Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń

jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone

Pamięci Agnieszki Kobylińskiej –

najlepszej, najcudowniejszej, najpiękniejszej,

najwrażliwszej osoby, jaką znałam

Spis treści

CZĘŚĆ I. KOLEJE LOSU

1. Zdzisław i Barbara

2. Katarzyna

3. Patrycja

4. Agnieszka

CZĘŚĆ II. KIEDY ZNÓW ZAŚWIECI SŁOŃCE

1. Zdzisław

2. Agnieszka

3. Patrycja

4. Agnieszka

5. Zdzisław

6. Patrycja

7. Katarzyna

8. Patrycja

9. Agnieszka

Epilog

Podziękowania

CZĘŚĆ I

KOLEJE LOSU

1. Zdzisław i Barbara

Zdzisław i Barbara byli parą z dwudziestoletnim stażem. Mieszkali w jednym z bloków w centrum Warszawy, przy ulicy Nowogrodzkiej, a dokładniej w bloku przy pasażu Braci Łopieńskich.

Zdzisław, już raz żonaty, przysiągł sobie, że nigdy więcej nie popełni tego samego błędu. Nie da się złapać żadnej babie. Bez ślubu – proszę bardzo, choćby zaraz. Nie wiedział, dlaczego każda napotkana w przeszłości kobieta za wszelką cenę pragnęła go usidlić. Mógł się tylko domyślać. W końcu nie codziennie człowiek dostaje trzypokojowe mieszkanie w tak reprezentacyjnym miejscu. Lokum odziedziczył po rodzicach, a właściwie po matce. Zamieszkali w nim, gdy miał dwanaście lat. Ojciec porzucił żonę dokładnie piętnaście lat później, gdy umierała na raka. Tak mu się śpieszyło do kolejnej żony, że wspaniałomyślnie postanowił podarować jej swoją część lokalu i więcej go nie zobaczyli. Mama wkrótce zmarła, a Zdzisław postanowił się ożenić. Bardziej z powodu pustki, jaka zapanowała w jego życiu. To był błąd. Nie należy wiązać się z nikim z powodu pustki w życiu. Z powodu samotności. Samotność to najgorszy doradca. Zdzisław bardzo szybko się o tym przekonał. Już na studiach kręciła się koło niego blond piękność, Halina, pochodząca z Mazur. Zagięła na niego parol. A raczej na jego mieszkanie, jak się wkrótce okazało. Właściwie na warszawski meldunek, co w tamtych czasach zdarzało się nagminnie. Dwa tygodnie po ślubie nakrył ją z obcym gachem w łóżku. W jego mieszkaniu. Mało tego! Zanim z dzikim szałem wpadł do pokoju, podsłuchał, jak jego Halinka planowała pozbyć się go z mieszkania! Z mieszkania jego mamusi! W jednej sekundzie wytargał ją za włosy z łóżka i nagą wyrzucił na korytarz. Za nią poleciał kochanek. A za kochankiem wszystkie szmaty, jakie ze sobą przytargała jeszcze przed ślubem. Wiarołomna żona. Sąsiedzi z piętra skwapliwie poświadczyli na rozprawie rozwodowej, że Halina to zdzira i od początku zdradzała męża. Uwolnił się od niej. Przez kilka następnych lat spotykał się z kobietami, świętym przecież nie był, księdzem też nie, chociaż naczytał się historii o kochankach „czarnych” – jak ich nazywał. To takiemu czarnemu wolno, a jemu nie? On nikomu niczego nie przysięgał i nie miał zamiaru. Tym bardziej życia w celibacie. Chłop w