Fuminori Nakamura

Kieszonkowiec

Z japońskiego przełożył

Dariusz Latoś

1.

Kiedy byłem jeszcze mały, często mi się nie udawało.

Rzeczy, które chwytałem po kryjomu w zatłoczonym sklepie albo u kogoś w domu, często wypadały mi z ręki. Przedmioty innych ludzi były jak ciała obce, nigdy nie leżały dobrze w moich dłoniach. Wpadały w ledwo wyczuwalne wibracje, jakby te punkty styczne, które nie powinny w ogóle istnieć, odrzucały mój dotyk – obiekty podkreślały swoją osobność i spadały na ziemię, zanim się obejrzałem. W oddali zawsze majaczyła wieża. Przesłonięta mgłą, za którą rysowały się tylko kontury, wieża podobna do dawnego snu na jawie. Ale teraz już nie zdarzają mi się takie niepowodzenia. Oczywiście nie widzę też wieży.

Starszy mężczyzna w czarnym płaszczu szedł przede mną po peronie ze srebrną walizką w prawej dłoni. Od razu uznałem, że ze wszystkich pasażerów to on był najbogatszy. Płaszcz miał od Cucinelliego, garnitur też. Buty od Berlutiego, prawdopodobnie szyte na miarę, wyglądały jak nowe. Bogacze łatwi do rozpoznania zawsze starają się pokazać wszystkim wokół, kim są. Na jego lewym nadgarstku spoczywał srebrny datejust, wystawał spod mankietu tylko odrobinę. Mężczyźnie długo zajęło kupienie biletu, chyba nie był przyzwyczajony do podróżowania shinkansenem[1] w pojedynkę. Zgarbił się i poruszał przed automatem grubymi palcami podobnymi do odpychających robaków, jakby czegoś szukał. Wtedy zauważyłem, że portfel trzymał w lewej kieszeni płaszcza.

Wszedłem na schody ruchome i powoli zjechałem na dół, zachowując dystans. Czekał na pociąg, stanąłem za nim z gazetą w ręku. Tętno odrobinę mi przyspieszyło. Znałem rozmieszczenie kamer na całym peronie. Nie miałem biletu, musiałem załatwić sprawę, zanim facet wsiądzie do pociągu. Plecami zasłoniłem się przed wzrokiem ludzi po prawej, złożyłem gazetę, przekładając ją do lewej ręki i powoli opuściłem, tworząc cień, po czym włożyłem wskazujący i środkowy palec prawej dłoni do kieszeni mężczyzny.

Światło lamp odbite lekko w guzikach na rękawie jego płaszcza prześlizgnęło się gdzieś na granicy mojego pola widzenia. Powoli wciągnąłem powietrze, zatrzymałem je w płucach. Chwyciłem brzeg portfela między palce i wyciągnąłem go. Poczułem, jak drżenie wędruje od opuszków do ramienia, a ciepło stopniowo rozlewa się po całym moim ciele. Niezliczone, przecinające się spojrzenia wszystkich okolicznych osób pozostawiały nietkniętą tylko przestrzeń wokół mnie.

Przełożyłem portfel do złożonej gazety, znosząc napięcie narastające w punktach, gdzie zetknął się z moimi palcami, po czym znów chwyciłem go prawą ręką i wsunąłem do wewnętrznej kieszeni płaszcza. Stopniowo wypuszczałem powietrze z płuc. Rozejrzałem się, czując, jak temperatura mojego ciała rośnie jeszcze bardziej.

W opuszkach palców zostało jeszcze napięcie zetknięcia z ciałem obcym, odrętwienie po wtargnięciu do czyjejś przestrzeni. Kark pokryła mi cienka warstwa potu. Wyciągnąłem komórkę i ruszyłem, udając, że piszę esemesa.

Wróciłem do bramek i ruszyłem szarymi schodami w dół na peron linii Marunouchi. Nagle jedno oko zaszło mi mgłą, ludzie poruszający się wokół stracili ostrość, miałem wrażenie, że ich kontury zaraz znikną.

Kiedy dotarłem na peron, dostrzegłem mężczyznę w czarnym garniturze. Trzymał portfel w tylnej kieszeni spodni, poznałem po lekkim wybrzuszeniu. Wyglądał i zachowywał się jak całkiem popularny host[2]. Gorączkowo poruszał palcami, patrząc ze zdziwieniem w ekran telefonu. Wsiadłem do tego samego pociągu co on i zająłem pozycję za jego plecami, odgadując ruchy tłumu zapełniającego parne wnętrze.

Kiedy ludzki układ nerwowy odbiera równocześnie silny i słaby bodziec, mózg pomija ten drugi. Na tym odcinku były dwa ostre skręty, pociągiem mocno na nich trzęsło. Pracownik biurowy za mną czytał wieczorne wydanie gazety, dwie kobiety w średnim wieku po prawej rozmawiały o kimś innym i śmiały się, pokazując dziąsła. Wszyscy byli tutaj, by przemieścić się z jednego miejsca w drugie, tylko mnie przyświecał inny cel.

