Spis treści

Okładka

Strony tytułowe

Dedykacja

Prolog. Przebudzenie syreny

1. Klątwa jesiennej nocy

2. Niech żyje bal
3. Przeklęte miejsca
4. Uczennica wiedźmy
5. Dopuszczalne ofiary
6. Trzy karty
7. Własnymi ścieżkami
8. Niechciani goście
9. Krąg się zamyka
10. Targi z czarnoksiężnikiem
Epilog. Wybór

Strona redakcyjna

Dla Marty i innych osób z grupy Szatański Book Club,
z podziękowaniem za wsparcie dla Jagody ;)

Wrześniowy wieczór był chłodny i deszczowy. Przez główny plac warszawskiej enklawy pospiesznie przemykali przechodnie, chroniąc się pod parasolami lub zaklęciami. Sonia Zawicka tkwiła przy posągu syrenki, ustawionym w centrum placu, i trzęsła się z zimna. U jej stóp powoli formowała się kałuża, a buty i dół długiej sukienki nasiąkały wodą. Marzła, mokła, a chłopak, na którego czekała, wciąż się nie pojawiał, choć umówiona godzina minęła siedem minut temu. Z nudów przypatrywała się budynkom i witrynom. Zielonemu Jadowi, ogromnemu sklepowi alchemicznemu, zajmującemu całą kamienicę, Magicznemu Przysmakowi, niewielkiej kawiarni z ogródkiem, kuszącej tortami i pączkami wystawionymi za szybą, Nibylandii – sklepowi z zabawkami, za którego oknami pędziła kolejka, a lalki tańczyły walca… To wszystko może zapewniłoby jej nieco rozrywki, gdyby nie była tu już setki razy.

Sonia postanowiła w duchu, że da absztyfikantowi jeszcze trzy minuty. Ani sekundy dłużej. Nie miała zamiaru sterczeć na deszczu dla osobnika, który albo nie zna się na zegarku, albo nie żywi wobec niej za grosz szacunku. Wybaczyłaby może, gdyby chociaż dał znać – ale specjalnie sprawdziła, jej komórka, czasem szwankująca w enklawie, tym razem działała. Żadnej wiadomości nie było.

Zawicka zastanowiła się przelotnie, czy przypadkiem tuż po narodzeniu złośliwa wiedźma nie rzuciła na nią klątwy zapobiegającej znalezieniu miłości. Na tym polu Sonia miała wręcz nieprawdopodobnego pecha. Najpierw kandydat na męża, narzucony przez rodzinę, niezbyt chętny do ożenku, lecz gotów go rozważyć wyłącznie przez wzgląd na interesy: zupełnie jakby żyli w dziewiętnastym, a nie dwudziestym pierwszym wieku! Potem padalec lecący wyłącznie na jej kasę. Wreszcie – co było już szczytem szczytów – psychopata. Psychopata spod ciemnej gwiazdy, prawdziwy nie tylko w ocenie Soni. Z jego powodu przez miesiąc nie wyszła z domu i do tej pory miała koszmary.

A teraz niby to przemiły student magii bojowej, poznany zaledwie przed tygodniem, który najwyraźniej ją wystawił.

Może Sonia nawet by w tę klątwę uwierzyła, gdyby nie fakt, że sama była wiedźmą klątw. Uczennicą Jagody Wilczek, mistrzyni w dziedzinie rzucania i zdejmowania przekleństw, która na pewno łatwo by wykryła, że na jej adeptce wisi jakieś paskudztwo.

– Time’s over – zdecydowała Sonia, zerkając na zegarek. Już, już miała się odwrócić i odejść (wmawiając sobie, że ten student wcale nie był aż tak miły i przystojny), gdy kątem oka wyłapała ruch.

Dziewczyna zamrugała, zadzierając głowę, by spojrzeć na posąg. Przez ułamek sekundy sądziła, że coś jej się przywidziało, ale oto syrena, która wznosiła miecz nad głową, znienacka go opuściła, celując ostrzem przed siebie. Sonia poczuła, że serce podchodzi jej do gardła. Z wrażenia wypuściła parasol i cofnęła się tak gwałtownie, że wdepnęła prosto w kałużę.

To nie pierwszy raz, gdy zaklęty posąg z enklawy się poruszał. Zdarzało się mu też czasem przemawiać do przechodniów. Sonia niby o tym wiedziała, ale nigdy nie widziała takiego przypadku. Do ostatniego zresztą doszło dobrych kilka lat temu, gdy była jeszcze dzieckiem. Na szczęście syrenka nigdy nikogo przy okazji swoich występów nie skrzywdziła, więc początkowy strach wiedźmy opadł.

– Kurczę blade, ależ mnie wystraszyłaś! – poinformowała Zawicka syrenę, przyciskając dłoń do klatki piersiowej. – Gdybym była starsza, mogłabym dostać zawału, wiesz?

Wzdrygnęła się i cofnęła jeszcze o krok, gdy syrena opuściła głowę, zwracając na nią spojrzenie kamiennych oczu. Ruchy posągu przyciągnęły uwagę także innych przechodniów: w pobliżu przystanęła para w średnim wieku, mężczyzna, który wyszedł z pobliskiej restauracji, przypatrywał się syrence z otwartymi ustami, młody chłopak zmienił kierunek marszu i zbliżył się do cokołu.

Sonia zaś… w tej chwili miała ochotę uciekać. Gdzie pieprz rośnie. Coś w tych martwych oczach ją przerażało. Stopy jednak jakby przyrosły jej do chodnika.

– Otworzono wrota – powiedział posąg melodyjnym głosem. – Zaklęcie spadnie na miasto. Nie pozwólcie, by zamknął krąg.