celibacie to pierdolca dostaje, na głowę mu się rzuca. A on nie chciał, żeby mu się cokolwiek na głowę rzucało. Zwłaszcza z braku seksu. Dlatego postanowił nie stronić od towarzystwa kobiet. A tych nie brakowało. Zawsze się jakaś kręciła w pobliżu. Głupi jednak nie był i gdy tylko jedna za drugą zaczynały wspominać o ślubie, kończył znajomość. Barbara była inna. Cicha, spokojna. Dzieciństwo spędziła w domu dziecka na warszawskich Bielanach. W wieku dziewiętnastu lat musiała opuścić pokój w bidulu, więc szybko wyszła za mąż za kolegę z liceum. Zamieszkała u teściów. Małżeństwo dalekie było od ideału. Obydwoje nie byli gotowi na poważny związek. Między nimi wciąż wybuchały kłótnie. W większości z nich uczestniczyła teściowa, która wszędzie wściubiała swój wścibski nos. Chciała wiedzieć o wszystkim, co dotyczyło młodych. Gdzie wychodzą, o której wrócą, co robią w wolnym czasie, narzucała im swoje towarzystwo. Pewnego dnia teść wygrał szóstkę w totka, za którą kupili ziemię pod Warszawą i w ciągu trzech lat wybudowali dom. Wyprowadzili się do niego, wcześniej rozwiódłszy się ze sobą, gdyż w tamtym okresie małżeństwa nie mogły posiadać dwóch nieruchomości. W mieszkaniu pozwolili mieszkać synowi i synowej. Prawnie należało do teścia. Tak na wszelki wypadek, gdyby syn zechciał kiedyś rozwieść się z Barbarą. Łudzili się, że nastąpi to w niedalekiej przyszłości. Nie chcieli, aby cokolwiek od nich należało też do niej. Chyba podpisali pakt z diabłem, gdyż przed czterdziestką mąż Barbary radośnie oznajmił, iż zakochał się na śmierć i życie w o dziesięć lat młodszej koleżance, spodziewają się dziecka i on musi się rozwieść. Najlepiej natychmiast. Wspaniałomyślnie pozwolił Barbarze pozostać w mieszkaniu jeszcze przez miesiąc. Kobieta uniosła się honorem i postanowiła nie ubiegać się ani o rozwód z winy męża, ani o alimenty dla siebie. Wynajęła pokoik u starszej pani w zamian za opiekę. Niestety, po dwóch latach starsza pani zmarła, a spadkobiercy nie byli tacy wspaniałomyślni jak jej eksmałżonek. Z dnia na dzień została bez dachu nad głową, załamana i samotna. Wtedy na jej drodze pojawił się Zdzisław. Co prawda, prowadził hulaszczy tryb życia i nie stronił od alkoholu, ale w stosunku do niej był łagodny, opiekuńczy oraz troskliwy. Podobało mu się, że Barbara nie usiłuje go uwieść. Jakże różniła się od tych wszystkich kobiet, które znał! Nie wdzięczyła się jak idiotka. Nie namawiała do ślubu. Była kobietą po przejściach i nie zależało jej na ślubie ani na tłumie wielbicieli. Chciała kochać i być kochana. Z tym kochaniem to ciężko. Zdzisław nikogo w życiu nie kochał. Nie licząc matki. Baśkę lubił. Nawet bardzo. Do domu i do łóżka w sam raz się nada. A miłość przyjdzie z czasem. Jeśli nie, to co, lubienie nie wystarczy? W jego przekonaniu do „tych” spraw z pewnością wystarczyło.