Obróciłem dłoń grzbietem do mężczyzny i chwyciłem jego portfel między dwa palce. Otaczały mnie pionowe linie rosnące z punktów, w których stoją pasażerowie. Tylko dwie nici zaczepione na skraju kieszeni były luźne, wiły się jak węże, rysują w powietrzu jaskrawą spiralę. Naparłem klatką piersiową na plecy hosta dokładnie w momencie, gdy pociągiem szarpnęło na zakręcie, i wyciągnąłem portfel pionowym ruchem.

Energia nacisku rozproszyła się ku górze, wypuściłem powietrze. Poczułem gorąco przepływające przez całe moje ciało. Rozejrzałem się wokoło, ale nie dostrzegłem nic niepokojącego. Nie było opcji, żebym popełnił błąd przy takim łatwym przypadku. Wysiadłem na następnej stacji i ruszyłem przed siebie, chowając głowę między ramionami jak ktoś, komu jest zimno.

Dołączyłem do strumienia ospałych ludzi i wyszedłem przez bramki. Patrzyłem na piętnaście zwyczajnych kobiet i mężczyzn stojących przy wyjściu ze stacji. „Jakieś dwieście tysięcy jenów[3]” – pomyślałem. Zapaliłem papierosa, szedłem wolnym krokiem. Po prawej, za słupem telefonicznym, zobaczyłem, jak jakiś mężczyzna bezmyślnie sprawdza zawartość portfela i chowa go do prawej kieszeni białego puchowego płaszcza. Rękaw miał przybrudzony na czarno, buty znoszone, tylko materiał jeansów wydawał się dobrej jakości. Zignorowałem go i wszedłem do domu towarowego Mitsukoshi.

Na piętrze z odzieżą męską pełnym markowych sklepów stał manekin z przykładową stylizacją. Wisiały na nim ubrania dla kogoś trochę zamożnego, ale nie za bardzo, w wieku od dwudziestu pięciu do trzydziestu pięciu lat. Wyglądałem dokładnie tak jak ten manekin. Nie interesowałem się ciuchami, ale człowiek zajmujący się tym co ja nie może się wyróżniać. Przebierałem się za kogoś trochę bogatego, by nikt mnie nie podejrzewał; zakładam na siebie kłamstwo, bo jako kłamstwo muszę się wtopić w otoczenie. Od manekina odróżniały mnie tylko buty. Miałem na sobie sneakersy – na wypadek, gdyby trzeba było uciekać.

Korzystałem z ciepła panującego w sklepie i rozluźniałem palce, na zmianę zginając i prostując je w kieszeni. Mokra chusteczka do zwilżania opuszków nadal była zimna. Mój palec wskazujący i środkowy miały niemal tę samą długość. Nie wiem, czy miałem tak od urodzenia, czy zmieniły się tak z czasem. Ludzie z serdecznym placem dłuższym od wskazującego używają go razem ze środkowym. Można też chwytać trzema, środkowym od dołu. W przypadku portfela opuszczającego kieszeń, tak samo jak przy wszelkich przemieszczeniach obiektów fizycznych, istniał najpłynniejszy, najbardziej odpowiedni rodzaj ruchu. Oprócz kąta liczyła się również szybkość. Ishikawa lubił opowiadać o takich rzeczach. Po alkoholu często robił się rozmowny i nieostrożny jak dziecko. Nie wiedziałem, co się z nim dzieje. Prawdopodobnie już nie żył.

Wszedłem do kabiny w przyciemnionej łazience domu towarowego, założyłem cienkie rękawiczki i sprawdziłem łupy. Na wszelki wypadek nie korzystałem z toalet na stacjach kolejowych. W portfelu starszego mężczyzny znalazłem dziewięćdziesiąt sześć tysięcy jenów, trzy banknoty studolarowe, złote karty Visa i American Express, prawo jazdy, kartę klubu fitness i faktury z restauracji na siedemdziesiąt dwa tysiące jenów. Już miałem dać sobie z nim spokój, gdy znalazłem plastikową kartę o skomplikowanym, kolorowym wzorze, bez żadnego napisu. Widziałem takie już wiele razy. Agencja towarzyska działająca na zasadzie klubu członkowskiego.

W portfelu hosta pięćdziesiąt dwa tysiące jenów, prawo jazdy, karta kredytowa Mitsui Sumitomo, karty z wypożyczalni filmów i manga café, kilka wizytówek kobiet z klubów nocnych, poza tym paragony oraz inne śmieci. I kolorowe tabletki z gwiazdkami i serduszkami. Wyjąłem tylko gotówkę, resztę zostawiłem w środku.