A potem syrena zastygła, na powrót znieruchomiała niczym zwykły, niemagiczny posąg. Ale coś się zmieniło: tym razem nie wznosiła miecza nad głową.

Zdawało się, że celuje nim w niewidzialnego wroga.

Padało, gdy Jagoda Wilczek wpadła do jednej z warszawskich kawiarni, przed progiem strząsając z parasola krople deszczu. Szybko wypatrzyła Igę i swoją siostrę Lilianę, które zajęły stolik w kącie. Talerzyki i filiżanki miały już puste. Jagoda tego popołudnia nie tylko nie poszła z Igą na siłownię, lecz spóźniła się też potężnie na umówione spotkanie w kawiarni. Minęła dziewiętnasta, a na dworze zapadła już ciemność. Gdyby Jagoda nie miała dobrego pretekstu, na jej głowę z pewnością spadłyby gromy, bo środowe spotkania były ich rytuałem od ładnych kilku lat. Na szczęście dysponowała doskonałym usprawiedliwieniem.

– Rozprawa się przedłużyła? – spytała Liliana, gdy Jagoda zajęła miejsce u jej boku. Choć były siostrami, różniły się niczym jesień i lato. Jagoda – wysoka, piegowata, z burzą brązowych loków i okularami na zadartym nosie. Liliana – jasnowłosa, filigranowa, o regularnych rysach i alabastrowej cerze, przypominająca porcelanową laleczkę. Jej wizerunek zwiódł niejednego: za tą pozorną delikatnością krył się typowy dla rodziny Wilczków upór, niewiele ustępujący uporowi starszej siostry, oraz umysł ostry jak brzytwa.

– Tak. Sędzia namyślała się dobre pół godziny. Ale… zapadł wyrok. Skazali ją.

– Cieszmy się z małych rzeczy – skwitowała Iga Wiśniewska, współpracowniczka i współlokatorka Liliany. – Mówiłam, że to rozsądna babka i będzie dobrze.

Jagoda wygodniej usadowiła się w fotelu i przymknęła powieki. Dopiero teraz czuła, jak opada z niej napięcie ostatnich godzin. Rozprawa może nie dotyczyła jej osobiście, ale kosztowała wiedźmę znacznie więcej nerwów, niż chciałaby przyznać. Już samo wejście do budynku sądu przywoływało nieprzyjemne wspomnienia. A sprawa była paskudna: dotyczyła rzucenia zabójczej klątwy na nastoletniego Jeremiasza.

Sprawczynią okazała się jego matka. Co gorsza, choć Adrian Potocki, specjalista od klątw prowadzący sprawę w Wydziale do spraw Mrocznej Magii, zebrał sporo dowodów, dobry prawnik miał szanse je podważyć. W ostatecznym rozrachunku wszystko sprowadzało się do tego, czy sędzia da wiarę zeznaniom Jagody, która zdjęła przekleństwo i później potwierdziła, że jego wzór magiczny odpowiada magii Marianny, matki chłopaka.

A prawdopodobnie nie każdy sędzia byłby skłonny ot tak uwierzyć na słowo Wilczej Jagodzie, wiedźmie klątw, którą zaledwie kilka lat temu również oskarżono o zabójstwo, nawet jeżeli dokonane w samoobronie. I na dodatek wywodzącej się z rodziny, o której nielegalnych interesach nieraz mówiono w kuluarach.

– Wciąż nie rozumiem, jak można zrobić coś takiego własnemu dziecku – stwierdziła Liliana przyciszonym głosem. Na miejsce spotkania wybrały kawiarnię po niemagicznej stronie Warszawy, więc Lilka nie chciała, by ktoś za wiele usłyszał z ich rozmowy.

Choć gdyby nawet zostały podsłuchane, to zapewne uznano by, że rozmawiają o jakiejś książce albo serialu.

– Chłopak jest lykaninem – powiedziała równie cicho Jagoda, sięgając po menu, podsunięte jej przez Igę. – Przeszedł pierwszą przemianę. Nie mógł odziedziczyć tego ani po matce, ani po ojcu… człowieku, którego uważał za ojca. Prawdopodobnie nie chciała, by mąż dowiedział się o zdradzie, albo miała… uraz do zmiennokształtnych, a dotąd nie wiedziała, że chłopak zacznie się zmieniać.

– I to ma być powód?! – oburzyła się Liliana, a Iga przewróciła oczami i stwierdziła:

– Młoda, jesteś prawniczką od kilku lat i jeszcze się nie zorientowałaś, że ludzie są pierdolnięci? Cieszmy się, że psychopatka idzie siedzieć. A ja mogę znów powiedzieć: a nie mówiłam? Oto kolejny dowód, że zawsze mam rację.

– To wcale nie było takie oczywiste – mruknęła Jagoda. – Moje słowo przeciwko jej słowu. W dodatku Adrian się dziś nie pojawił. Był świadkiem już na poprzedniej rozprawie, złożył wszystkie zeznania, tyle że podobno znalazł coś nowego.

Nieobecność Potockiego trochę ją złościła, trochę martwiła. Specjalista od klątw z WMM był cichym człowiekiem, zwykle trzymającym się na uboczu i posłusznie wypełniającym rozkazy, ale przejął się tą sprawą. Szukał dowodów, pracował po godzinach, nawet starał się prywatnie wspierać nieszczęsnego nastolatka. Jeżeli dziś nie przyszedł, coś musiało się stać.

– Na szczęście nie był potrzebny. Przepraszam? – Iga wychyliła się zza stolika, zaczepiając kelnerkę. – Poproszę zieloną herbatę. Jaga?

– Espresso. Mam wrażenie, że jeszcze moment i zasnę.

– Zaraz się obudzisz. Czekałam tylko, aż przyjdziesz… – Iga, ledwo kelnerka znikła z zasięgu słuchu, pochyliła się ku nim i zniżyła głos. – Podobno mamy trupa.

