”. Takimi słowami podzielił się ze mną. Dziwne i głębokie zarazem, prawda? – spytał włóczęga, bawiąc się koralikami szamana.

I nie czekając na odpowiedź, mówił dalej:

– Mój genialny nauczyciel powiedział także: „Aby znaleźć lepszą część siebie, musisz najpierw pozbyć się słabszej”. A tak się zdarza tylko dzięki bezwzględnej poprawie, nieustającej refleksji oraz żmudnym poszukiwaniom. Jeśli nie zadbacie o codzienny rozwój, utkniecie w tym samym miejscu w życiu. To mi przypomina słowa dziennikarza Normana Cousinsa: „Tragedią życia nie jest śmierć, lecz to, czemu pozwalamy umrzeć w sobie, kiedy żyjemy”.

Bezdomny podniósł ochrypły głos i dodał: – Mój wspaniały nauczyciel nauczył mnie, że jeśli przekształcimy podstawową więź ze sobą, odkryjemy, że nasze relacje z innymi ludźmi, praca, dochody i wpływy także ulegną przemianie. Większość ludzi nie może siebie znieść. Dlatego nigdy nie mogą być sami. W ciszy. Muszą bezustannie przebywać w towarzystwie, aby uciec przed uczuciem nienawiści do siebie z powodu straconych możliwości. W ten sposób pozbawiają się zachwytu i mądrości, które dają samotność i spokój. Inni godzinami oglądają telewizję, nie rozumiejąc, że to ogranicza ich wyobraźnię oraz wpływa na stan konta.

– Moje życie jest takie pogmatwane. Czuję się strasznie przytłoczona. Nie mam czasu dla siebie – powtarzała Biznesmenka. – Nie wiem też, co będzie dalej. Sprawy się bardzo skomplikowały.

– Rozumiem – powiedział Artysta i objął kobietę ramieniem. – Intuicja mi podpowiada, że masz większe problemy, niż mówisz. Ale w porządku. Czasem życie staje się tak poplątane, że nawet nie chce mi się wstać z łóżka. Wtedy po prostu leżę. Zamykam oczy i życzę sobie, żeby ta mgła w głowie po prostu znikła. Przynajmniej na jeden dzień. Ginie wtedy pojęcie czasu. W takie dni nawet nadzieja mnie opuszcza. To straszne. A obecność innych osób też boli. Nie jestem nietowarzyski. Tylko nie lubię głupków. Za dużo idiotów wokół nas. Robią głupie selfie, wydymając wargi, ubrani w rzeczy, na które ich nie stać. Spotykają się z ludźmi, których wcale nie lubią. Wolę prowadzić raczej przemyślane życie. I pełne ryzyka. Prawdziwe życie. Życie artysty. Do szału mnie doprowadza, jak bardzo powierzchowni są ludzie.

Artysta walnął pięścią w dłoń. Głębokie bruzdy pojawiły się wzdłuż jego szczęki, a na jego potężnej szyi pulsowała niebieska żyła.

– No jasne, rozumiem – stwierdził bezdomny. – Życie nie jest łatwe, kochani. Zadaje nam ciosy, i to cały czas. John Lennon powiedział: – „W końcu wszystko będzie okej. A jeśli nie będzie okej, to znaczy, że to nie koniec” – rzekł spokojnie, przytoczywszy kolejny cytat z niezliczonych przechowywanych w głowie.

Artysta natychmiast złagodniał, uśmiechając się w taki sposób, że wyglądał naprawdę uroczo.

Głośno odetchnął. Podobało mu się to, co właśnie usłyszał.

– I – kontynuował włóczęga – taka wspinaczka w rozrzedzonym powietrzu osobistego i zawodowego mistrzostwa, na którą się pisze cała nasza trójka, nie jest dla słabych i wątpiących. Jeśli pchniecie życie na nowe tory, poznacie prawdziwą radość i usprawnicie umiejętności. Może być wam trochę ciężko i to przez większość czasu. Będę szczery. Mam dla was jedną wskazówkę, którą poznawałem latami: ból, cierpienia spowodowane wzrostem są dużo tańsze niż niszczące koszty żalu, że się czegoś nie zrobiło.

– Gdzie się tego wszystkiego nauczyłeś? – spytał Artysta, skwapliwie zapisując jego słowa w notatniku.

– Nie mogę ci powiedzieć. Na razie – odpowiedział bezdomny, nie zdradzając tajemnicy, skąd przejął większość poglądów.

Kobieta odwróciła się od Artysty i też zanotowała jakieś myśli na swoim urządzeniu elektronicznym. Bezdomny sięgnął do kieszeni dziurawej koszuli w kratę i wyciągnął mocno zużyty notatnik. Podniósł go w górę jak przedszkolak w czasie zabawy „Pokaż i opowiedz”.

– Pewna szacowna osoba dała mi to, kiedy byłem dużo młodszy. Zakładałem wtedy pierwszą firmę. Byłem taki jak wy, kochani. Pełen marzeń, pragnąłem zostawić trwały ślad na świecie. Chciałem się sprawdzać. Zdominować wszystko i wszystkich. Pierwszych pięćdziesiąt lat życia szukamy potwierdzenia, zresztą sami wiecie. Szukamy powszechnej aprobaty. Chcemy, aby bliźni nas szanowali. Mamy nadzieję, że sąsiedzi nas polubią. Kupujemy mnóstwo gadżetów, których nie potrzebujemy. Obsesyjnie pragniemy zarabiać pieniądze, które wcale nas nie cieszą.

– Absolutna racja – wymamrotał Artysta, potrząsając energicznie głową i podrygując całym ciałem, aż mu dredy podskakiwały na ramionach.

Sala już zupełnie opustoszała.

– Jeśli mamy odwagę spojrzeć w głąb, odkryjemy, że możemy to zrobić, bo mamy mnóstwo dziur w sobie. Błędnie uważamy, że materiał z zewnątrz wypełni pustkę. Ale tak wcale nie jest. Absolutnie. W każdym razie, kiedy wielu z nas znajdzie się na półmetku życia, skręcamy we właściwą stronę. Wreszcie dochodzi do nas, że nie będziemy żyli wiecznie, a nasze dni są policzone. I w ten sposób uświadamiamy sobie, że jesteśmy śmiertelni. Nawiązujemy więź z naszą śmiertelnością. To punkt zwrotny. W końcu dociera do nas, że umrzemy. A najważniejsze, że nabiera najostrzejszego wymiaru. Zaczynamy analizować, kontemplować. Zaczynamy się zastanawiać, czy byliśmy uczciwi wobec naszych talentów, lojalni wobec naszych wartości i odnieśliśmy sukces na uczciwych warunkach. Myślimy, co powiedzą najbliżsi, kiedy nas już nie będzie. Właśnie od tej chwili dokonujemy gigantycznej zmiany: już nie szukamy potwierdzenia w społeczeństwie, tylko tworzymy świadome dziedzictwo. Kolejne lata życia to mniej o mnie, a więcej o nas. Mniej o działaniach dla siebie, a więcej usług dla innych. Przestajemy obrastać w rzeczy i zaczynamy odejmować, i upraszczać. Uczymy się delektować prostym pięknem, odczuwać wdzięczność za drobne cuda, doceniać bezcenny spokój ducha, spędzać więcej czasu, pielęgnując więzi międzyludzkie i rozumieć, że ten, kto daje z siebie najwięcej, zwycięża. Twoje życie stanie się pełne miłości do samego życia, a także dobroci dla innych. I właśnie to, prawdopodobnie, będzie twoją bramą do nieśmiertelności.

– On jest naprawdę wyjątkowy – szepnęła Biznesmenka. – Od miesięcy nie czułam się tak pełna nadziei, naładowana energią, a jednocześnie pewna siebie. Tata zwykle pomagał mi przetrwać trudne chwile – powiedziała do malarza. – Odkąd umarł, nie mam nikogo, kto by mnie poprowadził.

– Co się z nim stało? – dopytywał się malarz.

– Jestem jeszcze trochę za słaba, chociaż i tak o wiele silniejsza, niż byłam, kiedy weszłam tu rano. Mogę powiedzieć, że odebrał sobie życie. Tata był niezwykłym człowiekiem, odnosił niebywałe sukcesy w interesach. Pilotował samoloty, ścigał się na wyścigach samochodowych, uwielbiał dobre wino. Był taki pełen życia. Niestety, jego partner w interesach zabrał mu wszystko. No cóż, to wcale się nie różni od mojej obecnej sytuacji. Stres i szok, jaki przeżył, widząc, że cały jego świat się wali, pchnęły go do niewyobrażalnego czynu. Chyba już nie widział wyjścia. – Kobiecie załamał się głos.

– Możesz polegać na mnie – powiedział cicho Artysta i położył na sercu dłoń ozdobioną hipisowskim pierścionkiem. Mówiąc te słowa, wyglądał jak rycerz i artysta zarazem.

Bezdomny przerwał im tę czarowną, idylliczną chwilę.

– Proszę, czytaj – powiedział, wręczając jej kartkę z notatnika. – Przyda ci się, kiedy będziecie się rozwijać, by wejść na kolejny poziom i doświadczyć wszystkiego, co nastąpi wraz z tą wspaniałą przygodą wiodącą do przywództwa, samodoskonalenia oraz osiągnięcia niezwykle efektywnej kariery.

Czerwone litery na pożółkłych przez upływ czasu kartkach układały się w zdanie: „Wszystkie zmiany są trudne na początku, chaotyczne w trakcie i wspaniałe na końcu”.

– Super – odpowiedziała Biznesmenka. – To naprawdę cenna informacja. Dziękuję.

Artysta znowu zaczął odtwarzać nielegalne nagranie prelekcji mówcy.

Każdy z was kryje w sercu uśpionego geniusza i zwycięskiego bohatera. Odrzućcie to, jako idealistyczne, inspirujące słowa starszego pana, jeśli chcecie. Ale to, że jestem idealistą, napawa mnie dumą. Świat potrzebuje takich jak ja. Zresztą jestem także realistą. A prawda jest taka, że niestety większość ludzi na świecie wcale o sobie nie myśli. Kryją tożsamość pod zewnętrzną maską. Oceniają swoje osiągnięcia przez to, co zgromadzili, zamiast patrzeć przez pryzmat charakteru, jaki ukształtowali. Porównują siebie do zgranej – choć sztucznej – grupy ludzi, za którymi poszli. Oceniają swoją wartość poprzez wartość netto. Wyznają fałszywy pogląd, że skoro nikt czegoś nie zrobił, to znaczy, że tego czegoś nie da się zrobić, i tym samym rezygnują ze wspaniałej, elektryzującej możliwości nadania znaczenia własnemu życiu. To tłumaczy, dlaczego większość znika pod lawiną niepewności, marazmu, nudy, rozproszenia i złożoności.

– Melodramatyczne paniusie – bezdomny znowu przerwał. – Tak właśnie nazywam ludzi, których dopada wirus ciągłych wymówek. Bezustannie użalają się na niełaskawy dla nich los, zamiast sięgnąć do swojej pierwotnej siły, dzięki której mogą naprawić świat wokół siebie. Biorą zamiast dawać, krytykują zamiast kreować i umartwiają się zamiast pracować. Wytwarzajcie przeciwciała, aby zwalczyć każdy przejaw i oznakę przeciętności w sferze zawodowej i prywatnej. Nie bądźcie melodramatycznymi paniusiami.

Biznesmenka i Artysta spojrzeli na siebie, a potem zachichotali, zarówno z powodu określenia, którego użył dziwny nieznajomy, jak i symbolu pokoju, jaki wykonał palcami. Gdybyś, czytelniku, był z nimi, także pomyślałbyś, że to dziwak.

Znowu zabrzmiał głos mówcy opowiadającego coś w dramatycznym stylu:

Dla jasności, codziennie – aż do końca życia – będziecie stawali wobec szansy wykazania się zdolnościami przywódczymi wszędzie i we wszystkich waszych czynach. Zdolności przywódcze wcale nie są cechą zarezerwowaną wyłącznie dla światowych sław oraz gigantów na rynku. To scena, na której każdy może odegrać rolę. Bo przywództwo to nie tylko posiadanie tytułu, wielkiego biura i zasobów finansowych w banku. Tu chodzi raczej o zaangażowanie w osiągnięcie doskonałości w każdym uczynku oraz w tym, kim jesteśmy. To opór wobec tyranii codzienności, obrona przed próbami odebrania nam zachwytu oraz zapobieganie różnym formom oddania się w niewolę przeciętności zatruwającej nasze życie. Przywództwo to umiejętność wprowadzania zmian tam, gdzie się znajdujecie. Prawdziwe przywództwo polega na podejmowaniu odważnych działań, w których musimy się wykazać geniuszem i wywrócić do góry nogami wszystko w danej dziedzinie, zaskakując innych innowacyjnością, pomysłowością i wykonaniem, które przetrwają próbę czasu.

I nigdy nie pracujcie tylko dla pieniędzy. Pracujcie po to, aby wywrzeć wpływ. Skupcie się na pogoni za poznaniem prawdziwych wartości, łączących niezwykłą magię z poezją. Wyraźcie pełnię tego, co może stworzyć istota ludzka. Uczcie się cierpliwości, potrzebnej do osiągnięcia wyników na skalę światową, nawet jeśli uda wam się stworzyć tylko jedno arcydzieło. Żeby tego dokonać, trzeba uczynić z życia wędrówkę pełną godności.

Bądźcie arcymistrzami. Gwiazdami. Indywidualistami. Sławetne pięć procent to ludzie, którzy mniej zabiegali o sławę, pieniądze i podziw otoczenia, a raczej inwestowali w mocowanie się z silniejszymi dzięki swojemu kunsztowi, działali powyżej skali swoich dochodów dzięki talentom oraz stworzyli rodzaj wydajności, która inspiruje i służy milionom. Właśnie dlatego zarabiają miliony. A zatem o nic nie zabiegajcie. To samo do was przyjdzie.

Bezdomny miał teraz zamknięte oczy. Przykucnął na podłodze, wykonując serię pompek na jednej ręce. I cały czas powtarzał: – Szczęśliwy poranek zmienia wszystko.

Biznesmenka i malarz potrząsnęli głowami.

– Jedną z moich ulubionych książek jest Prorok – stwierdził Artysta. – To jeden z najlepszych zbiorów wierszy, jakie kiedykolwiek napisano. Czytałem, że Khalil Gibran nosił manuskrypt przy sobie przez cztery lata i ciągle coś poprawiał, zanim oddał go wydawcy. Właśnie dlatego to prawdziwe dzieło sztuki. Pamiętam dokładnie, co podczas wywiadu powiedział dziennikarzowi o procesie twórczym, ponieważ jego słowa są dla mnie wskazówką, kiedy tworzę. Dzięki nim osiągam większą moc jako artysta, chociaż ciągle walczę z odkładaniem na później. Tak jak mówiłem, jestem całkiem dobry. Ale wiem, że mogę być wielki. Muszę tylko pokonać własne wady. Oraz moje demony.

– I cóż takiego powiedział? – spytał bezdomny, tym razem wstając i bawiąc się zegarkiem. Krople potu spływały po jego kanciastej twarzy.

– Tu są dokładne jego słowa – powiedział Artysta. – „Chcę być pewny, naprawdę pewny, że każde słowo, jakie wypowiedziałem, było najlepszym, co mogłem dać”.

– Typowe – odpowiedział bezdomny. – To standard, jaki utrzymują najlepsi.

Nagle z głośników doszedł ich kaszel Zaklinacza Słów. Z trudem wydusił z siebie dalsze słowa, przypominał noworodka, który za wszelką cenę pragnie pozostać w ciepłym i bezpiecznym schronieniu matczynego łona.

Każdy może stać się liderem na co dzień, zachowując się w sposób, do jakiego was zachęcam. Kiedy jest to proste, ale też gdy staje się trudne. Zaczynamy od dziś. A jeśli to zrobicie, macie zapewnione zwycięstwo. Muszę jeszcze dodać, że każdy z ludzi żyjących na świecie może naprawić swój sposób myślenia, działania, podnieść poziom energii życiowej, osiągnąć ogromny sukces oraz radość życia tylko poprzez przyswojenie sobie serii codziennych nawyków, a potem tak wytrwałe ich stosowanie w praktyce, aż staną się drugą naturą. A to mnie prowadzi wprost do najważniejszego punktu mojej przemowy. Kluczowa sprawa, która powiedzie was do zwycięstwa w pracy oraz sprawi, że życie stanie się doskonałe, to przystąpienie do Klubu 5 Rano. Jak macie wejść na światowy poziom, skoro nie potraficie wykroić dla siebie trochę czasu każdego ranka, żeby osiągnąć światową klasę?

Kobieta notowała teraz tak gorliwie jak nigdy dotąd. Na twarzy malarza pojawił się uśmiech mówiący: „To mnie wzmacnia”. Bezdomny czknął i zrobił deskę na przedramionach, jaką przyjmują ćwiczący w siłowni, aby wyrobić muskulaturę.

Znowu rozległ się w głośniku kaszel mówcy, tym razem silniejszy. A potem zapadła niespodziewana, długa cisza.

Następnie Zaklinacz wydusił z siebie niepewnie kilka słów. Słychać było świszczący oddech. Głos mu drżał jak początkującemu sprzedawcy na pierwszej wyprzedaży.

Pobudka o piątej rano naprawdę jest Matką Wszystkich Przyzwyczajeń. Przynależność do Klubu 5 Rano warunkuje pozostałe zachowania ludzkie. Ta rutyna to ostatnie ogniwo potrzebne do przemiany w niepokonany wzór możliwości. Sposób, w jaki rozpoczynacie swój dzień, naprawdę określa poziom skupienia, energii, entuzjazmu oraz perfekcji, jakie wkładacie we wszystkie działania. Każdy świt to strona w opowieści, która staje się spuścizną po was. Każdy kolejny poranek to szansa na ukazanie waszego blasku, wyzwolenie potencjału oraz zapisanie się w historii dzięki dokonaniom na najwyższym poziomie. Macie w sobie tyle siły, która się budzi o brzasku. Nie pozwólcie, aby dawne bóle i teraźniejsze frustracje zmniejszyły waszą moc, zdusiły odwagę oraz zdławiły nieograniczone możliwości kryjące się w duszy. W świecie, który chce was ograniczać, starajcie się rosnąć. W epoce, która zmusza was do pozostania w ciemności, kroczcie w stronę światła. W czasach, które paraliżują wasze szczególne talenty, walczcie o nie. Świat domaga się tego od każdego z nas. Byśmy byli najlepsi w naszym fachu, stali się wojownikami walczącymi o rozwój i strażnikami bezwarunkowej miłości – dla całej ludzkości.

Okazujcie szacunek i współczucie wszystkim ludziom żyjącym na naszej niewielkiej planecie, niezależnie od ich wiary, rasy czy statusu społecznego. Wspierajcie ludzi w cywilizacji, która czerpie energię głównie ze spychania innych w dół. Pomagajcie im instynktownie odnajdywać w sobie to, co w nich drzemie. Ukażcie nam zalety, których tak bardzo pragniemy. Wszystko, co mówię, trafi do ludzi niezepsutych, do tych, którzy zawsze byli żywi, zanim nauczono was się bać, ciułać, działać na zlecenie i nie ufać. To zajęcie dla was, bohaterów własnego życia, twórczych zdobywców, mających dokonywać zmian kulturowych, i wreszcie jako obywatele Ziemi, którzy mają odnaleźć swój właściwy wymiar. A kiedy tego dokonamy, spędzimy resztę dni połączeni z naszym nieustraszonym ego.

Skorzystajcie z okazji na osiągnięcie mistrzostwa, a ja wam mogę obiecać, że połączenie sukcesu oraz dobrze dostrojona magia, kryjąca się gdzieś poza granicami naszego logicznego pojmowania, wpłynie na resztę waszych dni. Wspaniałe anioły waszego bezmiernego potencjału zaczną was regularnie nawiedzać. Uporządkowana seria pozornie niemożliwych cudów spełni wasze najskrytsze marzenia. Wy zaś staniecie się wyjątkowymi, wspaniałymi duszami, które zmieniają świat na lepszy, będąc wśród nas.

Sala konferencyjna była pogrążona w mroku. Biznesmenka wydała z siebie westchnienie wielkie jak miasto Meksyk. Malarz zaś zastygł w bezruchu. Bezdomny się rozpłakał. Stanął na krześle, wzniósł ręce do góry jak kaznodzieja i wygłosił następujące słowa irlandzkiego dramatopisarza George’a Bernarda Shawa:

Oto prawdziwa radość życia: być wykorzystanym do celu, który uważasz za szczytny, i być siłą natury, a nie jakimś małym, gorączkowym, samolubnym zlepkiem dolegliwości, żalów i narzekań na to, że świat nie poświęca się, by uczynić cię szczęśliwym.

Uważam, że moje życie należy do całej społeczności i jak długo będę żył, moim przywilejem jest robić dla niej, co tylko mogę.

Chcę być zupełnie wykończony, kiedy umrę, bo im ciężej pracuję, tym bardziej żyję. Cieszę się z życia dla niego samego. Życie nie jest dla mnie „krótką świeczką”. Jest to rodzaj wspaniałej pochodni, którą na razie trzymam w ręku i chcę, aby płonęła jak najjaśniej, zanim przekażę ją przyszłym pokoleniom.

Bezdomny ukląkł, pocałował święte paciorki i się rozpłakał.

ROZDZIAŁ 5

Dziwna wyprawa w świat Porannych Nawyków

Każdy jest panem swojego losu, i może go kształtować, tak jak rzeźbiarz materię przekształca w figurę... Umiejętności dopasowania materiału do tego, co chcemy z niego zrobić, trzeba się nauczyć i uważnie ją doskonalić.

Johann Wolfgang Goethe

– Jeśli jesteście zainteresowani – powiedział bezdomny – to byłbym szczęśliwy, mogąc was uczyć przez kilka poranków w mojej nadmorskiej posiadłości. Pokażę wam własną poranną rutynę i wyjaśnię, dlaczego sposób, w jaki spędzacie pierwsze godziny dnia jest tak istotny dla rozwoju osobistego oraz wyjątkowego powodzenia w interesach. Pozwólcie mi to zrobić, kochani. Wasze życie odzyska blask – i to bardzo szybko. A podróż ze mną będzie naprawdę odlotowa. Co prawda nie zawsze łatwa, tak jak was uprzedzał mówca. A jednak wartościowa, owocna i piękna. Być może tak piękna jak freski w Kaplicy Sykstyńskiej.

– Rozpłakałem się, kiedy pierwszy raz zobaczyłem malowidła – powiedział malarz, gładząc kozią bródkę.

– Michał Anioł... Ten to dopiero był gość, w dobrym znaczeniu – stwierdził bezdomny, bawiąc się swoją dość niechlujną brodą. Następnie podniósł koszulę, żeby pokazać umięśniony brzuch godny greckiego boga. Długim, brudnym paluchem przeciągnął wzdłuż mięśni, tak jak krople deszczu spływają po łodydze róży po majowym deszczu.

– O ja cię! – wykrzyknął Artysta z entuzjazmem kota puszczonego wolno w sklepie z papugami. – Jasna cholera, jak to wyrzeźbiłeś?

– Z pewnością nie na tych maszynach do ćwiczeń, które kupiłem w nocnych programach telewizji reklamowej. To praca pomogła mi schudnąć i wyrzeźbić mięśnie. Mnóstwo pompek, przysiadów, desek i litry potu podczas ćwiczeń kardio, wykonywanych często na mojej prywatnej plaży. – Bezdomny wyciągnął ewidentnie kosztowny skórzany portfel, a następnie ostrożnie wyjął z niego kawałek plastiku pokryty rysunkami. Biznesmenka i Artysta zobaczyli dokładnie taki obrazek, jak widzicie.

Nie dopuszczając do głosu swoich słuchaczy, rozczochrany włóczęga mówił dalej: – Zaangażowanie, dyscyplina, cierpliwość i praca. Niewielu ludzi wyznaje takie wartości, choć wielu ma mentalność roszczeniową i spodziewa się, że czeka ich długie, bogate i spełnione życie ot tak, po prostu, to pewne jak jaskółki w pierwszych dniach wiosny. I spodziewają się, że inni za nich podejmą się zadań, za które sami są odpowiedzialni. Gdzie w takim działaniu jest miejsce na przywództwo?

Społeczeństwo dorosłych zachowujących się jak rozpuszczone dzieciaki, właśnie tak widzę nasz świat. Nie osądzam, zwyczajnie mówię. Nie skarżę się, po prostu informuję. Słuchajcie, kochani, właśnie dlatego pozwoliłem wam zerknąć na moją umięśnioną klatę. Nic nie działa u tych, którzy nic nie robią. Zawsze powtarzam: mniej słów, więcej czynów. Ach i spójrzcie na to.

Facet odwrócił się i rozpiął podartą koszulę. Na jego umięśnionych silnych plecach widniały wytatuowane słowa: „Zwyciężeni kochają rozrywkę. Zwycięzcy wielbią wykształcenie”.

– Wpadnijcie do mnie na magiczną wyspę pośrodku wspaniałego oceanu, pięć godzin od wybrzeża Kapsztadu. – Mówiąc to, wręczył kobiecie plastikową kartę z widokiem morza. – A to moje delfiny – powiedział z uśmiechem, pokazując na rysunek.

– Naprawdę polecam tę wyprawę – mówił dalej. – Z całą pewnością będzie to przygoda życia. Doświadczycie tam najciekawszych i najcenniejszych chwil. Powinniście mi ufnie towarzyszyć. Przekażę wam całą moją wiedzę o słynnym porannym rytuale. Pomogę wam zostać członkami Klubu 5 Rano. Nauczycie się wstawać wcześnie, i to codziennie, dzięki czemu zdołacie do południa zrobić więcej, niż inni robią w tydzień, a do tego zwiększycie swoje zasoby zdrowia, szczęścia i wewnętrznego spokoju. Właśnie dlatego tak wielu zdobywców tego świata wstaje przed świtem – to wyjątkowa pora dnia. Opowiem wam, jak wykorzystałem tę rewolucyjną metodę do zbudowania własnego imperium. A żeby było jasne: imperia mogą przybierać różne formy – zamożność to zaledwie jedna z nich. Możecie stworzyć imperium artystyczne, twórcze, humanitarne, filantropijne, wolności osobistej, a nawet duchowości. Postaram się przekazać wam jak najwięcej z tego, czego błogosławionym trafem zdołał mnie nauczyć mój mentor, człowiek, który zmienił moje życie. Tak wiele odkryć was czeka. Najgłębsze wzruszenia. Zobaczycie świat zupełnie innymi oczami. Będziecie pałaszować najlepsze przysmaki i podziwiać najpiękniejsze zachody słońca. Będziecie kąpać się w morzu, nurkować z delfinami i latać moim helikopterem nad plantacjami trzciny cukrowej wdzięcznie kołyszącej się w podmuchach wiatru. A jeśli przyjmiecie serdeczne zaproszenie, to miło mi będzie gościć was w moim domu.

– Boże, żartujesz, prawda? – ryknął malarz. Stawało się coraz bardziej oczywiste, że jest szalenie emocjonalny, tak jak wielu artystów i wyczulony na najdrobniejsze detale, ma wrażliwość zrodzoną z ukrytego cierpienia. Ci, którzy są wrażliwsi od innych, czasami myślą, że są przeklęci. Choć, prawdę mówiąc, zostali obdarzeni cudownym darem, który pozwala im dostrzec to, czego inni nie widzą, przeżywać zachwyty, które większości umykają i dostrzegać wielkość w pozornie zwykłych chwilach. Tak, takich ludzi łatwiej zranić, ale to właśnie oni tworzą wspaniałe symfonie, projektują wizjonerskie budynki i wymyślają lekarstwa na śmiertelne choroby. Tołstoj kiedyś zauważył, że: „Jedynie ludzie zdolni do wielkiej miłości potrafią odczuwać głęboki smutek”, zaś poeta sufi Rumi napisał: „Musisz najpierw mieć rozdarte serce, zanim zupełnie je otworzysz”. Wygląda na to, że Artysta uosabiał te poglądy.

– Nic podobnego, jestem absolutnie poważny, kochani – bezdomny powiedział te słowa z entuzjazmem. – Mam dom niedaleko wioski zwanej Solitude[2]. I wierzcie mi, to trafna nazwa, to prawdziwa samotnia. Tylko tam, z dala od gwaru i chaosu, w spokoju i ciszy, przypomnicie sobie, kim naprawdę mieliście być. Tylko najpierw powiedzcie „tak” swojemu życiu. Zróbmy to! Tak jak guru mówił na scenie, magia się pojawi, jeśli częściej będziecie korzystali ze wspaniałych okazji, które wkrótce wyłonią się na waszej drodze, pozornie przez przypadek. Nie wygracie na loterii, jeśli nie kupicie losu, prawda? Szczerze mówiąc, życie wam sprzyja, nawet jeśli na to nie wygląda. Ale musicie wypełnić swoją rolę do końca i dostać się tam, gdzie pojawią się okna otwarte na świat, czyli okazje. Aha, i jeśli przyjedziecie do mnie na wyspę, proszę was tylko o jedno: zostańcie tak długo, żebym zdążył was nauczyć filozofii i metodologii, którą podzielił się ze mną mój tajemniczy doradca. Dołączenie do Klubu 5 Rano wymaga trochę czasu.

Na chwilę zamilkł. A potem dodał: – Zajmę się także waszymi wydatkami. Pokryję wszystkie koszty. Wyślę po was mój prywatny odrzutowiec, oczywiście jeśli chcecie.

Biznesmenka i malarz spojrzeli na siebie, trochę rozbawieni, trochę zaskoczeni i przede wszystkim totalnie zdezorientowani.

– Możesz zostawić nas na chwilę samych, stary? – spytał Artysta, ciągle jeszcze trzymając w dłoni notatnik.

– Nie krępujcie się. Macie tyle czasu, ile wam potrzeba. A ja wrócę na miejsce i zadzwonię do mojego zespołu zarządzającego – rzucił bezdomny na odchodnym.

– To absurd. Kompletne szaleństwo – skomentował Artysta. – Zgadzam się z tobą, że jest w nim coś wyjątkowego. A nawet magicznego. Wiem, wiem jak to dziwnie brzmi. Jestem zafascynowany mentorem, o którym mówił. Ten guru, skoro ciągle o nim opowiada, musi być współczesnym mistrzem. Muszę przyznać, że ten włóczęga miewa fantastyczne przemyślenia. To fakt. I z pewnością duże doświadczenie. Ale spójrz na niego! Kurczę, wygląda jak zwykły menel, brudny i obdarty. Pewnie od miesięcy się nie kąpał. Chodzi w jakichś szmatach. Absolutny dziwak. Czasem wciska durne opowieści. Nie mamy pojęcia, kim właściwie jest. To może być niebezpieczne. On może być niebezpieczny.

– Racja. Z całą pewnością jest bardzo dziwny. Zresztą wszystko, co tu się zdarzyło, jest bardzo dziwne – przyznała kobieta. Jej szczupła twarz złagodniała. Chociaż dalej miała oczy pełne melancholii.

– Jestem w takim punkcie życia, że muszę koniecznie dokonać wielkich zmian – wyznała. – Dłużej już tak nie mogę. Słyszałam, co mówiłeś. Odkąd straciłam ojca, a miałam wtedy jedenaście lat, jestem nieufna wobec wszystkich i wszystkiego. Córka dorastająca bez ojca, to naprawdę okropne. Szczerze mówiąc, ciągle jeszcze tkwi we mnie trauma. Myślę o nim codziennie. Stąd moje nieudane związki z facetami. Od lat zmagam się z niską samooceną i wybieram okropnych facetów.

– Rok temu trafiłam do terapeuty, który uświadomił mi, dlaczego zachowuję się właśnie tak... – kobieta mówiła dalej. – Psychologowie nazywają to syndromem córki wychowywanej bez ojca. W głębi duszy boję się porzucenia i wszelkich niebezpieczeństw związanych z tą raną. Przez to sprawiam wrażenie bardzo twardej. A nawet bezwzględnej. To, że się czuję gorsza, bo nie mam ojca, dało mi napęd i ambicję. Strata sprawiła także, że jestem pusta w środku. Uświadamiam sobie, że próbowałam zapełnić pustkę po ojcu, rzucając się w wir pracy, wierząc, że kiedy odniosę jeszcze większy sukces, odzyskam utraconą miłość. Usiłowałam zapełnić emocjonalną pustkę zarobionymi pieniędzmi jak narkoman na głodzie. Pragnęłam statusu społecznego oraz akceptacji grona biznesmenów – chroniłam się online, w sieci, aby zaznać szybkiej przyjemności płynącej z tanich rozrywek, kiedy mogłam robić to, co naprawdę miało znaczenie. Jak już mówiłam, nagle zrozumiałam, że większością moich działań kierował strach, spowodowany wyzwaniami, które sobie stawiałam jako młoda kobieta. Zainspirowały mnie słowa mówcy, kiedy powiedział, że nie należy niczego robić dla pieniędzy, lecz dla zdobycia pozycji lidera na skalę światową, zyskania opinii osoby zasługującej na szacunek, na szansę rozwoju, mającej wpływ na zmianę świata. Jego słowa przywróciły mi nadzieję. Chcę żyć tak, jak mówił, ale to jeszcze długa droga. To, co się stało ostatnio w mojej firmie, doprowadziło mnie na skraj przepaści. Naprawdę, ostatnio nie radzę sobie w życiu. Pojawiłam się na wykładzie, ponieważ mama dała mi zaproszenie. A ja tak bardzo pragnę zmiany.

Biznesmenka wzięła głęboki oddech. – Przepraszam – wyglądała na zakłopotaną. – Słabo cię znam, więc nie jestem pewna, czy powinnam tyle o sobie opowiadać. Chyba po prostu czuję się bezpieczna w twoim towarzystwie. Nawet nie wiem dlaczego. Bardzo przepraszam, jeśli dzieliłam się zbyt osobistymi szczegółami z mojego życia,

– Nie ma sprawy – odparł Artysta. Jego mowa ciała ewidentnie wskazywała, że jest poruszony. Już nie skubał nerwowo bródki i dredów.

– Jesteśmy tacy wylewni, kiedy gawędzimy z taksówkarzami i ludźmi, których ledwie znamy – ciągnęła Biznesmenka. – Właśnie chciałam powiedzieć, że jestem już gotowa na zmiany. Coś mi mówi, że ten niechlujny włóczęga, który chce nas nauczyć, jak dzięki wspaniałej porannej rutynie zbudować twórcze, wydajne, finansowe imperia, naprawdę może mi pomóc. Nam obojgu.

– I – dodała – pamiętaj o jego zegarku.

– Lubię go – powiedział Artysta. – Ma charakter. Podoba mi się, że czasami wypowiada się prawie jak poeta, a kiedy indziej mówi z niesamowitą pasją. Myśli tak żywo i cytuje George’a Bernarda Shawa tak, jakby jego życie od tego zależało. To naprawdę super. Choć nadal mu nie ufam – mówiąc te słowa, ponownie uderzył pięścią w otwartą dłoń. – Pewnie buchnął zegarek jakiemuś nadzianemu idiocie.

– Rozumiem, jak się czujesz – odpowiedziała Biznesmenka. – Ja też tak się czuję. Spotkaliśmy się przypadkiem. Nie wiem, jak będzie, kiedy wyjedziemy razem. Mam nadzieję, że się za to na mnie nie obrazisz. Wyglądasz na sympatycznego faceta. Czasem trochę szorstkiego. Wydaje mi się, że wiem dlaczego. Ale w głębi duszy jesteś bardzo dobry.

Artysta wydawał się zadowolony. Zerknął na bezdomnego wyjadającego kawałki awokado wprost z plastikowej torby.

– Sprawdzę jeszcze w terminarzu, czy mogę urwać się z firmy, żeby spędzić z nim trochę czasu – powiedziała Biznesmenka, wskazując palcem bezdomnego. Opychał się awokado, gadał przez zabytkową komórkę i gapił się w sufit.

– Zaczyna mi się podobać pomysł, żeby zamieszkać przez pewien czas w wiosce zwanej Solitude położonej na jakiejś odludnej wyspie, objadać się smakołykami i pływać z delfinami. Zanosi się na niezwykłą przygodę. Znowu czuję, że żyję.

– To, co mówisz, coraz bardziej mi się podoba – powiedział Artysta. – Czuję, że czeka nas niezapomniane przeżycie. Szalona okazja, aby trafić do całkiem nowego, niezwykłego świata. Być może to będzie przełom dla mojej sztuki. Przypomniałem sobie słowa pisarza Charlesa Bukowskiego: „Niektórzy ludzie nigdy nie szaleją. Jakież straszne życie muszą prowadzić”. Zaklinacz Słów zachęcił nas, abyśmy odrzucili granice normalnego życia i pozwolili rosnąć naszym darom, talentom i siłom. Czuję instynktownie, że powinienem to zrobić. A więc, jeśli ty jedziesz, to ja też.

– Dobrze, wiesz co? Zaryzykuję. Jestem za. Postanowione. Jedziemy! – wykrzyknęła kobieta.

– Jestem za – zgodził się Artysta.

Oboje wstali i ruszyli do bezdomnego, który siedział z zamkniętymi oczami.

– A co teraz robisz? – spytał Artysta.

– To intensywna wizualizacja wszystkiego, czym pragnę być, oraz życia wyższego rzędu, jakie chciałbym stworzyć. Turecki pilot myśliwca powiedział kiedyś, że przed każdym lotem lata, zanim naprawdę poleci. Twierdził, że szczegółowa próba przeprowadzona przez niego i załogę w wyobraźni zostanie bezbłędnie odtworzona w realu. Twoja umysłowość jest potężnym narzędziem niezbędnym do rozwoju osobistego, niezwykłej wydajności i twórczego zwycięstwa – razem z uczuciowością, witalnością i duchowością. Nauczę was wszystkiego o tych nadzwyczajnych koncepcjach, oczywiście, jeśli przyjmiecie moje zaproszenie. Ale wróćmy do tego, dlaczego zamknąłem oczy. Prawie każdego ranka wyobrażam sobie, jak będzie wyglądał mój idealny dzień. Docieram w głąb własnych emocji, żeby poczuć, co będzie, kiedy uda mi się osiągnąć to, co zaplanowałem. A potem utwierdzam się i zamykam w stanie, w którym żadna forma klęski nie jest możliwa. Później ruszam i robię wszystko, co mogę, żeby przeżyć idealny dzień.

– Ciekawe. – Biznesmenka była wyraźnie zafascynowana.

– To tylko jeden z kroków mojej Standardowej Procedury Operacyjnej, którą stosuję codziennie, żeby utrzymać się w formie. Nauka potwierdza, że te czynności pomagają nam rozwinąć genom poprzez uaktywnienie do tej pory uśpionych genów. Wasze DNA nie determinuje losu, wiecie o tym? Nie martwcie się. Gdy znajdziecie się na wyspie, poznacie przełomowe odkrycia epigenetyki. Nauczycie się także trochę o neuronauce, jak odnieść kolejny sukces w epoce rozproszonej uwagi, i co robić, aby broń masowego zabawiania nie zniszczyła waszej niezwykłości. Odkryję przed wami wszystko, czego się dowiedziałem na temat twórczych projektów, które – przygotowane po mistrzowsku – przetrwają całe pokolenia. Usłyszycie o legendarnych sposobach, jak podnieść stan skupienia umysłu oraz zwiększyć fizyczną wytrzymałość. Dowiecie się także, jak najlepsi na świecie biznesmeni tworzą dochodowe przedsiębiorstwa. Nauczę was systemu kalibracji, którego najradośniejsi ludzie na ziemi używają każdego ranka, aby stworzyć życie graniczące z magią. Aha, jeśli się dziwicie, co to jest SPO, to Standardowa Procedura Operacyjna. Takim terminem posługiwał się mój wyjątkowy doradca, kiedy mówił o strukturze dnia potrzebnej do zwycięstwa w grze, jaką jest życie. Rozumiem, że przyjeżdżacie?

– Tak, przyjeżdżamy – potwierdziła Biznesmenka radośnie. – Dziękujemy za zaproszenie.

– O tak, dzięki, stary – dodał Artysta. Wydawał się spokojniejszy.

– Proszę – powiedziała żarliwie kobieta – naucz nas wszystkiego, co wiesz o porannej rutynie najpotężniejszych liderów oraz najbardziej wpływowych biznesmenów. Muszę jak najszybciej zmienić sposób działania i poprawić codzienną efektywność. Potrzebuję też twojej pomocy w przebudowie mojego życia. Szczerze mówiąc, już od dawna nie czułam się tak zmobilizowana. Choć to może nie najlepszy moment.

– No dobra, bracie – skwitował Artysta. – Wyjaw nam wszystkie sekrety tej wspaniałej porannej rutyny. To mi pomoże stać się najlepszym malarzem i oczywiście lepszym człowiekiem. – Mówiąc te słowa, machał notesikiem. – Przyślij po nas samolot. Zabierz do swojej wioski. Poczęstuj nas kokosami prosto z drzewa. Pozwól nam pływać z delfinami. I zmień nasze życia na lepsze. Wchodzimy w to.

– Nic z tego, co odkryjecie, nie będzie dla was motywacją – oświadczył kudłaty z taką powagą w głosie, jakiej do tej pory nie słyszeli. – Przede wszystkim chodzi o wielką transformację. Oczywiście, będzie to poparte mocnymi danymi, najnowszymi badaniami i praktycznymi taktykami, sprawdzonymi w najtrudniejszych gałęziach przemysłu. Bądźcie gotowi na największą w waszym życiu przygodę!

– Super! – stwierdziła Biznesmenka i uścisnęła zniszczoną upływem czasu dłoń dziwnego jegomościa. – Muszę przyznać, że cała ta sytuacja była dla nas nadzwyczaj dziwna, ale z nieznanego powodu wierzymy ci. Tak, jesteśmy otwarci na nowe doświadczenia.

– Jesteś dla nas taki miły. Dziękujemy – wypalił Artysta. Sam był zaskoczony tym wybuchem wdzięczności.

– Wspaniale. Mądra decyzja, moi drodzy – odpowiedział życzliwie. – Czekajcie przed centrum konferencyjnym jutro rano. Zabierzcie ze sobą ciuchy na parę dni. To wszystko. Jak już mówiłem, zajmę się całą resztą. Wszystkie wydatki biorę na siebie. Dziękuję wam.

– A czemu nam dziękujesz? – zdziwiła się Biznesmenka.

Bezdomny uśmiechnął się łagodnie i poczochrał brodę w zamyśleniu. – Martin Luther King w swoim ostatnim przemówieniu, zanim go zabili, powiedział: „Każdy może być wielki, ponieważ każdy może służyć. Nie trzeba mieć wyższego wykształcenia, aby służyć. Nie musisz tworzyć podmiotu i zgodnego z nim orzeczenia. Nie musisz znać Platona i Arystotelesa, żeby służyć. Nie musisz znać teorii względności Einsteina, aby służyć. Nie musisz znać drugiej zasady termodynamiki i fizyki. Potrzebujesz tylko serca pełnego łaski. I duszy zrodzonej z miłości”.

Włóczęga starł kawałek awokado z ust i mówił dalej.

– Jedna z najważniejszych lekcji, jakie dostałem od życia to: dając innym, tak naprawdę dajemy sobie. To nasz dar. Daj radość innym i sam staniesz się radosny. Tak samo rośnie empatia oraz człowieczeństwo i oczywiście w ten sam sposób wy sami rośniecie. Sukces jest super. Lecz znaczenie jest jeszcze lepsze. Hojność – a nie niedostatek – to cecha wszystkich ludzi, którzy poprawili nasz świat. Właśnie teraz potrzebujemy liderów, prawdziwych liderów, a nie narcyzów dbających tylko o własne interesy.

Bezdomny ponownie spojrzał na zegarek.

– Czy możecie zabrać ze sobą wasze tytuły, kasę i gromadzone przez całe życie gadżety, kiedy umrzecie? Chciałbym zobaczyć tego tira jadącego za karawanem na cmentarz – zachichotał. Słuchający uśmiechnęli się szeroko.

– To nasz skarb – szepnęła Biznesmenka.

– No raczej – przyznał jej rację Artysta.

– Przestań powtarzać: „No raczej” – powiedziała. – Zaczyna mnie to wkurzać.

– Okej – zgodził się Artysta, lekko zszokowany.

– Wszystko, co pozostanie po was na ziemi, to potencjał, który osiągnęliście, heroizm, jakim się wykazaliście oraz ludzie, którym pomogliście – oświadczył ze swadą bezdomny. Potem zamilkł i głośno odetchnął. – Tak czy siak, niewiarygodne, że jedziecie. Super się zabawimy.

– Mogę zabrać pędzle? – grzecznie spytał malarz.

– Skoro zamierzasz malować w raju... – odpowiedział bezdomny, puszczając oczko.

– O której się spotykamy? – rzeczowo spytała Biznesmenka, zarzucając torebkę na szczupłe, niemal kościste ramię.

– O piątej rano – pouczył bezdomny. – Szczęśliwy poranek zmienia wszystko.

A potem zniknął.

ROZDZIAŁ 6

Lot do najwyższej Wydajności, Mistrzostwa i Niezłomności

Twój czas jest ograniczony, więc nie marnuj go, żyjąc cudzym życiem. Nie daj się uwięzić przez dogmaty, które są rezultatami myślenia innych ludzi. Nie pozwól, aby hałas cudzych opinii zagłuszył twój wewnętrzny głos. I najważniejsze, miej odwagę podążać za swoim sercem i intuicją. One w jakiś sposób już wiedzą, kim naprawdę chcesz się stać.

Steve Jobs

– Jestem taka zmęczona. – Biznesmenka wymamrotała te słowa z energią wiekowego żółwia. W ręku trzymała ogromny kubek z kawą. – Ta wyprawa może okazać się trudniejsza, niż myślałam. Czuję się, jakbym wkraczała w zupełnie nowy świat. Wczoraj po prelekcji powiedziałam ci, że jestem gotowa na zmiany, chętna na nowy początek. Czuję jednak pewien niepokój. Mało spałam. Miałam dziwne – i czasem straszne – sny. No, cóż, ta wyprawa może być niebezpieczna, ale sami się na to zgodziliśmy.

– A ja czuję się zupełnie wypluty – powiedział Artysta. – Nienawidzę wstawać tak wcześnie. Absolutnie idiotyczny pomysł.

I tak dwoje wspaniałych ludzi stało sobie na chodniku przed salą, w której poprzedniego dnia Zaklinacz Słów pokazał swoje legendarne umiejętności oraz złamał wiele serc niespodziewanym zasłabnięciem.

Była 4:49 rano.

– Pewnie nie przyjdzie – Artysta warknął szorstko. Był ubrany na czarno, na lewym nadgarstku miał zawiązaną ciemnoczerwoną bandankę w białe kropki. I te same buty co poprzedniego dnia. Australijskie traperki. Splunął obficie na pustą ulicę. Mrużąc oczy, spojrzał w niebo. A potem skrzyżował wytatuowane ręce.

Biznesmenka miała na ramieniu nylonowy worek marynarski. Włożyła jedwabną bluzkę z szerokimi rękawami w stylu boho, designerskie granatowe dżinsy i sandały na wysokich obcasach – takie, jakie noszą supermodelki do kompletu z okularami przeciwsłonecznymi na miarę zachodów słońca na greckiej wyspie. Miała zaciśnięte usta, a zmarszczki na jej twarzy ułożyły się w interesującą pajęczynę.

– Założę się, że bezdomny się nie pojawi – powiedziała drwiąco. – Nie interesuje mnie jego zegarek. Nieważne, że był taki wygadany. Nie obchodzi mnie, że przypomina mi tatę. Jestem po prostu wykończona. Pewnie przyszedł na wykład, bo chciał odpocząć parę godzin w ciepłym miejscu. Może wiedział aż tyle o Klubie 5 Rano, bo usłyszał i przywłaszczył sobie kawałek przemówienia Zaklinacza Słów. A prywatny samolot, o którym nam tyle opowiadał, to pewnie jego ulubiona bajka.

W jej głosie znowu pojawił się typowy dla niej sceptycyzm, pod którym ukrywała się jak pod maską ochronną. Wczorajsze nadzieje zupełnie się rozwiały.

Właśnie wtedy para mocnych halogenów przedarła się przez ścianę ciemności.

Spojrzeli na siebie. Biznesmenka uśmiechnęła się z wysiłkiem. – Okej, może instynkt jest lepszy od rozsądku – wymamrotała.

Lśniący rolls-royce w kolorze antracytu podjechał do krawężnika. Z sedana szybko i zręcznie wyskoczył mężczyzna w śnieżnobiałym uniformie i powitał naszych bohaterów ze staroświecką uprzejmością.

– Dzień dobry, pani. I panu także – powiedział z brytyjskim akcentem, zręcznym ruchem wrzucając ich bagaże do samochodu.

– A gdzie jest nasz bezdomny? – spytał Artysta z taktem prostaka, który nigdy nie opuszczał swojej wsi.

Kierowca tylko się roześmiał. Szybko się jednak opanował.

– Przepraszam, proszę pana. Tak, pan Riley rzeczywiście bardzo skromnie się nosi, można tak powiedzieć. Zawsze tak robi, kiedy czuje, że musi wyglądać na silnego faceta, jak sam to określa. Prowadzi wybitnie nadzwyczajne życie przez większość czasu i jest człowiekiem przyzwyczajonym do zdobywania rzeczy, które chce. A precyzyjnie to ujmując, wszystkiego, czego chce. Toteż raz na jakiś czas robi różne rzeczy, by się upewnić, że w dalszym ciągu jest skromny i pokorny. To należy do jego osobliwego uroku, można powiedzieć. Pan Riley prosił, żeby wam to przekazać.

Kierowca wyjął dwie koperty wykonane z papieru najwyższej jakości. Biznesmenka i Artysta otworzyli je i znaleźli następujący list:

Hej, kochani!

Mam nadzieję, że czujecie się świetnie. Nie chciałem was wczoraj przestraszyć. Musiałem po prostu stąpać twardo po ziemi. Epiktet, jeden z moich ulubionych filozofów, napisał: „Ale ani byk, ani szlachetny człowiek nie staje się jednocześnie tym, czym jest; musi przejść surowy trening zimowy i przygotować się, a nie pędzić bezładnie i pochopnie zabierać się za to, co nie jest dla niego właściwe”.

Dobrowolne zaniedbanie, czy to w ubiorze, tak jak w moim przypadku, czy głodówka raz w tygodniu, spanie od czasu do czasu na ziemi, wzmacnia mnie, dyscyplinuje i pomaga skoncentrować się na najważniejszych sprawach w życiu. W każdym razie życzę wam miłego lotu i wkrótce spotkamy się w raju.

Uściski.

Kierowca mówił dalej: – Musicie państwo pamiętać, że wygląd może mylić, a ubiór nie świadczy o charakterze. Wczoraj spotkaliście niezwykłego człowieka. Wygląd faktycznie nie odzwierciedla wartości danej osoby.

– Golenie też nie. Mam rację? – stwierdził malarz, czubkiem czarnego glana kopiąc lśniący symbol rolls-royce’a umieszczony w środku felgi.

– Pan Riley nigdy by wam nie powiedział tego, co ja zamierzam wyjawić, bo jest na to za uprzejmy i za przyzwoity. W każdym razie mężczyzna, którego określacie mianem bezdomnego, jest jednym z najbogatszych ludzi na ziemi.

– Poważnie? – spytała Biznesmenka, szeroko otwierając oczy.

– Jak najbardziej. – Szofer uśmiechnął się uprzejmie, otworzył drzwiczki i dłonią w białej rękawiczce wskazał, że już mogą wsiadać.

Siedzenia wydawały wspaniały zapach piżma, typowy dla świeżo wyprawionej skóry. Drewniane panele wyglądały na ręcznie wykonane przez najznamienitszych rzemieślników.

– Pan Riley zdobył fortunę wiele lat temu, podejmując wiele zyskownych przedsięwzięć. Był także jednym z pierwszych inwestorów firmy, która obecnie jest znana na całym świecie. Dyskrecja zabrania mi wymieniania nazwy tego przedsiębiorstwa, a gdyby pan Riley się dowiedział, że rozmawiałem z wami o finansach, poczułby się głęboko zawiedziony. Dał mi proste instrukcje. Mam was traktować z najwyższą troską oraz upewnić was o jego szczerych intencjach i niezawodności. I oczywiście dowieźć was bezpiecznie do hangaru dwadzieścia jeden.

– Hangar dwadzieścia jeden? – spytał Artysta leniwie rozparty we wspaniałej limuzynie jak gwiazda rocka nawykła do podróżowania w luksusie lub hip-hopowiec gotowy na weekendowy wypad.

– Właśnie tam pan Riley trzyma swoją flotę odrzutowców – odparł zwięźle kierowca.

– Flotę? – zdziwiła się Biznesmenka, a jej piękne piwne oczy rozjarzyła niezaspokojona ciekawość.

– Tak. – Tylko to wydobył z siebie szofer.

W kompletnej ciszy jechali przez puste o tak wczesnej porze ulice. Artysta wyglądał przez okno, bezwiednie bawiąc się butelką wody. Od wielu lat nie oglądał wschodu słońca.

– Coś nadzwyczajnego. Naprawdę pięknie – przyznał. – O brzasku wszystko jest takie spokojne. Żadnych hałasów. Tylko spokój. Chociaż jestem teraz trochę zmęczony, mogę naprawdę myśleć. Wszystko jest takie jasne. Mogę się skupić. Już nie mam zamętu w głowie. Wydaje się, że reszta świata śpi. Jaki spokój!

Wiązka delikatnych bursztynowych promieni, ulotny zwiastun świtu oraz spokój tej chwili dodały mu otuchy. Oniemiał z zachwytu.

Kobieta wpatrywała się w kierowcę. – Proszę opowiedzieć nam o swoim szefie – zwróciła się do kierowcy, nie przestając bawić się przy tym komórką.

– Nie mogę wyjawić nic więcej. Zarobił miliardy dolarów. I większość majątku rozdał na cele dobroczynne. Pan Riley to najbardziej zdumiewający, hojny i współczujący człowiek, jakiego kiedykolwiek znałem. Ma także zdumiewającą siłę woli oraz niezłomne zasady, takie jak uczciwość, empatia, prawość i lojalność. I, oczywiście, jest prawdziwym oryginałem, ośmielę się powiedzieć. Tak jak wielu bardzo, bardzo, naprawdę bardzo bogatych ludzi.

– To zauważyliśmy – przyznała. – Ale jestem ciekawa... dlaczego pan uważa, że jest dziwny?

– Zobaczycie – padła krótka odpowiedź.

Wkrótce dojechali na prywatne lotnisko. Ani śladu pana Rileya. Szofer podjechał pod odrzutowiec w kolorze kości słoniowej, wyglądający na nienagannie utrzymany. Jedyna pomarańczowa plama znajdowała się na ogonie. Widniał tam logotyp w ognistopomarańczowym kolorze: 5.00!

– Co to znaczy? – dopytywała się Biznesmenka, ściskając kurczowo komórkę.

– To znaczy piąta rano. Szczęśliwy poranek zmienia wszystko. To jedna z jego zasad. Dzięki niej przeprowadził wiele zyskownych interesów. A teraz, bardzo żałuję, ale muszę się z wami pożegnać. Au revoir – powiedział, zanim zaniósł ich bagaże do lśniącej maszyny.

Dwóch przystojnych członków załogi gawędziło tuż koło metalowych schodków prowadzących do kabiny. Gustownie ubrana stewardesa wręczyła pasażerom gorące ręczniki i zaproponowała stojące na srebrnej tacy filiżanki z kawą.

– Dobroje utro – powitała ich po rosyjsku.

– Miło mi było państwa poznać – krzyknął kierowca w stronę odrzutowca. – Proszę przekazać moje wyrazy szacunku panu Rileyowi, kiedy go spotkacie. I bawcie się dobrze na Mauritiusie.

– Mauritius? – wykrzyknęli oboje, ze zdumieniem wampira obudzonego z ząbkiem czosnku w ustach.

– Nie do wiary – powiedział malarz, wchodząc do kabiny. – Mauritius! Zawsze chciałem tam polecieć, dużo czytałem o tej wyspie: mekka turystów, francuski wdzięk, nieprawdopodobnie piękna przyroda. I ponoć mieszka tam mnóstwo najserdeczniejszych i najszczęśliwszych ludzi na świecie.

– Też jestem pod wrażeniem – stwierdziła Biznesmenka, pijąc kawę. Zerkała do kokpitu, obserwując pilotów szykujących się do lotu. – Zawsze słyszałam, że Mauritius jest przepiękny, a mieszkańcy gościnni, przyjaźni, uduchowieni.

Luksusowy samolot łagodnie wystartował i szybko wzbił się ponad chmury. Po osiągnięciu wysokości przelotu podano najlepszego szampana i kawior oraz tacę wybornych dań głównych. Biznesmenka czuła się absolutnie usatysfakcjonowana i tak bardzo odległa od bezlitosnych inwestorów, pragnących odebrać jej firmę. Faktycznie, to może nie był najlepszy moment na wakacje, na naukę filozofii Klubu 5 Rano, i leżących u jej podstaw zasad, dzięki którym pan Riley stał się błyskawicznie rekinem biznesu, potentatem, miliarderem i filantropem na światową skalę. A może to właśnie był idealny moment, aby uciec od codzienności i dowiedzieć się, jak rozpoczynają dzień najszczęśliwsi, najradośniejsi i najbogatsi ludzie na ziemi...

Wypiła szampana, obejrzała film i zapadła w głęboki sen. Malarz miał książkę Michelangelo Fiorentino et Rafael da Urbino: Masters of Art in the Vatican, z którą praktycznie się nie rozstawał. Czytał ją godzinami, więc łatwo sobie wyobrazić, jaki był teraz szczęśliwy.

Odrzutowiec przelatywał nad kontynentami, oceanami, bezkresnymi terenami. Lot był bezpieczny, lądowanie równie sprawne i profesjonalne jak start.

– Bienvenue à l’Île Maurice – z głośników dobiegł głos pilota, gdy samolot kołował po świeżo wybetonowanym pasie lotniska. – Merci beaucoup. Witajcie na międzynarodowym lotnisku imienia sir Seewoosagura Ramgoolama na Mauritiusie – powiedział pilot, wymawiając słowa z wyuczoną pewnością siebie kogoś, kto spędził większość życia w przestworzach. – To był prawdziwy zaszczyt gościć państwa na pokładzie naszego samolotu. Spotkamy się znowu za parę dni, zgodnie z harmonogramem państwa wizyty, jaki otrzymaliśmy od osobistego asystenta pana Rileya. Jeszcze raz dziękujemy za wspólny lot i mamy nadzieję, że podróż była dla państwa przyjemna, wygodna i przede wszystkim bezpieczna.

Wypolerowany czarny SUV błyszczał na asfalcie, stewardesa zaś prowadziła ich do mruczącego silnikiem na pełnych obrotach auta.

– Wkrótce zostanie dostarczony państwa bagaż. Proszę się nie martwić, dowieziemy go do pokoi gościnnych w nadmorskiej rezydencji pana Rileya. Spasiba – dodała uprzejmie, machając na pożegnanie.

– To naprawdę górna półka – stwierdziła Biznesmenka, strzelając sobie selfiki w wystudiowanej pozie jak modelka na wybiegu.

– Ewidentnie – odpowiedział malarz i jedno po drugim cykał zdjęcia swojej towarzyszce, wysuwając przy tym język jak Albert Einstein na słynnej fotografii, która ukazywała jego powagę wybitnego naukowca i odkrywała jednocześnie niesłabnący niemal dziecięcy zachwyt.

Pędzili range roverem szosą wśród wysokich trzcin cukrowych kołysanych lekkimi powiewami pachnącego świeżością wiatru znad Oceanu Indyjskiego. Milczący szofer w białej służbowej czapce, jaką noszą portierzy w pięciogwiazdkowych hotelach, i w starannie wyprasowanym uniformie, prowadził SUV-a z wyrafinowanym profesjonalizmem. Nigdy nie zlekceważył znaku ograniczenia prędkości, a przed każdym zakrętem dawał sygnał kierunkowskazem. Choć widać było, że jest już starszy, jechał jak młody kierowca, zmierzający do doskonałości. Podczas prowadzenia koncentrował się na drodze przed sobą, jakby był w swoistym transie i miał wyłącznie jeden cel: dowieźć swoich pasażerów na miejsce szybko i bezpiecznie.

Przejeżdżali przez kolejne wioski, w których, zdawać by się mogło, czas stanął w miejscu. Wzdłuż drogi kwitły bugenwille, zdziczałe bezpańskie psy ujadały na SUV-a i zachowując się jakby były królami szosy, uprawiały odwieczną grę w cykora: „kto pierwszy się zlęknie”. Dzieci bawiły się na z lekka zapuszczonych trawnikach. Od czasu do czasu słychać było pianie koguta, a staruszkowie we włóczkowych czapkach, z bezzębnymi ustami i o spalonych słońcem twarzach siedzieli na podniszczonych drewnianych zydlach. Wyglądali tak, jakby mieli zbyt wiele godzin do zabicia, zmęczeni codzienną harówką, ale też pełni życiowej mądrości nabytej w ciągu przeżytych w pełni dni. Ptaki świergotały radośnie, wokoło fruwały wielobarwne motyle.

W jednej z wiosek, przez które przejeżdżali SUV-em, chuderlawy chłopiec z nogami ewidentnie za długimi w stosunku do ciała pedałował na żółtym jak banan rowerze z siodełkiem zbyt wysoko osadzonym na zdezelowanej metalowej ramie. W kolejnej minęli grupkę nastolatek w podkoszulkach na ramiączkach, szortach i w japonkach, idących wąską, acz dobrze utrzymaną drogą za mężczyzną w zielonych bojówkach z demobilu oraz T-shircie z napisem na plecach: „Najlepszy kurczak z grilla”.

Wszystko wydawało się poruszać w rytmie czasu wyspy. Ludzie wyglądali na szczęśliwych. Aż biła od nich radość życia, zazwyczaj rzadko widziana u przepracowanych, zmechanizowanych i bezdusznych istot, wśród których żyjemy. Plaże były niewypowiedzianie piękne. Ogrody wspaniałe. A nad tą całą sceną w stylu Gauguina wznosiło się pasmo gór wyglądających jak wyrzeźbione przez szesnastowiecznego florenckiego rzeźbiarza.

– Widzicie tę skałę, tam, wysoko? – spytał szofer, przerywając ciszę, którą sam sobie narzucił, i wskazał wierzchołek góry przypominający sylwetkę ludzką. – Nazywają ją Pieter Both. To druga najwyższa góra na Mauritiusie. Widzicie tamten szczyt? Wygląda jak ludzka głowa, prawda? – Pokazał palcem na górę.

– Dokładnie tak – odpowiedział malarz.

– W podstawówce – mówił dalej szofer – opowiadano nam historię o mężczyźnie, który zasnął u stóp góry. Obudziły go jakieś dziwne odgłosy, przetarł oczy i zobaczył tańczące wokół wróżki i anioły. Niezwykłe istoty nakazały mu, by nikomu nie wspomniał ani słowem o tym, co widział. W przeciwnym wypadku zamieni się w kamień. Zgodził się, ale pod wpływem podniecenia spowodowanego mistycznym doznaniem, którego był świadkiem, złamał przyrzeczenie i wyjawił, co mu się przydarzyło. Rozeźlone czarodziejki i anioły zamieniły go w kamień. Głowa mu spuchła i zastąpiła czubek góry, którą widzicie przed sobą. Przypomina wszystkim, że trzeba dotrzymywać obietnic. I szanować słowa.

SUV mijał kolejną miejscowość. Z małego głośnika ustawionego na werandzie dochodziła muzyka, przy której dwóch nastoletnich chłopców i trzy dziewczyny z białymi i różowymi kwiatami we włosach tańczyli beztrosko. Pies zaszczekał w oddali.

– Piękna opowieść – stwierdziła Biznesmenka. Okno z jej strony było otwarte, jej delikatne kasztanowe włosy rozwiewał wiatr. Zmarszczki i bruzdy złagodniały, twarz się wygładziła. Wypowiadała słowa bardzo powoli, niebywale spokojnym głosem. Dłoń położyła na siedzeniu tuż obok ręki Artysty, z pięknie wytatuowanym środkowym i wskazującym palcem.

– Mark Twain napisał: „Mauritius był pierwszy, potem dopiero było niebo stworzone na obraz i podobieństwo Mauritiusa” – powiedział szofer serdecznym tonem. Z jego głosu zniknął chłód. Był dumny ze swoich słów niczym prezydent na inauguracyjnym przemówieniu.

– Nigdy czegoś takiego nie widziałem – zachwycił się malarz, jego wrogość mrocznego i wściekłego człowieka zastąpiły luz i odprężenie, jakby wszystkie kłopoty zniknęły. – I jeszcze ta aura wkoło, budzi we mnie coś niebywale twórczego.

Biznesmenka spojrzała na Artystę i zatrzymała wzrok trochę dłużej niż wypadało. Potem wyjrzała przez okno na ocean. Niezbyt chętnie, ale musiała się delikatnie uśmiechnąć.

Przez głośniki ledwie słychać było kierowcę: – Za pięć minut dojeżdżamy. – Wręczył pasażerom po ręcznie wykonanej tabliczce wyglądającej jakby była ze złota. – Proszę to przeczytać – powiedział.

Na tabliczce przypominającej wykonaną z cennego kruszcu, widniało pięć zasad:

Zasada numer 1

Nadmierne odrywanie się od zadań to koniec waszej twórczej działalności. Twórcy imperiów oraz wielkie postacie historyczne zawsze starali się wstawać godzinę przed świtem, żeby w zupełnej ciszy, potrzebnej do wykonania każdego skomplikowanego zadania, przygotować się do dnia ciężkiej pracy.

Zasada numer 2

Wymówki nie tworzą geniuszy. Jeśli wcześniej nie mieliście zakorzenionego zwyczaju rannego wstawania, nie oznacza to, że nie możecie się do tego teraz przyzwyczaić. Wyzwólcie w sobie dążenie do doskonalenia i zapamiętajcie, że drobne codzienne zmiany, dokonywane stale przez pewien czas prowadzą do zdumiewających osiągnięć.

Zasada numer 3

Wszystkie zmiany są trudne na początku, chaotyczne w trakcie i wspaniałe na końcu. Wszystko, co obecnie uważacie za łatwe, na początku uznawaliście za trudne. Przy ciągłej praktyce codzienną pobudkę o wschodzie słońca uznacie za normalną. I odruchową.

Zasada numer 4

Aby osiągnąć wyniki, jakie ma 5% przedsiębiorców, musicie zacząć robić to, do czego się nie kwapi 95% ludzi. Jeśli zaczniecie tak żyć, większość stwierdzi, że oszaleliście. Pamiętajcie, że miano dziwaka to cena wielkości.

Zasada numer 5

Kiedy poczujecie, że nie dajecie rady, wytrwajcie. Zwycięstwo uwielbia niezłomnych.

Kierowca zwolnił niemal do zera, kiedy przejeżdżali wzdłuż szeregu wypłowiałych białych domków plażowych. Na piaszczystym podjeździe przed jednym z domów stała półciężarówka. Przed innym domostwem na środku podwórka leżał porzucony sprzęt do nurkowania. Przed ostatnim z nich bawiła się gromadka roześmianych radosnych dzieci.

Znowu pojawił się zielonkawobłękitny ocean, spienione fale z głośnym szumem rozbijały się o piaszczyste wybrzeże. Powietrze pachniało morzem, słodko jak nektar z nieoczekiwaną nutą cynamonu. Na pomoście zbudowanym z szerokich desek chudy bosonogi mężczyzna z brodą Świętego Mikołaja, w spodniach khaki z podciągniętymi nogawkami łowił ryby na obiad dla rodziny. Na siwą głowę nałożył kask motocyklowy.

Słońce chyliło się ku zachodowi, lśniące, oślepiające, niemal płynne promienie odbijały się w spokojnej toni. Ptaki wciąż świergotały. Motyle latały. To było niemal jak magia.

– Jesteśmy – powiedział szofer do interkomu zawieszonego na metalowym płocie, który zdawał się raczej trzymać dzikie zwierzęta z dala, niż zapewniać ochronę przed intruzami.

Brama otwierała się powoli.

SUV jechał wolno krętą drogą obrośniętą z obu stron bugenwillami, hibiskusami, plumeriami i krzewami Boucle d’Oreille, narodowego kwiatu Mauritiusa. Kierowca otworzył okno ze swojej strony, wpuszczając rześką morską bryzę, niosącą intensywny zapach świeżego jaśminu i rozkwitłych róż. Ogrodnicy w eleganckich kombinezonach radośnie machali na powitanie. Jeden z nich krzyknął „Bonzur”, kiedy SUV przejeżdżał obok. Ktoś inny zawołał „Bonzour”, dwa tłuste gołębie wielkości pięści ciężarowca skakały wzdłuż kamienistej drogi.

Rezydencja Miliardera nie onieśmielała przepychem. Zbudowana w stylu eleganckich domów z wybrzeża. Skrzyżowanie wiejskiej posiadłości z Martha’s Vineyard ze szwedzkim domkiem na farmie à la Ikea. Była nieprawdopodobnie piękna, a jednocześnie skromna.

Przestronna weranda z tyłu domu wychodziła na brzeg oceanu. Zabłocony rower stał oparty o ścianę. Na końcu podjazdu leżała deska surfingowa. Jedynym kaprysem architektonicznym były ogromne okna od podłogi do sufitu. Prześliczne kwiaty rozmieszczono starannie na tarasie, na którym czekał na nich barek z przekąskami, deska serów oraz serwis ze świeżą herbatą cytrynową z pokrojonymi plasterkami aromatycznego imbiru. Wyblakłe od słońca szare schodki prowadziły na zapierającą dech w piersi plażę, taką jaką widuje się w czasopismach dla podróżnych.

Wśród tych wszystkich cudów i cudeniek na mlecznobiałym piasku stała samotna postać. W całkowitym bezruchu. W idealnym spokoju.

Mężczyzna był wysoki jak wieża Eiffla, bez koszuli, spalony słońcem, nosił bojówki w wojskowych barwach ochronnych. Żółte kanarkowe sandały oraz superstylowe okulary przeciwsłoneczne, jakie można kupić na Via dei Condotti w Rzymie, dopełniały stroju surfera zen i szpanera z Soho. Wpatrywał się w ocean, nieruchomy jak gwiazda na wielkim afrykańskim niebie.

– Tam – powiedziała Biznesmenka, wskazując palcem. – W końcu udało nam się spotkać gospodarza. Sławnego pana Rileya – stwierdziła radośnie, pędząc po drewnianych schodach prowadzących na brzeg morza. – Spójrz na niego! Spędza czas nad wodą, pławi się w promieniach słońca i cieszy się wspaniałym życiem. Mówiłam, że jest wyjątkowy. Super, że zaufałam przeczuciom i zgodziłam się na tę niezwykłą eskapadę. Dotrzymał słowa w świecie, gdzie zbyt wielu przechwala się tym, czego nigdy nie robili i składa obietnice, których nigdy nie spełnią. Jest konsekwentny. I tak wspaniale nas traktuje. Przecież nawet nas nie zna, a naprawdę stara się nam pomóc. Już znikły moje obawy, w pełni mu ufam. Pospieszysz się w końcu? – poganiała swojego rozlazłego towarzysza, machając przy tym zachęcająco dłonią. – Mam ochotę przytulić pana Rileya!

Malarz zachichotał na widok jaszczurki przebiegającej przez drewniany pomost. W oślepiającym słońcu zdjął czarną koszulę, odsłaniając brzuch niemal jak u Buddy i piersi przypominające dojrzałe owoce mango.

– Ja też. On wprowadza słowa w czyn. O rany, muszę złapać trochę słońca – wymamrotał malarz i pobiegł za Biznesmenką. Z trudem złapał oddech.

Gdy przybysze podeszli do mężczyzny, który zastygł nad brzegiem wody w nirwanie oceanu, zauważyli, że w zasięgu wzroku nie ma żadnych domów. Ani jednego. Tylko kilka drewnianych łodzi rybackich z łuszczącą się farbą, zacumowanych w płytkiej wodzie blisko brzegu. I z wyjątkiem wyznającego słońce twórcy imperium we włoskim stylu nie było też innych ludzi. Nigdzie.

– Panie Riley! – zawołał malarz, który zbiegł już na plażę i łapczywie łapał powietrze nieprzyzwyczajonymi do wysiłku płucami.

Smukła sylwetka nawet nie drgnęła, sztywna jak gwardia pałacowa czekająca na przejazd królewskiej kolumny pojazdów.

– Panie Riley! – Biznesmenka zawtórowała mężczyźnie niecierpliwie.

Cisza. Mężczyzna dalej wpatrywał się w ocean i kontenerowce wielkości stadionów olimpijskich, rozrzucone gdzieś na horyzoncie.

Artysta dotarł wreszcie na brzeg i znalazł się tuż za spalonymi na heban plecami mężczyzny. Poklepał go nawet trzy razy po lewym ramieniu. Mężczyzna w końcu się odwrócił. A dwojgu gościom aż dech zaparło ze zdziwienia. Kobieta zakryła usta drobną ręką. Malarz gwałtownie się cofnął, aż przysiadł na piasku.

Oboje zastygli zaskoczeni.

To był Zaklinacz Słów.

ROZDZIAŁ 7

Przygotowania do transformacji
zaczynają się w raju

Dziecko nie ma problemu z uwierzeniem w niewiarygodne, podobnie jak i geniusz czy szaleniec. Tylko ty i ja, z naszymi przerośniętymi mózgami i zbyt małymi sercami, wątpimy, zastanawiamy się i wahamy.