W portfelu, tak jak w telefonie, widać charakter i styl życia jego posiadacza. Jako najważniejsza z rzeczy, które człowiek nosi ze sobą, stanowi centrum, przestrzeń ukrytą przed innymi ludźmi. Nigdy nie sprzedawałem kart, były z tym same problemy. Wystarczyło wrzucić portfel do skrzynki pocztowej, stamtąd trafiał na policję, po czym wracał pod adres widniejący na prawie jazdy. Ishikawa robił tak samo. Starłem odciski palców i włożyłem wszystkie z powrotem do kieszeni. Hosta pewnie aresztują za narkotyki, ale to nie mój problem.

Kiedy wychodziłem z kabiny, poczułem coś dziwnego w jednej z ukrytych kieszeni w płaszczu. Serce zabiło mi mocniej. Wróciłem się. Portfel z twardej skóry, bulgari. W środku dwieście tysięcy jenów w nowych banknotach. Do tego kilka kart kredytowych i wizytówka prezesa spółki giełdowej. Ani tego portfela, ani wizytówki, ani wypisanego na niej nazwiska nie widziałem nigdy wcześniej.

„Znowu” – pomyślałem. Nie pamiętałem, jak go zdobyłem. A był bez wątpienia najcenniejszy ze wszystkich tego dnia.

1 Shinkansen – sieć superszybkich pociągów (maksymalna prędkość operacyjna wynosi 320 km/h). Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza.

2 Host – mężczyzna pracujący w klubie dla kobiet, gdzie zabawia klientki rozmową i pije z nimi alkohol.

3 Dwieście tysięcy jenów to około 7,7 tys. zł (sto jenów to około 3,85 zł, milion jenów – 38,5 tys. zł; kurs z dnia 21.04.2020).

2.

Pozwalałem wagonowi kołysać moim ciałem. Czułem lekki ból głowy.

Wsiadłem do pociągu jadącego na lotnisko Haneda, był okropnie zatłoczony. Spociłem się od ogrzewania i ciepła innych ludzi. Patrzyłem na krajobraz za oknem, ruszając palcami w kieszeni. Skupiska brudnawych domów przesuwały się w jednakowych odstępach jak seria jakichś sygnałów. Nagle przypomniałem sobie ten wczorajszy, ostatni portfel, a kiedy mrugnąłem, ogromna stalowa wieża mignęła mi przed oczami z ogłuszającym hukiem. Trwało to zaledwie moment, ale i tak cały zesztywniałem. Konstrukcja wznosiła się wysoko – poczułem, jakby spojrzała na mnie niedbale, gdy tak tkwiłem wśród tłumu w pociągu.

Rozejrzałem się dookoła. Jeden mężczyzna wydawał się czymś pochłonięty. Nie był skupiony, raczej nieobecny jak w transie, oczy miał półprzymknięte, a dłońmi wodził po ciele jakiejś dziewczyny. Według mnie tacy mężczyźni dzielą się na dwa rodzaje: normalnych facetów o skrzywionych preferencjach seksualnych oraz takich, których to skrzywienie wchłonęło, ludzi przeżartych nim tak bardzo, że nie istnieje dla nich już nic innego, granica między rzeczywistością a zboczeniem się zaciera. Ten należał do drugiej kategorii. Przyjrzałem się dokładniej – obmacywana dziewczyna chodziła najwyżej do gimnazjum. Ruszyłem przez zatłoczony wagon, lawirując między ludźmi. Nikt oprócz mnie, jego i jej nie zauważył, co się działo.

Spokojnym ruchem chwyciłem od tyłu lewy nadgarstek mężczyzny. Wszystkie jego mięśnie nagle się przebudziły, ale moment później poczułem, że energia ulatuje z nich tuż po gwałtownym impulsie mojego dotyku. Palcem wskazującym przytrzymałem jego zegarek, a kciukiem odpiąłem bransoletę, po czym wsunąłem zegarek do rękawa, wciąż trzymając mężczyznę za przegub. Portfel, który miał w wewnętrznej kieszeni, chwyciłem między palce prawej dłoni, ale poczułem, że przy wyjmowaniu mogę zahaczyć o jego ciało, dlatego zmieniłem ruch i upuściłem portfel między połą marynarki i koszulą, po czym złapałem go lewą dłonią, którą miałem już w pogotowiu. Facet pod czterdziestkę, pracownik biurowy, obrączka świadczyła, że żonaty.

Z powrotem chwyciłem go za rękę, tym razem drugą dłonią. Był blady i roztrzęsiony, zaczął odwracać się twarzą do mnie. Gimnazjalistka wyczuła, że zaszła jakaś zmiana. Poruszyła głową, jakby nie mogła zdecydować, czy spojrzeć za siebie, czy nie. W wagonie panowała cisza. Mężczyzna otwierał usta, żeby wytłumaczyć się mnie albo całemu światu. Odniosłem wrażenie, że jakaś siła pełna złej woli oświetla go teraz z góry. Jego gardło drgnęło, jakby miał zaraz krzyknąć. Po czole i policzkach spływał mu pot, szeroko otwarte oczy posyłały nieprzytomne spojrzenie. Może sam miałem zrobić podobną minę, kiedy to ja zostanę złapany.