– Co? Jakiego trupa? – spytała skołowana Liliana. – Nic nie wiem o żadnym trupie.

– Bo na razie trzymają to w tajemnicy. Sprawa top secret. WMM prowadzi śledztwo. Idę o zakład, że dlatego Adrian się dziś nie pojawił.

– Jak zginął? – Jagoda wyprostowała się gwałtownie, a rozluźnienie stało się tylko wspomnieniem. Jeśli sprawę prowadził Wydział do spraw Mrocznej Magii, doszło do użycia zakazanych zaklęć albo demonicznych mocy. A wbrew pozorom zdarzało się to stosunkowo rzadko. Morderstwo dokonane za pomocą czarnej magii natychmiast zwróciło jej myśli ku Calebowi Blythe’owi, Uczniowi Czarnoksiężnika. Czy mógł maczać w tym palce? O ile jednak wiedziała, opuścił miasto kilka tygodni temu.

– Brutalnie – skwitowała Iga.

– Skąd wiesz?

– Brat ofiary wczoraj poprosił mnie o spotkanie. Najwyraźniej przez chwilę był pierwszym podejrzanym, bo teraz zostaje jedynym dziedzicem.

– Nie obowiązuje cię przypadkiem tajemnica zawodowa? – wytknęła Liliana oskarżycielsko.

Iga parsknęła, wzruszając ramionami.

– Informacji o tym, że doszło do morderstwa, to ona na pewno nie obejmuje. Sekret chce utrzymywać ekipa WMM, nie mój niedoszły klient. Poza tym ostatecznie ani mnie nie zatrudnił, ani nawet nie zapłacił za konsultację. Nic nie jestem mu winna.

– Okej. To w takim razie dlaczego nie powiedziałaś nic wcześniej?!

– Bo chciałam powiedzieć wam obu i nie musieć się powtarzać. Poza tym nie znam szczegółów. Jaga? Ty nic nie wiesz?

– Pewnie, że nie. Skąd miałabym wiedzieć?

Być może babka miała jakieś informacje. Joanna Wilczek lubiła trzymać rękę na pulsie, wiadomościami jednak niekoniecznie dzieliła się nawet z najbliższą rodziną. Niewykluczone, że wokół sprawy już węszył też Sebastian, który podobnie jak babka lubił być na bieżąco, ale jeśli do czegoś się dokopał, nie zdradził nic starszej siostrze. Bliźniaczce też najwyraźniej nic nie wspomniał, to jednak Jagody nie zaskakiwało. Zawsze próbował chronić Lilianę przed złem tego świata. Nie wspominałby jej o mrocznych zbrodniach.

– Bo uwielbiasz mieszać się w wielkie czarnomagiczne afery? – zasugerowała Liliana.

– A Olcha ma do ciebie słabość? – dorzuciła Iga.

– I jeśli Asti czegoś by się dowiedział, prędzej powiedziałby tobie niż mnie? Wiesz, ja przecież jestem taka delikatna i trzeba mnie chronić. Za to tobą straszył kolegów jeszcze w szkole… Bogowie, pamiętam, jak odstraszył mojego pierwszego chłopaka, opowiadając mu, że rzucisz na niego klątwę.

– Poza tym znasz Ucznia Czarnoksiężnika…

– Merlinie i Morgano, zaczynacie brzmieć jak moja uczennica – prychnęła Jagoda. – Nic nie wiem. Słowo. Unikam i Olchy, i Blythe’a jak morowej panny. Oni też do mnie nie wydzwaniają. Nie widziałam żadnego z nich od maja.

Iga obrzuciła ją powątpiewającym spojrzeniem, a Jagoda zazgrzytała zębami. Dwa razy! W ciągu ostatnich lat zaledwie dwa razy wmieszała się w wielką czarnomagiczną aferę! A właściwie w obie została wciągnięta, wręcz zmuszona do działania przez okoliczności. Najwyraźniej zdaniem niektórych oznaczało to, że została specjalistką od czarnej magii.

– Nie patrz tak na mnie. Naprawdę nie mam z tym nic wspólnego.

– Jak cię znam, niedługo będziesz mieć – stwierdziła Iga i w uszach Jagody zabrzmiało to jakoś złowieszczo. Może z powodu stanowczego tonu Wiśniewskiej. – W każdym razie zginął Kordian, syn marnotrawny Lasotów, który wrócił do Warszawy po śmierci ukochanego papy… by sprawdzić, czy coś nie skapnie mu ze stołu. Podobno umarł w paskudny sposób. Syrenka warszawska przemawia, a teraz mamy w mieście mrocznego maga. Przypadek? Nie sądzę.

– Co ma syrenka do mrocznego maga? – spytała Liliana ze zdumieniem. Młodsza Wilczkówna nigdy nie interesowała się legendami, a była za młoda, żeby pamiętać poprzedni występ syreny.

– Ożywa tylko, gdy w Warszawie dzieje się coś bardzo niedobrego – wyjaśniła Jagoda. – Ostatni raz doszło do tego jakieś szesnaście lat temu. Poruszyła się, zapowiedziała, że wkrótce poleje się krew, i ostrzegła przed rosnącym klonem.

– …i dwa czy trzy miesiące później, jeśli dobrze pamiętam, przeprowadzono udany zamach na główne biuro Departamentu Magicznego – uzupełniła Iga. – Musieli to planować od wieków, bo nieźle go zinfiltrowali. Zginęło kilka osób, jeszcze więcej zostało rannych, jedno piętro wyleciało w całości w powietrze. Rafał i Piotr Olchowie, tata i wujek naszego ulubionego Maria, bohatersko zapobiegli wywaleniu w kosmos reszty budynku, a później dorwali Głównego Złego, ale straty i tak były wielkie.