Z początku odstąpił jej pokój mamy. Za drobne prace domowe i niewielkie opłaty. Po kilku miesiącach doszedł do wniosku, że nie chce widzieć jej w roli swojej współlokatorki, ale kobiety życia. Zostali parą.

– Jest tylko jeden warunek – zaznaczył od razu. – Żadnych ślubów! Ani gadania o nich!

Kobieta zapewniła, że absolutnie o żadnym ślubie nie będzie mówić. Ani o swoim, ani o jego, ani o ich ewentualnym wspólnym. Nawet o ślubach znajomych nie będzie wspominać. Zresztą, kto żeni się w wieku czterdziestu lat? Jakiś nawiedzony kawaler, który na gwałt potrzebuje darmowej kuchty. A przecież obydwoje byli już po ślubie. I po rozwodzie. Co z tego, że nie ze sobą? Ale śluby były? Były!

Barbara była jego przeciwieństwem. Co prawda, od alkoholu również nie stroniła, ale bardziej ze względu na picie Zdzisława. Jak każda żona czy nie żona, pragnęła wyzwolić swego mężczyznę ze szponów nałogu, bo że był uzależniony, to wiadoma sprawa. Nawet sąsiedzi szeptali o tym po korytarzach. Sądziła, że jeśli pomoże wypić Zdzisiowi cały alkohol, jaki posiadał, wtedy on wypije mniej. Ot, logika osoby współuzależnionej. Niszcząca psychicznie i fizycznie. Dla niej jednak – słuszna i jedyna. I tak tkwili w tym układzie latami, choć na zewnątrz jawili się jako szczęśliwa i zgodna para.

Ich związku nie zniszczyło nawet szalejące wówczas bezrobocie. O pracę było naprawdę bardzo trudno. Gdy Barbara straciła etat na poczcie, długo nie mogła znaleźć zajęcia. Nawet do sprzątania nikt nie chciał jej zatrudnić. Ciężar utrzymania obydwojga spadł na Zdzisława, który coraz częściej zaglądał do kieliszka, stawał się czepliwy i opryskliwy. Wolała schodzić mu z drogi. Nie to, że się go bała. Nie. Po prostu nie lubiła się kłócić. Kiedyś, po awanturze, wybiegła z domu tak, jak stała. Czyli w dresie i fartuszku kuchennym. Akurat na zewnątrz panował mróz. Zdzisiek wybiegł za nią, przytomnie porywając kurtkę z wieszaka. Długo musiał prosić, aby zechciała z nim wrócić. Nie dlatego, że nie umiał bez niej żyć. Przeżył na tym świecie ponad czterdzieści lat, nie znając Baśki, to i teraz przeżyje. Jednak perspektywa szukania kolejnej kandydatki lub, co gorsza, widmo wykonywania osobiście tych wszystkich czynności, w których do tej pory wyręczały go kobiety, począwszy od mamy, a skończywszy na konkubinach, przyjaciółkach, koleżankach i partnerkach, napawała go wstrętem. On miałby stać przy garach?! Albo pląsać po domu z odkurzaczem w ręce?! Może dodatkowo w fartuszku kuchennym?! Jeszcze czego! Takiej hańby jego męska duma na pewno nie zniosłaby z godnością. Sam na siebie nie mógłby spojrzeć, a co dopiero inni! A Barbara? Wróciła. Bo co miała zrobić? Przecież innego kąta nie miała. Ani nikogo bliskiego. Pracy też nie. Dorabiała, co prawda, jako opiekunka osób starszych, ale zarabiała tak mało, że ledwo na jedzenie starczało.

Jej „niemąż” również po jakimś czasie stracił pracę. To był dla niego cios. Człowiek wykształcony, niegłupi, a musiał w efekcie ulice zamiatać. Stawał się coraz bardziej sfrustrowany. Tym bardziej, że małymi krokami zbliżał się do pięćdziesiątki. Równie dobrze mógł zbliżać się do setki. I nie miał tu na myśli setki wódki, którą tak lubił. Zresztą wódki od dawna nie pił. Nawet z gwinta. Jabole tylko. Były o wiele tańsze. A w smaku, między Bogiem a prawdą, zbytniej różnicy nie zarejestrował. Poza tym do setki wódki zbliżałby się trochę szybciej niż małymi krokami. To byłyby duże kroki. W zasadzie to mógłby nawet podbiec, aby nikt go nie zdążył uprzedzić. No, nie dane mu było. Pozostały te nieszczęsne jabole. Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma. Nawet taką Baśkę, która powoli zaczynała go irytować. Może dlatego, że wypijała z nim butelkę lub dwie i w efekcie mniej zostawało dla niego. Gdy się z nią wiązał, była taka cichutka. A tu wyszło szydło z worka. Też lubiła wypić. Może nawet więcej od niego. No, ale coś za coś. Gdzie on teraz taką drugą Barbarę znajdzie? Jedyna kobieta, która nigdy nie pisnęła słowa o ślubie. I w domu czysto. Uprane, ugotowane, posprzątane. W łóżku mogłaby się trochę wykazać, ale nie można mieć wszystkiego. Za parę groszy odkupił od kumpla komputer (kumpel pilnie potrzebował pieniędzy na coś mocniejszego) i założył internet. Dobrze, że wynaleźli coś takiego jak ten internet. Wieczorami, gdy Barbara spała, oglądał takie różne filmiki. Gorące laski tam grały. Choć z tym graniem to za dużo powiedziane. Nawet taka Baśka umiałaby tak zagrać. Oczywiście, gdyby zechciała się postarać. Nie chciała. To co miał zrobić? Oglądanie mu pozostało. Przecież nie pójdzie na Hożą i nie zapłaci za coś, co mógłby mieć teoretycznie za darmo. Aż tak rozrzutny nie był. Wolałby za tę kwotę kupić całą skrzynkę wódki. Baśka też mogłaby się załapać na butelkę lub dwie. Niech ma coś z życia kobieta. Przecież na swój sposób bardzo ją lubił. Nie pociągała go już fizycznie, przytyło jej się (tak jakby on był wiecznie szczupły i młody), ale gdy tak napatrzył się na te panienki w internecie, to i ochota na Barbarę sama przychodziła.