Steven Pressfield

– Ojej, cudownie! – zawołała Biznesmenka z dziwnym uśmiechem, wyrażającym po części zdziwienie, a po części zachwyt. – Słuchaliśmy pana wykładu, super. Był pan na scenie genialny. – W końcu udało jej się wysłowić, gładko przeszła od delikatnego szoku do tonu władczyni wszechświata, biznesmenki roku, tonu, który do niej znacznie bardziej pasował. – Prowadzę firmę technologiczną. Eksperci w branży nazywali nas „rakietą” ze względu na gwałtowny wzrost, jaki stał się naszym udziałem. Jeszcze jakiś czas temu sprawy szły fenomenalnie, niestety niedawno... – Głos się jej załamał.

Odwróciła wzrok od Zaklinacza Słów i spojrzała na Artystę. Przez chwilę nerwowo bawiła się bransoletkami. Zmarszczki na jej twarzy się pogłębiły. W tym momencie, na tej przepięknej plaży, jej twarz wyrażała zmęczenie, udrękę i ból.

– Co się stało? – spytał Zaklinacz. – Z twoją firmą?

– Kilka osób, które zainwestowały w moje przedsiębiorstwo, stwierdziło, że mam za dużo akcji. Chcieli więcej dla siebie. Bardzo pazerni ludzie. Zmanipulowali mój zarząd, przekonali najważniejszych pracowników, aby wystąpili przeciwko mnie, a teraz próbują wyrzucić mnie z firmy. Ta firma to całe moje życie. – Głos jej uwiązł w gardle.

W płytkiej wodzie, tuż przy brzegu pojawiła się ławica bajecznie kolorowych tropikalnych ryb.

– Chciałam odebrać sobie życie – mówiła dalej. – Wtedy poszłam na twój wykład. Powiedziałeś tyle mądrych słów, które dały mi nadzieję. Znowu poczułam się silna. Nie wiem, jak to się stało, ale dzięki tobie znów uwierzyłam w siebie i swoją przyszłość. Chcę tylko podziękować. – Objęła Zaklinacza. – Pokazałeś mi drogę do lepszego życia.

– Dziękuję za miłe słowa – odpowiedział Zaklinacz. Wyglądał teraz zupełnie inaczej niż wtedy, gdy widzieli go po raz ostatni. Nie tylko miał na twarzy zdrowe rumieńce, jakie się pojawiają, gdy spędzamy czas na słońcu, ale stał pewnie i trochę przybrał na wadze.

– Dzięki za to, co powiedziałaś – ciągnął Zaklinacz. – Ale prawdę mówiąc, to nie ja ci wskazałem drogę ku lepszemu życiu. Zmieniasz je, bo zaczęłaś stosować w życiu moje poglądy i metody – poprzez wdrażanie moich nauk. Tak wielu ludzi opowiada o swoich snach. Mówią o swoich ambicjach, celach, które chcą osiągnąć, i planach, które zamierzają zrealizować. Nie oceniam. Stwierdzam fakt. Nie narzekam, mówię po prostu: większość ludzi nigdy nie próbuje zmienić swego życia. Są zbyt przestraszeni, by zmienić sposób, w jaki działali wczoraj. Tkwią zadowoleni w szarej codzienności, spętani kajdanami konformizmu, opierają się wszelkim możliwościom wzrostu, ewolucji i samodoskonaleniu. Wielu dobrych ludzi wśród nas jest tak przerażonych, że nie chce się rzucić w toń błękitnego oceanu możliwości, gdzie czekają na nich mistrzostwo, godność, odwaga i prawdziwa śmiałość. Byłaś na tyle mądra, by działać na podstawie kilku informacji, które podałem wam na prelekcji. Jesteś jedną z nielicznych żyjących osób, które chcą zrobić wszystko, aby stać się lepszym liderem, twórcą oraz człowiekiem. To bardzo dobrze. Zdaję sobie sprawę, że przemiana nie przychodzi łatwo. Życie gąsienicy musi się zakończyć, aby motyl mógł w pełni zabłysnąć. Najpierw musi umrzeć dawna „ty”, by narodziła się twoja lepsza wersja. Postępujesz mądrze, nie czekając na warunki idealne do stworzenia wizji pracy i idealnie doskonałego życia prywatnego. Wystarczy po prostu zacząć, aby uwolnić wielką moc. Kiedy zamykasz pętlę otwartą przez twoje aspiracje, realizując je, wyzwalasz w sobie ukrytą heroiczną siłę. Natura dostrzega twoje wysiłki, a następnie w nagrodę za twoje niezłomne zaangażowanie oferuje ci serię nieoczekiwanych zwycięstw. Twoja siła woli się umacnia. Twoja pewność siebie rośnie. Twój blask jest coraz większy. Za rok będziesz szczęśliwa, że zaczęłaś właśnie dzisiaj.

– Dziękuję – powiedziała Biznesmenka.

– Słyszałem kiedyś, jak pewien mężczyzna stwierdził, że musi schudnąć, zanim zacznie biegać. Wyobraź sobie. Schudnąć, aby wprowadzić nawyk biegania. To tak, jakby pisarz czekał na inspirację, aby zacząć pisać książkę, menedżer – na awans, aby zostać liderem, a start-up – na pełne dofinansowanie, zanim wprowadzi swój rewolucyjny produkt. Strumień życia nagradza pozytywne działanie, karze zaś wahanie. Tak czy inaczej, jestem szczęśliwy, że mogłem, nawet jeśli w niewielkim stopniu, przyczynić się do twojego rozwoju. Wygląda na to, że jesteś w trudnym, acz ekscytującym momencie życiowej przygody. Pomyśl tylko, że zły dzień dla ego, to wspaniały dzień dla duszy. A to, co pod wpływem strachu, nazywasz złym czasem, z perspektywy wewnętrznej mądrości jest wspaniałym darem.

– Myśleliśmy, że nie żyjesz – oświadczyła szczerze Biznesmenka. – Dzięki Bogu, że wszystko w porządku. I podziwiam twoją skromność.

– Uważam, że skromność to oznaka wielkości. Najwięksi liderzy są tak pewni własnych umiejętności, że ich główną misją jest pomaganie innym. Mają ogromny szacunek dla siebie, w sercu radość i spokój i nie muszą chwalić się swoimi sukcesami, żeby poczuć się lepiej. Muszę jeszcze dodać, jeśli mi pozwolisz, że jest duża różnica między prawdziwą siłą a fałszywą. – Zaklinacz wyjaśniał dalej i brzmiał coraz bardziej jak guru, za którego uznawano go na całym świecie.

– Nasza kultura każe nam gonić za tytułami i błyskotkami, zabiegać o aplauz i uznanie, pieniądze i rezydencje. W porządku, pod warunkiem, że nie zostaniesz poddany praniu mózgu i nie zaczniesz definiować swojej wartości jako istoty ludzkiej tylko za pomocą rzeczy. Ciesz się nimi, ale się do nich nie przywiązuj. Posiadaj, ale nie opieraj na tym swojej tożsamości. Doceniaj rzeczy, ale się od nich nie uzależniaj. To tylko przejawy fałszywej siły, a do ich posiadania dążymy zaprogramowani przez naszą kulturę, aby czuć, że osiągnęliśmy sukces i spokój. Prawdę mówiąc, jeśli stracimy którąkolwiek z tych rzeczy, siła, jaką z niej czerpaliśmy, zniknie. Po prostu wyparuje w jednej chwili, ujawniając, że to była tylko ułuda.

– Powiedz nam więcej, proszę. – Biznesmenka chłonęła każde słowo.

– Prawdziwa moc nigdy nie pochodzi z zewnętrz – mówił dalej Zaklinacz Słów. – Dużo osób posiadających pieniądze, tak naprawdę nie jest bogatych. Powiedz to w banku – dodał Zaklinacz, zdejmując jaskrawożółte klapki i układając je starannie na piasku. – Prawdziwa siła, z której powstają legendy, nie wynika z tego, kim jesteś na zewnątrz, czy z tego, co posiadasz. Świat zatracił prawdziwe wartości. Prawdziwa i trwała siła wyłania się, gdy odkrywasz swoje własne dary i zdajesz sobie sprawę z twoich talentów. Muszę dodać, że prawdziwe bogactwo pochodzi z życia, w którym najważniejsze są szlachetne cnoty wydajności, samodyscypliny, odwagi, uczciwości, empatii i prawości. Gdzie możemy przeżywać nasze dni na własnych warunkach, zamiast ślepo podążać za większością, co nam wpajają w naszym chorym społeczeństwie. Zbyt wielu ludzi zmieniło się w bezwolne owce. Mam jednak wspaniałą wiadomość: każdy może zdobyć tę wyjątkową siłę. Mogliśmy o niej zapomnieć albo się jej wyrzec, ponieważ życie nas zraniło, rozczarowało i zawiodło. Ale ona wciąż w nas jest. Czeka, aż ją odkryjemy. Pracuj nad tym. Wszyscy wielcy nauczyciele historii posiadali niewiele rzeczy. Kiedy Mahatma Gandhi umarł, miał tylko dziesięć przedmiotów, w tym sandały, zegarek, okulary i zwykłą miskę do jedzenia. Matka Teresa, o szlachetnym sercu i niezwykłej sile, która wpłynęła na miliony osób, zmarła w niewielkim i skromnie wyposażonym pokoiku. Podróżując, wszystkie swoje rzeczy nosiła w białej bawełnianej torbie.

– Dlaczego tak wielu bohaterów posiadało tak niewiele? – spytał malarz, odpoczywając na piasku.

– Ponieważ osiągnęli własny poziom dojrzałości, pozwalający im dostrzec bezsens spędzania dni w pogoni za rzeczami, które ostatecznie się nie liczą. I tak kształtowali swoje charaktery, że większość z nich nie potrzebowała już zapełniać pustki w sobie tanimi rozrywkami, atrakcjami, ucieczkami i luksusem. Im bardziej malał ich apetyt na przyziemne dobra, tym bardziej stawali się głodni spraw istotnych: szacunku dla ich twórczej wizji, wyrażania wrodzonego geniuszu i życia według wyższego wzorca moralnego. Instynktownie zrozumieli, że prawdziwą inspirację, mistrzostwo i odwagę osiąga się dzięki pracy wewnętrznej. A gdy już raz zdobędziemy prawdziwą siłę, zewnętrzne substytuty bledną w porównaniu z uczuciem spełnienia, jakie zapewnia ten skarb. Aha, i kiedy ci bohaterowie historii odkryli już swoje dary, zdali sobie również sprawę, że jednym z głównych celów cudownie ukształtowanego życia jest wkład, jaki możemy wnieść w życie innych. Wpływ. Przydatność. Oferowana pomoc. To, co twórcy biznesu nazwaliby „uwalnianiem wartości dodanej dla udziałowców”. Jak sugerowałem na wykładzie, zanim zasłabłem, „przewodzić to służyć”. Mistyk perski Rumi wyraził to o wiele lepiej niż ja: „Nie bądź kroplą, stań się oceanem”.

– Dziękuję, że nam to mówisz – szczerze powiedziała Biznesmenka, siadając obok Artysty na piasku i ostrożnie kładąc dłoń tuż obok jego ręki.

– Cieszę się, że lepiej się czujesz – dodał malarz, zdejmując buty. Był bez skarpetek. Wygrzewał się w gorących promieniach niczym kot spragniony kąpieli słonecznej. – Co ci się, u diabła, wtedy stało?

– Wyczerpanie – wyznał Zaklinacz Słów. – Za dużo miast. Za dużo samolotów. Zbyt wiele wystąpień w mediach. Za dużo wykładów. Wypaliłem się w mojej misji, chcąc pomóc ludziom udoskonalić ich zdolności przywódcze, rozbudzić ich talenty tak, aby mogli stać się bohaterami własnego życia. Zawsze wiem lepiej.

Zaklinacz zdjął eleganckie okulary przeciwsłoneczne i wyciągnął rękę do swoich uczniów. – Miło mi was poznać.

– Wzajemnie, bracie – odpowiedział malarz. – Twoje nauki pomogły mi przetrwać trudne chwile.

Powiedziawszy to, malarz dostrzegł w oddali katamaran pełen odświętnie ubranych turystów. W krystalicznie czystej wodzie widać było ławice odyńczyków. Zaklinacz też je zobaczył, uśmiechnął się szeroko i mówił dalej.

– Pewnie się zastanawiacie, dlaczego tu jestem – stwierdził.

– To prawda – przyznała Biznesmenka, zdejmując buty i stawiając stopy na białym piasku tuż obok swojego towarzysza.

– Cóż, doradzam panu Rileyowi, odkąd skończył trzydzieści trzy lata. Wszyscy zawodowi sportowcy mają trenerów, podobnie jak wszyscy niezwykli biznesmeni. Po prostu sam nie staniesz się ikoną. Dopiero stawiał pierwsze kroki, kiedy się spotkaliśmy, ale nawet wtedy rozumiał, że im więcej się uczymy, tym więcej potrafimy osiągnąć. Samorozwój to prawdziwy sport, który uprawiają najlepsi. Edukacja naprawdę jest panaceum na wszelkie wyzwania. A stając się lepszym w jednej dziedzinie życia, będziecie lepsi we wszystkich pozostałych. Nazywam to 2 x 3 x Umysłowość: aby podwoić swoje dochody oraz wpływy, potrój swoje inwestycje w dwa podstawowe obszary – rozwój osobisty i umiejętności zawodowe.

– Kocham to – powiedział malarz, podrapał się po obwisłym brzuchu i zaczął skubać złamany paznokieć.

– Pan Riley szybko zrozumiał, że do osiągnięcia światowego poziomu potrzeba światowej klasy wsparcia. Przez lata staliśmy się wspaniałymi przyjaciółmi. Przeżywaliśmy razem radosne chwile, na przykład pięciogodzinny lunch z sałatką z serca palmy, świeżymi krewetkami z grilla i doskonałym francuskim winem tu, na jego prywatnej plaży.

Zaklinacz przeciągnął się i spojrzał na potężne góry. Zamilkł na chwilę.

– Razem przeżyliśmy też zmartwienia... Gdy mój przyjaciel zachorował na raka, tuż po swoich pięćdziesiątych urodzinach. Pozornie miał wszystko, czego mężczyzna może pragnąć. Ale zdał sobie sprawę, że bez zdrowia tak naprawdę nie ma nic. To go zmieniło. Zdrowie jest jak korona na głowie zdrowego, którą zobaczyć może tylko chory, rozumiecie? Lub, jak mówi jedno z porzekadeł, kiedy jesteśmy młodzi, poświęcamy zdrowie dla bogactwa, a kiedy się starzejemy i mądrzejemy, dostrzegamy wreszcie to, co naprawdę jest najważniejsze – i jesteśmy gotowi poświęcić wszystko, cały majątek, za jeden dzień przeżyty w dobrym zdrowiu. Chyba nie chcecie być najbogatszymi osobami na cmentarzu.

– Ale udało mu się pokonać chorobę – dodał szybko mówca, wpatrując się w hałaśliwych turystów bawiących się na katamaranie. – Tak jak walczy ze wszystkim, co próbuje mu przeszkodzić w realizacji marzeń. Stone to niesamowity facet. Kocham go jak brata.

– No cóż, słuchajcie, naprawdę miło było was poznać – ciągnął. – Słyszałem, że przyjeżdżacie. Pan Riley jest niezmiernie podekscytowany, że będzie mógł się podzielić z wami tym, co obiecał: jak osiągnąć maksymalną skuteczność, utrzymać wyjątkową produktywność i stworzyć życie, które kochacie, wszystko dzięki doskonałej porannej rutynie. Cieszę się, że przekazuje dalej to, czego się nauczył ode mnie, swojego mentora. Spodobają się wam wszystkie poglądy i modele szkoleniowe, które wkrótce poznacie. Klub 5 Rano będzie dla was przełomem. Wiem, to brzmi dziwnie i niewiarygodnie, ale kontakt z metodologią, której Stone was nauczy, wywoła niezwykłe zmiany. Samo poznanie pewnych informacji obudzi w was coś wyjątkowego.

Zaklinacz włożył stylowe okulary przeciwsłoneczne.

– W każdym razie na prośbę pana Rileya mam wam przekazać, żebyście przez kilka następnych dni czuli się tutaj jak u siebie w domu. Nie będziemy się widywać zbyt często, bo będę nurkował, żeglował i łowił ryby. Wędkarstwo to jedno z moich ulubionych zajęć. Przyjeżdżam na Mauritius nie tylko po to, by uczyć tego wielkiego i dobrego człowieka, którego wkrótce spotkacie, przyjeżdżam też po to, aby się zregenerować i uciec od naszego zbyt skomplikowanego świata, pełnego wyzwań. Od wyniszczającej gospodarki, przemysłu zanieczyszczającego świat i środowiska pełnego odpadów, a to tylko kilka czynników, które mogą obniżać kreatywność, energię, wydajność i odbierać szczęście. Przyjeżdżam tutaj, aby się odnowić i naładować baterie. Bez spokojnych wakacji tworzenie elit powoduje trwałe wypalenie. Odpoczynek i regeneracja to żaden luksus dla tych, którzy chcą osiągnąć mistrzostwo – to konieczność. Uczyłem tej zasady przez wiele lat – a sam o niej zapomniałem i zapłaciłem za to na tamtym wykładzie. Odkryłem również, że inspiracja dojrzewa w samotności z dala od nieustannej cyfrowej rozrywki i nadmiaru bezmyślnego przekazu, przez które tracimy cenny czas. Pamiętajcie też, że naturalny geniusz objawia się wtedy, gdy jesteście pełni radości. Nasze pomysły zmieniają świat, kiedy jesteśmy wypoczęci, zrelaksowani i pełni zachwytu. Ta mała wyspa na Oceanie Indyjskim pomaga mi odzyskać to, co najlepsze. To także prawdziwe sanktuarium bezpieczeństwa, oszałamiającego piękna, wspaniałej kuchni i ludzi, którzy mają serce na dłoni. Po prostu uwielbiam mieszkańców Mauritiusa. Większość z nich nadal docenia cuda najprostszych przyjemności życia. Na przykład rodzinne posiłki lub pływanie z przyjaciółmi, a potem wspólny obiad, pieczony kurczak kupiony w Super U, i do tego zmrożona puszka Feniksa.

– Feniksa? – zapytał malarz.

– To miejscowe piwo – wyjaśnił Zaklinacz Słów. – Dodam, że zawsze opuszczam wyspę sto razy silniejszy, szybszy, bardziej skoncentrowany i zmotywowany. Ciężko haruję. Mam nadzieję, że to nie brzmi jak przechwałka, ale naprawdę bardzo mi zależy, aby podnosić ludzi na duchu i pragnę przyczynić się do zmniejszenia chciwości i nienawiści oraz liczby konfliktów, które one wywołują. Pobyt tutaj zawsze mnie odświeża. Przywraca mi łączność z tym, co ważne. Potem mogę wrócić i znów pracować dla świata. W końcu wszyscy pracujemy dla świata, prawda? Tak czy inaczej, bawcie się dobrze, okej? Jeszcze raz dziękuję, że wtedy przyszliście na moją prelekcję i za wasze życzliwe słowa. Znaczą dla mnie więcej, niż myślicie. Każdy może być krytykiem. Za to, aby chwalić, potrzeba odwagi. Pozycja wpływowego lidera nigdy nie oznacza braku szacunku dla innych. Chciałbym, żeby więcej przywódców zrozumiało tę zasadę.

– Och, i ostatnia rzecz – dodał Zaklinacz, strzepując piasek z szortów surfingowych.

– Tak? – spytała Biznesmenka tonem pełnym szacunku.

– Proszę, bądźcie jutro rano na plaży. Wtedy rozpocznie się wasze szkolenie.

– Jasne – zgodziła się Biznesmenka. – O której?

– O piątej rano – padła odpowiedź. – Szczęśliwy poranek zmienia wszystko.

ROZDZIAŁ 8

Metoda 5 Rano:
poranna rutyna budowniczych świata

Dobrze jest wstawać przed świtem, ponieważ takie nawyki przydają zdrowia, bogactwa i mądrości.

Arystoteles

– Witajcie w Klubie 5 Rano! – ryknął Miliarder, zbiegając po schodach swojej nadmorskiej posiadłości. – Bonzour! To po kreolsku „dzień dobry”. Jesteście punktualni! Cudownie! Punktualność to szlachetna cecha. Przynajmniej jest wśród moich zasad. Nazywam się Stone Riley – oświadczył, uprzejmie wyciągając rękę, aby przywitać gości. Zniszczone stare ubrania zastąpił czarnymi, krótkimi spodenkami do biegania i nieskazitelnie białą koszulką z napisem: „Żaden pomysł nie zadziała, jeśli nie zabierzesz się do dzieła”. Był boso, gładko ogolony, wyglądał na wyjątkowo wysportowanego i z mocną opalenizną, dzięki czemu wydawał się dużo młodszy, niż wtedy na seminarium. Na głowie nosił czarną bejsbolówkę odwróconą daszkiem do tyłu.

Jego zielone oczy były niezwykle przejrzyste. A uśmiech zdumiewająco promienny. Tak, w tym człowieku było coś nadzwyczajnego, co wyczuwała Biznesmenka.

Biały gołąb przeleciał nad potentatem i zawisł w powietrzu na jakieś dziesięć sekund, jak w sztuczce magicznej. Potem odfrunął. Wyobrażacie to sobie? To był cudowny widok.

– Pozwólcie, że was przytulę, jeśli nie macie nic przeciwko – zawołał entuzjastycznie Miliarder i nie czekając na odpowiedź, objął długimi ramionami jednocześnie Biznesmenkę i Artystę.

– Ale jesteście odważni. Naprawdę – stwierdził. – Zaufaliście kudłatemu starcowi. Zupełnie obcemu. Wiem, że wyglądałem jak włóczęga. Hej, to nie tak, że nie obchodzi mnie mój wygląd. Po prostu mój wygląd nie obchodzi mnie za bardzo – powiedział, śmiejąc się z własnego braku samokrytyki. – Lubię tylko to, co prawdziwe. Ładne i proste. Absolutnie autentyczne. Przypomina mi się stare powiedzenie: majątek nie czyni cię innym. Dzięki niemu możesz jeszcze bardziej być tym, kim byłeś, zanim zarobiłeś pieniądze.

Miliarder spojrzał na ocean i zwrócił twarz w kierunku pierwszych promieni wschodzącego słońca. Zamknął oczy i wziął głęboki oddech. Kontury jego wyrzeźbionych mięśni brzucha były widoczne przez koszulkę. Następnie z tylnej kieszeni czarnych szortów wyciągnął kwiat. Biznesmenka i malarz pierwszy raz w życiu taki widzieli. I wcale nie wyglądał na przywiędły, chociaż tkwił w kieszeni Miliardera. Dziwne.

– Kwiaty są bardzo ważne dla każdego, kto poważnie myśli o tworzeniu magii w pracy i życiu prywatnym – powiedział potentat, obwąchując płatki. – W każdym razie chciałem powiedzieć, że mój ojciec był rolnikiem. Dorastałem na farmie, zanim przeprowadziliśmy się do południowej Kalifornii. Myśleliśmy prosto, mówiliśmy prosto, jedliśmy prosto i żyliśmy prosto. Wiecie, można wyrwać chłopca ze wsi, ale nie można wyrwać wsi z chłopca – dodał z zaraźliwym entuzjazmem, wpatrzony w bezkres oceanu.

Biznesmenka i malarz serdecznie mu podziękowali. Dla nich, jak do tej pory, wyprawa była fenomenalna, a wyspa i prywatna plaża piękniejsze niż wszystko, co do tej pory widzieli.

– Prawdziwy raj, co? – odezwał się Miliarder, wkładając okulary przeciwsłoneczne. – Istne błogosławieństwo, z pewnością. Tak się cieszę, że tu jesteście, kochani.

– Czy to ojciec wpoił ci nawyk wstawania o wschodzie słońca? – spytał malarz, gdy szli brzegiem morza.

Mały krab przemknął obok, a trzy motyle przeleciały nad nimi. Nagle Miliarder zaczął się kręcić jak tańczący derwisz. I wirując jak wrzeciono, wykrzykiwał słowa: – To powinno być wypisane na zasłonach waszych sypialni: „Jeśli nie wstaniecie o świcie, w niczym nie zrobicie kroku naprzód!”.

– Hej, co robisz? – spytała Biznesmenka.

– To doskonały cytat Williama Pitta, hrabiego Chatham. Po prostu poczułem potrzebę, by się nim z wami podzielić. A teraz odpowiem na pytanie dotyczące mojego ojca – powiedział trochę skrępowany Miliarder. – I tak, i nie. Od najmłodszych lat patrzyłem, jak wstawał wcześnie rano. Jak w przypadku każdego nawyku, tyle razy to robił, że nie potrafił inaczej. A ja, jak większość dzieci, opierałem się temu, czego chciał ojciec. Zawsze miałem w sobie coś z buntownika. W pewnym sensie jestem trochę piratem. Zamiast toczyć ze mną codzienną wojenkę, z byle powodu, ojciec po prostu pozwalał mi robić to, co chciałem. Więc spałem. Do późna.

– Fajny ojciec – stwierdziła Biznesmenka, tego ranka ubrana w strój do jogi, trzymała tablet, żeby robić dokładne notatki.

– Tak – przytaknął Miliarder, serdecznie obejmując ramionami swoich uczniów, gdy szli powoli dziewiczą plażą.

Pan Riley kontynuował. – Właściwie to Zaklinacz Słów nauczył mnie Metody 5 Rano. Byłem bardzo młodym mężczyzną, kiedy go poznałem. Akurat założyłem pierwszą firmę. Potrzebowałem kogoś, kto by mnie poprowadził, pokazał wyzwania i pomógł mi się rozwijać jako przedsiębiorcy, człowiekowi i liderowi. Wszyscy mówili o nim, że jest zdecydowanie najlepszym trenerem na świecie. Miał listę oczekujących długą na trzy lata. Więc dzwoniłem do niego codziennie, póki nie zgodził się zostać moim mentorem. On też był całkiem młody. Ale jego nauki miały głębię mądrości, czystość mocy i nieprawdopodobne oddziaływanie, bardzo dojrzałe jak na jego wiek.

– A rutyna porannego wstawania pomogła? – wtrącił malarz. Miliarder uśmiechnął się do Artysty i przystanął. – To była jedyna praktyka, która zmieniła – i zapoczątkowała – wszystkie pozostałe. Naukowcy nazywają takie podstawowe zachowanie, które pociąga za sobą inne regularne wzorce zachowań, „nawykiem kluczowym”. Zakorzenienie tego zachowania w formie głębokiej ścieżki neuronowej wymagało pewnego wysiłku, odrobiny cierpienia i najwyższego zaangażowania, na jaki było mnie stać. Szczerze mówiąc, podczas procesu automatyzacji tej rutyny zdarzało się, że byłem poirytowany, kiedy indziej w głowie walił mi młot pneumatyczny. Były też poranki, kiedy po prostu chciałem spać. Ale gdy wreszcie utrwaliłem w sobie regularną pobudkę o piątej rano, moje dni stały się w konsekwencji znacznie lepsze niż kiedykolwiek to sobie wyobrażałem.

– W jaki sposób? – spytali jednocześnie oboje.

Biznesmenka musnęła palcem ramię Artysty, jakby sugerując, że są w tym razem, że tworzą zespół i zależy jej na jego szczęściu. Malarz spojrzał jej w oczy. I delikatnie się uśmiechnął.

Miliarder mówił dalej: – W tym okresie ogromnych zmian, przytłaczającej konieczności zajmowania się wieloma sprawami naraz i przeładowanych terminarzy, pobudka o piątej rano i wykonywanie porannej rutyny, którą wpoił mi Zaklinacz Słów, były moim antidotum na przeciętność. Nigdy więcej porannego pośpiechu! Wyobraźcie sobie, jak to wpływa na jakość dnia. Tylko pobudka o świcie gwarantuje spokojny dzień. Rozpoczynamy wtedy dzień silni, skoncentrowani i wolni. Odkryłem, że w miarę upływu dni mój umysł stawał się coraz bardziej skupiony. Każdy wybitny człowiek, sportowiec, menedżer wyższego szczebla, sławny architekt czy znamienity wiolonczelista, rozwinął umiejętność koncentrowania się na doskonaleniu swoich szczególnych umiejętności przez długi, nieprzerwany czas. Ta umiejętność to jeden z wyjątkowych czynników, pozwalających im osiągać najwyższe wyniki w świecie, w którym zbyt wielu tłumi swoje zdolności poznawcze oraz rozprasza uwagę, akceptując słabe wyniki i mierne osiągnięcia oraz prowadząc szare przeciętne życie.

– Absolutna racja – rzekł malarz. – Rzadko spotykamy ludzi, którzy potrafią skupić się na tym, co robią przez wiele, wiele godzin z rzędu. Zaklinacz Słów miał rację, kiedy podczas prelekcji nazwał ludzi uzależnionych od gadżetów cyfrowych „cyber-zombie”. Codziennie to widzę. Jakby nie byli prawdziwymi ludźmi. Tylko robotami przyklejonymi do ekranów. Nieobecni. Półżywi...

– Zgadzam się z tobą – powiedział Miliarder. – Przede wszystkim musicie bronić się przed rozproszeniem uwagi, jeśli naprawdę chcecie być najlepsi w swojej dziedzinie. Neurolodzy nazywają ten szczytowy stan psychiczny – kiedy nasza percepcja wzrasta, a wraz z nią rośnie nasza kreatywność, i trafiamy na zupełnie nowy poziom mocy – „przepływem”. A pobudka o piątej rano wspaniale wzmaga przepływ. Aha – i gdy wstawałem przed świtem, a prawie wszyscy wokół jeszcze spali – również rosła moja kreatywność, energia zdecydowanie się podwajała, moja produktywność z pewnością zwiększyła się trzykrotnie, moja...

– Poważnie? – przerwała Biznesmenka, zafascynowana myślą, że zwykła zmiana porannej rutyny może tak całkowicie przewartościować ludzkie życie.

– Najpoważniej. Przez te wszystkie lata działalności w biznesie szczerość była i jest jedną z moich podstawowych zasad. Nic nie przebije wczesnego zasypiania każdego wieczora z nieskażonym sumieniem i czystym sercem. To chyba część mojej natury wiejskiego chłopaka – zauważył Miliarder.

Nagle komórka Biznesmenki zasygnalizowała nadejście pilnej wiadomości.

– Przepraszam. Mówiłam moim pracownikom, żeby do mnie nie dzwonili. Postawiłam sprawę jasno. Nie wiem, dlaczego mi przeszkadzają – powiedziała, patrząc na ekran, na którym pojawiły się wielkie litery:

ODEJDŹ Z FIRMY ALBO ZGINIESZ.

Przez chwilę majstrowała przy telefonie. Potem niechcący upuściła na piasek. Nerwowo łapała powietrze.

– Co się dzieje? – spytał szybko malarz, przeczuwając kłopoty.

Widząc, że przyjaciółka zbladła i ręce jej drżą, powtórzył głośniej, z większą empatią: – Co się dzieje?

Miliarder też wyglądał na zdenerwowanego.

– Wszystko w porządku? Może chcesz wody? Albo coś innego?

– Właśnie ktoś mi zagroził śmiercią. Pewnie... któryś z moich... inwestorów. Chcą odebrać mi firmę. Oni... próbują się... mnie pozbyć, bo uważają, że mam za dużo akcji. Straszą, że jeśli nie odejdę, zabiją mnie.

Miliarder natychmiast zdjął okulary przeciwsłoneczne, podniósł je do góry i machnął nimi w kółko. W mgnieniu oka zza kępy palm wpadło na plażę dwóch potężnych mężczyzn ze słuchawkami w uszach i z karabinami w ręku, tak szybko, jak kolarz na sterydach.

– Wszystko w porządku, szefie? – spytał z niepokojem wyższy z postawnych ochroniarzy.

– Tak – padła szybka i spokojna odpowiedź. – Chcę, żebyście coś dla mnie sprawdzili. Z przyjemnością zrobię to dla ciebie – dodał gospodarz, patrząc na Biznesmenkę. – Pomogę ci to załatwić.

Potem wymamrotał coś do siebie. A obok przeleciało stado gołębi.

– Pewnie... Jasne... Będę wdzięczna za pomoc – odpowiedziała Biznesmenka, głos jej drżał, a krople potu pojawiły się na czole tam, gdzie biegły zmarszczki.

– Załatwimy to – zadeklarował Miliarder. Następnie przemówił do ochroniarzy głosem grzecznym, ale nawykłym do wydawania poleceń. – Chyba mój gość jest zastraszany przez paru zbirów pragnących przejąć jej firmę. Dowiedzcie się, co dokładnie planują, a potem przedstawcie rozwiązanie.

– Nie martw się – zwrócił się do Biznesmenki. – Moi ludzie są najlepsi w branży. To żaden problem. – Pan Riley powiedział to ostatnie zdanie dobitnie, podkreślając każde słowo, aby uzyskać zamierzony efekt.

– Dziękuję bardzo – odpowiedziała Biznesmenka z wyraźną ulgą.

Malarz czule trzymał ją za rękę.

– Mogę mówić dalej? – spytał Miliarder. Słońce wspinało się coraz wyżej po wspaniałym tropikalnym niebie.

Jego goście skinęli głowami.

Nienagannie ubrany kelner wyszedł z domku na plaży. Chatka była pomalowana na zielono z białymi wykończeniami. Dostali najlepszą, najbardziej aromatyczną kawę, jaką kiedykolwiek pili.

– Kawa spożywana z umiarem każdego ranka fantastycznie wzmacnia funkcje poznawcze – wyjaśnił Miliarder, sącząc aromatyczny napój. – Jest bogata w przeciwutleniacze, więc również spowalnia proces starzenia. Ale, ale... o czym to mówiliśmy? Opowiadałem wam o niesamowitych korzyściach, płynących z dołączenia do Klubu 5 Rano i wprowadzenia porannej metodologii, której nauczył mnie Zaklinacz Słów. Jest to Formuła 20/20/20. Zaufajcie mi, kiedy nauczycie się tej metody, a następnie będziecie ją konsekwentnie stosować, wasza produktywność, dobrobyt, osiągnięcia i oddziaływanie wzrosną wykładniczo. Nie przychodzi mi do głowy żaden inny rytuał, który by tak bardzo przyczynił się do mojego sukcesu i poprawy samopoczucia. Celowo nie rozwodzę się nad tym, co udało mi się osiągnąć w biznesie. Zawsze uważałem przechwalanie się za główną wadę. Im jesteś potężniejszy, tym mniej musisz się promować. Im silniejszy jest lider, tym mniej o tym mówi.

– Zaklinacz Słów opowiadał trochę o twoich osiągnięciach – wtrąciła Biznesmenka, wyglądała na bardziej zrelaksowaną.

– A twój niedbały strój na konferencji zdecydowanie to potwierdził! – wtrącił malarz złośliwie, obnażając w uśmiechu kilka złamanych zębów.

– Pobudka o piątej rano każdego dnia to najważniejsze osobiste działanie, któremu zawdzięczam to, co udało mi się osiągnąć. Pozwoliło mi snuć dalekowzroczne plany. Miałem przestrzeń i czas na refleksję, dzięki której mogłem rozwinąć niesamowite życie wewnętrzne. Dyscyplina pomogła mi osiągnąć znakomitą kondycję, wpłynęła na wzrost moich dochodów, a także polepszyła mój styl życia, tudzież stan zdrowia. Dzięki wczesnej pobudce zostałem znakomitym liderem. Oraz dużo lepszym człowiekiem. A kiedy zachorowałem na raka prostaty, przed kompletnym załamaniem uratował mnie poranny rytuał. Naprawdę mnie uratował. W kolejnej lekcji przejdę do Formuły 20/20/20, żebyście dokładnie wiedzieli, co zrobić, aby już od pierwszej chwili po obudzeniu osiągać niesamowite rezultaty. Trudno wam będzie uwierzyć w siłę i wartość informacji, które otrzymacie, kochani. Już się z tego cieszę. Witajcie w raju. Witajcie w pierwszym dniu waszego lepszego życia.

Tej nocy na Mauritiusie Biznesmenka spała o wiele lepiej niż przez ostatnie lata. Pomimo groźby, jaką dostała, krótkie instrukcje Miliardera, nieprawdopodobnie piękne otoczenie, świeże i czyste oceaniczne powietrze oraz budząca się sympatia do Artysty, wszystko razem sprawiło, że przestała się bać. Na nowo odkrywała spokój, o którym dawno zapomniała.

Nagle, dokładnie o 3:33 w nocy, usłyszała donośne pukanie do drzwi.

Wiedziała, która godzina, ponieważ zerknęła na budzik stojący na drewnianym stoliku nocnym w stylowym domku, który ich gospodarz dla niej przygotował. Biznesmenka założyła, że to malarz, być może borykający się ze zmianą czasu po długiej podróży samolotem lub z przetrawieniem pysznej, ale jednak obfitej kolacji, którą razem zjedli. Nie pytając, kto to, otworzyła drzwi.

Nikogo nie było.

– Hej – zawołała do rozgwieżdżonego nieba. Fale delikatnie rozbijały się na piasku w pobliżu domku, a w powietrzu wyczuwało się zapach róż, kadzidła i drzewa sandałowego.

– Jest tam kto?

Cisza.

Biznesmenka dokładnie zamknęła drzwi. Tym razem zaryglowała zamek. Kiedy wracała do łóżka, zasłanego egipską bawełną i angielskim lnem, rozległy się trzy głośne uderzenia w drzwi.

– Tak? – zawołała zaniepokojona Biznesmenka. – Kto tam?

– Zamawiała pani poranną kawę – odparł ochrypły głos.

Na twarzy Biznesmenki znów pojawiły się zmarszczki. Serce zaczęło jej łomotać. Była coraz bardziej zdenerwowana, miała wrażenie, że w żołądku rosną jej wrzody wielkości Alp. „Kawa o tej porze? Dziwne”.

Wróciła do przedpokoju, przekręciła zamek i otworzyła frontowe drzwi.

W progu stał krępy, zezowaty mężczyzna z łysą głową i uśmiechał się złowrogo. Ubrany był w czerwoną wiatrówkę i dżinsowe szorty, które sięgały mu tuż za kolana. Na szyi miał cienki niebieski sznurek. Zwisało z niego zalaminowane plastikiem czyjeś zdjęcie.

Biznesmenka zmrużyła oczy, aby wyraźniej widzieć w ciemności. Ujrzała na zdjęciu twarz starszego mężczyzny. Znała go bardzo dobrze. Bardzo go kochała. I bardzo za nim tęskniła.

To było zdjęcie jej zmarłego ojca.

– Kim jesteś? – krzyknęła przerażona. – Skąd masz to zdjęcie?

– Przysłali mnie twoi wspólnicy. Wiemy o tobie wszystko. Wszystko. Mamy wszystkie twoje dane osobowe. Zhakowaliśmy wszystkie twoje pliki. Przejrzeliśmy twoją historię. – Łysy mężczyzna w wiatrówce sięgnął pod pasek i wyciągnął nóż. Zbliżył go do delikatnej, pokrytej błękitnymi żyłkami szyi Biznesmenki.

– Nikt cię nie ochroni. Cały zespół zajmuje się tylko tobą. Nie skrzywdzę cię... Przynajmniej nie tym razem. Przyszedłem tu, żeby przekazać ci osobistą wiadomość... Odejdź z firmy. Oddaj swoje udziały. Pożegnaj się z pracownikami. Albo ktoś ci poderżnie gardło, paniusiu. Kiedy nie będziesz się tego spodziewała... Kiedy będziesz myślała, że jesteś bezpieczna. Może jak będziesz z tym twoim tłustym malarzem...

Zabrał nóż i schował go za pasem. – Dobranoc, paniusiu. Miło było panią poznać. Wiem, że wkrótce się zobaczymy. – Odszedł, trzasnąwszy drzwiami.

Biznesmenka upadła na kolana, przerażona.

– Boże, błagam. Pomóż mi. Nie zniosę tego dłużej! Nie chcę umierać.

Usłyszała kolejne pukanie do drzwi. Tym razem delikatniejsze.

– Hej, to ja. Proszę, otwórz.

Pukanie zaskoczyło Biznesmenkę. I obudziło ją. Dalej ktoś pukał. Otworzyła oczy, rozejrzała się po ciemnym pokoju i zrozumiała, że to był po prostu zły sen.

Wstała z łóżka, przeszła po podłodze z szerokich dębowych desek i usłyszawszy znajomy głos malarza, otworzyła frontowe drzwi.

– Miałam koszmarny sen – powiedziała. – Wdarł się tu jakiś bandzior, który miał na szyi oprawione w plastik zdjęcie mojego taty i zagroził, że poderżnie mi gardło, jeśli nie oddam im firmy.

– Wszystko w porządku? – spytał cicho malarz.

– Nic się nie stało.

– Ja też miałem niezwykły sen – wyjaśnił malarz. – Nie mogłem potem zasnąć. Myślałem o tylu rzeczach. O jakości mojej sztuki. O głębi moich przekonań. Głupocie moich wymówek. O mojej cynicznej postawie. Mojej agresywności. O tym, że sam bywam swoim największym wrogiem, że bezustannie wszystko odkładam. Analizowałem codzienne czynności. I to, jak spędzę resztę życia. Hej, na pewno nic ci nie jest? – spytał malarz, zdając sobie sprawę, że trochę za dużo mówi o sobie, a za mało martwi się o zdenerwowaną towarzyszkę.

– Wszystko w porządku. Lepiej teraz, kiedy jesteś ze mną.

– Na pewno?

– Tak.

– Tęskniłem za tobą – powiedział malarz. – Mogę ci opowiedzieć więcej o moim marzeniu?

– Jasne – odparła.

– Byłem mały. Chodziłem jeszcze do szkoły. I każdego dnia udawałem, że jestem olbrzymem i korsarzem. Przez cały dzień wierzyłem, że jestem silny jak gigant i butny jak pirat łamiący zasady. Mówiłem nauczycielom, że jestem tymi dwiema postaciami. W domu to samo powtarzałem rodzicom. Nauczyciele śmiali się ze mnie i gasili marzenia powtarzając, żebym przestał się wygłupiać, zachowywał się tak, jak inne dzieci i zapomniał o tych śmiesznych mrzonkach.

– A co mówili twoi rodzice? Byli bardziej wyrozumiali? – zapytała Biznesmenka. Siedziała teraz na sofie ze skrzyżowanymi nogami w pozycji lotosu.

– To samo, co nauczyciele. Przekonywali, że nie jestem gigantem. A już na pewno nie jestem piratem. Przypominali, że jestem małym chłopcem. I mówili, że jeśli nie powściągnę wyobraźni, nie stłumię pomysłowości i nie położę kresu fantazjowaniu, ukarzą mnie.

– I co się stało?

– Zrobiłem, co mi kazali. Dopasowałem się do reszty. Dałem się nabrać dorosłym. Zrobiłem się mniejszy zamiast większy, byle być grzecznym chłopcem. Stłumiłem swoje nadzieje, dary i moce, starając się dostosować – tak jak robi to większość ludzi. Teraz zdałem sobie sprawę, jak bardzo nas zahipnotyzowali, żebyśmy stracili błyskotliwość, i wyprali nam mózgi, aby oderwać nas od wewnętrznego geniuszu. Zaklinacz i Miliarder mają rację.

– Opowiedz mi więcej o swoim marzeniu – nalegała Biznesmenka.

– Dopasowałem się do systemu. Stałem się bezwolnym barankiem. Nie wierzyłem już, że jestem potężny jak olbrzym i zawadiacki jak pirat. Chodziłem za stadem i stałem się taki jak inni. W końcu wyrosłem na człowieka, który wydawał pieniądze, których nie miał, kupowałem przedmioty, których nie potrzebowałem, aby zaimponować ludziom, których nie lubiłem. Żałosny sposób na życie.

– Ja też dostrzegam u siebie podobne zachowania – przyznała Biznesmenka. – Dzięki tej przedziwnej i niezwykle pożytecznej podróży dowiaduję się dużo o sobie. Zaczynam rozumieć, jaka byłam powierzchowna, jaka jestem samolubna i ile dobrych rzeczy przyniosło mi życie. Wielu ludzi nawet sobie nie wyobraża, że można przeżyć tyle dobrego, ile przeżyłam.

– Rozumiem cię – powiedział malarz. – W moim śnie zostałem księgowym. Ożeniłem się i założyłem rodzinę. Mieszkałem na zamkniętym osiedlu. I kupiłem dobry samochód. Miałem całkiem fajne życie. Kilku prawdziwych przyjaciół. Pracę, dzięki której spłacałem kredyt hipoteczny, i pensję, która pokrywała moje rachunki. Ale każdy dzień wyglądał tak samo. Szarość kontra kolory. Nuda zamiast magii. Czas płynął, dzieci opuściły dom, miały własne życie. Ja się zestarzałem... Miałem coraz mniej energii. We śnie moja żona zmarła. Na starość miałem coraz słabszy wzrok i pogarszała mi się pamięć, traciłem też słuch.

– To bardzo smutne – powiedziała Biznesmenka z czułością.

– A kiedy naprawdę się zestarzałem, zapomniałem, gdzie mieszkam, nie pamiętałem nawet swojego imienia. Zapomniałem też, jakie miejsce zajmuję w społeczności. I wtedy, słuchaj tylko, przypomniałem sobie, kim naprawdę byłem.

– Gigantem. I piratem. Tak?

– Właśnie! – odpowiedział malarz. – Ten sen pomógł mi zrozumieć, że nie mogę już nic odkładać na później. Że muszę zadbać o zdrowie, szczęście, nabrać pewności siebie, a nawet poprawić życie uczuciowe.

– Naprawdę? – spytała Biznesmenka z tęsknotą w głosie.

– Naprawdę – powtórzył malarz.

A potem pochylił się. I pocałował ją w czoło.

ROZDZIAŁ 9

W czym się przejawia wielkość

Wielcy ludzie żyją tym, co istotne, nie tym, co powierzchowne; kierują się rzeczywistością, a nie tym, co jest tylko fasadą. Jedno odrzucają, drugie trzymają blisko.

Laozi

– Hej, kochani – huknął Miliarder. – Jak zwykle jesteście na czas. Dobra robota!

Była piąta rano. Choć niknący księżyc wciąż widniał na niebie, pierwsze promienie świtu już witały trzy postacie stojące na przepięknej plaży.

Zapach rześkiej bryzy oceanu mieszał się z nutami czerwonego hibiskusa, goździków i tuberozy. Pustułka maskareńska, najrzadszy sokół na świecie, przeleciała nad nimi, a różowy gołąb – wyjątkowy ptak – zajęty swoimi sprawami dreptał wokół bujnej kępy palm. Rodzina gekonów spieszyła w jakieś ważne miejsce, a żółw olbrzymi pełznął po trawiastym brzegu. Te cuda natury potęgowały radość i wzruszały do głębi troje członków Klubu 5 Rano, stojących na złotym piasku.

Miliarder wskazał butelkę unoszącą się na falach oceanu. Machał palcem z jednej strony na drugą, a butelka kiwała się na boki. Kiedy pokręcił palcem wskazującym, butelka w wodzie też zawirowała. Potem powoli podniósł rękę, butelka także uniosła się nad powierzchnię oceanu.

Wkrótce fala wyrzuciła ją na mokry piasek i w środku zobaczyli zwinięty kawałek jedwabiu. Wyobraź sobie, czytelniku, jakie to wszystko wydawało się tajemnicze.

– Wiadomość w butelce – radośnie krzyknął Miliarder. I zaklaskał w dłonie jak mały chłopiec. Bez wątpienia był nietuzinkowym i absolutnie cudownym człowiekiem. – To świetnie pasuje do mojej dzisiejszej lekcji – dodał. Podniósł butelkę, odkręcił zakrętkę i wyciągnął tkaninę, na której wyszyta była poniższa formuła:

– To jeden z najprostszych, ale i najbardziej rewelacyjnych modeli szkoleniowych, którymi podzielił się ze mną Zaklinacz Słów, szkoląc mnie, kiedy byłem bardzo młody – wyjaśnił Miliarder. – Stanowi podstawę wszystkich kolejnych lekcji. Pragnę, abyście oboje dobrze go zrozumieli. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to naprawdę podstawowy model. Ale gdy poznacie go bliżej, zrozumiecie, jaki jest głęboki.

Pan Riley zamknął oczy, zakrył uszy rękami i wyrecytował:

Początkiem transformacji jest lepsze postrzeganie. Im więcej widzisz, tym więcej możesz urzeczywistnić. A kiedy wiesz więcej, potrafisz więcej osiągnąć. Wielcy tego świata – twórcy magicznych symfonii, wspaniałych ruchów społecznych, którym zawdzięczamy postępy nauki i rozwój technologii – rozpoczynali od zmiany sposobu myślenia oraz przemian świadomości. Dzięki temu weszli do tajemnego wszechświata, którego większość nie może dostrzec. A to z kolei pozwoliło im na dokonywanie codziennych wyborów, na które niewielu się decyduje. To automatycznie przyniosło codzienne rezultaty, jakich niewielu doświadcza.

Potentat otworzył oczy. Podniósł palec wskazujący, jakby doznał ważkiego, cudownego objawienia. Uważnie przyjrzał się schematowi wyszytemu na jedwabiu i mówił dalej: – Bohaterów, tytanów i ikony cechują przymioty, których przeciętni ludzie po prostu nie mają, wiecie?

– Jakie? – spytał Artysta. Wyglądał dość komicznie w sportowej koszulce i spodenkach kąpielowych Speedo.

– Rygor – odpowiedział Miliarder. – Najlepsi na świecie posiadają głębię. Większość ludzi nie angażuje się w pracę. Do wszystkiego podchodzą powierzchownie. Brak im przygotowania. Mało przemyślana, a przy tym wygórowana wizja pożądanego rezultatu wraz z cierpliwym rozważaniem kolejności działania, która ma przynieść niesamowity efekt. Dziewięćdziesiąt pięć procent wykonawców nie poświęca uwagi szczegółom, zwłaszcza tym najdrobniejszym, i nie potrafią ich dopracować tak, jak to robią wielcy mistrzowie. Prawdę mówiąc, idą po linii najmniejszego oporu. Robią to, co mają wykonać, szybko i pobieżnie. Wysyłają pocztą zamiast dostarczyć osobiście. Z kolei znakomita mniejszość wyjątkowych twórców kieruje się zupełnie inną filozofią.

– Jaką? – spytał zaintrygowany Artysta.

– Stosują zasadę szczegółowości zamiast powierzchowności. Zakodowali głębokie zaangażowanie jako wartość życiową i czują wewnętrzną potrzebę perfekcyjnego wykonania wszystkiego, co robią. Wyjątkowe jednostki w pełni rozumieją, że to, co stworzą – bez względu na to, czy są murarzami, piekarzami, dyrektorami generalnymi, mleczarzami, astronautami czy kasjerami – świadczy o nich samych. Najlepsi w każdej dziedzinie doceniają fakt, że ich dobre imię widoczne jest w każdej wykonanej przez nich pracy. I rozumieją, jak cenni są ludzie, którzy mają o nich dobre zdanie.

Miliarder potarł butelkę. Następnie podniósł ją do oczu i spojrzał przez szkło na znikający księżyc, po czym kontynuował wywód.

– Chodzi tu o dużo więcej niż o społeczną aprobatę – zaznaczył. – Wartość wykonywanej przez was pracy odzwierciedla szacunek, jaki macie do siebie. Ludzie, którzy bardzo siebie szanują, nie odważą się zrobić niczego przeciętnego. To by ich zbyt umniejszyło.

– Jeśli chcecie być najlepsi w waszej dziedzinie – ciągnął pan Riley – zostańcie twórcami pełnymi głębi. – I powtórzył: – Bądźcie niezwykłymi ludźmi, a nie potulnymi istotami, zachowującymi się jak wszyscy, prowadzącymi byle jakie życie zamiast wspaniałego, życie banalne zamiast oryginalnego.

– Głębokie – rzucił z entuzjazmem Artysta, zdejmując koszulkę, żeby złapać trochę słońca.

– Prawdziwi mistrzowie wykonują swoje dzieła z niezwykłą rozwagą. Myślą o tym, co robią. Angażują się w pracę i skupiają się na najdrobniejszych detalach, jak mistrz rzeźby Gian Lorenzo Bernini, wykonując Fontana dei Quattro Fiumi – Fontannę Czterech Rzek, arcydzieło, które znajduje się w samym środku Piazza Navona w Rzymie. Tacy twórcy są bardzo precyzyjni, a ich dzieła są niemal idealne. I, chociaż to oczywiste, im po prostu naprawdę bardzo zależy.

– Ale w dzisiejszych czasach ludzie mają dużo zdań – wtrąciła Biznesmenka. – To nie jest siedemnasty wiek. Moja skrzynka odbiorcza jest przepełniona. Mój harmonogram – napięty. Dzień w dzień mam ważne spotkania. Muszę przygotować prezentacje. Czuję, że już nie nadążam ze wszystkim. Dorównanie mistrzom nie jest łatwe.

– Rozumiem – łagodnie odpowiedział Miliarder. – Mniej znaczy więcej, wiecie? Za dużo próbujesz robić. Geniusze wiedzą, że lepiej stworzyć jedno arcydzieło niż tysiąc zwykłych dzieł. Uwielbiam otaczać się prawdziwymi dziełami sztuki między innymi dlatego, że dzięki nim obcuję z wierzeniami, inspiracją emocjonalną i sposobem pracy wielkich twórców. I twierdzę z absolutną pewnością, że ci wiekopomni mistrzowie zamieszkiwali zupełnie inny wszechświat niż większość ludzi dzisiaj działających w biznesie czy dziedzinach społecznych.

W tym momencie na czubku lewego ucha Stone'a Rileya przysiadł olśniewający wielobarwny motyl. Miliarder uśmiechnął się: – Hej, koleżko, miło cię znowu widzieć. – I zaraz dodał: – Kiedy odkryjecie, w jaki sposób supergwiazdy, wirtuozi i geniusze osiągnęli szczyty, zrozumiecie, że to zwiększona świadomość możliwości, jakie oferuje każdy nowy dzień, zainspirowała ich do dokonywania korzystniejszych wyborów, przynoszących też lepsze rezultaty.

Riley wskazał schemat szkoleniowy.

– Na tym polega siła samokształcenia – mówił dalej. – Kiedy stajesz się świadomy nowych pomysłów, rozkwitasz się jako twórca i jako osoba. Gdy inwestujesz w rozwój osobisty i zawodowy, podnosi się poziom, na jakim wdrażasz i realizujesz swoje ambicje. I, oczywiście, gdy potraficie urzeczywistniać coraz więcej marzeń i planów, zostajecie nagrodzeni wyższymi dochodami i większym wpływem na świat. – Potentat postukał w trzeci krok na diagramie. – To było mądre z waszej strony, że się zgodziliście na szkolenia. I właśnie tego ten schemat ma was nauczyć.

Miliarder podrapał się po umięśnionym brzuchu. I głęboko wciągnął do płuc morskie powietrze.

– Muszę wam powiedzieć, że ze względu na sposób, w jaki wybitne jednostki odbierały świat oraz wykonywały swoje dzieła, bardzo różny od tego, w jaki działa większość ludzi, nazywano ich pomyleńcami. Nieprzystosowanymi. Dziwakami. A wcale nimi nie byli! – zawołał Miliarder entuzjastycznie. – Po prostu grali w innej lidze. Koncentrowali się na pracy. Spędzali tygodnie, miesiące, czasem lata, dopracowując do perfekcji swoje dzieła. Zmuszali się do pracy, nawet wtedy, kiedy czuli się samotni, przestraszeni czy znudzeni. Trwali wiernie przy przekładaniu swoich heroicznych wizji na codzienną rzeczywistość, nawet gdy ich nie rozumiano, wyśmiewano czy atakowano. Boże, szczerze podziwiam geniuszy świata.

– „Im bardziej społeczeństwo oddala się od prawdy, tym bardziej będzie nienawidzić tych, którzy ją głoszą” – skwitował Artysta.

Biznesmenka spojrzała na niego i zaczęła pocierać bransoletkę, którą nosiła na nadgarstku.

– George Orwell tak powiedział – oznajmił malarz. – „I ilekroć tworzysz wokół siebie piękno, leczysz swoją duszę”– mówił dalej. – To Alice Walker.

– Mistrzowie pracują w sposób, który zwykli pracownicy określiliby jako „obsesyjny” – wyjaśnił potentat. – Ale prawdę mówiąc, to, co dziewięćdziesiąt pięć procent wykonawców określa „czepianiem się szczegółów” związanych z ważnym projektem, dla pięciu procent najlepszych jest po prostu ceną dostępu do światowej klasy. Spójrzcie ponownie na model, abyśmy mogli jeszcze lepiej zrozumieć, o co chodzi – nakazał Miliarder, dotykając wykresu na jedwabiu.

– Większość ludzi w dzisiejszym świecie dała się schwytać w pułapkę spraw powierzchownych – oświadczył. – Powierzchowne spojrzenie na możliwości własnego wzrostu. Powierzchowne poznanie własnego potencjału. Powierzchowna wiedza o neurobiologii mistrzostwa, codziennych czynnościach budowniczych świata oraz ambicjach, którymi chcą się kierować w życiu. Większość ugrzęzła w niejasnym, nieprecyzyjnym sposobie myślenia. A niejasne, nieprecyzyjne myślenie daje niejasne i nieprecyzyjne wyniki. Poproś przeciętną osobę o wskazówki, na przykład, jak gdzieś dojechać, a istnieje duże prawdopodobieństwo, że dostaniesz niejasne instrukcje. To dlatego, że jej sposób myślenia jest niejasny – powiedział Miliarder, podnosząc z piasku kij i wskazując nim słowo „szczegółowość” na schemacie.

– Legendarni zdobywcy są zupełnie inni. Rozumieją, że poziom świadomości amatorów w ich dziedzinie nigdy nie doprowadzi do osiągnięcia najlepszych wyników. Kolejny przykład, który mam nadzieję, dostarczy wam dwie ważne informacje. Jestem wielkim fanem wyścigów Formuły 1. Niedawno zaproszono mnie do boksu mojej ulubionej ekipy. Ich skupienie na najdrobniejszych detalach, dążenie do perfekcji oraz gotowość do zrobienia wszystkiego, co konieczne, aby osiągnąć najlepsze wyniki, nie tylko utwierdziły mnie w moich poglądach, ale też głęboko zainspirowały. Wracam do tego, że zwykłemu człowiekowi obsesyjne wręcz dbanie o najdrobniejsze detale oraz absurdalnie rygorystyczne podejście do zadań w życiu zawodowym i prywatnym wydaje się trochę dziwne. Ale ta ekipa F1! Gdybyście ich widzieli! Idealnie przygotowali samochód wyścigowy, z nadludzką prędkością wykonywali naprawy, nawet sposób, w jaki odkurzaczem przemysłowym czyścili pit stop, gdy auto ruszyło, by nigdzie nie został ślad oleju czy brudu, wszystko było fantastyczne. Przynajmniej ja tak to widzę. U tych topowych pięciu procent nastawienie na szczegóły w codziennych postawach, zachowaniach i czynnościach jest dużo większe niż powierzchowne podejście całej reszty.

– Naprawdę byli tak skrupulatni, że odkurzyli boks po wyjeździe bolida? – spytał zafascynowany Artysta.

– Tak – odparł Miliarder. – Zamietli i odkurzyli całą zatokę. A kiedy spytałem ich, po co, powiedzieli, że nawet jeśli cząsteczka pyłu dostanie się do silnika maszyny, mogą przegrać wyścig. Albo – co gorsza – ktoś może zginąć. Właściwie każde drobne niedopatrzenie choćby jednego członka zespołu w precyzyjnym działaniu może spowodować tragedię. Poluzowana śrubka pozostawiona przez kogoś z ekipy może doprowadzić do nieszczęścia. Jakiś element listy kontrolnej przeoczony przez nieuważnego współpracownika może wywołać katastrofę. Pomiar pominięty przez kogoś, kto akurat sprawdzał wiadomości w komórce, może ich kosztować zwycięstwo.

– Zaczynam się zgadzać, że podejście, o którym mówisz, jest istotne – przyznała Biznesmenka. – Bardzo niewielu ludzi biznesu i osób zajmujących się sztuką, nauką i sportem myśli i zachowuje się w ten sposób. Choć kiedyś było to normalne. Rozwijajmy wysoką świadomość na temat tego, co robimy, oraz starajmy się doskonalić naszą pracę. Dbajmy o szczegóły i dokładność, nie bądźmy nieprofesjonalni i niedbali. Obiecujmy mniej, a dajmy z siebie więcej. Bądźmy dumni z naszego rzemiosła. Starajmy się zagłębiać w detale i ogarniać wszystko, a mówiąc twoim językiem, przeciwstawmy dbałość o szczegóły powierzchowności.

– Moje wyrazy szacunku – powiedział skromnie Miliarder. – Tego języka oraz modelu nauczył mnie Zaklinacz Słów. Ale to prawda. Szczegóły mają znaczenie w drodze do mistrzostwa. Czytałem gdzieś, że przyczyną katastrofy promu kosmicznego Challenger, był defekt pojedynczej uszczelki typu O-ring, którą eksperci wycenili na siedemdziesiąt centów. Przerażająca śmierć kilku osób była spowodowana awarią czegoś, co wydawało się nieistotnym szczegółem.

– To wszystko przywodzi mi na myśl holenderskiego geniusza Vermeera – włączył się Artysta. – Tworzył arcydzieła. Eksperymentował z różnymi technikami, które pozwalały na taką grę światła, że jego obrazy nabierały efektu trójwymiarowości. To, co malował, było głębokie. Precyzyjność każdego pociągnięcia pędzlem i wyrafinowanie w każdym ruchu. Też się zgadzam, że przeciętny artysta ma naprawdę lekkie, niefrasobliwe, niecierpliwe podejście do swojego malarstwa. Skupia się raczej na pieniądzach niż na rzemiośle. Interesuje go sława, nie finezja. Myślę, że z tego powodu nigdy nie buduje wyższej świadomości i przenikliwości, które pomogłyby mu dokonywać trafniejszych wyborów przynoszących lepsze wyniki i uczyniłyby go legendą. Zaczynam rozumieć, jak ważny jest ten prosty model.

– Uwielbiam Kobietę czytającą list Vermeera i, oczywiście, Dziewczynę z perłą – powiedział Miliarder, potwierdzając, że docenia prawdziwą sztukę.

– Wspaniałe podejście, dziękuję, że się z nami dzielisz – dodała Biznesmenka, szeroko otwierając oczy. Chwyciła Artystę za rękę. Pan Riley puścił oczko.

– Wiedziałem, że tak będzie – wymamrotał z ewidentną radością, widząc rosnącą więź między nimi. Ponownie zamknął oczy. Egzotyczny motyl wciąż siedział na uchu ekscentrycznego potentata. Gdy zatrzepotał barwnymi skrzydłami, pan Riley wypowiedział następujące słowa sławnego poety Rumiego:

Postaw wszystko na miłość, jeśli jesteś prawdziwym człowiekiem. Jeśli nie, opuść to zgromadzenie. Połowiczne zaangażowanie nigdy nie prowadzi do wielkości.

– Mogę zadać pytanie? – odezwała się Biznesmenka.

– Oczywiście – odparł Miliarder.

– Jak filozofia rygoru i szczegółowości przekłada się na nasze związki?

– Niezbyt dobrze – zabrzmiała szczera odpowiedź półnagiego potentata. – Zaklinacz nauczył mnie koncepcji zwanej Ciemną stroną geniuszu. Zasadniczo chodzi o to, że każdy ludzki przymiot ma wadę. A cecha, która sprawia, że jesteś wyjątkowy w jednej dziedzinie, jednocześnie działa w drugą stronę: okazuje się, że jesteś beznadziejny w innej. Rzeczywistość wygląda tak, że wielu wspaniałych wirtuozów tego świata miało bałagan w życiu prywatnym. Dary widzenia czegoś, co niewielu mogło dostrzec, trzymanie się najwyższych standardów, zadowolenie z długich okresów samotności poświęconych wytężonej pracy, podczas której szczegółowo opracowywali najdrobniejsze detale projektów, uparcie dbając o jakość swoich arcydzieł, działając z rzadko spotykaną samodyscypliną oraz wsłuchiwanie się we własne serce, ignorowanie krytyków, to wszystko utrudniało relacje z innymi. Często byli niezrozumiani i postrzegani jako „trudni”, „inni”, „sztywni” i „niezrównoważeni”.

Miliarder rzucił się na piasek i w błyskawicznym tempie zaczął wykonywać pompki, jedna za drugą.

Następnie, patrząc na białego gołębia, który szybował nad dachem jego nadmorskiej posiadłości, zrobił dwadzieścia razy „padnij-powstań”. A potem mówił dalej.

– I wiele z tych światowych legend kreatywności, produktywności i wydajności było niezrównoważonych – podsumował. – Byli perfekcjonistami, indywidualistami i fanatykami. To jest ta ciemna strona geniuszu. Cechy, które sprawiają, że jesteś niesamowity w swoim rzemiośle, mogą zrujnować twoje życie prywatne. Po prostu mówię wam, jak jest, kochani – zauważył Miliarder, popijając wodę z butelki z małym napisem. Patrząc uważnie, oto, co można było przeczytać:

Filip Macedoński w ultimatum do Sparty: „Radzę władzom Sparty bez dalszej zwłoki poddać się, bo jeśli moja armia wkroczy do waszego kraju, zniszczę wasze gospodarstwa, zabiję wasz lud i zburzę wasze miasto”.

A oto odpowiedź Sparty: „Jeśli”.

– Ale to, że wasze talenty łączą się z niedoskonałościami, nie oznacza, że nie powinniście ich wykorzystywać! – tłumaczył z zapałem Miliarder. – Trzeba tylko rozwinąć świadomość, w którym miejscu mogą cię spotkać kłopoty w życiu osobistym, a następnie radzić sobie z tymi pułapkami. I to pięknie nawiązuje do mojego schematu szkoleniowego z dzisiejszego poranka, który naprawdę przygotowuje grunt pod wszystko, czego dowiecie się o będącej zapowiedzią zmian wartości Klubu 5 Rano oraz o tym, w jaki sposób stworzyć z niej trwały nawyk.

Potentat schylił się, podniósł wyrzucony na brzeg, sponiewierany przez morze patyk i dotknął nim kawałka jedwabnego materiału.

– Zawsze należy pamiętać o podstawowej maksymie doskonałego działania, na której jest oparty schemat ludzkiej wielkości: mając większą świadomość, możecie dokonywać lepszych codziennych wyborów, a dzięki lepszym codziennym wyborom osiągnięcie wyższe wyniki. Zaklinacz Słów nazywa to Formułą Trzech Kroków do Sukcesu. Popatrzcie tylko, uświadamiając sobie własne naturalne zdolności do osiągania wielkich rzeczy lub to, w jaki sposób wprowadzenie Metody 5 Rano do waszej porannej rutyny może poprawić waszą produktywność, wyrośniecie ponad powierzchowną społeczność, która przeważa na ziemi i przejdziecie do grona zaangażowanych. Wyższy poziom zaangażowania i świadomości pozwoli podejmować najlepsze decyzje. A logicznie rzecz biorąc, kiedy dokonujecie właściwych wyborów, znacznie poprawiacie swoje zdolności przywódcze, osiągnięcia oraz wpływy. Ponieważ to wasze decyzje stanowią o wynikach.

– Na jednej z naszych sesji treningowych – mówił dalej Miliarder – Zaklinacz Słów i ja spotkaliśmy się w Lucernie w Szwajcarii. Piękne miasto, nad wspaniałym jeziorem otoczonym zapierającymi dech w piersiach górami. Miejsce jak z bajki. Pewnego ranka Zaklinacz zamówił dzbanek gorącej wody i plasterki cytryny, żeby napić się świeżej herbaty z cytryną, którą lubi sączyć rano. No i...

– To powinno być interesujące – przerwał Artysta, drapiąc się w ramię z wytatuowanym cytatem Andy'ego Warhola: „Nie sądzę, że ludzie umierają. Po prostu idą do domów towarowych”.

– Przynieśli tacę – ciągnął Miliarder. – Lśniące srebrne sztućce. Chińska porcelana. Wszystko z najwyższej półki. Według najwyższych standardów. Ten, kto pokroił cytryny w kuchni, ćwiczył rygor prawdziwego rzemiosła, niezbędnego do osiągnięcia mistrzostwa, a nawet posunął się o krok dalej i wyjął pestki. Niesamowite, prawda?

Miliarder zaczął wykonywać ten sam dziwaczny taniec, co w centrum konferencyjnym. Potem się zatrzymał. Biznesmenka i Artysta pokręcili głowami.

– Co za niezwykły poziom staranności i dbałości o szczegóły jak na powierzchowny świat apatycznych ludzi – powiedziała Biznesmenka, udając, że nie rozprasza jej taniec potentata.

– Zaklinacz nazywa to zjawisko „zbiorową deprofesjonalizacją biznesu” – oznajmił Miliarder. – Ludzie, którzy powinni pracować na najwyższych obrotach, zachwycać klientów, prezentować niezwykłe umiejętności, przynosić nieziemską wartość dla swoich firm – aby zarówno oni, jak i ich firmy odnosili sukcesy – oglądają bezsensowne filmy na smartfonach, kupują buty online lub przeglądają portale społecznościowe. Nigdy nie widziałem ludzi tak niezaangażowanych w pracę, tak rozproszonych i tak wyczerpanych. I nigdy nie widziałem, żeby ludzie popełniali aż tyle błędów.

Miliarder ponownie wycelował krzywym kijem w Formułę Trzech Kroków do Sukcesu.

– Wyjęcie pestek z plasterków cytryny to świetna metafora, wyzwanie, by konsekwentnie przechodzić od powierzchowności do dbałości o szczegóły. Prawdziwa dyscyplina w podejściu nie tylko do tego, co robisz w pracy, lecz i do postępowania w życiu prywatnym. Rzeczywista głębia, ponieważ odnosi się do tego, jak myślisz, zachowujesz się i jak tworzysz. Zdrowy perfekcjonizm – i nieustępliwe dążenie do bycia najlepszym – to właśnie proponuję waszej dwójce tutaj, na tej wspaniałej plaży. Otrzymacie to, co Zaklinacz Słów nazywa OPK, Olbrzymią Przewagą Konkurencyjną. Posiadanie przewagi w biznesie nigdy nie było tak łatwe, ponieważ tak niewielu twórców robi rzeczy niezbędne do dominacji w branży. Mistrzostwo to rzadkość, a ludzie pracujący na najwyższym poziomie to istne białe kruki. Macie tu pole do popisu! Jeśli tylko zdecydujecie się na kroki, do których was zachęcam. Przekażę wam ciekawe spostrzeżenie: wśród osób przeciętnych konkurencja jest duża, wśród nadzwyczajnych praktycznie nie istnieje. Nigdy nie było równie wspaniałej okazji, aby stać się nadzwyczajnym, ponieważ niewielu ludzi pragnie się doskonalić w tych czasach rozproszenia uwagi, erozji wartości i upadku wiary w siebie oraz w naszą pierwotną moc. Jak często spotykacie w sklepie czy w restauracji kogoś, kto jest w pełni obecny, zdumiewająco szarmancki, kompetentny, pełny entuzjazmu, niesamowicie pracowity, obdarzony wyobraźnią, pomysłowy i perfekcyjny w tym, co robi? Prawie nigdy, prawda?

– Tak – przyznała Biznesmenka. – Musiałabym przeprowadzić wywiady z tysiącami ludzi, żeby znaleźć taki skarb.

– A wy, moi kochani, macie Olbrzymią Przewagą Konkurencyjną! Macie szczęście – krzyknął Miliarder. – Możecie zdominować wasze branże, ponieważ niewielu teraz to robi. Zwiększcie wasze zaangażowanie. Podnieście swoje standardy. A potem zajmijcie się zaprogramowaniem tych zachowań tak, by stały się automatyczne. To naprawdę ważne: musicie każdego dnia starać się bardziej. Konsekwencja i wytrwałość to prawdziwe DNA mistrzostwa. Małe, codzienne, pozornie nieistotne ulepszenia wprowadzane konsekwentnie dają oszałamiające rezultaty. Pamiętajcie, że wspaniałe firmy i wspaniałe życie nie powstaną w wyniku nagłej rewolucji. Nie. Materializują się przez stopniową ewolucję. Drobne, codzienne zwycięstwa i powtórzenia przekładają się na doskonałość w perspektywie długoterminowej. Ale niewielu z nas w dzisiejszych czasach ma cierpliwość, aby znieść długą drogę. W rezultacie niewielu z nas staje się legendami.

– Wszystkie te informacje są fantastyczne. I tak cenne! – powiedział z wdzięcznością Artysta, wkładając koszulkę.

– Miło to słyszeć – przyznał Miliarder. – Posłuchajcie, wiem, że oboje dowiedzieliście się wiele w bardzo krótkim czasie. Rozumiem, że wczesne wstawanie to nowa umiejętność, do której wciąż się przyzwyczajacie, a to, co słyszeliście o pogoni za wielkością, opuszczaniu tłumu, rezygnacji z przeciętności i wyrzeczeniu się tego, co zwykłe, jest prawdopodobnie dość przytłaczające. Więc po prostu oddychajcie – i zrelaksujcie się. Wyjątkowość to podróż. Wirtuozeria to podróż. Nie od razu Rzym zbudowano, prawda?

– Prawda – zgodził się Artysta.

– Zdecydowanie – odpowiedziała Biznesmenka.