– Nawiasem mówiąc, Główny Zły nazywał się Klonowski – dorzuciła Jagoda.

– Rozumiem, że syrena nie raczyła ostrzec, co dokładnie się stanie, a do zamachu i tak doszło? – dopytała Liliana, a gdy Iga kiwnęła głową, zbyła to prychnięciem. – W takim razie to bezwartościowa pozerka.

– Co racja, to racja. Mogłaby ruszyć ogoniasty tyłek z tego kamienia i coś zrobić. Albo chociaż wyrażać się jasno. Wiecie: Mikołaj Klonowski chce was wszystkich pozabijać, aresztujcie go – skwitowała Iga.

– Jak to się w ogóle dzieje, że ona… wie, że ma coś powiedzieć? – spytała Liliana.

Jagoda, która nie miała o tym pojęcia, odruchowo zerknęła na Wiśniewską. Iga miała doskonałą pamięć i szerokie zainteresowania. Czasem Jaga odnosiła wrażenie, że przyjaźni się z chodzącą encyklopedią.

– Syreny mają… a raczej podobno niektóre z nich miały… zdolności profetyczne – wyjaśniła Iga. – Ponoć kiedyś, zanim jeszcze powstało miasto, jedna taka mieszkała w Wiśle i oczywiście zakochała się w pewnym czarodzieju.

– Aaa! Okej, pamiętam tę legendę – przypomniała sobie Liliana. – Założył gród magów nad brzegiem rzeki, żeby móc z nią być?

– Tak. Ostrzegała męża, ilekroć zbliżało się niebezpieczeństwo. Drogi mężu, będzie susza, drogi mężu, spal ciała z cmentarza, bo powstaną zombie, i tak dalej. Po jego śmierci, w zależności od wersji, albo zamieniła się w posąg, który stoi na naszym placu, albo tchnęła w niego tylko swoją magię, by mógł chronić miasto… Co mu jakoś szczególnie nie wychodzi. Nie wspominając o tym, że tutejsza enklawa powstała na ruinach tamtego grodu, ale w międzyczasie długo nikt tu nie mieszkał – dokończyła Iga. – W każdym razie mamy gadającą syrenkę, morderstwo, a na dodatek dziś było jakieś zamieszanie w szpitalu Batorego. Więc… Lilka, pilnuj, żeby twoje ochronne amulety zawsze były naładowane, a ty, Jaga, nie daj się zabić, okej?

– Ani myślę – zapewniła Jagoda. W tym momencie zaczął dzwonić jej telefon. Gdy po niego sięgnęła i na wyświetlaczu zobaczyła „Buc z WMM”, zamarła.

Mario Olcha.

– Nie odbierzesz? – zdziwiła się Liliana, po czym zmarszczyła brwi, dostrzegając minę siostry. – Ej, to wuj? Albo babka? Mam z nimi pogadać za ciebie?

– Nie. To klient – odparła Jagoda wymijająco, bo dopiero co zapewniała, że Mariusz Olcha nie ma w zwyczaju do niej wydzwaniać.

Nie była zresztą pewna, czy chce ten telefon odbierać. Komórka jednak uparcie dzwoniła i dzwoniła, a gdy wreszcie umilkła, niemal natychmiast przyszedł SMS. „Odbierz ten cholerny telefon”. Ledwo odczytała wiadomość, znów rozbrzmiał dzwonek.

– Przepraszam – westchnęła i podniosła się z miejsca. – To chyba ważne. Zaraz wracam.

Ruszyła do wyjścia, przeciskając się pomiędzy stolikami. Iga odprowadziła ją podejrzliwym spojrzeniem, które wyraźnie świadczyło o tym, że nie uwierzyła w tego klienta.

– Słucham? – rzuciła Jagoda do telefonu.

– Gdzie jesteś? – padło natychmiast.

– A pytasz, bo…?

– Nie ma cię w mieszkaniu. Jesteś w głównej enklawie?

– Nie – odparła automatycznie, przystając tuż za progiem kawiarni. Przestało w końcu padać, ale było chłodno, powietrze pachniało wilgocią, mokry chodnik błyszczał srebrzyście w świetle latarni. – Co się stało? Jesteś pod moim mieszkaniem?

Pomyślała o Soni, która ten wieczór miała spędzić w domu, i strach chwycił ją za gardło. Czy dziewczynie coś się stało? Ktoś próbował się włamać, a może Zawicka postanowiła użyć magii, po którą zdecydowanie nie powinna sięgać?

– Nie ja. Muchomor. Cholera jasna, gdzie jesteś?!

– W pijalni czekolady, po niemagicznej stronie, przy Emilii Plater. Mario, co się dzieje?

– Będę za pięć minut. Góra dziesięć. Nie ruszaj się stamtąd.

– Co…

Nie zdążyła nawet dokończyć pytania. Mario już się rozłączył. Jagoda zacisnęła powieki i odetchnęła powoli kilka razy, by nie pozwolić, żeby irytacja wzięła nad nią górę. Najwyraźniej do świętych zwyczajów Mariusza Olchy należały stawianie innych przed faktem dokonanym, nieudzielanie informacji i zachowania godne udzielnego władcy.

Mimo to, gdy powtórzyła uspokajającą mantrę, cofnęła się do kawiarni, by zabrać rzeczy i przeprosić Lilianę i Igę. Nie miała ochoty być na każde zawołanie komendanta WMM. Przeczuwała jednak, że jeśli nie poczeka na niego, Mario znajdzie ją, choćby miał przeszukać wszystkie okoliczne kawiarnie, i spróbuje wyciągnąć siłą, a wtedy dojdzie do publicznej awantury. Łatwiej było ustąpić i pokłócić się z nim na zewnątrz, nie na oczach siostry i Igi. Liliana zirytowała się trochę tym, że siostra znika tak szybko, ale uwierzyła w konieczność pilnego zdjęcia klątwy. Iga za to spoglądała na Jagodę z powątpiewaniem i gdyby Wilczkówna nie wiedziała, że przyjaciółka nie posiada magicznych zdolności, zastanawiałaby się, czy ta nie czyta jej w myślach.