Zwolniłem uścisk i poruszyłem bezgłośnie wargami: „Uciekaj”. Nie zrozumiał, twarz wykrzywiał mu grymas. Ruchem głowy wskazałem drzwi. Odwrócił się do przodu, jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę, że cały czas widzę jego twarz. Ramiona drżały mu lekko. Drzwi się otworzyły, mężczyzna wybiegł. Wpadł w tłum, przeciskał się jak robak, rozpychając ludzi na boki.

Gimnazjalistka nie wysiadła, patrzyła na mnie. Odwróciłem się w drugą stronę, próbując opanować nieprzyjemne uczucie. Wziąłem zegarek, którego nie chciałem, i portfel, którego też nie chciałem. Co prawda mężczyzna widział moją twarz, dziewczyna też, ale nie mógł donieść na mnie na policję.

Straciłem nastrój, dlatego wysiadłem na następnej stacji. Kiedy zjeżdżałem schodami ruchomymi, zauważyłem jakiegoś bogatego mężczyznę w średnim wieku ze znudzoną miną, ale zignorowałem go. Przeszedłem przez bramki, potem na zewnątrz, oparłem się o brudną ścianę stacji. Powoli ulatywała ze mnie energia. Rozluźniając palce w kieszeni, zastanawiałem się, czy nie wziąć taksówki.

Nagle poczułem czyjąś obecność. Odwróciłem się – jakiś szczupły mężczyzna właśnie opierał się o ścianę obok mnie. Miał na sobie czarny garnitur i czarne skórzane półbuty, nie poznałem jakiej marki. „Tachibana” – pomyślałem zaskoczony, usiłując opanować wzburzenie. Wcześniej nosił blond, teraz miał włosy zafarbowane na szatyna. Wykrzywiał pełne wargi, wbijając we mnie spojrzenie wąskich oczu. Wyglądał trochę, jakby się uśmiechał, ale nie byłem pewny.

– Ty przypadkiem nie kroiłeś tylko bogatych? – zapytał, obracając się całym ciałem w moją stronę.

Możliwe, że Tachibana to tylko jego pseudonim, on natomiast musiał znać moje prawdziwe nazwisko. Podejrzewałem, że gdzieś się spotkamy, byłem jednak pewien, że sam go znajdę. Spokojnie wciągnąłem powietrze, czując, że wszystkie wspomnienia niedługo wrócą.

– …teraz też.

Chciałem odpowiedzieć inaczej, ale dałem radę wymówić tylko ten pozbawiony sensu zlepek słów.

– Nuda. Poza tym czy prawdziwi bogacze jeżdżą pociągami? Jesteśmy tymi złymi, trzeba brać jak najwięcej i się nie przejmować.

– Daję sobie radę. Czyli nie zginąłeś gdzieś po drodze?

– Przecież widzisz. Wreszcie się spotykamy. Choć to ja cię znalazłem, mówiąc ściśle.

– Długo mnie śledzisz?

– Długo. Od kiedy zabrałeś portfel tamtemu zboczeńcowi. Nawet nie zauważyłeś, że masz ogon, trochę się zdziwiłem.

Zacząłem iść, on też ruszył. Stanąłem pod wiaduktem kolejowym.

– Dawno wróciłeś? – zapytał, nie wiedzieć czemu patrząc na mnie z poważną miną.

– Ostatnio. W Tokio jednak najłatwiej… pod wieloma względami.

– Ale samemu ciężko, nie? Mam czas, może popracujemy razem?

– Nie. Nie wierzę ani w twoje umiejętności, ani w to, że będziesz chciał się uczciwie podzielić.

Wybuchnął śmiechem i zaczął iść. Specjalnie śmiał się tak głośno, w jego głosie pobrzmiewało coś nieprzyjemnego – on na pewno o tym wiedział, ale nie przestawał. Wyszliśmy spod wiaduktu, wielkie bryły domu towarowego i biurowca patrzyły na mnie z góry zza moich pleców. Poczułem mrowienie na karku. Nagle zorientowałem się, że wbijam wzrok w mizerną roślinę wyrastająca ze szczeliny w asfalcie. Tachibana stanął oparty o ogrodzenie z siatki i zapalił papierosa.

– Prawda, nie jestem za dobry w te klocki. Tak jakoś wyszło, że zacząłem, normalna kolej rzeczy, w gimnazjum kradłem w sklepach, potem to… Ale raczej dla zabawy. Nie potrafię tak jak ty albo Ishikawa. Pamiętam te akcje: najpierw ty wyciągasz portfel, przekazujesz jemu, Ishikawa bierze zawartość i wkłada portfel z powrotem do kieszeni delikwenta… Ale tylko dwie trzecie, nie bierze więcej. Dzięki temu ofiara nie ogarnia, że coś się w ogóle wydarzyło, a nawet jeśli ogarnie, to nie ma jak tego zgłosić. Zamieniacie się rolami w zależności od sytuacji, sygnały dajecie sobie oczami… Ja tylko patrzyłem. Ale wiesz, w Japonii nie ma już poważnych kieszonkowców. Powiedz, dalej co chwilę zmieniasz robotę? Jak potrzebujesz sobie dorobić, to lepiej rób włamy w którejś grupie zawodowców, tak jak kiedyś, albo zacznij handlować. Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że się z tego utrzymujesz.