– I wiem też, że osiąganie szczytów własnej siły to niewygodny i przerażający proces. Przeszedłem przez to i, jeśli pozostaniecie oddani nauce Klubu 5 Rano, czekają was nagrody warte więcej niż pieniądze, sława i światowa potęga. Wszystko, czego was dzisiaj nauczyłem, jest niezbędnym elementem systemu budzenia się przed świtem, dzięki niemu zostaniecie wyjątkowymi istotami, które osiągną sukces i będą niesamowite. Zagłębimy się w to podczas nadchodzących sesji. I, zanim was puszczę wolno, byście mogli się trochę rozerwać, chcę podkreślić, że chociaż wasz rozwój jako twórców i jako ludzi może być trudny – to naprawdę najwspanialsza praca, jaką możecie wykonać. I pamiętajcie, że żyjesz najpełniej, gdy twoje serce bije najszybciej. A przebudzenia doświadczamy wtedy, gdy nasze lęki krzyczą najgłośniej.

– Więc musimy iść naprzód, prawda? – potwierdziła Biznesmenka, a cudowna morska bryza rozwiewała jej brązowe włosy.

– Oczywiście – powiedział potentat. – Wszystkie cienie niepewności rozpływają się w ciepłym blasku wytrwałości.

– W porządku. I ostatni przykład, dotyczący rygoru w życiu zawodowym i prywatnym oraz uzyskania Olbrzymiej Przewagi Konkurencyjnej poprzez szczegółowe podejście do ważnych projektów, podstawowych umiejętności i mających istotne znaczenie działań. Potem bardzo bym chciał, żebyście poszli popływać, ponurkować i poopalać się. Musicie zobaczyć, jaki wspaniały lunch przygotowała dla was moja ekipa! Muszę jechać do Port Louis na spotkanie, ale mam nadzieję, że czujecie się jak w domu. Więc...

Pan Riley przystanął na chwilę, schylił się i czterokrotnie dotknął palców u nóg, mrucząc następującą mantrę: „Dziś jest wspaniały dzień i przeżyję go w pełni, z bezgranicznym entuzjazmem i bezgraniczną uczciwością, zgodnie z moją wizją i z sercem pełnym miłości”.

– Pamiętam artykuł – kontynuował Miliarder – w którym dyrektora generalnego Moncler, włoskiej firmy odzieżowej, zapytano o ulubioną potrawę. Odpowiedział, że spaghetti pomodoro. Potem wyjaśnił, że chociaż to danie wydaje się uderzająco proste, ponieważ składa się tylko z makaronu, świeżych pomidorów, oliwy z oliwek i bazylii, to jednak uzyskanie idealnego smaku wymaga niezwykłej wiedzy oraz umiejętności. To ważne słowo, o którym wszyscy powinniśmy pamiętać, gdy pracujemy nad sobą, poprawiamy wyniki i zwiększamy nasz wkład: równowaga. We wnikliwym podejściu i wzniesieniu się na orbitę naszego wrodzonego geniuszu – oraz ku życiu pełnym magii – chodzi o dobranie najlepszej postawy i dopracowanie najmniejszych szczegółów.

Ekscentryczny potentat wetknął kawałek jedwabiu do kieszeni szortów. I zniknął.

ROZDZIAŁ 10

Cztery Cele Twórców Historii

Życie dane nam, z natury jest krótkie,
ale pamięć dobrze spędzonego życia jest wieczna.

Cycero

Wschód słońca był olśniewający. Biznesmenka i Artysta, trzymając się za ręce, szli brzegiem morza, aby po raz kolejny spotkać się z Miliarderem w miejscu wyznaczonym na szkolenie.

Pan Riley już na nich czekał, siedział na piasku z zamkniętymi oczami, pogrążony w medytacji.

Był bez koszuli, miał na sobie szorty w barwach bojowych, podobne do tych, które nosił Zaklinacz Słów, gdy spotkali się na plaży, oraz parę gumowych butów do nurkowania z przyklejonymi uśmiechniętymi buziami. Pewnie rozbawiłby was jego widok.

Kiedy Miliarder podniósł rękę i pokazał powszechnie znany znak zwycięstwa, z domu wyskoczył asystent. Ze lśniącej czarnej skórzanej teczki wyciągnął trzy szeleszczące kartki papieru i bez słowa wręczył je potentatowi. Stone Riley lekko się ukłonił i podał arkusze swoim uczniom.

Była dokładnie piąta rano.

Miliarder podniósł muszlę i wrzucił ją do wody. Wyglądało na to, że tego ranka dręczyło go coś naprawdę poważnego. Zniknęły jego beztroska radość i szczeniackie wybryki.

– Nic ci nie jest? – spytała Biznesmenka, dotykając bransoletki z wygrawerowanym napisem: „Cała naprzód. Wstań i pracuj. Wyśpisz się po śmierci”.

Potentat przeczytał słowa na bransoletce. Położył palec na ustach.

– Kto będzie płakał, gdy umrzesz? – spytał.

– Słucham?! – zawołał Artysta.

– A twoi znajomi, co będą mówić o twoim życiu, gdy ciebie już tu nie będzie? – Miliarder wydeklamował tę kwestię jak doświadczony aktor. – Żyjesz tak, jakbyś miał żyć wiecznie, nie przychodzi ci do głowy żadna myśl o słabości, nie zwracasz uwagi, ile czasu już minęło. Trwonisz czas, jakbyś miał jego nadmiar, chociaż dzień, który poświęcasz komuś lub czemuś, być może jest twoim ostatnim.

– To są twoje przemyślenia? Genialne – stwierdził Artysta.

Miliarder wyglądał na lekko zakłopotanego. – Chciałbym! Nie, należą do stoickiego filozofa Seneki. Pochodzą z jego traktatu O krótkości życia.

– Czemu rozmawiamy o śmierci w tak piękny poranek? – spytała Biznesmenka, zdradzając, że czuje się trochę nieswojo.

– Ponieważ większość z nas żyjących obecnie marzy o tym, żeby mieć więcej czasu. Jednak marnujemy czas, który został nam dany. Myślenie o śmierci sprawia, że to, co ważne, staje się bardziej namacalne. Nie pozwalajcie, by cyfrowy świat rozpraszał waszą uwagę i kradł wam cenne godziny daru zwanego życiem. Wiecie, że nie da się odzyskać straconych dni? – powiedział Miliarder przyjaznym, acz stanowczym tonem. – Wczoraj, po spotkaniu w mieście, ponownie przeczytałem Chasing Daylight. To autentyczna historia superważnego dyrektora generalnego Eugene’a O’Kelly’ego, który dowiedział się, że zostało mu tylko kilka miesięcy życia, gdy jego lekarz odkrył u niego trzy guzy mózgu.

– I co wtedy zrobił? – cicho spytał Artysta.

– Swoje ostatnie dni organizował z takim samym zaangażowaniem, z jakim prowadził życie zawodowe. O’Kelly próbował nadrobić zaległości, chodził na szkolne koncerty dzieci, które wcześniej przegapił, uczestniczył w rodzinnych wycieczkach, na które dotychczas nie jeździł, i odnowił przyjaźnie, o których zapomniał. W części książki opowiada, jak zaprosił przyjaciela na spacer na łonie natury i pisze, że „był to nie tylko ostatni raz, kiedy spacerowali razem tak spokojnie, ale także pierwszy raz”.

– Smutne – dorzuciła Biznesmenka, nerwowo bawiąc się bransoletką. Ze zmartwienia na jej czole znowu pojawiły się głębokie zmarszczki w całej okazałości.

– Ostatniej nocy oglądałem Motyl i skafander, jeden z moich ulubionych filmów – mówił dalej Miliarder. – To prawdziwa historia o człowieku, który również był na szczycie świata, redaktorze naczelnym francuskiego magazynu „Elle”. Jean-Dominique Bauby miał wszystko, a potem doznał udaru, w wyniku którego nie mógł poruszać żadnym mięśniem ciała, z wyjątkiem lewej powieki. Stan ten nazywa się „syndromem zamknięcia”. Ale jego umysł nadal pracował doskonale. To było tak, jakby całkowicie sparaliżowane ciało zamknięto w skafandrze nurka...

– To smutne – Artysta powtórzył słowa towarzyszki.

– Ale słuchajcie – dodał pan Riley – rehabilitanci nauczyli go metody komunikacji zwanej „cichym alfabetem”, która pozwoliła mu wyrażać litery oraz słowa mruganiem. Dzięki temu napisał książkę o swoim doświadczeniu i podstawowym sensie życia. Zajęło mu to dwieście tysięcy mrugnięć, ale skończył książkę.

– Nie mam na co narzekać – powiedziała cicho Biznesmenka.

– Zmarł wkrótce po wydaniu książki – mówił dalej Miliarder. – Chodzi mi o to, że życie jest bardzo, bardzo kruche. Są ludzie, którzy dziś się obudzą, wezmą prysznic, ubiorą się, wypiją kawę, zjedzą płatki owsiane – a potem zginą w wypadku samochodowym w drodze do pracy. Po prostu: takie jest życie. A zatem moja rada dla was, dwojga wyjątkowych ludzi, brzmi: nie odkładajcie na później tego, co konieczne, aby wyrazić w pełni wasz talent. Żyjcie w zgodzie ze sobą i zwracajcie uwagę na małe cuda, które przynosi każdy dzień.

– Rozumiem – podsumował Artysta, kręcąc dreda i bawiąc się panamskim kapeluszem, który włożył na poranną sesję.

– Ja też – ponurym głosem dodała Biznesmenka.

– Ciesz się każdą kanapką – dorzucił Artysta.

– Bardzo mądre zdanie – powiedział pan Riley.

– To nie moje – odpowiedział Artysta z zażenowaniem. – To słowa tekściarza Warrena Zevona. Powiedział je, gdy się dowiedział, że jest śmiertelnie chory.

– Bądź wdzięczny za każdą chwilę. Nie bój się mieć ambicji. Przestań marnować czas na błahe rzeczy. Niech twoim priorytetem stanie się odzyskanie kreatywności, żaru i potencjału, który w tobie drzemie. To bardzo ważne. Jak myślisz, dlaczego Platon zachęcał nas do „poznania siebie”? Rozumiał dobrze, że mamy ogromne zasoby umiejętności, po które trzeba sięgnąć, a potem wykorzystać, aby wieść radosne i spokojne życie, pełne energii i sensu. Zaniedbanie tej siły ukrytej wewnątrz nas skutkuje bólem związanym z niewykorzystanym potencjałem oraz frustracją wynikającą ze strachu i letargu.

Gdzieś obok przepłynął kitesurfer. Ławica ryb pojawiła się w wodzie czystej jak sumienie Abe’a Lincolna.

– Powyższy wywód prowadzi nas do tego, co chciałem wam dzisiejszego ranka przedstawić. Proszę, spójrzcie uważnie na wasze kartki papieru – polecił Miliarder.

Oto model uczenia się, który zobaczyli:

Cel Twórców Historii nr 1:
KAPITALIZACJA ILORAZU INTELIGENCJI

Potentat wyjaśnił koncepcję kapitalizacji, opracowaną przez wybitnego psychologa Jamesa Flynna. Uważał, że legendarnego twórcę tak dobrym nie czyni wielkość wrodzonego talentu, ale ogromny potencjał, który ma i potrafi wykorzystać.

– Wielu z najlepszych sportowców na świecie – zauważył pan Riley – miało mniej naturalnych umiejętności niż ich konkurenci. Ale wyjątkowe poświęcenie, zaangażowanie i dążenie do maksymalnego wykorzystania mocnych stron przyczyniło się do zdobycia sławy.

– Psiarze mają stare porzekadło: „To nie wielkość psa się liczy w walce, ale jego wola walki”– oświadczył Miliarder, pocierając z roztargnieniem umięśniony brzuch i zakładając nowe okulary przeciwsłoneczne, takie jakie noszą surferzy w południowej Kalifornii. – Zaklinacz Słów nauczył mnie, że dołączając do Klubu 5 Rano, codziennie będę miał mnóstwo okazji, by rozwijać swoje największe atuty, mieć trochę czasu dla siebie i należycie się przygotować, aby każdy dzień był prawdziwym skarbem. Pomógł mi zrozumieć, że ludzie sukcesu dobrze wykorzystują swoje poranki i że wstając przed świtem, odniosę pierwsze zwycięstwo, które otworzy mnie na dzień pełen triumfów.

– Ja chyba nigdy nie mam „czasu dla siebie” – wtrąciła Biznesmenka. – Mój terminarz jest zawsze przeładowany. Chciałabym mieć rano chwilę dla siebie, żeby spokojnie naładować baterie i zrobić kilka rzeczy, dzięki którym byłabym szczęśliwszą i lepszą osobą.

– Właśnie – zauważył Miliarder. – Wielu z nas brakuje wolnego czasu. Bez wątpienia potrzebujemy co najmniej godziny każdego ranka, aby naładować baterie, zadbać o siebie, by stać się zdrowszymi, nastawionymi pokojowo ludźmi. Pobudka o piątej rano, a następnie wdrażanie Formuły 20/20/20, której wkrótce się nauczycie, zapewni wam niezwykłą przewagę w ciągu dnia. Będziecie mogli skoncentrować się na wartościowych działaniach, zamiast pozwalać, by to dzień was kontrolował. Poczujecie przypływ energii, o której istnieniu nie mieliście pojęcia. Odzyskacie radość, która wywoła w was zachwyt. Wasze poczucie osobistej wolności niebywale wzrośnie.

Riley odwrócił się, a dwójce adeptów ukazał się zmywalny tatuaż na jego umięśnionych plecach. Zawierał cytat francuskiego filozofa Alberta Camusa: „Jedynym sposobem radzenia sobie z niewolnym światem jest stać się tak absolutnie wolnym, że samo istnienie jest aktem buntu”. Pod tymi słowami, na plecach przemysłowca, widniał wizerunek feniksa powstającego z płomieni. Wyglądało to dokładnie tak:

– Bardzo tego potrzebuję – powiedziała Biznesmenka. – Wiem, że moja skuteczność, poczucie wdzięczności i wewnętrzny spokój znacznie by się poprawiły, gdybym każdego ranka miała trochę czasu dla siebie, zanim dzień na dobre się zacznie.

– Ja też – zgodził się Artysta. – Godzina na refleksję każdego ranka i przygotowanie się do nadchodzącego dnia to byłby przełom dla mojej sztuki. I dla mojego życia.

– Zaklinacz Słów bardzo wcześnie mnie nauczył, że zainwestowanie sześćdziesięciu minut w samodoskonalenie oraz rozwój umiejętności – nazwał to Godziną Zwycięstwa – zmieni resztę mojego życia: mentalnie, emocjonalnie, fizycznie oraz duchowo. Obiecał, że to będzie jedna z moich Olbrzymich Przewag Konkurencyjnych, o których rozmawialiśmy wczoraj. I przyniesie absolutny szczyt kreatywności, przypływ pieniędzy, ogrom radości oraz pracy dla dobra ludzkości. I powiem wam, że miał rację.

– Tak czy inaczej – ciągnął z ożywieniem Miliarder – wracając do koncepcji kapitalizacji i znaczenia inteligentnego wykorzystania wszelkich wrodzonych talentów... Zbyt wielu z nas dało się nabrać na utarte twierdzenie, że osoby o niezwykłych umiejętnościach są ulepione z innej gliny niż my i zostały obdarzone przez Boga wyjątkowym talentem. A to z góry fałszywe założenie – zauważył Miliarder i przez chwilę przypominał tamtego chłopaka ze wsi.

– Poświęcenie i dyscyplina są zawsze więcej warte niż błyskotliwość i talent. A najlepsi gracze nie rodzą się szczęściarzami. Oni to szczęście wypracowują. Za każdym razem, gdy opieracie się pokusie i dążycie do doskonałości, stajecie się bohaterami. Zawsze, gdy robicie to, co powinniście, zamiast tego, co chcecie i co jest łatwiejsze, otwieracie przed sobą wrota do panteonu najwybitniejszych mistrzów.

Miliarder wpatrzył się w wielką mewę, pochłaniającą na śniadanie coś oślizgłego. Następnie donośnie beknął. – Ups... Wybaczcie – przeprosił grzecznie.

– Jak wcześniej wspominałem, najnowsze badania dotyczące ludzi, którzy odnieśli sukces, potwierdzają, że osobiste podejście do własnego potencjału jest podstawowym wskaźnikiem wydajności, mówiącym, czy faktycznie go wykorzystujemy.

– Co masz na myśli? – spytała Biznesmenka, która przestała robić notatki na tablecie i spojrzała w oczy Miliarderowi. Mężczyzna właśnie włożył świeży obcisły T-shirt z hasłem: „Ofiary mają duże telewizory. Liderzy posiadają duże biblioteki”.

– Cóż, jeśli sam sobie wmawiasz, że nie posiadasz tego, co istotne, aby być doskonałym liderem w biznesie lub ekspertem w swojej dziedzinie, to nawet nie próbujesz dążyć do celu, prawda? A dojście do światowej klasy to proces, a nie wydarzenie. Jeśli uporczywie trzymamy się ograniczającego nas twierdzenia, że: „Zwykli ludzie nie mogą stać się wyjątkowi” lub „Geniuszem się rodzisz, a nie rozwijasz go w sobie”, wtedy dochodzimy do wniosku, że nauka, wielogodzinne praktyki i przeżywanie każdego dnia zgodnie z najskrytszymi pragnieniami to całkowita strata czasu. Po co inwestować cały wysiłek, energię i czas oraz się poświęcać, skoro wyniki na poziomie mistrzowskim są dla was niedostępne? Idźmy dalej: ponieważ codzienne zachowanie jest zawsze funkcją najgłębszych przekonań, to przeświadczenie o niezdolności do zwyciężania staje się rzeczywistością – zauważył Miliarder. – Istoty ludzkie zaprogramowano do działania w zgodzie z poczuciem tożsamości. Nigdy nie wzniesiecie się wyżej, niż pozwoli wasza osobista historia. To istotna kwestia.

Riley wpatrywał się w ocean, w mały kuter rybacki z siecią przerzuconą przez burtę. Rybak w czerwonej koszuli palił papierosa i powoli odpływał od niebezpiecznej rafy koralowej. Miliarder wymamrotał pod nosem kolejną mantrę:

„Jestem wdzięczny. I wybaczam. Jestem hojny. Moje życie jest piękne, twórcze, produktywne, dostatnie i magiczne”.

A potem kontynuował wywód na temat kapitalizacji.

– Proces postrzegania siebie i tego, co możemy osiągnąć, a następnie zachowania, w którym nasze wyobrażenia się urzeczywistniają, psychologia pozytywna nazywa „samospełniającą się przepowiednią”. Podświadomie przyjmujemy wzorzec myślenia, ucząc się go od ludzi, którzy mają na nas największy wpływ w młodym wieku. To nasi rodzice, nauczyciele i przyjaciele. Dopasowujemy się do niego. A ponieważ nasze czyny odpowiadają za nasze wyniki, więc nasze błędne postrzeganie siebie staje się rzeczywistością, i to z naszej winy. Niesamowite, prawda? I w ten sposób większość z nas działa przez najlepszą część życia. Świat jest lustrem. I to, co dostajemy od życia, nie łączy się z naszymi pragnieniami, lecz z tym, jacy jesteśmy.

– Sądzę, że im bardziej wierzymy w podstawowe przekonanie, że nie potrafimy osiągać wspaniałych rezultatów w tym, co mamy nadzieję robić, tym bardziej je wzmacniamy, staje się też ono naszą głęboką wiarą. A przy tym pogłębiamy związane z tym zachowania, które stają się naszymi codziennymi nawykami – wyrecytował Artysta profesorskim tonem, w czystym porannym powietrzu porzucając luźny artystyczny wdzięk.

– Świetnie to ująłeś – odpowiedział podekscytowany Miliarder. – Podoba mi się określenie: „głęboka wiara”. Świetne. Powinieneś podzielić się tym zwrotem z Zaklinaczem Słów, jeśli spotkasz go dzisiaj. Chyba poszedł na ryby, ale znając go, pojawi się na plaży, żeby złapać trochę słońca.

Miliarder mówił dalej: – Każdy człowiek instynktownie pragnie doskonałości, czuje głód heroizmu i psychiczną potrzebę osiągnięcia szczytów własnych zdolności, niezależnie od tego, czy jest tego świadomy, czy nie. Wielu z nas ograniczono i zepchnięto w otchłań pełną toksycznych wpływów, które sprawiają, że zapomnieliśmy, kim naprawdę jesteśmy. Staliśmy się mistrzami kompromisu, staczając się powoli i konsekwentnie w coraz większą przeciętność, aż stała się naszą Standardową Procedurą Operacyjną. Prawdziwi liderzy nigdy nie negocjują standardów. Wiedzą, że zawsze można coś ulepszyć. Rozumieją, że jesteśmy najbardziej związani z własnym niezależnym bytem, kiedy dążymy do tego, co najlepsze. Aleksander Wielki powiedział kiedyś: „Nie boję się armii lwów prowadzonej przez owcę. Boję się armii owiec prowadzonej przez lwa”.

Miliarder głośno wciągnął powietrze. Obok przeleciał motyl. Po piasku przemknął krab.

– Jestem tu, aby wam przypomnieć – mówił dalej – że każdy z nas ma głęboką zdolność przewodzenia. I jak już wiecie, nie chodzi mi o posiadanie tytułu, wysokiej pozycji czy potrzebie stania się autorytetem. Mówię o tym, co jest o wiele ważniejsze i bardziej wysublimowane. To prawdziwa moc ludzkiego serca przeciwstawiona przemijającej sile, którą daje eleganckie biuro, szybki samochód i wysokie saldo na rachunku bankowym. Mówię o mocy tworzenia rzeczy wielkich, tak wielkich, że nikt nie przejdzie obok nich obojętnie. To możliwość tworzenia ogromnej wartości. Zdolność do wywierania wpływu – i dokonania przełomu – w całej branży. A także moc życia z honorem, szlachetnie, odważnie i uczciwie. Trzeba wykorzystać okazję kształtowania historii na własny, niepowtarzalny sposób. Nie ma znaczenia, czy jesteś dyrektorem generalnym, czy woźnym. Miliarderem czy rolnikiem. Gwiazdą filmową czy studentem. Skoro żyjesz, to masz możliwość zostać liderem oraz pozostawić trwały ślad w świecie, nawet jeśli obecnie nie wierzysz w swoje możliwości, bo ogranicza cię sposób, w jaki postrzegasz świat. Twoja percepcja nie jest rzeczywistością. Po prostu nie jest. Ty tylko tak widzisz rzeczywistość, pamiętaj o tym. To soczewka, przez którą patrzysz na rzeczywistość, gdy wspinasz się na wyżyny swoich umiejętności. To mi przypomina słowa niemieckiego filozofa Artura Schopenhauera: „Większość ludzi traktuje granice swojej wizji jako granice świata. Niewielu nie. Dołącz do nich”.

– Istnieje więc duża różnica między rzeczywistością a tym, jak ją postrzegamy, prawda? – spytała Biznesmenka. – Z tego, co mówisz, wynika, że patrzymy na świat przez filtr stworzony przez całe nasze osobiste oprogramowanie. Używamy tego programu tak często, że poddajemy się praniu mózgu i wierzymy, że nasz sposób postrzegania świata jest realny, prawda? Zmusiłeś mnie do przemyślenia, jak patrzę na świat – przyznała. Jej delikatna skóra zmarszczyła się jak płatki róży na mrozie.

– Zaczynam wszystko kwestionować – ciągnęła. – W pierwszej kolejności: dlaczego rozpoczęłam swoją działalność. Dlaczego status społeczny jest dla mnie tak ważny. Dlaczego mam potrzebę, żeby jadać w najelegantszych restauracjach, mieszkać w najlepszych dzielnicach i jeździć najbardziej stylowym samochodem. Myślę, że poczułam się tak zdruzgotana próbą przejęcia mojej firmy, ponieważ moja tożsamość jako istoty ludzkiej nierozerwalnie wiąże się z moją pozycją właścicielki firmy. Szczerze mówiąc, byłam tak zajęta własną karierą, że nie zatrzymałam się nawet na chwilę, by wszystko spokojnie przemyśleć i żyć świadomie. I to jest jak Formuła Trzech Kroków do Sukcesu, której nas wczoraj nauczyłeś. Gdy rozwijam samoświadomość oraz zastanawiam się, dlaczego robię to, co robię, zaczynam dokonywać coraz lepszych wyborów, które przyniosą mi lepsze wyniki.

Nie dało się jej zatrzymać.

– Nie mam pojęcia, jakie są moje autentyczne wartości, co chcę reprezentować jako liderka, dlaczego buduję to, co buduję, co naprawdę mnie uszczęśliwia i jak chcę, by zapamiętali mnie inni. Historia owego dyrektora generalnego oraz udaru wydawcy głęboko mnie poruszyły. Życie jest naprawdę bardzo kruche. I – skoro mówię tak otwarcie – myślę, że spędziłam zbyt wiele dni, goniąc za niewłaściwymi rzeczami. Utknęłam w krzykliwym chaosie, zamiast poszukiwać wyższych wartości w karierze i życiu prywatnym, co pewnie zmieniłoby wszystko. Dużo myślę o przeszłości. O moim dzieciństwie. Nigdy nie miałam czasu na przyjaźnie. Nie mam prawdziwych pasji. Nigdy nie widziałam wschodu słońca, aż do teraz. I nigdy nie znalazłam prawdziwej miłości – powiedziała Biznesmenka, nerwowo pocierając bransoletkę.

Potem spojrzała na Artystę: – Aż do dziś.

Jego oczy wypełniły się łzami.

– Biliony planet we wszechświecie – oznajmił. – Miliardy ludzi na naszej planecie, a ja miałem szczęście spotkać ciebie.

Biznesmenka uśmiechnęła się, a potem cicho odpowiedziała:

– Mam nadzieję, że nigdy cię nie stracę.

– Nie bądźcie dla siebie zbyt surowi – wtrącił Miliarder. – Każdy z nas idzie własną ścieżką, wiecie, co mam na myśli? Wszyscy jesteśmy dokładnie tam, gdzie powinniśmy, aby otrzymać lekcje, których mieliśmy się nauczyć. Problem nie minie, dopóki nie opanujecie tego, co dla was właściwe. I zgadzam się z tobą, że ludzie mają okropny zwyczaj przypominania sobie rzeczy, o których lepiej byłoby zapomnieć, i zapominania o cudownych rzeczach, o których warto by pamiętać. W każdym razie rozumiem cię. Proszę, po prostu wierzcie, że prowadzi was najwyższa i najmądrzejsza część was. Na drodze do zapisania się w historii i tworzenia życia, które ma znaczenie, nie zdarzają się przypadki. A moim zdaniem, nie ma nic złego we wspaniałych domach, szybkich samochodach i mnóstwie pieniędzy. Naprawdę chcę, żebyście mnie właściwie zrozumieli. Jesteśmy istotami duchowymi, które mają ludzkie doświadczenia – jak głosi stare powiedzenie. Życie chce, abyście mieli dużo pieniędzy. Obfitość to normalna rzecz w przyrodzie. W ogrodzie nie brakuje kwiatów ani drzew cytrusowych, na niebie są całe plejady gwiazd. Pieniądze pozwalają czynić wspaniałe rzeczy dla siebie i dla ludzi, na których najbardziej wam zależy. I dają wam szansę, by pomóc potrzebującym.

Motorówka z turystą na nartach wodnych przemknęła obok nich. Słychać było jego radosny śmiech.

– Zdradzę wam mały sekret – kontynuował magnat. – Rozdałem większość mojej ogromnej fortuny. Tak, nadal mam odrzutowce, apartament w Zurychu i to miejsce nad oceanem. I chociaż mój biznes wciąż jest wyceniany na kwotę, która czyni mnie miliarderem, nie potrzebuję tego. Nie jestem do niczego przywiązany.

– Przeczytałem historię, która na pewno ci się spodoba – powiedział Artysta. – Kurt Vonnegut, pisarz, i Joseph Heller, autor Paragrafu 22, byli na przyjęciu zorganizowanym przez znanego finansistę na Long Island. Vonnegut zapytał swojego towarzysza, jakie to uczucie, wiedzieć, że ich gospodarz zarobił w dzień przed galą więcej pieniędzy, niż on zyskał na tantiemach ze swojej bestsellerowej książki. Heller odpowiedział: „Mam coś, czego on nigdy nie miał”. Vonnegut spytał: „Co to, do cholery, może być, Joe?”. Odpowiedź Hellera była bezcenna: „Wiem, że mam wystarczająco dużo”.

– Wspaniałe! – zawołał Miliarder z entuzjazmem. – Podoba mi się! – krzyknął trochę za głośno i przybił piątkę Artyście. Następnie wykonał krótki taniec, którym pokazywał, że jest szczęśliwy, i serię pajacyków. Robił to z zamkniętymi oczami. Po prostu dziwak.

Artysta mówił dalej: – W każdym razie rozumiem, o co chodzi w kapitalizacji i samospełniającej się przepowiedni. Nikt nie uwierzy w naszą zdolność czynienia wielkich rzeczy, dopóki sami w nią nie uwierzymy, a potem nie włożymy wysiłku, aby ją zrealizować. Wiesz, co kiedyś powiedział Pablo Picasso?

– Powiedz nam – poprosiła Biznesmenka, widać było po niej, że jest bardzo otwarta na wszelkie informacje.

– Picasso wyznał: „Matka powiedziała mi, że jeśli zostanę żołnierzem, to będę generałem. Jeśli zostanę mnichem, to będę papieżem. Zamiast tego zostałem malarzem. I stałem się Picassem”.

– Super, stary – powiedział Miliarder. – To jest wiara i zaufanie do własnego potencjału.

Przeciągnął pięścią po opalonej brodzie, a potem chwilę patrzył na biały piasek.

– Nie tylko nasi rodzice są odpowiedzialni za ograniczające nas oprogramowanie, z którego większość z nas korzysta przez prawie całe życie. Jak zasugerowałem, wielu nauczycieli pełnych dobrych zamiarów, ale nieświadomych, potwierdza pogląd, że geniusze sztuki, nauki, sportu i nauk humanistycznych są „wyjątkowi”, a my musimy z pokorą zaakceptować fakt, że jesteśmy „zwyczajni”, niezdolni do wykonania imponującej pracy, która zachwyca dzięki swojej doskonałości i zapewnia wspaniałe życie. Potem mamy grono przyjaciół i nieustające wiadomości w mediach, które przekazują te same komunikaty. Na ogół są to informacje, które nas oślepiają, a płonący w nas ogień geniuszu powoli gaśnie. Cichną niegdyś pełne pasji głosy możliwości. Ograniczamy nasze talenty i rozpoczynamy trwający całe życie proces wygaszania własnych umiejętności i wznoszenia więziennych murów wokół naszych mocnych stron. Przestajemy zachowywać się jak liderzy, twórcy czy ludzie pełni obdarzeni potencjałem. Zaczynamy zachowywać się jak ofiary.

– To smutne, że dotyka to tak wielu wspaniałych ludzi. I większość z nas nie widzi, jak odbywa się pranie mózgu, które ma na celu oddalić nas od naszego najlepszego wizerunku – stwierdziła Biznesmenka.

– Tak – odpowiedział Miliarder. – Co gorsza, nasz niewykorzystany potencjał zamienia się w ból. Muszę to podkreślić.

– Co przez to rozumiesz? – zdziwił się Artysta, odwracając wzrok i nieco nerwowo się kręcąc. „Może sabotuję tworzenie sztuki tak oryginalnej i wyjątkowej, równej wielkim mistrzom, ponieważ nie wykorzystywałem talentu przez tak długi czas, że w środku odczuwam głęboki ból”, pomyślał.

– Cóż, najlepsza wersja nas samych zna prawdę: każdy jest stworzony do robienia zadziwiających rzeczy z wykorzystaniem naszych zdolności i do urzeczywistniania zdumiewających projektów dzięki naszym talentom twórczym. Wiecie, co oznacza łacińskie słowo extonare? Oznacza dosłownie „uderzyć piorunem”. Stąd wyraz „uderzające”. Każdy człowiek nosi w głębi serca – i ducha – zdolność do dokonywania zadziwiających czynów. Im mniej słuchamy głosu naszej niezdrowej narracji, która, mówiąc językiem neurobiologii, jest wytworem układu limbicznego, tym częściej będziemy słyszeć to wzniosłe wezwanie do wyrażenia naszego największego geniuszu. Dzieje się tak niezależnie od tego, czy jesteś szefem w dużej organizacji, programistą niższego szczebla, nauczycielem w szkole czy szefem kuchni. Masz pełną zdolność do podniesienia swojej pracy na poziom artyzmu i wywierania pozytywnego wpływu na ludzkość. A jednak rezygnujemy z naszego życia z powodu błędnego postrzegania tego, kim naprawdę jesteśmy i co możemy osiągnąć, pogrążeni w marazmie, uwięzieni w życiu na pół gwizdka. A oto naprawdę wielka myśl: jeśli wyrzekamy się naszej prawdziwej mocy, powoli obumieramy – podsumował Miliarder.

– To zabrzmiało dramatycznie – przyznał Artysta. – Naprawdę muszę wprowadzić ogromne zmiany. Jestem zmęczony zmęczeniem. I zaniedbywaniem własnych zdolności twórczych. Zaczynam rozumieć, że jestem wyjątkowy.

– Jesteś – potwierdziła Biznesmenka. – Jesteś – powtórzyła czułym głosem.

– Dostrzegłem też, że za bardzo przejmuję się tym, co myślą inni. Niektórzy znajomi śmieją się z moich obrazów. I za plecami nazywają mnie szaleńcem. Zdaję sobie sprawę, że po prostu mnie nie rozumieją. Ani mojej sztuki.

– Wielu geniuszy doceniono dopiero dziesiątki lat po śmierci – wyszeptał Miliarder. – A jeśli chodzi o twoich przyjaciół, nie jestem pewien, czy otaczasz się właściwymi ludźmi. Nadszedł czas, abyś był sobą, a nie ograniczał swój talent i tłumił radość życia, nie daj się zwieść opiniom innych. Kurt Cobain wyraził to lepiej niż ja: „Byłem zmęczony udawaniem, że jestem kimś innym tylko po to, by dogadywać się z ludźmi, tylko po to, by mieć przyjaciół”.

– Hmm – tylko tyle odpowiedział Artysta.

– Powiedziałem wam samą prawdę. Kto z kim przestaje, takim się staje. I nigdy nie będziesz miał pozytywnego wpływu na to, co robisz i prowadził pięknego życia, jeśli otoczysz się ludźmi o złej aurze – kontynuował Miliarder. – Aha! I jeszcze jedno... Ten ból, o którym mówiłem – jeśli nie zostanie uwolniony – zaczyna tworzyć w nas głębokie pokłady strachu i nienawiści do siebie. Większość z nas nie uświadamia sobie tego, nie ma też narzędzi, aby przebrnąć przez tę otchłań stłumionej udręki. Nie jesteśmy świadomi bólu spowodowanego brakiem szacunku dla nas samych. Dlatego wypieramy ten ból. Uciekamy od niego, gdy tylko się pojawi. I podświadomie opracowujemy serię miażdżących duszę dróg ucieczki, aby uniknąć odczuwania bólu, którego powodem jest wyparcie się naszych talentów.

– Gdzie, na przykład, uciekamy? – spytała Biznesmenka.

– W uzależnienia. W bezustanne sprawdzanie wiadomości lub przeglądanie platform społecznościowych w poszukiwaniu „polubień” lub spędzanie długich godzin przed telewizorem. Niektóre programy są tak wciągające, że trudno się od nich oderwać. Gdy jeden odcinek się kończy, zaraz zaczyna się następny. Wielu z nas rezygnuje z własnej wielkości, rozmawiając i plotkując w nieskończoność, nie rozumiejąc, że istnieje oszałamiająca różnica między człowiekiem zajętym a naprawdę produktywnym.

– Wpływowi działacze i prawdziwi twórcy świata nie czekają na każdego, kto zabiega o ich uwagę. Trudno do nich dotrzeć, nie tracą czasu i są znacznie bardziej skoncentrowani na wykonywaniu prawdziwej pracy – dzięki temu osiągają zapierające dech w piersiach wyniki, które rozwijają świat. Inne taktyki unikania bólu związanego z marnowanym potencjałem to godziny bezmyślnego surfowania w Internecie, elektroniczne zakupy, zbyt dużo pracy, zbyt dużo picia, zbyt dużo jedzenia, zbyt dużo narzekania i zbyt dużo snu.

Potentat pociągnął łyk wody z butelki. Kolejny kuter rybacki przepłynął nieopodal. Kobieta, która nim sterowała, pomachała Rileyowi, który pokłonił się nisko w odpowiedzi.

– Zaklinacz Słów nazywa to zjawisko Wyuczoną Nieporadnością – perorował dalej Miliarder. – Kiedy stajemy się dorośli, przejawiamy tendencję do samozadowolenia. Wystarczają nam rzeczy, które znamy i przestajemy pragnąć poszerzania granic. Przyjmujemy paradygmat ofiary. Szukamy wymówek, a potem recytujemy je tyle razy, aż wyćwiczymy podświadomość tak, by przyjęła je za prawdziwe. Za nasze trudności obwiniamy innych oraz okoliczności, a wydarzenia z przeszłości stają się przyczyną naszych wewnętrznych wojen. Nasiąkamy cynizmem i tracimy ciekawość, zachwyt, współczucie i niewinność, które czuliśmy w dzieciństwie. Stajemy się apatyczni. Krytyczni. Twardzi. W tym wewnętrznym ekosystemie, który tworzymy dla siebie, przeciętność staje się normą. A ponieważ to nastawienie umysłowe przyjmujemy na co dzień, staje się prawdą. Naprawdę wierzymy, że bajka, którą sobie powtarzamy, jest prawdziwa – ponieważ dobrze ją znamy. Tak więc, zamiast okazać się liderem na naszym polu, wyuczyć się rzemiosła, tworzyć dzieła, które zachwycają, i wieść niezwykłe życie, godzimy się na przeciętność. Widzicie, jak to się dzieje?

– Tak. Powoli wszystko staje się jasne. Kluczem jest zmiana naszej osobistej narracji, prawda? – dociekała Biznesmenka.

– Oczywiście – potwierdził Miliarder. – Za każdym razem, gdy uświadamiasz sobie, że wpadasz w tryb postępowania ofiary, dokonujesz odważnego wyboru i zmieniasz narrację. Zmieniasz swoją tożsamość, zwiększasz szacunek do siebie oraz rozwijasz pewność siebie. Za każdym razem, gdy oddajesz głos swojej sile, a wyciszasz słabszą stronę – wzmacniasz moc. A gdy będziesz to robić z konsekwencją konieczną, by osiągnąć mistrzostwo, twój Współczynnik Kapitalizacji Ilorazu Inteligencji, czyli zdolność do materializacji wszelkich darów, z którymi się urodziłeś, będzie rosnąć.

Miliarder zaprosił uczniów na taras domu, gdzie mieli kontynuować poranną lekcję na temat Czterech Celów Twórców Historii.

Cel Twórców Historii nr 2:
UWOLNIĆ SIĘ OD ROZPRASZANIA

Miliarder palcem wskazał model.

– Pamiętacie to arcyważne motto ludzi sukcesu? „Uzależnienie od rzeczy, które was rozpraszają, to śmierć zdolności twórczych”. Właśnie ono nas poprowadzi przez kolejną część dzisiejszego szkolenia. Postanowiłem też zgłębić znaczenie zwycięstwa nad rozpraszaniem uwagi oraz cyberprzestrzenią, ponieważ to niezwykle ważny problem w naszej kulturze. W pewnym sensie nowe technologie i media społecznościowe nie tylko niszczą nasz potencjał twórczy, ale także sprawiają, że działamy jak automaty. Prowadzimy mniej prawdziwych rozmów, utrzymujemy mniej prawdziwych relacji i mniej znaczących interakcji.

– Coraz lepiej to rozumiem dzięki szkoleniom na plaży – przyznała Biznesmenka.

– Wypełnianie cennych godzin bezsensownymi działaniami to narkotyk, który wybiera większości ludzi – mówił dalej Miliarder. – Jako istoty inteligentne rozumiemy, że nie powinniśmy tracić czasu na bezwartościowe działania, lecz emocje nie pozwalają oprzeć się pokusie. Nie potrafimy wygrać z uzależnieniem. Takie zachowanie przekłada się na miliardy dolarów strat produktywności i bylejakości. I tak jak wcześniej sugerowałem, ludzie popełniają teraz więcej błędów w pracy niż dawniej, ponieważ nie skupiają się na swoich działaniach. Bezmyślne wykorzystanie technologii zniszczyło ich bezcenną koncentrację, przez co utracili szansę na efektywniejsze funkcjonowanie oraz osiągnięcie lepszych wyników w życiu.

Ciągle jeszcze panowały spokój i cisza, które zapewniają tylko najwcześniejsze godziny dnia.

Przemysłowiec zamilkł. Uważnie przypatrywał się otoczeniu, chwilę patrzył na kwiaty starannie zasadzone wokół domu, potem na kontenerowce na horyzoncie, które wyglądały, jakby się nie ruszały, i wreszcie spojrzał na ocean.

– Patrzcie, kochani – powiedział w końcu. – Uwielbiam nowoczesny świat, naprawdę. Bez techniki życie byłoby znacznie trudniejsze. Moje firmy nie odniosłyby takiego sukcesu, ja nie byłbym tak wydajny i prawdopodobnie nie byłoby mnie tutaj z wami.

– Dlaczego? – dopytywał Artysta. Samotny delfin przepłynął obok z wdziękiem, potem wyskoczył wysoko nad fale, zakręcił się w powietrzu i wpadł do wody z głośnym pluskiem.

Pan Riley był zachwycony. – Jestem tak szczęśliwy, że odkryłem, jak przyciągać cuda – szepnął do siebie. – I nie mogę się doczekać, kiedy nauczę tych dwoje to robić. – Następnie kontynuował wywód.

– Nowinki techniczne w medycynie uratowały mi życie, gdy zachorowałem – wyjaśnił Miliarder. – Dobrze wykorzystana technika jest wspaniała. Natomiast niepokoją mnie te wszystkie głupie sposoby stosowane obecnie. Tak wielu potencjalnie wybitnych ludzi cierpi na „syndrom utraty koncentracji”, ponieważ czas przeznaczony na pracę zawodową oraz życie osobiste wypełnili zbyt wieloma gadżetami, cyberhałasem i przerwami. Jeśli grasz, aby wygrać, naśladuj mistrzów historii i pozbądź się ze swego życia wszystkich komplikacji. Upraszczaj. Usprawnij wszystko. Zostań purystą. Mniej znaczy więcej. Skoncentruj się na kilku projektach i spraw, by wyszły wspaniałe, zamiast rozpraszać się na wiele innych. Miej mniej przyjaciół, ale dbaj o głębokie relacje z nimi, by związek był bogaty. Przyjmuj mniej zaproszeń, oddawaj się wybranym przyjemnościom, czytaj mniej książek, za to studiuj je dokładnie, zamiast przelatywać pobieżnie. Skup się tylko na tym, co ma znaczenie, bo w ten sposób zawodowcy odnoszą zwycięstwo. Upraszczaj. Upraszczaj. Upraszczaj.

– Przestań zarządzać swoim czasem i zacznij zarządzać swoim skupieniem – dodał Miliarder. – Oto droga do wielkości w naszym nasyconym bodźcami społeczeństwie.

– Dzięki twoim dotychczasowym lekcjom – odezwał się Artysta – wreszcie rozumiem, że człowiek zajęty, wcale nie oznacza – produktywny. A nawet odkryłem, że kiedy pracuję nad nowym obrazem, to im bliżej jestem prawdziwej wielkiej sztuki, tym bardziej jakaś mroczna część mojego jestestwa chce mnie rozproszyć, żebym nie dokonał niczego oszałamiającego. Kiedy o tym myślę, widzę, że zdarza się to dość często. Już jestem bliski fantastycznego efektu i nagle przerywam pracę. Wchodzę w Internet i po prostu surfuję. Później śpię lub oglądam całe sezony ulubionych seriali, zdarza mi się także całą noc grać w gry wideo z wirtualnymi przyjaciółmi. A czasem po prostu wypijam za dużo taniego czerwonego wina.

– Im bliżej jesteś swojego geniuszu, tym bardziej musisz się opierać sabotażowi wywołanemu przez twoje lęki – potwierdził Miliarder. – Pojawi się lęk, że zostawisz większość w tyle i będziesz musiał radzić sobie z tym, co niesie mistrzostwo. To status odmieńca, zazdrość ze strony konkurencji i presja, żeby twój następny projekt był jeszcze lepszy. Zmierzając ku doskonałości, będziesz się niepokoił porażką, czuł obawę, że nie okażesz się wystarczająco dobry, i niepewność, co do wytyczania nowych ścieżek. Zatem twoje ciało migdałowate – część szarej masy mózgowej w kształcie migdała, która wykrywa strach – zacznie reagować. I zaczniesz niszczyć produktywność, którą zbudowałeś. W nas wszystkich tkwi podświadomy sabotażysta przyczajony w naszym najsłabszym ja, wiesz? Ale jest i dobra wiadomość. Kiedy już zdasz sobie sprawę z tego stanu...

– ...mogę dokonywać słuszniejszych wyborów, które zapewnią mi lepsze wyniki – przerwał Artysta z energią szczeniaka, który widzi swojego pana po długim dniu spędzonym w samotności.

– Dokładnie tak – powiedział Miliarder. – Gdy już zdasz sobie sprawę, że kiedy zbliżysz się do swoich największych talentów i zdolności, twoja przerażona strona odsłoni paskudne oblicze i spróbuje zniszczyć arcydzieło, które tworzyłeś. Będzie kusić rozrywkami, rozpraszać uwagę i podsuwać drogi ucieczki, byle byś tylko nie ukończył pracy. Możesz jednak sobie poradzić z tym autodestrukcyjnym zachowaniem. Możesz przerwać ten cykl. Możesz pozbawić je mocy... Po prostu obserwuj uważnie próby sabotażu twojego mistrzostwa.

– To naprawdę głębokie spostrzeżenia – dodała Biznesmenka. – I wiele wyjaśnia: dlaczego ograniczam moją produktywność, wydajność i wpływ na firmę. Wyznaczam sobie ważny cel. Dobieram ekipę ludzi. Tworzymy konkretny projekt. A potem się rozpraszam. Zgadzam się na coś innego, co tylko komplikuje nasz plan. Wypełniam dni bezużytecznymi spotkaniami z ludźmi, którzy upajają się własnym głosem. Obsesyjnie sprawdzam powiadomienia i uważnie oglądam „najświeższe wiadomości”. Dziś rano stało się dla mnie jasne, że sabotuję własne skuteczne działania. No i oczywiście jestem uzależniona od internetowych śmieci, o których mówisz. Szczerze mówiąc, nie udało mi się zapomnieć o niektórych moich byłych, ponieważ tak łatwo śledzić ich życie w mediach społecznościowych. Rozumiem teraz, że wiele godzin, kiedy mogłabym być superkreatywna, przeznaczam na rekreację online. Jak pan powiedział, panie Riley, to forma ucieczki. Nie mogę przestać robić zakupów online. To po prostu zbyt łatwe. A potem przez kilka minut czuję się szczęśliwa. Rozumiem, dlaczego Steve Jobs nie dał swoim dzieciom tych rzeczy, które sprzedał światu. Wiedział, jak mogą uzależniać, jeśli zostaną niewłaściwie użyte. I jak zmieniają nas w automaty.

Miliarder podniósł rękę. Kolejny asystent przybiegł z chatki na plaży na skąpany w słońcu taras. Młody człowiek miał na sobie świeżą białą koszulę, ciemnoszare szorty żeglarskie i starannie wypastowane czarne skórzane sandały.

– Proszę bardzo, proszę pana – powiedział z francuskim akcentem, wręczając potentatowi tacę, robiąc tajemnicze znaki. Na środku leżał model mózgu człowieka. Wyglądało to dokładnie tak:

– Merci beaucoup, Pierre. Przyjrzymy się teraz neurobiologii autosabotażu, abyście mogli to lepiej zrozumieć, a następnie pokonać. Pamiętajcie, każdy z nas ma coś, co Zaklinacz nazywa starożytnym mózgiem. Składa się on z układu limbicznego – zestawu struktur mózgowych, które znajdują się po obu stronach wzgórza, tuż pod mózgiem. Częścią tej struktury jest ciało migdałowate, o którym wspomniałem kilka chwil temu. Ten podstawowy i słabiej funkcjonujący mózg zapewniał nam bezpieczeństwo tysiące lat temu w prymitywnym świecie nieustannych zagrożeń, takich jak głód, ekstremalne temperatury, wrogie plemiona i tygrysy szablozębne. Ma na celu jedno: utrzymać nas w stabilnym stanie i jednocześnie ostrzegać przed niebezpieczeństwami, abyśmy mogli przetrwać i zachować nasz gatunek.

– Nadążacie za mną? – uprzejmie upewnił się Miliarder.

– Jasne – odpowiedzieli zgodnie, a gospodyni serwowała im świeżą herbatę cytrynową z kawałkami imbiru.

– Świetnie. Jedną z fascynujących cech naszego starożytnego mózgu jest tak zwany efekt negatywności. Aby zapewnić nam bezpieczeństwo, znacznie mniej interesuje się tym, co jest dobre w naszym środowisku, a znacznie więcej inwestuje w informowanie nas o zagrożeniach.

– Jego funkcją jest wykrywanie niebezpieczeństw – ciągnął swobodnie Miliarder. – Tak więc, kiedy otoczenie było brutalne i niebezpieczne, mogliśmy szybko reagować i pozostać przy życiu. Mechanizm ten świetnie służył naszym przodkom. Ale w dzisiejszym świecie większość z nas nie spotyka się codziennie z zagrożeniami. Świat się zmienił tak bardzo, że zwykły człowiek prowadzi życie spokojniejsze niż większość członków rodziny królewskiej kilkaset lat temu. Proszę, pomyślcie o tym błogosławieństwie.

Pociągnął łyk herbaty.

– A jednak z powodu zakorzenionego w naszych mózgach negatywnego nastawienia na wyszukiwanie tego, co nie pasuje, stale obserwujemy środowisko pod kątem zagrożenia. Działamy w trybie podwyższonej czujności, wciąż niespokojni i spięci, nawet gdy wszystko idzie świetnie. Fascynujące, prawda?

– To wyjaśnia, dlaczego myślimy tak, jak myślimy – zauważyła Biznesmenka, rozkoszując się herbatą. – Teraz rozumiem, czemu zawsze wydaje mi się, że nie osiągnęłam wystarczająco dużo, mimo że zaszłam wyżej niż ktokolwiek, kogo znam – kontynuowała. – Mam udany biznes, z solidną wartością netto, i zanim moi inwestorzy stali się chciwi, wiodłam naprawdę wspaniałe życie. Jednak, choć osiągnęłam tak wiele, mój mózg zawsze się skupia na tym, czego mi brak, czego wciąż nie mam dość i jak bardzo pragnę wygranej. Doprowadza mnie to do szaleństwa. Nie czuję spokoju. Nigdy.

Biznesmenka odruchowo skrzyżowała ramiona. Artysta po-słał jej całusa.

– Theodore Roosevelt powiedział coś, co chcę wam przekazać – oznajmił Miliarder.

– Co takiego powiedział? – spytała Biznesmenka, ciaśniej otulając się ramionami.

– Porównanie to złodziej radości – odpowiedział Miliarder. – Zawsze ktoś będzie miał więcej szczęścia, sławy i pieniędzy niż ty. Pomyśl o moim wcześniejszym wykładzie dotyczącym oderwania się i zrozumienia, że już wystarczy.

– Tak. Pamiętam – uprzejmie potwierdziła Biznesmenka.

– Coraz większy głód, który odczuwasz, pochodzi z głębszego poczucia niedostatku. Wynika to z działania naszego starożytnego mózgu. Uważnie obserwuje otoczenie i uruchamia negatywne nastawienie, które pozbawia cię radości z dobra, jakie posiadasz. No, dobrze – powiedział Miliarder. – Przeanalizujmy to bardziej szczegółowo. W miarę upływu czasu nasze mózgi ewoluowały. Rozwinęła się kora przedczołowa. To część mózgu odpowiedzialna za myślenie wyższe. Neurobiolodzy uważają ją za klejnot koronny zaawansowanego rozumowania. Zaklinacz Słów nazywa ją mózgiem mistrzostwa. Ale sprawa jest skomplikowana: kiedy zaczęliśmy marzyć o wyższych celach, szybciej się uczyć i podnosić poziom kreatywności, produktywności i wydajności, wybuchł konflikt pomiędzy starożytnym mózgiem a mózgiem mistrzowskim. Obie te struktury rozpoczęły wojnę. Prymitywny mózg wyczuwa nasz rozwój, wie, że opuszczamy bezpieczną przystań, gdzie znajduje się wszystko to, co znane, i przechodzi w stan gotowości, ponieważ porzucamy tradycyjny sposób bycia. Wyczuwa zagrożenie – nawet jeśli jest ono niezbędne dla naszego osobistego rozwoju i awansu zawodowego. Musimy jednak zapuszczać się w te niezbadane obszary, żeby zbliżyć się do naszego pierwotnego geniuszu i stać się tym, kim winniśmy być. Świadomość, że mamy nieodkryte pokłady talentu i odwagi, napełnia ludzkie serce ogromną radością. Ta wiedza jest wielkim skarbem, dzięki któremu warto żyć. Słynny psycholog Abraham Maslow powiedział: „Jeśli z premedytacją planujesz, by nie wykorzystać w pełni swojego potencjału, prawdopodobnie będziesz nieszczęśliwy do końca swoich dni!”. Ale ciało migdałowate wchodzi na wysokie obroty, gdy opuszczamy naszą strefę komfortu i próbujemy czegoś nowego. Nerw błędny zostaje sprowokowany, uwalnia się kortyzol – hormon stresu. I zaczynamy niszczyć intencje i plany, które nasz mistrzowski mózg tak mądrze pragnie realizować.

– To dlatego niewielu ludzi jest wysoce kreatywnych i niezwykle produktywnych – zauważył Artysta. – Gdy opuszczamy strefy komfortu, aktywuje się nasz mózg starożytny. Gdy stajemy się ekspertami i mamy coraz większy wpływ na otoczenie, po prostu ogarnia go strach przed zmianą.

– Dokładnie tak – potwierdził pan Riley. – Potem uwalnia się kortyzol, zmniejsza się percepcja, następuje spłycenie oddechu i przechodzimy do trybu „walcz lub uciekaj”. Trzy opcje odpowiedzi na strach to ucieczka, walka lub zamrożenie.

Artysta dodał: – Nasze wyższe myślenie chce, żebyśmy wzrastali, ewoluowali, wykonywali doskonalsze prace, prowadzili lepsze życie i inspirowali świat – mówił dalej. – Ale toczy się bitwa naszych mózgów. I starożytny, niższy, bardziej prymitywny mózg wewnątrz nas chce zatrzymać ewolucję.

– Właśnie tak – powiedział Miliarder, przyklepując żółwika z malarzem.

– A zatem, odnosząc się do drugiego Celu Twórców Historii w modelu, który nam objaśniasz, czyli uwolnienia od rozproszeń, to właśnie z powodu strachu uciekamy w świat rozrywek, aby poprawić sobie samopoczucie, choćby na chwilę? – spytała Biznesmenka.

– Prawda – potwierdził Miliarder. – I aby uciec przed dyskomfortem, którego doświadczamy, gdy pracujemy nad naszym wrodzonym geniuszem.

– To dla mnie bardzo ważne. – Artysta nie potrafił powstrzymać entuzjazmu. – Właśnie wyjaśniłeś nam, dlaczego nasza kultura jest tak uzależniona od rozrywek. I z jakich powodów większość z nas nie osiąga wielkości. Myślę, że właśnie dlatego kreatywni i produktywni ludzie są prawdziwymi wojownikami w naszym społeczeństwie. Musimy nie tylko stawić czoła obelgom przeciwników i ostrzom krytyków, którzy nie rozumieją naszej sztuki, ale także wykazać odwagę, by przebić się przez dzwony alarmowe naszych starożytnych mózgów, błagających nas, abyśmy nie sięgali wyżej.

– Bardzo poetycko powiedziane, przyjacielu! – zawołał radośnie Miliarder. Znowu wykonał swój mały taniec. Gosposia zamiatająca werandę tylko pokręciła głową.

– Potrzeba niesamowitej odwagi, aby poczuć grozę prawdziwego rozwoju osobistego i zawodowego i iść dalej, nawet kiedy czujesz, że prawie umierasz – wyjaśniał potentat. – Ale stajesz się legendą tylko wtedy, gdy przesz do przodu, nawet przerażony! Wy, moi kochani, jesteście twórcami, budowniczymi wspaniałych rzeczy. Wszyscy budowniczowie nieustannie przełamują strach, czynią tak codziennie, aby wspiąć się na wyższy poziom sprawności, wpływu oraz osobistej wolności. Aha – a nagroda, która czeka, gdy w pełni wykorzystacie wasze mocne strony i dary, to nie tylko skutek heroicznych wysiłków. Jeśli pokonacie lęki oraz przejdziecie próby ogniowe na drodze do mistrzostwa, staniecie się innymi ludźmi. Dowiecie się, kim jesteście, wyraźnie dostrzeżecie wasze talenty, wzrośnie wasza pewność siebie, nie będzie wam zależało na akceptacji tłumu i zaczniecie żyć prawdziwym życiem, zamiast sztucznym, wykreowanym przez świat, który nie chce, żebyście byli wolni.

Miliarder wziął łyk wody z butelki, po czym dalej wyjaśniał, jak ważne jest wyrwanie się ze śmiertelnego uścisku elektronicznych rozrywek rozpraszających uwagę.

– Członkostwo w Klubie 5 Rano może zdziałać cuda – powiedział swoim słuchaczom. – Wielcy mężczyźni i kobiety tego świata uniknęli rozproszenia, ponieważ włączyli do swojego harmonogramu moment spokoju w pierwszej godzinie dnia. Dało im to niezbędny czas, wolny od nadmiernych bodźców, do smakowania życia, uzupełnienia zasobów twórczej energii, rozwinięcia najwyższego ja, a także na błogosławieństwa i ugruntowanie zalet, z którymi będą żyć do końca swych dni. Wiele osób, które przyczyniły się do rozwoju naszej cywilizacji, miało nawyk wstawania przed świtem.

– Kto na przykład? – dopytywała Biznesmenka.

– Znany pisarz John Grisham, na przykład – odpowiedział Miliarder. – Inne sławne ranne ptaszki to Wolfgang Amadeusz Mozart, Georgia O'Keeffe, Frank Lloyd Wright i Ernest Hemingway. Wiedzieli, że wczesnym rankiem nikt im nie będzie przeszkadzał, jest przyjemnie rześko, a przy pracy się rozgrzeją.

– Beethoven też wstawał o świcie – dodał Artysta.

– Wszyscy wielcy spędzali poranki w samotności – powiedział Miliarder. – Samotność – taka, której doświadczasz przed wschodem słońca – to siła zwiększająca moc, wiedzę i człowieczeństwo. Samodoskonalenie zawsze wymaga izolacji. Możecie przebywać wśród ludzi cały dzień, bez końca rozmawiać przez komórkę o tysiącach bezsensownych spraw albo możecie zmieniać świat, korzystając z talentu, doskonaląc umiejętności i będąc światłem w tunelu, które podnosi wszystkich na duchu. Ale nie możecie robić obu rzeczy naraz. Eldar Shafir, ekonomista i psycholog z Princeton, użył terminu „przepustowość poznawcza”, aby wyjaśnić, że każdego ranka mamy ograniczoną zdolność umysłową. A kiedy zwracamy uwagę na liczne bodźce – od wiadomości, przez platformy społecznościowe, po nasze rodziny, pracę, kondycję fizyczną i życie duchowe – z każdą wykonywaną czynnością tracimy część skupienia. To niezwykle ważny pogląd. Nic dziwnego, że większość z nas ma problem z koncentracją na ważnych zadaniach. Bo już straciliśmy przepustowość. Sophie Leroy, profesorka biznesu na uniwersytecie w Minnesocie, koncentrację, którą zabiera nadmierne rozproszenie innymi bodźcami, nazywa „odpadami uwagi”. Odkryła, że ludzie, którzy przeskakują z jednego zadania na drugie, są dużo mniej skuteczni, ponieważ tracą część skupienia. Rozwiązanie jest dokładnie takie, jak mówię: skup się na jednej wartościowej czynności, zamiast wykonywać wiele zadań naraz – i rób to w ciszy. Albert Einstein również to podkreślał: „Prawdziwym mistrzem może być tylko ten, kto poświęca się sprawie z całą siłą i duszą. Z tego powodu mistrzostwo wymaga od nas wszystkiego”. To naprawdę jeden z najpilniej strzeżonych sekretów mistrzów i twórców historii. Nie tracą „przepustowości poznawczej”. Nie osłabiają swoich talentów, uganiając się za każdą pojawiającą się atrakcją czy rozrywką. Natomiast narzucają sobie rygor konieczny do robienia tylko paru rzeczy – za to na absolutnie światowym poziomie. Jak mówiłem wcześniej: geniusze rozumieją, że o wiele mądrzej jest stworzyć jedno arcydzieło, które przetrwa pokolenia, niż tysiące miernych projektów. Pamiętajcie: pięć procent osób wykorzystuje godziny, które dziewięćdziesiąt pięć procent marnuje. Piąta rano to czas najmniejszego rozproszenia, najwyższej chwały i największego spokoju. Więc dobrze wykorzystajcie Godzinę Zwycięstwa. Nieprawdopodobnie podskoczy wasza produktywność, staniecie się mistrzami. Nie chcę zbytnio się zagłębiać w neurobiologię, o której mówiłem dziś rano, ale mam zaplanowaną niesamowitą niespodziankę. Chciałbym wam przybliżyć jeszcze jedną koncepcję. Określa się ją mianem Przejściowej Hipofrontalności.

– Przejściowym, czym? – spytał Artysta, zaśmiewając się.

Miliarder podszedł do strzelistej palmy. Jej gruby pień świadczył o sędziwym wieku. Stał pod nią duży, okrągły, drewniany stół, wypłowiały od słońca. Starannie wykonany. Naprawdę zrobiłby na was, czytelnicy, niesamowite wrażenie, gdybyście go zobaczyli.

Miliarder odchrząknął i znowu wziął łyk herbaty cytrynowej. Po kilku sekundach przepłukał gardło. Tak, przepłukał gardło. Potem dalej mówił. – Kiedy wstajecie rano i jesteście sami, z dala od zbyt wielu bodźców i hałasu, waszej uwagi nie rozprasza technika, spotkania i inne czynniki, które mogą ograniczać maksymalną produktywność – perorował Miliarder. – Wtedy kora przedczołowa, część mózgu odpowiedzialna za racjonalne myślenie, a także za ciągłe zamartwianie się, wyłącza się na krótko. Dobra wiadomość, co? To jest właśnie ta „przejściowa” część Przejściowej Hipofrontalności. To tylko czasowy proces. Koniec ciągłych analiz, natrętnych negatywnych myśli i stresujących rozważań. Przestajecie wszystko rozgryzać i zamartwiać się rzeczami, które pewnie nigdy się nie wydarzą. Fale mózgowe przechodzą z fazy beta do alfa, a czasem nawet do fazy theta. Samotność, cisza i bezruch świtu wyzwala produkcję neuroprzekaźników, takich jak dopamina, inspirujące paliwo, które tak dobrze służy twórcom, oraz serotonina, wspaniała substancja przyjemności, narkotyk mózgu. Automatycznie i naturalnie wchodzicie w stan, który wcześniej opisałem jako Stan Przepływu.

Pan Riley lewą ręką wskazał diagram leżący na stole. Wyglądał tak:

– Stan Przepływu to doskonały sposób myślenia wszystkich wyjątkowych artystów, takich jak genialni skrzypkowie, najlepsi sportowcy, znakomici szefowie kuchni, wybitni naukowcy, przedsiębiorcy budujący imperia i legendarni liderzy, którzy tworzą najwspanialsze dzieła – dodał z entuzjazmem przemysłowiec.

– Kiedy pozwalacie sobie na poranny spokój, odpoczywając od zajęć, aktywuje się wbudowana zdolność ludzkiego mózgu pozwalająca dotrzeć do królestwa czystego geniuszu. A teraz wspaniała wiadomość dla was, kochani: dzięki odpowiednim krokom można wyćwiczyć ten stan niesamowitej wydajności i wtedy łatwo go osiągniecie.

– Przejściowa Hipofrontalność. To bardzo pomocny koncept – powiedziała Biznesmenka, ostrożnie chowając komórkę do kieszeni szortów.

– Cały świat by się zmienił, gdyby ludzie o tym wiedzieli – oświadczył Artysta.

– Powinni tego uczyć w szkołach – zasugerowała Biznesmenka.

– To prawda – zgodził się Miliarder. – Ale całą filozofię, o której wam mówię – oraz transformacyjną metodologię, przez którą wkrótce was przeprowadzę, abyście mogli wykorzystać wszystkie te istotne informacje, zawdzięczam Zaklinaczowi Słów. Był moim najwspanialszym nauczycielem. I bez wątpienia to najlepszy człowiek, jakiego znam. Pomysłowość bez poczucia prawości nie robi na mnie wrażenia. Niezwykłe osiągnięcia pozbawione współczucia są bez sensu. Macie rację. Gdyby każdy człowiek miał dostęp do tych informacji i zobowiązał się do ich stosowania, świat byłby teraz znacznie bardziej zaawansowany. Bo każdy z nas miałby ukrytą moc i działałby zgodnie z nią, aby osiągnąć niezwykłe rezultaty. I wszyscy bylibyśmy wspaniałymi ludźmi.

Cel Twórców Historii nr 3:
PRAKTYKA DOSKONALENIA OSOBISTEGO

Miliarder poprowadził uczniów przez rozległy taras, z którego roztaczał się wspaniały widok na ocean, do drzwi frontowych domu. Na podjeździe stał lśniący czarny SUV, a promienie porannego słońca odbijały się w karoserii.

– Dokąd jedziemy? – spytała Biznesmenka.

– Cóż, obiecałem wam podczas ekscytującego spotkania na wykładzie, że będziecie pływać z delfinami, jeśli odwiedzicie mnie na Mauritiusie. Chcę dotrzymać słowa. Jedziemy na zachód wyspy, do małej nadmorskiej wioski Flic-en-Flac. Czekają tam na nas dwaj młodzi i przemili kolesie. Pokażą nam miejsce, gdzie przypływają delfiny. Przygotujcie się na niespodziankę. Czeka was niezapomniane przeżycie.

Wkrótce SUV mknął przez urocze, malutkie miasteczka otaczające posiadłość przemysłowca i wjechał na doskonale utrzymaną autostradę. Miliarder siedział z przodu, obok kierowcy, wypytywał go o dzieci, najnowsze hobby i plany na przyszłość. Pan Riley zadawał przemyślane pytania, a potem uważnie słuchał. Ewidentnie był człowiekiem o ogromnej głębi. I o wielkim sercu.

Podjechali do zacisznego portu, obok piaszczystej plaży, nad którą stało kilka białych domków i urocza restauracja rybna. W porcie cumowało kilka starych łodzi. Kogut dumnie wyśpiewywał poranny hymn. Podwójna tęcza malowała się na pięknym błękitnym niebie. Cóż za wspaniały widok.

Dwóch młodych rybaków uściskało Miliardera na powitanie. Za chwilę wypłynęli na rozległy Ocean Indyjski w poszukiwaniu delfinów, z którymi mogliby pływać i baraszkować. Piosenka Strength of a Woman jamajskiego piosenkarza Shaggy’ego dochodziła z taniego głośnika przyczepionego do burty szarą taśmą. Fale, rozbryzgujące się o burtę kutra, spryskiwały słoną wodą twarze Miliardera, Biznesmenki i Artysty, którzy chichotali jak dzieci tańczące w kałużach po deszczu.

W końcu dostrzegli delfiny pływające radośnie w małej zatoczce otoczonej strzelistymi klifami, jakie można zobaczyć wzdłuż wybrzeża Kalifornii. Stworzenia te tak radośnie skakały nad wodą, że miało się wrażenie, jakby ich były tysiące. A pływało ich tam zaledwie jedenaście.

Miliarder włożył maskę do nurkowania i z platformy z tyłu kutra szybko ześlizgnął się do wody. – No dalej, kochani – powiedział podekscytowany. – Do wody!

Biznesmenka skoczyła, oczy jej błyszczały, a serce biło w uniesieniu, którego nie odczuwała od młodości. Przez fajkę do nurkowania oddychała płytko i szybko.

Artysta skoczył z rufy na brzuch.

Prowadzeni przez jednego z młodych rybaków, ubranego w szorty surfingowe z kolorowym tropikalnym nadrukiem i sportowe gumowe buty, trzej poszukiwacze przygód baraszkowali z delfinami, nurkując tuż pod powierzchnią. Gdy delfiny znikały pod wodą, to samo robiło rozbawione towarzystwo. Gdy kręciły się wokół własnej osi, to samo robili członkowie Klubu 5 Rano. Gdy się ze sobą przekomarzały, to samo robili Biznesmenka i Artysta.

Zabawa trwała może z piętnaście minut. Ale było absolutnie cudownie.

– To było niewiarygodne – wydusił Artysta bez tchu, wynurzając się z wody i usiłując dostać się na pokład z małej platformy przy silniku.

– Jedno z najbardziej niesamowitych przeżyć w całym moim życiu! – wykrzyknęła Biznesmenka, obsypując go całusami.

Miliarder także się wynurzył. Pohukiwał ze śmiechu. – O rany, to dopiero była zabawa!

Kiedy wrócili do portu, na plaży, tuż obok stosu kamieni, których miejscowi używali do grillowania ryb, wznowili poranne szkolenie. Podwójna tęcza wciąż lśniła na niebie. Miliarder podniósł rękę. Nie wiadomo skąd pojawiły się cztery białe gołębie. Chwilę potem przyleciała chmara różowych i żółtawych motyli.

– No, dobrze – oznajmił potentat, patrząc na nie. Parę razy ostro zakaszlał, po czym wskazał na trzeci punkt w Czterech Celach Twórców Historii, modelu, który przedstawił swoim uczniom tego dnia: „Praktyka doskonalenia osobistego”.

– O czym mówimy? – zastanawiał się Artysta. Woda ściekała mu z dredów, masywnymi wytatuowanymi ramionami przytulił Biznesmenkę, żeby ją ogrzać. Trzęsła się z zimna.

– Jak macie trenować wasze najlepsze cechy – padła prosta odpowiedź. – Pamiętacie motto spartańskiego wojownika, które Zaklinacz Słów przekazał nam na seminarium? „Ten, kto najbardziej poci się na treningach, najmniej krwi traci na polu bitwy”. Cóż, jakość waszej porannej praktyki determinuje jakość waszych codziennych osiągnięć. Bitwy wygrywa się w brzasku intensywnego treningu, kiedy nikt nie widzi. Zwycięstwa odnosi się, zanim wojownicy wejdą na pole walki. Triumfuje ten, kto najlepiej się przygotuje. To oczywiste, że jeśli chcecie być najlepsi na świecie w biznesie, sztuce, szachach, projektowaniu, mechanice lub pracy menedżera, musicie poświęcić mnóstwo czasu na praktykę, aby rozwinąć swoją wiedzę. Dokładnie rzecz biorąc, twórca musi poświęcić co najmniej dwie godziny i czterdzieści cztery minuty dziennie przez dziesięć lat na doskonalenie wybranej umiejętności, jak w przełomowych badaniach stwierdził wybitny psycholog Anders Ericsson z uniwersytetu stanowego na Florydzie. To minimalna liczba godzin praktyki niezbędna do pojawienia się pierwszych oznak geniuszu w dowolnej domenie. Jednak tak niewielu z nas uważa, że warto poświęcać dziesięć tysięcy godzin treningu, aby stać się lepszymi. I dlatego tak niewielu z nas odblokowuje ten kod, który raz złamany, wyzwala z nas najlepsze ja z wrodzoną mądrością, kreatywnością, odwagą, miłością i wewnętrznym spokojem. Dopiero gdy sami staniemy się lepsi, lepsze się stanie nasze życie, wiecie, o co chodzi? Uważam, że powinniście codziennie ćwiczyć, aby osiągnąć poziom mistrzowski, tak samo, jak musicie poświęcić się nauce każdej innej umiejętności, w której dążycie do osiągnięcia światowej klasy. Wzmocnij i odżywiaj filary życia wewnętrznego i zaufaj mi, będziesz wiódł o wiele lepsze życie. Wszystko, czym zajmujesz się w zewnętrznym świecie, jest konsekwencją tego, co zachodzi w twoim wnętrzu. To właśnie tu musisz przeprowadzić prawdziwe poranne przygotowania. I wtedy rozpoczniesz każdy dzień, myśląc, czując i tworząc na takim poziomie, że nikt ci nie dorówna. Jesteś sobie winny taką przysługę.

– Przed wykładem Zaklinacza Słów specjalnie nie wierzyłam w samodoskonalenie – stwierdziła beznamiętnie Biznesmenka. – Nie trafiało mi do przekonania.

– A kiedykolwiek próbowałaś? To znaczy, poważnie ćwiczyłaś przez dłuższy czas? – poważnym tonem zapytał Miliarder. Nad jego głową przeleciał jeszcze jeden gołąb. A kiedy bogacz spojrzał w górę na słońce, wydawało się, że chmury się nad nim rozstąpiły.

– Niezupełnie – odpowiedziała Biznesmenka. – Do teraz. Dopóki nie dołączyłam do Klubu 5 Rano.

– W porządku... Dobrze... Kontynuujmy. Oto klucz – powiedział Miliarder. – W Godzinie Zwycięstwa, od piątej do szóstej rano każdego ranka, skoncentrujcie się na ulepszaniu tego, co Zaklinacz Słów nazywa Czterema Wewnętrznymi Królestwami. Będzie to najmądrzejsza, a czasem najtrudniejsza praca, jaką wykonacie w życiu. Głęboka praca nad sobą. Kultywowanie czterech wewnętrznych sfer, przez które za chwilę was przeprowadzę, będzie waszym złotym kluczem do transformacji. To nie będzie łatwe, podkreślam. Ale naprawdę warto.