Choć wszystko zajęło ledwo dziesięć minut, Mario już czekał na nią na zewnątrz. Wysoki, mocno zbudowany mężczyzna o charakterystycznych dla rodziny Olchów zielonych oczach i kasztanowych włosach, stał obok auta zaparkowanego na środku chodnika, w miejscu, w którym parkować zdecydowanie nie było wolno. Jeszcze nim Jagoda zbliżyła się do samochodu, otworzył drzwi od strony pasażera.

– Wsiadaj.

– Ani mi się śni.

– To nie pora na kłótnie.

Silił się na spokojny ton, ale coś w spojrzeniu, sztywność ramion, palce mocno zaciskające się na klamce auta podpowiadały Jagodzie, że Mario jest wściekły. Może nawet na skraju wybuchu. To jednak nie był jej problem. Ona nie planowała tańczyć tak, jak Mario zagra.

Mógł sobie myśleć, że robiła to z czystej złośliwości, ale tak naprawdę nie chodziło o to, że nie była gotowa pomóc WMM. Raczej nie miała zamiaru pozwolić, by komendant traktował ją jak niewolnicę.

– Może nie. Ale na pewno na wyjaśnienia, jeśli chcesz, żebym gdziekolwiek z tobą pojechała – oświadczyła.

Stanęła jakieś półtora metra od niego, skrzyżowała ręce na piersi i spoglądała na Olchę wyczekująco. Wykonał taki ruch, jakby chciał ją złapać, może wciągnąć do auta, co przyjęła ze zdumieniem. Nie spodziewała się z jego strony ani przemocy, ani tego, że mógłby naiwnie uznać, iż w ten sposób cokolwiek osiągnie. Zamarł z wyciągniętą dłonią, chyba uświadomiwszy sobie, że próba wciągnięcia Jagody do samochodu siłą niczego nie przyspieszy.

– Rzucono klątwę – powiedział w końcu. – Składając ofiarę z człowieka. Potrzebuję cię tam. Teraz.

Przez jakąś sekundę, nim w pełni dotarło do niej znaczenie tych słów, przypatrywała się Olsze z niedowierzaniem. Potem bez słowa wskoczyła do samochodu i zapięła pas. Mario błyskawicznie znalazł się za kierownicą i odpalił silnik.

– Co wiadomo?

– Niewiele – mruknął Olcha.

Zjechał na ulicę, wymuszając pierwszeństwo, a potem dodał gazu. Normalnie Jagoda zwróciłaby mu uwagę, że przekroczył dozwoloną prędkość, a jej nie spieszy się na tamten świat ani do zabicia żadnego pieszego, teraz jednak nawet nie zauważyła, że prowadzi jak wariat.

Ofiara z człowieka.

Słyszała zaledwie o paru klątwach wymagających takiej ofiary. Większości nie zdołałaby rzucić. Nie znała potrzebnych inkantacji – księgi, w których je zapisano, podobnie jak tych, którzy z nich korzystali, dawno temu spalono na stosach. I nie zrobili tego niemagiczni, lecz czarodzieje. Wiedzę wytępiono tak skutecznie, że nawet w domu wiekowego czarnoksiężnika, pośród tysięcy woluminów, Jagoda natknęła się na opis zaledwie trzech takich rytuałów. Choć nie powstrzymała się przed ich odczytaniem, potem wyrwała karty i spaliła je w kominku. Ta magia nie była zakazana tylko dlatego, że wiązała się z morderstwem. Jeśli klątwa wymagała poświęcenia życia, by ją utkać, zazwyczaj miała spektakularne skutki. Tego typu przekleństwa zwykle odciskały też piętno na tym, kto je rzucił.

– Rezultaty?

– Nie wiem – odparł Mario i zaklął, gdy zatrzymały ich czerwone światła. – Aura jest na tyle silna, że to bez wątpienia klątwa, potężna. Wszystkie pomiary to potwierdzają. Ale nie wiemy jaka i na kogo rzucona.

– Co mówi Adrian?

– Nic. Jest niedysponowany.

– Macie tam kogoś innego od klątw?

– Gdybym miał jeszcze jakiegoś specjalistę, nie szukałbym cię po całym mieście. Maeve trochę się na tym zna, ale sprawa ją przerasta. Wie, że rzucono klątwę, wie, że jest potężna i czarnomagiczna, tyle że nie potrafi określić rodzaju.

– W jaki sposób zginęła ofiara? – naciskała Jagoda. Widziała, że Mario ledwo nad sobą panował, a odpowiedzi wywarkiwał, ale nie chciała tracić czasu.

– Wykrwawiona. Był krąg, ale żadnych symboli wskazujących, że to próba przywołania czegoś albo kogoś. Aura paskudna. Cholernie silna magia.

Skręcił na prywatny, podziemny parking, z którego można było się przedostać do głównej z warszawskich enklaw. Budynek jako jeden z nielicznych znajdował się po obu stronach przejścia. Jagoda spodziewała się, że pojadą dalej, na ulice enklawy, ale Mario po prostu zaparkował i wyskoczył z auta.

– Tutaj? – spytała z niedowierzaniem, otwierając drzwi. Nie wysiadła jednak od razu, bo bała się, że zawiodą ją nogi, nagle miękkie.