Coraz częściej w mieszkaniu przy Nowogrodzkiej wybuchały kłótnie. Coraz częściej Baśka wybiegała z domu, a za nią Zdzisław, próbując ją zatrzymać. Wybiegał, przepraszał, prosił i kajał się prawie na kolanach. Nie to, że taki z niego romantyk był. Po prostu wciąż miał przed oczami obraz biegającego po domu Zdzisia, z tym nieszczęsnym odkurzaczem i ścierką w ręce.

Któregoś zimowego wieczoru przyszedł w odwiedziny sąsiad spod dziesiątki – Kazik. Postanowili spędzić czas przy butelce czegoś mocnego. Barbara, zdenerwowana późną porą, nie wytrzymała. Po raz pierwszy w życiu zrobiła awanturę. Zdzisław patrzył na nią zdumiony. Po chwili wydukał:

– To moje mieszkanie, jeśli ci się coś nie podoba, droga wolna. Możesz wypierdalać. Słyszałaś?! Won!

– Tak jest! – wybełkotał pijany już Kazik. – Ja jestem jego… kumplem! O! Od takiego… małego i to, co Zdzisia, to i moje! Twojego nie ma nic. To nasze jest! Tak! Moje! I Zdzisia!

Nie wierząc w to, co słyszy, w pośpiechu zebrała kilka swoich ubrań i wybiegła. Spacerowała wzdłuż pasażu, a śnieg skrzypiał jej pod nogami. Czekała. Czekała na Zdzisława. Zawsze za nią wybiegał. Minęło pół godziny, godzina…

Zaczęła już odczuwać zimno, a on się nie zjawiał. Chciała wrócić. Musiała wrócić. Nie ma innego domu. Co za poniżenie! Cichutko weszła do mieszkania. Mężczyźni, zajęci oglądaniem czegoś w telewizorze, nawet nie zwrócili na nią uwagi. Zamykając drzwi do pokoju, usłyszała:

– Mówiłem ci, Zdzisiu, że wróci. Baby już takie są. Gadają, gadają… wyprowadzają się… ale i tak w efekcie wracają. Nie masz się czym przejmować… Zawsze wracają…. Choćby nie wiem co!

I rzeczywiście tak było. Kłócili się coraz częściej. Ona coraz częściej wybiegała. Jednak za każdym razem wracała. Czy wiosna, czy lato, czy zima – zawsze wracała. On, przyzwyczajony do jej powrotów, przestał zaprzątać sobie tym głowę. Zamykał się w pokoju i oglądając filmy w telewizji lub w internecie, czekał, aż kobieta wróci i przygotuje coś do jedzenia. Nawet gdy wracała po północy, pierwsze kroki kierowała w stronę kuchni, aby przygotować przekąskę. Na zgodę.

– A gdybym kiedyś nie wróciła? – zapytała pewnego razu, stawiając na stole pokrojone jabłka.

– Zawsze wracasz. Gdzie pójdziesz? Nie masz dokąd pójść – odparł z wyższością w głosie, a ona ze łzami w oczach zabrała się do prasowania jego koszul.