– Dlaczego? – dopytywała się Biznesmenka. Już się nie trzęsła z zimna. Ale Artysta nadal ją obejmował. Woda wciąż kapała z dredów. A buntowniczy kogut znów zapiał.

– Ponieważ musicie doprowadzić wasze wewnętrzne królestwa do poziomu klasy światowej, zanim zaczniecie tworzyć królestwa na zewnątrz. Szczęście idzie w parze z wyzwoleniem od strachu. To bardzo ważny pogląd: wpływ, jaki wywieracie na świat zewnętrzny, odzwierciedla chwałę, szlachetność, witalność i świetlistość, do których macie dostęp w waszym wewnętrznym świecie. Bardzo niewielu ludzi w tych czasach powierzchowności, kiedy ludzie zachowują się jak maszyny, pamięta o tej podstawowej prawdzie życiowej. To, co na zewnątrz, jest odbiciem tego, co wewnątrz, „bez” zawsze odzwierciedla „z”. Wasza kreatywność, produktywność, dobrobyt, wydajność i wpływ na planetę są zawsze wysublimowanym wyrazem tego, co dzieje się w waszym wnętrzu. Na przykład, jeśli nie wierzycie, że jesteście zdolni do realizacji ambitnych planów, nigdy nic nie osiągniecie. Jeśli nie czujecie, że zasługujecie na dostatek, nigdy nie zrobicie tego, co konieczne, aby go osiągnąć. A jeśli nie macie za wiele chęci, żeby wykorzystać talent, nie palicie się do treningu i brak wam wytrwałości, ewidentnie nigdy nie osiągniecie prawdziwego mistrzostwa. I pamiętajcie, świat zewnętrzny zawsze odzwierciedla ten wewnętrzny. Ażeby doświadczyć wyżyn w zewnętrznym życiu, musicie najpierw udoskonalić swoje wnętrze – podkreślił Miliarder.

Pociągnął parę łyków zielonego płynu z butelki, którą dał mu jeden z rybaków, wyskakując z motorówki. Na szkle można było przeczytać wydrukowane słowa Mahatmy Gandhiego: „Jedynymi demonami na świecie są te, które znajdują się w naszych sercach. To tam powinna toczyć się bitwa”.

– Jeśli będziecie konsekwentnie zwiększać wewnętrzną siłę – kontynuował Riley – wtedy zaczniecie postrzegać rzeczywistość z innej perspektywy, jako pełną wspaniałych i wyjątkowych możliwości. Odkryjecie wszechświat pełen cudów, których większość nie potrafi dostrzec. Ponieważ są zaślepieni zwątpieniem, niedowierzaniem i strachem. Wielkość to gra wewnętrzna – oświadczył Miliarder, rysując na piasku kolejny model. Wyglądał następująco:

– W porządku, przyjrzyjmy się szczegółom diagramu, abyście, kochani, mieli wyraźną świadomość, które aspekty waszego życia wewnętrznego należy poprawić podczas Godziny Zwycięstwa. Już wkrótce podam wam cały poranny program i nauczę was Formuły 20/20/20. Na razie musicie wiedzieć, że istnieją Cztery Wewnętrzne Królestwa, które trzeba trenować, pielęgnować przed wschodem słońca: umysłowość (nastawienie), uczuciowość (emocje), witalność i duchowość. Te cztery osobiste filary tworzą fundament prawdziwej pierwotnej mocy, która tkwi w każdym żyjącym człowieku. Większość z nas wyrzekła się tej potężnej siły i spędza dni na szukaniu spełnienia poza sobą. Ale wszyscy mamy w sobie tę niesamowitą zdolność. A najlepszy czas na efektywne wykorzystanie Czterech Wewnętrznych Królestw to pora od piątej do szóstej rano. Najbardziej wyjątkowa godzina dnia. Szczęśliwy poranek zmienia wszystko – perorował potentat.

– Mam pytanie... A jeśli chcę to robić tylko pięć dni w tygodniu i brać wolne w weekendy? Czy ta Metoda 5 Rano jest bardzo rygorystyczna? – zapytała Biznesmenka. Stary pies przedreptał obok, a z restauracji rybnej dochodziły dźwięki piosenki Occhi autorstwa Zucchero, włoskiej legendy muzyki. Prawdopodobnie uznałbyś, czytelniku, tę scenę za dość dziwną. Ale tak naprawdę było.

– To twoje życie. Rób to, co ci odpowiada i to, co jest dla ciebie najlepsze. Ja wam tylko przedstawiam wiedzę, którą podzielił się ze mną Zaklinacz Słów. To właśnie dzięki niej zarobiłem fortunę. Odnalazłem też radość w życiu codziennym oraz poczucie spokoju. Naprawdę, to dało mi osobistą wolność. Zastosujcie wszystkie te informacje w sposób, który odpowiada waszym wartościom, aspiracjom i stylowi życia. Ale pamiętajcie, że zaangażowanie w niepełnym wymiarze przyniesie efekty w niepełnym wymiarze – stwierdził Miliarder, odwracając się, by złapać przelatującą muchę.

– Czy mógłbyś opowiedzieć nam szczegółowo o Czterech Królestwach? – poprosiła Biznesmenka. – Dzięki temu będę silniejsza w konfrontacji z inwestorami i odzyskam nadzieję, szczęście i pewność siebie. Nie mówiłam ci tego, ale odkąd cię poznałam, zastosowałam już wiele z tego, czym się z nami dzielisz. Pewnie zauważyliście, na początku opierałam się wielu naukom Zaklinacza Słów. Nawet nie chciałam pójść na jego prelekcję. Ale z czasem otworzyłam się na jego – i twoje – nauki. Rozpaczliwie ich potrzebowałam. Wiesz, kocham życie. A teraz mam zamiar długo żyć.

– Racja – powiedział Artysta, podnosząc muszlę w kształcie serca i delikatnie umieszczając ją na dłoni Biznesmenki. Zacisnął na niej jej palce. I przytulił jej rękę do swojej piersi.

– Już dostrzegłam znaczną poprawę – ciągnęła Biznesmenka. – Wstając o piątej, czuję się bardziej skupiona, mniej zestresowana, pewniejsza siebie i mam dużo więcej energii. Szerzej patrzę na różne aspekty życia. Czuję coraz większą wdzięczność za wszystko, co dobre, mniej przejmuję się atakami na firmę i dużo bardziej cieszę się tym, co mnie czeka w przyszłości. Ci akcjonariusze to dranie. Nie jestem jeszcze gotowa, aby sobie z nimi poradzić. Ale to zrobię. Strach, który czułam przez nich i mroczne poczucie beznadziejności, już zniknęły.

– No, to cool – powiedział Miliarder, używając klasycznego slangu hipsterów z minionej epoki. Następnie zmienił koszulkę. SUV zdążył wrócić, a kierowca zaparkował bezpośrednio przed restauracją serwującą owoce morza.

– I mądrze robisz – dodał Miliarder. – Wszystkie te informacje są bezcenne. Ale – jak sama widzisz – to nieustanna praktyka i codzienne ich wykorzystanie zmieni cię w bohaterkę i pełną inspiracji liderkę w biznesie, która pomoże wielu ludziom na świecie. Gratuluję, już nie żyjesz przeszłością. Nikt nie sugeruje, abyś postępowała nieodpowiedzialnie i nie zajmowała się problemami, z jakimi borykasz się w firmie. Ale twoja przeszłość to miejsce, z którego możesz czerpać nauki, a nie dom, w którym musisz mieszkać.

Trójka przyjaciół wsiadła do czekającego na nich pojazdu i wyruszyła w drogę powrotną do posiadłości przedziwnego gospodarza.

– Pomówmy więcej o tym modelu, ponieważ to klucz do waszego sukcesu i szczęścia – komentował Miliarder, podczas gdy SUV jechał do przodu. – Niejeden guru opowiada o umysłowości i sposobie myślenia. Uczy, jak istotne jest zainstalowanie psychologii możliwości, używając określenia psycholożki z Harvardu, Ellen Langer. Ci nauczyciele pokazują, jak myśleć optymistycznie każdego dnia. Mówią, że twoje myśli kształtują rzeczywistość i że zmieniając sposób myślenia, zmienisz życie. Z pewnością zmiana sposobu myślenia jest niezbędnym krokiem w kierunku osobistego mistrzostwa, które poprowadzi cię ku wspaniałej rzeczywistości. – A jednak – ciągnął Miliarder – niezwykle ważne jest, abyście to dobrze zrozumieli, ponieważ większość ludzi tego nie rozumie: Zaklinacz Słów nauczył mnie, że zmiana sposobu myślenia – pierwszego z Czterech Wewnętrznych Królestw – to tylko dwadzieścia pięć procent doskonalenia osobistego.

– Poważnie? – zapytał Artysta. – Zawsze myślałem, że wszystko zależy od naszego umysłu. I niczego poza tym. To całe „zmień swoje myślenie, a zmienisz swoje życie” albo „twoje nastawienie determinuje twoje postępowanie”.

– Spójrz – powiedział Miliarder. – To z pewnością prawda, że twoje najgłębsze przekonania kierują twoim codziennym zachowaniem. Wiesz, że w to wierzę. I zgadzam się również z tym, że sposób, w jaki postrzegasz świat, wpływa na to, jak sobie z nim radzisz. Jednak doskonale opanowany sposób myślenia bez doskonałego sposobu odczuwania jest pustym triumfem. Sama praca nad nastawieniem nigdy nie zapewni ci pełnej niezależności i nie wyrazi w pełni twojego geniuszu – wyjaśnił klarownie.

– Chyba rozumiem, o co ci chodzi – rzucił Artysta, uśmiechając się od ucha do ucha. – Charles Bukowski powiedział: „Przestań martwić się czystym umysłem... Zamiast tego oczyść swoje serce”.

– I miał rację – zgodził się Miliarder, rozsiadając się wygodniej w skórzanym fotelu SUV-a.

– Wyjaśnij mi, czym jest sposób odczuwania albo inaczej uczuciowość – poprosiła Biznesmenka. Patrzyła na grupę uczniów, beztrosko biegających po placu zabaw. Jej myśli powędrowały do czasów dzieciństwa.

– Sposób odczuwania to twoje życie emocjonalne. Nawet jeśli masz niezłomne przekonania i wyjątkowy sposób myślenia, nie wygrasz, gdy serce przepełnia ci gorycz, złość, smutek, rozczarowania, urazy i strach. Pomyśl tylko: jak możesz wykonać niesamowitą pracę i osiągnąć zdumiewające rezultaty, skoro zatruwają cię toksyczne uczucia? Mam wrażenie, że w dzisiejszych czasach wszyscy mówią o budowaniu zdrowej i odpornej umysłowości. Trąbią o tym wszędzie. Ale nikt nie mówi o sposobie odczuwania, uczuciowości ani o witalności i zdrowiu czy duchowości. Te wszystkie Cztery Wewnętrzne Królestwa trzeba starannie dopracować podczas porannej praktyki, aby poczuć i obudzić drzemiącą w nas inspirującą moc. I tylko wtedy, gdy się rozwiniesz i pogłębisz relację ze swoim wnętrzem, możesz dołączyć do grona wirtuozów. I bogów. Kiedy zgłębisz twoje Cztery Wewnętrzne Królestwa, zaczniesz odnosić takie sukcesy w świecie zewnętrznym, o jakich nigdy nawet nie marzyłaś. I to będzie najpiękniejsze. To jak magia. Zwiększasz moc innych przez samą swoją obecność. Niewiarygodny, ale niezawodny strumień cudów wypełni godziny codziennego życia. I ogarnie cię radość zrodzona z imponujących osiągnięć i służby światu, nagroda od życia za wspaniałe zachowanie. – Pan Riley wyjrzał przez okno i mówił dalej:

– Wielu z nas uświadamia sobie, co powinni robić, ale nic niezwykłego się nie dzieje, ponieważ nasze życie emocjonalne to chaos. Tkwimy w przeszłości. Nie wybaczyliśmy tego, co niewybaczalne. Stłumiliśmy wszystkie niezdrowe emocje wywołane tym, co nas zraniło. Zygmunt Freud napisał: „Niewyrażone emocje nigdy nie umierają. Zostają pogrzebane żywcem i później wychodzą w dużo gorszy sposób”. Zastanawiamy się, dlaczego nasze próby pozytywnego myślenia nie działają! To, czym się z wami dzielę, wyjaśnia, dlaczego tak wiele książek o samodoskonaleniu nam nie pomaga. I dlaczego tak niewiele wykładów przynosi trwałe efekty. Mamy dobre intencje. Naprawdę chcemy się poprawić, być błyskotliwymi twórcami i lepszymi ludźmi. Ale rzadko dostajemy informacje tylko w myślach. A potem wzniosłe aspiracje zatruwają resztki uczuć płynące z naszych złamanych serc. Tak nic się nie zmienia. Nic nie rośnie. Nie ma żadnej przemiany. Jeśli chcesz doświadczyć potężnej zmiany i niezrównanej wydajności, musisz wybrać mistrzowskie nastawienie umysłu, poza tym naprawić, odbudować i wzmocnić swoje serce, sposób odczuwania, uczuciowość. I pozbyć się wszystkich mrocznych i toksycznych emocji z dawnych bolesnych doświadczeń. Uwolnić się i oczyścić. Na zawsze. W ten sposób twoje serce, zahartowane przeciwnościami losu, otworzy się ponownie, pełne szlachetnej chwały.

– Niesamowite spostrzeżenia – przyznała Biznesmenka. – Ale jak mam to dokładnie robić w Godzinie Zwycięstwa, od piątej do szóstej rano?

– Wkrótce się dowiecie, jak wdrożyć Metodę 5 Rano – powiedział Miliarder. – Wy, kochani, stajecie się wystarczająco otwarci i wystarczająco silni, aby przyswoić sobie Formułę 20/20/20. I tak, jak wspominałem na naszym pierwszym spotkaniu, wasze życie już nigdy nie będzie takie samo, kiedy nauczycie się nim kierować. Formuła 20/20/20 to absolutny przełom. Na razie po prostu zrozumcie, że wspaniały sposób myślenia i umysłowość bez wzmocnienia uczuciowości to powód, dla którego dobrzy ludzie rezygnują z prób osiągnięcia wielkości.

– Ach – dodał Miliarder – i jeszcze jedno. Praca nad uczuciowością to nie tylko pozbywanie się negatywnych emocji, które narosły w wyniku życiowych frustracji, rozczarowań i obciążeń. Chodzi również o wzmocnienie zdrowych uczuć. Dlatego część waszej porannej rutyny wymaga ćwiczeń z wyrażania wdzięczności. Aby zaspokoić poczucie podziwu i wzbogacić zasoby entuzjazmu.

– Uwielbiam to – powiedział Artysta. – To, co nam mówisz, bracie, jest naprawdę bardzo głębokie. Rewolucyjne – podkreślił.

– Absolutnie. Tak oto Zaklinacz Słów nauczył mnie, jak każdego ranka, w Godzinie Zwycięstwa, muszę pracować nad moją uczuciowością. Ale sprawa jest złożona: poprawianie uczuciowości i jednoczesna praca nad sposobem myślenia i umysłowością to nadal tylko pięćdziesiąt procent działania w celu osiągnięcia doskonałości i zmaterializowania naszych Wewnętrznych Królestw, o których marzymy w świecie zewnętrznym. Po pracy nad sposobem myślenia oraz odczuwania, każdego ranka przychodzi kolej również na pracę nad witalnością.

– To dla mnie coś nowego – zauważyła Biznesmenka. – Praca nad zdrowiem i witalnością. To lubię.

– Cóż, to się odnosi do twojego wymiaru fizycznego – wyjaśnił Miliarder, kiedy SUV mijał jedną z wielu plantacji herbaty na Mauritiusie.

– Jednym z głównych elementów dołączenia do grona legend jest długowieczność. Oto krótka wskazówka, jeśli chcesz przewodzić w swojej dziedzinie i ciągle rozwijać swoje umiejętności: nie umieraj. Jeśli umrzesz, nigdy nie staniesz się mocarzem w branży i ikoną, która tworzy historię.

Biznesmenka i Artysta uśmiechnęli się szeroko, gdy Miliarder zaczął energicznie klaskać, słysząc własne słowa, najwyraźniej szczęśliwy, jak rodzina wiewiórek bawiąca się w lesie.

– Mówię poważnie. Piękne rzeczy dzieją się, jeśli naprawdę gorliwie ćwiczysz i aktywnie walczysz z procesami starzenia. Wyobraź sobie, że żyjesz kilka dodatkowych dekad, zachowując przy tym bardzo dobre zdrowie. To kolejne kilka dziesięcioleci, aby udoskonalić rzemiosło, wyrosnąć na jeszcze bardziej wpływowego lidera, stworzyć kunsztowne dzieło, zwiększyć dobrobyt i zbudować świetliste dziedzictwo, które wzbogaci całą ludzkość. Wielcy twórcy i liderzy rozumieją, że nie możesz osiągnąć mistrzostwa bez wykorzystania – a następnie zwiększenia – swojej witalności. Każdy dzień jest po prostu znacznie lepszy, gdy znajdziesz w nim czas na aktywność fizyczną. Muszę to powtórzyć, ponieważ to bardzo ważne, jeśli chcesz mieć wspaniałe życie: każdy dzień jest po prostu znacznie lepszy, gdy znajdziesz w nim czas na aktywność fizyczną. I niewiele rzeczy tak dobrze wpływa na samopoczucie jak sprawność. Muszę wam powiedzieć, że zdrowie to oddziaływanie w sferze fizycznej, dzięki któremu mózg poprawia funkcje poznawcze, a więc wasza energia oraz poczucie szczęścia wzrasta, a stres się zmniejsza. Odkąd osiągnąłem zdrowe i sprawne ciało, wpłynęło to znakomicie na moją firmę.

Miliarder zamilkł. Złożył ręce razem, jak to robią w Indiach, kiedy mówią Namaste, co w sanskrycie oznacza „Kłaniam się temu, co boskie w tobie”. – I tu docieramy do sfery duchowej, moi drodzy. Dowiedziałem się, że każdy z nas ma nieskazitelną duszę. Większości ludzi nie interesują szepty dochodzące z głębi duszy. Jako rasa zaniedbaliśmy najmądrzejszą, najwspanialszą i wieczną część siebie. Działamy zaprogramowani, by gromadzić dobra, dzięki którym będziemy popularni, zdobędziemy uznanie i społeczną akceptację, zamieszczając selfiki, oraz osiągniemy popularne cele, które dadzą poczucie ważności. Jednak dawanie codziennej pożywki naszej duchowości, jest zajęciem godnym liderów z górnej półki.

– Kiedy mówisz o duchowości, o co dokładnie ci chodzi? – spytała Biznesmenka, ewidentnie robiąca postępy jako uczennica Zaklinacza Słów. Była otwarta, silna i wolna, jak nigdy dotąd.

– Tak, ja też nie jestem pewien, co masz na myśli, bracie – szczerze wyznał Artysta, odchylając się na siedzeniu, gdy szofer prowadził pojazd po krętym podjeździe wiodącym do domu potentata. Przeleciała chmara motyli. Podwójna tęcza wciąż rozciągała się na niebie. Miliarder przyjrzał się jej i mówił dalej:

– „Nie ma wykwintnego piękna bez pewnego zachwiania proporcji” – zauważył, machając do ogrodników i pokazując język żabie. – Tak powiedział angielski poeta Christopher Marlowe. I mówił prawdę. W każdym razie, aby pomóc wam zrozumieć Czwarte Królestwo Wewnętrzne, powiem po prostu, że ponieważ sposób myślenia dotyczy psychologii, odczuwanie – do sfery emocjonalnej, witalność i zdrowie odnosi się do fizjologii, duchowość zaś do sfery metafizycznej. To tylko to. Żadnej mistyki. Ani religii. Nie ma tu żadnego vudu.

– Proszę mówić dalej – naciskała Biznesmenka. – Zmieniam poglądy, kiedy słucham twoich słów.

– Cóż, to wszystko jest dziełem Zaklinacza, nie moim. Pamiętajcie o tym. W każdym razie zachęcam was, byście stali się uduchowieni. Nie chcę, by to określenie was przestraszyło, żebyście zrezygnowali z dalszych nauk. Chodzi mi o spędzenie czasu w ciszy wczesnego poranka i powrót do poczucia odwagi, wiary i miłości do samego siebie. Poszybujcie z waszymi aniołami i zatańczcie z bogami przez ten krótki czas przed wschodem słońca, niech to będzie hołd dla tego, co w was najmądrzejsze i najprawdziwsze. Dopiero wtedy zaczniecie poznawać – i rozumieć – wewnętrzne świątynie wielkości oraz szczyty światła, które zamieszkują wasze wyjątkowe dusze. Duchowość polega na pamiętaniu o tym, kim naprawdę jesteśmy. Mędrcy, święci i jasnowidze historii wstawali o świcie, by tworzyć jeszcze silniejsze więzy z bohaterem drzemiącym w naszym wnętrzu. Brak poczucia bezpieczeństwa, niedostatek, samolubstwo i nieszczęście to dzieci strachu. Nauczyliście się tych cech. Z pewnością nie są waszym naturalnym stanem. Po narodzinach zaczynamy oddalać się od duchowej mocy i schodzimy w głąb tego, czym ten zniszczony świat chce nas uczynić. Bardziej się skupiamy na zdobywaniu, gromadzeniu i porównywaniu, niż na tworzeniu, pomaganiu i poszukiwaniu przygód. Świadomi ludzie pracują nad stanem swojej duszy w cichych godzinach przed świtem, w sanktuarium samotności, spokoju i ciszy. Poprzez pełną nadziei kontemplację najlepszej wersji siebie, bez skaz charakteru. Poprzez cudowną medytację o tym, jacy chcecie być w ciągu dnia. Poprzez przemyślane rozważania o ulotności życia i nieuniknionym końcu. Dzięki refleksjom na temat darów, które chcecie zmaterializować, zostawiacie świat w lepszym stanie, niż go zastaliście w dniu waszych narodzin. Oto kilka sposobów na pracę na poziomie duchowym.

– Tak – dalej mówił Miliarder, a wrażliwość jego szczerego serca przejawiała się jeszcze mocniej w łagodnym głosie. – Macie w sobie dzielnego, kochającego i niezwykle potężnego bohatera. Wiem, że dla większości ludzi ten pomysł brzmi szaleńczo. Ale to prawda. Poświęcając trochę czasu swojej duszy w Godzinie Zwycięstwa, poprawisz swoją świadomość i relacje z tą najwspanialszą częścią siebie. I w konsekwencji będziecie służyć społeczeństwu, zamiast zaspokajać głód ego swojej mniejszej jaźni.

– A mając większą świadomość własnego sposobu myślenia, odczuwania, zdrowia oraz duchowości, będziemy dokonywać lepszych codziennych wyborów, które zagwarantują lepsze codzienne wyniki, prawda? – oświadczyła Biznesmenka, recytując Formułę Trzech Kroków do Sukcesu, którą poznała podczas wcześniejszej sesji.

– Dokładnie. – Zaklaskał w dłonie Miliarder. – Dokładnie tak – dodał, kiwając głową.

– Proszę, zawsze bądźcie szczerzy wobec tego, co najważniejsze w dobrze przeżytym życiu – zaklinał Miliarder. – Nie dajcie się zwieść powierzchownym działaniom, które tłamszą ludzkiego ducha i oddzielają nas od tego, co w nas najlepsze. – Wyciągnął cienki portfel z przedniej kieszeni i ochrypłym, ale dostojnym głosem przeczytał słowa Tołstoja napisane na kawałku papieru:

Spokojne życie na ustronnej wsi, gdzie można być użytecznym dla ludzi, dla których łatwo czynić dobro i którzy nie są do tego przyzwyczajeni; potem praca, miejmy nadzieję użyteczna; potem odpoczynek, przyroda, książki, muzyka, miłość do bliźniego – takie jest moje wyobrażenie o szczęściu.

Cała trójka stała teraz przed domem magnata. Na drzewie cytrynowym przysiadła sowa. Zahukała, gdy zobaczyła Miliardera. Pomachał jej. – Miło cię widzieć, koleżanko – powiedział. – Czemu tyle czasu zajął ci powrót do domu?

Cel Twórców Historii nr 4: CODZIENNA PRACA

– Pamiętaj, że każdy z cennych dni, to twoje życie w miniaturze – zauważył Miliarder. – Jak żyjesz każdego dnia, tak kształtujesz życie. Wszyscy jesteśmy tak skoncentrowani na pogoni za przyszłością, że ignorujemy wartość pojedynczego dnia. A jednak to, co robimy dzisiaj, tworzy naszą przyszłość. To jest jak ten żaglowiec – wyjaśnił pan Riley, wskazując na statek w oddali. – Wystarczy kilka zmian kursu, pozornie nieistotnych i nieskończenie małych, wykonywanych konsekwentnie podczas długiej podróży, i zamiast dotrzeć do pięknej Brazylii, trafimy do wspaniałej Japonii. Jedyne, co musisz zrobić, aby wieść niezwykle udane i sensowne życie, to „chwytać dzień”. Dokonuj tych jednoprocentowych korekt kursu i ulepszeń każdego dnia, a dni zmienią się w tygodnie, tygodnie w miesiące, a miesiące w lata. Zaklinacz Słów nazwał takie codzienne doskonalenie osobiste i zawodowe „mikrowygranymi”. Ulepszenie czegokolwiek w ciągu dnia o jeden procent, od porannej rutyny po wzorce myślowe, umiejętności biznesowe i osobiste relacje, zapewnia co najmniej trzydzieści procent, tak, trzydzieści procent ulepszeń w ciągu miesiąca. Bądź wierny programowi, a w ciągu zaledwie roku znajdziesz się o trzysta sześćdziesiąt procent bliżej celu, do którego dążysz. Główną kwestią, na której się należy skoncentrować, jest tworzenie wspaniałych dni, które zamienią się w cudowne życie.

– Małe codzienne, pozornie nieznaczne ulepszenia, wykonywane konsekwentnie w czasie, przynoszą oszałamiające rezultaty – podkreśliła Biznesmenka, przypominając sobie jedną z nauk tej magicznej przygody.

– Tak – oświadczył radośnie Miliarder, przeciągając się, a następnie dotykając palców u nóg, po czym zaszeptał do siebie: – Życie jest dobre i muszę pomóc tym dwóm miłym duszom, by stały się wspaniałe – zanim będzie za późno.

– To doskonały wniosek – ciągnął Miliarder. – Wyjątkowi twórcy i bohaterowie dnia codziennego rozumieją, że to, co robisz każdego dnia, ma o wiele większe znaczenie niż to, co robisz od czasu do czasu. Konsekwencja jest naprawdę kluczowym składnikiem mistrzostwa. A regularność – koniecznością, jeśli chcesz tworzyć historię.

W tym momencie Biznesmenka skupiła uwagę na smartfonie, ponieważ jego ekran się rozjaśnił.

Pojawiły się tam napisane czcionką, przypominającą kapiącą krew, słowa, które nią wstrząsnęły:

Zabójca jest już w drodze.

– Kochanie, co się stało? – zapytał Artysta, zdradzając, jak bardzo jest mu bliska.

– Co się stało? – dopytywał Miliarder, widząc przerażoną twarz kobiety.

– To jest... eee... to kolejna... to jest... – jąkała się. Upadła na kolana, na klomb blisko miejsca, w którym szofer zaparkował SUV-a. Niemal równie szybko wstała.

– To kolejna groźba śmierci. Piszą, że ktoś jest w drodze, żeby mnie zabić. Znowu akcjonariusze. Chcą mnie zmusić do opuszczenia firmy. Ale wiecie co, chłopaki? – powiedziała Biznesmenka, przybierając postawę wyrażającą pewność siebie i bunt. – Nigdzie się nie wybieram. Zbudowałam tę firmę. Kocham to, co robię. Zrobiłabym wszystko dla mojego zespołu. Nasze produkty są niesamowite. Rozwijanie przedsiębiorstwa dało mi wielką satysfakcję. Jestem gotowa z nimi walczyć. Chodźmy! Dalej!

– Pracuję nad tym – mruknął Miliarder, powtarzając to, co powiedział na plaży, gdy po raz pierwszy dowiedział się o sytuacji. – Po prostu bądź w pełni obecna podczas nauki i wykorzystaj tę wyjątkową okazję, by stać się nowym członkiem Klubu 5 Rano. Baw się dobrze na Mauritiusie. Pielęgnuj uczucie, które rozwija się między tobą a moim wytatuowanym przyjacielem. – Miliarder się uśmiechnął. – I nadal wzmacniaj świadomość swojej wrodzonej mocy jako liderki, twórcy i człowieka. Bardzo się cieszę, patrząc na twoje postępy. Wydajesz się odważniejsza, lżejsza i znacznie spokojniejsza. Cieszę się.

– Wstawanie o piątej rano z każdym dniem jest coraz łatwiejsze – powiedziała Biznesmenka, czując pewność siebie i spokój.

– Wiedza, którą nam przekazujesz, jest bardzo cenna. Rozwijam się. Nie mogę się doczekać, aby zrozumieć, jak zmienić to w nawyk i nauczyć się Formuły 20/20/20, by dokładnie wiedzieć, co robić w Godzinie Zwycięstwa. Ćwiczyłam jogę i spacerowałam po plaży w ciemności, zanim wzeszło słońce, ale z chęcią przyjmę propozycje innych rytuałów. Wiem, że je znasz. Cała dotychczasowa wiedza okazała się niezwykle pomocna.

– Wkrótce przedstawię wam precyzyjną metodologię. Po prostu chcę, byście wiedzieli, że koncepcja, którą właśnie się z wami podzieliłem, nazywa się Podstawa Codziennej Pracy. Zwycięstwo na pewno zaczyna się wtedy, gdy o tym zdecydujesz. Ciesz się porankiem, a jakość twojego dnia będzie rosła wykładniczo, co z kolei wyjątkowo zmieni jakość twojego życia. Będziecie mieli o wiele więcej energii, będziecie bardziej produktywni, pewni siebie, wspaniali, szczęśliwi i spokojni – nawet w najtrudniejsze dni. Okej, teraz spędźcie razem niesamowity dzień we dwoje. Uwielbiam słowa poety Johna Keatsa: „Chciałbym, byśmy byli motylami i przeżyli tylko trzy letnie dni – trzy dni z tobą, które wypełniłbym większą radością, niż mogłoby zawierać pięćdziesiąt zwykłych lat”. Piękne, prawda?

– Absolutnie – powiedział Artysta, pociągnął trzy dredy, poklepał się po brzuchu, a następnie zasznurował glany. – Absolutnie.

– O której godzinie powinniśmy się jutro spotkać, kochani? – zapytał Miliarder ze spojrzeniem wskazującym, że jest pewien odpowiedzi.

– O piątej rano! – Biznesmenka i Artysta odpowiedzieli entuzjastycznie.

ROZDZIAŁ 11

Żeglowanie na falach życia

Nie można zobaczyć ani nawet usłyszeć najlepszych i najpiękniejszych rzeczy na tym świecie, ale trzeba poczuć je sercem.

Helen Keller

Biznesmenka nauczyła się żeglować jako dziecko. Uwielbiała czuć krople słonej wody na młodzieńczej twarzy i wolność, jaką dawało jej pływanie po otwartym morzu. Zastanawiała się, dlaczego przestała żeglować. Zdziwiło ją też, że zrezygnowała z tylu zajęć, które wnosiły w jej życie spokój i harmonię. Cieszyła się, że w tym momencie, w małej łódce śmigającej po bezkresnym Oceanie Indyjskim, czuła się naprawdę swobodna. Po prostu żyła.

„Nasza kultura mierzy sukces ilością zgromadzonych pieniędzy, sumą naszych osiągnięć i zasięgiem wpływów”, pomyślała Biznesmenka. „Choć zarówno Zaklinacz Słów, jak i pan Riley zgadzają się, że te dokonania są ważne, jednak zachęcili mnie, żebym się zastanowiła, czy według innych wskaźników dobrze zarządzam życiem. Miarą ma być to, jak głęboko łączę się z moją wrodzoną mocą, jak intymny jest mój związek z własnym jestestwem, jak moja witalność przejawia się w kondycji fizycznej i jak wielka jest moja radość. To chyba o wiele lepsze spojrzenie na sukces. Czuć się spełnionym w świecie zewnętrznym, ale jednocześnie pogodzonym z sobą”.

Spotkanie z Zaklinaczem Słów, wykład i wspaniały pobyt na rajskiej wyspie zamieszkanej przez ludzi, którzy wciąż mieli czas, aby powiedzieć „dzień dobry”, uśmiechnąć się do nieznajomych i okazać prawdziwe ciepło, to wszystko inspirowało i wywoływało zarówno małe, jak i duże zmiany w jej wyobrażeniu prawdziwej natury pożytecznego, dostatniego i dającego szczęście życia. Biznesmenka zauważyła, że coraz mniej przypomina automat, staje się coraz bardziej ludzka. Już nie sprawdzała kompulsywnie swojego smartfona. Nie pamiętała, kiedy czuła się tak twórcza, tak otwarta na cuda życia. Prawdę mówiąc, chyba nigdy nie była tak wrażliwa na drobne błogosławieństwa dnia codziennego. I nie potrafiła sobie przypomnieć, kiedy czuła się tak wdzięczna. Głęboko wdzięczna za wszystko, czego doświadczała. Zdała sobie sprawę z tego, że trudne momenty jej życia wzmocniły ją i uczyniły bardziej wnikliwą, interesującą i mądrą, a fascynujące i kolorowe życie naznaczone jest wieloma bliznami.

Obiecała sobie, że wykorzysta wyzwanie, przed którym stanęła z powodu akcjonariuszy, by zwiększyć poziom swojej odwagi. Próba przejęcia firmy przez partnerów wzmocniła jej zaangażowanie w ochronę wrodzonego nam wszystkim bohaterstwa, ukrytego pod warstwami strachu, niepewności i ograniczeń, które zbieramy w ciągu życia. Zdrada jej niegodnych zaufania partnerów sprawiła, że stała się odważniejsza, lepsza i przyzwoitsza. Zły przykład często lepiej pomaga dowiedzieć się, kim chcemy się stać, niż dobre doświadczenia. W świecie, gdzie tak wielu zahartowanych ludzi traci dostęp do własnej duszy, ślubowała, że do końca swych dni pozostanie wzorem doskonałości, odporności i empatii. Gdy z Artystą płynęli łodzią po krystalicznie czystych wodach wokół koralowca, który mógł być niebezpieczny, gdyby na niego wpadli, z dala od plaży, na której Miliarder dawał im pierwsze poranne instrukcje, Biznesmenka dostrzegła samotną wysepkę, na której – jak podpowiedział pan Riley – zakochani mieli urządzić sobie piknik.

Zauważyła również, że coraz większym uczuciem darzy potężnego mężczyznę siedzącego obok niej. Chociaż pochodzili z zupełnie innych światów, łączyła ich niesamowita chemia. Tak, jakby zderzyły się ze sobą dwie galaktyki. I chociaż mieli różne sposoby działania, nigdy wcześniej nie czuła z nikim tak wielkiej harmonii. Matka jej kiedyś powiedziała, że jeśli będzie miała szczęście zakochać się dwa lub trzy razy w życiu, powinna zadbać, by każda z tych historii była dla niej ważna. Intrygowały ją artystyczne zdolności mężczyzny. Pociągało ją jego pragnienie bycia wielkim na własnych warunkach. Drobne wady były wyzwaniem. Bawiło ją poczucie humoru malarza. Zaś współczucie, jakie wyczuwała, wzruszało ją do głębi. Jego ciemne oczy zupełnie ją rozczulały.

– To był dobry pomysł – powiedział Artysta, gdy Biznesmenka zluzowała żagle i umiejętnie prowadziła łódź między bojami ustawionymi przez rybaków wczesnym rankiem. – Uciec od zgiełku. Potrzebowałem przerwy w naukach. Wspaniałe są informacje, którymi się z nami dzieli. Jest po prostu niesamowity. Ale już mi głowa pęka. Przez chwilę nie chcę myśleć. Po prostu chcę się bawić i cieszyć życiem. Przebywanie z tobą jest czymś absolutnie wyjątkowym.

– Dziękuję – odpowiedziała po prostu, jej włosy lekko falowały na wietrze, a błyszczące oczy wpatrywały się w taflę wody.

„Odkąd spotkałem ją po raz pierwszy na wykładzie, nigdy nie wyglądała na tak szczęśliwą”, pomyślał Artysta. Objął Biznesmenkę ramieniem. Nie cofnęła się, była zrelaksowana, a ich jaskrawo pomalowany jacht mknął coraz dalej. Po chwili na horyzoncie zamajaczyła wysepka, do której zmierzali.

– Ekipa Miliardera przygotowała dla nas całkiem niezły piknik – zauważyła Biznesmenka. – Co ty na to, żebyśmy zakotwiczyli gdzieś na płyciźnie i zjedli lunch na białej, piaszczystej plaży?

Wyspa wyglądała na bezludną, żywego ducha oprócz stada spasionych mew, niektórym z nich zwisały z żółtych dziobów żywe ryby. Dostrzegli gigantycznego żółwia brnącego po wilgotnym brzegu, zupełnie jakby był gubernatorem wyspy.

– Pięknie tu – stwierdził Artysta. – Podoba mi się – dodał, zdejmując koszulę i z pluskiem skoczył do wody. Wspaniały posiłek składał się z grillowanych krewetek na ostro i świeżej sałatki z mango oraz ogromnego kawałka sera pecorino sprowadzonego tego ranka z Włoch. Na deser mieli kawałki arbuza, ananasa i kiwi.

Biznesmenka opowiedziała, że marzy o zbudowaniu jednej z największych firm na świecie. Mówiła o pragnieniu stworzenia prawdziwego imperium, a następnie o dostatniej emeryturze w spokojniejszej części Ibizy. Opowiedziała także o bolesnym dzieciństwie, od strasznego rozwodu rodziców po głęboką traumę związaną z gwałtowną śmiercią ukochanego ojca. Seria nieudanych związków sprawiła, że poświęciła się pracy, lecz gdy nie była zajęta rozwijaniem działalności, dręczyła ją samotność.

– To nie były „nieudane relacje” – zauważył Artysta, delektując się arbuzem. – Dzięki nim jesteś tym, kim jesteś, prawda? A naprawdę podobasz mi się właśnie taka – wyznał szczerze Artysta. – Kocham cię taką, jaka jesteś.

Pochylił się i pocałował Biznesmenkę.

– Czemu dopiero teraz o tym mówisz? – zapytała.

– Nie wiem. Długo brakowało mi pewności siebie – odpowiedział Artysta. – Ale kiedy słuchałem wykładu Zaklinacza i spotkałem tam ciebie, poczułem niesamowitą chemię między nami, potem wybraliśmy się na tę szaloną fascynującą wyprawę... Sam nie wiem. Chyba znowu w siebie uwierzyłem. I zacznę ufać życiu. Cudownie jest przed kimś się otworzyć. Powinienem dzisiaj poświęcić się malowaniu. Stworzę coś wyjątkowego. Po prostu wiem.

– Powinieneś – przytaknęła Biznesmenka. – Też to czuję. Odniesiesz ogromne sukcesy i staniesz się legendarnym malarzem.

Po długiej przerwie dodała: – A przy okazji: ja też cię kocham.

Ten romantyczny moment przerwały głośne dźwięki hip-hopu. Na falach dostrzegli szybko poruszającą się postać, mknącą najpierw zygzakiem, a następnie wprost na nich. Wkrótce stało się jasne, kim był ten hałaśliwy i nieproszony gość: Stone Riley, pędzący na podrasowanym skuterze wodnym w cylindrze zapiętym pod brodą. Tak, w cylindrze. A gdy przyjrzeć się uważnie, można było zobaczyć na nim symbol czaszki z piszczelami – jak na flagach piratów.

Wkrótce intruz znalazł się na plaży pary zakochanych i też jadł krewetki i sałatkę z mango, połykając duże kawałki świeżych owoców. Za chwilę trzymał za ręce Biznesmenkę i Artystę.

Ten człowiek był kompletnym oszołomem. A przy tym był taki ludzki. Biznesmenka i Artysta spojrzeli na siebie, gdy Miliarder się wygłupiał. Potrząsali głowami, klaskali i śmiali się do rozpuku.

– Hej, kolesie! – Miliarder próbował przekrzyczeć głośną dudniącą muzyką, a jego skuter wodny kołysał się na falach. – Tęskniłem za wami. Mam nadzieję, że nie przeszkadza wam, że dołączyłem do waszego pikniku – powiedział z jedzeniem w ustach. Nie czekając na odpowiedź, pogłośnił muzykę i zaczął śpiewać.

– Fajna muza, co? – spytał z energią elektrowni nuklearnej.

– Ta... – odpowiedział machinalnie Artysta. – To znaczy tak – poprawił się. Cała trójka spędziła resztę tego niezapomnianego popołudnia, pływając, śpiewając, tańcząc i rozmawiając.

Wieczorem Miliarder wydał wspaniałą kolację na plaży oświetlonej pochodniami, kremowymi lampionami i tysiącami świec.

Na długim drewnianym stole, nakrytym najdelikatniejszym obrusem, stały półmiski z przepysznymi potrawami. Zaklinacz Słów również się pojawił na bankiecie, sypał anegdotami, gdy kilku innych przyjaciół pana Rileya, którzy przyszli trochę później, zagrali na bongosach, zjedli pyszny posiłek i wypili wyśmienite wino. Do stołu zaproszono wspaniałych i wyjątkowo uczynnych pomocników gospodarza. Wszystko było nierealne. I wyjątkowe.

Biznesmenka zastanawiała się przez chwilę nad wyjątkową atmosferą tego wieczoru i przypomniała sobie cytat, który jej ojciec umieścił na drzwiach lodówki. Dale Carnegie, autor poradników, napisał: „Jedną z najbardziej tragicznych rzeczy, jakiej dowiedziałem się o ludzkiej naturze, jest to, że wszyscy mamy tendencję do odkładania życia na później. Wszyscy marzymy o jakimś magicznym ogrodzie różanym, gdzieś za horyzontem, zamiast cieszyć się różami, które dziś kwitną za oknem”. Biznesmenka uśmiechnęła się do siebie. Zdała sobie sprawę, że nie odkłada już życia na później. Nie tylko zakochała się w dobrym mężczyźnie. Zaczęła także odczuwać wielką chęć życia.

O piątej następnego ranka dźwięk helikoptera zakłócił ciszę panującą tylko o tej porze dnia. Biznesmenka i Artysta czekali na plaży, tak jak obiecali Miliarderowi. Trzymali się mocno za ręce i byli gotowi na następną lekcję, którą im zapowiedział. Ale Miliardera nie było.

Z domu potentata wybiegła asystentka ubrana w świeżą koszulę koloru nieba i wyprasowane bermudy w odcieniu pomidora, w czerwonych skórzanych sandałach.

– Bonjour – powiedziała wytwornie. – Pan Riley poprosił, żebym odprowadziła was do lądowiska dla helikopterów. Przygotował wspaniały prezent. Ale musicie się pospieszyć. Proszę. Mamy ścisły harmonogram.

Cała trójka biegła wzdłuż plaży po zadbanej dróżce wśród bujnych drzew, obok ogrodu ziołowego z drewnianymi tabliczkami z cytatami słynnych przywódców i napisem: „Intruzi trafią na kompost”. Dotarli do ogromnej wypielęgnowanej łąki.

Na środku stał lśniący helikopter, wirniki kręciły się w świetle porannego słońca. Wewnątrz zobaczyli pilota w lotniczych goglach, czarnej bejsbolówce z płaskim daszkiem, mundur miał w tym samym kolorze. Gdy pasażerowie weszli do środka, nie odezwał się, manipulował tylko przyrządami sterującymi i wypełniał coś, co wyglądało na szczegółową listę kontrolną na podkładce z czerwonym napisem: „Powstań i zabłyśnij, aby uciec od nędzy przeciętności”. Emotikon uśmiechniętej buźki widniał poniżej zdania.

– Dzień dobry – powiedziała entuzjastycznie Biznesmenka do pilota. – Gdzie jest pan Riley?

Pilot nie odpowiedział. Nastawił tarczę. Przekręcił gałkę. I odhaczył kolejny punkt na stronie.

– Powodzenia i bezpiecznego lotu – oznajmiła asystentka, poprawiając pasy swoim VIP-om i zakładając obojgu słuchawki z mikrofonami.

– Dokąd, do cholery, lecimy? – spytał odrobinę wkurzony Artysta.

Żadnej odpowiedzi. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Następnie zostały zablokowane, coś kliknęło. Hałas silnika stał się donośniejszy, a śmigło przyspieszyło obroty. Łuup, łuup, łuup, usłyszeli. Pilot, jakby w jakimś niezamąconym transie i ewidentnie niezbyt uprzejmy, nacisnął drążek sterowy. Helikopter wzniósł się nad trawiastym polem. A potem nieoczekiwanie przechylił się w lewo. Następnie opadł gwałtownie na ziemię, po czym ponownie wzbił się w górę.

– Totalna katastrofa – krzyknął Artysta. – Ten pilot jest niekompetentny. Nie cierpię go.

– Oddychaj. Wszystko będzie dobrze – uspokajała go Biznesmenka. Wyglądała na zrelaksowaną i zupełnie opanowaną. Jej poranny trening działał. Przyciągnęła Artystę do siebie.

– Jestem przy tobie. Jesteśmy bezpieczni. Wszystko będzie dobrze.

Wkrótce helikopter wzleciał wysoko i poruszał się stabilnie, sprawnie i wdzięcznie. Milczący pilot bawił się tarczami i kontrolkami, pozornie nieświadomy faktu, że przewoził dwoje pasażerów.

– Widziałem już gdzieś ten zegarek – zauważył Artysta, patrząc na ogromny zegarek na chudym nadgarstku pilota.

– Taki sam miał Stone na prezentacji Zaklinacza. Chyba oszaleję – stwierdził drżącym głosem. Malarz pocił się jak niedźwiedź polarny podczas fali niespodziewanych upałów.

– Szczęśliwy poranek zmienia wszystko – rozległ się śpiewny głos z przodu helikoptera.

– Cześć kochani. Bonzur. Cieszycie się, że jesteście członkami Klubu 5 Rano? – spytał chrapliwy głos. – O rany, spodoba się wam nadchodząca niespodzianka. Kolejny kraj na kolejną lekcję porannej rutyny legendarnych przywódców, kreatywnych geniuszy oraz wielkich kobiet i mężczyzn tego świata.

Pilot nagle odwrócił głowę i zdjął okulary przeciwsłoneczne. A potem głośno beknął.

Miliarder. Riley.

– Hej, kochani. Nie chciałem was przestraszyć, moje wspaniałe istoty – odezwał się niemal przepraszającym tonem. – Mam licencję pilota helikoptera.

– Jasne – rzucił Artysta, wciąż kurczowo uczepiony pani swego serca, jak hazardzista trzymający ostatni żeton.

– Zrobiłem ją lata temu – kontynuował Miliarder. – Helikoptery są super. Ale przez interesy nie mam czasu latać tyle, ile kiedyś. Przepraszam za ciężki start. Chyba potrzebuję więcej praktyki.

– Dokąd lecimy? – zapytała Biznesmenka, moszcząc się w miękkim skórzanym fotelu.

– Do Agry – odpowiedział bez wahania Miliarder.

– Co to znaczy? – zaniepokoił się Artysta. – Co to jest Agra?

– Zabieram was z powrotem na lotnisko – powiedział Miliarder. – Przygoda musi trwać.

– Opuszczamy Mauritius? – rozczarowanym głosem powiedziała Biznesmenka. Bransoletki pobrzękiwały o siebie, kiedy to mówiła.

– A co z naszymi szkoleniami? – zapytał Artysta. – Przecież miałeś nas tyle nauczyć. Ta Formuła 20/20/20, o której mówiłeś, miała zrewolucjonizować nasze życie. Powiedziałeś nam, że to właściwie podstawa Metody 5 Rano. Czekałem, żeby się tego nauczyć – ciągnął Artysta, uderzając pięścią w dłoń. – I naprawdę pokochałem Mauritius. Nie chciałem jeszcze wyjeżdżać.

– Ja też – zgodziła się z nim Biznesmenka. – Przyrzekłeś, że omówisz taktykę postępowania po pobudce o piątej rano. Na konferencji Zaklinacza obiecałeś podzielić się praktycznymi wskazówkami dotyczącymi wydajności, abym mogła rozwinąć biznes i poznać kluczowe techniki budowania fortuny. Urządziliśmy tylko wspólny piknik. A ty wbiłeś się na niego z ryczącą muzyką i odpicowanym skuterem wodnym!

Przez chwilę nikt się nie odezwał. Potem powoli, wszyscy w helikopterze zaczęli chichotać.

– Spokojnie, kochani! – ryknął Miliarder. – Mój dom jest waszym domem, możecie wrócić tam, kiedy chcecie. Wyślę tych samych kierowców i ten sam odrzutowiec i z pewnością poczujecie tę samą miłość i troskę ze strony mojego wspaniałego zespołu. Bez nerwów. Miło, że mogę pomóc. Zawsze do usług.

Wyregulował coś na tarczy kontrolnej i dodał: – Samolot czeka na nas na pasie startowym. Byliście wspaniałymi uczniami. Absolutnie pierwszorzędni. Z pasją przyjęliście nauki Zaklinacza Słów. Każdego ranka byliście na nogach przed świtem, punktualnie. Śledziłem wasze postępy. Dlatego chciałem dziś dać wam ten wspaniały prezent.

– Prezent? – zapytał Artysta. – Wkrótce wrócę do pracowni. Po tym wszystkim muszę totalnie przekształcić moje rzemiosło i moje życie.

– Ja też będę musiała wrócić do firmy – powiedziała Biznesmenka. Kilka zmarszczek pojawiło się na jej czole, gdy to mówiła, choć było ich o wiele mniej niż przed wstąpieniem do Klubu 5 Rano.

– Jeszcze nie, kochani. Jeszcze nie – prosił Miliarder. – Lecimy do Agry.

– Nie mam pojęcia, gdzie to jest – przyznała Biznesmenka.

– Agra jest w Indiach – wyjaśnił Miliarder. – Zabieram was tam, abyście zobaczyli jeden z Siedmiu Cudów Świata. I przygotujcie się na poznanie kolejnej części Metody 5 Rano. Wszystko, czego się do tej pory nauczyliście, przygotowało was na to, co nadchodzi, kochani... Jesteście teraz gotowi, aby uzyskać zaawansowane informacje, które pomogą wam rozwijać skuteczność, maksymalizować wydajność, doskonalić zdolności lidera i prowadzić wspaniałe życie, dzięki któremu świat stanie się lepszy. Przygotujcie się na poznanie najbardziej praktycznych informacji o porannej rutynie ludzi, którzy zmieniali świat i tworzyli historię. Najlepsza część właśnie przed wami.

Miliarder zgrabnie wylądował helikopterem obok nieskazitelnie utrzymanego prywatnego odrzutowca z już włączonymi turbinami. W odróżnieniu do pierwszego, ten samolot był cały czarny. Ale podobnie jak ten, którym przylecieli na Mauritius, miał na ogonie napis „5.00!”, w pomarańczowym kolorze.

– Lećmy do niesamowitych Indii! – zawołał energicznie Miliarder.

– Ruszajmy! – odpowiedzieli jednocześnie Biznesmenka i Artysta. Właśnie mieli rozpocząć jedno z najcenniejszych doświadczeń niezwykłej eskapady ze Stone’em Rileyem, ekscentrycznym Miliarderem.

ROZDZIAŁ 12

Klub 5 Rano odkrywa protokół
instalacji nawyków

Nienawidziłem każdej minuty treningu. Ale powtarzałem sobie, nie poddawaj się. Pocierpisz teraz, a resztę życia przeżyjesz jako mistrz.

Muhammad Ali

Kolejna poranna lekcja miała dotyczyć sposobu, w jaki najbardziej twórczy liderzy i działacze wdrażają nawyki, dzięki którym stają się supergwiazdami. A potem prowadzą fascynujące, pełne przygód i przemyślane życie. Na prośbę pana Rileya Biznesmenka i Artysta postanowili przedłużyć eskapadę. Pojęli głęboką wartość szkolenia, w którym uczestniczyli. Zrozumieli, że powinni wykorzystać je w pełni.

– Witajcie, kochani! – dziarsko zakrzyknął Miliarder, podbiegając do swoich towarzyszy. Indyjskie słońce nieśmiało wschodziło na horyzoncie, jednocześnie surowym i elektryzującym.

Była dokładnie piąta rano.

Tego dnia potentat włożył czarną koszulę ze stójką w stylu premiera Nehru, szorty cargo i czarne sandały. Uśmiechał się szeroko, opalony słońcem Mauritiusa. Na głowie miał zamotany turban.

– Dziś rano przedstawię wam spostrzeżenia Zaklinacza na temat trybu najwyższej wydajności, który pomoże wam osiągnąć wielkość w biznesie i w życiu. Na poprzedniej lekcji przekazałem wam informację, że najlepsi stają się najlepszymi, nie dzięki genom, lecz dzięki nawykom. I nie chodzi tu o talent, tylko o upór i wytrwałość. Dzisiaj dowiecie się, co nauka i liczne badania mówią na temat zaniechania zachowań, które nas osłabiają i zakodowania nowych, które będą nas wzmacniać.

– Co rozumiesz przez upór? – spytała Biznesmenka, wsłuchując się uważnie w każde słowo wypowiedziane przez Miliardera. Miała włosy zebrane w koński ogon, a na nogach nosiła zwykłe tenisówki.

– To termin spopularyzowany przez psycholożkę społeczną Angelę Duckworth, która pierwsza prześledziła kariery największych osobistości biznesu, edukacji, wojska i sportu. Odkryła, że osiągnęli sukcesy nie dzięki wrodzonemu talentowi, lecz dzięki zaangażowaniu, dyscyplinie, odporności oraz wytrwałości. Upór – to jedyne słowo na określenie tych cech.

– Super, stary – stwierdził Artysta. – To mnie powstrzymuje przed porzuceniem malowania, gdy trafiam na ścianę i zaczynam wątpić. Albo gdy ogarnia mnie frustracja z powodu braku postępów. Lub gdy się boję, że konkurenci mnie wyśmieją. Wiem, że tworzę sztukę, która jest świeża i oryginalna, a nie kopiowana i wtórna.

– A więc dobrze – odpowiedział Miliarder, klepiąc się po umięśnionym brzuchu. – Albert Einstein napisał: „Wybitne umysły są zawsze atakowane przez miernoty, którym trudno pojąć, że ktoś może odmówić ślepego hołdowania panującym przesądom, decydując się w zamian na odważne i uczciwe głoszenie własnych poglądów”[3].

– To mi się podoba – wykrzyknął malarz z entuzjazmem i widać było, że jest dumny z wiary we własną wizję twórczości.

– W każdym razie powróćmy na utarty szlak i trzymajmy się najlepszych sposobów wpajania najlepszych zwyczajów, a nie takich, które rozwiewają się kilka tygodni po ich wprowadzeniu. Oczywiście, dzisiejsze poranne zajęcia z mentorem są absolutnie podstawowe dla waszej dwójki, ponieważ jeśli udało wam się wstać o piątej rano, powinno to się stać waszą codzienną rutyną do końca życia. Ach, i podstawowa część wdrażania zwyczajów światowej klasy obejmuje budowania wiarygodnej samokontroli oraz wyzwalania pokładów silnej woli. Tak musimy zacząć.

Stali przed Tadź Mahal. Zupełnie sami. Budowla była nieopisanie piękna, patrzyli na nią z zachwytem. Nieprawdopodobne świadectwo mistrzostwa architektonicznego i wiedzy inżynieryjnej.

– Uwielbiam Indie – oświadczył Miliarder. – Jeden z najwspanialszych krajów na świecie. A to miejsce, no cóż, zaliczamy je do Siedmiu Cudów Świata. Tak piękne, że aż zapiera dech. Nieprawdaż?

– Fakt – przyznała Biznesmenka, popijając gorącą kawę.

W lewej ręce Miliarder trzymał ogromną butelkę wody. Na etykiecie widniało przesłanie, producenci czasem tak robią. Odczytał je z widocznym upodobaniem:

Bohaterem nie zostajemy w czasach pokoju. Wybitne i szlachetne osobowości nabierają odwagi, siły i woli działania, trwając wśród przeciwności, trudności i zwątpienia. Właśnie w takim momencie, kiedy stajecie w obliczu największej słabości, macie szansę odnaleźć w sobie największą siłę. Prawdziwa moc nie bierze się wcale z lekkiego życia, lecz z intensywnego wysiłku, zawziętej dyscypliny i żaru, cech ukierunkowanych na cel, jaki obrało sobie wasze najwyższe Ja. Iść dalej, choć usilnie pragniecie się zatrzymać. Kontynuować, gdy chcecie zrezygnować. Wytrwać, gdy chcecie się poddać. Dzięki temu osiągniecie należną wam pozycję wśród największych wojowników i szlachetnych postaci prowadzących ludzkość do lepszego miejsca, ponieważ nie dali się pokonać.

– Wow! – wykrztusił Artysta. – Chyba napisał to jakiś sławny poeta?

– Nie – stwierdził Milioner. – To moje własne słowa.

Następnie wyciągnął rękę do góry – i pewnie już się domyślacie, co się stało.

Z porannej mgły wyłoniła się nienagannie ubrana, bardzo atrakcyjna asystentka.

– Jesteśmy tacy szczęśliwi, że znowu pojawił się pan w Indiach. Bardzo za panem tęskniliśmy – powiedziała. – Proszę, tu jest to, o co pan prosił.

Miliarder lekko skinął głową i uśmiechnął się ciepło do kobiety.

Wręczyła mu efektownie zdobiony szal z paszminy, a on rozpostarł go w promieniach słońca. Jak wiecie, paszmina to rodzaj najszlachetniejszej wełnianej tkaniny z Kaszmiru. W Kaszmirze termin ten oznacza delikatne złoto. Jeśli mieliście okazję ją zobaczyć, zgodzicie się z tym określeniem.

Dwoje pilnych uczniów dostrzegło na materiale delikatny ornament, który układał się w napis: „5-3-1 Credo Wojownika o Silnej Woli”, wyszyty na szalu. Poniżej można było odczytać kilka prawd wyjaśniających, co oznacza symbol „5-3-1”. Wszystko to wyglądało niezwykle.

A to było wyhaftowane na szalu:

PIĘĆ prawd kryjących się
za znakomitymi nawykami

PRAWDA #1: Silna wola światowej klasy nie jest cechą wrodzoną, lecz umiejętnością wyrobioną poprzez nieustanną praktykę. Pobudka o świcie to idealny trening samokontroli.

PRAWDA #2: Dyscyplina osobista przypomina mięśnie. Im bardziej je poddajesz próbom, tym bardziej je wzmacniasz. A zatem samurajowie, mistrzowie panowania nad sobą, celowo sprawdzają własną wytrzymałość w trudnych warunkach, by budować swoją naturalną moc.

PRAWDA #3: Tak jak to się dzieje z każdym mięśniem, siła woli także słabnie pod wpływem zmęczenia. Regeneracja jest zatem absolutnie niezbędna do osiągnięcia mistrzostwa. I aby pokonać zmęczenie wywołane ciągłymi decyzjami.

PRAWDA #4: Zakorzenienie każdego trudnego nawyku następuje po wdrożeniu czteroetapowego wzorca automatyzacji. Postępujcie zgodnie z nim, a osiągniecie trwałe rezultaty.

PRAWDA #5: Zwiększenie samokontroli w jednej dziedzinie życia zwiększy samokontrolę we wszystkich jego aspektach. Dlatego dołączenie do Klubu 5 Rano to zmiana nawyków, która poprawi wszystko, co robisz.

TRZY wartości wyznawane
przez odważnego twórcę nowych nawyków

WARTOŚĆ #1: Zwycięstwo wymaga konsekwencji i wytrwałości.

WARTOŚĆ #2: Postępowanie zgodne z tym, co zaczęliście, określa miarę szacunku dla siebie.

WARTOŚĆ #3: Działanie w życiu prywatnym powinno się przekładać na postępowanie publiczne.

Jedna ogólna teoria samodyscypliny Spartan

Tylko regularne wykonywanie tego, co trudne, rodzi wojownika.

Miliarder przymknął oczy i powtórzył: – Nie chcę, żeby moje życie było łatwe, bo wtedy nie rozwinę w sobie mocy. Obdarzcie mnie życiem pełnym wyzwań – takim, które wydobędzie ze mnie to, co najlepsze. To kształtuje żelazną wolę i niezłomny charakter.

– Daję wam ten szal – mówił dalej potentat. – Proszę, nauczcie się pięciu prawd i trzech wartości oraz teorii, które tworzą 5-3-1 Credo Wojownika o Silnej Woli. Przyda się wam w przyswajaniu stałych nawyków.

Minęło parę minut, na pustym parkingu w oddali zatrzymała się riksza. Wysiadł z niej uśmiechnięty młody człowiek w eleganckiej ciemnoszarej marynarce, nienagannie uprasowanych spodniach i wypastowanych brązowych półbutach.

– Namaste, Arjunie – powitał go Miliarder, składając ręce.

– Hej, szefie – odpowiedział ciepło jego asystent. Chociaż powitanie było zdawkowe, sposób, w jaki je wypowiedział, świadczył o ogromnym szacunku do pracodawcy.

– Chyba wiecie, jaka jest historia powstania Tadź Mahal? – spytał Miliarder, a asystent stanął obok niego gotowy pomóc szefowi.

– Opowiedz nam – poprosiła Biznesmenka. Trzymała w ręku zwykły żółty notatnik i czarny długopis. Słowa Miliardera o nadmiernym przywiązaniu do nowinek technicznych, które prowadzi do zniszczenia sił twórczych i znacznego ograniczenia wydajności, wywarły na niej wielkie wrażenie. Tego ranka miała bransoletkę z wygrawerowanym napisem: „Sny nigdy się nie spełniają, kiedy śpisz”.

– Jasne, to cool historia – powiedział Miliarder, powracając do slangu surfera z Kalifornii.

– Tak jak wy dwoje, gołąbeczki, władca Wielkich Mogołów, Szahdżahan, który zlecił budowę tego cudu, był zakochany w swojej żonie. Na dowód oddania i głębokiej miłości do Mumtaz Mahal, po jej śmierci w tysiąc sześćset trzydziestym pierwszym roku postanowił wznieść budowlę niemającą sobie równych na świecie. To nieprawdopodobnie oryginalne, zadziwiająco inspirujące i niepowtarzalne mauzoleum sprawia, że zwiedzający rozumieją głębokie i szczere uczucie mężczyzny oraz zachwycają się pięknem budowli.

– Kiedy patrzę na ten pomnik, coś się rodzi w moim sercu – zamruczał malarz, wpatrzony w lśniącą marmurową fasadę przed nimi. Zmrużył oczy, gdy poraziły je pierwsze poranne promienie słońca. Wyglądał teraz na znacznie szczuplejszego, spokojniejszego, bardziej pewnego siebie i opanowanego niż przedtem.

– W moim też – przytaknął Miliarder z nutką melancholii w głosie. – Zwiedzanie Tadź Mahal to nie tylko przeżycie dla umysłu. To także odrodzenie duchowe. Nawet najbardziej bezsilni ludzie budzą się tu i są gotowi działać. Ale wracajmy do naszej opowieści... Kiedy maharadża postanowił zrealizować marzenie, robotnicy wzięli się do dzieła i przekształcili wzniosłą wizję w rzeczywistość. Bo, jak już wiecie, sama ambicja nie wsparta działaniem to śmieszne złudzenie. Intuicja podpowiada wam, że wszystko, co wieczne i trwałe, wymaga zaangażowania, ogromnej pracowitości, kunsztu i wytrwałości. Mistrzostwo nie jest dziełem przypadku. To nieprzerwany, bolesny czasem, proces trwający całe lata, wymagający kunsztu, praktyki, poświęcenia i cierpienia, zanim projekt przybierze określony kształt, który zachwyci świat.

– Jest to zatem kolejna OPK – Olbrzymia Przewaga Konkurencyjna – mówił dalej Riley. – Musisz pozostać przy szlachetnej idei nie tylko podczas tygodni po jej wymyśleniu, ale także przez długie miesiące, a nawet lata, spędzone na pustyni twórczej realizacji, kiedy musisz znosić odrzucenie, wyczerpanie, kamienie zazdrości i obelgi rzucane przez zawistników, sceptycyzm bliskich, pokusy rozproszenia przez inne, ciekawsze pomysły oraz znaleźć własną drogę wśród samotnej zimy zwątpienia w siebie. I to odróżnia zwykłych ludzi od bohaterów. Każdy może być wielki przez chwilę. Ikony – wzory do naśladowania – trwają w działaniu przez całe życie. A także zachowują niezwykłą wytrzymałość i cierpliwość niespotykaną w naszych powierzchownych czasach. Większość ludzi obecnie tych cech nie rozwija. Wiecie, o co mi chodzi?

Miliarder był ożywiony, pełen energii i ewidentnie pobudzony. Wyciągnął rękę w górę i pokazał dwoma palcami słynny znak zwycięstwa. Wydawało się, że robi to, by chronić natchnienie. Oraz żeby podtrzymać ogień w sercu.

– Wiele lat temu Albert E.N. Gray wydał podręcznik dla sprzedawców ubezpieczeń. Zatytułował swoją książkę Wspólny mianownik sukcesu. Tekst zawierał to wszystko, co po trzydziestu latach badań autor uznał za najważniejszy klucz do szczęścia i sukcesu w biznesie, życiu rodzinnym, zdrowiu, finansach i w życiu duchowym.

– I co to było? – spytała Biznesmenka z zainteresowaniem, pociągając łyk ciepławej jeszcze kawy.

– Zaraz wam powiem – zgodził się Miliarder. – Z tego, co pamiętam z broszury spisanej na podstawie jego słów, rozsyłanej do dyrektorów i menedżerów działu sprzedaży, napisał tak: „Wychowano mnie w przekonaniu, że sekretem sukcesu jest ciężka praca, ale widziałem wielu ciężko pracujących ludzi, którzy nie odnieśli sukcesu, i przekonałem się, że ciężka praca nie jest prawdziwym sekretem”.

– W takim razie co nim jest? – niecierpliwił się Artysta.

– Już mówię. – Głos potentata brzmiał wesoło. – No więc Albert Gray stwierdził: „Wspólnym mianownikiem sukcesu jest coś tak wielkiego, tak silnego...”

– Co to? – wykrzyknęła Biznesmenka, również nie mogąc doczekać się odpowiedzi.

– Gray wyjaśnił, że wspólny mianownik sukcesu, sekret sukcesu każdego mężczyzny i każdej kobiety tkwi w tym, że wytworzyli w sobie nawyk robienia rzeczy, których przegrani nie lubią robić.

– Proste. I głębokie – stwierdził Artysta i poprawił dredy. On także pił zimną już kawę.

– Najwyższej klasy producenci mają zwyczaj prowadzić wartościowe działania, których ludzie przeciętni wcale nie podejmują. Postępują tak, nawet jeżeli sami wcale za tymi działaniami nie przepadają – mówił dalej Miliarder. – Pożądane zachowanie dzień w dzień sprawia, że rosną ich samokontrola oraz osobista dyscyplina. I nowy nawyk staje się działaniem automatycznym.

Artysta pokiwał głową, potem pogładził się po koziej bródce. Myślał o swojej sztuce.

„Naprawdę ograniczał mnie brak pewności siebie”, pomyślał. „Za bardzo się przejmowałem tym, co ludzie powiedzą o moich pracach i dlatego za mało tworzyłem. Riley ma rację. Nie jestem cierpliwy, nie rozwijam w sobie samokontroli, która jest trudna, ale przynosi dobre rezultaty. Raczej robię to, co chcę i kiedy chcę. Czasem czuję impuls do działania, kiedy indziej przesypiam całe dnie. Bywam leniwy. Potem haruję jak wół. Jestem jak korek skaczący w wodzie, niesiony przez prąd, dryfujący bez celu. Bez żadnego porządku i planu. Bez dyscypliny. Często gram na konsoli, czasem przez wiele godzin. Mam także okropny zwyczaj gorączkowego malowania obrazów na sprzedaż, kiedy potrzebuję kasy na życie, zamiast zwolnić trochę i zebrać siły na dzieło, które będzie ukoronowaniem mojego talentu. I cały świat wywróci do góry nogami przez swój artyzm”.

– A więc – Miliarder powrócił do opowieści o powstaniu Tadź Mahal – przez dwadzieścia dwa lata, nie dwadzieścia dwa dni ani nawet dwadzieścia dwa miesiące, ponad dwadzieścia tysięcy rzemieślników harowało w piekącym indyjskim słońcu. Ponad tysiąc słoni ciągnęło jeden gigantyczny marmurowy blok za drugim, a całe zastępy mistrzów wznosiły budowlę, którą teraz podziwiacie. Musieli pokonać trudności transportowe, zmienną pogodę i tragiczne wypadki. Ale byli skupieni na dziele, nieugięci i nieustraszeni, bez reszty zaangażowani w zadanie, aby tylko spełnić wielkie marzenie maharadży.

– Rzeczywiście niewiarygodne – powiedział Artysta, rozglądając się dookoła. Kilka kropel rosy skapnęło mu na twarz. Obok przeleciał motyl. I, możecie wierzyć lub nie, ale jeszcze więcej białych gołębi krążyło nad głową Miliardera.

– O co chodzi z tymi gołębiami, tęczami i motylami, które cię otaczają niemal przez cały czas? – spytała Biznesmenka, poprawiając T-shirt. Widniało na nim przesłanie, cytat z Oscara Wilde’a, odpowiadający nowo nabytej świadomości: „Bądź sobą. Wszyscy inni są już zajęci”.

– W nas wszystkich drzemie magia. Większość z nas nie wie, jak ją wykorzystać. – To była krótka i tajemnicza odpowiedź magnata.

– A wracając do Tadź Mahal, po dwudziestu latach mauzoleum ukończono – powiedział ściszonym głosem. – I ludzkość zyskała jeden z najwspanialszych monumentów poetyckiej śmiałości.

– Jestem pod wrażeniem – wyznała Biznesmenka. – Bardzo dziękuję, że nas zabrałeś do Agry. Jestem ci taka wdzięczna.

– Maharadża musiał naprawdę kochać swoją żonę – zadumał się Artysta, jakby mu się nagle objawiła oczywista prawda. Potem przyjrzał się Biznesmence. Promieniała blaskiem znacznie silniejszym niż banalna uroda gwiazdeczek, celebrytek czy modelek. Blask, który ją otaczał, był znacznie bardziej stonowany, spokojniejszy. Głębokie, duchowe piękno sprawiające, że świt staje się wyjątkowym przeżyciem, a promienie księżyca – magiczne Pomyślał, że kobiecy magnetyzm płynie nie ze ślicznej twarzy, tylko z czegoś znacznie głębszego. To urok zrodzony z walki, prąd z doznanych krzywd, energia niezwykłego intelektu oraz piękno decyzji, aby stać się uosobieniem prawdziwej mocy, mądrości i miłości.

– Tadź Mahal stanowi metaforę dla was, kochani, podchodźcie z powagą do nowego nawyku, nie zarzucajcie go, niezależnie od tego, jak trudne to będzie. Pozostańcie wierni swoim ideałom nie tylko w czasach spokoju, lecz zwłaszcza wtedy, gdy piętrzą się trudności. Właśnie dlatego poranny trening jest niesłychanie ważny. To, czego się nauczycie, pomoże wam przyswoić filozofię, którą się z wami podzieliłem do tej pory. Po wielu, wielu latach pracy z biznesmenami, mistrzami sukcesu i twórcami zmian, takimi jak ja, Zaklinacz Słów starannie opracował model, który zaraz wam przedstawię. Dzisiejsze spotkanie nie będzie tylko o tym, dlaczego powinniście wdrożyć poranny rytuał budzenia się przed świtem, a raczej o tym, jak to zrobić. I traktować jako dożywotni nawyk – wyjaśnił potentat, pocierając płatek ucha, tak jak pełne wyobraźni dziecko pociera magiczną lampę.

– Super – stwierdził Artysta. – Właśnie tego potrzebuję. Praktycznych wskazówek, żebym był pewny, że nie przestanę wstawać o piątej rano, kiedy ta cała przygoda się skończy.

– Wspaniale – odparł Miliarder. – To idziemy.

Dwóch krzepkich ochroniarzy poprowadziło trójkę bohaterów do prywatnego wejścia zazwyczaj zarezerwowanego dla szefów państw, koronowanych głów i innych przywódców świata. W środku mauzoleum, w ciemności i ciszy, Miliarder kontynuował wywód:

– To fascynujący, przykuwający uwagę, niejasny i podniecający okres w historii świata. Dla tych, którzy lubią wchodzić w rolę ofiar, każdy poranek i każdy dzień będzie bardzo ciężki, niebezpieczny, a nawet przerażający, ponieważ nie będą wiedzieli, co ich czeka. I w żaden sposób nie będą przygotowani do radzenia sobie z nadchodzącymi problemami ekologicznymi, ekonomicznymi i społecznymi. Lecz dla zaangażowanej mniejszości, która przyjęła twardą poranną rutynę, aby obronić swoje talenty, doskonalić cechy bohatera poprzez wytrwały trening siły samodyscypliny, nadejdą lata nieprawdopodobnie bogate, harmonijne i owocne. Ci, którzy opanowali szczegółowo opracowany poranny rytuał, będą w stanie zamienić zamieszanie w ogromną szansę. I przekształcić chaos w najwyższe poczucie jasności, geniuszu i spokoju, które pomogą im wygrać.