Niewielki budynek należał bowiem do WilCom, rodzinnego przedsiębiorstwa Wilczków, specjalizującego się w stawianiu magicznych osłon i zabezpieczeń. Po „niemagicznej” stronie uchodził za siedzibę małej firmy ochroniarskiej, w istocie jednak był jednym z kluczowych punktów osłony enklawy. Doskonale chronionym punktem. Zawsze ktoś tu dyżurował, a Jagoda podejrzewała, że nawet babka i Sebastian stracili rozeznanie w tym, ile ochronnych czarów rzucono na budynek.

Być może została tu sprowadzona przez Olchę nie tylko z powodu znajomości klątw, lecz także swojego nazwiska.

– Jakim cudem tutaj kogoś zamordowano? Tu są kamery, ochroniarze i jakiś milion zaklęć ochronnych. Ktoś z pracowników?

– Do morderstwa doszło tuż obok. Jaga, chodź wreszcie. Proszę.

To „proszę”, tak nietypowo brzmiące w jego ustach, wreszcie Jagodę otrzeźwiło. Zignorowała nawet „Jagę”, na którą pozwalała tylko najbliższym, wyszła z auta i ruszyła za Olchą najpierw schodami na parter, a potem do wyjścia na enklawę.

Ofiarę złożono między dwoma budynkami, tuż za miejscem, w którym kończył się zasięg ochronnych czarów. Wiedźma już z daleka, w błękitnawym, magicznym świetle, dostrzegła kręcących się tam funkcjonariuszy. W ciągu ostatnich dwóch lat zdarzało się jej mieć kontakt z WMM na tyle często, że kilku z nich rozpoznała: między innymi ciemnoskórą Maeve oraz Bogdana, specjalistę od osłon. Ten ostatni tkał jakieś zaklęcie, Jagoda jednak nie poświęciła mu uwagi. Zastygła, uderzona paskudną aurą, doskonale wyczuwalną, choć od miejsca zbrodni dzieliło ich jeszcze przynajmniej kilkanaście metrów. Mario stracił cierpliwość, chwycił ją za rękę i zaczął ciągnąć w stronę swoich ludzi. Wyjątkowo nie zaprotestowała, zbyt wytrącona z równowagi. Przestąpili nad kręgiem znaków wygłuszających magię, może postawionym przez mordercę, może potem, przez WMM. Przeszli obok Bogdana i Olcha wreszcie przystanął. Obejrzał się na Jagodę jakby… z wahaniem.

– Widok nie jest przyjemny – ostrzegł cicho. Na razie niewiele mogła dostrzec: tylko nieznaną sobie kobietę pochylającą się nad czymś zasłoniętym przez Olchę oraz fotografa.

Przygryzła wargę, by zapanować nad mdłościami, które narastały zarówno z powodu echa klątwy, atakującego szósty zmysł, jak i na myśl o tym, co za chwilę zobaczy. Jagodzie zdarzało się w przeszłości oglądać trupy, ale wbrew opinii, jaką niektórzy mieli na jej temat, brutalne sceny widywała rzadko i nie miała żołądka z żelaza.

– Rozumiem – odparła. – Chodźmy. Muszę obejrzeć… źródło klątwy.

– Przepuśćcie nas – polecił Mario, a kobieta, pewnie patolożka, i fotografujący mężczyzna odsunęli się posłusznie.

Jagoda przystanęła jakiś metr od trupa, przypatrując się ciału i otaczającym je plamom krwi. Zapach juchy wręcz wwiercał się w nozdrza. Kobieta w średnim wieku. Ktoś podciął jej żyły, porządnie, tnąc wzdłuż, od nadgarstków aż do łokci. Twarz nosiła ślady przemocy: być może się broniła. Krew plamiła też tu i ówdzie ubranie. Jagoda nie rozpoznawała ofiary. Na całe szczęście, bo gdyby była znajoma, cała ta sytuacja stałaby się jeszcze trudniejsza.

– Żadnego… wzoru na ranach? – spytała, starając się, by jej głos zabrzmiał normalnie.

– Jeśli jakiś jest, to go nie dostrzegliśmy. Rany cięte i kłute, ślady zaklęcia paraliżującego. Wszystko potrwało prawdopodobnie… przynajmniej kilka minut. Może dłużej.

Kiwnęła tylko głową, a potem zacisnęła powieki. Gdy je otworzyła, nie starała się już przypatrywać twarzy zmarłej, ranom, ciemnym plamom na bruku. Szukała nitek magii, jakie musiały tu pozostać po rzuceniu tak silnej klątwy. Dostrzegła je od razu: choć aura ofiary rozwiała się wraz ze śmiercią, echo przekleństwa, które w nią wpleciono, nie zdążyło się ulotnić. Jagoda sięgnęła ku magicznym niciom i ledwo to zrobiła, cofnęła się gwałtownie, wypuszczając je, jeszcze nim spróbowała zbadać, w jakim celu rzucono klątwę.

Bo znała ten wzór.

Zarówno samej klątwy, jak i magii tego, kto ją rzucił.

– W porządku?

– Gdzie… gdzie jest Adrian? – wykrztusiła, spoglądając na Olchę. Tym razem głos uwiązł jej w gardle.

– Mówiłem ci, że jest niedysponowany – odpowiedział Mario z irytacją. Zaraz jednak odetchnął i odezwał się łagodniejszym tonem: – Posłuchaj, wiem, że to dla ciebie trudne, ale muszę wiedzieć, co robi ta klątwa, zanim… zanim będzie za późno.

– Niszczy – odparła, znów zwracając wzrok ku ofierze. Uniosła głowę, bo nitki zdawały się sięgać gdzieś w górę, ale potem rozwiewały się na różne strony i znikały, niemożliwe do wyśledzenia. Nie potrafiła stwierdzić, na kogo rzucono przekleństwo, wiedziała jednak, że na pewno nie tylko na jedną osobę. Wreszcie zrozumiała, dlaczego specjalisty WMM tu nie było i dlaczego parę godzin temu nie pojawił się w sądzie.

