Fotografia na okładce – luckat/Istockphoto

Redakcja – Justyna Sell

Korekta – Eleonora Mierzyńska-Iwanowska

Opracowanie komputerowe wnętrza –

Dorota Wolska, Hanna Polkowska, Elżbieta Baranowska

Realizacja komputerowa okładki – Hanna Polkowska

Edycja materiału ilustracyjnego – Marek Nitschke

Redakcja techniczna – Zbigniew Wera

© Publicat S.A. MMXVI (wydanie elektroniczne)

All rights reserved

Wydanie I elektroniczne

ISBN 978-83-245-2151-7

Wykorzystanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: papilon@publicat.pl

www.publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Spis treści

* * *

ROZDZIAŁ 1. Pirackie urodziny

ROZDZIAŁ 2. Tylko jeden warunek

ROZDZIAŁ 3. Co to za spisek?

ROZDZIAŁ 4. W schronisku

ROZDZIAŁ 5. Lista zakupów

ROZDZIAŁ 6. Lecznicze rybki

ROZDZIAŁ 7. Witamy pod Boliłapką

ROZDZIAŁ 8. Białe pająki

ROZDZIAŁ 9. Najgorsza praca na świecie

ROZDZIAŁ 10. Wieczorny spacer

ROZDZIAŁ 11. Fałszywy alarm

ROZDZIAŁ 12. Kot to nie pies!

ROZDZIAŁ 13. Okaz zdrowia

ROZDZIAŁ 14. Koktajl malinowy

ROZDZIAŁ 15. Kosmici atakują

– Zostaw moje książki!

– Zejdź z mojego łóżka!

– Mamo, on znowu pomazał mój zeszyt!

– Tato, ona mi przewróciła wieżę z klocków!

Karolinka i Bartek kłócili się od rana do wieczora. Chyba jak każde rodzeństwo, które musi mieszkać w tym samym pokoju i odrabiać lekcje przy wspólnym biurku.

Karolina była starsza i uważała, że z tego powodu ma prawo o wszystkim decydować. Bartek z kolei sądził, że rodzina musi się nim nieustannie opiekować, że należy mu się więcej uwagi i nie powinien mieć żadnych obowiązków, bo jest jeszcze „taki malutki”.

„Malutki” Bartuś chodził już do szkoły, czytał, pisał, dodawał i odejmował... Ale upierał się, by traktować go jak maluszka.

– To nie fair! – Karolina przewracała oczami. – Niby dlaczego on nie może zetrzeć kurzu albo schować do szuflady sztućców, które ja wyjęłam ze zmywarki?

– Bartusiu, przełóż sztućce – prosiła mama, ale bez zbytniego przekonania. Bo chłopiec zaraz zaczynał płakać albo obrażał się na cały dzień.

– Nawet gdy będzie miał dwadzieścia lat, wąsy i brodę, to nadal będzie dzidziusiem. – Tata załamywał ręce. – Trzeba coś z tym zrobić.

Nikt jednak nie miał pomysłu, jak zmienić tę sytuację. I kto wie, jak by się to skończyło, gdyby nie urodziny Kuby, kolegi z klasy Bartka. Chłopiec wrócił z nich zachwycony, z wypiekami na twarzy i przez cały wieczór opowiadał o jakimś piracie.

– Ten pirat był taki śmieszny, nawet sobie nie wyobrażacie! – mówił do taty i siostry, którzy odebrali go z przyjęcia o siódmej wieczorem.

– Wiesz, mamo, nawet nie spróbowałem tortu, bo cały czas bawiłem się z piratem – tłumaczył mamie, zdziwionej trochę tym, że syn wraca z urodzin strasznie głodny i plądruje lodówkę. Tym razem nawet nie domagał się, żeby ktoś zrobił mu kanapkę, tylko zabrał się za to sam. Mało tego! Zaproponował:

– Ktoś jeszcze jest głodny? Mogę przygotować więcej kanapek.

To zadziwiło całą rodzinę.

Następnego dnia, gdy tylko otworzył oczy, znowu zaczął trajkotać o piracie.

– To był bal przebierańców? – zapytała Karolina, pakując tornister. – Nie mówiłeś, że potrzebujesz stroju. Wszyscy się przebrali, a ty jeden nie?

Bartek patrzył na nią zaskoczony.

– Jaki bal przebierańców? – Popukał się palcem w czoło. – O czym ty mówisz?

– No, skoro był tam ktoś w stroju pirata... – Dziewczynka głośno westchnęła. Nie mogła się dogadać z młodszym bratem. Po co w ogóle zaczynała tę rozmowę?

– Nie, nikt nie miał stroju pirata. – Bartek zaczął się śmiać. – Tam po prostu był Pirat. Kot. A właściwie kociak, taki malutki. – Pokazał rękoma kulkę wielkości bułki. – Może trochę większy. Ale tylko troszkę. Nie wyobrażasz sobie nawet, jaki słodki.

Karolina nareszcie zainteresowała się opowieścią brata. Uwielbiała koty. Od dawna marzyła o własnym. Rodzice obiecali, że zgodzą się na kotka, gdy Bartek zmieni się z malucha w dużego chłopca i weźmie na siebie część odpowiedzialności za zwierzaka. Zdaniem Karoliny, oznaczało to, że dostanie własnego pupila za jakieś trzydzieści lat!

[...]