W Wigilię Bożego Narodzenia, dwudziestą pierwszą, którą spędzali wspólnie, spadło wyjątkowo dużo śniegu. W kilka minut miasto utonęło w bieli, termometr wskazywał minus piętnaście stopni Celsjusza. Odkręcili kaloryfer na piątkę. Wieczerzę wigilijną spędzili przy dźwiękach kolęd dobiegających z radia. Barbara bardzo się postarała. Przygotowała dwanaście tradycyjnych potraw. Co prawda, nie miała już tyle sił co kiedyś, ale chciała, aby chociaż w ten wyjątkowy wieczór panowała miła atmosfera. Chociaż dziś. Kupiła nawet mały drobiazg Zdzisławowi. Nic specjalnego. Książkę, którą od dawna chciał przeczytać, o której wciąż opowiadał. Premiera miała miejsce kilka dni temu i z radością zakupiła ją ze swoich skromnych dochodów. Czy było warto? Tego nie wiedziała, ale łudziła się, że jej partner w końcu dostrzeże w niej kogoś więcej niż tylko gosposię. Już dawno nie mówił jej, że wygląda ładnie. Na początku znajomości czasami słyszała z jego ust podobne komplementy. A teraz? Ledwo ją zauważał. Cóż, postarzała się, alkohol zniszczył jej i tak przeciętną urodę. Miała sześćdziesiąt lat, a czuła się na dziewięćdziesiąt. A Zdzisław? Przecież z niego też żaden Adonis. Owszem, miał kiedyś szalone powodzenie, ale pozostały po nim tylko wspomnienia. Jego wspomnienia.

– O czym myślisz? – zagadnął z obojętnym wyrazem twarzy. Tak naprawdę mało go to obchodziło, chciał być miły, bo liczył na wieczorny seks. Nawet łyknął odrobinkę alkoholu. Nie za dużo. Tak w sam raz.

– O nas – odparła.

Wstał od stołu, podchodząc do niej. Ciekawe, czy jego przyjaciel choć trochę drgnie. Miał już swoje lata, ale gdy Barbara krzątała się po kuchni, on zerknął na kilka filmików w internecie. Tak dla zachęty.

– Jeśli myślisz o nas, to może… Dawno tego nie robiliśmy.

– Chciałeś powiedzieć, że chyba ty nie robiłeś. Ja służę ci tylko do zaspokajania twoich chorych chuci. Równie dobrze mogłoby mnie tu nie być! – zaczęła podnosić głos. – Mam już tego dość! Słyszysz?! Dość! Dwadzieścia lat traktujesz mnie jak darmową służącą, jak dziwkę na zawołanie! A gdzie w tym wszystkim uczucie? Czy ty mnie choć trochę kiedykolwiek kochałeś?!

– Nie wiem – odparł po chwili, zaskoczony jej wybuchem. – Na miłość raczej jesteśmy za starzy. Nigdy nie obiecywałem miłości! Byliśmy razem, bo tak było dobrze! Dałem ci kąt! Czego jeszcze chcesz?! Nawet w seksie jesteś do niczego! I żądasz ode mnie miłości?!

Poczuł ból w prawym policzku. Odruchowo oddał. A później jeszcze raz.

Barbara wybiegła z pokoju. Usłyszał trzask drzwi wejściowych.

– Wróci – powtarzał sobie. – Zawsze wraca.