Poruszał takie tematy, że musiałem podejść do niego bliżej.

– Sprzedawałem, ale fałszywki. A ty w czym teraz robisz?

– Jak padł biznes z chwilówkami, to paru młodych robiło dla mnie wyłudzenia przez telefon, ale ostatnio siedzę w akcjach. Jako pośrednik.

– Akcjach?

– Wiesz, ja nie jestem już szeregowcem… Dostaję hajs od yakuzy, przekazuję komu trzeba, inwestuję. Oni wiedzą o takich rzeczach, że głowa mała. Insider trading. Mnóstwo ludzi się tym teraz zajmuje.

Rzucił niedopałek na ziemię.

– Zarabiam o niebo lepiej niż ty. Mogę ci odpalić trochę roboty. Załatwisz bezdomnym w okolicy jakieś najgorsze nory, każesz im założyć po kilka kont bankowych…

– Nie interesuje mnie to.

– Nie ogarniam takich typów jak ty. Ishikawa to samo… O co ci w ogóle chodzi?

Milczałem.

– Nie zapytasz, co się z nim stało? – Patrzył na mnie. Tętno przyspieszało mi stopniowo.

– A wiesz? – spytałem.

– Nie.

Zaśmiał się. Promienie wiszącego nad nami słońca nie dawały mi spokoju.

– Ale pewnie chodzi o tamto. Na sto procent. Masakra, żeby odwalić taką akcję zupełnie bezbłędnie. Nie mogę przestać o tym myśleć… Pewnie narobił sobie wtedy jakichś wrogów. Dam ci jedną radę. Lepiej wyjedź z Tokio. Szczególnie z tej okolicy.

– Dlaczego?

– Podobno znowu coś szykuje. Wiesz, on.

Nasze spojrzenia się spotkały, ale szybko wzbiłem wzrok w ziemię, nie wiedząc, jak odpowiedzieć.

– Lepiej zniknij, zanim znowu się w coś wpakujesz – powiedział.

– A ty?

– Dla mnie to nie problem. Przeciwnie, jeszcze na tym zarobię. Ostatnio tak właśnie funkcjonuję. Za późno, żebym myślał o własnym bezpieczeństwie.

Uśmiechnął się, ja też. Chyba zdał sobie sprawę, że powiedział trochę za dużo – uniósł dłoń i skręcił na skrzyżowaniu. W oddali zauważyłem wysokiego, zamożnego z wyglądu mężczyznę, ale nie miałem ochoty na więcej. Drażniły mnie okoliczne budynki, wszedłem z powrotem pod wiadukt. W pudełku z zepsutymi resztkami bento[4] stała mętna woda, jakby pod spodem biło jej źródło. Nie wiem dlaczego, ale wydała mi się nieprzyjemnie ciepła.

4 Bento – posiłek pakowany do pudełka, jedzony w czasie przerwy w pracy lub szkole – tradycyjnie przygotowywany samodzielnie w domu, współcześnie także kupowany w sklepach w formie gotowych zestawów.

3.

Otworzyłem oczy. Leżałem w łóżku, ale nie mogłem zasnąć.

Deszcz uderzał w cienką szybę okna, wydając nieprzyjemne stukanie. Z mieszkania na górze dochodziło dudnienie basu, który momentami ustawał, potem znów wracał i tak bez końca. Leżałem, skupiając się na każdym szczególe mojego mieszkania na parterze. Deszcz, oczywiste zjawisko, zalewał ogromną przestrzeń otaczającą ściany mieszkania.

Dudnienie ucichło, słyszałem tylko szum deszczu. Nie wracało, pewnie ten ktoś z góry poszedł spać. Poczułem, że zostałem sam. Zapaliłem papierosa, dopiero po chwili zauważyłem, że w popielniczce leży jeszcze jeden niedopalony. W pokoju nie było nic do oglądania, stało tam tylko metalowe łóżko, szafa i deska do prasowania. Splecione wiązki jakiegoś tworzywa sztucznego wystawały jak pręty z rozdarcia na macie tatami. Przyglądałem się swoim długim palcom, zginałem je, prostowałem, rozciągałem mięśnie. Kiedy zdałem sobie sprawę, że jestem w zasadzie oburęczny? Spróbowałem się nad tym zastanowić, ale nie wyszło. Chyba miałem tak od urodzenia, ale może stało się tak z czasem.

Deszcz padał w nieskończoność, jakby chciał odebrać mi możliwość wyjścia na zewnątrz. Myślałem o ogromie chmur na niebie i o przestrzeni, w której się znajdowałem. W geście oporu chwyciłem paczkę papierosów, nałożyłem skarpetki, otworzyłem cienkie drewniane drzwi i wyszedłem. Deszcz moczył zardzewiałe metalowe podpory budynku i rower leżący na ziemi jak zwłoki, jeszcze bardziej chłodził i tak zimne powietrze.