Miliarder poprawił turban i nagle, z powodu absolutnie nieznanego jego dwóm adeptom, zaczął szeptać.

– Na początek powiem, że wasz umysł jest stworzony do rozwoju. Tak, zgadzam się, że ci, którzy utknęli w martwym punkcie życia zawodowego i osobistego oraz ci, którzy pracują z mentalnością „nie mogę”, zamiast odwoływać się do psychologii możliwości, będą oponować: nie ma mowy, aby przeprowadzić zmiany konieczne do wyrobienia w sobie wielkich i trwałych nawyków, takich jak praktyki Klubu 5 Rano. Za wszelką cenę będą się starali udowodnić, dlaczego nie są w stanie zwiększyć kreatywności, produktywności, dobrobytu, wydajności i oddziaływania na innych. Będą próbowali zmusić was do uwierzenia, że mają racjonalne powody ku temu, by nie robić wspaniałej kariery i prowadzić niesamowite życie. Tak dawno zrezygnowali z mocy przeprowadzania zmian, że uwierzyli, iż ich bezsilność i brak woli to prawda. Jeśli przez długi czas zaniedbujecie swoją moc, to w końcu uwierzycie, że nie macie żadnych zdolności. Choć prawda jest zupełnie inna. Faktem jest, że tacy ludzie – dobrzy, o szlachetnych intencjach, utalentowani – pozwolili sile niezależnej jaźni skostnieć i zniknąć, a sami pogrążyli się w zupełnej apatii. Tak, większość ludzi pozostaje bierna, zamiast aktywnie realizować własne ambicje. I wtedy nieświadomie fabrykują całą serię wymówek, dlaczego nie starali się wykazać jako liderzy w pracy czy twórczo kształtować własne życie, ponieważ zbyt się boją opuścić strefę komfortu, w jakiej utkwili, i dokonać zmian, które doprowadzą ich do sławy.

Miliarder zamilkł i zaczerpnął powietrza. Złocisty snop promieni słonecznych padł na Tadź Mahal. Mężczyzna mówił dalej.

– Badania naukowe potwierdziły, że nasze mózgi mogą się rozwijać przez całe życie. Ten niezwykły fenomen określa się mianem neuroplastyczności. A zatem mamy dowód, że ludzki umysł, podobnie jak siła woli, jest bardziej podobny do mięśnia, niż sądzono. W pewien sposób jest plastyczny. Zmuście mózg do wysiłku, a będzie się zwiększał i stanie się dużo silniejszym narzędziem, które wykorzystacie do wyrażenia waszych największych talentów w najlepszy sposób. A zatem musicie być pewni, że ćwiczycie mózg dostatecznie często, żeby nowe nawyki, na przykład pobudka przed świtem, stały się normą. Neurony, które są pobudzane jednocześnie, łączą się ze sobą. Wiecie? Skoro powtarzacie rutynowe zajęcia, pewnie chcecie je włączyć do życia, wtedy stają się łatwiejsze, jakby oswojone. To naprawdę warto rozważyć. A potem działajcie.

– Nie byłam świadoma, że możemy wpływać na wzrost naszego mózgu – zauważyła podekscytowana Biznesmenka. – Chyba wiem, o co ci chodzi... Im częściej praktykujemy nowy nawyk, tym intensywniej nasz umysł pracuje i się rozwija, aby go wpasować. Mam rację?

– Taa... – odpowiedział Miliarder. Uwielbiał obserwować, jak tych dwoje, których był mentorem, rozwija się dzięki jego naukom. Prawdziwym liderom wielką frajdę sprawia fakt, że potrafili odkryć w innych talenty i je rozwinąć.

– Co za światła myśl – mówił dalej, tym razem wskazując palcem na ścianę jednego z cudów świata. – Nie macie takich mózgów, jakie chcielibyście mieć, tylko takie, jakie sobie wypracowaliście. Albo inaczej: nie macie takich mózgów, jakie pragniecie mieć, tylko takie, na jakie zasłużyliście. W zależności od tego, jak się nim posługiwaliście. Spędzajcie całe dni przy elektronicznych gadżetach, wgapieni w telewizor czy też oddając się bezmyślnym zajęciom, a wasz umysł będzie słaby i gnuśny przez wasze zaniedbanie. Tak jak inne mięśnie mózg też obumiera. Słabną umiejętności poznawcze, wolniej przyswaja wiedzę i gorzej przetwarza informacje. Współzawodnictwo może was zniszczyć, a wasze cele mogą gdzieś zniknąć. Choć z drugiej strony, jeśli używasz mózgu inteligentnie, rozszerzając zakres zainteresowań i wykorzystując go jak tytan, twój umysł rozwinie się i zwiększą się jego umiejętności poznawcze, co dodatnio wpłynie na produktywność, wydajność i oddziaływanie na innych. Zbadano kiedyś mózgi taksówkarzy londyńskich i stwierdzono, że u każdego z nich część mózgu odpowiedzialna za orientację w terenie, czyli hipokamp, jest znacznie większa w porównaniu z hipokampami zwykłych ludzi. Zgadnijcie dlaczego?

– Pewnie przez to, że sieć ulic w Londynie jest bardzo zawiła – odpowiedział Artysta pewnym głosem.

– Racja – zgodził się Miliarder. – A więc tak jak ćwiczycie wasze bicepsy w siłowni, podnosząc hantle albo robiąc pompki, londyńscy taksiarze trenowali hipokampy, jeżdżąc codziennie po mieście. I, tak jak mówiłem, biorąc pod uwagę, że mózg jest dużo bardziej podobny do mięśnia, niż kiedyś sądzili, jego część staje się silniejsza. Widzicie, jacy jesteśmy potężni? To wspaniały przykład neuroplastyczności, którą wszyscy jesteśmy obdarzeni. Mózg może być wzmacniany, kształtowany i optymalizowany – jeśli tylko nam na tym zależy. Po powrocie do domu, poczytajcie o tym zjawisku, a także o niezwykłym procesie neurogenezy, który opisuje naturalne zdolności mózgu hodowania neuronów. Neuronauka – nowa dziedzina wiedzy – wyjaśnia, jak przeciętny człowiek może osiągnąć wyżyny, nieważne gdzie żyje, ile ma lat ani co robi, ani też jak ciężkie miał życie. To jest nieprawdopodobnie ekscytujące – tokował bogacz.

– Jak na razie – dodał – musicie wiedzieć, że mózg to plastyczny mięsień. Wielcy dlatego stają się wielkimi, bo naprawdę są w stanie pojąć i zrozumieć, że niewygody dnia codziennego są ceną za trwały sukces. A jeśli będziemy przeć naprzód, ukształtujemy nasz mózg tak, że przyjmie żołnierski dryl. To mit, że superproducenci mają lekkie życie.

Miliarder sięgnął do kieszeni, wyciągnął zapieczętowaną kopertę i wręczył ją Biznesmence.

Na starannie złożonej kartce z ozdobnej papeterii, kobieta przeczytała słowa słynnego filozofa Fryderyka Nietzschego:

Nie mówcie mi tylko o darach natury, o talentach wrodzonych! Można przytoczyć ludzi wielkich wszelkiego rodzaju, którzy posiadali mało talentu. Lecz zdobyli wielkość, stali się »geniuszami« (jak się mówi) dzięki zaletom, o których braku niechętnie mówią ci, co się do niego poczuwają: wszyscy posiadali ową dzielną sumienność rzemieślników, którzy najprzód uczą się doskonale tworzyć części, nim się na wielką całość ważą; nie żałowali na to czasu, ponieważ mieli więcej uciechy, kiedy się im udały drobiazgi i przydatki, niż z wrażenia oślepiającej całości[4].

– Odwróć stronę, proszę – poprosił Miliarder, a jego oczy błyszczały w świetle wpadającym do Tadź Mahal.

Biznesmenka przeczytała drugi cytat, starannie zapisany granatowym atramentem. Cytat pochodził z wiersza Niezwyciężony angielskiego poety Williama Ernesta Henleya. Wyobraźcie sobie słowa, które trafiają do najgłębszej i najczystszej części duszy:

Nieważne, jaki trud przede mną stoi

I jakie jeszcze cięgi mi pisane;

Ja jestem panem biegu losów moich,

Ja jestem ducha mego kapitanem[5].

– Mistrzowie, geniusze i bohaterowie cywilizacji wszyscy mieli trudne życie – dodał Miliarder. – Ciężko trenowali. Grali mimo bólu. Zapożyczyłem to powiedzenie od najlepszych lekkoatletów naszych czasów. W pełni wykorzystywali swój potencjał. Byli ambitni, nieustępliwi i bezwzględni. Słowo „pasja” pochodzi od łacińskiego słowa pati „cierpienie”. Wielcy ludzie cierpieli z powodu swoich wizji, ideałów i aspiracji. Cierpieli także od przyrostu własnych talentów i poświęcali się dla realizacji celów. Cierpieli niewysłowione katusze, rozwijając swój kunszt i odrzucali pokusy. Muszę wam powiedzieć, że ci wspaniali ludzie cierpieli także z powodu kondycji świata. Jeśli nie korzystasz ze swoich darów, niszczysz świat, wiecie o tym? Planeta ubożeje bez waszej wielkości.

Niespodziewanie Miliarder padł na kolana. Położył się płasko na podłodze z zamkniętymi oczami i z rękami złożonymi na sercu. A potem zaczął chrapać. I to głośno.

– Co teraz, do cholery, robisz, bracie? – spytał Artysta, zmieszany i rozbawiony zarazem.

– Niewygoda z wyboru – padła szybka odpowiedź.

I dalej chrapał.

– Chcę misia! – wrzasnął. – I moją piżamkę!

Stone Riley zaczął ssać kciuk.

– On jest niesamowity – roześmiała się kobieta, rozbawiona kolejnym numerem nieprzewidywalnego Miliardera.

Gdybyście go teraz widzieli! Uśmiechał się najwyraźniej zachwycony swoimi zdolnościami komediowymi oraz niezwykłymi umiejętnościami przekazywania wiedzy w każdej możliwej sytuacji.

Leżąc na podłodze, mówił: – Najlepszym sposobem na wzmocnienie własnej siły woli jest dobrowolne poddanie się skrajnym niewygodom. Zaklinacz Słów nazywał to Scenariuszem Wzmocnienia. Kiedy byłem dużo młodszy i moje umiejętności nakazywania sobie tego, co potrzebuję zrobić, były znacznie słabsze, bardzo łatwo poddawałem się skromniejszym pragnieniom. Moje mięśnie samodyscypliny były bardzo słabe, ponieważ ich nie ćwiczyłem. Zaklinacz Słów wiedział, że muszę stać się dużo mocniejszy, żeby wprowadzić rutynę pobudki o piątej rano – i aby ten nawyk pozostał ze mną przez całe życie. Toteż poddał mnie sprawdzianowi niewygody. I to zadziałało jak magia.

– I na czym ten sprawdzian polegał? – spytał Artysta.

– Raz w tygodniu musiałem spać na podłodze.

– Poważnie? – zdziwiła się kobieta.

– Oczywiście – potwierdził Miliarder. – A potem codziennie zacząłem brać zimny prysznic. Dwa razy w tygodniu przeprowadzałem głodówkę, tak jak to robi wiele znakomitych kobiet i mężczyzn, żeby wykorzystać swoją pierwotną siłę i ją zamanifestować. Warto zaznaczyć, jak dużo czasu zaoszczędziłem podczas okresów głodówki, kiedy nie mogłem jeść. I uderzające, jak jasny miałem umysł i jak dużo energii. Aha, mieszkając w Zurychu, dla wyrobienia wytrzymałości i hartu zimą biegałem po śniegu w podkoszulku i szortach.

Miliarder się podniósł.

– Właśnie o to mi chodziło, kiedy, odkąd przybyliśmy do Tadź Mahal, mówiłem wam, że macie predyspozycje do wypracowania doskonałej samokontroli. To dowiedzione naukowo. Najważniejsze to zmusić mózg do rozwoju nowych ścieżek neuronowych i wzmocnić wasze mięśnie siły woli, aby je wykorzystać i rozciągnąć, specjalnie zmuszając zasoby naturalne do wysiłku na najwyższym poziomie. Właśnie w ten sposób każdy może stać się silny, odważny i niepokonany. Nieważne, na jakie przeszkody natrafi i jakich trudności doświadczy, będą dalej działać, aby dojść do wymarzonego celu. Jak myślicie, dlaczego siły specjalne marynarki Stanów Zjednoczonych i członkowie oddziałów SAS – prawdziwi wojownicy obdarzeni siłą woli – wystawiali się na trudy potencjalnie niszczące hart ducha? Długie biegi w deszczu, z ciężkimi plecakami. Czołganie się w grząskim błocie w środku nocy. Jedzenie byle czego i spanie w spartańskich warunkach. Konfrontowanie się z lękiem przez skoki z urwiska do oceanu, do tyłu, z zakrytymi oczami. Wyczerpujące ćwiczenia łącznie z dręczeniem psychicznym... W ten sposób uczą się przekraczać własne ograniczenia. Patrzcie, moi drodzy, odwaga – i umiejętność podejmowania trudnych wyzwań, które są niezbędne do pełnego wyrażania naszej wielkości – to nie błogosławieństwo niebios. Nie... Wcale nie. Ta nasza dobrowolna praktyka, wytrzymałość i żelazna wola wymagają oddania. Dlatego sugeruję wam: zacznijcie dusić wasze demony, zabijcie wasze smoki, przytulcie wasze potwory, robiąc najbardziej wymagające rzeczy. To jedna z najpewniejszych dróg wiodących do mistrzowskich osiągnięć oraz do życia, z którego będziecie dumni. Wiecie, to mi przypomina irlandzkiego dramaturga George’a Bernarda Shawa. O rany, jaką ten facet miał fajną brodę – wypalił Miliarder bez związku.

– Widzieliście? – spytał.

– Ja nie – odparł malarz.

– Powinieneś, jest odjazdowa – stwierdził bogacz.

Następnie osiem razy strzelił palcami. Nagle, nie wiadomo skąd w mauzoleum rozległ się jakiś nieznany głos: „Człowiek rozsądny przystosowuje się do świata; nierozsądny nie ustaje w próbach przystosowania świata do siebie. Zatem cały postęp zależy od ludzi nierozsądnych”.

Głos zamilkł.

– George Bernard Shaw napisał to w sztuce Człowiek i Nadczłowiek, czteroaktowym dramacie wystawionym w tysiąc dziewięćset trzecim roku. Chcę wam tylko powiedzieć, że kiedy nadejdzie chwila, żeby uruchomić wasze talenty, podziwu godne ambicje oraz instynkt do zmiany świata w sposób najbardziej współgrający z wami, nigdy, przenigdy nie bądźcie rozsądni.

Miliarder na chwilę zamilkł. A potem zrobił coś, czego jego słuchacze nigdy nie widzieli. Pocałował lewą dłoń w miejscu między palcem wskazującym a kciukiem. – Najpierw musicie pokochać siebie, zanim zaczniecie zmieniać świat – wymamrotał z uśmiechem.

– Inspirujące – przyznał malarz. – To, co powiedział George Bernard Shaw.

– Badania udowadniają, że jeśli trenujecie, wtedy rośnie wasza siła woli i to największe osiągnięcie w waszym wspaniałym życiu – ciągnął potentat. – Walijski badacz, Henry Morton Stanley, zauważył, że samokontrola jest ważniejsza od prochu.

– Patrzcie – rzekł Miliarder. – To tylko mit, że sławni lekkoatleci i znani artyści, szanowani politycy i polityczki mają więcej wrodzonej siły woli niż inni ludzie. To jedna wielka bujda. Natomiast faktem jest, że ci wyjątkowi ludzie zaczynali jako zwyczajni. Poprzez nieustającą praktykę i ciągłe ćwiczenia, które przekształcili we wspaniałe codzienne nawyki, rosły ich moc do zarządzania sobą i umiejętność przeciwstawiania się zachciankom i pokusom, dzięki czemu stają się silniejsi i są postrzegani jako nadludzie.

– „Małe, codzienne, pozornie nic nieznaczące zmiany na lepsze, wykonywane bez przerwy przez dłuższy czas, przynoszą niesamowite rezultaty” – skomentował Artysta, radośnie cytując bezcenną mantrę, którą poznał na początku ich wspaniałej podróży.

Odwrócił się i sięgnął po rękę Biznesmenki.

– To prawda – przyznał Miliarder. – To, co wygląda jak niemal niewidoczne i nieznaczące zmiany na lepsze, jeśli chodzi o siłę woli, wykonywane codziennie zmienią was w Michała Anioła, Disneya czy Chopina albo w Coco Chanel, Rogera Bannistera czy też w Pelego, w Marka Aureliusza lub w Kopernika, jeśli obejmiemy dłuższy czas. Prawdziwi geniusze zaczynali jak zwykli ludzie. Ale codziennie trenowali siłę woli i niemal automatycznie trafili do światowej czołówki. A oto kolejna mantra, której nauczył mnie Zaklinacz Słów: „Legendarni wykonawcy tak długo ćwiczą swoje zalety, że już sami nie pamiętają, jak się zachowywać w sposób niekompetentny”.

– A zatem, od czego zaczynamy? – spytała Biznesmenka. – Ponieważ wiem, że oboje potrzebujemy dużo więcej samodyscypliny oraz chcemy nabrać wspaniałych nawyków, które utrzymamy przez całe życie. Zwłaszcza pobudka o piątej rano.

– Proszę za mną – powiedział przemysłowiec.

Riley powiódł ich korytarzem mauzoleum, mijali szereg ciemnych komnat, aż dotarli do malutkiego pomieszczenia, w którego kącie stała tablica. Miliarder wziął kawałek kredy i narysował następujący wykres:

– Ten prosty model jest oparty na najnowszych badaniach dotyczących powstawania nawyków – zaczął. – Punkt wyjścia to stworzenie swego rodzaju wyzwalacza. Wdrożenie rytuału, a potem nawyku, może być tak proste jak postawienie przy łóżku staroświeckiego budzika, który się włącza codziennie o piątej rano. Kiedy dotrzemy do Rzymu, wyjaśnię, dlaczego nie powinniście trzymać żadnej elektroniki w sypialni.

– Do Rzymu?! – Biznesmenka i Artysta wykrzyknęli w tym samym czasie.

Miliarder to zignorował.

– Kiedy już macie gotowy wyzwalacz w postaci budzika, pora na kolejny krok – tak jak widzicie na wykresie. – Trzeba uruchomić rutynę, którą chcecie zakodować.

– Więc po prostu musimy wstać z łóżka, prawda? – dopytywała Biznesmenka.

– Taa... – potwierdził Miliarder. – To niemal oczywiste. Trzeba wyskoczyć z łóżka, zanim kora przedczołowa, odpowiedzialna za rozsądne decyzje, poda wam całe multum wymówek, dlaczego powinniście znów zapaść w sen. To właśnie ten moment, kiedy wstając z łóżka, budujecie obwód neuronowy w mózgu dzięki sile neuroplastyczności. I pamiętajcie: ścieżki mózgowe, które odpalają się razem, z biegiem czasu łączą się w potężną neuronową autostradę. Właśnie w momencie, kiedy stajecie wobec wyboru: zostać w łóżku czy wstać i zacząć dzień w niepowtarzalny sposób, macie szansę wzmocnić siłę woli. Wiem, że na początku to może być niewygodne.

– „Wszystkie zmiany są trudne na początku, chaotyczne w trakcie i wspaniałe na końcu” – przerwał Artysta, cytując kolejną maksymę Zaklinacza Słów.

– Tak – potwierdził Miliarder. – W kolejnym kroku w czteroetapowym wzorze zakodowania nowego rytuału musicie się upewnić, czy macie wstępnie ustaloną nagrodę. Nagroda to swego rodzaju kop na starcie. Dzięki niemu rośnie zapał do wdrożenia nowego nawyku. Zastosujcie system nagród do sprawdzania własnych osiągnięć. A teraz podsumujmy: robicie to, co słuszne, zamiast naśladować to, co łatwe, i dlatego wyskakujcie z łóżka szybko – jak tylko usłyszycie dzwonek budzika. Wyjaśnię dokładnie, co robić podczas waszej Godziny Zwycięstwa od piątej do szóstej rano, kiedy poprowadzę was przez Formułę 20/20/20.

– Człowieku, czy zamierzasz nas tego nauczyć? – Artysta znowu wszedł mu w słowo. Nie był niegrzeczny. Gdybyście byli w tym pomieszczeniu razem z tą trójką, od razu byście się zorientowali, że powiedział tak, ponieważ był naprawdę zainteresowany Metodą 5 Rano. To wszystko.

– Formuła 20/20/20 będzie tematem naszej jutrzejszej porannej sesji – bardzo grzecznie oświadczył Miliarder. – Na razie skupmy się na trzecim kroku. Musicie ustalić system nagród. Właśnie to sugerują najsłynniejsi badacze siły woli. Trzeba stworzyć zachowania, które zostają na zawsze. Waszą nagrodą może być na przykład tabliczka gorzkiej czekolady na deser po obiedzie. Może też być drzemka po południu, kolejny wspaniały zwyczaj największych twórców. Może być książka, którą zawsze chcieliście kupić. Zresztą sami wiecie, co dla was najlepsze.

– Rozumiem – stwierdziła Biznesmenka. Teraz była już pewna, że te wszystkie informacje znacznie podniosą jej umiejętności biznesowe i zapewnią jej naprawdę wyjątkowe życie.

– Dobrze. To nas prowadzi do końcowego punktu w tym przykładzie – powiedział Miliarder i w mrocznym pokoju w Tadź Mahal na tablicy napisał słowo „Powtarzanie”.

– Aby się pozbyć najsłabszych impulsów najniższej jaźni oraz uwolnić się od żądz i pokus blokujących wasze „Ja”, trzeba bezustannie powtarzać nowe zachowanie, nad którym tak ciężko pracowaliście, aby stało się nawykiem. Słowo, które najlepiej tu pasuje to „niezłomność”. Bądźcie niezłomni w dotrzymywaniu zobowiązań, a zostaniecie na całe życie członkiem Klubu 5 Rano. Bądźcie naprawdę zaangażowani i nie szukajcie wymówek w stosowaniu zmieniającego życie postanowienia. Za każdym razem, kiedy je stosujecie, pogłębiacie relację z waszym niezależnym bytem. Kiedy wstajecie o świcie, kształtujecie charakter, wzmacniacie siłę woli i zwiększacie żar duszy. Pomagam wam, cudownym ludziom, docenić fakt, że prawdziwa miara waszej wielkości ujawnia się nie podczas krótkich chwil przed publicznością, a podczas samotnej praktyki. Stajecie się niepokonani, dzięki temu, co robicie, gdy nikt nie widzi.

– Sporo czytałam na temat mistrzowskich drużyn sportowych – powiedziała Biznesmenka. – Pomogło mi to stworzyć superzespoły w mojej firmie. I nauczyłam się jednego, że wcale nie zwycięża ta drużyna, która grała najlepiej w ostatnich sekundach finałowego meczu, tylko ta, która była najbardziej zdyscyplinowana na treningach.

– Dokładnie – potwierdził Miliarder. – Te wspaniałe rzuty oddane w ostatnich sekundach mistrzostw były automatyczne. To efekt powtarzania tych niesamowitych rzutów i ruchów z treningów.

„Nieźle”, pomyślał Artysta.

– Dziś rano chcę się zabrać do omawiania ostatniego modelu, zanim was puszczę. Dowiecie się, w jaki sposób po sześćdziesięciosześciodniowym procesie zakorzenia się nowy nawyk. Ale zanim to zrobię, muszę się z wami podzielić kilkoma szybkimi i praktycznymi wskazówkami związanymi z samodyscypliną.

– Super – odpowiedział Artysta. – Dzisiejsza lekcja była naprawdę wspaniała. Wiem, że pomoże mi zwalczyć prokrastynację i jestem pewny, że wpłynie też na jakość mojej sztuki. A jeśli chodzi o sprawność fizyczną, to już poczyniłem znaczne postępy.

– O tak, ogromne – potwierdziła Biznesmenka i puściła oczko.

– W porządku, musicie tylko pamiętać, że siła woli słabnie, kiedy dopada nas zmęczenie. Naukowcy określają to mianem „wyczerpania ego”. Budzicie się codziennie z naładowaną baterią samokontroli. Dlatego chcę, żebyście codziennie wykonywali ćwiczenia, które są najważniejsze dla zbudowania waszych wewnętrznych imperiów – o piątej rano. A teraz do sedna: mija dzień, uczestniczycie w spotkaniach, odbieracie maile i wykonujecie zadania, a wasza umiejętność do samoregulacji spada – to samo się dzieje z waszą zdolnością do odrzucania pokus oraz zarządzania impulsami. Ludzkie mięśnie dyscypliny męczą się decyzjami, co tłumaczy, dlaczego tak wielu ludzi sukcesu w końcu popełnia jakieś głupstwo, które niszczy ich karierę. Poddają się. Ponieważ przez cały dzień podejmowali ważne decyzje. Ulegają pokusom, które prowadzą do upadku. A kiedy zapada zmierzch, brakuje im siły woli i energii w bateriach, żeby odrzucić pokusę.

– Fascynujące – stwierdziła Biznesmenka. – To wiele tłumaczy.

– A teraz najważniejsze: trzeba wypocząć i odzyskać sprawność mięśnia samokontroli – wyjaśnił Miliarder. – Nigdy nie doprowadzajcie go do wyczerpania. Siła woli jest najsłabsza, kiedy jesteście najbardziej zmęczeni. To naprawdę kluczowe, świadomość, na której należy budować. Podejmujemy najgorsze decyzje i dokonujemy beznadziejnych wyborów, kiedy jesteśmy wyczerpani. Dlatego nigdy nie dopuszczajcie do stanu krańcowego wyczerpania. Odpocznijcie. Zaplanowałem dla was na później wspaniały wykład na temat tego, jak najlepsi na świecie chronią swoje najcenniejsze aktywa, na przykład siłę woli, poprzez zapomnianą sztukę regeneracji.

Riley się rozkasłał. Mocno niepokojącym, gardłowym kaszlem. Na pewno nie było to nic nieznaczące kaszlnięcie.

– Aha – dodał, gdy doszedł do siebie. – I pamiętajcie, proszę, że badania naukowe także potwierdzają tezę, że porządek panujący wokół zwiększa dyscyplinę. Właśnie dlatego Steve Jobs chciał mieć pewność, że stanowisko w NeXT jest minimalistyczne i całe pomalowane na biało, kiedy tam pracował. Bałagan obniża samokontrolę oraz zubaża funkcje poznawcze.

– Może dlatego tak wielu tak zwanych geniuszy codziennie nosi taki sam ubiór niemal jak uniform – skomentował malarz. – Chcą utrzymać ład i porządek w życiu. Rozumieją, że każdego ranka budzimy się z ograniczonymi zasobami siły woli oraz umiejętności skupienia umysłowego. A zatem zamiast marnotrawić cenne zdolności na trywialne wybory, na przykład: co na siebie włożyć i co zjeść, upraszczają mnóstwo banalnych rzeczy, żeby skoncentrować się na kilku ważnych działaniach. Teraz znacznie lepiej rozumiem, jak geniusz staje się geniuszem. Jeżeli wszystko, co robiłem codziennie, zawdzięczam zdolnościom, a niewiele innym rzeczom, nie będę cierpiał na wypalenie z powodu nadmiaru decyzji, jak to określasz. A to by oznaczało, że nie będę marnował tak dużo czasu wieczorami, nie dokonam tak wielu złych wyborów, na przykład przestanę oglądać głupawe programy, nie będę się objadał niezdrowym jedzeniem i nie będę chlał tequili.

– Okej – stwierdził Miliarder. – Jak wiecie: „wszystkie zmiany są trudne na początku, chaotyczne w trakcie i wspaniałe na końcu”. To nastawienie powinno być dobre na początku jako domyślna wiara w wasz Sposób Myślenia. A teraz spróbujmy przerobić znaczące przesłanie Zaklinacza Słów w potężny model wyjaśniający trzy fazy, przez które przechodzi każdy proces instalacji nawyku, dzięki któremu macie więcej zapału i siły, aby pobudkę o świcie przekształcić w nawyk. Zakochacie się w tym modelu. A teraz obiecajcie mi, że będziecie pilnie słuchać dzisiejszej lekcji. Potem dopiero nazwiemy to porankiem.

– Obiecujemy – oświadczyli jednocześnie Biznesmenka i Artysta.

– Przysięgacie? – spytał Miliarder, podnosząc rękę.

– Tak – odpowiedziała Biznesmenka i też podniosła rękę.

– Tak – dołączył Artysta i przyłożył dłoń do serca.

– Super – powiedział bogacz z entuzjazmem.

Ochroniarz, który prowadził naszą grupkę w mauzoleum, wszedł do sali i wyjął kolejny diagram z plecaka. Potem oświetlił go latarką, żeby każdy mógł zobaczyć, co jest na nim wydrukowane. Kolejna formułka do nauczenia brzmiała tak:

– Przed zakodowaniem nowego nawyku, musicie najpierw przejść przez początkowy etap destrukcji – powiedział pan Riley, wskazując pierwszą fazę na diagramie. – Trzymajcie się tego, a przejdziecie do drugiego etapu, tam gdzie powstaje pasmo neuronowe i zaczyna się prawdziwa instalacja. To właśnie jest ten chaotyczny środek. Na koniec, tak jak zawsze, kiedy chcecie nową czynność zmienić w codzienną rutynę, docieracie do ostatniego – i cudownego – etapu: integracji. Cały proces zabiera sześćdziesiąt sześć dni, zgodnie z badaniami przeprowadzonymi przez londyński University College. Zaklinacz Słów na swoich wykładach nazywa ten okres „sześćdziesięciosześciodniowym minimum”. Sześćdziesiąt sześć dni treningu, żeby wdrożyć nowy nawyk. Dlatego nie zniechęcajcie się po kilku dniach, po kilku tygodniach czy nawet po dwóch miesiącach. Jeśli chcecie zostać członkami Klubu 5 Rano, bądźcie wierni temu, co sobie obiecaliście przynajmniej przez sześćdziesiąt sześć dni. Nieważne, co się stanie. Zróbcie tylko to, a reszta waszego życia będzie nieskończenie lepsza. Przysięgam – stwierdził Miliarder.

– Sami wiecie, wszystkie zmiany są trudne na początku. Właśnie dlatego Zaklinacz Słów nazwał ten etap Destrukcją. Gdyby na początku nie było trudno, nie doszłoby do żadnej konkretnej zmiany. Musi być ciężko, ponieważ kopiujecie dawne wzorce z waszego umysłu i niszczycie stare sposoby działania. Dokonujecie także swoistego przezwojenia dawnych programów waszego serca i emocji. Wiecie, dlaczego prom kosmiczny zużywa więcej paliwa w ciągu sześćdziesieciu sekund po starcie niż spala, okrążając Ziemię?

– Musi pokonać siły grawitacji po starcie – odpowiedział Artysta pewnym głosem.

– Właśnie – potwierdził Miliarder. – Potrzeba mnóstwo paliwa, żeby pokonać siłę początkową i dojść do prędkości ucieczki. Ale jak to zrobi i osiągnie moment rozpędu, prom wchodzi na orbitę i leci. A zatem pierwsza faza tworzenia nowego nawyku – Etap Zniszczenia – jest dokładnie taka sama. Musicie pozbyć się głęboko zakorzenionych nawyków, dominujących rytuałów i tradycyjnych sposobów działania. Musicie wznieść się powyżej waszych własnych sił przyciągania – póki nie porwie was prędkość ucieczki. Na początku to wyzwanie. Nie chcę was okłamywać – oboje świetnie się spisaliście, wstając o piątej rano, kiedy byliście ze mną. Ale zderzycie się ze ścianą po pierwszych dwudziestu dwóch dniach pierwszej fazy. To nic złego, to po prostu część procesu instalacji nawyku, przez którą każdy poszukujący maksymalnej produktywności i bogatszego życia musi przejść. Dla większości ludzi pobudka jeszcze przed świtem, a więc każdy dzień pierwszej fazy, to koszmar. Już chcą się poddać. Użalają się, że takie poranne zrywanie się z łóżka nie jest dla nich. Że nie nadają się do tego i nie warto tak cierpieć. Wtedy im radzę: Za wszelką cenę, wytrwajcie. Wytrwałość to pierwszy krok do mistrzostwa. Sprawy, które wydają się najtrudniejsze, są też najcenniejsze. Proszę, pamiętajcie, robiąc trudne rzeczy, te naprawdę ważne, że właśnie tak wielcy zdobywcy i bohaterowie naszej cywilizacji hartowali siłę. Zapamiętajcie także to prawo: Kiedy będziecie musieli wybierać, zawsze wybierajcie to, co was najbardziej pcha do przodu, stymuluje wzrost i rozwija talenty, dary i sprawności. Dlatego, gdy poczujecie, że chcecie odpuścić, wytrwajcie. Wkrótce wejdziecie na kolejny poziom. Zrozumcie, że złe myśli, utracone złudzenia czy przemożna chęć rezygnacji to normalna część procesu zakorzeniania nowego nawyku. Pierwsze dwadzieścia dwa dni możecie odbierać jak łagodny rodzaj tortur.

– Bo pierwszy poziom odnosi się do wykorzenienia starych nawyków, tak, aby można było wprowadzić nowe... Prawda? – dopytywała Biznesmenka.

– Właśnie – przyznał Miliarder. – I to, że nie mogliście robić tego wcześniej, nie oznacza, że nie możecie tego zrobić teraz – dodał, kiwając przy tym zachęcająco głową. – Jeszcze raz powtarzam, żebyście zapamiętali: jeśli coś nie jest trudne na początku, zmiana, która nastąpi, nie będzie prawdziwa ani cenna. Tak nas zaprogramowało społeczeństwo: mamy myśleć, że jeśli coś jest trudne na początku, to znaczy, że stanie się coś złego. Że powinniśmy przerwać to, co robimy. I wycofać się do naszej strefy komfortu. Zero wzrostu i rozwoju, żadnego dążenia do sławy w sposobie działania. Zero.

– Prawda – przyznała mu rację kobieta. – Wszyscy, których znam, robią to samo... codziennie. No, może nie każdy, ale większość ludzi. Te same myśli, te same zachowania i te same filmy.

– I wcale nie chodzi o to, że oni nie mogą się zmienić – powiedział Riley. – Po prostu nie postanowili przeprowadzić zmian na lepsze, a następnie nie zatrzymali się w procesie dostatecznie długo, aby ich neurobiologia, psychologia, emocjonalność i duchowość zdziałały naturalne cuda. To, co kiedyś było dla was trudne, teraz jest łatwe. Prawda?

Miliarder poprosił ochroniarza o latarkę i oświetlił część schematu związaną z drugim etapem zakorzeniania zwyczaju. – Dziękuję, Kriśna – dodał.

– Widzicie, wszystkie zmiany są na początku chaotyczne. Etap drugi jest nazywany Instalacją, ponieważ przebiega tak, jakbyście przeprowadzali renowację wnętrza. Najpierw trzeba się pozbyć starych warstw, a dopiero potem nakłada się nowe i lepsze. Ten etap może was wprawić w zakłopotanie, wywołać stresy i frustrację. Poczujecie się tak, jakbyście tracili o wiele więcej i będzie was kusiło, by zrezygnować z przystąpieniu do Klubu 5 Rano, bo decyzja okazała się beznadziejna. Zatęsknicie do starego zwyczaju wylegiwania się w ciepłej pościeli, do liczenia owiec przed snem. Uwierzcie mi, to jest okej. A nawet bardzo okej. Wkrótce wszystko będzie łatwiejsze. Naprawdę. Na razie przechodzicie przez drugi etap procedur. Pozornie chaotyczny. Ale tylko wygląda na chaotyczny. Bo prawdę mówiąc, wspaniale się rozwijacie. I nadciąga zupełnie nowy etap. „W każdym chaosie kryje się sekretny porządek”, powiedział słynny psycholog Carl Jung.

A zatem, jeśli dopasowujecie się do bezcennej nowej porannej rutyny, cała struktura waszego mózgu naprawdę jest w rozsypce, gdy tworzycie nowe ścieżki neuronowe. Cały wasz system jest przebudowywany, i to w stu procentach. Nagle znajdujecie się na zupełnie nieznanym gruncie. I wypuszczacie zielone pędy. Przemierzacie błękitne oceany. Odkrywacie nowe terytoria własnego potencjału i docieracie do najwyższych wszechświatów ludzkiego doskonalenia. Wtedy poziom kortyzolu – hormonu stresu – jest znacznie podwyższony, dlatego będziecie się bali przez dłuższy czas. Wszystko, co dzieje się w mózgu, zużywa ogromne pokłady energii. Dlatego po drugim etapie wdrażania nawyku, będziecie wyczerpani. Dawni mędrcy, wróżbici, prorocy i filozofowie nazywali taką głęboką transformację osobistą „Ciemną nocą duszy”. Tak jakby gąsienica niespodziewanie, jak za pomocą magii, zmieniła się w motyla. Mistycy opisywali głęboką i prawdziwą przemianę jako podróż obejmującą szereg małych śmierci: Stare „ty” musi umrzeć, aby odrodziło się lepsze „ty”. Zaklinacz Słów mówi, że „aby osiągnąć wielkość, musisz pozbyć się słabości”.

Przyznaję, to dramatyczne słowa. Ale zgodne z prawdą. W drugim etapie możecie czuć, że wszystko się wali. A naprawdę nadciąga nowe i lepsze. Wasz sposób pojmowania świata często nie jest rzeczywistością, jaką znacie. Po prostu patrzycie na świat przez soczewki. Wasze złudne poczucie bezpieczeństwa jest dużo bardziej niebezpieczne niż gwałtowny skok w celu osiągnięcia osobistego mistrzostwa. Pozostańcie na poziomie drugim przez mniej więcej dwadzieścia dwa dni. I wiedzcie, że nadejdą niezbadane nagrody.

– Podoba mi się każde twoje słowo! – wykrzyknął Artysta. – Przyzwyczaję się do wstawania o świcie i będę tak robił do końca życia, nawet, jeśli ma mnie to zabić – przyrzekł.

Miliarder się uspokoił.

– Przechodziłem przez proces odrzucania i transformacji wielokrotnie. Za każdym razem, kiedy starałem się przyzwyczaić do nowego nawyku lub osiągnąć nowe umiejętności czy też zmienić przekonania, przechodzę przez cykl śmierci i ponownych narodzin. Odczuwa się to niemal jak kres. Będziecie przerażeni, wyczerpani i zmieszani tym, co wam powie ciemny głos waszego ego. Czasem będziecie się czuli, jakbyście tracili zmysły. Dlatego tak niewiele osób jest w stanie to zrobić. Z tego powodu też tak niewielu osiąga wysoki poziom sprawczości oraz wywiera wpływ na światową kulturę. To się udaje tylko największym śmiałkom. Trzeba mieć niezwykłą odwagę, ogromne przekonanie i niespotykaną siłę charakteru. Wszystko macie w sobie. Wystarczy tylko to wykorzystać. Tak jak mówiłem, praktyką i cierpliwością łatwiej tego dokonać. Lub działając automatycznie.

– Dobra, kochani – powiedział Miliarder, klasnąwszy w dłonie jak zagrzewający do walki trener drużyny piłkarskiej. – Wiem, że świetnie sobie z tym poradzicie. A więc, do roboty. Twórzcie proces instalacji nowych nawyków poprzez niszczenie starych wzorców, a to właśnie następuje na pierwszym etapie. A potem kontynuujcie, tworząc nowe obwody w mózgach, co następuje podczas drugiego etapu dzięki neuroplastyczności i powstawaniu lepszych ścieżek w emocjonalnym rdzeniu. Zróbcie to, a na pewno przejdziecie do etapu trzeciego, ostatniej części waszego wzrostu – Integracji. Pamiętajcie: „każda zmiana jest trudna na początku, chaotyczna w trakcie i wspaniała na końcu”.

Miliarder umilkł, uśmiechnął się łagodnie, a potem dotknął palców stóp. Znów pocałował miejsce między palcami ręki. I mówił dalej.

– Ostatni etap nadchodzi, gdy wszystko się połączy – wyjaśnił. – Musicie doświadczyć dobrodziejstw waszego wspaniałego zobowiązania do dożywotniego członkostwa w Klubie 5 Rano. Zbliżacie się do końca ciężkiego sześćdziesięciosześciodniowego okresu, jakiego potrzebuje ludzki mózg do zakorzenienia nawyków. Teraz pora na sukces. Przeszliście już początkowy rozpad, potem przebrnęliście przez niebezpieczeństwa i chaos środkowej fazy, z której wychodzicie silniejsi, z większymi umiejętnościami i jeszcze bliżsi waszej najwyższej i niezwyciężonej natury. Jesteście teraz kolejną wersją waszego najwyższego ego, gotowego przystąpić do poważniejszej gry, macie też wpływ na więcej osób w wyniku godnej pochwały mocy waszego przykładu, stajecie się też użyteczniejsi dla świata, bo rozwinęliście wrodzoną odwagę. Cała wasza ciężka praca, poświęcenie, cierpienie, konsekwencja w działaniu i bezprzykładna odwaga łączą się na tym etapie jako nowy nawyk, nad którego integracją pracowaliście na poziomie psychicznym, emocjonalnym, fizycznym i duchowym. I od tej pory jest to wasza nowa normalność.

– Normalność? – zdziwił się Artysta. – I życie staje się proste?

Miliarder niespodziewanie padł na marmurową posadzkę Tadź Mahal i zaczął robić pompki. Przypominał boksera ćwiczącego przed najważniejszą walką.

– Co ty wyprawiasz, do cholery? – spytała rozbawiona Biznesmenka. „Chyba jest bardziej szalony, niż sądziłam”, pomyślała. „Uwielbiam go”.

– Podstawowym celem życia jest wzrost: ciągłe starania o uzewnętrznianie własnego potencjału. Codzienna porcja pompek nie tylko utrzymuje mnie w stanie ciągłej zmiany na lepsze. To także wspaniały sposób, żeby się czuć młodo i żyć szczęśliwie. Nuda zabija duszę.

Przedsiębiorca wstał.

– Dla najlepszych graczy szczyt góry jest podnóżem kolejnego wzniesienia. Instalacja nowego wielkiego nawyku jest niezrównaną szansą na rozpoczęcie kolejnego. Robię tysiąc pompek dziennie, wiecie? Doskonałe ćwiczenie. Jedno z najlepszych. I takie proste. Dzięki temu jestem szczupły i umięśniony. Dobrze wzmacnia mięśnie brzucha. A również świetnie pośladków – dodał trochę zażenowany.

– Poza tym wykonywanie tysiąca pompek dziennie to rytuał, który mi przypomina, żebym się nie poddawał. Żebym się rozwijał. Żebym poszerzał świadomość i ciągle przyspieszał rozwój. Szczerze mówiąc, wcale się nie boję upadku. To także część nauki latania. Przeraża mnie zastój.

– Racja – stwierdziła Biznesmenka, zapisując coś gorączkowo w notatniku.

Miliarder przeciągnął palcem wskazującym po diagramie i zatrzymał na polu z napisem: „Punkt automatyzacji”.

– Najbardziej ekscytujący w tym wszystkim jest fakt, że kiedy już dotrzecie do Automatycznego Punktu, nie będziecie potrzebować siły woli, żeby wstawać o piątej rano. Wdrażanie nowego porządku w wasz system operacyjny dobiegło końca. Budzenie się przed świtem staje się drugą naturą. Czymś łatwym. To prawdziwy dar za doskonałość i poświęcenia przez sześćdziesiąt sześć i więcej dni: siła woli, którą wykorzystaliście do wprowadzenia nawyku pobudki przed świtem, jest teraz gotowa na kolejne wyzwanie, a zatem macie szansę rozwoju, aby stać się bardziej wydajni, bogatsi, radośniejsi i szczęśliwsi. To sekret wszystkich zawodowych sportowców. Nie są bardziej zdyscyplinowani niż przeciętni ludzie, tylko wykorzystali umiejętność panowania nad impulsami nabywaną przez sześćdziesiąt sześć dni, póki nie zainstalowali nowych nawyków. Potem mogli wykorzystać siłę woli na nowe wyzwania, by wzbogacić wiedzę. Kolejne ćwiczenie, które pomaga zwyciężać. Kolejny zainstalowany nawyk, jeden po drugim: właśnie tak działają zawodowcy. Po pewnym czasie to działanie staje się prawie automatyczne. Usystematyzowane. Zinstytucjonalizowane. Nawet nie potrzebują się wysilać, kiedy już mają zakorzeniony jakiś nawyk. Supergwiazdy ćwiczyły nawyki zwyciężania tak często, że dotarły do punktu, w którym zapomniały, jak nie wygrywać.

– Doszli do tego, że łatwiej zachować takie nawyki, jak pobudka przed świtem, niż tego nie robić. Prawda? – skomentowała Biznesmenka.

– Dokładnie tak – odpowiedział Miliarder.

Malarz był podekscytowany. – To takie cenne dla mnie, dla mojej sztuki. I o ile dobrze zrozumiałem, pełen proces, każda z jego trzech faz, Destrukcja, Instalacja i Integracja, zajmuje po dwadzieścia dwa dni, prawda?

– Prawda. I po mniej więcej sześćdziesięciu sześciu dniach zmienia się w automatyczny nawyk. To jest właśnie ten tak zwany Automatyczny Punkt, ponieważ nawyk potrzebuje około dziewięciu tygodni, żeby się zakorzenić. Nie rezygnujcie z pobudek o piątej rano po tygodniu. Nie poddawajcie się, kiedy w samym środku procesu stanie się to męczące. Pozostańcie nieugięci podczas prób i wyzwań, podobnie jak trwali Szahdżahan i jego dzielni rzemieślnicy, budując Tadź Mahal, dzięki czemu stworzyli jeden z cudów świata. Cuda wymagają cierpliwości. Talent wymaga czasu. A zatem pozostańcie nieugięci w postanowieniu wykrojenia sobie godziny tylko dla siebie o wschodzie słońca, gdy reszta śpi. Rozwijajcie w sobie Cztery Wewnętrzne Królestwa. One przygotują was do realizacji wszystkich zewnętrznych celów, których pragną wasze wielkie serca. Nie lekceważcie wezwania do rozwoju waszych wszechstronnych talentów. Zwiększajcie wasze niespożyte siły, pomnażajcie radość i szczęście, odkrywajcie raj pokoju w duszy, aby żadne wydarzenia nie mogły tego zmienić. Właśnie w ten sposób, moi drodzy przyjaciele, staniecie się niepokonani, niezłomni i osiągniecie prawdziwe mistrzostwo w waszej dziedzinie. Będziecie cudem tego świata, w jedyny wyjątkowy sposób.

– Brzmi cudownie – uśmiechnęła się kobieta. – Dzięki za te słowa. Brawo. Bardzo mi pomogły. Teraz rozumiem, dlaczego tak niewiele osób ma nawyki niezbędne do osiągnięcia mistrzostwa. Po prostu nie trwają wystarczająco długo w swoich zobowiązaniach, żeby to zadziałało. Mogli. Ale tego nie zrobili.

– No tak – zgodził się Miliarder. – Właśnie dlatego informacja, edukacja, nauka i rozwój osobisty są tak bardzo ważne. Większość ludzi nie zna modelu zmieniającego życie, nie wejrzy w siebie, nie zna tego, o czym wam opowiadałem. A ponieważ nie wiedzą, nie mogą też tego stosować. Wiedza, która nie została zakorzeniona, pozostawia także niewykorzystany potencjał. Jesteśmy stworzeni do zdobywania, do zwyciężania w jakikolwiek sposób. Niestety, mało kto z nas poznał w szkole filozofię i metodologię, których uczył mnie Zaklinacz Słów. To ta sama wiedza, którą wam teraz przekazuję. Wy z kolei musicie przekazać moje słowa innym. Proszę was. W ten sposób pomożemy ludziom opuścić strefę mroku i apatii, przeciętności i lęków. Muszą odnaleźć wrodzoną siłę, by przez resztę życia robić zadziwiające rzeczy. Boże, musimy uczynić ten świat lepszym, zdrowszym, bezpieczniejszym miejscem pełnym miłości.

– Z pewnością – zgodnym chórem potwierdzili jego słuchacze.

Biznesmenka zatrzymała się, żeby napawać się niezapomnianą sceną. Stała koło mężczyzny, w którym nieoczekiwanie zakochała się podczas tej dziwnej, pięknej i wspaniałej przygody. Znajdowała się w środku jednego z Siedmiu Cudów Świata, w Tadź Mahal, w Indiach, w kraju, który zawsze pragnęła zwiedzić dla widoków zapierających dech, egzotycznych przysmaków i wspaniałych ludzi.

Potem pomyślała, co się działo w jej dawnym życiu. Manipulacje, kradzieże, nielojalności i zdrady. I wtedy się roześmiała. Nie śmiechem wymuszonym, jaki słyszymy podczas służbowych spotkań, kiedy poczciwi, zastraszeni ludzie przybierają maski, aby się dopasować i wyglądać na silnych i wyluzowanych. Nie, tym razem to była radość osoby, która właśnie odkryła prawdziwe skarby mądrze przeżytego życia.

W tym właśnie momencie zrozumiała, jakie ma szczęście.

Próba wrogiego przejęcia rozwiąże się sama, bo życie zawsze ma swoje sposoby na naprawianie złego. Ona sama na pewno nauczyła się nie tłumić naturalnych uczuć, gniewu, rozczarowania i czasem smutku, które od czasu do czasu pojawiały się w jej duszy, gdy myślała o swojej sytuacji. To wcale nie oznaka słabości, tylko ludzkie, autentyczne, a nawet odważne uczucie. Zresztą zrozumiała także, że jest wiele rzeczy ważniejszych od bogactwa, uznania i sławy... I że wielu bogatych ludzi było przeraźliwie biednych.

„Nie ma nic cenniejszego niż moje szczęście. I nie ma nic droższego od mojego spokoju”, pomyślała Biznesmenka.

Znalazła miłość. Cieszyła się idealnym zdrowiem. Odczuwała wdzięczność za tak wiele: za dwoje oczu, dzięki którym mogła podziwiać cuda otaczającego ją świata, za dwie zdrowe nogi, którymi mogła przemierzać świat, za jedzenie na stole w każdy wieczór, kiedy miliardy ludzi cierpią głód. Za dach nad głową. Za mądre książki w biblioteczce, za pracę wyzwalającą kreatywność i, o czym tak często wspominał Miliarder, za możliwość osiągnięcia rzeczy, które nie tylko ją wzbogacały, ale także służyły społeczeństwu.

I wtedy, wewnątrz majestatycznego mauzoleum, które inspirowało miliony przybyszów z całego świata, pod słońcem wschodzącym na jaskrawoniebieskim indyjskim niebie, odkryła w sercu uczucie potrzebne nam wszystkim, żeby dalej działać.

Przebaczenie.

Pozbyła się wrogości wobec akcjonariuszy. Nie żywiła urazy do przeciwników. Zapomniała także o rozczarowaniach. Życie jest za krótkie, by brać wszystko zbyt poważnie. Pod koniec życia wcale nie będzie ważne, że drapieżni kapitaliści przejęli jej interes, tylko jakim człowiekiem była. I co w życiu stworzyła. Jak wielu ludziom pomogła. Jak często się śmiała. I jak dobrze przeżyła życie.

Miliarder miał rację: każdy człowiek daje z siebie tyle dobra, ile może, w zależności od stopnia świadomości i od poziomu swojej prawdziwej mocy. A jeśli jej inwestorzy wiedzą lepiej, mogą też działać lepiej. Ci ludzie wywoływali w niej cierpienie i ból, bo w głębokiej podświadomości też cierpieli. I odczuwali ból. Ci, którzy ranią innych, podświadomie gardzą sobą. Cóż, ten rodzaj postrzegania świata nie jest zbyt powszechny w naszej cywilizacji. Być może dlatego na ziemi jest tak dużo wojen, tyle zagrożeń i tyle nienawiści. I możliwe, że ci bandyci korporacyjni czegoś ją nauczyli. Wysłani przez lepszą stronę życia, żeby zepchnąć ją na krawędź, skąd mogła tylko trafić do otchłani zniechęcenia i płaczu, i dokonać zmiany. I nauczyć się wznosić. Być może wszystko, co przeżyła, było – tak jak uczył Miliarder – cennym przygotowaniem do tego, czego potrzebowała, aby wykorzystać potencjał cudownych zdolności i poddać się przeznaczeniu z korzyścią dla ludzkości. Być może, poznajemy naszą najlepszą stronę, kiedy grozi nam utrata wszystkiego, co mamy.

Ten dziwaczny, osobliwy, a przy tym naprawdę genialny mentor, stojący teraz przed nią, Stone Riley, otworzył serce, wyjaśniając im, jak prosty, choć na początku wcale niełatwy codzienny nawyk wstawania o piątej rano i członkostwo w klubie może zwiększyć wydajność, pomyślność i dobrobyt każdego, kto zastosuje tę metodę. Dotrzymał każdej ze swoich wzniosłych obietnic, które złożył podczas ich dziwnego pierwszego spotkania na fascynującym wykładzie Zaklinacza Słów. Okazał się nie tylko tytanem biznesu, ale także rzetelności. I przyzwoitości.

„Potrzebujemy więcej takich ludzi”, pomyślała. „Kobiet i mężczyzn, którzy mają naturę przywódcy. Ludzi, którzy mają wpływ na innych nie tylko z powodu długiego tytułu naukowego, czy z powodu wysokiej pozycji, ale też ze względu na ich siłę charakteru, szlachetność, wiedzę fachową, współczujące serce oraz niezwykłe oddanie, aby pomóc każdemu, kogo spotkają na swojej drodze. Liderzy raczej nie kierują się samolubnym przywiązaniem do własnego ego, a raczej altruistycznym nakazem wynikającym z ich ogromnej mądrości”.

Biznesmenka przypomniała sobie słowa poetki Mayi Angelou: „Życzę ci, abyś wytrwał. Wytrwał i był tym, kim jesteś i zdumiewał podły świat swoimi dobrymi czynami”.

W tym samym momencie przyszły jej do głowy słowa Matki Teresy: „Gdyby każdy posprzątał swój własny próg, cały świat byłby czysty”.

I właśnie wtedy, wczesnym rankiem, wewnątrz jednego z najwspanialszych zabytków świata nie tylko przebaczyła, ale też zawarła pakt ze sobą. Rozumiejąc, jak nigdy dotąd, że udoskonalenie samego siebie to najlepsza droga do poprawienia stanu świata, a rozwój talentów to najszybsza droga do poprawy własnych związków ze światem, kobieta złożyła przysięgę. Obiecała sobie, że już nigdy więcej nie będzie próbowała popełnić samobójstwa. Postanowiła także na pamiątkę tych dni wstawać o piątej rano i ofiarować sobie Zwycięską Godzinę wolną od trywialnych rozrywek, rozpraszających bodźców i niepotrzebnych komplikacji. Żeby mogła dalej działać. Zmieniać sposób myślenia, oczyszczać serce, wzmacniać zdrowie i dbać o rozwój duchowy.

Będzie tego od siebie wymagała, nieważne, jakie wykręty i usprawiedliwienia wymyśli słabsza i przerażona część jej osobowości. Zasługiwała przecież na doświadczenie własnej wielkości. Miała także nadzieję, że zostanie jednym z tych bohaterów, których ciągle wypatrujemy.

– Tak czy siak! – Miliarder krzyknął, zupełnie niepotrzebnie. – Trzy końcowe i superpraktyczne taktyki pomogą wam przyswoić nowy zwyczaj. Poświęciłem mnóstwo czasu, ponieważ czas jest absolutnie niezbędny dla osiągnięcia sukcesu. Szybko wam przedstawię trzy techniki, które pomogą wam wprowadzić nawyk wstawania o piątej rano. A potem stąd spadamy.

Wyciągnął latarkę i skierował snop światła na ścianę pokoju, na której pojawił się kolejny zapis:

#1. Aby nawyk stał się trwały, nigdy nie próbujcie instalować go sami.

#2. Nauczyciel nauczy najwięcej.

#3. Jeśli bardzo pragniesz zaniechać, to znaczy, że musisz wytrwać.

Miliarder znowu się uśmiechnął. – Całkiem prosta instrukcja, prawda? Głęboko prosta, bo jest po prostu głęboka. Pierwszy punkt będzie wam przypominać, że pewne rytuały i nawyki zakorzeniamy najgłębiej, jeśli działamy w grupie. Właśnie dlatego przynależność do Klubu 5 Rano jest taka skuteczna. Nie jesteście sami podczas instalacji nawyków. Wszyscy wam pomagamy. I szczerze wam radzę, abyście po powrocie do domu ściągnęli jak najwięcej ludzi – takich, którzy są gotowi wstawać przed świtem i są w stanie wykonać tytaniczną pracę oraz chcą prowadzić wspaniałe życie – do naszego klubu. Tak zwane grupy wsparcia to potwierdzony sposób na trwałą poprawę. A zatem wykorzystajcie ten pomysł do końca.

Potentat rozkasłał się. Potem potarł klatkę piersiową, jakby go bolała. Udawał, że nikt tego nie zauważył. I dalej mówił. – Punkt drugi przypomni wam, żebyście dalej przekazywali wiedzę, której was nauczyłem. Kiedy to zrobicie, zrozumiecie wszelkie zagadnienia jeszcze dogłębniej. Ucząc innych tego, co wam przekazałem, i to będzie dar dla was samych.

– Nigdy na to nie patrzyłam pod tym kątem – stwierdziła Biznesmenka.

– To prawda – powiedział Miliarder. – A ostatnie zdanie, jakie widzicie na murze, jest najważniejsze. Pamiętajcie, że wytrwałość jest niezbędna przy wykonywaniu każdego mistrzowskiego dzieła. Kiedy czujecie, że nie możecie dłużej wytrwać w postanowieniu, macie wspaniałą okazję, by wzmocnić siłę woli. Kiedy czujecie, że dłużej już nie dacie rady, wytrwajcie jeszcze trochę. Wasze mięśnie samodyscypliny znacznie się wzmocnią. A także niepomiernie wzrośnie wasz szacunek do siebie. Niewiele rzeczy jest tak niezbędnych do wzrostu wydajności, osiągnięcia pozycji lidera w waszej działalności oraz zapewnienia sobie wymarzonego życia, jak ogromny szacunek do siebie.

Niespodziewanie i bez podania powodu Miliarder odwrócił się i stanął na głowie. Zamknął oczy i wyrecytował zdanie pisarza i filozofa Geralda Sykesa: „Każde poważne osiągnięcie wymaga długich lat pokornego terminowania oraz rozluźnienia więzi z członkami społeczeństwa”.

– Jesteście dwojgiem cudownych ludzi i zasługujecie, by się spełnić pod każdym względem oraz zrealizować swoje dalekosiężne marzenia – powiedział milioner, powracając do normalnej pozycji. – Nie pozbywajcie się mocy, która w was drzemie, nie wylegujcie się do późna w ciepłym łóżku, zatrzymani w fazie uśpienia. Wielcy tego świata osiągnęli wielkość nie dlatego, że smacznie sobie spali pod pierzynką, lecz ponieważ wyznaczyli sobie ambitne, wzniosłe cele, które zaczęli realizować – chociaż większość ludzi uznała ich za szaleńców. Osiągnięcie światowej sławy wymaga czasu, zaangażowania, poświęcenia i cierpliwości – tak jak widzimy to w Tadź Mahal. A heroizm nie pojawia się w ciągu jednego sezonu. Zakodujcie nawyk wstawania o piątej rano. Trzymajcie się go w nieskończoność i ruszajcie naprzód, kiedy poczujecie, że macie już dosyć. Właśnie takie zachowanie sprawi, że staniecie się legendą. I przypieczętujecie swój los ludzi godnych wywierania wpływu na świat.

Stone Riley nagle wstał. Uściskał uczniów. I zniknął w głębi marmurowego korytarza.

ROZDZIAŁ 13

Klub 5 Rano uczy się Formuły 20/20/20

Wczesnym rankiem, kiedy się lenisz i nie masz ochoty wstać, pomyśl sobie: „Wstaję, żeby wykonać pracę godną istoty ludzkiej”.

Marek Aureliusz, cesarz rzymski

„Mam Rzym we krwi. Jego energia krąży w moich żyłach. Niepowtarzalna rodzaju magia tego miasta stawia mnie do pionu”, pomyślał Miliarder, kiedy jego odrzutowiec wylądował na płycie prywatnego lotniska w Rzymie. Z głośników dochodziła piosenka Magnolia włoskiej grupy Negrita, a potentat kołysał umięśnionymi ramionami w takt muzyki.

„Wyniosła duma, niepohamowane pasje i waleczne serca Rzymian naprawdę mnie inspirują”, pomyślał. „Widok skąpanego w porannym słońcu Trinita dei Monti, kościoła na szczycie Schodów Hiszpańskich, zawsze podnosi mnie na duchu, czasem łzy wzruszenia napływają mi do oczu. Wyśmienite jedzenie, znakomita mozzarella di bufala, cacio e pepe, amatriciana i carbonara, do tego jagnięcina pieczona na ogniu, zaspokajają moją potrzebę radości życia. I architektoniczne cudeńka wykonane rękoma prawdziwych artystów, muzeum na wolnym powietrzu, jakim jest Wieczne Miasto. Uwielbiam spacery w deszczu. Rzym przemawia zarówno do mojej natury wojownika, jak i poety”, rozmyślał Riley, gdy samolot zbliżał się do właściwego wejścia.

Miliarder spędził w Rzymie najlepsze lata fantastycznego, choć dalekiego od ideału życia, mieszkał w apartamencie w samym historycznym centrum przy Via Vittoria. W Zurychu i innych jego posiadłościach przede wszystkim pracował nad projektami i przedsięwzięciami handlowymi na światową skalę. Ale Rzym, no cóż, Rzym był jak paliwo, które podsycało jego zachwyt. I syciło jego głód radości życia.

Zapach gardenii na wiosnę i długie wędrówki do świątyni stojącej na brzegu jeziora w Villa Borghese – niczego nie kochał bardziej. Pobudka o piątej rano, zanim na ulicach zapanuje słynny rzymski tłok, potem przejażdżka rowerem obok fontanny di Trevi, w górę na Monti i obok Koloseum, a wreszcie na Piazza Navona, gdzie siadał i podziwiał wspaniały kościół. Zawsze nachodziło go wtedy wspomnienie cudownych chwil, jakie tylko świt mógł mu oferować. Takie doświadczenia, bardziej niż bogactwa, sprawiały, że czuł się szczęśliwy. I wiedział, że żyje.

Powinniście wiedzieć, że największa miłość jego życia pochodziła z Rzymu. Miliarder spotkał ją w angielskiej księgarni tuż przy Via del Condotti, słynnej ulicy, pełnej salonów największych włoskich projektantów. Kiedy się spotkali po raz pierwszy, ciągle był kawalerem, chociaż dawno skończył trzydzieści lat. Żył trochę jak playboy i pasjonat korzystający z najbardziej wyrafinowanych przyjemności. Pamiętał książkę, którą pomogła mu znaleźć: Mewa Richarda Bacha, wspaniała opowieść o transcendencji, o mewie, która wie, że może latać wyżej niż jej stado i postanawia wybrać się w niezapomnianą podróż, żeby potwierdzić swoje wewnętrzne przekonanie.

Vanessa szybko znalazła egzemplarz, była nieprawdopodobnie uczynna, choć frustrująco obojętna, i zaraz podeszła do kolejnego klienta, żeby mu pomóc.

Ponad rok Miliarder odwiedzał ciasną księgarenkę, której obdrapane ściany obstawione były starymi, drewnianymi pełnymi książek półkami, zanim młoda kobieta zgodziła się pójść z nim na obiad.

Potentata pociągał jej niewidzialny, lecz wyczuwalny urok, błyskotliwa inteligencja, cygański styl życia oraz nieśmiały uśmiech, dzięki któremu czuł się szczęśliwy jak pszczoła w ulu.

Pobrali się w uroczym nadmorskim miasteczku Monopoli, w Apulii, w południowej części Włoch.

To był naprawdę wyjątkowy dzień, rozrzewnił się Miliarder. Muzyka płynęła z głównego placu, tańczyliśmy jak w letargu, otuleni srebrną poświatą księżyca w pełni. Świeży ser burrata prosto z farmy, lokalny makaron orecchiette wyrabiany przez babcię szefa kuchni. Mieszkańcy miasteczka także byli na weselu i na dowód słynnej włoskiej gościnności przynieśli w prezencie butelki domowego wina. – To niezapomniane przeżycie ciągle jeszcze go wzruszało.

Ich związek był pełen uniesień, wzlotów i upadków, tak jak to bywa w wielkich romantycznych historiach. Czasami – a właściwie często – silne uczucie budzi głęboki ból. Przy odpowiedniej osobie możemy w końcu pozbyć się pancerza, który nosimy wśród obcych i ujawnić prawdziwą osobowość. Wtedy widać w całej okazałości nasze cuda, talenty, pasje i światło. Niestety, odsłania się także mroczna strona – wszyscy ją mamy – skutek ran, jakie odnieśliśmy w życiu.

W Proroku Khalil Gibran napisał: „Kiedy w waszym życiu pojawi się miłość, podążajcie za nią, choćby droga była trudna i kręta. Choćby miecz ukryty w fałdach ranił. Choćby jej głos niszczył wasze marzenia, tak jak północne wichry pustoszą ogród. Wszystko, co robi z wami miłość, jest po to, odkrywa tajemnice waszego serca”. A jednak, pomimo burzliwej natury związku, Miliarder i jego posągowa żona wytrwali razem przez lata.

Chociaż odeszła niespodziewanie wiele lat temu, milioner nigdy ponownie się nie ożenił. Nie chciał znowu się zakochiwać, wolał w samotności skupić się na rozwoju swojego imperium, działalności dobroczynnej oraz korzystać z uroków życia, na co zasłużył.

Bogacz wyjął portfel i ostrożnie wyciągnął pogniecioną fotografię Vanessy. Wpatrywał się w nią jak zahipnotyzowany. Potem znowu się rozkasłał. Bardzo mocno.

– Wszystko w porządku, szefie? – spytał jeden z pilotów z kokpitu.

Miliarder milczał. Wpatrywał się w zdjęcie.

Biznesmenka i Artysta przylecieli do Rzymu parę dni wcześniej i byli oczarowani widokami, atmosferą i arcydziełami sztuki Wiecznego Miasta. Spacerowali, trzymając się za ręce, napawali się pięknem i energią Rzymu, przemierzali wybrukowane ulice, po których ongiś kroczyli wielcy budowniczowie i szlachetni imperatorzy.

Na ten dzień czekali od dawna. Tego ranka mieli poznać Formułę 20/20/20, czyli istotę Metody 5 Rano, nauczyć się, co robić podczas Godziny Zwycięstwa, oknie na świat wszelkich szans i okazji, otwierającym się między piątą a szóstą rano, by cieszyć się wspaniałym dniem.

Dziś mieli odkryć, jak dobrze korzystać z poranków, żeby wieść życie na światowym poziomie.

Zgodnie z prośbą Miliardera, stali na szczycie Schodów Hiszpańskich.

Była dokładnie piąta rano.

Z tarasu pod obeliskiem w dole dostrzegłbyś miejsce, gdzie mentor i jego uczniowie spotkali się tego ranka.

Pierwsze promienie rzymskiego słońca pieściły Trinita del Monti, gdy kochankowie patrzyli z góry na miasto o tak bogatej kulturze. Dawnych Rzymian podziwiano za wielkie wizje, rozmach architektoniczny oraz umiejętności wznoszenia budowli, zdradzających niezwykłe talenty inżynieryjne ich twórców. Zakochani zwiedzili Bazylikę Świętego Piotra i grób cesarza Augusta oraz Siedem Wzgórz, które chroniły cesarstwo w zalążku, niewielką osadę nad brzegiem Tybru, która urosła w imperium obejmujące obszar ponad czterdziestu dzisiejszych państw w Europie, Azji i Afryce. W powietrzu unosiła się woń kwiatów i dymu, tak jakby gdzieś daleko płonął ogień.

– Buongiorno! – Wśród porannej ciszy rozległ się jakiś głos. – Wspaniały poranek zmienia życie! – Miliarder wołał z entuzjazmem, z jakim krzyczeli triumfujący żołnierze Imperium po kolejnym zwycięstwie.

Pan Riley wkroczył w snop promieni słonecznych z uśmiechem człowieka zachwyconego życiem. Na tę najważniejszą sesję treningową włożył stylowe włoskie okulary przeciwsłoneczne. Miał na sobie włoską szykowną wiatrówkę, a pod nią czarny T-shirt z wyhaftowanymi inicjałami SPQR, czarne spodnie dresowe i pomarańczowe buty sportowe.

– Tutto bene? – spytał radośnie.

– W porządku – odpowiedziała szczęśliwa Biznesmenka, zrozumiawszy tych kilka słów po włosku.

– Naprawdę dobrze – dodał Artysta.

– Wielki dzień, kochani. Dzisiejsza moja lekcja, waszego mentora i serowo-makaronowego obżartucha, będzie o Formule 20/20/20. W końcu do niej dotarliśmy. Jesteśmy gotowi ocenić wasz poranny nawyk, abyście oboje dotrzymali obietnic odkrywania geniusza i prowadzili radosne życie. Spodoba się wam to, co usłyszycie. Wasze dalsze życie już nigdy nie będzie takie samo – oświadczył sławny przemysłowiec.

W blasku wschodzącego słońca po raz pierwszy zobaczyli tatuaż na grzbiecie lewej dłoni Miliardera. Tym razem były to liczby „20/20/20”. Promienie słoneczne skupiły się nad jego głową, tworząc aureolę. Wzruszyłby was ten widok.

– Nowy? – spytał zaciekawiony Artysta. – Pierwszy raz widzę.

– Taa... – odpowiedział bogacz. – Znam takiego jednego na Zatybrzu, wytatuował mi to wczoraj wieczorem. Super, prawda? – spytał naiwnym głosem jak małe dziecko.

– No, raczej – wymamrotał Artysta, szeroko ziewając, a potem łyknął kawę z papierowego kubka. – Pyszną kawę mają we Włoszech – dodał.

– Tatuaż jest usuwalny – przyznał się Miliarder. – Zrobiłem go na dzisiejszy dzień Formuły 20/20/20. To naprawdę jeden z naszych najważniejszych treningów. Czuję się szczęśliwy, będąc tu z wami. Mam wrażenie, jakbyśmy byli rodziną. A powrót do Rzymu to naprawdę niewiarygodne przeżycie. Przestałem przyjeżdżać do Rzymu po śmierci mojej żony, Vanessy – wyznał, patrząc gdzieś w dal.

Stone Riley pogrzebał w kieszeni dresów i wyciągnął kość widełkową. Delikatnie ułożył kość na jednym ze schodków. Była tam seria tajemniczych rysunków. Oto jak to mniej więcej wyglądało:

Następnie Miliarder poprosił swoich gości, żeby pomyśleli życzenie, a potem, żeby przełamali kość niosącą dobrą wróżbę.

– Przyniosłem to na dzisiejszą sesję, żeby stworzyć wam jeszcze lepszą atmosferę, kochani – mówił dalej. – Chciałem także, byście pamiętali, że samo życzenie nie wystarczy, potrzebna jest jeszcze ciężka praca. Bez pracy nie ma kołaczy – podkreślił.

– Chodzi o to, że zaangażowanie na pół gwizdka przyniesie nam także połowiczne rezultaty? – pytał malarz.

– I samym marzeniem się człowiek nie naje, potrzebne jest jeszcze działanie – dodała Biznesmenka. Wcześniej, w promieniach wschodzącego słońca, zrobiła rozciągające ćwiczenia jogi.

– Coś w tym stylu – odpowiedział Miliarder. – Wiem, że oboje pragniecie prowadzić owocne, wspaniałe, szczęśliwe i pełne znaczenia życie. Jako członkom Klubu 5 Rano mogę wam zagwarantować, że jeden nawyk – ze wszystkich – sprawi, że spełni się wasze ambitne życzenie. To najlepszy sposób, jaki udało mi się znaleźć, żeby zrealizowały się wasze chęci i pragnienia godnego życia. No cóż, marzenia i chęci to taka kostka, ale pobudka przed świtem to kręgosłup pozwalający je zrealizować.

– Moc wczesnego wstawanie naprawdę wiąże się z codziennym stosowaniem Formuły 20/20/20 – mówił dalej. – A wy jesteście o krok od wdrożenia tej zadziwiającej i potężnej porannej rutyny.

– Tu naprawdę chodzi o czas! – wykrzyknął Artysta, wkładając okulary przeciwsłoneczne z zielonymi szkłami, by chronić oczy przed promieniami słońca, padającymi na pustą przestrzeń wokół Schodów Hiszpańskich i na pokryty kostką plac, pośrodku którego znajdowała się słynna fontanna z wyrzeźbioną przez Berniniego starą łodzią.

– Uściskajmy się zanim pójdziemy dalej, kochani! – zawołał Miliarder serdecznym głosem, przytulając Artystę i Biznesmenkę. – Witajcie w moim ukochanym Rzymie! – dodał, a z otwartego okna pobliskiego mieszkania popłynęła piosenka grupy Modà Come un Pittore. Zasłona, wisząca w oknie, kołysała się w powiewach lekkiego wiatru.