*

Barbara swoim zwyczajem spacerowała przy pasażu Braci Łopieńskich. Smutna, zmęczona życiem, zła na siebie i świat, że pozwoliła tak długo sobą pomiatać. Nie tylko Zdzisławowi, ale i pierwszemu mężowi, teściom, innym ludziom. Całe życie to pasmo nieszczęść oraz tułaczki po obcych kątach. Nawet teraz nie miała dokąd pójść. Całe życie zależna od innych. Całe życie słyszała, że nie jest u siebie, że nic nie należy do niej. A życie? Jej życie? Czy jeszcze należało do niej, czy już nie? Żeby chociaż dzieci miała! Były mąż nie chciał, co nie przeszkadzało mu zrobić sobie dziecka na boku. Z inną. Ze Zdzisławem też nie chcieli. Czterdzieści lat to nie pora na rodzenie dzieci. Przynajmniej kiedyś tak uważała. Gdyby mogła cofnąć czas! Usiadła na ławce. Wokół ani żywego ducha. Wszyscy świętowali. Było cholernie zimno. Trzęsła się jak galareta. Czy galareta się trzęsie? Nie wróci do Zdzisława. Nie chce go znać. Oddała temu człowiekowi całą siebie, całe swe serce. Całe życie. I co otrzymała w zamian? Dwadzieścia lat poniżania. Dlaczego wcześniej tego nie zauważyła? Zawsze ją tak traktował. A ona tak bardzo chciała mieć jakiś kąt, do którego mogłaby wracać każdego dnia. Tak bardzo chciała mieć bliską osobę przy sobie.

Ile czasu minęło? Wydawało jej się, że cała wieczność. Wszystko zaczynało ją boleć. Ręce, nogi. Bark i kark powoli sztywniały. Najmniejszy ruch sprawiał ból. Mogła udać się na pobliski dworzec, jednak wciąż miała nadzieję, że Zdzisław ochłonie i tak jak kilka lat temu, wybiegnie za nią i skłoni ją do powrotu.

No właśnie, wybiegnie, zobaczy, że nie ma Barbary tam, gdzie zawsze można było ją zastać, i co? Ona musi tu zostać. Będzie czekać. Po zmarzniętych policzkach spłynęły łzy.

*

– Czy ktoś zna tę kobietę? – po raz kolejny zwrócił się do tłumu gapiów policjant, wskazując na leżącą na ławce osobę. Nie miała przy sobie dokumentów. Tylko niewielki tobołek, wetknięty pod głowę. Lekarz przybyły na Nowogrodzką stwierdził zgon. Zerknął na zegarek. Dziewiąta rano, pierwszy dzień świąt i takie atrakcje. Wymienili z partnerem spojrzenia.

– Boże! To pani Barbara tu, z tego bloku – usłyszeli roztrzęsiony głos mężczyzny, wskazującego tabliczkę z numerem budynku sześćdziesiąt cztery. – Mieszkała z panem Zdzisławem Nowickim. To jej konkubent – wyjaśnił, widząc zdezorientowaną minę funkcjonariusza. – Mieszkali na pierwszym piętrze, o tu! – Wskazał ręką na okna. – Taka tragedia! Boże mój!

– Czyli nie była osobą bezdomną? – zapytał tamten.

– Nie! Skądże! Mieszkała w lokalu numer dwadzieścia. Boże drogi! Jak to się stało? Taka cicha, spokojna kobieta. Lubiła czasem wypić, ale kto nie lubi? Pewnie znów pokłóciła się ze Zdziśkiem. Ten to lubi pociągnąć.

– Nie orientuje się pan, czy jej konkubent jest teraz w domu?

– Nie wiem. Może jest. Z tego, co wiem, nie miał rodziny. Boże, to straszne. Taka tragedia – powtórzył drżącym głosem.

Policjant wraz z partnerem udali się pod wskazany adres. Drzwi otworzył zaspany Zdzisław. Poczuli woń alkoholu. Po raz kolejny wymienili spojrzenia. Weszli do mieszkania.

*

Zdzisław ukrył twarz w dłoniach. To niemożliwe. Barbara nie żyje? Przecież wczoraj z nią rozmawiał! Widok policjantów w drzwiach mocno go zaskoczył. Nie bardziej niż to, że Baśka po raz pierwszy nie wróciła do domu. Przecież zawsze wracała!

Zszedł na dół w celu identyfikacji zwłok. Zwłok?! Tam była kobieta, z którą spędził dwadzieścia jeden lat! To była Barbara! Jego Barbara! Stał oniemiały i zszokowany. Patrzył na leżącą kobietę. Wyglądała tak… spokojnie, jakby na coś lub na kogoś czekała. Boże drogi! Ona czekała na niego!

– Ona czekała na mnie – wyszeptał drżącymi wargami.

– Słucham? – zwrócił się do niego jeden z policjantów.