Skręciłem na rogu z przekrzywionym znakiem drogowym, przeszedłem obok fabryki z zardzewiałymi schodami i skręciłem w lewo na skrzyżowaniu przed rządem domków szeregowych. Jakiś samochód zbliżał się do mnie z dużą prędkością. Pomyślałem, że to on będzie starał się mnie ominąć i zrobiłem krok w jego stronę, a kierowca skręcił tchórzliwie. Daleko za słupami ogromna wieża wznosiła się, wystawiona na deszcz. Odwróciłem wzrok, ale dobrze wiedziałem, że jest tam, nawet kiedy ja jej nie widzę.

Dotarłem na stację, przed budynkiem mokła jedna pusta taksówka. Ospały kierowca siedział zwrócony naprzód, wpatrując się w jeden punkt, jakby coś zwróciło jego uwagę. Wszedłem po schodach i złożyłem parasol. Patrzył na mnie bezdomny, który leżał pod dachem stacji, by uchronić się przed zimnem i deszczem. Pasował tam, jakby gdzieś odgórnie zatwierdzono jego istnienie w tym miejscu i czasie w roli bezdomnego. Miał oczy podobne do Ishikawy. Serce zabiło mi szybciej, ale nie, wiek ani twarz się nie zgadzały. Oderwał spojrzenie. Szedłem, a on patrzył gdzieś za mnie, wbijał wzrok, jakby coś tam było. Zapaliłem papierosa i ruszyłem zniszczonymi schodami na drugą stronę torów, żeby przestać o nim myśleć.

Wszedłem do konbini[5], kupiłem papierosy i puszkę kawy. Wyciągnąłem pieniądze, sprzedawca wziął je i zawołał głośno jak jakiś wariat: „Dziękuję bardzo!”. Zabrałem je poprzedniego dnia tamtemu zboczeńcowi, ale nie wiem, do kogo należały wcześniej. Pieniądze obserwują momenty z życia każdego, kto go posiada, tak sobie wtedy pomyślałem. Może były obecne na miejscu zabójstwa, potem morderca dał je jakiemuś sprzedawcy, a może jakiemuś dobremu człowiekowi.

Kiedy wyszedłem ze sklepu, wydało mi się, jakbym znikał pod niezliczonymi kroplami deszczu. Czułem, że zakryją mnie ogromne, ciężkie chmury; puls przyspiesza, zacząłem zginać palce w kieszeni. Wyobraziłem sobie, że wsiadam do taksówki, jadę do którejś imprezowej dzielnicy i wkładam ręce do kieszeni ludzi, którzy jeszcze tam są; zajmuję miejsce w tłumie i poruszam rękami tak szybko i precyzyjnie, jak to tylko możliwe, raz za razem – deszcz nadal padał, tętno nie zwalniało, chyba nie miałem innego wyboru, jak tylko pojechać do miasta, ale starałem się uspokoić.

Wszedłem z powrotem po schodach i zapali-łem papierosa, rozlegające się gdzieś za mną dźwięki uporczywych kroków uznałem za zwykły pogłos. Bezdomny zniknął. Serce biło mi tępo i ciężko. Dotarłem na drugą stronę stacji i znów zszedłem po schodach. W zatoczce naprzeciwko jakiś mężczyzna w płaszczu stał na deszczu, reflektory przejeżdżającego białego samochodu wyławiały z chmury kropel drobiny w ostrym kolorze złota. Poczułem, że ta ostrość zawiera się w samym deszczu, nie w świetle. Dostrzegłem leżącego na ziemi bezdomnego, którego widziałem wcześniej, ale mężczyzna w płaszczu zniknął.

Znowu się powstrzymałem, by nie spojrzeć za siebie. „Nie powinienem w ogóle wychodzić na zewnątrz” – pomyślałem. Czułem obecność niewidocznej wieży, czułem padający bez końca deszcz, byłem świadomy ogromnych chmur i siebie samego pod nimi.

5 Konbini – niewielkie sklepy czynne całą dobę, oferujące gamę artykułów pierwszej potrzeby: od artykułów spożywczych, dań gotowych, przekąsek i napoi, przez kosmetyki i przedmioty codziennego użytku do prasy. Stanowią stały element miejskiego krajobrazu.

4.

– Co to jest, ukraść sto tysięcy komuś, kto ma miliard? Prawie nic.

Ishikawa często tak mówił. Zabieranie bogatym sprawiało mu radość, a ja robiłem to razem z nim. Wyciągał im portfele, lecz nie był przywiązany do pieniędzy, zwykle wydawał je tego samego dnia.

– To jednak zło, co do tego nie ma wątpliwości.