– Okej. A teraz dajmy czadu przy tym kawałku. Musicie wiedzieć, że wasze kreatywność, wydajność, dobrobyt, działanie i pożytek dla świata, podobnie jak jakość waszego prywatnego życia, nie ulegną zmianie dzięki pobudce o piątej rano. To nie tylko wczesne wstawanie sprawia, że system jest tak ważny. Właśnie to, co robimy w ciągu tych sześćdziesięciu minut po przebudzeniu, czyni Klub 5 Rano tak potężnym narzędziem zmieniającym zasady gry. Zapamiętajcie: Godzina Zwycięstwa jest dla was największym oknem na świat, waszą największą szansą. Jak wiecie, sposób, w jaki zaczynacie dzień, ma ogromny wpływ na jego przebieg. Niektórzy ludzie wstający o świcie niszczą wartość porannego rytuału, na przykład oglądając wiadomości, serfując w sieci, sprawdzając media społecznościowe i pisząc maile. Na pewno oboje rozumiecie, że takie zachowanie jest spowodowane nagłą potrzebą poczucia przyjemności dzięki dopaminie – to ucieczka od tego, co naprawdę ważne. Taki sposób działania sprawia, że większość ludzi może przegapić i nie zrobić czegoś, co pozwoliłoby im wykorzystać spokój tej szczególnej godziny, i zwiększyć znaczenie wspaniałych dni.

– Tak jak tworzymy nasz dzień, tak organizujemy nasze życie, prawda? – upewnił się Artysta, szukając potwierdzenia kluczowej informacji, jaką Miliarder przekazał im na nadmorskiej plaży. – Planowanie dnia to jeden z Czterech Celów Twórców Historii, opowiadałeś nam o tym. Ciągle pamiętam.

– Dokładnie tak – pochwalił go bogacz. – I muszę powiedzieć, że jeśli zaczniecie dzień w sposób przemyślany, zdrowy i spokojny, nie tylko zwiększycie osiągnięcia prywatne i zawodowe, ale będziecie także je chronić.

Nagle przez Piazza di Spagna przejechał mężczyzna przebrany za gladiatora, powożący rydwanem, wołając: „Buongiorno, panie Riley” i popędził dalej.

– A dopo – odpowiedział Miliarder na tyle głośno, żeby usłyszał go gladiator. – Fajny kostium, co? – zwrócił się do uczniów.

Potarł tatuaż i spojrzał na Koloseum.

– Człowiek, którego właśnie widzieliśmy, przypomina mi starożytnego aurigę, który woził rzymskich przywódców, a wybierano go ze względu na wierność. A teraz najciekawsze: kolejny ważny obowiązek aurigi to stać za wodzem, zwanym „Dux”, i szeptać mu do ucha słowa Memento homo, kiedy wkładano mu wieniec laurowy na głowę.

– Co to znaczy? – spytała Biznesmenka. Miała na sobie wytarte dżinsy, jasnoczerwony T-shirt z dekoltem w serek i białe sportowe buty do biegania. Włosy zebrała w koński ogon, tak jak lubiła. I jak zwykle nosiła bransoletki. Aż tryskała optymizmem.

– Memento homo po łacinie znaczy „pamiętaj, jesteś tylko człowiekiem” – odpowiedział Miliarder. – Auriga mówił te słowa, żeby uchronić wodza przed butą i arogancją oraz pomóc opanować samouwielbienie, nieuchronnie związane z wielkimi sukcesami. Ten rytuał wiązał się z dyscypliną gwarantującą, że Dux jest skupiony na swojej prawdziwej misji dbania o Cesarstwo Rzymskie, że sam zmierza do doskonałości, nie marnując energii na pospolite rozrywki i wyskoki, które zgubiły niejedną dynastię.

– Wiesz co? – spytał Artysta. – Widziałem wielu genialnych twórców, którzy zniszczyli własną wielkość oraz zniweczyli swoją sławę, ponieważ nie potrafili właściwie wykorzystać sukcesu. A teraz zamieniam się w słuch.

– No, raczej – powiedziała Biznesmenka. – To znaczy na pewno – szybko się poprawiła i klepnęła w dłoń swojego chłopaka. – Widziałam tyle topowych firm, które nagle traciły na wartości giełdowej, ponieważ szefowie wpadli w samozachwyt. Zagubili zapał. Stali się zarozumiali i nadęci. Przejechali się na błędnym przekonaniu, że skoro ludzie zawsze stali w kolejce po ich wspaniałe towary, to zawsze tak będzie – nawet bez poprawiania jakości wyrobów czy obsługi klientów i rozwijania potencjału pracowników. Dlatego ja też zamieniam się w słuch, panie Riley.

– Super – tak brzmiała krótka odpowiedź. – Jeśli zastosujecie Formułę 20/20/20, pamiętajcie, żeby każdego ranka polepszać sposób działania. Bądźcie na czczo. Trzymajcie się moich podstawowych nauk. Bo nic tak nie zawodzi jak sukces. Jeśli raz doświadczycie, jak bardzo zmienia was taka praktyka, łatwiej przeskoczycie, a może nawet ominiecie, kilka stopni tego procesu.

Miliarder dotknął schodka palcem wskazującym. Zamknął oczy i spokojnym głosem wyrecytował: „Czas przestać uciekać przed twoim najwyższym bytem i zaakceptować nowy porządek i nowe umiejętności oraz odpowiedzieć na wezwanie, aby inspirować ludzkość”.

Przeszedł przez kamienny podest wieńczący Schody Hiszpańskie, podniósł dwa palce prawej ręki i pokazał znak zwycięstwa. Potem pomachał ręką do mężczyzny piekącego kasztany na Piazza di Spagna, tuż przy wylocie Via dei Condotti. Mężczyzna był ubrany w szarą koszulę z zakładkami na piersiach, granatowe spodnie i żółte buty do biegania.

Na znak Miliardera poderwał się i przebiegł przez plac, potem wspiął się po schodach, przeskakując po trzy stopnie naraz, aż dotarł na szczyt tam, gdzie stała nasza trójka. Podniósł poszarganą koszulę, odsłaniając kamizelkę kuloodporną i wyciągnął zalaminowaną kartkę papieru.

– Wreszcie jesteś, Grande. Dobrze cię znowu widzieć w Rzymie, szefie. – Mówił z silnym włoskim akcentem, głos miał szorstki jak papier ścierny.

– Grazie mille! Molto gentile, Adriano – powiedział Miliarder i cmoknął swoją dłoń, zanim wyciągnął rękę na powitanie.

– Adriano jest jednym z moich ochroniarzy – powiedział Riley, jednocześnie czytając kartkę, którą wręczył mu Włoch. – Jednym z najlepszych. Wychował się w mieście Alba w Piemoncie. Lubicie tartufo, kochani?

– A co to takiego? – spytał malarz, trochę zaskoczony sceną, której był świadkiem.

– Trufle, dzieciaku! – zawołał z zachwytem Miliarder. – O, mój Boże, są pyszne. Z makaronem tagliolini i polane roztopionym masłem, albo jajka sadzone posypane startymi truflami. Dania godne cesarzy! – Oczy magnata zrobiły się okrągłe jak spodki, kiedy wyobraził sobie danie, które opisywał. Cienka jak ostrze brzytwy strużka śliny spłynęła mu z prawego kącika ust. Tak, strużka śliny. Bardzo to dziwne, co?

Adriano, który cały czas czuwał, dyskretnie wręczył szefowi chusteczkę. Spojrzał na Biznesmenkę i Artystę, jakby chciał powiedzieć: Wiem, że jest dziwny, ale my go kochamy.

A potem cała czwórka siedząca w tym przepięknym miejscu wybuchła śmiechem. Jednocześnie.

– Miłego poranka, szefie – powiedział Adriano, zbierając się do odejścia. – Spotkamy się wieczorem w Testaccio. Wielkie dzięki za zaproszenie na kolację. Zamówimy cacio e pepe, jak zawsze?

– Si – potwierdził Miliarder. – A presto.

– Właśnie z Alby pochodzą białe trufle – wyjaśnił. – Specjalnie tresowane psy potrafią je wyniuchać. A także świnie. Może w przyszłości zabiorę was na poszukiwanie trufli. Obiecuję wam niezapomniane wrażenia. A teraz spójrzcie na ten fantastyczny model edukacyjny. Zaklinacz Słów przerobił model Godziny Zwycięstwa i Formułę 20/20/20. Zero pytań o to, jak ma przebiegać wasza poranna rutyna. Nie ma miejsca na wymówki. Wszystko jest już gotowe. Po prostu zacznijcie działać i odzyskajcie swój dzień. Prokrastynacja to akt nienawiści wobec samych siebie, wiecie o tym?

– Naprawdę? – spytał Artysta.

– Oczywiście. Jeśli naprawdę kochacie siebie, przestańcie uważać, że nie jesteście dość dobrzy, aby osiągnąć wielkość. Musicie się wyzbyć służalczości i słabości. Przestańcie się skupiać na ułomnościach i brakach, cieszcie się waszymi niezwykłymi zaletami. Po prostu pomyślcie tak: nikt inny na świecie nie ma tak niezwykłych talentów jak my. W całej historii nie było takich ludzi. I nie będzie. Tak, naprawdę jesteście wyjątkowi. To niezaprzeczalny fakt. A zatem wykorzystajcie całą siłę własnego ogromnego talentu, niewiarygodnej siły i niespotykanych mocy. Porzućcie niszczący zwyczaj niedotrzymywania zobowiązań, które sami podjęliście. Puste obietnice sprawiają, że wielu z was nie kocha siebie. Jeśli któreś z was łamie dane sobie słowo, niszczy szacunek dla siebie. Jeśli dalej będziecie się tak zachowywać, wasza podświadomość, może tylko jej część, uwierzy, że jesteście nic niewarci. I pamiętajcie, że istnieje Samospełniająca się Przepowiednia, wcześniej już wam o tym mówiłem. Postępujemy tak, jak siebie widzimy. Dlatego nasz sposób myślenia wpływa na rezultaty. A im mniej szanujemy siebie i nasze talenty – mówił dalej – tym mniejszy dostęp mamy do mocy.

Miliarder wpatrzył się w przelatujące motyle, a potem kontynuował. – Właśnie tak to działa. Dlatego, moim zdaniem, nie powinniście odkładać spraw na później, napnijcie mięśnie mocy... mówiłem wam o nich w Tadź Mahal, i sprawcie, by reszta waszego życia była ćwiczeniem odwagi, świadectwem waszej wyjątkowej wydajności i niespotykanego wyrażenia nieskalanego piękna. Uszanujcie to, kim naprawdę jesteście, żyjcie swoim geniuszem, zamiast pogardzać sobą i negować własną wyjątkowość. Prokrastynacja to akt nienawiści do was samych – powtórzył. – A zatem bierzcie się do instalowania Formuły 20/20/20 – podstawy zarządzania waszymi porankami.

Miliarder pokazał im schemat, który wyglądał tak:

– Jak sami widzicie na schemacie szkoleniowym, mamy trzy dwudziestominutowe moduły do zainstalowania i ćwiczenia, aż osiągniecie mistrzostwo. Pierwszy dwudziestominutowy element Formuły 20/20/20 wymaga, abyś się ruszał. Mówiąc wprost, kilka ćwiczeń wykonanych w pocie czoła zaraz po pobudce zmieni jakość waszych dni. Drugi etap zachęca do refleksji przez dwadzieścia minut. To pomoże dotrzeć do naturalnej mocy, zwiększyć samoświadomość, pozbyć się stresów, rozpalić uczucie szczęścia i przywrócić wasz wewnętrzny ład w epoce nadmiaru bodźców i zbyt dużej aktywności. I zamkniecie tę Godzinę Zwycięstwa dwudziestoma minutami skupienia potrzebnego do rozwoju; to czas na czytanie książek, pomagających ułożyć sobie wspaniałe życie, artykułu, który poprawi osiągnięcia zawodowe, czy słuchanie o tym, jak najwięksi mistrzowie osiągają niezwykłe rezultaty albo oglądanie podcastów, z których dowiecie się, jak wzmocnić relacje, zwiększyć dochody czy pogłębić duchowość. Jak pewnie wiecie, moi drodzy, lider, który się najwięcej uczy, wygrywa.

– Jedną z najbardziej pożytecznych rzeczy – kontynuował – jakich nauczyłem się od Zaklinacza Słów, jest rozpoczynanie każdego ranka od ciężkiego treningu. To nie podlega negocjacjom. W przeciwnym razie Formuła 20/20/20 nie zadziała. I odbiorę wam członkostwo w Klubie 5 Rano.

Trzy gołębie przeleciały nad Miliarderem. Patrzył na nie uśmiechnięty od ucha do ucha i posłał im całusa, a potem mówił dalej o porannych zwyczajach ludzi, którzy zmieniają historię.

– Rygorystyczny trening jako pierwsza poranna czynność to totalna zmiana zasad gry. Intensywne ćwiczenia tuż po przebudzeniu wyzwalają alchemię w mózgu i nie tylko was budzą, ale też dodają energii i pomagają się skupić, podnoszą też samodyscyplinę oraz wzbogacają dzień w taki sposób, że czujecie się jak nakręceni. Teraz powiem wam coś bardzo praktycznego: treningiem może być jazda na rowerze stacjonarnym albo pajacyki, przysiady, podskoki, takie jak robią zawodowi bokserzy, albo też biegi przemienne. Nie jestem pewny, co będzie dla was najlepsze. Najważniejsza jest pewność, że się spocicie.

– Dlaczego? – spytał Artysta, robiąc notatki.

– Z powodu, który zobaczycie na diagramie. Jak wiecie, kortyzol to hormon stresu produkowany w nadnerczach, a dokładniej w warstwie pasmowatej kory nadnerczy i wyzwalany w krwi. Kortyzol to główny hormon hamujący wasz geniusz i niszczący możliwości. Wiarygodne badania naukowe potwierdzają, że poziom kortyzolu jest najwyższy rano.

– Fascynujące informacje – zauważyła Biznesmenka i w promieniach rzymskiego słońca wykonała kolejne ćwiczenia rozciągające.

– Tak. Racja. Ćwicząc od piątej do piątej dwadzieścia – czyli dokładnie przez dwadzieścia minut – znacznie obniżacie poziom kortyzolu, co pozwala na najwyższą wydajność. Świetny sposób na rozpoczęcie dnia, prawda? Nauka udowodniła, że istnieje związek między aktywnością fizyczną a zdolnościami poznawczymi. Pocenie się w trakcie ćwiczeń fizycznych wyzwala BDNF – czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego (brain-derived neurotrophic factor), który doładowuje ten organ i przygotowuje go na zwycięski dzień.

– Super – powiedziała Biznesmenka, notując jak szalona.

– Udowodniono, że BDNF naprawia komórki mózgowe zniszczone przez stres i przyspiesza proces formowania się połączeń neuronowych, a wtedy łatwiej myślicie i szybciej kojarzycie – wyjaśnił Miliarder. – Kolejna Olbrzymia Przewaga Konkurencyjna, z całą pewnością. Na dodatek sprzyja neurogenezie, więc będziecie mieli nowe komórki mózgowe. Ile to jest dla was warte?

– Super, super, powiedziałbym! – zawołał Artysta. Zabrzmiało to bardzo emocjonalnie, nawet nie próbował się wygłupiać.

– Mój biznes będzie nietykalny, a ja, osobiście, stanę się niepokonana, jeśli dostosuję się do tych wszystkich zaleceń, które nam przekazałeś – oświadczyła kobieta. Naśladując to, co robił Riley, kiedy inni byli dla niego mili, lekko się ukłoniła, dziękując Miliarderowi.

– Absolutnie – zgodził się Riley. – Ćwicząc intensywnie podczas pierwszych dwudziestu minut Formuły 20/20/20 uwolnicie także dopaminę, która jest, jak dobrze wiecie, neuroprzekaźnikiem ruchowym. Zarazem wzrośnie poziom serotoniny, wspaniałej substancji wpływającej na poziom szczęścia. To oznacza, że o piątej dwadzieścia, kiedy konkurencja jeszcze smacznie śpi, już jesteście silni i zmotywowani do przewodzenia w waszej dziedzinie, osiągania świetnych rezultatów i wspaniałego wykorzystania dnia.

– Czy mógłbyś nam dokładniej powiedzieć, czego potrzebujemy, żeby naprawdę wstawać razem ze słońcem? – spytała Biznesmenka. – Chodzi o bardziej szczegółowe wyjaśnienie, co robić, żeby wstawać z łóżka tuż po sygnale budzika? Mam nadzieję, że to nie jest głupie pytanie.

– To wspaniałe pytanie! – wykrzyknął Artysta, poklepując ukochaną po plecach.

– To genialne pytanie! – zawołał bogacz. – I bardzo oczywiste. Tak jak już wam sugerowałem, kupcie sobie staroświecki budzik. Sam takiego używam. Mówiłem wam już w Agrze. Nigdy nie śpijcie z najnowszą elektroniką przy łóżku. Wkrótce wam wyjaśnię dlaczego. Kiedy już będziecie mieli budzik, przesuńcie wskazówkę do przodu o trzydzieści minut. A potem ustawcie alarm na piątą trzydzieści.

– Naprawdę? – dopytywał się malarz. – To trochę dziwne.

– Wiem – przyznał Miliarder. – Ale za to działa jak magia. Masz wrażenie, że obudziłeś się za późno, a tak naprawdę wstajesz o piątej. Ta taktyka naprawdę się sprawdza. Zróbcie tak. Następnie, i jest to dość oczywiste, kiedy rozdzwoni się budzik, zanim wasze słabsze ja podsunie wam powody, żeby jednak zostać w łóżku. Zanim wasz racjonalny umysł da wam argumenty, żeby pozostać pod pierzynką. Musicie przeprowadzić cały proces sześćdziesięciosześciodniowej instalacji nawyku tak, aby pobudka o piątej rano stała się Automatycznym Punktem. I łatwiej mi przyszło wstawać wcześniej, niż zasypiać później. Kiedy po raz pierwszy przystąpiłem do Klubu 5 Rano, spałem w ciuchach treningowych.

Pan Riley wyglądał na lekko zakłopotanego. Tymczasem jeszcze więcej gołębi i motyli przeleciało nad nimi. A nad Schodami Hiszpańskimi pojawił się delikatny łuk tęczy.

– Chyba żartujesz, stary? Co? – roześmiał się Artysta i zakręcił dreda. – Naprawdę spałeś w dresach?

– Tak – przyznał Miliarder. – A buty do biegania stały tuż przy łóżku. Robiłem wszystko, żeby tylko pozbyć się presji zwykłych wymówek.

Biznesmenka pokiwała głową. Z każdym dniem wydawała się silniejsza i szczęśliwsza.

– Tak czy owak, dajcie mi skupić się na ćwiczeniach fizycznych, czyli najważniejszej i pierwszej czynności waszego poranka. Intensywnie ćwicząc, pobudzicie naturalne procesy chemiczne, które sprawią, że będziecie się czuli dużo lepiej niż pierwszego dnia. Dwadzieścia minut później, o piątej dwadzieścia, kiedy przejdziecie przez tę strategię ochronną waszej neurobiologii i taką samą ochronę fizjologii, nie będziecie się czuć tak samo, jak wtedy, kiedy wstaliście. Pamiętajcie o tym! Ociekanie potem po pewnym czasie zmieni także waszą psychikę. Nawet jeżeli nie jesteście typem „rannego ptaszka” i zrzędzicie po przebudzeniu, zmienicie się – neurony, które zapalają się razem, łączą się. Poczujecie pewność siebie, której potrzebuje każdy lider. Waszym celem będzie skupienie się na zadaniu przez całe godziny, póki nie skończycie wspaniałego dzieła. Poczujecie się znacznie spokojniejsi. Wzrost poziomu noradrenaliny wywołany aktywnymi ćwiczeniami nie tylko wzmocni uwagę, ale też pomoże się uspokoić. Badania dowodzą, że ćwiczenia fizyczne wpływają korzystnie na ciało migdałowate, antyczny umysł, o którym mówiliśmy podczas naszych lekcji na plaży na Mauritiusie, a więc wasze reakcje na bodźce, poczynając od trudnego projektu, marudnego klienta, gburowatego kierowcy czy też rozwrzeszczanego dziecka, będą dużo mniej histeryczne.

– Całkiem niezłe korzyści – zauważyła Biznesmenka. – Ma pan rację. Wszystkie rady dotyczące wydajności są absolutnie bezcenne.

– Właśnie – powiedział Miliarder, przytuliwszy kobietę. – Kocham was oboje – dodał – i będę za wami tęsknił.

W tym właśnie momencie zwykłą radość życia Miliardera zastąpił nieznany smutek. – Nasz wspólny czas dobiega końca. Może się jeszcze spotkamy. Mam taką nadzieję, ale sam nie wiem...

Zawiesił głos i odwrócił głowę, żeby spojrzeć na biały kościół, przed którym się spotkali, wspaniały przykład wizjonerskiej architektury. Miliarder sięgnął do kieszeni czarnych dresów, wyciągnął pastylkę i wrzucił ją szybko do ust, jak dziecko ukradkiem podjadające słodycze.

– Tak czy siak, co możecie zauważyć w procesie dekonstrukcji – mówił, trzymając się modelu – jeśli zaczniecie ćwiczyć rano, przyspieszy metabolizm, co podsyci proces spalania tłuszczów i szybciej stracicie nadwagę. Kolejne cenne zwycięstwo, prawda? A skoro poprawicie sprawność fizyczną, zachowacie zdrowie przez całe życie. – „Trenuj ciężko. Żyj dłużej”. To mądre motto, dzięki któremu zbudowałem imperium. Teraz już wiecie, że aby stać się legendą, potrzebna jest długowieczność. Żeby nie umrzeć. Nie uda wam się zmieniać świata i narzucać zasad gry, jeśli będziecie wąchać kwiatki od spodu – wyraźnie wyartykułował ostatnie słowa.

– Przesłanie, co staram się przedstawić w pierwszej części szczegółowego dopasowania, w odróżnieniu od powierzchownego protokołu porannego, brzmi tak: wasze życie i praca staną się lepsze dzięki wspaniałej kondycji fizycznej. Intensywne ćwiczenia, jako pierwsza aktywność po wschodzie słońca, to naprawdę zasadnicza życiowa zmiana. Kropka. A zatem róbcie wszystko, co pomoże wam zakodować ten zwyczaj. Absolutnie wszystko, kochani.

– Czy mogę jeszcze o coś spytać, panie Riley? – odezwała się Biznesmenka uprzejmie.

– Do dzieła – powiedział Miliarder.

– A jeśli będę chciała ćwiczyć dłużej niż dwadzieścia minut?

– To jeszcze lepiej – stwierdził. – Poranne zwyczaje nie są nienaruszalne jak słowa wyryte na tamtym obelisku. – Wskazał pomnik na kamiennym podium u szczytu Schodów Hiszpańskich. – Bierzcie to, czym się z wami dzielę, a potem dopasujcie do siebie. Dostosujcie tak, żeby pasowało do was, do waszych upodobań i przykrójcie na swoją miarę, do waszego stylu życia.

Miliarder wciągnął haust świeżego rzymskiego powietrza – tego samego, którym tysiące lat temu oddychali imperatorzy, gladiatorzy, mężowie stanu i rzemieślnicy. Wyobraźcie sobie, że wdychacie to powietrze. I że stoicie tam z trojgiem wspaniałych członków Klubu 5 Rano.

– To prowadzi do drugiego dwudziestominutowego etapu Formuły 20/20/20, który powinniście przejść podczas Zwycięskiej Godziny. Czas między piątą dwadzieścia a piątą czterdzieści to pora refleksji.

– Co dokładnie masz na myśl, mówiąc „refleksja”? – spytał Artysta, jak na pilnego ucznia przystało. I mówiąc to, pogładził się po koziej bródce. Ramieniem obejmował Biznesmenkę.

– Jak wielokrotnie mówiłem w czasie naszej wspólnej wyprawy, dobre zarządzanie porankami jest główną umiejętnością wyjątkowych ludzi. Umiejętne wykorzystanie początku dnia to klucz do stworzenia kwitnącego biznesu oraz do rozwoju osobistego. Kolejnym elementem mądrze zarządzanej porannej rutyny jest czas głębokiego spokoju. Spokój i samotność z wyboru, zanim się zacznie burzliwy dzień, a rodzina będzie potrzebować waszej energii i przybędzie wam obowiązków. Spokój to nowy luksus naszego społeczeństwa. W tej części Zwycięskiej Godziny cieszcie się spokojem. Pomyślcie o tym, jak żyjecie i kim pragniecie się stać. Bądźcie rozważni i działajcie w konkretnym celu, opierając się na wartościach, którym chcecie pozostać wierni w nadchodzących godzinach. I jak pragniecie się zachowywać. Zastanówcie się, czego potrzebujecie, żeby dzień przysłużył się budowie legendarnego życia.

– Ta część będzie dla mnie najważniejsza – zauważyła Biznesmenka, a bransoletki na jej rękach pobrzękiwały do wtóru. Jedna z nich była lśniąca i nowa. Widniał na niej napis: „Dzięki wczesnym porankom, pewnego dnia zostanę ikoną”.

– Zgadzam się z tobą – stwierdził Miliarder. – Rozmyślania o tym, co było najważniejsze w życiu, w pełni i uczciwie przeżytym. Przez resztę dnia zostańcie z tym, co Zaklinacz Słów określał mianem „mądrości szczątkowej”, myśląc o wartości owocnej pracy, która osiąga mistrzostwo albo przypomina o zobowiązaniach do traktowania ludzi uprzejmie i z szacunkiem. Podczas drugiej części te cechy zakotwiczą się bez udziału świadomości. A pod koniec dnia więź z mądrością pozostaje widoczna, wypełniając każdą chwilę i kierując każdym wyborem.

Jeszcze jeden motyl przeleciał obok nich. Kolejne trzy poleciały w ślad za nim, jak w poezji. Przemysłowiec postanowił pogłębić refleksję, ale najpierw połknął jeszcze jedną pastylkę. Położył rękę na sercu i spojrzał na nieprawdopodobną panoramę Rzymu. „Takiego światła jak w Rzymie nie ma nigdzie na świecie, pomyślał. – Będę tęsknił za moim Rzymem”.

Miliarder spojrzał na schody, na białą łódź, wyrzeźbioną przez Pietra Berniniego, a potem na kwiaciarnię na placu.

– Refleksja jest wielokrotnie głównym źródłem transformacji, bo jeśli więcej wiecie, możecie lepiej działać. W ciągu dwudziestu minut Zwycięskiej Godziny musicie tylko się uspokoić, zamilknąć i pogrążyć w ciszy. Taki wspaniały dar ofiarowujecie sobie w erze rozproszenia uwagi, zmartwień i hałasu.

– Dla mnie to szczególnie cenne, dla mnie i dla mojej firmy – przyznała kobieta. – Zdaję sobie sprawę z tego, że spędzam za dużo czasu, działając i pracując, a tak mało go poświęcam rozmyślaniu i planowaniu. Mówiłeś nam, jak duży wpływ ma na nas samotność. Czytałam, że wielu genialnych i sławnych ludzi miało zwyczaj godzinami przesiadywać w samotności, mając pod ręką kartkę papieru i ołówek do zapisywania wizji, które pojawiały się w wyobraźni.

– To fakt – potwierdził Miliarder. – Rozwój wyobraźni jest niesłychanie ważny dla zdobycia majątku w uczciwy sposób. Jedną z najważniejszych rzeczy, które sprawiają, że historyczne miejsca w Rzymie są tak wyjątkowe, jest olbrzymia skala ich budowli. Jakąż niewiarygodną wizję i ufność musieli mieć rzymscy budowniczowie! Dzięki jakim niewiarygodnym umiejętnościom potrafili urzeczywistnić wizje i idee. Każda niezwykła budowla w Wiecznym Mieście jest odpowiednio spożytkowanym wytworem wyobraźni. A więc tak, powinniście wykorzystać czas na refleksję, do wymyślania, marzenia i tworzenia wizji. „Za dwadzieścia lat – ten cytat chyba pochodzi od Marka Twaina – będziecie bardziej rozczarowani tym, czego nie zrobiliście, niż tym, co zrobiliście”. A zatem odrzućcie pokorę. Opuśćcie strefę komfortu. Złapcie wiatr w żagle. Zwiedzajcie. Marzcie. Odkrywajcie.

– Wszyscy wielcy artyści marzą o przyszłości, w którą niewiele osób wierzy. – Artysta wygłosił mądrą sentencję.

– Tak... – potwierdził Miliarder. – Możecie także przyjąć inną taktykę. Przepiszcie to, co Zaklinacz Słów nazywał Planem Przedwykonawczym. To sporządzenie planu idealnego dnia, który jest przed wami. Badacze potwierdzają, że strategie przedwykonawcze świetnie działają na skupienie oraz podnoszą poziom samodyscypliny potrzebnej do realizacji zadania. Będziecie mieli jasny i wyważony skrypt, który wskaże wam drogę, jaką macie kroczyć kolejnego dnia. Jasne, nic w naszym życiu i w biznesie nie jest idealne. To nie znaczy jednak, że powinniśmy rezygnować z działania. Najodważniejsi ludzie na świecie byli perfekcjonistami. Zawsze działali na pełen gwizdek, ogromnie im zależało, żeby byli świetni w tym, co robią. A teraz macie dziesięć minut, aby opisać wasz idealny dzień.

Miliarder ponownie spojrzał na kwiaciarnię. Nie odwracając wzroku, wyciągnął lewą rękę i wskazał palcem na błękitne rzymskie niebo. Niewiarygodnie atrakcyjna młoda kobieta, o wystających kościach policzkowych, w okularach w szylkretowych oprawkach, w szarej lnianej bluzce i modnych spodniach wstała, trzymając metalową walizkę na dokumenty, i rzuciła się biegiem, pokonując schody jak gepard ścigający zwierzynę.

– Hej, Vienna – przywitał ją Miliarder.

– Salve, panie Riley – powiedziała młoda kobieta z szacunkiem. – Jesteśmy szczęśliwi, że jest pan z powrotem w Rzymie. Tu mam pana rzeczy.

Kobieta wprowadziła kod do zamka, teczka otworzyła się z trzaskiem. W środku były trzy luksusowo wydane notatniki oprawione w mięciutką najlepszą włoską skórę. Bogacz wręczył jeden kobiecie, drugi zaś – Artyście. Trzeci zachował dla siebie, przytulił do serca i polizał. Tak, właśnie: polizał notes.

– Kiedy znajdziemy się w bajecznych winnicach Republiki Południowej Afryki, wyjaśnię wam, dlaczego liżę notes. – Miliarder mówił entuzjastycznym tonem o kolejnej tajemniczej wyprawie.

– RPA? – krzyknął zaskoczony Artysta.

– Bajeczne winnice? – Równie zdziwiona była Biznesmenka.

Nie zwrócił na nich uwagi.

– Jesteś wspaniała, Vienno – powiedział do asystentki. – Naprawdę super. Ci vediamo dopo – dodał, kiedy kobieta zdążyła zejść po starych schodach i wskoczyła na siodełko czekającego na nią czarnego skutera, który szybko ruszył.

Biznesmenka i Artysta otworzyli notatniki i na pierwszej stronie znaleźli starannie naszkicowany diagram.

– Czy to kolejny diagram szkoleniowy dla nas? – spytał Artysta miłym tonem.

– Si – potwierdził Miliarder.

– Jak ja lubię takie schematy – powiedział Artysta. – Bezcenne materiały szkoleniowe, które w klarowny sposób przedstawiają najbardziej zawiłe koncepcje.

– I to superistotne – dodała Biznesmenka. – Prostota tworzy mistrzostwo. Prawda?

– Prawda – potwierdził przemysłowiec. – Miło mi, moi drodzy. Ale to właśnie Zaklinacz Słów poświęcił wiele lat swojego bogatego życia, tworząc takie wykresy, żeby w prosty sposób wyjaśnić filozofię i metodologię Klubu 5 Rano. Wydają się bardzo jasne, ponieważ przez całe zawodowe życie starał wymyślić jak najprostsze schematy. Poświęcił na to lata skupienia i izolacji, póki nie odrzucił zawiłości w pracy, aby osiągnąć prostotę, która tkwi u podstawy prawdziwego geniuszu. Amator patrzy na arcydzieło. Nie widzi w nim nic nadzwyczajnego, ponieważ nie rozumie, jak długo autor pozbywał się wszystkiego, co zbędne. Lata wyrzeczeń zajęło mu wyrzucanie tego, co niepotrzebne, żeby stworzyć klejnot. Całe dekady poświęcenia. Tworzenie rzeczy dla amatora wyglądających na proste to oznaka mistrzostwa.

Schemat w oprawionych w skórę dziennikach wyglądał tak, jak poniżej, żebyś miał, czytelniku, dokładny obraz tego, co trzej towarzysze zobaczyli tego słonecznego poranka w Rzymie.

– A teraz przejdę do sedna, powiem wam po co te prezenty, które przyniosła asystentka – mówił dalej Miliarder. – Podczas etapu Refleksji kolejnym ruchem pomagającym zwyciężyć jest prowadzenie pamiętnika. Zamówiłem notesy u włoskiego rzemieślnika. Mam nadzieję, że wam się przydadzą.

Milioner spojrzał w dół na Via dei Condotti. Zamiatacze ciężko pracowali. Turyści spacerowali aleją, od czasu do czasu robiąc selfie i kupując pamiątki u ulicznych sprzedawców.

– Zaklinacz Słów uwielbiał włóczyć się ze mną po ulicach Rzymu. Jeśli będziemy mieli szczęście, spotkamy go jeszcze dziś rano. Wiem, że przerwę w pracy lubi spędzać nad rzeką w dzielnicy Prati, zanim wybierze się na wyprawę wędkarską parę godzin stąd. A przy okazji, czas pisania w pamiętniku przynajmniej przez te parę minut między piątą dwadzieścia a piątą czterdzieści nazwał „Codziennikiem”. Najważniejsze to zacząć pisać. Nie myślcie za dużo. Po prostu spiszcie zobowiązania na kolejne godziny, wspaniałe, ambitne cele. Aktywujcie waszą wdzięczność, wyliczając, co dobrego wam się przydarza. Korzystajcie też z dzienniczków do przepracowywania frustracji, rozczarowań i uprzedzeń tkwiących w sercach i wypuśćcie je. To cudowne, pozbyć się toksycznych uczuć, spadku energii. Opiszcie tłumiony ból, wyzwalając maksimum kreatywności, witalności i niespotykaną wydajność.

– Wspaniała droga do wzmocnienia uczuciowości, prawda? – spytała Biznesmenka.

– Hura! – wrzasnął Miliarder, a następnie dotknął palcem modelu szkoleniowego z pierwszej strony dziennika.

– Oto nagrody, jakie otrzymacie, jeśli poświęcicie dziesięć minut, a może nawet pełne dwadzieścia minut drugiego etapu waszej Zwycięskiej Godziny na pisanie „Codziennika”. Jeszcze raz powtarzam, zalecam, żebyście nie spisywali wyłącznie pozytywnych stron obecnego życia, ale i te aspekty waszych doświadczeń życiowych, które wywołują dyskomfort i cierpienie. Ponieważ najszybsza droga do pozbycia się złych emocji to mądrość i odwaga, żeby się z nimi skonfrontować. Poczuć je, żeby uleczyć. Nazwać je, aby uwolnić z duszy. Spisać ciemną energię ciężarów życia, by się od nich uwolnić. Ujawniam wam teraz przełomowe zasady. Jeśli choć raz odzyskacie moc, dotychczas blokowaną przez pokłady toksycznych emocji i niezabliźnione rany z przeszłości, wasza umysłowość, uczuciowość, witalność i duchowość gwałtownie wzrosną. A kiedy wasze Cztery Wewnętrzne Królestwa rozkwitną dzięki samooczyszczeniu, kontrolę przejmie wasze najwyższe ja. W gruncie rzeczy chodzi o to: trudne uczucia, których nie potraficie się pozbyć, tłumicie, co powoduje stres, ogranicza wydajność, a nawet może wywołać choroby.

– Superdiagram – przyznał Artysta. – Mówisz, że jeśli nie poczuję niewygodnych uczuć, zagnieżdżą się we mnie do tego stopnia, że mogę zachorować?

– Dokładnie to próbowałem wam przekazać – potwierdził pan Riley. – Stłumione toksyczne emocje przykrywają wasze zalety, talenty i mądrość. Właśnie dlatego większość ludzi nie pamięta, jakimi są bohaterami. Kiedy unikamy uczuć, tracimy dostęp do naszego najmocniejszego jestestwa i zapominamy prawdy życiowej: każdy z nas może dokonać wielkich czynów i zdumiewających rzeczy, produkować niesamowite towary, mieć znakomite zdrowie, poznać prawdziwą miłość i prowadzić magiczne życie, a co najważniejsze – pomagać innym. To fakty. Większość z nas ma w sobie tyle obaw, bólu, cierpienia, złości i żalu, przykrywających prawdziwe ego, czasem nawet nie dostrzegamy szansy, która jest przed nami. Ta ciemna energia zaślepia, blokuje dostęp do naszego pierwotnego geniuszu. Wielcy ludzie mieli taki kontakt. W dzisiejszych czasach większość go straciła.

– Magiczne życie? – spytała kobieta. – Ciągle mówisz o magii. Trochę to dziwnie brzmi. I jest dość odległe.

– Tak, magiczne życie – odpowiedział Miliarder stanowczym, ale miłym głosem. – Wyjaśnię wam, jak wejść w świat magii dostępnej dla wszystkich, kiedy dotrzemy do Republiki Południowej Afryki. Gdy przyswoicie sobie wiedzę, którą wam przekażę w tamtejszej winnicy, wasza umiejętność zarabiania, zdrowie, radość życia i duchowy spokój niepomiernie się poprawią. Jeszcze nie mogę podzielić się z wami wiedzą, jak żyć w magicznym świecie. Nie wolno mi – podsumował tajemniczo.

– Najpierw musisz poczuć ranę, żeby ją uleczyć – ciągnął Miliarder. – Zniosłem wiele cierpienia i bólu. Nieudane interesy, odejście bliskich, kłopoty ze zdrowiem. A teraz znowu muszę się zmagać z czymś, co sprawia mi ogromny ból. – Zazwyczaj pogodny nastrój nagle prysnął. Tak jakby Miliarder nagle się zestarzał. Zgarbił się. Ciężej oddychał. A jednak zaraz się opanował.

– W każdym razie mam dobre wiadomości! – energicznie wykrzyknął, podnosząc obie ręce ku rzymskiemu niebu. – W cudownej teraźniejszości już nie mam w sobie dawnych cierpień i nie zamierzam zabierać ich w fantastyczną przyszłość. Korzystałem z zapisków podczas etapów Formuły 20/20/20, żeby przejść przez ten proces i uwolnić złe myśli. Ta umiejętność jest jednym z powodów przepełniających mnie zachwytu, wdzięczności i pogody ducha, i to od dawna. Udało mi się tak dużo osiągnąć. Roztrząsanie przeszłości odbiera energię. Chyba wiecie? I właśnie z tego powodu tak wiele osób mało w życiu osiąga. Zaklinacz Słów to jedyny człowiek, jakiego poznałem, który dostrzegł związek między kiepskimi wynikami i zawirowaniami emocjonalnymi. Pomyślcie tylko. Przecież to prawda. Wyobraźcie sobie, że pisanie „Codziennika” każdego ranka pomoże wam w osiągnięciu sukcesów w biznesie. – Miliarder mówił z dobrze wyczuwalną empatią, jednym ramieniem obejmując Biznesmenkę, a drugim jej chłopaka. – A tobie w sztuce – dodał, odwracając się do Artysty.

– Roztrząsanie dawnych cierpień jest wyczerpujące – potwierdził Artysta. – Wszyscy ponosimy porażki, czasem prawie niszczą nam życie.

Miliarder mówił dalej: – Zachęcam was również, abyście znaleźli przynajmniej kilka chwil podczas drugiego etapu, pomiędzy piątą dwadzieścia a piątą czterdzieści, na medytacje. Zaklinacz Słów nauczył mnie, jak to robić, i to pomogło mi się skoncentrować, nabrać pewności siebie, poprawić metodę działania i odzyskać spokój, kiedy prowadzę najbardziej oryginalne interesy. Spokojni wykonawcy mają najlepsze wyniki. Nie ma nic nadzwyczajnego w medytacjach, toteż pozbądźcie się uprzedzeń, jakie macie wobec własnych umiejętności, i idźcie naprzód, bazując na nich. To najprostszy z najlepszych sposobów pozwalających wzmocnić skupienie, zachować naturalne moce oraz chronić wewnętrzny spokój. Mnóstwo dowodów naukowych potwierdza wartość regularnie odbywanych medytacji, więc nawet jeśli nie chcecie stosować tej metody, dane przekonują, że to działa, i to znakomicie, jako nawyk optymalizacji ludzkiej mocy. Najnowsze badania dowodzą, że regularne medytacje pomagają obniżyć poziom kortyzolu, a więc obniżają poziom stresu. To także najlepszy sposób, żeby naprawić związek z samym sobą. Musicie zadbać o więcej czasu dla siebie. Utrzymać bliskość z waszą wyższą naturą. Połączyć się z najlepszą częścią, tą, która rozumie, że nie ma rzeczy niemożliwych, są tylko takie, których nie próbujemy, i która zna wasze ukryte pokłady żaru, odwagi i miłości. To część, która ciągle widzi wielkość w innych, nawet jeśli źle postępują, i kształtuje pozytywny odbiór świata – nawet jeżeli takie cechy do was nie przemawiają. Tak, w każdy poranek wchodźcie do tej dwudziestominutowej świątyni ciszy i spokoju i pamiętajcie, kim naprawdę jesteście. Prawda odzywa się w samotności świtu. A potem zabierzcie tę niewiarygodną wiedzę ze sobą i wykorzystajcie w ciągu pozostałych godzin daru, który nazywamy dniem.

Miliarder rzucił się na ziemię. I wykonał serię szybkich pompek. A następnie zrobił deskę. Pewnie już są wam znane dziwne zachowania ekscentrycznego Miliardera.

– Muszę teraz przejść do trzeciego etapu Formuły 20/20/20, żebyśmy mogli zamknąć dzisiejszą sesję. Mam jeszcze szereg spotkań zaplanowanych na później, a potem wybieram się na wspaniały obiad z Adriano, Zaklinaczem Słów i kilkoma dawnymi przyjaciółmi – powiedział radosnym głosem.

– Jasne – odparł Artysta. – Bez spiny.

– Oczywiście – dodała Biznesmenka. – Słyszeliśmy, że w jednej restauracji w pobliżu Campo di Fiori podają znakomitą carbonarę. Chcemy spróbować wieczorem.

– Mniam, mniam – powiedział Miliarder, zabrzmiało to, jakby mówił pięciolatek, a nie właściciel ogromnej firmy. I dalej mówił o porannych nawykach budowniczych imperiów, zdobywców superosiągnięć i zbawców cywilizacji.

Nagle złapał się za brzuch i zaczął jęczeć z bólu.

– Wszystko w porządku, panie Riley? – spytała Biznesmenka, podbiegając do swojego mentora.

– Oczywiście – odpowiedział, udając, że wszystko jest w porządku. – Poruszajmy się trochę. Muszę być stuprocentowo pewny, że umiecie już wszystko, czego was uczyłem na temat Klubu 5 Rano, zanim was opuszczę. Po prostu chcę mieć pewność, że przekażecie nauki Zaklinacza Słów innym. Będziecie naprawiać świat. Mnie może już się nie udać – mówił coraz słabszym głosem.

– Okej – ciągnął dalej. – Kontynuujmy. Trzeci etap Formuły 20/20/20 ma wam pomóc „rosnąć” codziennie. Pamiętajcie, 2 × 3 × Umysłowość: podwojone dochody i oddziaływanie, potrojone inwestycje w dwóch podstawowych dziedzinach, w wasze osobiste mistrzostwo i zawodowy potencjał. A więc od piątej czterdzieści do szóstej, ostatni etap Godziny Zwycięstwa, zgłębiacie podstawę wiedzy, zwiększacie potencjał, poprawiacie doświadczenie, uczycie się, jak wyprzedzać konkurencję.

– Leonardo da Vinci powiedział: „Nie można osiągnąć mniejszego lub większego mistrzostwa bez opanowania siebie” – przytoczył cytat Artysta.

– Z każdym dniem kocham cię coraz bardziej – oświadczyła kobieta.

– A ja coraz bardziej cię uwielbiam – odparł z czułością.

– O rany! – uśmiechnął się Miliarder. – Chyba trafiłem na jakąś telenowelę. I to właśnie tu, na Schodach Hiszpańskich.

Zamknął oczy i wyrecytował następujące credo stoików, wygłoszone przez Senekę, rzymskiego męża stanu i filozofa: „Każdego dnia zdobywajcie coś, co uchroni was przed ubóstwem, przed śmiercią, a także przed innymi nieszczęściami; a jeśli trafi wam się wiele myśli, wybierzcie jedną, i dokładnie ją rozważcie”.

Miliarder otworzył oczy: – Przywództwo w świecie tworzy się wewnątrz was – a potem dodał: – W czasie ostatniego etapu Formuły 20/20/20, od piątej czterdzieści do szóstej, pracujcie nad tym, by okazać się cenniejszym dla waszego biznesu oraz dla społeczeństwa. Sukcesy i zaszczyty nie spadają na was tylko dlatego, że tak chcecie. Sami je przyciągacie do swojego życia, opartego na tym, jacy jesteście – jako ludzie i twórcy. Zwykłe życzenie niepoparte rozwojem osobistym przypomina marzenie o pięknym ogrodzie, kiedy nie posadziliście żadnej roślinki. Zapewniamy sobie wspaniałe nagrody, podnosząc wartość w nas samych. Dzięki temu zdobyłem majątek. A kiedy zmieniłem się na lepsze, wzrosła także moja umiejętność poprawiania życia innym, wszystko dzięki wysokiej jakości moich usług. Kiedy stałem się bardziej kompetentny i rozumny, zacząłem więcej znaczyć w dziedzinach, w których prowadziłem interesy, a z tym rosły moje dochody i wpływy. I tu się pojawia koncepcja cokolwiek dziwna w naszych czasach: czytanie książek. Badajcie żywoty wielkich kobiet i mężczyzn, poznawajcie ich biografie podczas etapu Wzrostu. Czytajcie o ostatnich osiągnięciach psychologii. Pochłaniajcie prace na temat innowacji i komunikacji międzyludzkiej, wydajności i przywództwa, pomyślności i historii. Przeglądajcie dokumenty i szukajcie informacji, co ci najlepsi robią, żeby mieć takie osiągnięcia – i jak im dorównać. Słuchajcie audiobooków na temat rozwoju osobistego, kreatywności i tworzenia biznesu. Jedną ze wspólnych cech, jaką mam ja i moi przyjaciele miliarderzy, jest nasza miłość do książek i do czytania. Dlatego bezustannie się rozwijamy i powiększamy nasze talenty. Inwestujemy także w rozwój osobisty i zawodowy. Zajęci jesteśmy czytaniem, ulepszaniem i zdobywaniem wiedzy, by zaspokoić naszą bezgraniczną ciekawość. Dla nas rozrywką jest wspólna wyprawa na jakiś wykład. Razem uczestniczymy w konferencjach przynajmniej raz na trzy miesiące i wychodzimy zainspirowani, dokształceni i pełni nowych pomysłów. Nie spędzamy czasu na bezmyślnych rozrywkach, bo pochłania nas niekończąca się edukacja.

– Życie jest bardzo sprawiedliwe – powiedział bogacz. Jego słowa brzmiały trochę filozoficznie, a on sam wyglądał lepiej. – Otrzymacie od życia tyle samo, ile mu dacie. To najważniejsze prawo naturalne. A dajecie dużo więcej, kiedy stajecie się dużo lepsi.

– No, dobrze, a więc już wiecie – pan Riley podsumował pogodnie – jak wygląda dobrze przemyślana, bezbłędnie zorganizowana poranna rutyna przedstawicieli świata wielkiego biznesu, obejmująca także życie osobiste. Opanujcie ją całą, praktykujcie codziennie, no, przynajmniej pięć razy w tygodniu, a wtedy wasze skuteczność, pomyślność i spokój znacznie wzrosną dzięki wartościom, jakie możecie ofiarować światu.

– I co dalej? – dopytywał Artysta.

– Teraz pójdziemy odwiedzić nieboszczyka – padła jedyna odpowiedź Miliardera.

ROZDZIAŁ 14

Klub 5 Rano wyjaśnia istotę snu

Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo pragnę odpoczynku – głodu i pragnienia. Przez sześć długich dni, odkąd wykonałem pracę, mój umysł wiruje szybko, niepowstrzymanie i nieustannie, potokiem myśli prowadzących donikąd, kręcącym się wokół szybko i niezmiennie.

H.G. Wells

Słońce nad Rzymem wznosiło się coraz wyżej, a nasi bohaterowie patrzyli na dachy i na Watykan. Ulice rozbrzmiewały gwarem. Wieczne Miasto budziło się do życia.

Magnat ponownie wyciągnął rękę do góry. I znowu, jak spod ziemi. wyrósł kolejny asystent. Mężczyzna, wyglądający na czterdziestolatka, przeszedł przez plac i zatrzymał się na środku, wyjął komórkę i coś powiedział szybko i głośno. W ciągu minuty trzy kobiety w chustkach na głowach, takich, jakie widuje się na wspaniałych włoskich filmach z lat pięćdziesiątych, podjechały na lśniących czerwonych vespach. Zaparkowały u stóp Schodów Hiszpańskich, tuż obok fontanny, a potem zniknęły na Via delle Carozze.

– Dalej, kochani! – wykrzyknął Miliarder. – Pora na przejażdżkę.

– A co z wizytą u nieboszczyka? – spytała Biznesmenka. Na jej czole znowu pojawiły się zmarszczki, ręce skrzyżowała na piersi.

– Zaufajcie mi. Wskakujcie na skutery. I jedźcie za mną – polecił Riley.

Cała trójka wyruszyła przez stare ulice Rzymu. Nawet najmniej znany kościółek czy bezimienny obelisk wprawiał ich w niemal hipnotyczny zachwyt. Olśniewające słońce oświetlało rzymian i turystów tłumnie wypełniających ulice. Miasto ożywało. Na jednym z placów, przez które przejeżdżali, wybitnie utalentowana śpiewaczka operowa wraz z towarzyszącym jej mężczyzną zbierającym pieniądze zmiękczała serca gapiów, śpiewając tak, jakby jutro nie istniało. Kontynuując podróż ulicami Rzymu, nasza trójka nagle dostrzegła kolejny surrealistyczny widok: Piramidę Cestiusza, grobowiec wzniesiony między 18 i 12 rokiem przed Chrystusem.

„Piramida w egipskim stylu w samym sercu Wiecznego Miasta. Niewiarygodne”, pomyślał Artysta, starając się nie odrywać wzroku od ulicy.

Wkrótce opuścili mury miasta. Miliarder dalej jechał na przodzie. Biznesmenka dostrzegła napis z tyłu jego podkoszulka, mądre słowa Benjamina Franklina, jednego z ojców-założycieli Stanów Zjednoczonych: „Poranek niesie złoto w ustach”. A z tyłu na kasku widniały słowa: „Wstawaj pierwszy. Umieraj ostatni”.

„Ten facet jest cudowny”, pomyślała. „Jedyny w swoim rodzaju”. Wiedziała, że ich niesamowita podróż wkrótce dobiegnie końca. Miała jednak nadzieję, że pan Riley pozostanie w jej życiu. Nie tylko dorosła do tego, żeby go podziwiać. Był jej potrzebny.

Jechali jeszcze przez chwilę, a w końcu Miliarder dał znak, że mają się zatrzymać. Bez słowa zaparkowali skutery na dziwnie wymarłej bocznej uliczce, potem Miliarder kiwnął ręką, pokazując, żeby szli za nim. Minęli kamienne popiersie wielkiego wodza Rzymian Juliusza Cezara, potem zeszli po schodach i weszli w ciemny, zakurzony tunel.

– Gdzie jesteśmy, do cholery? – spytał Artysta. Krople potu pojawiły mu się na skórze pod oczami. Wyobraźcie sobie, że jesteście razem z nimi i będziecie wiedzieli, jak wtedy wyglądał.

– Jesteśmy w katakumbach – oświadczył Miliarder. – Tutaj starożytni Rzymianie chowali zmarłych. Te wszystkie podziemne przejścia są grobowcami – cmentarzami – z czasów od drugiego do piątego wieku.

– Ale dlaczego my tu jesteśmy? – zaniepokoiła się kobieta.

– Przyprowadziłem was tu, żeby przedstawić mój punkt widzenia – odparł bogacz normalnym, ciepłym tonem.

W tej samej chwili usłyszeli kroki na końcu tunelu. Artysta spojrzał na Biznesmenkę szeroko otwartymi oczami.

Miliarder milczał. Kroki były coraz bliżej. I brzmiały coraz donośniej.

– Mam złe przeczucia – stwierdziła Biznesmenka.

Nadal słychać było kroki. Słabe światełko pełgało po ponurych ścianach katakumb. Czekali w spokoju.

Z mroku wyłoniła się samotna postać. W ręku trzymała wysoką świecę, głowę miała zakrytą kapturem, takim jakie noszą mnisi. Nikt się nie odzywał. Wszystko było owiane tajemnicą. Gość stanął naprzeciwko naszej trójki. Podniósł w górę świecę i wykonał cztery okrężne ruchy. A potem zdjął kaptur.

Zobaczyli znajomą twarz. Pojawiała się wielokrotnie na różnych etapach ich podróży. Twarz człowieka, który zainspirował miliony do wykonania niezwykłych zadań, realizacji wielkich marzeń i prowadzenia wspaniałego, godnego bohaterów, życia.

Zaklinacz Słów.

– O mój Boże, aleś mnie pan wystraszył – powiedział Artysta, nadal obficie się pocąc.

– Przepraszam. Riley poprosił mnie, żebym tu przyszedł. Trochę się pogubiłem – tłumaczył się Zaklinacz Słów. – Przedziwne miejsce, te katakumby. Trochę tu strasznie – dodał. Wyglądał na zdrowego, radosnego i wypoczętego.

– Cześć, stary – odezwał się Miliarder, obejmując swojego mentora i najlepszego przyjaciela. – Dzięki, że wpadłeś.

– Jasne – odpowiedział Zaklinacz Słów. – Przejdźmy od razu do rzeczy i przekażę młodym to, o co mnie prosiłeś. Wiesz, że zawsze jestem gotowy do działania – dodał i przybił Rileyowi piątkę, tak jak to robią koszykarze po dobrym zagraniu.

– Riley poprosił mnie, żebym podzielił się z wami przemyśleniami na temat głębokiego snu jako elementu podtrzymującego kreatywność, najwyższą wydajność oraz świeżość wykonania. Chciał też, żeby się to odbyło tu, na dole w katakumbach, ponieważ nie tylko mieszkańcy katakumb pogrążeni są w wiecznym śnie, ale i ostatnie badania naukowe wykazały, że jedną z najważniejszych przyczyn przedwczesnej śmierci jest niedobór snu.

– Naprawdę? – spytała Biznesmenka, znowu składając ręce. Płomień świecy oświetlił skromny srebrny pierścionek zaręczynowy na jej palcu.

– Nie mówcie mi, że to nieprawda! – krzyknął Miliarder. Radość aż tryskała z jego ochrypłego głosu. Wykonał dziwaczny, szybki taniec, którego jeszcze u niego nie widzieli.

– Ależ tak, prawda – Biznesmenka i Artysta odpowiedzieli unisono.

– A wy jesteście zaproszeni na nasz ślub. Będzie skromny, ale wyjątkowy – dodał malarz.

– A ja wam z kolei oferuję moją plażę na Mauritiusie na tę ceremonię – zaproponował bogacz. – I na dodatek, moi kochani, pokryję wszystkie koszty. Zapłacę za was, za wasze rodziny i za wszystkich waszych przyjaciół. Możecie na mnie liczyć. Przynajmniej to mogę zrobić dla nowych członków Klubu 5 Rano. Zaufaliście szalonemu starcowi. Ruszyliście w tę dziwaczną podróż. Otworzyliście się na wszelkie nauki. Wykonaliście wspaniałą pracę. Jesteście moimi bohaterami.

Miliarder nagle się rozkasłał. Być może z powodu kurzu w katakumbach. Następnie przyłożył trzy palce do piersi – dokładnie tam, gdzie miał serce. I znowu zaczął kasłać.

– Wszystko w porządku? – spytała Biznesmenka, rozkładając ramiona i dotykając umięśnionego ramienia mentora.

– Tak.

– A więc – powiedział Zaklinacz Słów – przedstawię wam kilka moich poglądów nie tylko na temat tego, jak powinna wyglądać odpowiednio wyważona pierwsza godzina dnia, niezbędna dla wspaniałego przywództwa i idealnego działania, ale także jak musi być zaprogramowana ostatnia godzina przed snem, jeśli naprawdę podchodzicie poważnie do waszych osiągnięć.

Podniósł świecę i podświetlił twarz, wywołując niemal mistyczny efekt.

– Najważniejsza dla najwyższej skuteczności jest delikatna równowaga między mistrzostwem waszego porannego nawyku a optymalizacją wieczornego rytuału. Nie da się przejść przez Formułę 20/20/20, którą wyjaśniał wam Stone, jeśli nie będziecie wyspani.

– Prawie zawsze dokucza mi brak snu – przyznała kobieta. – Czasami aż się zmuszam do działania. Nic nie pamiętam i czuję się wyczerpana.

– Taa... – przyznał Artysta. – Mam ten sam kłopot ze snem. Mnóstwo razy budzę się w nocy. Ale odkąd wybrałem się w tę eskapadę, przesypiam prawie każdą noc.

– To super. Dobrze wiedzieć, bo jesteśmy w epicentrum globalnego braku snu – oświadczył Zaklinacz Słów, wyraźnie artykułując dramatyczną wypowiedź, z czego był znany na całym świecie. – Głównym tego powodem jest internet i media społecznościowe oraz powszechne korzystanie z elektroniki. Badania udowodniły, że niebieskawe światełko emitowane przez nowoczesne urządzenia obniża poziom melatoniny. Melatonina to związek chemiczny, który informuje nasz organizm o potrzebie snu. Bez wątpienia sprawdzanie komunikatorów przez cały dzień szkodzi funkcjom poznawczym, jak się uczyliście. I bezspornie korzystanie z takich urządzeń, siedzenie przed monitorem wieczorami także może spowodować problemy ze snem. Mógłbym pójść dalej i wyjaśnić, jak podświetlone ekrany komórek aktywują fotoreceptory zwane samoistnymi światłoczułymi komórkami zwojowymi siatkówki, które ograniczają produkcję melatoniny i negatywnie wpływają na rytm dobowy, co zaburza sen. Rozumiecie, o co mi chodzi...

– Tak – przyznała Biznesmenka. – Naprawdę. Zmienię zachowanie przed snem tak, żebym budziła się o piątej rano wyspana i pełna energii. Przysięgam, że zrobię to, żeby dobrze wypocząć i gładko wdrożyć Formułę 20/20/20.

– Przez minimum sześćdziesiąt sześć dni, zanim się zmieni w prawdziwy nawyk – dodał Artysta. – I do końca życia będzie łatwiej wstawać o piątej, zamiast wylegiwać się w łóżku.

– Jeśli się nie wysypiacie – Zaklinacz Słów mówił dalej – nie tylko trudno wcześnie wstawać, ale także bardzo łatwo zaszkodzić wydajności i pogorszyć wyniki, obniżając radość życia i niszcząc zdrowie.

– Opowiedz – poprosiła Biznesmenka.

– Tak. Powiedz im – zachęcił Miliarder, ćwicząc przysiady. – Takie ćwiczenia są bardzo dobre na dolny odcinek kręgosłupa oraz na trawienie – dodał, trochę nie na temat.

– Gdy śpicie – i nie chodzi tu wyłącznie o ilość snu, ale przede wszystkim o jego jakość – wasze neurony kurczą się o sześćdziesiąt procent, kiedy płyn mózgowo-rdzeniowy przepływa przez mózg. Odkryto także, że układ limfatyczny, o którym kiedyś sądzono, że występuje jedynie w tułowiu, znajduje się także w czaszce. Oznacza to, że my – istoty ludzkie – w procesie ewolucji wykształciliśmy potężny proces obmywania mózgu, co utrzymuje go w doskonałym stanie. Ten oczyszczający proces odbywa się tylko podczas snu.

– Niewiarygodnie ciekawe – stwierdziła Biznesmenka.

– Opowiedz im jeszcze o hormonie wzrostu – poprosił Miliarder.

– Jasne – zgodził się Zaklinacz Słów. – HGH, czyli hormon wzrostu, produkowany przez komórki przedniego płata przysadki mózgowej, jest ważny dla zdrowych tkanek ciała, dla prawidłowo funkcjonującego metabolizmu i dla długowieczności. Podwyższony poziom HGH poprawia nastrój, podnosi poziom energii i pobudza chęć poznania, zwiększa masę mięśniową, zmniejsza łaknienie i zachcianki poprzez regulację leptyny i greliny. I najważniejsza sprawa: hormon wzrostu jest uwalniany podczas ćwiczeń fizycznych, czyli pierwszego etapu Formuły 20/20/20 – co jest bardzo korzystne, ale siedemdziesiąt pięć procent produkcji hormonu wzrostu odbywa się podczas snu. I teraz prawdziwy gwóźdź programu; jeśli chcemy zintensyfikować proces oczyszczania mózgu oraz zapewnić właściwą produkcję hormonu wzrostu tak, aby zwiększyć kreatywność, wydajność, żywotność i długowieczność, potrzebujemy pięciu kompletnych dziewięćdziesięciominutowych cyklów snu. Potwierdzają to badania naukowe. W sumie to siedem i pół godziny snu każdej nocy. Ale musicie wiedzieć, że nie tylko brak snu zabija. Nadmiar snu, to znaczy dziewięć albo więcej godzin, także skraca życie. Przynajmniej tak mówią badania.

– Ma pan dla nas model pokazowy, który to wszystko wyjaśni, żebyśmy mieli jasny i wyważony pogląd, a nie byle jaki? – spytał artysta.

– Dobra robota, Stone. Nauczyłeś ich Formuły Trzech Kroków do Sukcesu – pochwalił Rileya Zaklinacz Słów.

Miliarder, ciągle w pozycji deski nad zakurzoną podłogą krypty, kiwnął głową. A potem beknął.

– Tak, mam dla was diagram – potwierdził Zaklinacz Słów. – Przebudowałem własną wieczorną rutynę, dzięki której przez całe życie mogę spokojnie zasypiać.

Zaklinacz Słów wyciągnął latarkę, którą trzymał w kieszeni swojej przedziwnej szaty. Zdjął wieczko i otworzył skrytkę w tubie. Wyciągnął z niej dwa cienkie rulony. Jeden wręczył Biznesmence, a drugi Artyście.

Na każdym zwoju znajdował się następujący diagram.

– Nie wiem, jak mam dziękować – powiedziała Biznesmenka. – To znaczy wam obu – dodała, patrząc na Miliardera, który teraz trenował przysiady w blasku świecy, mówiąc do siebie po cichu: – Wielka fortuna i nieskończona mądrość nadchodzi do mnie. Jestem liderem, a nie ofiarą. Lwem, a nie owcą. Kocham moje życie i codziennie je ulepszam. Im więcej ludziom pomogę, tym będę szczęśliwszy.

– Dołączam się do słów mojej ukochanej – skomentował malarz i czule pogłaskał narzeczoną po włosach.

– Gdyby tylko świat znał i stosował filozofię Klubu 5 Rano, każdy człowiek odmieniłby swoje życie – oświadczyła kobieta. – Wstaję ze słońcem, co wcale nie znaczy, że mniej śpię. Według starej zasady: im wcześniej się kładziesz, tym wcześniej wstajesz.

– I każdy z nas ma swój udział w przeprowadzeniu osobistej rewolucji. Każda relacja w naszym życiu, poczynając od odkrywania naszych talentów, przez związki międzyludzkie, doskonali nas, sprawia, że jesteśmy lepsi – oświadczył malarz.

– To mi przypomina słowa Mahatmy Gandhiego: „Bądź zmianą, którą chcesz zobaczyć w świecie” – dodała kobieta. Jej twarz lśniła w łagodnym świetle świecy, gdy pocierała swój nowy pierścionek. – Wczoraj przed snem trochę czytałam o jego życiu.

– Z całym szacunkiem – powiedział Zaklinacz Słów ciepłym głosem. – Słowa Mahatmy Gandhiego przez lata wykorzystywano w różnych sytuacjach tak, że pasują do cywilizacji, w której panuje ogólny brak uwagi.

– Powiedział jeszcze – przerwał Miliarder – że gdybyśmy mogli zmienić siebie, zmieniłyby się również aspiracje na świecie. Tak jak człowiek zmienia swoją naturę, tak samo zmienia się nastawienie świata wobec niego. Nie musimy czekać, by zobaczyć, co zrobią inni.

– Dobra robota, Stone – zauważył Zaklinacz Słów z uśmiechem. – Ale ja wolę inny punkt widzenia – powiedział miło do Biznesmenki. – I rzeczywiście, ma pani rację. A teraz mam prośbę do was obojga, żebyście podzielili się wiedzą, zasadami i modelami myślenia z tyloma ludźmi, ile się da. Jeśli każdy lider biznesu, pracownik handlowy, naukowiec, artysta, architekt, wpływowy polityk, sportowiec, nauczyciel, matka, strażak, ojciec, taksówkarz, córka i syn wpoją sobie poranne nawyki i wieczorne rytuały, które poznaliście dzięki mnie, świat się zmieni na lepsze. Będzie na nim dużo mniej smutku, brutalności, przeciętności i nienawiści. I o tyle więcej kreatywności, piękna, spokoju i miłości.

– A teraz muszę już iść – oświadczył Zaklinacz Słów. – Widzimy się dziś na kolacji. W menu cacio e pepe, prawda?

– Oczywiście – odpowiedział Miliarder, wstając. Znów się rozkasłał i wyglądał na zagubionego. Drżała mu lewa ręka i trzęsły się nogi.

Zaklinacz Słów się obejrzał.

– Muszę już iść – tylko to powiedział i zniknął w ciemnościach katakumb.

Trójka naszych bohaterów wyszła z krypty, wspięła się po schodach i znalazła się pod oślepiającym rzymskim słońcem.

Miliarder włączył silnik skutera i machnął, żeby jechali za nim. Przemknęli plątaniną wąskich uliczek, minęli starożytny akwedukt i z powrotem znaleźli się w murach miasta. Wkrótce znowu jechali zatłoczonymi ulicami starówki, aż dotarli do Via dei Condotti.

Zaparkowali skutery i Biznesmenka z Artystą ruszyli za Miliarderem w stronę Schodów Hiszpańskich.

– Dobrze – powiedział. – Zatoczyliśmy koło i wróciliśmy do punktu wyjścia, tam gdzie wysłuchaliście wykładu o piątej rano. Zanim pozwolę wam odejść, mam dla was jeszcze jeden superciekawy model. Pokazał mi go Zaklinacz Słów, kiedy byłem dużo młodszy, i jest bezcenny. Wiem, że będzie zwieńczeniem naszej porannej lekcji.

Miliarder gromko klasnął w dłonie. Z oddali, gdzieś z okolic Villa Borghese, dobiegał dziwny szum. Wkrótce dźwięk stał się głośniejszy. I bliższy.

Nieznany obiekt przeleciał nad głowami Miliardera, Biznesmenki i Artysty. Turyści siedzący na Schodach Hiszpańskich, sączący espresso i jedzący gelato, odwrócili głowy i spojrzeli w niebo, próbując zgadnąć, co się dzieje. Bylibyście rozbawieni, towarzysząc im w tym momencie.

– Mamma mia! – krzyknęła starsza kobieta w zwiewnej kwiecistej sukience. Trzymała na jednej ręce dziecko, w drugiej zaś bukiet pięknych kolorowych tulipanów. – To dron! – krzyknął nastolatek w czapce z daszkiem, w dżinsowej kurtce z napisem: „Wątpliwość to nie wybór” wyhaftowanym na plecach oraz porwanych dżinsach z ogromnymi dziurami na kolanach. Z nieznanego powodu był boso.

Miliarder zręcznie manewrował pilotem drona, który wylądował gładko jak na tafli jeziora w bezwietrzne, upalne popołudnie. Mrugnął do uczniów. – Jeszcze potrafię – pochwalił się.

Dron przetransportował drewniane pudełko, w którym znajdowała się cienka szklana płytka z zapisanym schematem. Diagram wyryty na szkle wyglądał mniej więcej tak (str. 267).

– Tak sobie pomyślałem, kochani, że przyda się wam dokładny schemat niezwykłego dnia. Oczywiście, to tylko jeden z możliwych sposobów, żeby go zakodować. Zauważcie, że wieczorny plan jest trochę inny niż Zaklinacza Słów. Wyłącznie od was zależy, jak wdrożycie taktyki i metody, które wam przekazaliśmy. To wasze życie – możecie je przeżyć, jak chcecie. Akurat ten diagram pomógł mi niemal w cudowny sposób. Przejął wiele kluczowych elementów z Formuły 20/20/20, którą przerabialiśmy rano razem z najważniejszymi elementami postępowania tuż przed zaśnięciem oraz przebudowania ich w szczegółową mapę dnia, dzięki której każdy – dosłownie każdy – może przeżywać wspaniałe dni. To tak jak z przepisem kucharskim, róbcie wszystko krok po kroku i przygotujecie wyborne dania.

– Cudowne dni zmieniają się w cudowne tygodnie, które łączą się we wspaniałe miesiące – oświadczył Artysta, zamykając swój dziennik.

– A cudowne miesiące tworzą cudowne kwartały, które z kolei tworzą cudowne lata i dziesięciolecia i w końcu... – dodała Biznesmenka, zamykając swój dziennik.

– ...cudowne życie – dokończyli wszyscy troje unisono.

– Dzień po dniu. Krok po kroku, tworzymy nasze życie – podsumował Miliarder, wkładając bajeranckie okulary przeciwsłoneczne, jakie noszą nonszalanccy rzymianie, jakby chcieli powiedzieć: „Choć nie za bardzo się staram i tak wyglądam nieprawdopodobnie cool”. – Stado mew, skrzecząc irytująco, zamachało skrzydłami.

Miliarder był bez wątpienia ciepłym, pełnym miłości człowiekiem. Nie tylko opływającym w dobra materialne, ale też bogatym w uczucia. Niestety, nie cierpiał mew i tego, jak zawłaszczają dachy w sercu Rzymu, i to od dobrych paru lat.

– Powinni w końcu coś zrobić z tymi rozdartymi ptaszyskami – zrzędził, okazując tak nietypowe dla niego rozdrażnienie. – Tak czy siak, pewnie już wiecie, dlaczego ściągnąłem was na Schody Hiszpańskie. Szalona skuteczność, wyjątkowe zdrowie, niezrównany dobrobyt, wieczna radość i bezgraniczny wewnętrzny spokój, naprawdę wymagają postępowania krok po kroku. Małe, pozornie nic nieznaczące ulepszenia, wykonywane codziennie przez pewien czas, dają oszałamiające wyniki. Codzienne drobne zwycięstwa i nawet nieznaczna poprawa to naprawdę najpewniejsza droga do życia, z którego będziecie dumni. To jedno z moich ukochanych miejsc na świecie. Chcę, żebyście byli ze mną, nie tylko po to, abym nauczył was Formuły 20/20/20, ale także, aby podkreślić fakt, że świadome, niezwykłe życie jest faktycznie spiralą prowadzącą w górę, na sam szczyt schodów sukcesu i znaczenia. A jeśli wybierzecie się w podróż w stronę najpełniejszego doświadczenia własnej wielkości, krok po kroku, wtedy magia i piękno tak pewne jak to, czego jesteście teraz świadkami, wypełnią wasze dni i z upływem lat będzie się to działo coraz szybciej. Tego możecie być pewni.

Po szczegółowym prześledzeniu modelu na szklanej tafli, Biznesmenka zdziwiła się: – Co to jest Zasada 90/90/1 i Metoda 60/10? I nie rozumiem jeszcze niektórych określeń.

– I co to jest T20 i P2M na diagramie? – spytał Artysta.

– Wkrótce się dowiecie – odparł Miliarder i zamilkł, nie zaspokajając ich ciekawości. – Musicie wiedzieć, że najlepsze – i najcenniejsze – nauki zostawiłem na sam koniec naszego wspólnego czasu.

Miliarder uściskał Biznesmenkę i Artystę jeszcze mocniej niż przedtem. Mogli zobaczyć, jak jego oczy powoli wypełniają się łzami. Wielkimi łzami.

– Kocham was oboje – powiedział. – Ci vediamo.

A potem zniknął.

ROZDZIAŁ 15

Klub 5 Rano uczy się 10 Taktyk Geniuszu

Gdyby ludzie wiedzieli, ile pracy w to włożyłem,
nigdy nie nazwaliby mnie geniuszem.

Michał Anioł

– São Paulo jest niesamowite, prawda? – powiedział Miliarder, kiedy nieoznakowany, średniej klasy samochód, prowadzony przez szofera w koszuli z krótkimi rękawami, przebijał się przez zakorkowane wielomilionowe miasto. Tak jak na Mauritiusie, usiadł z przodu, przy kierowcy.

Dopiero co wylądowali na międzynarodowym lotnisku i zmierzali do butikowego hotelu w samym sercu finansowej stolicy Ameryki Południowej.

– To ogromne miasto – zauważył Artysta, kolejny raz stwierdzając oczywisty fakt.

– Jesteśmy naprawdę wdzięczni za to, że przywiozłeś nas do Brazylii na ślub. – Biznesmenka była zachwycona.

– Dzięki, stary – dodał Artysta.

– Tak naprawdę chciał, żeby ślub się odbył u ciebie nad oceanem – powiedziała Biznesmenka, patrząc na Artystę ciepłym wzrokiem.

– Chciałem – potwierdził spokojnie. – Tam było jak w raju.

– I szczerze mówiąc, ja też tak wolałam. Ale robię to dla ojca, był Brazylijczykiem – wyjaśniła Biznesmenka.