– Powoli. Wysysa siły, magię, aż nic nie zostaje. Z początku niemal niezauważalnie, zazwyczaj skutek można dostrzec, gdy jest już za późno. Nie mam pojęcia, dla kogo ją przeznaczono. Ale została rzucona przez Adriana.

***

Świtało już, gdy Maeve odwiozła Jagodę do mieszkania. Kilka godzin na miejscu zbrodni pozwoliło wiedźmie ustalić, że klątwa przypominała połączenie dwóch innych – obu zakazanych. Jedna miała odzierać z magii i Wilczkówna nigdy nie próbowała jej rzucić. Druga wyniszczała organizm na podobieństwo podstępnej choroby, doprowadzając wreszcie do śmierci. Tę Jagoda mogła rozpoznać od razu. Kiedyś jej użyła. Nigdy tego nie żałowała, a jeśli czuła jakieś wyrzuty sumienia, to minęły dawno temu, lecz teraz wciąż się zastanawiała, czy te sprawy miały ze sobą jakiś związek.

Byłaby niemal pewna, że tak, gdyby nie to, że klątwę rzucił Adrian, który nie miał żadnych powiązań z człowiekiem zabitym przed laty przez Wilczkównę. Ba, Potoccy nie przepadali za ofiarą i być może ze względu na ich szerokie wpływy w wydziale sprawiedliwości nigdy nie wszczęto śledztwa. Nie, Adrian nie miał nic wspólnego z tamtą sprawą. Jednak w kwestii autora przekleństwa nie miała wątpliwości. Mario nie chciał wierzyć ani jej, ani nawet Maeve, która również wyczuwała na miejscu zbrodni ślady aury Adriana – choć początkowo funkcjonariuszka podejrzewała, że jedynie tu był i używał magii, a nie że sam złożył ofiarę. Nad ranem Olcha zdołał ściągnąć na miejsce Annę Radecką, inną warszawską specjalistkę od klątw. Niska, krągła i surowa wiedźma po siedemdziesiątce najpierw narzekała na nocną pobudkę, potem na widok Jagody obraziła się, że to nie ona została poproszona o pomoc jako pierwsza, a wreszcie stwierdziła, że „nawet kretyn by się zorientował, że zrobił to ten wasz chłopak”. O naturze klątwy potrafiła powiedzieć jednak tylko tyle, że jest niszcząca.

Mario, nie mogąc dalej zaprzeczać oczywistemu, wziął paru ludzi i pojechał do mieszkania Adriana, a Jagoda starała się ustalić, na kogo rzucono przekleństwo. Nitki magii jednak rozbiegały się i nie zdołała znaleźć punktu zaczepienia. Stwierdziła jedynie, że ofiarą nie miała być konkretna osoba – co nie zaskakiwało, zważywszy na to, że aby rzucić klątwę, poświęcono życie. Tkanie takiego przekleństwa, aby pozbyć się jednego człowieka, byłoby jak wysadzenie w powietrze całego miasta, żeby dopaść jednego mieszkańca. Za dużo pojedynczych nici, z których każda mogła wywołać spustoszenie.

Jeden z najbardziej zaufanych pracowników WMM okazał się mordercą i, prawdopodobnie, czarnoksiężnikiem. Gdzieś w enklawie w aury całej grupy osób mogła wplątywać się właśnie klątwa, mordercza i niemal niemożliwa do zauważenia. Jagoda zakładała, że jeśliby szybko znaleźli potencjalne ofiary, mogłaby jeszcze je uratować… ale za jakieś dwa, trzy dni, będzie na to za późno.

Syrenka warszawska nie przebudziła się bez powodu.

Po tym wszystkim Jagoda marzyła, by odpocząć, a jednocześnie nie była pewna, czy zdoła zasnąć. Wciąż przed oczami miała Adriana, takiego, jakim widziała go ostatnio: zmartwionego i przejętego sprawą Jeremiasza. Może nie przyjaźniła się z Potockim, znała go jednak całkiem nieźle. Był od niej niewiele starszy i oboje specjalizowali się w wąskiej dziedzinie. Jeszcze wczoraj nie uwierzyłaby w to, że mógłby kogoś z zimną krwią zamordować.

Do mieszkania wchodziła zmęczona i przygnębiona, z głową pełną czarnych myśli. Starała się zachowywać cicho, ale ledwo zamknęła zamek, jej uczennica wychynęła z pokoju.

– Przepraszam. Nie chciałam cię obudzić – mruknęła Jagoda, gdy Sonia zapaliła światło.

Zrzuciła buty, odwiesiła kurtkę i ruszyła prosto do łazienki. Jej piegowata twarz w lustrze była blada, brązowe włosy pod wpływem wilgoci zbiły się w poplątany gąszcz, a worki pod ciemnymi oczami stały się jeszcze wyraźniejsze niż zwykle.

– Co ty, nie spałam! Czekałam, aż wrócisz – oświadczyła Sonia, która dotarła za nią aż na próg łazienki. Dziewczyna stłumiła ziewnięcie i oparła się o framugę, gdy Jagoda zdjęła okulary i zabrała się do mycia zębów.

– Mówiłam, że coś mi wypadło i masz nie czekać.

– Taaak, to zwykle oznacza, że wreszcie dzieje się coś ciekawego!

Jagoda nie odpowiedziała, zerkając tylko na Sonię znad pełnego wody kubka. „Wreszcie”. „Coś ciekawego”. Gdy ostatnio działo się „coś ciekawego”, Zawicką porwano, a samą Jagodę chciał zeżreć wielki zły wilkołak. Minęło parę miesięcy i najwyraźniej Sonia już zapomniała o grozie tamtych chwil.