Przytaknął na moje słowa, ale z uśmiechem ciągnął temat. Rozmawialiśmy w ciasnej loży starego baru, do którego zawsze chodziliśmy. Właściciel był dawnym członkiem mafii, ale nigdy nie mówił za wiele o swojej przeszłości. Chodził lekko przechylony, ręce i nogi miał szczupłe, nie potrafiłem ocenić, w jakim był wieku.

– Ale gdyby nie idea własności, pojęcie kradzieży też by nie istniało, oczywista sprawa, co nie? Posiadanie czegokolwiek jest złem, jeśli gdzieś na świecie głoduje choć jedno dziecko.

– Nawet zgodnie z taką logiką nie można pochwalać tego, co robimy.

– Ja nie pochwalam. Po prostu nienawidzę ludzi, którzy z góry zakładają, że są dobrzy.

Ishikawa zdobył kiedyś ogromną sumę pieniędzy bardzo prostym sposobem. Usłyszał plotki o pewnym starszym mężczyźnie, który chodził do jednego z luksusowych klubów nocnych z wielką ilością gotówki schowanej w małej torbie. Ishikawa kupił taką samą. Tamten był dyrektorem jakiejś organizacji religijnej i uwielbiał pokazywać kobietom, ile ma pieniędzy. Po spotkaniach z wiernymi chyba rozpierała go energia, bo zawsze zabierał wtedy swoich sekretarzy i sypiał z kobietami z tego klubu. Był chudy, miał wyłupiaste oczy i pokazywał dziąsła za każdym razem, kiedy się śmiał.

Ishikawa czekał, aż mężczyzna przyjedzie, a kiedy wszyscy wysiedli z samochodu, niby przypadkiem zderzył się z sekretarzem niosącym torbę i schował ją pod płaszcz, równocześnie upuszczając drugą taką samą, tylko że wypełnioną skrawkami papieru. Starzec podniósł ją, zwymyślał przepraszającego Ishikawę, po czym zniknął wraz ze swoją świtą we wnętrzu szarego wieżowca, w którym mieścił się klub. W torbie było sto milionów jenów.

– Pewnie lubi okrągłe sumy, dlatego równe sto. Ale nie, on tak naprawdę wcale nie jest zły. Na pewno chciał budować szkoły w Sudanie albo opiekować się uchodźcami. Wiesz, podświadomie chciał. Ja mu tylko trochę pomogłem urzeczywistnić te pragnienia.

Roześmiał się jak dziecko, mrużąc oczy.

– W takich krajach wielu ludzi umiera zaraz po urodzeniu, nie? Tylko dlatego że przyszli na świat akurat tam. Giną, nawet nie mogąc stawić oporu. Wychudzeni, muchy po nich chodzą, masakra.

Nie wiem, czy to prawda, ale podobno milion dał cudzoziemce z tamtego klubu, która mu we wszystkim pomogła, drugi milion wydał jeszcze tego samego dnia, a resztę przekazał jakiejś zagranicznej organizacji pozarządowej. „Pracuje w niej kobieta, z którą kiedyś byłem” – tak wtedy powiedział.

Ishikawa miał zręczne palce i dobre gadane, dawniej co chwilę zmieniał pracę, a kradł tylko wtedy, kiedy potrzebował pieniędzy; zanim się poznaliśmy, działał w znanej grupie zajmującej się przekrętami finansowymi.

– Kiedy znikam w tłumie i wyłaniam się z niego po drugiej stronie, czuję coś szczególnego. Czas ma różną intensywność, wiesz, o czym mówię? Na przykład kiedy gra się na pieniądze, tak samo działa napięcie przy scamie. Moment przekroczenia granicy prawa, ta chwila, kiedy uprawiasz seks z kobietą, z którą absolutnie nie powinieneś tego robić, dziewczyną yakuzy albo inną w tym rodzaju… To pobudza świadomość, sprawia, że wsiąkasz, że nie możesz przestać. Potem szukasz okazji, żeby znowu przeżyć chwilę takiej intensywności. Jakbyś miał drugą osobowość, która ciągle się domaga: daj mi znowu tamto uczucie, chcę znowu to poczuć… No chociaż na mnie najbardziej działa okradanie ludzi.

Wydali za nim list gończy w związku z oszustwami, uciekł najpierw na Filipiny, potem aż do Pakistanu i Kenii. Kiedy wrócił, uznano go już za martwego. Załatwił sobie nowe prawo jazdy, paszport i kartę mieszkańca, dzięki czemu formalnie był wolnym człowiekiem.

– Oficjalnie zginąłem w Pakistanie. Teraz nazywam się Niimi. Zresztą nazywałem się tak, jak już cię poznałem. Pokręcone, wiem. Nie mogę powiedzieć nic więcej i lepiej, żebyś nie pytał.

Od poniedziałku do piątku siedział w biurze, w którym nie było nikogo poza nim, i czekał przy telefonie – to też zaliczało się do spraw, o które miałem nie pytać. Kiedy od czasu do czasu telefon dzwonił, Ishikawa przedstawiał się jako pracownik firmy, prawdopodobnie fikcyjnej. Poza tym odbierał przesyłki i przyjmował przychodzących z rzadka mężczyzn wyglądających na urzędników. Wychodził ze mną na miasto praktycznie tylko w soboty i niedziele.