– A szczęśliwa żona to szczęśliwe życie – potwierdził Artysta z uśmiechem.

Następnie zacytował słowa z Kubusia Puchatka A.A. Milne’go: „Jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałbym żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie”[6].

Biznesmenka przysunęła się do Artysty. Minęli wspaniałą neogotycką katedrę i jechali szerokimi alejami, przy których wznosiły się wieżowce. W oddali wyłaniała się imponująca bryła Teatro Municipal de São Paulo, a po drugiej stronie skrzyżowania ciągnął się przepiękny park Ibirapuera.

Słowa Artysty przypomniały Miliarderowi żonę. Myślał o niej bezustannie. I wcale nie wspominał luksusowych wypraw do najbardziej egzotycznych miejsc na świecie. Ani wykwintnych posiłków w najlepszych restauracjach. Wspominał najprostsze i pozornie najzwyklejsze momenty, które spędzili razem. Tanią, ale pyszną pizzę, polaną świeżą oliwą, którą się zajadali. Wspólne lektury w ciszy przy ogniu z kominka. Spacery polami i wieczorne seanse filmowe. Wyprawy po zakupy. Tańce w sypialni przy muzyce, która przypominała im, jak bardzo się kochają. I jeszcze jak cierpliwie uczyła go włoskiego, jak parskała śmiechem, kiedy coś ją naprawdę rozbawiło, i jak bardzo była oddana ich jedynemu dziecku. Najcenniejsze okruchy życia to najzwyklejsze chwile, rozmyślał Miliarder. Zwykłe, codzienne sprawy, które uważamy za pewne. Póki ich nie stracimy.

Artysta z dumą podniósł dłoń, pokazując obrączkę zaręczynową na palcu, i opowiadał o miłości do narzeczonej.

– Strasznie ją kocham – powiedział Rileyowi. – Jest moim promykiem słońca. Kiedyś liczyła się dla mnie tylko sztuka. Nie potrzebowałem nikogo. Nie wiedziałem, czym jest prawdziwa miłość. A teraz nie wyobrażam sobie życia bez niej.

Biznesmenka myślała o tym, jakie ma szczęście. Odkąd pojawiła się na wykładzie Zaklinacza Słów, kompletnie zmieniła nastawienie do życia, zarówno w sferze umysłowej, uczuciowej, duchowej, jak i dotyczącej zdrowia. Radykalnie. I nieodwołalnie.

W końcu uwolniła tłumione uczucia, jeszcze z czasów burzliwego dzieciństwa, i pozbyła się toksycznych emocji, skutku dawnych traum. Przestała także dręczyć się kłopotami z inwestorami. Miliarder miał rację, rozmyślała: wszyscy robimy to, co w naszej mocy, zależnie od świadomości, dojrzałości i pewności siebie. Ludzie, którzy ranią innych, tak naprawdę ranią siebie. Zachowują się tak, jak potrafią. Gdyby umieli postępować jak prawdziwi liderzy, hojni i ludzcy, pewnie by tak robili. Dzięki głębokim przemyśleniom nagle poczuła, że jest zdolna przebaczyć. Gdy po raz pierwszy słuchała wykładu Zaklinacza Słów, była cyniczna i oporna na większość jego nauk. Od tego czasu jednak bardzo się zmieniła i teraz wykorzystuje wszystko, czego zdołała się szczęśliwym zrządzeniem losu nauczyć. Przeszła inspirującą przemianę.

Minęły trzy tygodnie od wizyty w Rzymie. Od tamtej pory codziennie od piątej rano przez dwadzieścia minut trenowała sprinty i ćwiczyła z ciężarkami. Po porannej rozgrzewce, o piątej dwadzieścia rozpoczynała kolejny etap – kontemplacji w spokoju, kiedy w nowym notatniku spisywała, za co jest wdzięczna. Potem medytowała. W końcu o piątej czterdzieści słuchała audiobooka o niestereotypowych biznesach oraz o kondycji lidera. I, choć ciężko jej to przyszło, zerwała z uzależnieniem od nowoczesnej technologii, która do tej pory była dla niej najważniejsza. Przestała też uciekać przed tworzeniem największego dzieła. I wycofywać się z pełnego uczestnictwa w życiu. W ciągu tych kilku wspaniałych dni, z dala od biura, pchnęła karierę na nową ścieżkę, wykorzystując zjawisko Przejściowej Hipofrontalności, by zgrać wszystkie działania na genialnym poziomie, jakiego wcześniej nie doświadczyła. Tej metody nauczył ją Miliarder. Odzyskała także dawno utracone poczucie wewnętrznego spokoju.

Wszystko, o co się starała, przychodziło z łatwością. Wszelkie elementy życia znów pasowały do siebie. Była sprawniejsza niż dawniej, szczęśliwsza i bez porównania spokojniejsza, a także bardziej wydajna – kiedy nie spędzała czasu z Artystą, a zajmowała się interesami. Nigdy sobie tego nie wyobrażała.

I to wszystko zawdzięczała Klubowi 5 Rano, rozumiała to coraz lepiej, bo chronił jej wrodzone zdolności w świecie, w którym panował chaos, hałas, stres oraz nieustanne pokusy robienia przerw. Zwycięska Godzina była odpowiednim czasem – znakomitym początkiem dnia – do tworzenia Czterech Wewnętrznych Królestw. Tak, aby mogła stworzyć zewnętrzne.

Dzięki odzyskanym uczuciom nadziei, zaufania i przebaczenia, pewnie wkrótce rozwiąże konflikt z inwestorami. Była podekscytowana tym, że straszliwe kłopoty się kończą.

Niedługo wyjdzie za mąż. Zawsze pragnęła znaleźć kogoś wyjątkowego, kto by dzielił z nią sukcesy i radości. Chciała też zachować równowagę między pragnieniem zrobienia kariery a marzeniami o posiadaniu rodziny. Takiej rodziny, za jaką tęskniła w dzieciństwie.

Gdy już miała odpowiedzieć malarzowi na deklarację o głębi jego miłości, usłyszała huk wystrzału.

Przednia szyba pękła, tworząc ogromną pajęczynę. Dwaj barczyści mężczyźni w czarnych maskach i z karabinami maszynowymi w ręku dali znać kierowcy, żeby odblokował drzwi. Kiedy szofer próbował przyspieszyć i wydostać się z pułapki, kolejna kula przebiła szybę i drasnęła kierowcę w ucho, które zaczęło krwawić.

– Otwórz drzwi – polecił pan Riley, zadziwiająco spokojnym głosem. – Mam to – powiedział i dyskretnie przycisnął czerwony guzik umieszczony pod przednim schowkiem.

Usłyszeli klik i drzwi się otworzyły. Jeden z napastników wrzasnął:

– Wszyscy wynocha z auta! I to już! Bo zginiecie!

Pasażerowie wysiedli, a drugi z rabusiów złapał Biznesmenkę za szyję: – Mówiliśmy ci, żebyś odeszła z firmy! Ostrzegaliśmy, że cię zabijemy! Mówiliśmy, że tak będzie! – ryczał.

Nagle pojawił się potężny SUV, taki, jakimi jeżdżą dowódcy na terenach objętych wojną.

Równocześnie na lśniących motorach podjechały cztery osoby, dwóch mężczyzn i dwie kobiety w kamizelkach kuloodpornych z pistoletami w dłoniach. Przybyła ekipa ratunkowa Miliardera.

Na ulicy rozgorzała regularna walka, pojawiły się noże, słychać było wystrzały z pistoletów. Miliardera od razu usunięto z pola bitwy, niemal niezauważalnie, nadzwyczaj sprawnie. W dalszym ciągu wyglądał na niewzruszonego, i jak generał dowodzący operacją wojskową, rzucił tylko:

– Ratujcie moich pasażerów. To moja rodzina.

Nad ich głowami pojawił się helikopter. Tak, helikopter. Z każdej strony miał wypisane wielkie pomarańczowe litery, na białym tle „5.00!”.

Ekipa ratunkowa magnata szybko rozbroiła większego z napastników, który groził Biznesmence, a ją zabrała do bezpiecznego schronienia w czekającym obok SUV-ie. Niestety, nigdzie nie było Artysty.

– Muszę go znaleźć! – krzyknęła zdesperowana kobieta, zwracając się do ludzi siedzących w opancerzonym samochodzie. – Muszę odnaleźć narzeczonego – dodała głęboko zaszokowana całą sytuacją.

– Proszę tu zostać – stanowczo polecił jeden z ochroniarzy, trzymając ją za ramię.

Ale Biznesmenka, dzięki odporności psychicznej, niebywałej sprawności fizycznej, sile emocjonalnej i duchowej odwadze – zdobytych podczas nowej porannej rutynie – wyrwała się z rąk krzepkiego ochroniarza, kopniakiem otworzyła lekko uchylone drzwi i pomknęła jak strzała. Niczym najlepszy sprinter przebiegła zwinnie przez szeroką ulicę, przecinając cztery pasy. Rozległy się klaksony i niektórzy co bardziej krewcy Brazylijczycy krzyczeli coś po portugalsku, niespokojni o jej bezpieczeństwo. Biegła dalej, szybko i zwinnie jak gazela.

Wpadła do kawiarni. Ani śladu jej mężczyzny. Potem do restauracji. Następnie pobiegła wzdłuż ulicy znanej z najlepszych restauracji ze stekami. Nigdzie nie było Artysty.

Nagle dostrzegła notes, ten sam, w którym robił zapiski z wykładów Zaklinacza Słów i Miliardera. Ten sam, który ściskał kurczowo, kiedy pierwszy raz się spotkali, pozornie przez przypadek, w sali wykładowej – wtedy, gdy przeżywała najczarniejsze chwile w życiu. A on, niemal jak anioł, sprawił, że poczuła się bezpieczniejsza, spokojniejsza i szczęśliwsza, tylko dzięki niemu.

Czekała ją jednak tragiczna niespodzianka. Gdy zwolniła i skręciła w zaułek, dostrzegła krew. Nie kałużę krwi, ale krople i ślady świeżej krwi.

– O, Boże. Błagam tylko nie to! – krzyknęła.

Jak zahipnotyzowana szła za tym śladem, przeszła obok rzędu zaparkowanych samochodów, minęła matkę z dzieckiem w wózku oraz kilka eleganckich budynków.

– Boże, nie pozwól mu umrzeć – modliła się. – Błagam, panie Boże.

– Tu jestem. Obok. – Nagle usłyszała słaby głos.

Biznesmenka pomknęła w stronę, skąd dochodził. Podeszła bliżej i zobaczyła napastnika mierzącego z rewolweru w głowę malarza. Facet ściągnął maskę. Widać było, że jest młody i bardzo przestraszony.

– Słuchaj – oświadczyła Biznesmenka, nie tracąc odwagi i zbliżając się wolno do mężczyzn. – Słuchaj – powtórzyła. – Wiem, że nie chcesz go skrzywdzić. Nie chcesz spędzić reszty życia w więzieniu. Po prostu oddaj mi broń i odejdź. Nikomu o tobie nie pisnę nawet słówka. Oddaj rewolwer.

Napastnik był jak bryła lodu. Słowem się nie odezwał. Cały się trząsł. Powoli zabrał broń od głowy Artysty i wymierzył prosto w serce kobiety.

– Spokojnie – błagała zimnym, a jednak empatycznym głosem. I dalej szła w ich stronę.

– Zabiję cię! – wrzasnął porywacz. – Stój tam! Zatrzymaj się!

Biznesmenka ostrożnie stawiała krok po kroku, cały czas patrząc w oczy bandycie. Uśmiechała się łagodnie. Taką siłę dawały jej świeżo nabyta odwaga i pewność siebie.

Napastnik milczał. Wyprostował się i patrzył na kobietę z szacunkiem i niedowierzaniem. A potem odwrócił się i uciekł.

– Kochany, wszystko dobrze? – Biznesmenka delikatnie przytuliła Artystę.

Odzyskiwał pewność siebie, choć jeszcze pocił się obficie, i odpowiedział: – Czuję się jak nowo narodzony, kochana. Naprawdę, okej. Uratowałaś mi życie, wiesz?

– Wiem – odpowiedziała. – Nie zrobiłam tego, bo mamy się pobrać, ani dlatego, że cię kocham.

– Co takiego? – spytał Artysta. – Więc czemu się narażałaś? Przecież to był prawdziwy bandzior. Mogłaś zginąć.

– Zrobiłam to z powodu Klubu.

– O czym ty mówisz? – spytał skonsternowany.

– Zrobiłam to, bo mam moc, którą rozwinęłam w sobie jako członkini Klubu 5 Rano. Dlatego byłam do tego zdolna. To naprawdę działa. Każdy element. Wszystko, czego się uczyliśmy na Mauritiusie. W Indiach. W Rzymie. To, że cię kocham i niedługo będziesz moim mężem, i będziemy mieli wspaniałe dzieci, a potem wnuki, zgraję psów, kilka kotów i kanarki, to wszystko jednak nie było głównym powodem, dlaczego ratowałam ci życie – wyjaśniała. – Otóż nie. Uratowałam cię, ponieważ ty też jesteś w klubie. A Riley powiedział, że mamy trzymać się razem. I wzajemnie się wspierać.

– Naprawdę? – spytał Artysta z niedowierzaniem. Wcale mu się nie spodobało to, co usłyszał.

– Oczywiście, że nie! Wygłupiam się, kochanie – zaśmiała się Biznesmenka. – Uwielbiam cię. Oddałabym za ciebie życie. A teraz poszukajmy pana Rileya. Upewnijmy się, że wszystko w porządku.

Następnego dnia, kiedy doszli już do siebie po dramatycznych przeżyciach, spotkali się w hotelowym apartamencie Miliardera. Riley był elegancki, skupiony i bardzo szczęśliwy.

– Kochani, to było jakieś szaleństwo – stwierdził, jakby sugerował, że to, co przeżyli, przypominało żwawy spacer po parku pełnym kwiatów.

– To było straszne – odpowiedział Artysta. – Wręcz traumatyczne.

– A ty, moja droga, wczoraj zachowałaś się jak bohaterka – oznajmił z dumą Miliarder, patrząc w skupieniu na Biznesmenkę. – Tak, młoda damo, jesteś po prostu cudowna.

– Dziękuję – powiedziała, przesunęła się nieco i sprawdziła, czy z Artystą wszystko w porządku.

– Widziałem, jak zareagowałaś. Byłaś taka spokojna. Niesamowicie wręcz skoncentrowana, choć działałaś pod ogromną presją. A na dodatek okazałaś się tak niewiarygodnie sprawna.

– Ta wspaniała kobieta uratowała mi życie – stwierdził z entuzjazmem Artysta.

– Wy, moi kochani, dopiero poznajecie korzyści płynące z członkostwa w Klubie 5 Rano. Wyobraźcie sobie, jak będziecie się czuli po przejściu całego sześćdziesięciosześciodniowego programu. A potem po sześciu miesiącach tej wspaniałej porannej rutyny. Pomyślcie, jak wykorzystacie potencjał, osiągniecie lepsze wyniki i pomożecie światu. Pamiętajcie, że najwięksi światowi przywódcy służyli społeczeństwu. Im mniej skupiasz się na sobie, a im bardziej koncentrujesz się na pomaganiu innym, tym bliższy stajesz się ideałowi prawdziwego twórcy historii.

– Rozumiem – powiedziała Biznesmenka, popijając wodę z butelki, aby się nawodnić i dzięki temu zachować jak najlepszą formę.

– Mam dla ciebie nagrodę za wczorajsze bohaterstwo – rzekł Miliarder. – Kilka wiadomości, które sprawią, że jeszcze bardziej pokochasz życie.

– Zamieniam się w słuch – oświadczyła Biznesmenka. – Choć tak naprawdę niczego nie potrzebuję. Zrobiłam to wszystko z miłości. Proste.

– Jesteś gotowa? – zapytał potentat.

– Tak. Gotowa.

– Dziś rano kazałem moim ludziom wykupić wszystkie akcje, które posiadali twoi podstępni inwestorzy. Powiedzmy, że złożyłem im ofertę nie do odrzucenia. Mój zespół prawny nakazał im podpisać zobowiązanie, że nigdy więcej nie zbliżą się do twojej firmy ani do ciebie... Ani do mężczyzny, który już za kilka godzin zostanie twoim mężem.

– Mocne, prawda? – powiedział Miliarder, stepując rytmicznie po podłodze penthouse'u. Tak, naprawdę tańczył po całym pokoju. Potem zaczął machać rękami i poruszał się w rytm wyimaginowanej muzyki. W końcu – wyobraźcie sobie – zaczął kręcić biodrami. Tak, rzutki przemysłowiec, wart ponad miliard dolarów, sugestywnie poruszał biodrami, tańcząc w apartamencie hotelowym.

„Największy dziwak, jakiego poznałam”, pomyślała Biznesmenka. „A przy tym cudowny. I prawie magiczny”.

Biznesmenka i Artysta spojrzeli na siebie i zachichotali. Potem dołączyli do niego, ruszając się tak, jak potrafili – pan Riley, choć taki skromny, czasami lubił się trochę popisać. Odtańczyli swoje i przytulili mężczyznę, który był ich wspaniałym mentorem, żywiołowo do wszystkiego zachęcał i okazał się szczerym przyjacielem.

Biznesmenka wylewnie podziękowała ekscentrycznemu bogaczowi za hojność i pomoc w kłopotach. Ich wspaniała eskapada nabrała niemal mistycznego charakteru. Wszystko potoczyło się lepiej, niż mogła to sobie wyobrazić. A teraz była wolna od kłopotów, które niemal doprowadziły ją do tragedii. Zrozumiała, że po drugiej stronie każdej tragedii znajduje się triumf. A gdy pokonamy trudności, odkryjemy most prowadzący do trwałego zwycięstwa, musimy tylko patrzeć uważnie, by go dostrzec.

– Tak czy inaczej – powiedział Miliarder – dzisiejsza sesja nie będzie trwała długo. Mój szef personelu dopracowuje właśnie szczegóły waszego ślubu. Będą lilie, o które prosiłaś, muzyka, jaką wybraliście, a każdy detal będzie dopięty na ostatni guzik. Tak po prostu pracujemy. Aha, wasi goście już przylecieli moimi odrzutowcami. Wszyscy są zachwyceni. Zwłaszcza ja.

Bogacz znowu zaczął kasłać. Coraz mocniej. Ręka znów mu się trzęsła, gdy usiadł na nowoczesnym drewnianym krześle pokrytym białą skórą, od skandynawskich projektantów. Po raz pierwszy w jego oczach pojawił się strach.

– Pokonam tego potwora – szepnął do siebie. – Zadarłeś z niewłaściwym gościem.

Wyciągnął portfel, wyjął podniszczone zdjęcie żony, która tak dawno odeszła, przycisnął je do serca i skupił się na najważniejszych punktach porannego wykładu.

– Teraz, kiedy już wiecie prawie wszystko, co trzeba wiedzieć o Metodzie 5 Rano, podam wam dziesięć taktyk przyspieszających tempo rozwoju w życiu zawodowym i prywatnym. Oto dziesięć kroków bohaterstwa. Formuła 20/20/20 pomoże wspaniale wykorzystać wasze poranki. Te dodatkowe czynności uzupełnią działania i reszta dnia będzie przebiegać wspaniale. Nauczcie się ich, a będziecie niepokonani. I odniesiecie sukces, dzięki któremu każdy istotny element waszego życia stanie się coraz lepszy.

I jak zwykle podniósł rękę. Z biblioteki penthouse’u wybiegł asystent, dźwigając coś, co wyglądało na duży, oprawiony obraz. Miliarder podskoczył i ruszył z pomocą. Na koszulce młodego, wysportowanego i niesamowicie przystojnego asystenta widniał napis: „Każdy pragnie być legendą, póki nie nadejdzie czas, aby zrobił coś, co robią tylko legendy”.

– To jeden z moich prezentów ślubnych dla was. – Miliarder wskazał na zapierający dech w piersiach portret Thomasa Edisona, wielkiego wynalazcy. Na twarzy Edisona, ostrą czcionką charakterystyczną dla sztuki współczesnej, napisano słowa wynalazcy: „Najlepsze pomysły powstają w samotności. Najgorsze w chaosie”.

– Poprosiłem jednego z moich ulubionych artystów, który mieszka w Berlinie, aby namalował to dla was. Wykonał sporo grafik do mojego mieszkania w Zurychu. Prawie już nie maluje. Zrobił dla mnie wyjątek. Uwierzcie, gdybyście to sprzedali, moglibyście przejść na emeryturę. Proszę, odwróćcie obraz – uprzejmie poprosił Miliarder, ponownie siadając na eleganckim krześle i spoglądając na rozległy penthouse z widokiem na drapacze chmur São Paulo. Wiele wieżowców miało na dachu lądowiska dla helikopterów, więc tytani przemysłu nie tracili cennych godzin, stojąc w korkach. Bo, jak już dobrze wiecie, godziny, które większość ludzi marnuje, wielcy twórcy wykorzystują w pełni.

Na odwrocie nieskazitelnie oprawionej grafiki znajdował się wykres pod następującym tytułem: „10 Taktyk Geniuszu”.

Miliarder mówił dalej. – Thomas Edison to przykład niesamowitego sukcesu twórczego, jako jedyny w historii zarejestrował tysiąc dziewięćdziesiąt trzy patenty i dał nam wszystko, od żarówki po kamerę filmową, a w roku tysiąc dziewięćset pierwszym baterię, której później używano do zasilania elektrycznych samochodów. Był nie tylko wynalazcą. Stworzył także ponadczasowe imperia.

– Tak – ciągnął Miliarder. – Jego życie warto dokładnie przestudiować, a następnie odtworzyć w waszym dzienniku, wtedy lepiej zrozumiecie, jak tego dokonał. Edison powiedział kiedyś: „To, że jesteś zajęty, nie zawsze oznacza, że naprawdę pracujesz. Celem każdej pracy jest tworzenie lub osiągnięcie czegoś”.

– A kiedy już rozgryziecie jego metodę dokonywania wynalazków, przyjrzyjcie się dokładniej jego umiejętności koncentracji. Edison zauważył również: „Robicie coś przez cały dzień, prawda? Każdy z nas coś robi. Jeśli wstajecie o siódmej i kładziecie się spać o jedenastej, pracowaliście przez szesnaście godzin, i z pewnością przez cały czas byliście zajęci. Problem w tym, że oni robią przez ten czas wiele rzeczy, a ja skupiam się tylko na jednej. Gdyby czas, o którym mowa, wykorzystali w jednym celu, odnieśliby sukces”.

– No właśnie – zauważył Artysta, tego dnia ubrany był na czarno i w tych samych co zawsze czarnych glanach. Zgolił charakterystyczną bródkę. – To wszystko się łączy z zasadą, którą przedstawiłeś nam na Mauritiusie: budzimy się z ograniczoną przepustowością poznawczą, a każde rozproszenie, które kradnie naszą uwagę, zmniejsza też szansę na wykonanie mistrzowskiej pracy. Poświęcamy uwagę wszystkiemu, co nas rozkojarza, czy to w pracy, czy w życiu, gdy na to pozwolimy, oczywiście. Jeśli nie będziemy bardzo ostrożni, skończymy z całkowitą demencją cyfrową, pokazywałeś nam to na schemacie. Dzisiaj lepiej to rozumiem. Kiedy wrócę do domu, do mojej pracowni, na pewno dokonam zmian. Postaram się, żeby otaczała mnie cisza. Zero elektroniki. Przeprowadzę też radykalny detoks technologiczny. Żadnych mediów społecznościowych i surfowania w sieci co najmniej przez kilka tygodni, póki nie odzyskam koncentracji. Wiem, że w ciszy muszę się skupić tylko na jednym projekcie, a nie rozpraszać mocy twórczej oraz energii. To właśnie chciał nam przekazać Edison. Nie rozpraszaj swojego geniuszu na wielu dziedzinach, lepiej skupić się na jednej. Wtedy masz szansę stać się legendą.

– Zauważyłam, że nawet krótka przerwa, kiedy pracuję nad nowym znaczącym projektem, może mnie kosztować miliony dolarów – mówiła podekscytowana Biznesmenka.

– I to właśnie jest bardzo istotne, jeśli poważnie myślicie o wykorzystaniu talentów i pełnym ich wyrażeniu – potwierdził Miliarder, promieniejąc z dumy. – Dzień w dzień Edison wspinał się na wzgórze do laboratorium w Menlo Park i z zespołem pracował godzinami, a czasem dniami, nad jednym wynalazkiem, który akurat był w centrum ich uwagi. Co za niesamowity facet.

Miliarder wskazał na wykres na odwrocie obrazu.

– Wiem, że chcecie przygotować się do ślubu. Weźcie proszę ze sobą ten prezent. Ale najpierw przeczytajcie to, co jest z tyłu, aby rozpocząć proces automatyzacji dziesięciu taktyk, które przyspieszą wasze postępy w Klubie 5 Rano i zwiększą wasze zdolności, talenty i moce. Pobudka o świcie i działanie zgodnie z Formułą 20/20/20 to podstawowy krok, abyście zaczęli przodować w waszych dziedzinach i mieli coraz lepsze życie osobiste. Tych dziesięć wyważonych nawyków to wasze wzmacniacze. Dzięki nim przejdziecie od liniowych wyników do nagród, które są wykładniczymi rezultatami.

Model wyglądał tak:

W ramach modelu 10 Taktyk Geniuszu Biznesmenka i Artysta przeczytać mogli poniższą listę strategii wraz z dokładnymi wyjaśnieniami ich znaczenia i wskazówkami, jak je stosować.

TAKTYKA nr 1:
Ciasna Bańka Całkowitego Skupienia (CBCS)

OBJAŚNIENIE: Uzależnienie od rozrywki to śmierć twojej twórczej mocy. Jeśli za dużo czasu spędzasz przy urządzeniach elektronicznych i cyfrowych, tracisz majątek, oznacza to stratę finansową, poznawczą oraz energii fizycznej i duchowej. Aby mieć dochody oraz wpływy, jakie obecnie posiada zaledwie kilka osób na świecie, musicie pracować tak, jak robi to ta garstka. Ciasna Bańka Całkowitego Skupienia to metaforyczny mur, który wznosisz wokół swojego geniuszu, aby był silny i rósł. Wyjątkowi twórcy chronią pięć następujących kapitałów: koncentrację, energię fizyczną, siłę woli, wrodzony talent oraz czas. Twoja bańka jest otoczona porowatą membraną, dzięki której możesz zdecydować, jakie informacje, jakich ludzi i jakie czynności wpuścisz do środka. Blokuje wszystko, co negatywne, toksyczne i szkodliwe. Taki sposób funkcjonowania to twój system obronny, dzięki któremu możesz się odciąć od wszelkich bodźców, które potencjalnie mogą negatywnie wpłynąć na twoją wielkość.

WDROŻENIE: Strategia Ciasnej Bańki Całkowitego Skupienia pomaga chronić umiejętność koncentracji, a także wrodzoną błyskotliwość, w zamian daje czas wolny od trywialnych fascynacji i wszelkich wpływów, które rozpraszają i pogarszają wyniki. Każdego ranka wchodzisz do tej niewidzialnej bańki, pozbawionej błahych wiadomości, spamu, fałszywych informacji, reklam, głupich filmików, banalnych chatów i innych form cyberrozproszeń, które niszczą życiowy potencjał. Częścią tej filozoficznej konstrukcji jest twoje prywatne miejsce, do którego – jak Thomas Edison – ruszasz, aby tworzyć arcydzieła, które przyniosą sławę i niesamowite wyniki. Prawdziwy klucz to umiejętnie zaplanowana samotność, zawsze o tej samej porze. Przebywanie w pozytywnym otoczeniu, które napełnia cię kreatywnością, energią, szczęściem i poczuciem, że praca, którą wykonujesz, ma pomóc ludzkości. Przestrzeń, w której spędzasz czas, wpływa na wykonywane przez ciebie prace. Ta koncepcja może – i powinna – być stosowana również poza sferą zawodową. Prywatny czas winien być wolny od negatywnych myśli, wampirów energetycznych i raniących duszę dążeń. Oczywiście, możesz dostosować tę metaforyczną ścianę stojącą wokół Pięciu Kapitałów Geniuszu tak, aby mieć wspaniałe życie towarzyskie. Nie staniesz się pustelnikiem. Stosowanie CBCS w życiu osobistym oznacza, że żyjesz w alternatywnym wszechświecie, który tworzysz. Pamiętaj, że bańka ma porowatą membranę, więc możesz ostrożnie wybierać, kogo wpuszczasz do twojego świata, a także jakie elementy piękna, cudu i spokoju się w nim pojawią. A teraz konkretne pomysły na wprowadzenie tej zasady: sprzedaż telewizora, unikanie wiadomości, trzymanie się z dala od hałaśliwych centrów handlowych, w których kupujesz mnóstwo niepotrzebnych rzeczy, na platformach społecznościowych unikanie przyjaźni z osobami, które odbierają energię, wyłączanie wszystkich powiadomień w czasie, gdy jesteś w swojej bańce i usunięcie aplikacji z ciągłymi powiadomieniami.

TAKTYKA # 2:
Zasada 90/90/1

OBJAŚNIENIE: Wykonywanie prawdziwej pracy w odróżnieniu od pracy pozornej, codziennie i konsekwentnie, da ci Olbrzymią Przewagę Konkurencyjną na drodze do mistrzostwa. Efektywność na poziomie mistrzowskim spotyka się rzadko. A rynek płaci najwięcej za coś, czego na nim brakuje. Legendarni twórcy koncentrują całą uwagę i wysiłek na jednym głównym projekcie, żeby pełnię zdolności poznawczych i cenną energię przeznaczyć na tworzenie wspaniałych produktów, które zrewolucjonizują świat. W tym celu musisz wypracować codzienny nawyk wykorzystywania najbardziej wydajnych godzin. Kiedy przychodzisz do pracy, nie trać czasu na zakupy online, plotkowanie czy sprawdzanie wiadomości. Pora pokazać na co cię stać.

WDROŻENIE: Zaplanuj, że przez następne 90 dni poświęcisz pierwszych 90 minut twojego dnia na jedno działanie, za to wykonane perfekcyjnie, dzięki któremu staniesz się liderem w twojej dziedzinie. Ten dziewięćdziesięciominutowy okres musi być całkowicie wolny od rozproszeń i przerw. Umieść swoje urządzenia elektroniczne w torbie oznaczonej „na okres 90/90/1”. A potem zostaw tę torbę w innym pokoju. Wyznaczanie wyraźnej granicy, blokującej dostęp do pokus, to skuteczna taktyka, aby im nie ulegać.

TAKTYKA # 3:
METODA 60/10

OBJAŚNIENIE: Badania potwierdzają, że najlepsi twórcy nie pracują w sposób liniowy – czyli: ciężej i dłużej z nadzieją na osiągnięcie lepszych wyników. Zamiast tego działają, wykorzystując siłę oscylacji. Planują cykle pracy tak, aby zapewnić sobie okresy głębokiego skupienia naprzemiennie z okresami prawdziwego odpoczynku i pełnej regeneracji. Innymi słowy, zachowują równowagę – i powtarzają cykl: skupienie nad tworzeniem i czas na uzupełnienie zasobów geniuszu, by się nie wyczerpały. Znający dane, z których wynika, że ludzie pracują najlepiej, gdy są rześcy i odprężeni, a nie wyczerpani i zestresowani, prawdziwi profesjonaliści, oddani pracy dla dobra swojego geniuszu, działają w trybie pulsacyjnym, bardziej jak sprinterzy niż maratończycy.

WDROŻENIE: Po wykonaniu segmentu 90/90/1 wyciągnij zegarek i pracuj bez przerwy przez sześćdziesiąt minut, siedząc lub stojąc, w ciszy, w całkowitym skupieniu. Naucz się nie ruszać. Skoncentruj się. I dzięki temu osiągaj najlepsze wyniki. Po ukończeniu sześćdziesięciominutowego sprintu odpoczywaj przez dziesięć minut. Pomysły na czas regeneracji to szybki spacer na świeżym powietrzu, czytanie książki, medytacja, wizualizacja lub słuchanie muzyki, tak robi wielu zawodowych sportowców. Wtedy mózg przestaje się skupiać na niepokojących przemyśleniach lewej półkuli i przechodzi na tryb kreatywności półkuli prawej. Po dziesięciu wspaniałych minutach regeneracji wróć do pracy na kolejne pełne inspiracji sześćdziesiąt minut. Następnie powtórz kolejny dziesięciominutowy cykl regeneracji.

TAKTYKA # 4:
Pojęcie Pięciu Małych Celów

OBJAŚNIENIE: Według badań najskuteczniejsi liderzy biznesu osiągają szczyt wydajności w dniach, kiedy nawet napotykając na poważne komplikacje, aktywnie starali się skupić myśli na postępach, a nie na porażkach. W ten sposób impregnowali się na autosabotaż negatywnych myśli. Zatem jednym z najważniejszych kluczy do doskonałej wydajności jest trenowanie sposobu myślenia pozwalającego skupić się na małych zwycięstwach i mikroosiągnięciach w każdej godzinie pracy. Drobne codzienne zwycięstwa, rozłożone w czasie, prowadzą do wspaniałych rezultatów. A gdy świadomie skoncentrujesz się na sukcesach, zachowasz ambicję i pewność siebie oraz pokonasz strach, dzięki czemu osiągniesz lepsze rezultaty.

WDROŻENIE: W drugiej części twojej Godziny Zwycięstwa wypisz Pięć Małych Celów, które chcesz zrealizować w ciągu dnia, abyś poczuł, że dobrze go wykorzystałeś. Im częściej będziesz to robił, tym szybciej zmieni się w nawyk – i tym łatwiej będzie go wykonywać. Trzymaj się tego procesu. Już po 30 dniach odniesiesz około 150 wartościowych zwycięstw. A po roku dzięki tej strategii osiągniesz 1825 celów, które sobie wyznaczyłeś i zdobędziesz gwarancję, że następnych dwanaście miesięcy będzie najbardziej produktywnym rokiem w twoim życiu.

Taktyka # 5:
Trening Drugiego Oddechu

OBJAŚNIENIE: odkryłeś cudowną neurobiologię stojącą za codziennymi ćwiczeniami. Regularne ćwiczenia fizyczne poprawiają koncentrację, przyspieszają działanie mózgu i podnoszą zdolności poznawcze, zwiększają zasoby energii, optymizmu, pomagają lepiej spać, dzięki zwiększonej produkcji melatoniny, i promują długowieczność, poprzez uwalnianie ludzkiego hormonu wzrostu (HGH), oraz przyczyniają się do wydłużania telomerów. Telomery chronią nasze chromosomy przed strzępieniem się – są jak plastikowe końcówki na sznurowadłach. Starzenie się skraca telomery, dlatego czasami porównuje się je do bezpiecznika bomby. Badania dowodzą, że regularne ćwiczenia spowalniają skracanie telomerów i pomagają dłużej zachować zdrowie. Należy również pamiętać, że medytacja, dieta bogata w pełnowartościowe pokarmy, odpowiednia jakość snu i przerywany post (Zaklinacz nazywa to dywidendą 16/8, ponieważ nic nie jesz podczas szesnastogodzinnego postu, a następnie przerywasz głodówkę na osiem godzin) chronią telomery przed degeneracją. A jeśli weźmiesz pod uwagę fakty potwierdzające transformacyjną moc ćwiczeń, dlaczego miałbyś wykonywać tylko jeden trening dziennie? Dlaczego nie zastosować tego schematu nie tylko do zwiększenia witalności, by przeżyć rywali z branży, ale też aby oszukać proces starzenia i dłużej się cieszyć szczęśliwym i wydajnym życiem?

WDROŻENIE: W celu wprowadzenia reguły Treningu Drugiego Oddechu, zaplanuj go na koniec dnia tak, abyś mógł złapać drugi oddech i przeżyć wspaniały wieczór. Pokonasz zmęczenie, które większość ludzi odczuwa po pracy, ponownie naładujesz baterie, zwiększysz siłę woli i przekonasz się, że twój apetyt na cukier w nocy znacznie się zmniejszy. Najlepiej zrobi ci godzinny spacer na łonie natury. Zyskasz kolejny blok czasu, wolny od rozproszenia elektroniką, usprawniający proces myślowy i opracowywanie przełomowych koncepcji. Skorzystasz również z bonusów, jakie spacer wśród zieleni, słońce oraz świeże powietrze wniosą do twojego życia, serca, zdrowia i duszy. Przyrodnik John Muir dobrze to wyraził: „Podczas spaceru na łonie natury otrzymujesz o wiele więcej, niż się spodziewałeś”. Inne pomysły na Trening Drugiego Oddechu to godzinna jazda na rowerze, pływanie, joga. Efekt – spalisz więcej kalorii, przyspieszysz metabolizm, zredukujesz tkankę tłuszczową. Trening Drugiego Oddechu zmieni twoje życie.

Taktyka # 6:
Protokół Dwóch Masaży

OBJAŚNIENIE: Badania wykazały, że masaż znacznie poprawia wydajność mózgu, polepsza nastrój, zwiększa zdolności do walki ze stresem oraz ogólnie świetnie wpływa na samopoczucie. Korzyści płynące z masażu to: redukcja poziomu kortyzolu (hormonu stresu) o 31%; wzrost poziomu dopaminy (neuroprzekaźnika motywacji) o 31%; podwyższenie poziomu serotoniny (substancji odpowiedzialnej za regulowanie odczucia lęku i zwiększanie poczucia szczęścia) o 28%; zmniejszenie napięcia mięśniowego; ulga w odczuwaniu bólu poprzez wysłanie komunikatu przeciwzapalnego do komórek mięśniowych; oraz zwiększenie liczby sygnałów komórkowych powodujących produkcję mitochondriów. Kluczem jest tutaj masaż tkanek głębokich w odróżnieniu od prostej relaksacji ciała. Aby masaż działał dobrze, musi trochę boleć. Ta niesamowita praktyka obniża również poziom stresu, który powoduje degradację telomerów, poprawia ogólny stan zdrowia i zwiększa długość życia.

WDROŻENIE: Aby zastosować Protokół Dwóch Masaży, zarezerwuj czas na dwa 90-minutowe masaże w tygodniowym harmonogramie. Pamiętaj: rzeczy zaplanowane, to rzeczy wykonywane. Niekonkretne plany dają niekonkretne wyniki. Najmniejsza akcja jest dużo lepsza niż najlepsze intencje. Nie wymiguj się, że jesteś zbyt zajęty i nie możesz pójść na dwa długie masaże w tygodniu. Prawdę mówiąc, ze względu na sprawdzone i wspaniałe korzyści masażu dla stanu psychicznego, zdolności poznawczych, radości, zdrowia i długowieczności, nie możesz sobie pozwolić na to, aby nie wdrożyć tego nawyku. Tak, dwa 90-minutowe masaże tygodniowo będą kosztować dużo pieniędzy. Śmierć będzie cię kosztować znacznie więcej.

TAKTYKA # 7:
Uniwersytet w Drodze

OBJAŚNIENIE: Osoby, które codziennie dojeżdżają do pracy przez 60 minut, spędzają na tym około 1200 dni, biorąc pod uwagę średnią długość życia. To ponad trzy lata spędzone w korku i smogu, w samochodzie, autobusie czy pociągu. I wiadomo, że ten czas staje się coraz dłuższy. Stojąc w korkach, słuchamy toksycznych wiadomości, banalnych rozmów w radiu oraz poddajemy się negatywnym bodźcom, które osłabiają nasze zdolności i niszczą wewnętrzny spokój. Ludzie w pociągach podmiejskich lub autobusach często śpią, śnią na jawie lub bawią się komórkami, w chronicznym stanie apatii. Bądźcie inni!

WDROŻENIE: Uczestnictwo w Uniwersytecie w Drodze polega na wykorzystaniu czasu podróży – czy to do pracy, czy z pracy, zakupów albo załatwiania spraw – aby się uczyć, poszerzać umiejętności zawodowe i wiedzę. Konkretne pomysły, które w tym pomogą, to słuchanie audiobooków lub wartościowych podcastów. To prawda, że nawet jeden nowy pomysł, który zaczerpniesz z książki lub kursu online, może przynieść miliony, a nawet miliardy dolarów. Poprawi także twoją kreatywność, produktywność, witalność i duchowość. Pamiętaj: nie ma obecnie narzędzi, które przyniosą większy zwrot niż inwestycje w wiedzę, edukację i rozwój.

TAKTYKA # 8:
Technika Zespołu Marzeń

OBJAŚNIENIE: Zawodowi sportowcy tworzą zespół, aby się wzajemnie wspierać w awansie do grona czempionów. W ten sposób mogą skupić pięć atutów geniuszu na rozwijaniu wiedzy i umiejętności, dzięki którym będą dominować na swoim polu. Michael Jordan nie był swoim lekarzem, a Muhammad Ali nie był własnym trenerem. Niezwykli twórcy wybierają inne osoby do wykonywania zadań pomocniczych, a sami mają więcej czasu, aby się skupić na tym, co robią najlepiej.

WDROŻENIE: Deleguj zadania, które nie tylko pochłaniają twój czas, ale także zmniejszają poczucie szczęścia. Najlepiej tak zmienić życie, żeby robić to, w czym jesteś najlepszy – i, oczywiście, co lubisz. W ten sposób nie tylko zwiększysz wydajność, ponieważ zaledwie kilka rzeczy będziesz traktował priorytetowo, ale też będziesz się cieszyć znacznie większą wolnością osobistą. I spokojem. Wybierz do swojego Zespołu Marzeń ludzi, którzy również są liderami w tym, co robią, Twój awans do świata legend będzie szybszy, ponieważ pracują z tobą wspaniali ludzie. Członkowie twojego zespołu marzeń to na przykład: trener fitness, z którym regularnie pracujesz, dietetyk, masażysta, doradca finansowy, który poprawi twoje aktywa, rzecznik prasowy, który pomoże ci utrzymać relacje z ważnymi dla ciebie osobami i duchowy doradca, który pomoże ci żyć zgodnie z zasadami dobrego życia.

TAKTYKA # 9:
System Planowania Tygodniowego

OBJAŚNIENIE: Już wiesz, że rzeczy zaplanowane, to rzeczy wykonane. Planowanie tygodnia bez szczegółowego rozbicia na siedem dni, to jak próba zdobycia szczytu Mont Blanc bez strategii wspinaczki lub wędrówka po rozległym lesie bez kompasu. Tak, spontaniczność i miejsce na nieoczekiwane cuda są niezwykle ważne. Nie oznacza to jednak, że nie powinieneś wziąć odpowiedzialności za tworzenie przemyślanego i przejrzystego cotygodniowego scenariusza, który pomoże ci wzmocnić energię, ułatwi wybory i zapewni równowagę.

REALIZACJA: Każdej niedzieli zarezerwuj 30 minut, aby stworzyć twój Plan Wspaniałego Tygodnia. Rozpocznij proces od zapisania w dzienniku najważniejszych wydarzeń z siedmiu minionych dni. Następnie zanotuj wnioski oraz proponowane strategie, które sprawią, że nadchodzący tydzień będzie jeszcze lepszy. Potem, na dużej kartce papieru, z każdym dniem rozbitym na godziny od 5 rano do 23, zapisz wszystkie zobowiązania, które chcesz podjąć. I pamiętaj, nie ograniczaj się tylko do spotkań biznesowych i projektów w pracy. Zaplanuj także twoją Godzinę Zwycięstwa, Zasadę 90/90/1, Metodę 60/10 i Treningi Drugiego Oddechu, a także czas dla bliskich, dla twoich pasji i na załatwienie innych spraw. Robiąc to co tydzień, lepiej skupisz się na swoich dniach, przyspieszysz działania, znacząco zwiększysz produktywność i zauważysz znaczną poprawę równowagi.

TAKTYKA # 10:
Uczeń w 60 minut

OBJAŚNIENIE: Im więcej wiesz, tym lepiej działasz. Wszyscy legendarni liderzy mają nieograniczoną ciekawość i nieograniczony apetyt na rozwój osobisty. Edukacja to wspaniała szczepionka przeciwko trudnościom. Najwięksi twórcy świata uczą się całe życie. Bądź jednym z nielicznych, którzy kultywują heroizm, budują swój warsztat i zwiększają talent. Zostań uczniem.

WDROŻENIE: Ucz się co najmniej 60 minut dziennie. Postaraj się wzmocnić zobowiązanie, by nieustannie się kształcić. Codzienna nauka zwiększa bystrość, pogłębia mądrość i rozpala żar, dzięki czemu się rozwiniesz. Staniesz się odważnym myślicielem i po prostu supergwiazdą. Konkretne recepty na 60 minut obejmują: przeczytanie dobrej książki, przeglądanie notatek z dziennika, naukę online, rozmowę z mentorem i oglądanie filmów lub podcastów rozwijających umiejętności. Kiedy wykorzystasz największe dary i moce, staniesz się nie tylko lepszą osobą, ale również kimś niezbędnym. Będziesz tak znakomity w tym, co robisz, że twoja firma oraz rynek nie będą mogły działać bez ciebie. Staniesz się wyjątkowo cenny w swojej dziedzinie. Będziesz mógł dostarczać niezwykłych wartości członkom zespołu, klientom i społecznościom, którym masz szczęście służyć. Rezultat to hojne nagrody, na przykład wyższe dochody, wyróżnienia, premie oraz radość płynąca z faktu, że jesteś uczciwym człowiekiem, mającym wyniki na poziomie światowym oraz spełniającym swoje cele.

– Mam dla was kolejny prezent z okazji ślubu! – zawołał Miliarder. – To wiersz, którego nauczyłem się dla mojej Vanessy. – Mówiąc to, ściskał jej zdjęcie.

– W każde walentynki, podczas kolacji w naszej ulubionej restauracji, dawałem jej sto osiem czerwonych róż, przepyszne czekoladki oraz coś jeszcze. Potem klęczałem i recytowałem wiersz.

– A co to było to „coś jeszcze”? – indagował Artysta.

Miliarder wyglądał na lekko zawstydzonego. Wbił wzrok w podłogę.

– Koronkowa bielizna – odpowiedział i puścił oczko.

Potem wdrapał się na ogromny dębowy stół, stojący w części jadalnej wielkiego apartamentu hotelowego. Jak dziecko bawiące się w chowanego, dłońmi zakrył oczy. Następnie wyrecytował stary wiersz Spencera Michaela Free z niesamowitą pasją:

To ludzki dotyk liczy się na tym świecie,

Dotyk twoich i moich dłoni,

Znaczy on wiele więcej dla słabnącego serca

niż schronienie, chleb i wino.

Bo schronienia nie ma, gdy noc przeminie,

A chleb wystarcza tylko na jeden dzień.

Ale dotyk dłoni i dźwięk twego głosu

Zawsze rozbrzmiewa w mojej duszy.

– To takie piękne – powiedział wyraźnie wzruszony Artysta.

Riley dobrze wiedział, że choć Artysta wydawał się szorstki, w gruncie rzeczy miał miękkie serce. I choćby postronny obserwator myślał, że malarz jest stroną bardziej obojętną w związku, w rzeczywistości tak nie było. Głębia miłości malarza do Biznesmenki przewyższała niedojrzałe potrzeby ego. Nie należy mylić dobroci ze słabością. Artysta był silnym człowiekiem.

– Ja też napisałem wiersz – dodał. – To dla ciebie, najdroższa.

– Przeczytaj mi, proszę – powiedziała ciepłym głosem i poprawiła mu kołnierzyk.

– Okej – odpowiedział i przełknął ślinę. – Nosi tytuł Obyśmy nigdy się nie pożegnali.

Obyśmy nigdy się nie pożegnali

Przypadkowe spotkanie i pierwsze spojrzenie;

poruszyło mnie twoje piękno

A twoja siła mnie ukoiła.

Życie dało nam niespodziewaną szansę

Wysłane przez świadomą inteligencję,

Która zaprosiła nas do udziału.

W ryzykownej próbie.

Tylko odważni wygrywają.

Tylko ci, którzy nie boją się odrzucenia,

Znajdą zbawienie.

Tylko ci, którzy znają swoją moc,

Doświadczą zmartwychwstania.

Nigdy nie poznałem prawdziwej miłości.

Nigdy nie wierzyłem w podwójne tęcze.

Romantyczne spacery i trzymanie się za ręce o brzasku.

Nigdy nie przypuszczałem, że pierwszy pocałunek może wszystko zmienić.

Kiedy upadniesz, podniosę cię.

Kiedy będziesz się bała, utulę cię w ramionach.

Gdy będziesz wątpiła, będę przy tobie.

Gdy odniesiesz sukces, wzniosę za ciebie toast.

A kiedy zechcesz odejść, nie pozwolę ci na to.

Myślę o tobie bezustannie.

Czuję cię w głębi serca i rozumu.

Nie wiem, czym ja na ciebie zasłużyłem.

Pragnę się z tobą zestarzeć.

Obyśmy nigdy się nie pożegnali.

Artysta ukląkł i ucałował dłoń przyszłej żony, a ona zarumieniła się ze wzruszenia. Wtedy rozległ się głośny płacz. Dwoje uczniów pospieszyło z chusteczką do mentora, żeby mógł wytrzeć oczy.

ROZDZIAŁ 16

Klub 5 Rano przyswaja Bliźniacze
Cykle Najwyższej Wydajności

Z wolnością, książkami, kwiatami i księżycem, któż nie byłby szczęśliwy?

Oscar Wilde

Miliarder siedział samotnie na przestronnym tarasie prywatnego domku, który wynajął w winnicy we Franschhoek w Republice Południowej Afryki. Pisał w swoim „Codzienniku”. Rozmyślał nad niespodziewanym szczęściem, niezwykłą żywiołowością i uderzającym pięknem, które dostrzegł i przeżył na ślubie Biznesmenki i Artysty w São Paulo. Widać było, że są dla siebie stworzeni.

„Wszechświat działa w ciekawy i całkowicie inteligentny sposób”, pomyślał. „To jest związek, który z pewnością przetrwa wszystkie burze”.

Potentat sporządzał notatki w dzienniku, ptaki świergotały radośnie, a ogrodnicy w błękitnych kombinezonach kopali dołki błyszczącymi łopatami. Rozmawiali hałaśliwie z mocnym południowoafrykańskim akcentem. Splątane, ale troskliwie pielęgnowane pnącza winorośli wiły się po drewnianych podporach i nadawały okolicy wyjątkowego uroku, a tajemnicza smuga mgły wolno snuła się z doliny Franschhoek w stronę okolicznych gór.

Trochę wcześniej, o piątej rano, Miliarder zabrał Biznesmenkę i Artystę na przejażdżkę rowerami górskimi. Trasa zaczynała się w winnicy, potem wiodła ulicą Daniela Hugo aż do wioski, mijając stare, podupadłe stajnie, leniwe psy snujące się jak ślimaki na prozacu i krzewy różane oplatające białe płoty wzniesione po obu stronach wyboistej polnej drogi. To było niemal idealne miejsce, które Miliarder wybrał na scenerię przedostatniej sesji.

Lekcja, którą przedstawił w zarysie, gdy jechali w trójkę, koncentrowała się na kluczowym znaczeniu zrównoważenia osobistych osiągnięć z głęboką samoodnową, mającego na celu utrwalenie mistrzowskich osiągnięć. Przemysłowiec wyjaśnił wartość czasu poświęcanego naprzemiennie na dążenie do sukcesu na najwyższym poziomie i czasu na odnowę w samotności – aby zachować równowagę potrzebną do zapewnienia trwałej harmonii między sukcesami w pracy a bogactwem życia prywatnego. Chcąc mieć pewność, że uczniowie będą korzystali ze swojego geniuszu przez długi czas, Miliarder podkreślił, że ogromna wydajność bez otwartego serca, autentycznego poczucia radości i trwałego wewnętrznego spokoju, nie różni się niczym od chomika biegającego w kołowrotku. Wydaje się wam, że biegniecie, a jesteście zamknięci w klatce.

Pierwsze promienie świtu padały na bujną zieleń, potentat pedałował na błyszczącym czerwonym rowerze, tokował podekscytowany i pełen optymizmu śmiał się głośno i szczerze. Tak jak wszyscy chcemy się śmiać. Nadal też dużo kasłał. Raz nawet wypluł trochę krwi. Ponieważ jednak wydawał się pełen życia i niezwykle zdrowy, Biznesmenka i Artysta tylko lekko się zaniepokoili stanem zdrowia hojnego mentora. Może to był ich błąd. Nowożeńcy jednak byli tak skupieniu na życiu chwilą, że nie tracili czasu na próby sprawdzenia, co się dzieje. Później bardzo tego żałowali.

Podczas przerwy w przejażdżce Stone Riley zaprezentował małżonkom kolejny model, który wyciągnął z plecaka. Wyglądał następująco:

Miliarder uczył, że: „Niezwykle doskonała twórcza praca bez dostatecznej ochrony zasobów energii prowadzi do zauważalnego spadku wydajności”. Chodziło mu o to, że: aby stać się legendą w swojej dziedzinie, trzeba przede wszystkim dbać o zrównoważony rozwój. Oraz mieć pewność, że osiągniecie długotrwałe wyniki na światowym poziomie, nie tylko przez miesiąc, ale przez rok i więcej. Najlepsi handlowcy, artyści, mistrzowie sztuki, wizjonerzy, bohaterowie nauk humanistycznych i czempioni sportu grają w pierwszej lidze przez całe życie.

– Długowieczność jest naprawdę kluczem do legendarności – dodał z naciskiem. – To jeden z kluczy pozwalających przejść do historii. Trzeba się nauczyć, jak zrównoważyć intensywną i błyskotliwą pracę z prawdziwym odpoczynkiem i regeneracją, aby zachować świeżość i siłę przez długi czas. W ten sposób nie zaprzepaścicie swoich wrodzonych darów i będziecie mogli długo z nich korzystać. Wszyscy geniusze znają i stosują tę niezwykle ważną zasadę.

Sącząc słodką, czarną kawę, Miliarder wyjaśniał, że to, co czyni wielkich tego świata wyjątkowymi, to tak zwane zjawisko „superkompensacji”. Tak jak mięsień można naderwać, gdy trenujemy powyżej granic możliwości, a potem trzeba go regenerować podczas odpoczynku, tak i Pięć Kapitałów Geniuszu rośnie, gdy aktywnie przekraczamy ich normalne ograniczenia, a potem zezwalamy na okres regeneracji. Pan Riley wskazał na diagram: – Widzicie, kochani, mało znany klucz do wspaniałego sukcesu w perspektywie długoterminowej leży w prostym słowie „oscylacja”. Wspomniałem o tym w São Paulo, ale jesteście gotowi, aby lepiej to poznać.

– Zdecydowanie tak – zadeklarowała Biznesmenka.

– A zatem słuchajcie. Kiedy naukowcy badali najlepszych rosyjskich ciężarowców, odkryli, że sekretem ich sukcesu jest stosunek czasu pracy do czasu poświęconego na odpoczynek.

– Czyli? – spytał Artysta. Prowadzili rowery górskie ścieżką na skraju bajkowej winnicy.

– Rozwijasz się, gdy odpoczywasz – wyjaśnił Miliarder. – Z punktu widzenia logiki nie ma to sensu, prawda? A jednak ta reguła produktywności jest jedną z najważniejszych z dotychczasowych paradoksów, którymi podzielił się ze mną Zaklinacz Słów, gdy budowałem swoje imperium. Logika podpowiada nam, że aby osiągnąć więcej, musimy poświęcić na to więcej czasu. Solidne badania potwierdzają, że tego rodzaju liniowe podejście – „haruj, a będziesz mieć lepsze wyniki” – jest z gruntu błędne. Brak tu równowagi. Prowadzi do wypalenia. Wyczerpania. Utraty inspiracji i zaniku żaru potrzebnego, by stać się liderem i zmieniać świat. Ten przestarzały sposób działania powoduje także zubożenie zasobów, które, jeśli wykorzystamy je rozumnie, uczynią z nas mistrza.

– To, co nam mówisz, przypomina mi Metodę 60/10 – stwierdził wesoło Artysta. Był ubrany w sportowy strój, prezent od Miliardera. I dzięki codziennej praktyce Formuły 20/20/20, którą wdrożył jako członek Klubu 5 Rano, wyglądał na znacznie sprawniejszego, bardziej skupionego, bardziej energicznego i pewnego siebie niż wtedy, gdy pojawił się na konferencji Zaklinacza Słów. Przeszedł zaiste cudowną przemianę.

– Wspaniała uwaga! – zawołał Miliarder. – Masz rację. Jednak model, o którym wam dziś opowiem, to coś więcej. Dziś otrzymacie zaawansowane informacje o tym, jak przemiennie ustawić okresy odpoczynku i pracy tak, aby zwiększyć wydajność. Dowiecie się również, jak świetnie się przy tym bawić. Powiem wam też, jak pracować mniej i osiągać lepsze wyniki dzięki temu, co zawodowi sportowcy nazywają „periodyzacją”. Gdy skończymy, zrozumiecie, czego potrzeba, aby triumfować, a jednocześnie w pełni przeżyć resztę życia.

Miliarder wskazał na część programu nauczania zatytułowaną Pięć Kapitałów Geniuszu. – Jak już wiecie, każdego ranka budzimy się z naładowaną baterią twórczej mocy. Każdego ranka wstajecie z pięcioma skarbami, które, odpowiednio zarządzane, sprawią, że przezwyciężycie ograniczenia własnych wymówek oraz traum z przeszłości, by bohater zakodowany w waszej duszy ujrzał światło dnia. Staniesz się tym, kim miałeś być. Autorem wspaniałych dzieł, przywódcą i człowiekiem pełnym zachwytu dla tego, co w życiu najpiękniejsze.

– Wchodzę w to! – zawołał Artysta.

– Jak wiecie, Pięć Kapitałów Geniuszu – kontynuował Riley, patrząc na diagram – to koncentracja, energia fizyczna, siła woli, pierwotny talent oraz czas. Powtarzam, żebyście dobrze to zapamiętali. Te podstawowe aktywa mają najwyższy poziom wcześnie rano. Dlatego lepiej wcześniej rozpocząć dzień i wykonać najważniejsze zajęcia w najcenniejszych godzinach, zamiast tracić je na zabawianie się telefonem, oglądanie wiadomości lub po prostu spanie.

– Rozumiem – potwierdziła Biznesmenka, z zapamiętaniem robiąc notatki w skórzanym notesie otrzymanym w Rzymie. We wzorzystym kolorowym szalu wyglądała wyjątkowo elegancko.

– Najważniejszy punkt dzisiejszej lekcji to... – Miliarder wskazał na środek modelu – pokazanie, że najwyższa wydajność wcale nie jest linearna. Wyjątkowe osiągnięcia możemy porównać raczej do bicia serca, są jak puls. Jeśli chcecie pracować na poziomie mistrzowskim przez dziesięciolecia i całą karierę poświęcić swojej dziedzinie oraz aż do późnej starości prowadzić życie, jakie kochacie, musicie stosować naprzemiennie cykle pracy doskonałej, okresy intensywnej i fantastycznej wydajności, z okresami prawdziwej regeneracji i ładowania baterii. Proszę, nauczcie się tego. – Miliarder postukał palcem w wydrukowany schemat.

– Dla jasności – powiedział Artysta, wdychając świeże powietrze – CD to nasz Cykl Doskonałości, a CUE to nasz Cykl Uzupełniania Energii?

– Tak – odpowiedział Miliarder. Dziś na jego czarnej koszulce widniał biały napis: „Tak, jestem w związku – ze sobą”. Co za cudowny dziwak.

– A zatem, jeśli pragniecie trwałego sukcesu, zarówno zawodowego, jak i osobistego, waszym głównym działaniem powinno być oscylowanie – kontynuował potentat. – Cykliczne okresy pełne pasji, maniakalnej i wytężonej pracy na najwyższym poziomie przemieszane z blokami czasu przeznaczonymi na odpoczynek, relaks, regenerację i zabawę. To naprawdę przypomina bicie serca, pulsowanie.

– Wspaniały pomysł – zauważyła Biznesmenka. – To będzie kolejny przełom w moim życiu zawodowym i prywatnym.

– Z pewnością – zgodził się Miliarder. – Wzrost następuje w fazie spoczynku. To sprzeczne z intuicją, prawda? Jesteśmy tak zaprogramowani, żeby myśleć, że jeśli nie tworzymy i nie produkujemy, marnujemy czas. Czujemy się winni, jeśli nic nie robimy. Ale spójrzcie na to.

Rozpiął nylonową nerkę przy pasku. Wyciągnął dwa medale, które wyglądały na złote, i umieścił je na szyjach Biznesmenki i Artysty, jak to się robi podczas dekorowania mistrza. Na każdym medalu wygrawerowano następujące słowa:

LEGENDARNE RÓWNANIE WYDAJNOŚCI: CIŚNIENIE × DOŁADOWANIE = WZROST + WYTRZYMAŁOŚĆ

– Wspaniała tenisistka Billie Jean King powiedziała, że presja to przywilej – przypomniał adeptom Miliarder. – Widzicie, presja i stres nie są złe.

– Nie? – zdziwiła się Biznesmenka.

– Nie. W rzeczywistości są niezbędne, aby zwiększyć wasze możliwości – powiedział Miliarder. – Musicie wyciskać, ile się da z waszych talentów – kontynuował. – Nawet jeśli nie chcecie. Wyjść ze strefy komfortu. Tylko wtedy będą rosnąć. Pamiętajcie: moment, w którym nie chce wam się czegoś robić, to najlepszy czas na działanie. A to dlatego, jak wiecie, że kiedy budujecie mięśnie siły woli w jednym ważnym obszarze, wasza samodyscyplina w każdym innym obszarze rośnie. A teraz podkreślam: presja i stres są błogosławieństwami, które wykorzystują najlepsi. Nasze zdolności się nie rozwijają, kiedy tkwimy w strefie komfortu. Podejmijcie wyzwanie, a wasze wrodzone talenty urosną. Mięśnie zwiększają się tylko wtedy, gdy przekraczamy nasze ograniczenia. Potem pozwólcie im się zregenerować i odnowić.

Miliarder spojrzał na winnicę. Następnie dodał: – Pamiętam fascynującą rozmowę z zawodowym sportowcem, który pojawił się na jednym z moich charytatywnych obiadów. Wiecie, co powiedział?

– Co? – spytał Artysta.

– „Odpoczywam, aby wszystkie moje treningi przyniosły efekty” – oznajmił Miliarder. – To głęboki sposób patrzenia na życie. Sama praca i brak przerw z czasem ograniczają wielkość.

– Hmm – mruknęła Biznesmenka, podprowadziwszy swój rower do palika i oparła o niego siodełkiem.

– Jeśli chcesz zbudować silniejsze mięśnie brzucha, ćwicz, przekraczając granice komfortu – powiedział Miliarder. – Jeśli normalnie robisz sto brzuszków, zrób dwieście. Jeśli dwieście, to twój dzienny limit, zwiększ do trzystu. Oczywiście, możesz nadwerężyć mięśnie. Fizjolodzy nazywają to zjawisko „mikrozerwaniami”. Mięśni nie możesz jednak nieustannie ćwiczyć, bo doznasz kontuzji. Musisz dać im odpocząć przez dzień lub dwa.

– I właśnie w tym cyklu regeneracji następuje faktyczny wzrost – wtrącił Artysta, przypominając zasadę, której się właśnie nauczył.

– Dokładnie tak! – ucieszył się Miliarder. – Wzrost następuje w fazie spoczynku, a nie wysiłku. Przypomnijcie sobie, jak na początku naszej wspólnej pracy na plaży na Mauritiusie mówiłem wam, kochani, że dorastałem na farmie, zanim przeprowadziłem się do Malibu?

– Tak – powiedziała Biznesmenka. – Jaki odległy wydaje się teraz Mauritius.

– Cóż, na naszej farmie nauczyłem się pewnej metafory, która pomoże wam w pełni zrozumieć Bliźniacze Cykle Najwyższej Wydajności. Porozmawiajcie z dowolnym rolnikiem, a on wam opowie o „odłogu”. Najpierw jest intensywny okres, w którym uprawia się glebę, sadzi rośliny i wykonuje mozolną pracę. Potem nadchodzi pora odpoczynku. Wydaje się, że nic się wtedy nie dzieje. Że to strata czasu. Ale właśnie dzięki odłogowi plony naprawdę rosną. Wszystkie produkty, które pojawiają się jesienią, to tylko widoczny efekt.

Miliarder sączył kawę. Trochę mu kapnęło na koszulkę. Na kubku, który trzymał, widniał napis: „Miej wielkie marzenia. Zacznij od czegoś małego. Zacznij teraz ”.

Nad nimi przeleciał żółty motyl, trzepocząc delikatnie skrzydłami w krwistoczerwone pasy. Trzy orły krążyły nad ich głowami.

– Boże, kocham motyle – powiedział tęsknie Miliarder. – I tęcze, spadające gwiazdy, pełnie księżyca i wspaniałe zachody słońca. Po co żyć, skoro nie zamierzasz żyć w pełni?

– Żyłem jak automat, kiedy miałem dwadzieścia lat – przyznał. – Traktowałem siebie zbyt poważnie. Nie chciałem stracić ani chwili. Miałem zaplanowaną każdą godzinę. Każdej podróży samochodem towarzyszył audiobook. Każda chwila musiała być wykorzystana produktywnie. Rzecz w tym... – nagle zawiesił głos, a oczy wydały się samotne, melancholijne i zagubione. – Byłem wyczerpany. Zaklinacz Słów uratował mi życie. Naprawdę. Model, którego was uczę, niezmiernie mi w tym pomógł.

Miliarder wziął głęboki oddech i mówił dalej: – Atuty mojego geniuszu ulegały erozji. A kreatywność ginęła, podobnie jak wydajność. Dziś rozumiem, że firmy płacą mi za myślenie. Za kreowanie wizji, za pomysły na nowatorskie produkty i innowacje, które zmienią świat i zapewnią pionierskie osiągnięcia wszystkim naszym klientom na świecie. Ale wtedy tego nie rozumiałem. Zaklinacz ogromnie mi pomógł. Podczas pierwszej sesji nauczył mnie Bliźniaczych Cykli Najwyższej Wydajności. I uparcie nalegał, żebym wdrożył je natychmiast – i konsekwentnie. Kurczę, jak ja z nim o to walczyłem! Relaks, odpoczynek i pauza były sprzeczne z moją naturą. Teraz całkowicie rozumiem, że właśnie odpoczynek umożliwia rozwijanie naszej wrodzonej wielkości.

Kobieta skinęła głową ze zrozumieniem. – Czuję się winna, kiedy nie pracuję. Jakbym robiła coś złego.

– Dbanie o siebie jest potrzebne, żeby siebie pokochać – zauważył Miliarder. – Teraz rozumiem, że równowaga jest niezwykle istotna, aby osiągnąć najwyższą wydajność. Pracując w dzień i w nocy, wcale nie byłem bardziej skuteczny. Po prostu czułem się bardziej zmęczony. Zrzędziłem. Teraz mam czas na odpoczynek, dobre jedzenie, jazdę na rowerze, czytanie książek, które zawsze chciałem przeczytać, na kieliszek dobrego wina, jak na przykład Pinotage, którym delektowałem się wczoraj, siedząc przed kominkiem w domku w dolinie. Jak na ironię, kiedy zacząłem stosować tę zasadę, moja kreatywność wzrosła, produktywność też, a wyniki poszybowały w górę. To głębokie i proste zarazem: pracuję mniej, bawię się lepiej, a mimo to osiągam znacznie więcej.

Pan Riley sięgnął do niebieskiego plecaka i wyciągnął kawałek białego materiału, który wyglądał, jak kawałek żagla. Co ciekawe, można było zobaczyć na nim rysunek Alberta Einsteina w żaglówce. Gdybyś tam był z nimi w tej uroczej winnicy, zobaczyłbyś to:

Przemysłowiec kontynuował wywód, podziwiając piękne otoczenie. – O tak, moi kochani, dobra zabawa jest bardzo ważna, aby skutecznie działać, ulepszać życie i inspirować świat. Wszyscy zdumiewający twórcy i ikony historii mają jedną wspólną cechę. Wiecie jaką?

– Powiedz nam – poprosiła Biznesmenka. Bransoletki brzęczały na nadgarstku, obrączka zalśniła w porannym słońcu.

Miliarder szybko stanął na rękach. Uderzył się pięścią w klatkę piersiową, szepcząc do siebie te słowa:

Każdy dzień jest bezcenny. Żadne pieniądze świata go nie przywrócą. A więc chwytam go, delektuję się nim i szanuję go. Dziś mam umysł pełen wielkich marzeń, nie ma tu miejsca na drobne wątpliwości. Zastępuję psychologię „nie da się” mentalnością „mogę”. I pamiętam, że mój największy wzrost wytyczają moje własne granice. Pamiętam, że póki moja misja nie stanie się moją obsesją, moje przymioty nigdy nie będą moją chwałą. I jeśli głód służenia przekroczy niepewność mojej jaźni, stracę wielką szansę, aby stać się narzędziem pomocy. Dziś oświadczam: jestem oddany mojej myśli, chcę uniknąć fałszywej szlachetności, pozostać szczery, pokorny, stając obiema stopami na tej świętej ziemi. Niech sobie krytykanci i kiepscy aktorzy rzucają we mnie kamieniami, odpowiadam życzliwością i miłością na ich złe zachowanie – nawet gdy na to nie zasługują. Jeśli krytycy naśmiewają się ze mnie – jak zawsze, odkąd byłem dzieckiem – wezmę kamienie, którymi mnie obrzucają, i zrobię z nich pomniki mistrzostwa. I gdyby ktoś nazwał mnie dziwakiem, jak to często bywa, uśmiechnę się z mądrością, którą mam głęboko w sercu, bo tylko odmieńcy, dziwolągi i ekscentrycy zmieniają świat. Być dziwakiem jest fajnie. Ekscentryczność jest teraz w modzie.

To była niesamowita scena. Stone Riley, do góry nogami, bijący się w klatkę piersiową, jakby chciał pobudzić serce, a przy tym recytujący poezję.

– Wiecie, słowa mają moc twórczą – wyartykułował, wstając i wciągając powietrze. – Wyrażajcie więc słowa niczym niespętanego heroizmu. Głoście namiętnie kazanie o możliwościach. Używajcie języka nadziei, mocy i przywództwa oraz niepohamowanej miłości. Uważnie zarządzajcie słowami. Każdego poranka.

Miliarder spojrzał na winorośl. – Tak czy inaczej – dodał – wszyscy wielcy geniusze lubili się bawić. Rozumieli, że dobra zabawa to forma powrotu do zdrowia. Wszyscy pozwalali sobie na rekreacje, które pomagały im ładować baterie. Einstein lubił żeglować. Arystoteles i Charles Dickens kochali codzienne spacery. Hollywoodzka supergwiazda Meryl Streep robi na drutach, Steve Wozniak grał w polo, Bill Gates jest mistrzem brydża, a Sergey Brin często ćwiczy na trapezie. Czas wolny od pracy nie jest marnotrawstwem – dodał potentat. – To konieczność. Oferuje przestrzeń potrzebną do wykluwania się idei, które przyniosą ci fortunę. Więc pracuj mniej, aby osiągnąć więcej. O to właśnie chodzi w modelu Bliźniaczych Cyklów Najwyższej Wydajności.

– Jeszcze wyraźniej widzę teraz wartość Metody 60/10 – dodał Artysta. – To także znaczy, że powinniśmy mieć kilka dni wolnych w tygodniu.

– Ależ to wręcz konieczne, by strzec naszych pięciu atutów geniuszu, tych samych, które wykorzystują najlepsi, żeby osiągnąć najwyższą pozycję w branży. Ich praca przetrwała próbę czasu. Mówiąc konkretnie i taktycznie: weź wolne co najmniej dwa pełne dni w tygodniu. Żadnej elektroniki. Zaklinacz nazywa je „dniami bez urządzeń”. Pełna regeneracja. I co kwartał weź jeszcze więcej wolnego. Od dziesięcioleci czerwiec, lipiec i sierpień spędzam na wakacjach. Żegluję, jeżdżę na rowerze, śpię, czytam, pływam, relaksuję się z przyjaciółmi, najszczęśliwsze chwile spędzam z córką i doświadczam życia w najlepszym wydaniu. Wy, kochani, może nie zdołacie na razie wziąć tyle wolnego. Ja natomiast w trakcie cykli odnowy mam najlepsze pomysły i robię najwięcej planów. Wracam do biura zainspirowany, pełen energii i sił witalnych.

Kolejny motyl przeleciał nad ich głowami. Winnica zdawała się szeptać o cudach, które miały nadejść. Słońce w zenicie świeciło teraz mocno, choć delikatny zarys księżyca walczył o miejsce na wielkim afrykańskim niebie. Ten widok zapierał dech w piersiach.

Biznesmenka chwyciła męża za rękę.

– To magia – zachwyciła się.

– Wiecie, kochani – powiedział pan Riley, podniósł rower i skręcił w ukrytą boczną drogę, którą cudem wypatrzył. – Niebo na ziemi nie jest jakimś mistycznym, duchowym miejscem, do którego można aspirować. To nie królestwo zarezerwowane tylko dla świętych, jasnowidzów i mędrców. Nic podobnego. Odkryłem – a naprawdę przez te wszystkie lata prowadziłem barwne, intensywne życie – że niebo na ziemi to stan, który każdy może stworzyć.

Temat rozmowy stawał się coraz bardziej filozoficzny i głęboki. Nawiązywali do lekcji o granicach między życiem zawodowym a prywatnym, pozwalających osiągnąć legendarne wyniki oraz szczęście. Sukces w biznesie bez szczęśliwego serca to żadne spełnienie.

– Czuję, że życie naprawdę mnie pobłogosławiło – oznajmił Stone Riley. – Żyję w magicznym świecie.

– Magia? – zastanawiał się Artysta, po czym pociągnął za dwa dredy i rozsznurował buty rowerowe.