Ewentualnie – co Jagoda czasem podejrzewała – Zawicka pozostawała trochę oderwana od rzeczywistości.

– No hej, Jaga, chyba nie każesz mi czekać, aż napiszą o tym w gazetach? Co? Co się działo? Nie mów, że randka, po randce nie wyglądałabyś jak wrzucona do pralki i odwirowana. Tak to mógłby wyglądać wtedy facet. Jeśliby cię zdenerwował.

– Dzięki – odparła Jagoda sarkastycznie, odkładając szczoteczkę na miejsce. Ruszyła do swojej sypialni, ale Sonia albo nie załapała aluzji, albo postanowiła ją zignorować.

– Co się stało? Naprawdę nie puścisz pary?

Wilczek opadła na łóżko, które zajmowało mniej więcej połowę jej pokoju. Poza nim w sypialni mieściły się jeszcze szafa, stolik nocny i biurko – trzymała w nim rzeczy, których nie odważyła się wystawić w salonie. Padała z nóg, w głowie jej pulsowało, oczy ją piekły. Nie spała od niemal dwudziestu czterech godzin. To nie był moment na opowieści. Nie wspominając o tym, że wydarzenia z nocy zapewne pozostawały tajne i Jagoda zakładała, że gdy jutro pojawi się w WMM, by złożyć zeznania, podsuną jej do podpisania także zobowiązanie do zachowania poufności.

Zmagała się przez moment sama ze sobą, rozważając, co powiedzieć. Nie mogła i nie chciała dzielić się całą historią. Miała jednak nieodparte wrażenie, że jeśli spróbuje Sonię przegonić, ta najpierw będzie się starała coś z niej wyciągnąć i nie da jej spać, a potem będzie się boczyć cały tydzień.

– WMM. Potrzebowali konsultacji w sprawie klątwy. Wiedzą, że jakąś rzucono, nie wiedzieli, jak działa.

– O! Widziałaś się z Olchą?

– Tak – westchnęła Jagoda.

Dostrzegła, że oczy Soni zabłysły na tę odpowiedź. Czy nadinterpretowała, czy jej uczennica naprawdę podkochiwała się w komendancie WMM? Mario był starszy, pochodził z szanowanej rodziny, miał imponujące stanowisko i władał silną magią. To łatwo mogło zrobić wrażenie na młodej dziewczynie. Gorzej, że takie zauroczenie mógłby bezlitośnie wykorzystać. Nie po to, by dziewczę uwieść i porzucić, to nie byłoby w jego stylu, ale by wykorzystać ją do zbierania informacji.

– Co mówił? Co to za klątwa?

– Potencjalnie mordercza – odparła Jagoda, mając nadzieję, że to trochę przyhamuje entuzjazm Zawickiej. – Nie mam pojęcia, dla kogo przeznaczona, i raczej się nie dowiem. Nie pytaj mnie o szczegóły, bo niewiele wiem, a i nie mogę o tym opowiadać. Nikomu o tym nie wspominaj. Zwłaszcza Jess, bo zaraz będzie o tym mówić połowa Warszawy.

– A…

– Jest prawie szósta rano – przerwała jej Jagoda. – Wczoraj wstałam o siódmej i od tego czasu nie spałam. O cokolwiek chcesz spytać, to może poczekać parę godzin.

– Żebyś jeszcze wtedy odpowiedziała – westchnęła Sonia, ale wycofała się za próg i zamknęła za sobą drzwi.

Klątwa dla demona

Copyright © by Magdalena Kubasiewicz 2023

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2023

Redakcja – Piotr Chojnacki

Korekta – Paulina Stoparek, Anna Strożek, Magdalena Świerczek-Gryboś

Opracowanie typograficzne i skład – Joanna Pelc

Projekt okładki – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Grafika na okładce – Marzena Nereida Piwowar

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Drogi Czytelniku,

niniejsza książka jest owocem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego i grafików.

Prosimy, abyś uszanował ich zaangażowanie, wysiłek i czas. Nie udostępniaj jej innym, również w postaci e-booka, a cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści.
Podawaj źródło ich pochodzenia oraz, w wypadku książek obcych, także nazwisko tłumacza.

Dziękujemy!

Ekipa Wydawnictwa SQN

Wydanie I, Kraków 2023

ISBN mobi: 9788382108576

ISBN epub: 9788382108583

Wydawnictwo SQN pragnie podziękować wszystkim, którzy wnieśli swój czas, energię i zaangażowanie w przygotowanie niniejszej książki:

Produkcja: Kamil Misiek, Joanna Pelc, Joanna Mika, Grzegorz Krzymianowski, Natalia Patorska, Katarzyna Kotynia

Design i grafika: Paweł Szczepanik, Marcin Karaś, Agnieszka Jednaka, Julia Siuda

Promocja: Piotr Stokłosa, Łukasz Szreniawa, Aleksandra Parzyszek, Paulina Gawęda, Piotr Jankowski, Barbara Chęcińska, Małgorzata Folwarska, Marta Ziębińska

Sprzedaż: Tomasz Nowiński, Patrycja Talaga

E-commerce: Tomasz Wójcik, Szymon Hagno, Marta Tabiś, Marcin Mendelski, Jan Maślanka, Anna Rasiewicz

Administracja: Klaudia Sater, Monika Kuzko, Małgorzata Pokrywka

Finanse: Karolina Żak, Honorata Nicpoń

Zarząd: Przemysław Romański, Łukasz Kuśnierz, Michał Rędziak

www.wsqn.pl

www.sqnstore.pl

www.labotiga.pl