Kilka razy poprosił, żebym poszedł z nim do tego biura i dotrzymał mu towarzystwa, bo strasznie się nudził. Właśnie tam zobaczyłem tego człowieka. Nagle otworzyły się drzwi, ja odwróciłem głowę zaskoczony, a on stał już przede mną. Natychmiast zgasił światła i bez słowa obrzucił pomieszczenie wzrokiem. Nie wiem dlaczego, ale jak tylko go zobaczyłem, pomyślałem, że nie powinienem był tam przychodzić. Ruszył w głąb biura, wciąż nic nie mówiąc.

Miał czarne włosy i okulary przeciwsłoneczne, był ubrany jak makler giełdowy, ale z jakiegoś powodu nie potrafiłem określić jego wieku. Wyglądał równocześnie na trzydzieści parę i pięćdziesiąt parę lat. W słabym świetle przenikającym przez zasunięte zasłony rzucał na ścianę długi cień, który poruszał się, co oczywiste, razem z nim. Kroki mężczyzny niosły się po pomieszczeniu zaskakująco głośno. Otworzył sejf, patrząc na Ishikawę, wyjął ze środka około stu milionów w gotówce i bezceremonialnie wrzucił je do torby. Wtedy skierował wzrok na mnie, przyjrzał się uważnie, po czym nie wiedzieć czemu szepnął: „Postanowiłem, że jeszcze się spotkamy”.

Nie miałem pojęcia, o co chodzi, więc tylko patrzyłem na niego bez słowa. Kiedy wyszedł, Ishikawa od razu wrócił do naszej rozmowy, jakby nie chciał pozwolić, żebym się odezwał.

– Tylko raz poczułem się źle z bycia kieszonkowcem. Na pokazie sztucznych ogni, pamiętasz? W takim tłumie czasem zdarzają się całkiem dziani ludzi, co nie?

Jego zachowanie sprawiło, że zrezygnowałem z pytań o tamtego faceta. On pewnie też zaliczał się do kategorii tematów, których lepiej było nie poruszać. Próbowałem wymazać jego obecność z pamięci, ale nie wyszło.

– Na przykład jakiś facet w średnim wieku, który miał oglądać pokaz razem z kochanką z tarasu w hotelu, ale ta wyciągnęła go na zewnątrz, bo chciała zjeść yakisobę[6] albo po prostu razem pochodzić… Wiesz, od dziecka lubiłem fajerwerki. Najlepsza rozrywka, jaką pokazują biednym za darmo. Wzlatują w niebo dla wszystkich ludzi tak samo.

Czasami przybierał tak niewinną minę, że wyglądał wręcz na bezbronnego, ale wtedy w pomieszczeniu nadal pobrzmiewała obecność tamtego mężczyzny, a Ishikawa uciekał wzrokiem częściej niż zwykle.

– Są piękne, naprawdę… To jedna z niewielu pięknych rzeczy w życiu człowieka. A my wykorzystujemy je, żeby osiągnąć nasz cel, co nie? Kiedy wszyscy patrzą na nie oczarowani, my zwracamy uwagę na kieszenie, nie na widok. Jak by to powiedzieć…

Tak wtedy mówił, ale dla mnie bardziej urzekające były jego ruchy. Chwytał portfel między trzy palce, podawał go tyłem do mnie, ja wyciągałem zawartość, a kiedy mu oddawałem, on wyciągał już następny, tamten pierwszy wsuwał właścicielowi do kieszeni, nawet nie patrząc… W moich oczach to jego ruchy były jedną z niewielu pięknych rzeczy w życiu człowieka. Nie myślałem wtedy, że to piękno zniknie.

6 Yakisoba – makaron pszenny smażony z dodatkiem wieprzowiny i warzyw (najczęściej kapusty, cebuli, marchwi i kiełków), podawany z sosem podobnym do sosu Worcester.

Tytuł oryginału: Suri (掏摸)

Suri © 2009 Fuminori Nakamura. All rights reserved.Publication rights for this Polish edition arranged through Kodansha Ltd., Tokyo.

© Copyright for the Polish translation by Dariusz Latoś 2020

Publikacja została dofinansowana przez Japan Foundation.

Tłumaczenie

Daiusz Latoś

Redaktor prowadzący

Paweł Wielopolski

Projekt okładki

Agata Zarzycka

Korekta

Marzena Stefańska-Adams

Skład i łamanie

Studio DTP Wojciech Ciągło

www.dtp-studio.pl

ISBN 978-83-951590-7-7

Wydawnictwo Kwiaty Orientu

ul. Konopnickiej 12/42, 26-110, Skarżysko-Kamienna

Telefon: 41 252 48 70

E-mail: pytanie@kwiatyorientu.com

Strona internetowa: www.kwiatyorientu.com

Sklep internetowy: www.sklep.kwiatyorientu.com