– Magia – potwierdził Miliarder, wyglądał na pogodnego i pewnego siebie, zrelaksowanego, acz zamyślonego, figlarnego, ale uduchowionego. – Nauczyłem się, że sukces bez uduchowienia to największa z porażek.

Biznesmenka i Artysta usiedli obok siebie na żyznej ziemi winnicy.

Miliarder mówił dalej. – Zawsze pasjonowało mnie rozwijanie firm i interesów handlowych głównie dlatego, że chciałem zobaczyć, jak daleko zajdę i by finansować moją działalność charytatywną. Uwielbiam delektować się magią spełnionego życia. Wygrana bez przyjemności niewiele jest warta.

– Nie jestem pewna, czy cię rozumiem – przyznała Biznesmenka. Właśnie mijała ich ciężarówka wioząca uśmiechniętych robotników.

– Co za wspaniały poranek! – krzyknął jeden z nich.

– Bardzo kocham moją pracę. I naprawdę czerpię satysfakcję z domów, przedmiotów i gadżetów, które posiadam. Ale tak naprawdę nie tego potrzebuję. Mam swoje sprawy i sławę światowej klasy biznesmena. Jednak się z tym nie utożsamiam. Nie jestem do niczego przywiązany. Starzeję się i nadal bardzo kocham przyjemności tego świata, ale nie potrzebuję ich do szczęścia i spokoju. Zacząłem postrzegać to wszystko jako wielką grę, swego rodzaju sport.

– Posiadam rzeczy, ale nie one mnie – mówił dalej magnat. – I chociaż bawię się w wielkim świecie, uwielbiam też dziką przyrodę, nie tylko metaforycznie, lecz dosłownie, tak jak podziwiam cuda natury tej wspaniałej doliny we Franschhoek. W ten sposób żyję wedle reguły Bliźniaczych Cykli. Znajduję czas, by w pełni cieszyć się życiem.

– Magia – powtórzył Miliarder, ptaki świergotały coraz głośniej i słychać było trzepotanie skrzydeł jeszcze większej chmary motyli, które – wydawało się – przysłuchują się ich rozmowie.

– Boże, życie jest takie piękne. Nie przegapcie jego niesamowitych, niewiarygodnych cudów. One są dla was – bez względu na to, przez co przechodzicie. Wszyscy żyjemy darowanym czasem. A życie szybko mija. Kochani, będziecie starzy, zanim się zorientujecie. Prawdopodobnie będziecie spędzać czas z gromadą wnuków – powiedział, chichocząc.

– Tak czy inaczej – dodał szeptem – utopia, Shangri-la, nirwana i niebo na ziemi to tylko nazwy stanu istnienia, a nie konkretne miejsca. Poznajesz magię życia i zaczynasz doświadczać prawdziwej magii każdego dnia, odzyskujesz wrodzoną moc, która kryje się w twoim wnętrzu. I nie odkładajcie na później wdzięczności za wszystkie, choćby najmniejsze, błogosławieństwa dnia. Dzięki temu przyciągniecie wszelkie cuda.

„Nasz mentor wkracza teraz na całkiem mistyczne i odległe tereny”, pomyślała Biznesmenka.

– Niebo na ziemi – wyrecytował przemysłowiec. – Moje życie to nieustający strumień piękna, wiecie? Odkryłem, że to ma niewiele wspólnego z posiadaniem majątku. Chodzi raczej o odnajdowanie spełnienia w najdrobniejszych rzeczach. Na przykład sposób, w jaki ogień mnie ogrzał i zainspirował wczoraj wieczorem. Ma to także związek z godzinami spędzonymi na łonie przyrody, na przykład w winnicach jak ta – powiedział, wskazując na rozległe winnice w dolinie – na spacerach po lesie lub górskich wędrówkach albo przechadzkach brzegiem morza czy włóczęgach przez piaski pustyni. To także powrót do podziwu i zachwytu nad majestatem, w jaki obfituje życie każdego człowieka, gdy odwiedzamy galerie sztuki i pozwalamy, aby energia i geniusz wielkich twórców napełniały umysł, serce, ciało i duszę. Ważna jest też żywność: świeża i zdrowa, przygotowana w prosty sposób. Liczy się czas spędzony z ciekawymi, szczerymi, mądrymi, kreatywnymi i pełnymi empatii ludźmi, wśród których czujesz się po prostu dobrze. Poznanie królestwa magii ma również wiele wspólnego z pożegnaniem przeszłości, akceptacją teraźniejszości i powrotem do bogactwa wyobraźni, niewinności, entuzjazmu i miłości, które znałeś, będąc dzieckiem. Dorośli to popsute dzieci. Niebo na ziemi pojawia się w twoim sercu, gdy znajdziesz odwagę, by ponownie je otworzyć. Tak jak wtedy, gdy byłeś mały.

– Picasso powiedział kiedyś: „Zanim zacząłem malować jak Rafael, minęły cztery lata, ale całe życie uczyłem się malować jak dziecko” – dodał Artysta ze swadą. – Kiedy wracamy do czasów niewinności, życie znów nabiera magii.

Miliarder zatrzymał się. Odstawił rower i dał sygnał uczniom, by poszli za nim do tej części winnicy, gdzie widniał czarny metalowy znak z jasnożółtymi literami „Chenin Blanc”. Tam Riley ukląkł.

Biznesmenka i Artysta obserwowali, jak rysuje model na bogatej w minerały glebie. Wyglądał on dokładnie tak:

– Magia – zamruczał pod nosem Miliarder i, wciąż szepcząc, zerwał się na nogi jak żołnierz. Miał zamknięte oczy. Jego gęste włosy lekko powiewały w łagodnym wietrze. Gdy położył rękę na sercu, pojawiło się więcej gołębi.

– Wszystko mi ostatnio wychodzi. Niektóre rzeczy doceniamy dopiero wtedy, gdy je tracimy. Życie jest takie magiczne. I masz je tuż pod nosem. Dostępne dla każdego. Wszyscy możemy stać się magikami. Niestety, żeby doświadczyć tej innej rzeczywistości, o której mówię – naprawdę ją odnaleźć – będziesz musiał oderwać się od świata. Żyj w społeczeństwie i odnoś sukcesy, ale staraj się od niego odłączać, abyś nigdy nie stał się jego własnością. Ponieważ gra, w której większość z nas bierze udział, to tylko złudzenie – coś w rodzaju snu na jawie – zbyt wielu dobrych ludzi marnuje najlepsze poranki wspaniałych dni tak samo, jak przedkładają pieniądze nad znaczenie, zyski ponad ludzi, wolą popularność od uczciwości, ciągłą pracę od przebywania z rodziną i osiągnięcia zamiast miłości do zwykłych cudów świata.

Miliarder dalej miał zamknięte oczy. Wyciągnął ręce do nieba, tak jak lubił.

– Docierasz do królestwa magii, używając radości jako GPS-u – zdradził Miliarder, nawiązując bezpośrednio do diagramu, narysowanego na ziemi. – Jeśli chcesz zaznać jeszcze więcej szczęścia, zaufaj temu, co cię uszczęśliwia. Twoje serce wie, gdzie powinieneś być. Jest o wiele mądrzejsze niż twoja głowa. Instynkt jest o wiele mądrzejszy niż intelekt, a intuicja jest lepsza od rozumu. To akurat pewnik. Nasza inteligencja składa się z tego, czego nauczyło nas otoczenie. To dość ograniczone zasoby. Umysł ogranicza logika – oraz doświadczenie, czyli to, co zostało zrobione wcześniej. Twoje suwerenne „ja” wie lepiej. Opiera się na nieskończonych możliwościach, a nie na praktyce. Jest wizjonerskie. I nieograniczone.

– Nie jestem pewna, czy cię rozumiem – powiedziała Biznesmenka.

– Podążaj za radością – polecił pan Riley. – Przebywaj wśród ludzi, którzy podsycają twoją radość. Wykonuj tylko te zajęcia, które dają ci szczęście. Przebywaj tylko tam, gdzie czujesz, że naprawdę żyjesz. Słuchaj, wiem, że ciężko jest żyć doskonale, dokładnie według tego modelu. Postrzegaj więc te ramy jako ideał, do którego należy dążyć. I tak jak wszystko, czego cię nauczyłem, to proces, a nie pojedyncze wydarzenie. Zajmuje trochę czasu. Ale najpierw musicie mieć świadomość tego modelu. A potem wasza radość stanie się waszym wewnętrznym, kompasem, GPS-em.

Miliarder ruszył naprzód, prowadząc rower, i kiwnął na dwoje młodych, żeby szli za nim.

– Ach, ta magia, która zawarta jest w esencji naszego życia. Tak bardzo ją kocham. Daje mi większą pogodę ducha i spokój niż rzeczy materialne. Pamiętajcie, aby zachować równowagę między sukcesem a życiem duchowym.

Miliarder mocno ściągnął ramiona, tak jakby męczył go silny ból.

– Serce jest zawsze mądrzejsze od głowy – powtórzył cicho. – Ono wie, gdzie jest twoje miejsce. Podążaj za tym głosem. Zaufaj mu, a odnajdziesz magię.

Na znak Miliardera, zza stracha na wróble wyskoczył kolejny asystent i rzucił się biegiem przez winnicę ku swojemu chlebodawcy. Wręczył Miliarderowi srebrną łopatę i szybko uścisnął mu dłoń. Potentat zaczął kopać z zapałem. Wkrótce usłyszeli zgrzyt metalu o metal. Pan Riley ukląkł i zaczął ścierać ziemię z odkopanej stalowej skrzynki. A przy tym jodłował, jak pasterz z Tyrolu. Obserwowanie przemysłowca, gdy wywijał łopatą, było przeżyciem nie z tej ziemi. Słuchanie, jak jodłuje, także. Biznesmenka i Artysta gapili się jak zahipnotyzowani. Riley z niebywałą ostrożnością otworzył kuferek. W środku zobaczyli jedenaście bibelotów, a do każdego był dołączony list. W tym momencie promienie słoneczne padające na Miliardera utworzyły nad jego głową mieniącą się aureolę.

– Jestem częścią wszystkiego, co mnie otacza – wymamrotał Miliarder. – Wielka moc wszechświata jest we mnie. Wszystko, czego pragnę, z wiarą, pozytywną energią, nadzieją i prawdziwym przekonaniem, jest już w drodze do mnie. A jeśli nie nadejdzie to, czego pragnę, to nadejdzie coś znacznie lepszego. Wiem, że to prawda. Wszyscy czarodzieje wiedzą, że to prawda.

Biznesmenka i Artysta patrzyli na siebie szeroko otwartymi oczami.

– Co robisz? – spytał Artysta.

– Używam jednego z moich zaklęć – odpowiedział Miliarder i znów zaczął jodłować, po czym oświadczył: – Nie stworzysz magii w życiu, dopóki nie poznasz wszystkich zaklęć.

Niespodziewanie skrzynia uniosła się i zawisła przez chwilę nad ziemią. Biznesmenka i Artysta ze zdziwienia otworzyli usta.

– To złudzenie optyczne, sztuczka, której ktoś cię nauczył, prawda? – spytał Artysta trochę zdenerwowany.

– Może tak, a może nie. – Odpowiedź tylko spotęgowała tajemnicę.

– Każdy z tych talizmanów przypomni jedną z jedenastu maksym, które stosowałem przez ostatnie dziesięciolecia, aby powiększyć fortunę i prowadzić wspaniałe życie. Jak mówiłem, moje dni pełne są piękna, zachwytu i niewyobrażalnych cudów. Raj na ziemi – powtórzył Miliarder. – I chcę, byście też tak żyli. Fajnie, że każdy może stworzyć sobie takie życie. Ale niewiele osób wie, jak to zrobić.

– Każdy list zawiera opis jednego z kluczowych tematów, o których mówiłem wam podczas naszej wspaniałej przygody. Jest to swego rodzaju podsumowanie, ponieważ zbliżamy się do końca – dodał potentat.

Pierwszy talizman to małe lusterko. Oto treść dołączonego listu:

Maksyma Miliardera # 1
Aby stworzyć magię na świecie, stwórz magię w sobie.

Spójrz w lustro. Twoja relacja z sobą samym odzwierciedla twoje relacje ze światem. Pamiętaj, że odczuwasz głęboką tęsknotę za ciszą i samotnością – to w ciszy rośnie twoja samoświadomość. Francuski matematyk Blaise Pascal napisał: „Wszystkie problemy ludzkości wynikają z niezdolności człowieka do spokojnego przebywania w samotności”. Zapomnij o sprawach zawiłych i zanurz się w ciszy, jaką ci daje tylko wczesny poranek. Dopiero wtedy naprawdę poznasz siebie. Ucieczka od samotności jest naprawdę ucieczką od wolności.

Możesz stać się czarodziejem w życiu codziennym i prowadzić życie pełne pasji, obfitości i spokoju, jeśli nauczysz się trwać w bezruchu. Wtedy usłyszysz szepty drzemiącego w tobie geniusza. Przypomnisz sobie także, kim naprawdę jesteś. Odzyskasz samoświadomość, kreatywność, siłę, niezwyciężoność oraz bezwarunkową miłość. W świątyni ciszy otrzymasz również wyjątkowy dar: czas dla siebie. A im więcej czasu tam spędzisz, tym głębiej zrozumiesz, jakie naprawdę jest życie. Odróżnisz także, jakie wierzenia cię ograniczają i które z nich są prawdziwe. I dostrzeżesz różnicę między godnym zaufania głosem twojej intuicji a głosem twoich lęków. W samotności doznasz przełomowych objawień, które zmienią twój kierunek działania. Wiem, że to brzmi dziwnie, ale w spokoju odwiedzisz alternatywną rzeczywistość, w której wizjonerzy tacy jak: Nikola Tesla, Albert Einstein, Grace Hopper, Thomas Edison, John D. Rockefeller, Maria Skłodowska-Curie, Andrew Carnegie, Katharine Graham, Sam Walton, Rosalind Franklin i Steve Jobs oraz inni spędzali dużo czasu. Dlaczego legendarni naukowcy, wynalazcy, przemysłowcy i artyści tak usilnie starali się być sami? Mówiłem wam, że długie okresy spędzone na samotnej kontemplacji to jeden z sekretów genialnego umysłu. Jakkolwiek by było, jesteś jedyną osobą, z którą spędzisz całe życie. Dlaczego więc nie wzmocnić relacji ze swoim „ja”, w pełni poznać swoje talenty i zakochać się w szlachetnej stronie swojej duszy?

Drugi talizman to kwiat. Miliarder upajał się jego zapachem. Potem uśmiechnął się i przekazał list uczniom. A oto jego treść:

Maksyma Miliardera # 2
Zbieraj doświadczenia, a nie dobra materialne.

Świat cię obciążył i zahartował. Jako dziecko instynktownie dostrzegałeś piękno płatka śniegu, pajęczyna dawała ci szczęście i uwielbiałeś urok spadających liści w jesienny poranek. Żyć nie oznacza: zdobywać rzeczy. Tylko odkrywać życie. Kiedy przestaniesz dostrzegać w życiu tylko to, co zwyczajne, a zobaczysz to, co niezwykłe, twoje zdolności tworzenia cudów wielokrotnie wzrosną. Znowu odkryjesz utraconą czystość z czasów młodości, zanim społeczeństwo nauczyło cię cenić przedmioty i pieniądze zamiast radości i cudów. Śmiej się więcej, tańcz częściej i baw się przy każdej okazji.

„Przyszłość przyniesie wspaniałe niespodzianki. Wszystko może się zdarzyć”– powiedziała mistyczka Florence Scovel Shinn. Otwórz się na cuda, które zdarzają się codziennie: delikatna bryza, wiewiórki ścigające się w parku i muzyka, tak piękna, aż chce się płakać. Żyj pełnią życia, a wtedy zwiększysz pierwotne moce i zaczniesz tworzyć jeszcze więcej magii. Nie poświęcaj dobrego samopoczucia i jakości życia dla większego dochodu. Kryteria dobrego życia pozostają niezmienne od wieków: to uczucie, że jesteś coraz lepszy w tym, co robisz i jak wykorzystujesz swój potencjał; to praca, którą wykonujesz dla dobra ludzkości; ważne przyjaźnie z pozytywnymi ludźmi, którzy przynoszą ci radość oraz czas na robienie tego, co daje siłę, by z wdzięcznym sercem iść naprzód.

Pamiętacie, w Rzymie polizałem mój dziennik. To jeden z rytuałów, które sprawiają, że staję się obecny oraz wdzięczny za otrzymane błogosławieństwa. Im bardziej cenię wszystko w moim życiu, tym bardziej wszystko w moim życiu nabiera wartości. Zbieraj więc niesamowite przeżycia, nie ograniczaj się tylko do dóbr materialnych. Uprość swoje życie i doceń podstawowe przyjemności, są tuż koło ciebie. Kiedy to zrobisz, pokonasz siły tłumiące twój żar i zburzysz fasadę powierzchowności, w której utkwiło tak wielu wspaniałych ludzi. Z czasem dowiesz się, jak wspaniałe i zaskakujące jest życie.

To dzięki twojej przeszłości jesteś tym, kim jesteś – służyła ci, lecz nie musi być towarzyszką teraźniejszości ani nieznanej przyszłości. Nie odkryjesz magii, którą przynosi każdy nowy poranek, jeśli wciąż kurczowo trzymasz się dawnych rozczarowań, urazów i ran. Wiesz o tym.

Lekkość bytu oraz odwieczny ból nie znoszą się wzajemnie. A zatem nieustannie ćwicz, jak w pełni zanurzyć się w teraźniejszości. To wymaga pracy i cierpliwości. Jednak delektowanie się chwilą obecną jest niezbędnym krokiem do osiągnięcia wspaniałego życia. To wszystko, co naprawdę masz. I jest więcej warte niż wszelkie bogactwa świata. Pewnego dnia zrozumiesz.

Trzeci talizman to drzwi.

– Każde zakończenie oznacza nowy początek. Wszystko, czego doświadczamy, dzieje się, aby nas czegoś nauczyć. A kiedy jedne drzwi się zamykają, inne się otwierają – zauważył Miliarder. – Zaufaj, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu – nawet jeśli wydaje ci się, że to nie ma sensu.

A oto dołączony list:

Maksyma Miliardera # 3
Porażka sprawia, że stajesz się nieustraszony.

„Nie da się żyć bez porażek, chyba że żyjesz tak ostrożnie, że równie dobrze mógłbyś w ogóle nie żyć – w takim przypadku już przegrałeś” – powiedziała J.K. Rowling.

Niezachwianej ambicji oraz bogatej wyobraźni nie pokonają tchórzliwe wymówki typu: „Co ludzie pomyślą?”, „A jeśli mnie wyśmieją?” i „Pewnie wyjdę na głupca, jeśli spróbuję”.

Możesz zrezygnować z obawy przed odrzuceniem albo wyjść i zadziwić świat. Ale nie da się zrobić obu tych rzeczy naraz.

Każdy ma swoje przeznaczenie, które domaga się uwagi. Nie znieważaj własnej wielkości ani nie wypaczaj wspaniałości, nie wyrzekaj się blasku, nazywając to, co ci nie wyszło, porażką. Wszyscy wiemy, że za każdym pozornym niepowodzeniem kryje się wyjątkowa szansa na sukces. Zacznij częściej mówić „tak” swojemu życiu. Odwaga jest znakomitą bronią pozwalającą pokonać żal za życie przeżyte w sposób przeciętny.

Drewniany pędzel wielkości palca był kolejnym magicznym talizmanem, który pan Riley ostrożnie wyjął z metalowego kuferka.

– To ma cię umocnić w przekonaniu, że jesteś prawdziwym twórcą swego życia. Oraz wspaniałym artystą realizującym ambicje. To kłamstwo, że twórczy, zamożni, operatywni i pełni optymizmu ludzie są bogaci, bo los im sprzyjał. Poświęciłem dużo czasu, żeby się upewnić, że zrozumiesz ten punkt. To mit, że ludzie stworzyli imperia, bo mieli szczęście. Zobaczcie – poinstruował mentor miłym głosem, przekazując kolejny list.

Maksyma Miliardera # 4
Właściwe użycie wrodzonej mocy stworzy twoją osobistą utopię.

Wielu ludzi spędza najlepsze godziny, udając zadowolenie. To znaczy, że myślą i mówią, że są szczęśliwi, a tak naprawdę jest odwrotnie. W ten sposób tłumaczą fakt, że zdradzili marzenia, zaniedbali talenty i stracili wpływ, jaki mogliby mieć na planetę. Wmawiają sobie, że są zadowoleni ze status quo zamiast zrobić coś więcej. Bądź wdzięczny za to, co masz. Ale weź pod uwagę fakt, że owi ludzie utknęli w martwym punkcie przez niedbałość, bo porzucili wrodzoną moc. W efekcie zniszczyli poczucie wolności osobistej i nadzieję na rozkwit talentów.

Aby odkryć magię życia, trzeba zdać sobie sprawę z czterech twórczych narzędzi, które nadają każdemu pragnieniu kształt. Te cztery narzędzia pozwalające tworzyć cuda to: myśli, uczucia, słowa i czyny. Wytęż umysł i myśl tak, by wznieść się do mistrzostwa oraz szczęścia. Często wyrażaj wdzięczność, oczekuj tego, co najlepsze i okazuj miłość wszystkiemu, co masz w życiu. Wypowiadaj tylko budujące słowa, chwalące dostatek i stanowiące zachętę, tak jak ja to robiłem, gdy stałem na rękach. Rób tylko te rzeczy, które są w zgodzie z twoim wewnętrznym bohaterem.

Przypatrz się komuś, kto nie wykorzystuje swojego potencjału, a zrozumiesz wyraźnie, dlaczego jest mu trudno. Skupia myśli na brakach, a nie na obfitości. Nie szanuje mocy słowa, ciągle mówi o „problemach”, określając swoją sytuację jako „straszną” i klasyfikuje nagrody, takie jak: ogromny sukces, bogactwo finansowe, zadowolenie i ofiarna służba innym, jako „niemożliwe”, nie rozumiejąc, że to jego własne słowa hamują zdolności tworzenia magii. Słowa naprawdę mają moc sprawczą. A jeśli chodzi o codzienne zachowanie, to wcale tak ciężko nie pracują, wymigują się od obowiązków, a mimo to mają nadzieję na piękne życie, wierzą, że nikt nie widzi tej zbrodni przeciwko własnej duszy. A jednak sumienie i podświadomość widzą. I wiedzą, że to kłamstwo.

Kolejny przedmiot to nazar, zwany także „okiem proroka”; amulet, który w niektórych kulturach służy do odpierania złych mocy. Pewnie widzieliście go podczas podróży na Wschód.

– Słuchajcie, kochani, nie wierzę, by ktokolwiek był naprawdę zły – powiedział Miliarder. – No, może kilka osób. Ale im dłużej żyję, tym lepiej widzę, że każdy z nas doświadczył w życiu traum. Mówiłem już, że tylko ludzie, którzy cierpią, ranią innych. Ci, którzy cierpią, powodują cierpienie innych. A ludzie, którzy nas zwodzą, sami są pogubieni. I naprawdę cierpią. Pewnie przeżyli traumę i czują się zagrożeni. Dobro w ich sercu powoli znikało. Nie są złymi ludźmi, taki osąd byłby powierzchowny. Przyczyny są znacznie głębsze. Pamiętajcie, aby zachować maksymalną skuteczność, superwyniki, bezgraniczną radość i spokój, należy unikać „złych ludzi”, którzy zrzucają na ciebie rany z przeszłości. Pojechałem kiedyś w interesach na Barbados i pewien taksówkarz sprzedał mi mądrość, która bardzo mi się później przydała: „Unikaj złych ludzi”.

Do oka opatrzności przyklejony był list:

Maksyma Miliardera # 5
Unikaj złych ludzi.

Nigdy nie lekceważ ich siły wpływu na ciebie. W wyniku zjawiska znanego jako „emocjonalne zarażenie”, a także poprzez aktywację neuronów lustrzanych w naszych mózgach, modelujemy zachowanie ludzi, z którymi spędzamy czas. Wypełnij otoczenie wspaniałymi, przedsiębiorczymi, zdrowymi, pozytywnymi, etycznymi i szczerze kochającymi ludźmi. Z czasem ty również staniesz się przykładem tych wzniosłych cech. Wpuść do swojego życia złodziei snów, energii oraz entuzjazmu, a zobaczysz, że stajesz się taki jak oni.

Należy unikać ludzi sprawiających problemy. Takich, którzy dorastali w środowisku pełnym dramatów i kłopotów, gdyż właśnie oni świadomie i podświadomie odtwarzają dramaty i kłopoty, ponieważ, choć to dziwne, takie warunki są im znajome, czują się w nich bezpieczni. Trzymaj się z dala od histeryków, manipulantów, sceptyków i krytykantów. Jeśli się od nich nie uwolnisz, zniszczą ciebie i twoje życie. Właśnie tak działają.

Staraj się utrzymać dobre relacje ze wszystkimi. Nawet jeden wróg to już za dużo. Staraj się przejść przez życie gładko i spokojnie. A z konfliktów wychodź z klasą.

Jeśli ktoś źle cię potraktuje, pozwól, by karma wykonała za ciebie brudną robotę. I niech twoje szczęśliwe życie będzie najlepszą zemstą.

Do szóstego listu, przypięto metalowy sejf, w którym znajdował się banknot o wysokim nominale, złożony w trójkąt, z niewiadomo jakiego powodu. Ten list był dłuższy niż inne. Brzmiał tak:

Maksyma Miliardera # 6
Pieniądze to owoc hojności, a nie niedostatku.

Nie dajcie się zwieść dominującej w dzisiejszym świecie filozofii. Bieda to konsekwencja stanu wewnętrznego, a nie sytuacji zewnętrznej. Wierzyć inaczej, to pozbywać się zdolności do tworzenia magii dobrobytu. Pieniądze to energia, która musi płynąć jak prąd. Tak, gotówka jest jak prąd. Musi krążyć. Gromadzenie zatrzymuje przepływ pieniędzy w życiu zawodowym i prywatnym. Wiedzą o tym wszyscy prawdziwi magicy. Im więcej dasz, tym więcej otrzymasz. Zostawiaj hojne napiwki kelnerom w restauracjach, portierom w hotelach i taksówkarzom. Przekazuj darowizny na cele charytatywne. Rób prezenty swojej rodzinie i przyjaciołom, nie oczekuj wdzięczności. Zaleje cię tsunami obfitości.

Pewnie się zastanawiasz, dlaczego tak wielu z nas żyje w niedostatku. To przez nasze blizny finansowe. Tkwią ukryte głęboko w naszej podświadomości, choć umieściliśmy je tam bezwiednie, w następstwie informacji przekazanych przez rodziców oraz nauk innych osób, które miały na nas wpływ w dzieciństwie. Ich powiedzonka, oparte na mitach, powtarzane przez starszych, brzmią tak: „ciesz się tym, co masz” lub „do bogactwa dochodzi się oszustwami” czy „pieniądze nie rosną na drzewach”. Te słowa zasiały w nas mroczne pojęcie ciągłego braku, i to wtedy, gdy byliśmy bardzo podatni na wpływy.

Cztery praktyki, które pomogły mi zarobić fortunę, teraz przekazuję wam: pozytywne oczekiwania, aktywna wiara, poczucie wdzięczności i dostarczanie pozytywnej wartości. Mówiąc pozytywne oczekiwania, mam na myśli to, że zawsze oczekuję, iż pieniądze będą napływać do mnie regularnie i z bardzo nieoczekiwanych źródeł. Aktywna wiara występuje wtedy, gdy swoim zachowaniem pokazujesz życiu, że ufasz w jego hojność oraz dobroć. Wszechświat uwielbia szczodre gesty, takie jak płacenie za kolację z przyjaciółmi w drogiej restauracji, kiedy nie do końca możesz sobie na to pozwolić. Lub kupowanie narzędzi potrzebnych do rozwijania umiejętności, gdy w portfelu masz mało gotówki. W żaden sposób nie sugeruję, żebyś utonął w długach. Nic podobnego. Życie ponad stan to destrukcyjna siła w naszej cywilizacji. Po prostu pokaż życiu, że zaraz nadejdzie dobrobyt i zachowuj się tak, jakbyś czuł, że masz wszystkiego pod dostatkiem. Niech narasta poczucie wdzięczności – dużo o tym dyskutowaliśmy podczas naszej podróży. Otwieraj serce na wszystko i na wszystkich. Pobłogosław swoje pieniądze, płacąc rachunek. Pobłogosław kasjera w sklepie spożywczym i rolników, którzy wyprodukowali jedzenie. Pobłogosław kierowcę, który wpuszcza cię w korku, i muzyków, piszących piosenki, które stają się ścieżką dźwiękową twojego życia. Pobłogosław nogi, które niosły cię przez całe życie, oczy, które pozwalają ci być świadkiem piękna, oraz serce, które pozwala ci żyć. Dostarczanie pozytywnej wartości oznacza po prostu dawanie innym – członkom zespołu, klientom, rodzinie i nieznajomym – więcej, niż mogą od ciebie oczekiwać. Zbieramy to, co zasiejemy.

Rozwój, a następnie strzeżenie świadomości dobrobytu przyniosą niewymierne korzyści w sferze dochodów oraz osobistej wartości. Zrozumcie to. Smutek w naszej kulturze wynika z tego, że zbyt wielu z nas cierpi niedostatek. Nie musi tak być.

– I co dalej? – zastanawiał się Artysta, zrywając spore winogrono z winorośli i połykając je w całości.

Miliarder wyciągnął ze skrzynki miniaturowy but do biegania, mówiąc: – Aktywność fizyczna to zdecydowanie talizman posiadający magiczną moc. Przeczytajcie list, który dla was napisałem.

Maksyma Miliardera # 7
Znakomite zdrowie maksymalizuje twoją moc tworzenia magii.

Trening z samego rana świadczy o tym, że zaczynasz dzień od dbania o zdrowie. Dzięki tej arcyważnej czynności twoje funkcje poznawcze, energia, fizjologia i dusza są przygotowane do tworzenia cudów.

Kiedy zaczniesz regularnie ćwiczyć każdego ranka, zdziwisz się, jak źle się poczujesz, gdy odpuścisz sobie trening. Zrozumiesz wtedy, że tak właśnie czułeś się przez większość czasu, zanim poranne ćwiczenia stały się twoim nawykiem. Po prostu nie byłeś tego świadomy, ponieważ twoim zwykłym stanem było uczucie przygnębienia. Wspaniałe zdrowie to prawdziwe bogactwo. Ci, którzy tracą zdrowie, spędzają resztę życia, próbując je odzyskać. Niezwykła witalność to także świetny sposób na wzrost dobrobytu. Gdy osiągniesz lepszą kondycję fizyczną, zmienisz swój sposób odżywiania, dostosujesz rytm snu i opóźnisz procesy starzenia, zauważysz też, jak szybko poznasz swoje wnętrze. Zaoferujesz światu talent, chwałę i empatię. W rewanżu otrzymasz ogromne bogactwo. Co ważniejsze, będziesz w stanie wnieść w życie pozytywny wkład. I nie ma nic piękniejszego niż pomoc innym. Każdy czarodziej o tym wie.

Ósmy symbol przedstawiał malutkiego alpinistę.

– NPD: Nie Przestawaj Doskonalić swoich poranków, a wraz z nimi jakości życia – wyjaśnił Miliarder. A potem donośnie zajodłował. Pracownicy winnicy spojrzeli na niego i roześmiali się głośno. Pan Riley pomachał im i zachichotał. Mówił dalej.

– Cała idea gry w pierwszej lidze polega na tym, by bezustannie się doskonalić. Każdy zdobyty wysoki szczyt, to podnóżek następnego, który czeka, byś się na niego wspiął. Kluczowa metafora dla was, kochani.

Zdmuchnął ziemię z listu, przyklejonego do talizmanu, i podniósł go do góry tak, aby uczniowie mogli go zobaczyć. Oto jego treść:

Maksyma Miliardera # 8
Podnoś standardy życia, aż osiągniesz ideał.

Adaptacja hedonistyczna z punktu widzenia psychologii polega na tym, że ludzie dostosowują się do zmian środowiskowych i życiowych. Otrzymujesz podwyżkę, o którą prosiłeś od lat, i przez jeden dzień cieszysz się z tego powodu. Potem ten nowy poziom dochodu staje się normą i radość, którą czułeś, znika. Albo wprowadzasz się do głośnego mieszkania w pobliżu torów kolejowych, ale z czasem przestajesz słyszeć pociągi. Kupiłeś wymarzony samochód, jesteś podekscytowany, ale po kilku tygodniach staje się on kolejną częścią otaczającej cię scenerii. Oto przykłady działania adaptacji hedonistycznej. Zjawisko dotyczy każdego z nas przez całe życie.

Jedynym antidotum jest ciągłe podnoszenie naszych standardów oraz jakości życia. Spraw, aby każdy kolejny kwartał był lepszy od poprzedniego, a każdy rok – lepszy od ubiegłego. Tak właśnie robią tytani oraz żywe legendy.

Wiąże się z tym bardzo ważna filozofia, która służyła mi przez wiele lat: idź przez życie, starając się zachować najwyższy poziom. Życie jest za krótkie, musisz traktować siebie najlepiej, jak się da. A gdy o siebie zadbasz, twoje relacje z innymi, z pracą, pieniędzmi i ze światem również zmienią się na lepsze, ponieważ związek ze wszystkim, co zewnętrzne, jest odzwierciedleniem tego, co masz w środku. Tak po prostu jest.

Zainwestuj w najlepsze książki, a zostaniesz nagrodzony. Jedz fantastyczne jedzenie, nawet jeśli na razie możesz kupić tylko sałatkę na przystawkę w najlepszej restauracji. Idź na kawę do luksusowego hotelu w mieście. Jeśli jesteś fanem sportu i uwielbiasz jakąś drużynę, usiądź na jeden mecz w loży honorowej, zamiast przesiadywać przez kilka sezonów w ostatnim rzędzie. Prowadź najlepszy samochód, na jaki możesz sobie pozwolić. Słuchaj codziennie radosnej muzyki. Odwiedzaj galerie sztuki, aby kreatywność oraz geniusz wielkich malarzy zostawiły ślady w twojej duszy, tak jak cię nauczyłem. I pamiętaj, otaczaj się kwiatami – podnoszą wewnętrzną energię, a także zdolność widzenia alternatywnego wszechświata, moc, z której korzystają wszyscy wizjonerzy. Jak myślisz, dlaczego tak wielu świętych, jasnowidzów, uzdrowicieli i mędrców miało obok siebie kwiaty? Będziesz mile zaskoczony tym, jak wpłyną na realizację twoich pragnień.

Talizman numer dziewięć to serce. A oto treść dołączonego listu:

Maksyma Miliardera # 9
Głęboka miłość daje niezrównaną radość.

Okazuj ludziom miłość przy każdej okazji. Cytatem przypisywanym Williamowi Pennowi kierowałem się przez całe życie i wspaniale mi służył. Brzmi tak: „Przejdę przez życie jeden jedyny raz. Jeśli mogę okazać komuś życzliwość lub coś dobrego dla kogoś zrobić, pozwólcie, że zrobię to teraz, a nie odłożę na później, ponieważ nigdy już tutaj nie wrócę”.

Mów ludziom, jak bardzo jesteś z nich dumny i jak bardzo ich kochasz. Spotkałem człowieka, który powiedział, że na sam widok żywej osoby czuł ogromne szczęście. „Dlaczego?”, spytałem. „Ponieważ widziałem w swoim życiu tylu zmarłych, że spotkanie żywej osoby to wyjątkowy dar”, odparł. Nikt z nas nie wie, kiedy nadejdzie koniec. Po co więc ukrywać to, co masz najcenniejszego: ludzką zdolność do odczuwania głębokiej miłości? To twój obowiązek jako człowieka sprawić, by ludzie czuli się lepiej. I dać im powód do uśmiechu. Zdziwisz się, jak niewiele trzeba, by kogoś uszczęśliwić. Napisz serdeczne listy do wszystkich, na których ci zależy, podziękowania dla tych, którzy ci pomogli, oraz wyrazy uznania dla każdego, kto tego potrzebuje. Wyraź to, co naprawdę czujesz, bez strachu przed odrzuceniem. I zawsze bądź bardziej zainteresowany innymi niż tym, jak ciebie odbiorą. Każdy człowiek, którego spotykasz, może cię czegoś nauczyć, ma jakąś historię do opowiedzenia i w głębi serca pielęgnuje marzenie, które możesz wesprzeć.

Nasze najlepsze „ja” krępują troskliwe słowa, które pozostawimy niewypowiedziane, ciepłe uczucia, których nie potrafimy okazać, oraz dobre uczynki, których nie zrealizujemy.

– Proszę, weźcie to. – Potentat podał gościom figurkę anioła. – To, co znajduje się na tej stronie, jest szczególnie ważne. Sugeruję, abyście przeczytali to z otwartym sercem.

List zawierał następujące informacje:

Maksyma Miliardera # 10
Niebo na ziemi to stan ducha, a nie miejsce. Podróżuj często w świat zachwytu oraz magii.

Odczuwanie zachwytu jest potężnym źródłem szczęścia i kluczową umiejętnością w rozwijaniu geniuszu. Wszyscy wielcy tego świata nauczyli się wypoczywać w magii wyjątkowo spędzonego dnia. Dzięki moim życiowym doświadczeniom rozumiem teraz, że to, co nieśmiertelni filozofowie, mistycy i zbawiciele nazywali „niebem na ziemi”, nie jest miejscem, lecz stanem ducha, który możesz osiągnąć. Zaufaj mi: kiedy zmienisz nastawienie, oczyścisz serce, zadbasz o zdrowie i o stan duszy, w inny sposób zaczniesz postrzegać i doświadczać życie. Ale jeśli tego nie zrobisz, nic się nie zmieni. A moje słowa będą brzmiały, jak ględzenie starego ekscentryka. Rozsądną osobę w oszalałym świecie zawsze uważano za wariata, wiecie? A zatem jeśli poświęcisz więcej czasu na rozwój swego mistrzostwa, bardziej pokochasz siebie. Wszystkie twoje sukcesy oraz radości zależą od miłości do siebie. Tym, co trzyma cię w niewoli wątpliwości, niepewności czy lęków, jest niska samoocena. Z powodu słów, które słyszałeś o sobie w dzieciństwie, podświadomość tłamsi odwagę, dusi twoją potencjalną wielkość i pęta nieograniczony potencjał. Gdy uwolnisz się od fałszywych przekonań, które ci wpojono, oraz zagoisz emocjonalne rany, które zamknęły cię na miłość – a mówię tutaj o czymś więcej niż romans – dostrzeżesz zupełnie inną rzeczywistość. Ona zawsze tam była. Ale z powodu filtra, przez który patrzyłeś na świat, nie widziałeś jej. Nieważne. Nic nie straciłeś. Wszystko jest w porządku. Na koniec zdasz sobie sprawę, że bardzo niewiele z tego, co ci się przydarzyło, było przypadkiem. Wszystko służyło rozwojowi. I wszystko działo się dla twojego dobra.

Biznesmenka i Artysta byli zaskoczeni, gdy zobaczyli jedenasty i ostatni talizman.

– Jeśli naprawdę chcecie osiągnąć pełną magię życia, często się nad tym zastanawiajcie – polecił Miliarder, wręczając im miniaturową trumnę. Ten list, w przeciwieństwie do poprzednich, został napisany czerwonym atramentem. Brzmiał tak:

Maksyma Miliardera # 11
Jutro to prezent, a nie twoje prawo.

Nie odkładaj na później heroizmu ani poczucia spokoju. Twoje życie może się rozpaść w ciągu jednej godziny. Jestem optymistą i prawdziwym piewcą nadziei. Ale jestem też realistą. Wypadki, choroby, straty i śmierć zdarzają się codziennie. Myślenie, że nam się to nie zdarzy, leży w naszej naturze. Jednak wszyscy mądrzy filozofowie przypominają nam o przemijaniu. Wiedząc to, bądź świadom swojej śmiertelności. Zrozum, że twoje dni są policzone. A z upływem każdego wspaniałego poranka zbliżasz się ku końcowi. Nie odkładaj wykorzystania swoich talentów i darów na później. I upewnij się, że przy okazji dobrze się bawisz. Korzystaj z życia i jednocześnie stawaj się coraz lepszy. To smutne, że większość ludzi odkłada na później piękne, radosne i magiczne życie, póki nie staną się zbyt starzy, by się nim cieszyć. Życie to niesamowita podróż. Wiem, wszyscy doświadczamy upadków – i łamią nam serce. To wszystko jest darem. Każda historia bohatera musi mieć też swój czarny charakter, a także jakąś wielką tragedię, kilka triumfów i ostateczne zwycięstwo, aby były to dzieje godne opowiedzenia. Dlatego pamiętaj o ulotności życia. Nie odkładaj szczęścia na potem, na chwilę, gdy będziesz miał więcej czasu, dostaniesz awans lub będziesz miał więcej pieniędzy na koncie. To wymówki zrodzone z uczuć, na które nie zasługujesz. Naucz się je rozpoznawać, a następnie pozbądź się ich, aby dalej dążyć do doskonałości.

Jutro to obietnica, a nie fakt. Ciesz się każdym porankiem i doceniaj każdy dzień na ziemi. Podejmuj ryzyko, ale zachowaj zdrowy rozsądek. Zachowaj równowagę, żyjąc tak, jakby nie było jutra, ale postępuj tak, jakbyś miał żyć wiecznie. Kiedy nadejdzie koniec, będziesz wiedział, że żyłeś, dając świadectwo legendarnych zdolności, które nosi w sobie każdy człowiek.

Potem Miliarder pocałował swoich uczniów.

– Wiecie, kocham was oboje. Będę za wami tęsknić.

A potem zniknął w winnicy, porzucając rower.

ROZDZIAŁ 17

Członkowie Klubu 5 Rano stają się bohaterami swojego życia

Żyj jak bohater. Tego właśnie uczą nas klasycy. Bądź głównym bohaterem. W przeciwnym razie po co nam życie?

J.M. Coetzee

Lądowisko helikopterów w Kapsztadzie, w Republice Południowej Afryki, znajduje się na nabrzeżu, gdzie turyści jeżdżą na karuzeli, żeglarze jachtowi uzupełniają zapasy przed pełnymi adrenaliny regatami oceanicznymi, można tam też wyczarterować kuter rybacki i napić się mocnej porannej kawy.

Przemiła brunetka w okularach bibliotekarki upewniła się, że Miliarder, Biznesmenka i Artysta podpisali oświadczenie o odpowiedzialności. Potem wstała ze skórzanej kanapy, odhaczyła coś na liście kontrolnej i poinformowała VIP-ów o wszelkich zasadach bezpieczeństwa, co jest obowiązkową procedurą przed wylotem na Robben Island.

Jak wiecie, Robben Island to jałowy, posępnie wyglądający skrawek ziemi, otoczony wodą, w której roi się od rekinów, niedaleko od Kapsztadu – tam, w maleńkiej celi, Nelson Mandela spędził 18 z 27 lat wyroku. Niezwykłego człowieka, bohatera znanego na całym świecie, lżono, dręczono i torturowano. Na ataki odpowiadał spokojem, dostrzegał dobro w strażnikach więziennych, oferował gałązkę oliwną i z niegasnącą nadzieją czekał na przemianę ojczyzny w demokratyczny kraj, gdzie wszyscy ludzie będą równi. Einstein kiedyś powiedział o Mahatmie Gandhim: „Przyszłe pokolenia nie uwierzą, że po tej ziemi chodziła taka istota z krwi i kości”. To samo można powiedzieć o Nelsonie Mandeli.

– Miło nam zorganizować dla państwa tę krótką wyprawę na wyspę – powiedziała uprzejmie kobieta. Mieszkańcy Republiki Południowej Afryki są niezwykle dobrze wychowani. Miliarder miał na głowie czarną bejsbolówkę z wyszytym zdaniem: „Przewodzić to być pożytecznym”.

– Będziesz musiał ją zdjąć na lądowisku, młody człowieku – powiedziała do niego kobieta z błyskiem w oku.

Miliarder się rozpromienił. – Chyba jej się podobam – szepnął do swoich towarzyszy. – To nasz ostatni dzień razem – dodał.

Po wysłuchaniu instrukcji bezpieczeństwa Miliarder, Biznesmenka i Artysta przeszli do poczekalni, gdzie stały dwa doświadczone przez pogodę stoły piknikowe. Było słonecznie, ale wiał porywisty wiatr. Miliarder zdjął czapkę.

„Jestem trochę zdenerwowany”, pomyślał. „Nigdy nie byłem na Robben Island. Dużo czytałem, co tam się działo w okrutnych czasach apartheidu, kiedy to ludzi dzielono ze względu na kolor skóry, a nie ich charakter czy dobroć serca”.

Młody człowiek, o poważnej minie, w obcisłym płaszczu przeciwdeszczowym, spodniach khaki i butach żeglarskich wyszedł z hangaru i poprowadził trójkę pasażerów przez lądowisko. Zielony helikopter stał pośrodku, wirniki kręciły się szybko. Pilot siedział za sterami, regulował pokrętła, ustawiał dźwignie i inne przyrządy. Młody człowiek skrupulatnie sprawdził, czy wszyscy pasażerowie siedzą właściwie rozmieszczeni w kabinie, aby ciężar był równomiernie rozłożony, a potem założył Miliarderowi słuchawki z mikrofonem.

– Dzień dobry – huknął Miliarder do pilota, usiłując przekrzyczeć hałas. Pilot miał twarz zakrytą hełmem, okularami przeciwsłonecznymi oraz ochraniaczem. Nic nie odpowiedział.

– Niezbyt miły – mruknął Miliarder, podenerwowany i podekscytowany niezwykłą wyprawą. Helikopter poderwał się i zaczął się wznosić, najpierw powoli, a potem coraz szybciej.

– Lot zajmie jakieś pięć minut. Wiatr jest silny, a fale dość wysokie – tylko to powiedział pilot, i to szorstkim głosem. Pasażerowie siedzieli cicho. Wpatrywali się w Robben Island, skrawek lądu, który wydawał się coraz bardziej niegościnny, w miarę jak się zbliżali. Helikopter lądował na płycie otoczonej niskim drzewami, tuż obok przebiegło siedem gazeli. Tak, dokładnie siedem gazeli! Rozpadał się deszcz, a na niebie pojawiła się podwójna tęcza, taka sama, jaką widzieli, gdy pływali z delfinami na Mauritiusie. Teraz rysowała się na horyzoncie oddzielającym Ocean Atlantycki od nieba.

– Niesamowite wrażenie – zauważył Artysta, siedząc obok żony.

– Niewątpliwie magiczne miejsce – odpowiedział Miliarder tonem pełnym szacunku, zadowolenia, że może zwiedzić Robben Island, ale też smutku, że zniszczono tu życie tylu wspaniałych ludzi. Pilot został w kokpicie, naciskał przyciski i wyłączał silnik, a pasażerowie wyskoczyli na asfaltową płytę lądowiska i w ciszy przypatrywali się otoczeniu. Znikąd wyłoniła się stara ciężarówka z napisem „KSA”, ciągnąc za sobą chmurę pyłu.

– Co tu robicie? – z mocnym południowoafrykańskim akcentem krzyknął kierowca, najwyraźniej ochroniarz, podjeżdżając do helikoptera. Nie wysiadł z ciężarówki.

– Ze względu na warunki atmosferyczne wszystkie połączenia z Robben Island zostały anulowane! – krzyknął głośno. – Promy też odwołano. Żaden statek nie może wpłynąć do portu, a helikoptery nie mogą lądować. Powinniście o tym wiedzieć! Nie powinno was tu być! – Dobitnie tłumaczył funkcjonariusz, po czym spytał: – Kim oni są?

Wyglądał na zawodowca i tak się zachowywał. Ale był ewidentnie zaskoczony. A nawet trochę wstrząśnięty, może wyobrażał sobie, że pasażerowie helikoptera zaplanowali atak. Albo myślał, że niespodziewani goście są przestępcami.

– Wszystko w porządku, nic złego się nie dzieje – oświadczył pilot stanowczym i pewnym siebie głosem. Wyskoczył z helikoptera i powoli ruszył w stronę mężczyzny. Po drodze poprawił koszulę, a potem hełm. Nie ściągnął go jednak. Pilot nie był już młody, poruszał się jak starszy człowiek.

– To ich wyjątkowy dzień – powiedział głośniej. – Pokonali długą drogę, by zobaczyć celę, w której trzymano Nelsona Mandelę. Przybyli, aby zobaczyć kamieniołomy, w których przez ponad dekadę zmuszano go do łupania skał w palącym afrykańskim słońcu, którego promienie odbijały się od wapiennych bloków i na stałe uszkodziły mu wzrok. Chcą zobaczyć dziedziniec, na którym ten wybitny mąż stanu ćwiczył i skąd przerzucał piłeczki tenisowe z tajnymi wiadomościami do współwięźniów politycznych trzymanych w innym bloku. Muszą zobaczyć miejsce, gdzie Nelson Mandela zakopał manuskrypt autobiografii Długa droga do wolności, nad którym spędził wiele godzin. Muszą poczuć – choć trochę – cierpienie, jakiego Mandela doznawał przez osiemnaście długich lat. I dowiedzieć się, że chociaż go tak brutalnie potraktowano – ograbiono z najlepszych lat życia – po zwolnieniu z więzienia przebaczył wszystkim, którzy byli dla niego tak okrutni.

Pilot zatrzymał się przed ciężarówką. – Ci ludzie chcą być prawdziwymi bohaterami. W zawodowym i prywatnym życiu. Chcą być liderami skuteczności, ikonami mistrzostwa, a może nawet pionierami na drodze ku lepszej ludzkości. Świat potrzebuje bohaterów i to dziś bardziej niż kiedykolwiek. Na zakończenie przemowy zawsze mówię: po co czekać na bohaterów, kiedy możesz stać się jednym z nich?

– Mam rację, Stone? – spytał pilot, zwracając się do Miliardera, któremu szczęka opadła. Pilot ostrożnie, powoli, zdjął ochraniacz z twarzy. Potem zsunął okulary przeciwsłoneczne. I wreszcie ściągnął hełm.

Miliarder, Biznesmenka i Artysta zastygli ze zdziwienia. To był Zaklinacz Słów.

Zimne i mrugające światło lamp fluorescencyjnych nadawało więzieniu na wyspie przerażający wygląd, nawet w ciągu dnia. Surowy, bezduszny, okrutny.

Tego niesamowitego poranka Opatrzność czuwała nad członkami Klubu 5 Rano, ponieważ magicznym zrządzeniem losu – tak powiedziałby Miliarder – strażnik, który podjechał zakurzoną ciężarówką, był gorącym wielbicielem Zaklinacza. – Jestem twoim fanem numer 1. – Podziwiał dzieła mówcy.

Nie uwierzycie, ale tak naprawdę było: gdy szefowa personelu dostała zielone światło od strażnika, zorganizowała im wycieczkę po wyspie, choć z powodu zlej pogody wszystkie inne były odwołane. Poprosiła również jednego z nielicznych przewodników, którzy zostali na wyspie, aby ich oprowadził po więzieniu. Tylko i wyłącznie Miliardera, Biznesmenkę, Artystę i Zaklinacza.

W każdym życiu, zwłaszcza w najtrudniejszych chwilach, drzwi możliwości oraz bramy do magii otwierają się szeroko, udowadniając, że wszystkie nasze przeżycia to wynik pewnego inteligentnego, często nielogicznego planu, który ma na celu przybliżyć nas do naszych największych mocy, najwspanialszych okazji oraz wyższego celu. Wszystko, czego doświadczamy, podczas podróży przez życie, to w gruncie rzeczy jest genialnie zaprojektowane, abyśmy poznali nasze najprawdziwsze talenty, odkryli nasze prawdziwe „ja” oraz lepiej poznali wspaniałego bohatera, który żyje w każdym z nas. Tak, w każdym z nas. Także w tobie.

Przewodnik, wielki mężczyzna o ochrypłym głosie, kiedyś również był więźniem politycznym. Prowadził gości w stronę celi, w której przez tyle lat przetrzymywano Nelsona Mandelę, i po drodze odpowiadał na wszystkie pytania.

– Znał pan Nelsona Mandelę? – spytał zamyślony Zaklinacz.

– Tak, siedziałem z nim przez osiem lat tutaj, na Robben Island.

– Jaki był? – spytał trochę przytłoczony emocjami Artysta, idąc głównym więziennym korytarzem, którego ściany w czasach apartheidu były świadkami tylu okrucieństw.

– Och, ten człowiek był skromnym sługą – powiedział przewodnik z delikatnym i mądrym uśmiechem na twarzy.

– A jaki był Mandela jako przywódca? – wypytywała Biznesmenka.

– Wspaniały. Pełen godności. Inspirujący, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę wszystko, przez co przeszedł i jak sobie z tym radził. Często spotykał innych liderów, także więźniów politycznych, tu na spacerniaku – odpowiedział, wchodząc na dziedziniec, na którym więźniowie polityczni spacerowali, rozmawiali i planowali. – Pytał ich: „Uczycie się?”. Często też mówił: „Każdy z was może uczyć”, namawiał współwięźniów, by dzielili się wiedzą i w ten sposób uczyli innych. Mandela wiedział, że edukacja to najlepsza droga do wolności.

– Okropnie go traktowali. Godzinami harował w kamieniołomach. Poniżano go i upokarzano. Po kilku latach pobytu kazano mu wykopać grób na dziedzińcu więzienia, a następnie położyć się w nim – dodał przewodnik.

– Pewnie myślał, że to już koniec – powiedział cicho Miliarder.

– Pewnie – potwierdził przewodnik. – Natomiast strażnicy rozpięli spodnie i nasikali na niego.

Cała czwórka spojrzała z zażenowaniem w ziemię.

– Wszyscy mamy własną Robben Island, na której możemy zostać uwięzieni – zadumał się Miliarder.

– W czasie podróży przez życie znosimy wiele prób i niesprawiedliwości. Oczywiście nie tak poważnych jak tu. Czytałem, że Nelson Mandela powiedział, iż największy ból przeżył, kiedy nie pozwolono mu wyjść z więzienia na pogrzeb najstarszego syna, który zginął w wypadku samochodowym – powiedział Miliarder. Spojrzał w niebo. – Chyba wszyscy czasem czujemy ból. I nikt nie odejdzie, zanim doświadczy cierpienia i tragedii.

Przewodnik wskazał na czwarte okno na prawo od drzwi na dziedziniec. – Tam. To cela Nelsona Mandeli. Chodźmy.

Cela była nieprawdopodobnie ciasna. Bez łóżka. Tylko drewniany stolik, przy którym więzień klęczał, żeby pisać w pamiętniku, nie było krzesła, tylko betonowa podłoga i brązowa wojłokowa derka z zielonymi i czerwonymi plamami.

– Przez pierwszy rok więzienia Nelsonowi Mandeli nie pozwolono nosić długich spodni, chociaż podczas zimy było przejmująco zimno. Dostał tylko cienką koszulę i liche szorty. Kiedy brał prysznic, strażnicy stali i patrzyli na starszego mężczyznę stojącego nago, próbowali go upokorzyć i złamać. Jedzenie, które dostawał, nie nadawało się nawet dla bydła. Często ginęły listy od żony i dzieci. Oczywiście podlegały cenzurze. Robiono wszystko, by zniszczyć ducha Mandeli – opowiadał przewodnik.

– Chyba wszystko, co zniósł w tej ciasnej, obskurnej celi, na opuszczonej wyspie, otoczonej wzburzonymi falami oceanu, rozwinęło go, wzmocniło i pomogło mu się otworzyć. Więzienie to czas próby. Szykany to jego zbawienie, prowadzące ku wrodzonej sile, niezwykłej empatii i czystemu heroizmowi. W świecie egoizmu, apatii i ludzi pozbawionych uczuć wykorzystał to, co mu dano, aby stać się człowiekiem o wspaniałej duszy, takim, który pokaże reszcie, czym są prawdziwe przywództwo, hart ducha i miłość. Tak stał się jednym z największych symboli przebaczenia. I najwspanialszym symbolem pokoju – podsumował Zaklinacz.

– To prawda – przytaknął przewodnik. – Kiedy Mandelę ostatecznie zwolniono z Robben Island, trafił do specjalnego ośrodka, nazywa się teraz Drakenstein Correctional Center, między Paarl a Franschhoek. Wiadomo było, że zostanie prezydentem RPA, więc szykowano go do zajęcia tego stanowiska i przewodzenia wolnemu, ale ogromnie podzielonemu narodowi. W ostatnim okresie więzienia zakwaterowano go w domu naczelnika. Gdy go wypuszczono, wyszedł z kwatery na długą brukowaną drogę, okoloną murami, z wieżą wartowniczą i białą bramą na końcu. Jeden ze strażników spytał Nelsona Mandelę, czy można go podwieźć tą drogą do wolności. Odmówił i odparł, że woli pójść pieszo. I przywódca, twórca historii i zmian, które pozostawiły dziedzictwo dla przyszłych pokoleń, poszedł ku długo wyczekiwanej wolności.

Przewodnik zaczerpnął tchu. Potem mówił dalej.

– Mandela zastał kraj u progu wojny domowej. Jednak udało mu się zjednoczyć naród, a nie zniszczyć. Wciąż pamiętam słowa ze słynnego przemówienia, które wygłosił podczas jednego z procesów:

Poświęciłem życie walce narodu afrykańskiego. Walczyłem przeciwko dominacji białych i walczyłem przeciwko dominacji czarnych. Umiłowałem ideał demokratycznego i wolnego społeczeństwa, w którym wszyscy ludzie będą żyć w harmonii i będą mieli równe szanse. To mój ideał, dla którego żyję, i mam nadzieję, że zobaczę mój naród wolny. Ale... Jeśli będzie trzeba, to za ten ideał jestem gotów umrzeć.

Pan Riley odchrząknął, wpatrzony w betonową podłogę ciasnej celi.

– Mandela był prawdziwym bohaterem – potwierdził przewodnik.

– Po zwolnieniu zaprosił na obiad prokuratora, który żądał dla niego kary śmierci. Uwierzycie? I jednego ze strażników, którzy go pilnowali na Robben Island, zaprosił na inaugurację zaprzysiężenia jako prezydenta Republiki Południowej Afryki.

– Naprawdę? – spytał cicho przedsiębiorca.

– Tak było – potwierdził przewodnik. – Był prawdziwym liderem i potrafił przebaczać.

Zaklinacz podniósł palec, aby dać znak, że chce coś jeszcze dodać:

– Nelson Mandela napisał: „Kiedy szedłem do bramy, która miała prowadzić ku wolności, wiedziałem, że jeśli nie zostawię za sobą goryczy i nienawiści, nadal będę siedział w więzieniu”.

– Powiedział również: „Być wolnym to nie tylko zrzucić okowy, lecz także żyć w sposób, który szanuje i wzmacnia wolność innych” – dodał przewodnik. – I że: „Nikt nie rodzi się w nienawiści do innej osoby z powodu koloru jej skóry, pochodzenia czy religii. Ludzie uczą się nienawidzić, a jeśli mogą nauczyć się nienawidzić, również można nauczyć ich kochać, ponieważ miłość przychodzi sercu naturalniej niż nienawiść”.

– Czytałem, że często wstawał około piątej rano i biegał w miejscu przez czterdzieści pięć minut, a potem wykonywał dwieście brzuszków i sto pompek na palcach. Właśnie dlatego zawsze robię pompki – niezręcznie wtrącił Miliarder.

– No cóż – powiedział przewodnik i kontynuował: – Nelson Mandela wszedł do tej celi jako porywczy, zły, wrogi i wojowniczy młody człowiek. Więzienie uczyniło go ikoną, którą wszyscy czcimy. Jak uczył nas arcybiskup Desmond Tutu: „Cierpienie może nas rozgoryczyć lub uszlachetnić”. Na szczęście Madiba – tak brzmiało jego imię klanowe – wybrał to drugie.

– Wszystkich najwspanialszych mężczyzn i kobiety na świecie łączy jedno – powiedział Zaklinacz – doświadczenie skrajnego cierpienia. Każdy z nich zbudował wielkość, ponieważ zdecydował wykorzystać okoliczności, aby zaleczyć rany, oczyścić się i podnieść na duchu.

Zaklinacz Słów wyciągnął z kurtki model, ostatni, który mieli zobaczyć uczniowie. Był to Krąg Ludzkiego Bohaterstwa. Oto jak wyglądał:

– To są cnoty, do których każdy z nas musi dążyć, aby zmieniać świat i stać się bohaterem działającym na rzecz lepszego społeczeństwa – oznajmił Zaklinacz głosem pełnym melancholii i ogromnej siły. – Przywództwo jest dla każdego. Każdy z nas, bez względu na to, gdzie mieszka, co robi, co się z nami działo i czego doświadczamy, musi zrzucić okowy winy, pęta nienawiści, kajdany apatii, wyłamać więzienne kraty przeciętności, które trzymają nas w niewoli ciemnych sił naszej natury. Każdy z nas musi wstawać każdego ranka, o piątej rano i robić wszystko, aby rozwijać swój geniusz, powiększać talenty, wzmacniać osobowość i energię. Wszyscy ludzie na całym świecie powinni tak postępować. – Przerwał i w pewnym momencie zaczął płakać. Po chwili mówił dalej: – Wszyscy musimy uwolnić się z osobistych więzień, które krępują naszą chwałę i niewolą szlachetność. Pamiętajcie, że dary oraz talenty, które zaniedbujecie, stają się przekleństwami i bólem.

Zaklinacz Słów umilkł.

– To wasz czas – dorzucił, patrząc prosto w oczy Biznesmence i Artyście.

Diagram przedstawiający Krąg Ludzkiego Bohaterstwa umieścił na stoliku, stojącym pod zakratowanym oknem. Zaklinacz przeciągnął stolik na środek więziennej celi.

Następnie poprosił Miliardera, Biznesmenkę, Artystę i przewodnika, żeby stanęli dookoła diagramu i wzięli się za ręce.

– Nieważne, jakie walki stoczymy i jakie przeciwności przetrwamy. Nieważne, jakie ataki, upokorzenia i przemoc nas spotkają. Musimy wytrwać. Musimy iść dalej. Musimy być silni. Musimy żyć zgodnie z naszą piękną naturą. Nawet jeśli cały świat jest przeciw nam. To właśnie czyni nas istotami ludzkimi. Nawet jeśli myślicie, że już nic nie rozświetli ciemności, która was otacza, idźcie dalej ku wolności.

– Bądźcie wzorem cnót. Dla większości – przykładem wdzięku. Okazujcie wszystkim prawdziwą miłość.

– To wasz czas – powtórzył Zaklinacz i położył dłoń na ramieniu Artysty. Drugą delikatnie oparł na ramieniu Biznesmenki.

Na jego twarzy zawitał delikatny uśmiech. Wyglądał na opanowanego. I spokojnego.

– Czas na co? – zastanawiał się Artysta.

– Aby zacząć waszą pielgrzymkę – odpowiedział po prostu.

– Dokąd? – spytała trochę zdezorientowana Biznesmenka.

– Do miejsca zwanego Dziedzictwem – odparł Zaklinacz. – Wielu ludzi odwiedza to miejsce. Przez ulotne minuty bezcennych poranków myślą o pracy i o tym, co zostawią, gdy umrą. Przez krótki moment, zanim się rozproszą, zastanawiają się nad jakością własnych działań, poziomem przyzwoitości oraz wpływem, jaki wywierają na innych. Przez krótką chwilę, zanim chaos zobowiązań znów ich pochłonie, zatrzymują się, by sobie przypomnieć, jak pięknie żyją i jak są pomocni. Większość jest tylko gośćmi w tym królestwie.

Pan Riley uniósł ręce słuchając słów mentora. – Kocham moje życie. Będę jeszcze lepszym liderem. Wniosę większy wkład w otaczający nas świat. I stanę się bardziej inspirującym człowiekiem – szeptał pod nosem.

– Wybitni bohaterowie ludzkości – mówił Zaklinacz – byli obywatelami i dożywotnimi mieszkańcami Terytorium Dziedzictwa. To była ich ojczyzna. Dzięki niej stali się legendami. Wielka misja, której poświęcili życie, polegała na oddaniu się sprawie o wiele większej niż oni. Kiedy odeszli, zostawili świat lepszym, niż go zastali.

– Wszyscy rodzimy się z datą ważności – dodał Miliarder. – Nikt z nas nie wie, jak długo będzie żyć.

– To prawda – zgodziła się Biznesmenka.

– Każdy dzień – oświadczył Zaklinacz – i każda chwila wymagają waszego zaangażowania, abyście byli twórczy, skuteczni, przyzwoici i pełni empatii. Nie odkładajcie na później dążenia do mistrzostwa. Nie opierajcie się wrodzonej mocy. Nie pozwólcie, by mroczny cień strachu, odrzucenia, zwątpienia i rozczarowania przyćmił blask waszej duszy. To wasz czas. To wasz dzień: wskoczcie w wyjątkowy świat prawdziwych liderów. I wkroczcie do kręgu autentycznych mistrzów, wybitnych wirtuozów i bohaterów, którzy byli odpowiedzialni za postęp cywilizacyjny.

Cała piątka nadal stała w kręgu. Pan Riley zaczął nawet jodłować, zanim Zaklinacz spojrzał na niego stanowczym wzrokiem. Uśmiechnęli się do siebie. Był to uśmiech wzajemnego szacunku.

– Prawdziwy przywódca inspiruje innych swoim wyjątkowym stylem życia. Prowadzi ich przez ogień wyzwań ku przebaczeniu. Usuwa wszelką przeciętność z ich życia. Zamienia strach w zwycięstwo i przekuwa ból serca w bohaterstwo. A przede wszystkim jest siłą dobra na naszej malutkiej planecie. Przyjmijcie to wielkie wyzwanie, by podnieść standardy, zgodnie z którymi przeżyjecie resztę życia.

– Ale zacznijcie od jutra – zasugerował Miliarder z figlarnym uśmiechem.

– Od piątej rano – powiedzieli wszyscy zgodnie. – Szczęśliwy poranek zmienia wszystko.

EPILOG

Pięć lat później

Stone Riley zmarł kilka miesięcy po wyprawie na Robben Island.

Odszedł spokojnie, we śnie, w małym mieszkaniu w centrum Rzymu. Ukochana córka była przy nim do końca. A także Zaklinacz Słów.

W dniu śmierci Miliardera nad Wiecznym Miastem przeleciała chmara gołębi i motyli. Takiej ich ilości nie widziano tu nigdy. Pojawiła się nawet podwójna tęcza, ciągnęła się od Schodów Hiszpańskich aż po Koloseum. Robiła niesamowite wrażenie.

Miliarder cierpiał na rzadką i nieuleczalną chorobę, o której nie mówił nikomu, z wyjątkiem Zaklinacza Słów. Ponieważ był jego najlepszym przyjacielem.

Musicie wiedzieć, że w ostatnich dniach życia ekscentryczny potentat całkowicie zlikwidował różne przedsięwzięcia swojego ogromnego imperium. I całą kwotę przekazał na cele charytatywne.

Nadmorską posiadłość na Mauritiusie postanowił zostawić Biznesmence i Artyście, ponieważ wiedział, że to ich ukochane miejsce.

Opowiem o tym, co się działo u Biznesmenki i Artysty od czasu ich najdziwniejszej przygody z Miliarderem. Pewnie jesteście ciekawi.

Biznesmenka zarobiła bajeczny majątek, a firma, którą założyła, stała się kultowa. Przestały ją nawiedzać demony przeszłości i kocha życie, które dzieli z mężem, Artystą. Nadal ciężko pracuje, ale bardzo ceni wolny czas. Właśnie ukończyła czwarty maraton, polubiła ogrodnictwo i pracuje jako wolontariuszka w schronisku dla bezdomnych. Nie zabiega już o sławę, bogactwo i światową dominację, bo to samo do niej przyszło.

Pewnie się ucieszycie, że Artysta jest jednym z najbardziej znanych malarzy. Pokonał dręczące go lenistwo i cieszy się opinią mistrza swojego rzemiosła, a oprócz tego jest wspaniałym mężem. Przebiegł z żoną dwa maratony i ostatnio został weganinem. W środy chodzi na zajęcia z jodłowania.

I uwaga: para ma przepięknego i bardzo inteligentnego synka. Ma na imię Stone.

Biznesmenka i Artysta nadal są członkami Klubu 5 Rano i każdego ranka na długo przed świtem praktykują Formułę 20/20/20. Nadal ćwiczą to, czego nauczył ich pan Riley. I dotrzymali obietnicy, którą złożyli mentorowi, że powiedzą jak największej liczbie osób o zmieniającej wszystko wartości wczesnego wstawania.

A Zaklinacz? Żyje. Pod wieloma względami jest silniejszy niż dawniej. Mieszka w Tokio, ale większość czasu spędza na scenach stadionów całego świata, w samolotach i w pokojach hotelowych.

Nadal uwielbia łowić ryby.

Jak dalej potoczy się twoja przygoda?

Koniec tej książki to początek twojej podróży do Klubu 5 Rano. Aby pomóc ci utrwalić nawyk wczesnego wstawania przez całe życie, a także zainstalować Formułę 20/20/20, byś miał najlepsze wyniki, Robin Sharma stworzył następujące, dostępne za darmo, narzędzia:

Instalator pobudki o 5 rano

Niezwykła aplikacja, która pomoże ci śledzić codzienne postępy w ciągu kolejnych sześćdziesięciu sześciu dni, aż wstawanie przed świtem stanie się nawykiem. Otrzymasz również pełen dostęp do arkuszy roboczych umożliwiających integrację struktur, których się już nauczyłeś, ścieżek muzycznych, które dodadzą pewności siebie, oraz niesamowitej platformy wsparcia, dzięki której będziesz mógł połączyć się z innymi członkami Klubu 5 Rano.

Wyzwanie Klubu 5 Rano

Otrzymasz dostęp do bogatych w treść i niezwykle praktycznych filmów instruktażowych, zachęty w postaci mentoringu i krótkich inspiracji Robina Sharmy. Dzięki nim dotrzymasz zobowiązania. I spotęgujesz swoje zwycięstwa jako ktoś, kto wcześnie wstaje.

Poranne medytacje Klubu 5 Rano

Abyś rozpoczynał każdy dzień spokojny, skupiony i pozytywnie nastawiony, Robin Sharma starannie stworzył i skrupulatnie dobrał serię medytacji z przewodnikiem. Możesz je wykonywać każdego ranka, aby poprawić swoje nastawienie, oczyścić serce, wzmocnić zdrowie i polepszyć stan duszy.

Zagubiony sekretny rozdział

Pewnego ranka, w zapale twórczym, autor napisał alternatywny (i najbardziej nieoczekiwany) ostatni rozdział tej książki. Jest intrygujący, czarujący i niezwykle dramatyczny.

Aby uzyskać pełny dostęp do wszystkich pięknych i cennych zasobów udostępnianych bez żadnych kosztów, przejdź do:

robinsharma.com/The5AMClub.

.

Przeczytaj pozostałe bestsellery Robina Sharmy

Czy zauważyłeś, że najbardziej rozważni, elokwentni, odnoszący sukcesy i wdzięczni ludzie mają wspólną cechę? Czytają wszystko, co wpadnie im w ręce. Nieważne, czy jesteś już na szczycie, czy dopiero zaczynasz wspinaczkę, czytanie jest jednym z głównych nawyków wielkich osobowości. Oto pełna lista uznanych na całym świecie książek autora, które pomogą ci osiągnąć szczyt produktywności, całkowite mistrzostwo w rzemiośle i piękne życie – a jednocześnie pozostawisz trwały ślad w historii.

Mnich, który sprzedał swoje ferrari, Wydawnictwo Galaktyka, 2009, przekład Eleonora Karpuk.

The Greatness Guide

The Greatness Guide, Book 2

The Leader Who Had No Title

Who Will Cry When You Die?

Leadership Wisdom from The Monk Who Sold His Ferrari

Family Wisdom from The Monk Who Sold His Ferrari

Discover Your Destiny with The Monk Who Sold His Ferrari

The Secret Letters of The Monk Who Sold His Ferrari

The Mastery Manual

The Little Black Book for Stunning Success

The Saint, the Surfer, and the CEO

O Autorze

ROBIN SHARMA jest szanowanym na całym świecie trenerem i założycielem organizacji non-profit, która pomaga potrzebującym dzieciom żyć w lepszych warunkach. Powszechnie uważany za jednego z najlepszych światowych ekspertów w dziedzinie przywództwa. Jego klientami są sławni miliarderzy, profesjonalne supergwiazdy sportu, ikony muzyki i członkowie rodziny królewskiej oraz wiele firm z listy Fortune 100. Organizacje, które zaangażowały Robina Sharmę do pomocy w budowaniu kapitału ludzkiego, to między innymi NASA, Microsoft, Nike, GE, FedEx, HP, Starbucks, Oracle, Yale University, IBM Watson i Organizacja Młodych Prezydentów. Jest także jednym z najbardziej poszukiwanych prelegentów na świecie. Aby dowiedzieć się, kiedy jest dostępny i umówić się na kolejną konferencję, odwiedź stronę: robinsharma.com/speaking. Bestsellery autora sprzedały się w milionach egzemplarzy, przetłumaczone na ponad 90 języków, co czyni go jednym z najczęściej czytanych pisarzy żyjących obecnie.

Przypisy

[1] Theodore Roosevelt, Obywatelstwo w republice, przemówienie wygłoszone na paryskiej Sorbonie 23 kwietnia 1910 roku.

[2] Samotnia.

[3] Janusz Fedirko, Einsteiniana, „Alma Mater” nr 114, maj 2009.

[4] Fryderyk Nietzsche, Ludzkie, arcyludzkie, przełożył Konrad Drzewiecki.

[5] Przekład Ryszard Długołęcki.

[6] Przekład Irena Tuwim.