– Czekała na mnie. Zawsze czekała. Zawsze wracała. Zawsze wracała.

Opowiedział o ostatnim wieczorze, o ich życiu. Policjant zapisał zeznania i zaprosił go na komendę w celu złożenia obszerniejszych wyjaśnień. Nie był pewien, czy da radę ponownie opowiedzieć o tym samym. To było ponad jego siły. Powoli skierował się w stronę budynku. Wszedł do pustego mieszkania, a następnie do pokoju, w którym jeszcze poprzedniego dnia urzędowała Barbara. Wzrok Zdzisława powędrował ku nocnemu stolikowi, na którym leżała pięknie zapakowana paczuszka. Wziął ją do ręki i delikatnie rozpakował. W środku znajdowała się książka, którą zamierzał kupić. Czekał na premierę z niecierpliwością. Z drżącym sercem otworzył pierwszą stronę.

– „Dla mojego Zdzisia, z wyrazami wielkiej miłości, wielkiego oddania i wielkiej troski. Twoja Barbara” – przeczytał głośno.

I nagle z jego piersi wydobył się szloch. Ostatni raz płakał na pogrzebie matki. Teraz coś w nim pękło, dotarła do niego okrutna prawda. Ona go kochała! Basia – jego Basia, kochała go całym sercem! Z miłości znosiła jego opryskliwy charakter, brak czułości i roszczeniową postawę. A on? On, stary idiota, uświadomił sobie dopiero teraz, że również na swój sposób ją kochał. Nie tak jak kocha młodzieniec, ale kochał ją. Kochał ją za jej troskę, za jej oddanie, miłość. Za to, że była. A teraz? Co teraz się z nim stanie?

Zabrali Barbarę. A on? Nie mógł uwierzyć, że został sam. Sam w dużym mieszkaniu. Bez niej. Bez kobiety, która była mu oddana, bez kobiety, którą całe ich wspólne życie poniżał. Te ciągłe kłótnie! Libacje alkoholowe.

W takiej atmosferze spędzili ze sobą ponad dziesięć lat. Przecież wcześniej było dobrze. Od kiedy zaczęło się psuć? Sześćdziesięcioletni dziś, schorowany starszy mężczyzna, wyglądający, dzięki swemu rozrywkowemu stylowi życia, na osiemdziesiąt. I ona, Barbara, przedwcześnie starzejąca się, zaniedbana kobieta. Żyli obok siebie, zapominając, że kiedyś łączyła ich sympatia. Zapominając, że kiedyś chcieli być razem, a nie obok siebie.

Niski, krępy, z wystającym brzuchem. Czarne do niedawna włosy zrobiły się szare, gdzieniegdzie coraz bardziej widoczna łysina bezlitośnie wskazywała na upływ czasu. Kiedyś może i przystojny, dziś – starzejący się, zaniedbany facet, niestroniący od alkoholu. Kiedyś również od kobiet. Kobiety. Gdzie były wszystkie te, które pragnęły wyjść za niego za mąż? Które marzyły o tym, aby zostać jego żoną? Które chciały go tylko wykorzystać? Została tylko Barbara. Cicha, spokojna Barbara. Barbara, która dbała o dom, dbała o niego i niczego w zamian nie oczekiwała. Poza odrobiną uczucia. Jednak Barbary już nie było. Pozwolił jej odejść. Odejść na zawsze. W samotności. Co czuła, gdy leżała na tej zimnej ławce? Czy myślała o nim? Czy czekała? Zawsze czekała. A on? Okazał się niewdzięcznym idiotą. Nie docenił skarbu, który miał obok siebie, w zasięgu ręki. Wolał kolegów, alkohol i kobiety. A Basia cierpliwie to wszystko znosiła. Jego Basia! Tak pusto bez niej! Dlaczego jej nie szukał? Dlaczego nie wybiegł za nią? Dlaczego nie wróciła? Zawsze wracała…

– Przecież zawsze wracałaś – wyszeptał, zanim osunął się bez sił na podłogę.

Kiedy znów zaświeci słońce

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-335-4

© Marlena Rytel i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Małgorzata Tarnowska

KOREKTA: Joanna Borkowska

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.